solar günlüg

bu program geçersiz bir işlem yürüttü kapatılacak

noreply@blogger.com (solar) — Fri, 08 Aug 2008 10:03:00 +0000

Ağustos sıcağında karınca olmak o küçük bedenlerden başka kimin haddine ki ben yapabileyim...

Daha üçüncü ispatta abimin "Ütü orda mı?" sorusunu; "Tweety orda mı?" diye algılayıp "Ne tweety'si yaağ?" diye sorgulayınca bunu daha iyi anladım. Dolabın üzerindeki tweety ile kısa bir göz temasının ardından kağıda "f(x)-L" yazıyordum ki zaten ben henüz çalışmaya başlarken arka arkaya "somewhere only we know-firar-nadas-elimde değil" şarkılarını çalmış kötü kalpli winamp yine yamuk yaptı; kendi kendine açılıp kapanmaya başladı, "ctrl+alt+delete" komutunun gerçek hayatta olmamasına ilk defa üzülmedim; işe yaramıyormuş o kadar da...

Neyse, demek istediğim illa çalışıcam diye gecenin bi yarısı korku filmi çevirmenin alemi yok günlüg, haksızsam 'comic sans ms' yazı tipinde, '24' boyutunda, 'siyah' harflerle "haksızsın" yaz şuraya şaşırmam, italik olsa bile şaşırmam. Hatta smiley bırak, güler geçerim, aa inanmıyor musun?

Hıh, gidip martılara simit atacağım işte, kitaptaki tüm matematikçiler de kudursun. Hatta ne güzel demiş Sting; i'm so happy i can't stop crying.

Mühim not: Eğer okumamış olsaydım bunu okumak isterdim.

(Ne bu cümle ya, birebir if clause çevirisi gibi... Hazırlığa dair hatırladığım en net ikinci şey oldu galiba, birincisi 'i wish you were a fish in my dish' idi bu galibasız. Ne günlerdi be... Uzaylılardan bahsederken üzerimde örümcek geziniyordu, neyse bunu başka yazıda anlatırım artık, bi de insanlar çok suskunsun demiyorlar mı, amaaan, kişi kendinin arkadaşıdır, doktorudur, mesela ben kendimin psikiyatrıyım:p)

Konuyla alakalı Selçuk Erdem karikatürü:

present perfect hissetmekTense

noreply@blogger.com (solar) — Thu, 07 Aug 2008 09:00:00 +0000

İlk defa 'tamamı küçük harf başlık' kuralını bozdum (ben şimdi dediğim için fark etmişsinizdir bu görünmez kuralı böhühü) ama çok hoşuma gitti:)

Meyve sinekleri'ni "radioheadbanger" düşünmüş, bence iyi de yapmış.

Hani burada hep sevgi pıtırcığı, lay lay lom takılıyorum ya, yani işin "don't worry be happy" kısmı birkaç istisna hariç burası ya, orada da hayata dair 'diğer' şeyleri yazabilirim diye düşündüm. Aslında buranın da belli bir konsepti var sayılmaz, yine de yazamıyorum buraya bazen içimden geldiği gibi, garip.

Neyse, ilk yazımı yazdım, olur da okumak isterseniz beni ve diğer tüm sinekleri (ki tavsiye ederim çok güzel yazılar var) buyrun;

meyve sinekleri orada.

dilek-şikayet kutusu

noreply@blogger.com (solar) — Tue, 05 Aug 2008 19:44:00 +0000

Aylardır attığım kağıtları hiç alan olmamış. İlginç.

.....
kafaya bir dikişte üç yudum içebildiğim tek içecek türünün üzerinde acıklı harflerle: "limon aromalı gazlı içecek" yazmasını istemiyorum. ne de, mahmut mu de, evet, gerekirse mahmut de, ama içerken tdk tarafından gözetleniyormuşum hissini yaşatma bana. üstelik çevir-aç-iç kapak da olmamış. çeviriyorum ama açamıyorum, biraz daha zorluyorum sağ baş parmağımla sağ işaret parmağım gazoz kapağı desenli oluyor, ondan sonra içiyorum. bunun bir litrelik olanının 250 ml. olanından olsa ne iyi olurdu (gülen melek çemberli smiley)
.....

.....
doktorların bir ilacı yazarken "karaciğerinizi yorabilir bu, karnınız ağrırsa, yüzünüz sararırsa bırakırsınız" tavsiyesine itiraz ediyorum. "karaciğer" mevzubahis, hani insanların bir sorun hissettiğinde bir sürü tahlil yaptırıp sorunu algılamaya çalıştığı insan organı, kuzu ciğeri değil... bi tarafı tedavi ederken başka bi tarafı yamultacaksan diğerleri hipokrat yemini ederken sen de 'sordum sarı çiçeğeee, annen baban var mıdığğğr' diye eşlik et(kafasından duman çıkan frankeyştanlı smiley)
.....

.....
lost'taki hurley'e bişi olmasın..
.....

.....
ben bedshaped'i dinledikten sonra bir anda çıkan lilalilalillaa lilalilalaa, inan yani komik değil, onu bırak, hiç hoş da değil, lütfen, rica ediyorum.. bi daha olursa şarkıyı silerim artık napim(şeytan gülüşlü smiley)
.....

.....
insanlar açlıktan ölmesin, savaşlar olmasın, terör olmasın, bi de son olarak berkecan tuğçecan'dan ayrılsın istiyorum(tüm dişleri ortada salakça sırıtan smiley)(aa bu benim lan)
.....

beetlejuice beetlejuice beetlejuice

noreply@blogger.com (solar) — Fri, 01 Aug 2008 13:16:00 +0000

Bu akşam TNT saatler 21:15'i gösterirken hastası olduğum bir filmi(aslında karakteri mi deseydim) yayınlayacak: Beter Böcek (Beetlejuice).

İzlemeyenler varsa bence kaçırmasınlar, izleyenler de umarım bu yazıyı çok geç olmadan görürler, iyi seyirler:)

Yazıyı düzenleme ihtiyacı hissettim film bittikten sonra, bu repliği nasıl unutmuşum ki, yazıklar olsun benim gibi blogger'a:))

-Nasılsın?
+Ölü, ölü, öpölü..

durağan neşeli

noreply@blogger.com (solar) — Thu, 31 Jul 2008 11:58:00 +0000

Yazıya ilginç bir zamanda başladım; 13:13. 13 benim değer verdiğim bir sayıdır. Böyle şeyleri kaç kişi umursar bilmiyorum. Bir yazıya başlarken kaç kişi saate bakar, sayılara anlam yükler, bu anlamla üzülür ya da bu anlamla sevinir? Beyhude çaba, biliyorum, hiç geçmeyecek ki bu yalnızlık, imalat hatasıyım ben.

"Durağan neşeli". Bu tanımı Erdil Yaşaroğlu kendi blogunda yapmıştı o anki ruh hali için. Çok hoşuma gitmişti ama ben buna daha çok 'Beirut-Nantes' hali diyorum, 'yüzünü görmedim epeydir ama müzik eşliğinde geçti günlerim, şehrin ışıkları yanarken ben deniz kenarında yine bu şehirde yaşanmış o güzel günleri düşünüyordum' gibi.

Okuyucu tasvir de ister; depresif zamanların sonrasında dar alanda kısa paslaşmalar gibi durağan neşeli ruh hali. Koşmazsın ama maç durduğun yerden devam eder. Neşeli zamanlara göz kırpar uzaktan, koşmaya başlayacaksın bir süre sonra.

Başucumdaki 'Tehlikeli Oyunlar'a ihanet edeceğim bugün ve bir süre önce tutunduğum pek çok şeye, gökyüzüne bakacağım uzun uzun deniz kenarında, elbette, dönüşte Penguen almayı ihmal etmeyeceğim. Arkadaşlar olmadan tek başıma güleceğim denizin maviliğine bakıp, garip hallerimi alaya alacağım bugün. Denize atacağım pek çok olumsuz düşünceyi, denizanaları çabuk yok ediyor, yüzde iki farkıyla tamamen su olmaktan yırtan mucizevi bir canlı sonuçta, yumurtaya can veren Rabbim.

Bugünlerde burçlara inanasım geliyor mesela. Gelen 'fw: su grubu'ndan sonra denizanası zannediyorum kendimi. Pozitif, kontrast, negatif, nazar, bilim, olmayana ergi, yıldız haritası, din, endoplazmik retikulum, kahve falları, voltmetre, meditasyon, zen, ben. Yengeç, balık, akrep; su grubundan baban çıksa yiyeceksin de bir tek akrebi yiyemiyor insanlar yemek mahiyetinde, çünkü zararlı; suyuna gitmedin mi kindar, kıskanç, yalancı, yıllar önce yaptığını yıllar sonra yüzüne vurabilen, gözler yalan söylemez derlerse de bakışlarıyla bile insanları kandıran yegane canlı akrep insanı. Diğerleriyse kuyruğuna bassan bile naif, vur kafasına al ekmeğini, o derece. Hazır burçları dikkate alacak gibiyken bir ara nazara da inanayım diyorum, bildiği duaları okurken teyzem, işe yarayacaklarını tüm kalbimle tasdik edeyim ben de.

Öyle işte:) Tatil hiç yaramıyor bana, bitti kurtuldum. Şimdi aklımda yapacak bir şey telaşı olmadan 2008 senesi denize son kez bakmaya gidiyorum, giderken de son günlerdeki gündeme dair fikirlerimi "demokrasi adına güzel ama ülkemin geleceği için karanlık bir adım" paradoksuyla özetleyerek hissettiğim 'korku'yu ön plana çıkarmak istiyorum daha çok, yazıya Erdil Yaşaroğlu ile başladım, bir karikatürüyle de bitireyim:
Not: Buraya bir göz atmakta fayda görüyorum, efsane erke dönergeci geri dönmüş:)

sahipsiz bir yazı

noreply@blogger.com (solar) — Tue, 29 Jul 2008 16:57:00 +0000

Bu güzel yazıyı Can Dündar imzasıyla bir blogda gördüm. Can Dündar'ın tarzına benzetemediğimden (her şeyi bırak, virgülden sonra illa ki boşluk bırakır) kontrol ettim yazarın sitesinde, tahminim doğru: ona ait değilmiş, uyarıyor benim adımı yazıp dağıtmayın diye...

Ben de çok beğendiğim yazarı belirsiz bu yazıyı öylece bırakıyorum, belki bir gün biri 'benim' der de sahiplenir, ismini belirtirim altına, buyrun okuyun, bence siz de beğeneceksiniz 'olgunlaşmak'ı;

"Artık eskisi gibi her haftasonu birileri ile dışarı çıkmak istemiyorum. Beni yoran ilişkiler, yeni tanışmalar, yeni yüzler aramıyorum. Eski dostlukların da özetini çıkarmaya başladım.

İlişkilerde tasarrufa gidiyorsun her şeyde olduğu gibi ve gereksiz insanları hayatından atmak istiyorsun. Yapmacık, inanmadan konuşmak istemiyorum artık. Beni anlamayanlarla konuşmak cümle kirliliği yaratıyor ve hak edenlere saklıyorum enerjimi.

İstediğime istediğimi deme özgürlügüne sahibim, eleştirme hakkını oluşturan yaşanmışlık ve yeterli yaş faktörü artık bende de var. "Ben demiştim", "Ben bilirim","Ben zaten anlamıştım", sendromunda olanlarla arkadaşlıkları bir kez daha sorguluyorsun. İlişkilerini sadeleştirmeye başlayınca sıra iyi ve kötü gün dostlarını ayıklamaya geliyor. Kötü gün dostlarını belirliyor ve onlara daha çok önem veriyorsun. İyi gün dostu bulmak ne kadar kolaysa kötü gün dostu bulmak bir o kadar zor, biliyorum. Dostlar ihtiyaç oldugunda göçmen kuşlar gibi sıcağa uçuyor ve sadece seninle birlikte sürüden ayrı düşenler kalıyor.

Zamanın ne kadar kıymetli olduğunu öğreniyorsun buralara kadar gelirken. Uzun düz otobanlardan olduğu gibi, kestirme bozuk yollardan da ulaşabilirsin hedeflerine. Kestirmeleri de öğrendim gide gele.

Boş geçen her saniye değerli artık. Daha yapılacak çok sey var ama, kendimi çok yormaktan çok hırpalamaktan yana değilim.

Gerektiğinde "hayır" demeyi öğrendim ve bu kelime başta karşındakine kırıcı gelse de senin için hayat kurtarıcı olabiliyor. Sevgiye önem vermek gerektiğini, zamanı geldiğinde elinde sadece sevginin kalacağını biliyorum.

Sevgi paylaşıldıkça oluşuyor, olgunlaşıyor. Aileme ve seçtiğim tüm dostlarıma daha önce göstermediğim sevgi, anlayış ve ilgiyi gösteriyorum. Biliyorsun ki gidenlerin ardında sadece iyilikler kalıyor, ne kadar sevgi dolu olduğu hatırlanıp anılıyor.

Bana çok genç olduklarını hatırlatırcasına nedense tecrübelerimi, fikirlerimi sormaya başladılar. Vereceğim cevaplar belki çok anlamsız geliyor ama yine de dinliyorlar ama ben biliyorum ki yaşamadan hiçbir şey öğrenilmiyor. Yaşamışlığın oluşturduğu bir alçakgönüllülükle gülüyorum içimden sadece.

Artık daha şık giyiniyorum, senelerle birikmiş dolaplar dolusu kıyafet var ve bunları kendimle paylaşmalıyım. Önce kendine güzel görünmelisin, kendi zevkime göre giyinmek istiyorum, böyle hissediyorum. Modaya uymak adına popomun sığmadıgı düşük bel pantolonlara sığmıyorum diye kendimi üzme tercihini de kullanabilirim.

Ayıp, günah ya da ne derler korkuları çoktan geride kaldı.

Dostlarıma, kendimize yemek yapmak hoşuma gidiyor. Mutfak eskiden bir zulüm iken şimdi zevk aldıgım mekanlar arasına giriyor. Farklı lezzetler denemek güzel ve kendi lezzetimi kendimde yaratabileceğim belli bir damak zevkim ve mutfak kültürüm oluştu.

Sonra Sezen'in şarkısındaki gibi anneni daha sık düşünüyorsun ve hatta anlıyorsun. İşte bu yeni alışmaya başlanan ve giderek hoşa giden yeni duruma olgunluk deniyor.

Yaşamışlığın, görmüşlüğün, geride kalmış üflenmiş doğum günü mumlarının bir sonucu kendiliğinden ortaya çıkıyor hayatın bir dönemecinde bu olgunluk.

Ne zaman dersen herkese göre, ne kadar dolu yaşadığına göre değişiyor bu olgunluk çağına ermek.

İnanın bana hayattaki düşüşler, zor alınan virajlar bu zamanı hızlandırıyor.

Kendi dünyanın küçüklüğünü keşfetmek ve buna rağmen kendinin kıymetini bilmek çok işe yarıyor."

gta, mercan dede ve siyah balık kraker

noreply@blogger.com (solar) — Sun, 27 Jul 2008 10:34:00 +0000

Grand Theft Auto, hiç oynamadıysanız şayet, ısrarla tavsiye ediyorum. Direksiyon hocam görebilseydi benimle gurur duyardı yauu, en dik yokuşlarda bile arabayı milim kaydırmadan harekete geçirebiliyorum:)) Yaşasın Zaibatsular!

Emrin?

Yaparım.

Şaka şaka, bu başka oyundu:)

Şimdilik birkaç ufak hikaye yeter bana. Siyah Süt, bugüne kadar okuduğum en sıkıcı kitap ne de olsa.. Kitap ile ilgili okuyucu görüşlerinden biri çok garip, adam o içseslerin herbirinin yazara ait olduğunu kitabın sonunda anlamış, 'kitabı yarıda bırakanlar için üzülürüm' diyor..

Şu sıradan hayatımda tuhaf bir şey yapayım diyorsanız GTA oynarken arabaların radyosu yerine Mercan Dede dinleyip tropikal meyve aromalı jelibon yiyin. Üçünü aynı anda yapabilirseniz tabi, hahayt:p

Kimse dharma balık krakeri de atmıyor ya kafesime, neyse, elveda ve tüm o balıklar için teşekkürler.

Oeh, yazının her parçası ayrı bi dünya ya, nerde bütünlük, nerde solar?

dün yine seni andım gözlerim doldu

noreply@blogger.com (solar) — Thu, 24 Jul 2008 19:19:00 +0000

Sevgili fea,

Mektubunda bana sitem ediyorsun ama canım inan ki yüzde iki verimle çalışan bir beyin, nasıl bu kadar hızlı geçtiğini halen kavrayamadığım zaman ve şişkin ego kombinasyonuyla işler ancak bu kadar düzgün yürüyor. Seni unuttuğumu sakın düşünmeyesin e mi?

E ama sen de bütün etilleri bünyene toplamışsın da haber vermiyorsun:)) Ahah, şaka bir yana, bana haber vermediğin için çok kırıldım. Oralardan nasıl telafi edeceksin bilmiyorum, belki bikaç yıldız attırıverirsin gece penceremden fazladan dilek tutayım diye, buralarda tutulacak çok dilek oluyor. Nerde sende güneş toplayacak yürek, yan gelip keyif çatıyorsun yine değil mi? Hamak vardır umarım oralarda. Ben uzun bir süre evden çıkmamayı düşünüyorum, hem daha çok yazacak vaktim olacak bu sayede. Yine suratında o garip ifade oluşmuştur şimdi, ay canım, seni şeker şey.. Ulan ne şeker şeyi, elime bir geçsen seni eşşşek sudan gelinceye kadar döverdim, insan başka galaksiye taşındığını da mı söylemez? O geçenlerde tanıştırdığın üç kafalı yaratıktan öğrendim adresini felan. Çok kızdım çok! (sizin orada da internette sansür varsa şayet) girdiğin tüm sitelere erişimin engellenir işşallah, günlügümü bile okuyamazsın.. O kadar kızgınım ki sana bizim rehbere senin için 'molekül gibi molekül' yazdım, bakarsın bi ara.

Dur yav, sinirlenme hemen:)) Sevdik diye söylüyoruz. Yoksa bana ne, allaağın molekülü galaksiler arası seyahat yapmış felan.. Millet sana sadece pea diyip geçiyor zaten; aşk molekülüymüşsün, ahahahaha hiç güleceğim yoktu bea.. Len tanımasam seni dediklerine inanacam hani. Bu şaşkalozun aşkla uzaktan yakından alakası olamaz katı kalpli, duygusuz molekülün tekidir diyecem ama sana kıyamıyorum işte.. Müslüm Gürses'le belgesel seslendiresice:)

Neyyse, diğer kimyasallara dikkat et olur mu, bunca yıldır inatla koruduğun molekül yapının bozulmasını istemeyiz.

Kestane kebap acele galaksiler arası cevap, öptüm şeker, byes.

yollar

noreply@blogger.com (solar) — Sat, 19 Jul 2008 09:06:00 +0000

"this could be the end of everything,
so why don't we go somewhere only we know?"

Bütün gün dinleyebileceğim bir şarkı daha var artık; teşekkürler Keane ve yeni halini de beğendiğim canım Last fm.

Bence hafife almayın, çok büyülü bir şarkı bu.

Bir de, günümüz kutlu olsun sevgili Fenerbahçeliler; "1907'de doğdu aşkımız". Eee devamını da Kadıköy'de bağırarak söyleriz artık;)

4 8 15 16 23 42

noreply@blogger.com (solar) — Thu, 17 Jul 2008 18:46:00 +0000

Loastt!

Ben de izleyeyim dedim, "ya bi dizi var izle kesin, süperr" diyip durdular neticede insanlar o kadar.. Başlarda epey sardı hani, bir haftada bir sezonu bitirdim. İkinci sezonun ortalarındayım şimdilerde de, ama ne bileyim, sıkıldım sanki, ara verdim biraz hakkında bişeyler karalayayım dedim. Gerçi kendimi az çok tanıdım da(yuh), genellikle çabuk sıkılan biriyim, dizi buna da kurban gitmiş olabilir ya da gerçekten birinci sezonu ikinciye göre fena halde akıcı da olabilir..

Daha yolun başındayken bu ahkam kesmeler ne şimdi deme dur bi. Birincisi, popüler olana çamur atıp marjinal görünme çabam yok (en azından şimdilik:p), ikincisi de "Ben bu işi çözdüm feci zekiyim" diyerek Sims misali hanesine artı artı karizma isteyen 'liselim' modunda da değilim şans eseri(yine şimdilik:p). Asıl demek istediğim şu, abartmışız sanki biraz be:)

Yani Donnie Darko'yu izleyerek zaman yolculuğunun mantığını çözmeye çalışan biri olmayarak ıssız bir adada gerçekleşen esrarengiz olaylara bilimsel ve mantıklı kılıflar bulma çabasını da anlayabilmiş değilim. Cem Yılmaz son gösterisinde güzel ifade ediyordu aslında, adam sahnede uçunca "lan, bak bak kesin arkada ip var" diyerek o an eğlenmek yerine ince zekamızı devreye sokuyoruz biz. Bak ne güzel diyor işte;"Adam gerçekten uçabilse peygamberliğini ilan eder zaten, biletli gösteri yapmaz."

-yazar yazının geri kalan kısmında zaman zaman kendisiyle çelişecek-

Hurley hakkında bişeyler ararken(bundan ayrıca bahsedeceğim:) Lost dizisiyle alakalı sitelerdeki yorumları görünce işte, biraz acıklı geldi durum bana.. İçimizde ne senaristler varmış, yaratıcılık ve zekalarını gösterecekleri yer arıyorlar; öyle ki Lost'u yazanların bile aklına gelmemiştir böyle ihtimaller. Neden bir başkasının hayal dünyası üzerine bu kadar kafa patlatıyorsun ki arkidiş, kaptır kendini izle gitsin işte:)

Aslında itiraf etmeliyim ki, bu kadar enerjiyi beni anlamak için harcayan bir Allah'ın kulu yok, asıl gücüme giden bu:p

Şimdi Hurley'e gelelim. Ayy canım ne şeker çocuk o öyleee:p Kendisi adadaki en sevdiğim karakter; 'dude' demesi yok mu hele:) Bebeği "i feel good" ile susturmaya çalışması da enfesti.

Aman be, hepsini boşver, dharma, dı adırs, manyetik alan zart zurt, keşke hep Hurley çıksa bi de 'dude' dese sevgili günlüg:)) Biraz psikopatça olacak ama;

"Dude, you got some Arzt on you"

dinlediğin şeye dikkat et der solar

noreply@blogger.com (solar) — Tue, 15 Jul 2008 18:28:00 +0000

Die solar, das solar.

Bir bakalım, geriye dönüş:

"Yıl 2004. Henüz yeni tanıştığı bir şehirde Solar arkadaşıyla kahve içmek üzere bir cafe'dedir. Morali de hafiften bozuk mudur nedir -genellikle çalan şarkıya odaklanması bu kadar uzun sürmez- fark eder ki çalan şarkı tanıdık; '...i'm going back to the start'. Oradan çıkar, yeniden dener."

Fiyuvv, yine buraya dön; mesele Coldplay.

Bu güzel ses kaç senedir hayatımda bilmiyorum, doğrusu bu tarz şeyleri hatırlamaksa mesele hafızam berbattır ama ben Coldplay dinleyeli epeyce bir süre geçti. 2004 bile desen dört sene olmuş ve bu dört senede benim hayatımda değişmeyen o kadar az şey var ki, bunun olduğu gibi kalmasının kıymeti benim açımdan kelimelerle tarif edilemez. En az içine ekstra şeker katılmış gibi bir kavundan bir dilim kesip merdiven yapıp yemek kadar keyif verici bişey.

Hani bazen her şey ters gider, ya da biz öyle zannederiz, ne bileyim, her zaman derim en gerçekçi zamanlarda bile ufak da olsa bir umut vardır, onu bile göremeyecek hale geldiğin olur ya bazen; işte o zamanların kurtarıcısıdır benim için Coldplay.

Coldplay'in Radiohead ile kıyaslanmasına bir anlam verememişimdir de. Bu iki grubun birbirini tamamladıkları gibi garip bir inanca sahibim. Hemen kontrolsüz bir deney yapalım mesela;

-Street Spirit'i açalım: Klibe bak: gece. kumsalda beyaz karavanın üzerindesin, ellerini iki yana açtın, yavaş yavaş düşüyorsun. 1:34 her şey berbat. Umarım parçalanırım ve en yakın iki parçam arasında 1300 km mesafe olur. Yok yok, en iyisi parçalanıp henüz havadayken toza dönüşeyim rüzgara kapılıp gideyim.

-Don't Panic'i açalım: Klibe bak, etrafında arkadaşların var. En sevdiğin renk şimdilik mavi. Evinizde birlikte bir şeyler yapıyorsunuz. O da ne, evi su basıyor, yanında halen birileri var, başını omzuna bıraktığın zaman her şeyi unutabileceğin birileri var. Kaçacak bir şey yok öyleyse, onları da al balığa çık:)

İşte hal böyleyken, kıyaslama yapmak saçma. Düşmeden daha güçlü kalkamıyorsun; önce düşeceksin, biraz canın acıyacak, sonra da toparlanıp kaldığın yerden devam edeceksin. Bazen de konuşurlar, cevap veremezsin, konuşmak istersin, dinlemezler ve yalnız kalıp kapıyı açmak istersin, oradadır sol anahtarı: önce "fix you" der. Elinden geleni yapıp başarısız olduğun anlar için, kendine gerçekçi bir bakış açısıyla yaklaşabilmen için, dünyanın en sevimsiz yaratığı olmadığını görebilmen için. Sonra belki "yellow" çalar, güneşin doğmak üzere olduğu bir sahilde yürüyebilmen için. Herkesin güneş dediği 'doğal ısı ve ışık kaynağımız'dan değil, başka bir güneşten geldin sen de belki, evren büyük. Ama o kadar kolay ki her şey berbat demek, bunu o kadar çok an söylüyorum ki içimden, dışımdan gelen sese zar zor kulak veriyorum sonra: "we live in a beautiful world" ve ister istemez devam ettiriyorum; "yeah we do, yeah we do." Bir şeyi kırk defa söylesen olurmuş.

Lafı çok uzatmışım yine, yani demem o ki, dilediğin şeye dikkat etmen gibi dinlediğin şeye de dikkat etmen gerekiyor. "Nassı yaneğğ?" deme, ne demek istediğimi bu defa ben de anlamadım ama başından beri güzel şeyler demek istedim. Malum temmuz ayı, havalar sıcak falan filan.

Neyse, "time is so short and im sure there must be something more" ya, si yu enadır layf bıradır.

gül hastalığı, namıdiğer pityriasis rosea

noreply@blogger.com (solar) — Fri, 11 Jul 2008 12:12:00 +0000

Şimdiye dek gördüğüm tek sevimli hastalık adı:) Doktor 'rosea' falan deyince kendimi çiçek açmış gibi hissettim. Halk arasında gül hastalığı ya da madalyon hastalığı deniliyormuş bu rahatsızlığa.

Bir haftadır onlarla yaşıyorum, görenlerin de çeşitli yorumları oldu haliyle:

-böcek ısırmış,
-alerji bu ya,
-mantara benziyor, bi krem sür sabaha geçer,
-kurdeşen dökmüş olmayasın?

Bilmem, olmayayım? Bir hafta kadar ihtimaller üzerine düşünürken çok fena stres unsuru oldu. Doktordan nefret eden bir bünye olarak mecburen gitmek zorunda kaldım. Kalabalık olmayan bir hastane de seçtim ki insanları çok görüp kaçmayayım:) Neyse ki doktor tam randevu saatinde geldi ve teşhisi bırakması beş dakikadan daha az sürdü. Kısa sürede tekrar özgürlüğüme kavuşmuştum, ama artık virüslü olduğumu bilerek.

Şimdi burada okuduklarınız, benim yaşadıklarım size de az çok tecrübe olmalı ya, diyebileceğim tek şey, vücudunuzda herhangi bir tuhaflık hissettiğinizde etrafınıza fazla kulak asmadan bir uzmana görünmeniz, ihtimaller denizinde boğulmaktansa gerçeği öğrenin gitsin ama di mi..

Ya o değil de, ben bilgisayardan kapmış olmayayım bu virüsü? Eheh, bu kötü esprilerime de katlanacaksınız artık bisüre, hem bulaşıcı değilmiş merak etmeyin günlüg halen steril:p

niye düştün sen?

noreply@blogger.com (solar) — Wed, 09 Jul 2008 19:35:00 +0000

Balkonda otururken apartmanın duvarına hızla bişey çarptı. Birilerinin yukarıdan bişeyler atma devri çoktan kapandığından ne ola ki diye aşağıya baktık:

A)Yarasa B)Başka bi kuş C)Süpermen D)Bize öyle geldi

Ben bildim, ben bildim! Doğru cevap Bursa. Nasıl korkuyordu yavrucuğum ya, kalbini ellerimde hissettim eve getirene kadar. Sonra su içirmeye çalıştım biraz, pek içmedi. Uzun bir süre iç kanama geçiriyor olabilme ihtimalini ve veterinerin bişeyler yapıp yapamayacağını tartıştıktan sonra uçabildiğini gördük, galiba iyi şimdi canımcığım:) Geçenlerde mutfakta gördüğüm karıncaya Muzaffer adını vermiştim, babamın aldığı haşere ilacından sonra vefat etti kendisi. Ben de bu kuşa Muzaffer adını verdim; fotoğraftaki şirin kuş.

Neden mi Muzaffer? Ne bileyim, o an aklıma ilk bu isim gelmişti, karıncadan sonra hayatımda tanıdığım ikinci Muzaffer olması da cabası.

viva la vida!

noreply@blogger.com (solar) — Mon, 30 Jun 2008 21:52:00 +0000

Hayat, belki bir an. Tılsım gibi. Varlık gibi. Yok olduğun yerde yeniden hevesle yaratılmış olmak gibi. Başımdaki şişlikten sonra, artık daha anlamlı. 'Gözüm kör olabilirdi ama olmadı'dan beri ve 'önemli değil' cidden, kaza işte, geliyorum demiyor. Olsun da, ben meleklerin beni koruduğunu fark ettim. Artık daha çok an. Çok yakınımda ve yıldızlar kadar parlak. Dilek ne? Gerçek. Teşekkür ederim, nefesti şimdi ve bir tane daha esaslı. Bunun kıymetini algılamışken belki, artık uzatmayalım daha çok da. Gülümse, yağmur, güneş, gökkuşağı, içindeki her renkle beraber: viva la vida!

(Coldplay-viva la vida)

tebrikler,teşekkürler..

noreply@blogger.com (solar) — Wed, 25 Jun 2008 21:55:00 +0000

En iyi performansımızı yenildiğimiz bir maçta göstermiş olmanın haklı üzüntüsünü yaşıyoruz belki, ama yine de sakin olmamız, bu süper takımın hakkını vermemiz gerekir diye düşünüyorum.

Son saniyeye kadar umutlarımızı tüketmediysek, hakem bitiş düdüğünü çalana dek halen gözümüzü kırpmadan ekrana kilitlendiysek, bu sahada yüreklerini ortaya koyan futbolcularımızın sayesinde oldu. Gönül isterdi elbette finale çıkmayı, ama neredeyse doksan dakika boyu oynadığımız harika futbol bence bir maçı kazanmaktan daha değerli. Gerçek hayattan da biliyoruz bunu, bazen tüm iyi niyetli çabalarımız skora yansımıyor. Saha çamurluydu, hakem taraflıydı, ah biraz daha şans... Olsun, hayat işte:)

Bu yüzden, her birine ayrı ayrı gönülden teşekkür etmemiz gerektiğini düşünüyorum, hem yıllardır dillerine doladıkları, "fair play" dedikleri bir şey var ya, işte bizim takımımız bunun 'pratik'te nasıl olacağını tüm dünyaya gösterdi; belki de bunun için doğdunuz.

Bir de, Rüştü'yü halen seviyorum:)

bu işte bir mucize var

noreply@blogger.com (solar) — Sat, 21 Jun 2008 00:33:00 +0000

Rüştü Reçber…

Şöyle ki, benim Fenerbahçe aşkımın bilinçaltında lise yıllarımdan kalma Rüştü hayranlığı yatar. Kendisine bir çiçek verebilmek (hadi len ordan, öpebilmek demiyor da:p) için kaldıkları otelin kapısında buz gibi havada iki saat dikilmiştim. Karşısına geçince de ağzımı bıçak açamadı. “Ee, ben, imza, başarılar, ehihi…” diye çiçeği ve kağıdı uzatmıştım, boş kağıda düşünmeden imza attı cancağazım, ardından öptü beni, en son arkasından bitik bir vaziyette ‘İyi akşamlar…’ dediğimi hatırlıyorum, yeryüzüyle irtibatı kopardım, uçtum sonrasında.

Eve gidince de imzaladığı kağıdın etrafını çift yumruğa çıkmış, degaj yapmak üzereyken, ellerini havaya kaldırmış ‘Hocam bariz ofsayt!’ isyanı halindeyken ki Rüştü fotoğraflarıyla süsledim. Sırf ‘Rüştü fotoğrafı’ (o zamanlar böyle adlandırmıştım) kesmek için -bitmesin diye de okul servisine binmeden önce- Fanatik, Fotomaç aldığımı hatırlıyorum ya, sınıf arkadaşlarım da bunu bilmedikleri için futbol terimlerini bilmemi garipsiyorlardı. Sonradan bir şekilde öğrendiler gerçi, Işıl(Rüştü'nün prensesi) muhabbetleri yapmaya başladılar yanımda, şöyle iyiymiş, böyle tatlıymış, mankenmiş aslında evlenince bırakmış mankenliği falan... İki satır hayal bile kuramamıştım bu sevgi pıtırcıklarının yüzünden:)

Yaa yaa, sevgi nelere kadir işte canım okuyucu; insan sevince ofsaytı da öğreniyor, endirekt serbest vuruşunu da, degajı da, topsuz alanda faulünü de, garipsememek lazım:)

Neyse işte, Hırvatistan maçı gecesi, benim emekli olmuş hayallerimin adamı kaledeydi eskisi gibi. Hani bir topu doksana giderken çıkardı ya, o pozisyonda evdeki kimse benim kadar rahat değildi. Adım gibi biliyordum Rüştü’nün o pozisyondan gol yemeyeceğini.

Penaltılara geldiğinde de, ‘çift yumruğunla bir tanesini benim için çıkar’ dedim içimden. Birincide olmadı, ikincide de olmadı, tam ‘yıllarca sevdim o kadar yaa’ demek üzereydim ki, rüya gibi, elleri topa uzandı, en son penaltıyı kurtardı. Maç bitti, biz yarı finaldeydik. Bir insan hayalleri gerçek olduğunda neler hissederse, onları hissediyordum o an.

Demek ki yıllarca beklediğim şey buymuş. Teşekkür ederim hayallerimin Rüştü'sü. Benim için bu maçın kahramanı sensin; hangi takımda olursan ol, hep 'en gerçek Fenerbahçeli' sin ve futbolu bıraktığın gün, Fenerbahçe formamı ne yapacağımı bilmiyorum. Keşke tüm Rüştüler sonsuza dek yeşil sahalarda kalabilip, başka çocukların da hayallerini süslese…

(Ha, bir de, ATV’ye Almanya maçı öncesi bir önerim olacak; Fatih Terim’i küçük bir çerçevede, ekranın sol alt köşesine bıraksınlar ki, her kaçan pozisyondan sonra bir de onun saç baş yolmalarına ayrıca odaklanmak zorunda kalmayalım.)

anahtar kelimeler:)

noreply@blogger.com (solar) — Mon, 16 Jun 2008 11:42:00 +0000

Yani Google amca diyor ki, bunları aratanlar senin günlügüne geldi, ona göre ayağını denk al:

"insan nedir?"
Daha akılda kalıcı olması bakımından görsel öğelerle açıklayalım; erkeği şöyle, dişisi de böyle olan organizma. E.T. phone. home.. İnsanlıkla uzaktan yakından alaka kuramıyorum, beni de uzaya götürseniz?

"80 gram çikolatanın kalorisi"
İşte, işte ders çalışmamak için yapılan anlamsız hareketlerin anlamlı hareketlere dönüştüğü an, inanın gözlerim doldu! Buradan ayrıntılı bilgi edinilebilir:P
(Tanrım, hep bunu yapmak istemiştim!)

"balı petegınden yemısım sarabı sısesınden ıcmısım"
Onun yerine 'where is my mind' verelim, aynısı benim üzerimde, gayet şık..

"bat dünya bat blogspot"
Eywallah, plz, ltf, tşk.
Kimsin canım sen?

"ben tin oyunu"
asdfkfjgştyr:S
Buldun mu işine yarar bişeyler bari..

"bunu da sildim tıpkı diğerleri gibi"
Aramıza hoş geldin, zamanla sayımızın daha da artacağını tahmin ediyorum.

"chris martin elindeki işaret"
Şurada görülebilecek, bildiğin eşittir işareti. Coldplay solisti Chris Martin bu şekilde insanlar arasında eşitlik talebini dile getiriyor ("make trade fair" sloganıyla). Eğer olaki yine bu sebepten gelen olursa, daha ayrıntılı bilgi burada.

"feridun düzağaç"
Gurur duydum kendimle. Ay lav yu fedee, ay lav yu fedeee!!

"günaydın prenses"
Muhtemelen italyancasını aradın; Hayat Güzeldir adlı filmde "buongiorno principessa" diyordu Guido biricik karısı Dora'ya.

"güzel önsözler"
'Tutunamayanlar'da Selimciğim Işık tarafından yazılanlar, onlar en güzelleri..

"herşeyi kafasına takan bir insanın hali"
Ah ah, sen internet aleminde gelebileceğin en doğru yerdesin, kafandaki tüm soru işaretlerine cevap bulmuşsundur zaten, yine de kısacası kendine hayatı zehir eder böyleleri, bunların kod adları da Panda.

"kafana takma hayatı"
Senin ne işin var burada, zaten sitede geçirilen süre sıfır saniye:P Neyse, yine her duyduğumda söylediğim gibi; 'Peki.'

"maskeli birine sen kimsin"
.."diye sormanın çelişmesine dikkati çekiyorum". V for vendetta adlı filmden şahane bir replik.

"seviyom"
Ben de! Zaten bir insanı sevmekle başlayacak her şey.

"solar"
Biraz kül biraz duman o benim işte. Hımm, o kadar enerjiyle alakalı siteden sonra bu blogu bulmuşsun, helal olsun.

"solar 2008"
Eh bu daha az uğraştırmıştır heralde, yine de ilk sayfada çıkmayacağına bahse girerim. (yanılmışım, türkçe sayfa aramasında ilkinde çıkıyormuş, çok garip.)

"uykum kaçti iflasin eşiği"
..ne batti, bu suçsuz gözlerime hesabim ağirdir, vardir şerrim de velakin kalanim hayirdir..
(Sago yine yapmış di mi, şarkının ismi: Ben hüsrana komşuyum)

"yapsolar"
Ich will dass ihr mir vertraut!

"yağlı tebeşir ne ile silinir"
Yağlı tebeşir? Onu da icat etmişler bea, neyse, solar günlüg olarak bu olayla uzaktan yakından alakamız yok.

"çok gomig şeyler"
Günlüg henüz sıcak, fazla uzağa gitmiş olamazlar, şuraya(şura) ya da buraya(bura) bakabilirsin.

Mühim not: Last.fm'de çaylaklıktan kurtuldum galiba; bana solda göreceğiniz listeyi kullanabilme hakkını verdiler sağolsunlar, dün bıraktığım favorilerim tarzındaki listeye dilediğiniz an ulaşabilirsiniz ve hatta profilimden de ulaşabilirsiniz.

last fm ve ben

noreply@blogger.com (solar) — Sun, 15 Jun 2008 12:43:00 +0000

Ne zamandır internette dolandığımı hatırlamıyorum, dört-beş sene olmuştur heralde, her kullanıcı gibi önce forumlarda gezmekle başladım, fazlaca okudum, çok az da yazdım. Daha sonra internet cafelerin de(?kafelerin de) yaygınlaşmasıyla 13-19 yaş arası forumları ele geçirdikten sonra, sık sık 'asl, ltf, plz' gibi sözcüklerle(?harflerle) karşılaşınca 'Benim burada ne işim var' diye sorgulamaya başladım.

İmdadıma Ekşi Sözlük yetişti, gel gör ki orada da yazamıyordum, sadece okumakla yetindim yaklaşık iki sene. O arada çeşitli bloglar oluşturup kendimi bu şekilde anlatmaya çalıştım insanlara. Kabul etmek gerekiyor, elinin altında internet gibi bir velinimet olan normal zeka seviyesine sahip herhangi bir insan, bilgiye daha kolay ulaşabiliyor. Bunları normal hayatınızdakilere pazarladığınız zaman ise, gerçekliklerden fazlaca uzaklaşıp 'anlaşılamıyorsunuz' işte. Yemişim internet kültürünü, sanki bana vahiy geliyor aç şu şarkıyı dinle, bak şu kitabı oku muhakkak diye.

Bu mevzu daha çok uzar da, neyse, aslında daha önceleri bir blogda rastlamıştım last fm denen müthiş radyoya. Adam dinlediği şarkıları listelemiş, baktım biliyorum birkaç şarkıyı, diğerlerini hiç duymamışım bile. Nedir diye bir bakayım dedim, şöyle bir göz gezdirip, birkaç şey dinleyip kapattım. Dün akşam radyo olsaydı da benim kontrolüm olmadan bişeyler çalsaydı, dinleseydim dedim içimden, aklıma geldi last fm, açtım, üye oldum. Şimdilerde de radyom ve ben mutlu mesut yaşıyoruz:) Ha, bu yazıyı mutluluğumu paylaşmak için mi yazıyorum, yok, hani biri şarkı yollayınca 'yavv bu şarkıyı nereden bulmuş bu, sabahtan akşama kadar şarkı mı araştırıyor internette nedir' diyorsanız bazen içinizden, ahanda burası tam size göre. Ben derim hep, bildiğim on şarkıdan ikisini abimden öğrenmişimdir, geri kalan sekizini de bir şekilde (bloglar, netteki arkadaşların tavsiyesi, sözlük) netten bulmuşumdur. Zaten internet olmasa nereden bileceğim Coldplay'in yeni albümünün çıkmış olduğunu (heheh, sen de öğrendin şimdi, özellikle 42 müthiş dinle muhakkak).

Günlügde şimdilik sevdiğim şarkılardan oluşan bir liste var(last fm henüz çaylak olduğumu düşünüyor:). Sonraları başka bir liste bırakabileceğimi umuyorum, o listede o an ne dinlediysem o gözükecek, o zaman daha çok işinize yarar heralde, siz de dinlersiniz, beğenirseniz etrafınızdakilere de tavsiye edersiniz, hoş bir paylaşım olur, belki emeğine sağlık dostum bile dersiniz. Sonra uslu birer çocuk olursak şirinleri bile görebiliriz, tamam.

Bugün daha iyi anladım ki last fm'i yapanlar, sırf para kazanmak amacıyla değil de özveriyle yapmışlar, yöneticileri aklı başında insanlar belli ki, internette bu kadar ısındığım başka bir ortam olmadı. Tüm müzikseverler sonuna kadar faydalanmalı böyle bir yerden; sen de müziksiz yaşayamam diyenlerden isen, bence last fm tam sana da göre:)

Fiiyuvv, reklamcı olmalıymışım.

ne oldum dememeli

noreply@blogger.com (solar) — Fri, 13 Jun 2008 12:46:00 +0000

Sınavı olduğu saatlerde kokulu mum arayışı içinde olan arkadaşıma sol kaşımı kaldırıp 'kokulu mum?' diyerek hayret etmiştim zamanında, bugün benim yaptığım da pek farksız sayılmazdı hani..

Her şey ders çalışmak için telefonu erken saate kurup öğlene kadar ertelediğim günlerde başladı pek muhterem insan(bu haftaya tekabül ediyor kendileri). Kendimi kapana kısılmış gibi hissetmeye başladım. Yahu, demek uyumak istiyorum ben, yani zorunluluklarım olmasa ben öğlene kadar tembellik yapmak istiyorum aslında, sonrasında şöyle bir sıra; saçını topla- yüzünü yıka- spor yap değil de, spor yap-yüzünü yıka-saçını topla sırasını takip etmek istiyorum, kahvaltıdan sonra değil de, kahvaltıdan önce haberlere ve e-postalarıma bakmak istiyorum ya da.

Ben ne zaman hayatımın kontrolünü bu kadar kendime devrettim ki? Bu çok fena, çünkü ben kendi hayatıma bana hiç kimsenin getirmeyeceği kadar katı kurallar getiriyorum. Beynimden hızlı hızlı tüm günlük rutinler/kurallar geçmeye başladı ve ben bu kadar yoğun düşünme arifelerinin ertesinde muhakkak gözle görülür herhangi bir salaklık yaparım boş yere baş ağrısı çekmiş olmamak için. Kabak neyin başına patladı dersin? Yok bilemedin, bütünleme sınavına girmedim. Bir haftadır boşu boşuna alarmı erteleyip gerildim. Nedir yani, benim kendime 'aslında biraz özgürüm' dememim yolu bu mu, sınava girmemek? Hadi canım oradan, külliyen bahane. Aslında dersin hocasını bir türlü sevemedim diye oldu tüm bunlar, kağıtları dağıttırken yarattığı gereksiz gerilim, 'hadi çözün de göreyim' bakışları, derse on saniye geç kalsan sorduğu ahiret soruları.. Benim nazarımda sevimsiz biri, o sevimsiz olunca dersi de, sınavları da sevimsiz oluyor haliyle..

Neyse, bunlar iyi günlerin solar, tadını çıkar bakalım, tatil bitince görürüm ben seni, paranın yedi bölü sekiziyle fındık alırken çok eğleneceğiz seninle, çoooook. Anlamadın mı canım, dur tekrar anlatayım, şimdi bak, düşün manyaksın, psikopatsın ve kuruyemişçiye girdin..

Dinlemedim ki zamanında ünlü düşünür Cem Yılmaz'ı;

"Biri okuyacaksın bırakacaksın, sonra işler sarpa sarıyo be abi."

Bunu da yazmasam olmaz: Yerli "bookcrossing"(?kitap değişimi diyelim) olayı var ya, az evvel, yani ben üye olduktan sonra sitelerine bişey oldu onların:) Oysa ne güzel heyecanla kitabımın üzerine kod bile yapıştırmıştım da bırakmaya gidecektim.. Neyse, her işte bir hayır varmışmış, kitabı çizmeye, yırtmaya kalkışırlardı falan, yapanı arar bulur sadece konuşarak doğduğuna bile pişman ederdim.

'kumlama hastalığı'

noreply@blogger.com (solar) — Wed, 11 Jun 2008 09:44:00 +0000

İnsan hayatının her şeyden önce geldiğini ne zaman anlayacağız merak ediyorum.. Küçükken bir inşaatı dolaşıyorduk babamla, orada gözüme çarpmıştı "önce can güvenliği" tabelası, ama hakların kitaplarda yazılı kaldığı bir ülkede can güvenliği de ancak tabelada yazıldığı kadar işte.. Tuzla tersanelerindeki işçi ölümlerinden sonra, buyrun bu haberi de okuyun: öldüren iş kolu

“Kot kumlamaya gelirsin, sonra askere gidersin, çürüğe çıkarılınca öğrenirsin hastalığını, köyüne döner, ölürsün. Buna kumlama hastalığı derler.”

Kapitalizmi sevmiyorum.

günaydın prenses!

noreply@blogger.com (solar) — Mon, 09 Jun 2008 08:53:00 +0000

Yanımdan gittin ya, ben bunu sen giderken yazdım, gittiğinde daha iyi anladım: hayatımda iyi ki varsın.

Affet prenses, sana ders çalışacağıma dair söz vermiştim ama şimdi bunları yazıyorum. Hani sana ileride yazdıklarımı okutacağımı söyledim ya, korkuyorum şimdi o hikayenin sonuna gelmekten. Yazdıklarım gerçekten yaşadıklarım mı acaba? Yoksa yaşamaya cesaret edemediklerim mi düşüncelerim oldu? Halen çözemedim, yalnız, hüzünlerden bozma kelimelerimi hayata uzak tuttukça gerçeğe de uzak kaldım galiba, nereden bakarsan bak, ürkütücü sonuçta ve şimdi seninle inşa etmeye çabaladığım sevimli ve eğlenceli dünyaya o kadar garip kaçıyorum ki, gökkuşağının tam ortasında duran, onun güzelliğini bozan siyah kuşak gibiyim adeta. Hani lunaparktaki o garip tren gerçekten raydan çıksaydı ve ölebilseydim cuma gecesi (eheh, hem de mübarek gün, vuuu, yazarken de dejavu yaşabiliyormuş insan, n'oluyo yaa), inan gözlerim açık gitmezdim. Hani biz gençtik ya, deli cesareti vardı, valla bak, bidaha gel, o 'disko' denen manyak şeye de binerim, 360 derece dönen tokmağımsı 'loop'a da.

Beni ne güzel dinledin yine, heyecanla, sanki ilk kez anlatıyormuşum gibi yine O'nu anlatırken, rüyanda görmüşsün, unutacakmışım. Anlaştık mı? Bilmiyorum prenses, hem ne fark eder ki, tıpkı senin prensesliğin gibi onun prensliği var bu krallıkta. Ben galiba bal kabağıyım bu masalın. Balkabağı. Ayrı yazılınca 'bitki' bitişik yazılınca 'aptal, beyinsiz kimse' oluyormuş, her türlüsü uyar neticede, öylece duruyorum, artık kabak tadı veriyorum.

Nasıl bir iyilik yaptığını bilmiyorsun bana gülümserken, beni hayata nasıl bağladığını bilmiyorsun 'Hadi gel bi kahve içelim' derken. Sana anlattıklarım hep aynı şeyler diye o kadar utanıyorum ki, ama yine aynı şeyleri anlatıyorum, çünkü elimdeki en güzel hikayeye kelimeler eklenmiyor artık, hatırlayıp gülümsemek için, kulaklarıma arasıra duyurmak ve başa sarmakla yükümlüyüm. Senin olmadığın saatlerde de Thom Yorke'cuğum (yazılışı kötü durdu ama okurken süper olacak bak) eşlik ediyor bana. Çıldıracak gibiyken tam da, 'everything in its right place' diyor, sakinleşiyorum. Sana kafamın içindekilerden sadece beyaz olanları göstermek istiyorum (eheh, zaten bu yüzden bunları sana söylemek yerine buraya yazıyorum), tıpkı diğer sevdiklerim gibi, tamam, bunu yapmakta zorlanıyorum bazen, haklısın, ama asıl içimden geçen, asıl yapmak istediğim bu: tam da buradan başlayarak her yeri daha yaşanılır hale getirmek; insanların gözlerinin içini güldürmek, her tarafa neşeli çocuk sesleri bırakmak, melodilere en çok da neşeyi katmak ya da tüm pencereleri bembeyaz kar manzarasıyla boyamak; heidimtrak. Duyuyorum, duruyorum.

Tecrübe; kimine göre yediğimiz kazıkların bileşkesi, Sago'ya göre kalpte kalan iz, bence geleceği az çok kestirebilmek. Tıpkı hayatımdaki diğer güzellikler gibi sen de iz bırakıp gideceksin hayatımdan biliyorum, ben kalacağım yine, eksik. Masal yine de güzel; ben kaldığım zaman daha güzel, daha uyumlu oluyor heralde bu sahne, dekor misali, ve dediğin gibi her şeyi kafama takıyorum. Sahi be, ben öyle biri olmasaydım eğer, ben ben olmasaydım, sen yine de beni sever miydin? Her sevginin altında bir neden vardır anlaşılsa da anlaşılamasa da, senin açından bakınca görebiliyorum ben; yalnız kaldığımızda ikimiz de benzer kişileriz. İşte, beni benden bu kadar uzun süre saklayabildiğin için bütün prensesliğinle hayatımın unutulmazları arasına girdin sen de.

'Ben kimse için ağlamam' dediğin zaman seni hiçbir şeyin yıkamayacağını zaten biliyordum. Yine de, her şeyin o güzel gönlünden geçtiği gibi olmasını isteyeceğim hep sen şimdi giderken, canım, dostum, kardeşim, yaşama sevincim, hayatımın bu zor dönemlerinde yaslanıp mavi gökyüzünü seyrettiğim küçük ama kocaman çınarım...

Hem sen benim dışarıdan bu kadar küçük göründüğüme de bakma, ben kendime müdahale edebildiğim kadar 'ben'im ya, insanları kalabalık görünce çok öncelerde kalbimin sınırlarını yok etmiştim zaten.

bu görüntüler oluşurken biz kazara burada mı bulunduk?

noreply@blogger.com (solar) — Sun, 08 Jun 2008 09:59:00 +0000

Hayat, bu köpeğin uyurkenki gülümsemesi kadar sevimli olabilecekken, neden böyle şeyler yapıyor, 'kim yenmiş kaderi duayla' diye sorarken Şebnem Ferah, ben bilmiyorum, 'keşke böyle olmasaydı' diyebilmek dışında hiçbir şey yapamıyorum.

Bazen de tüm kelimeler manasını yitiriyor: O an.

Çokça aranmış ve arasıra bulunmuş yaşam içinde sadece bir an değiliz değil mi, umarım, sadece bir an'dan ibaret değilizdir...

yanında mezuniyeti gelmeyen var mı?

noreply@blogger.com (solar) — Fri, 06 Jun 2008 09:22:00 +0000

Şu resmi yazışmalarda kullanılan dile çok gülerim ya; arz ederler, tespit ederler, önemle rica ederler, henüz cezai işlem uygulamadıklarını adamın suratına vururlar, tarafınızca işlem yaparlar, tescil ederler vs. Ders çalışırken karalama olarak kullandığım annemin işyeri yazışmalarında neler yazdığını okur, kağıdı öyle kullanırım bazen mesela, ama bu sabahki durum farklıydı biraz.

Malum bütünlemeler başlayacak, benim de bir dersim kaldığı için gayet olağan bir şekilde sınav tarihini öğrenmek amacıyla okulun sitesini açtım işte, aşağıda bir duyuru gözüme çarptı: "yaz okulunun kaldırılması". 'Lan zaten yaz okulu yoktu ki bizim okulda, ne bu şimdi' diye açıp baktım, iyi ki bakmışım, son sınıfa gelince etrafımdakilere ne diyeceğimi öğrendim de sık kullanılanlara ekledim hemen. O nasıl bir tabir öyle yahu, "mezuniyeti gelmek". Yok daha evvel kullanılan bir şeyse nasıl duymadım, cehaletime doymayayım. Kullanan birini duysam, hiç acımaz anında cevabı yapıştırırdım gerçi:

-Mezuniyetim geldi.
+Koridorun sonundaki kapı canım.
-A-ha!
+Hunting high and low.

geldim işte

noreply@blogger.com (solar) — Thu, 05 Jun 2008 12:42:00 +0000

Kendim kadar kararsız birini daha tanımıyorum (kendimi de tanımıyorum ya neyse). Dün akşam açmayı planlıyordum aslında günlüg'ü ama yüzlerce şablonun arasında kayboldum. Neyse, sonunda bunda karar kıldım, ilk baktığımda canım kahve istemişti, halen de kahveyi anımsatıyor bana, sevdim burayı böyle:)

Yorumları ben kendim istemediğim için kaldırdım, şablonla alakalı bir problem zannetmeyiniz efenim. Siz susacaksınız ben hep konuşacağım bundan böyle:) Şaka bir yana, yazıyı yazıp olay mahalini gönül rahatlığıyla terk etmek istiyorum artık. Zaten e-postalarımı olağandışı bir durum olmadığı sürece her gün kontrol ediyorum, bir şeyler söylemek isterseniz yazabilirsiniz.

Bu arada, Sagopa Kajmer klip çekmiş 'Ben hüsrana komşuyum' şarkısına, Hepatitze'de okudum, izledim hemen, hakikaten de artık Sago rol yapıyormuş gibi yapmasın ya. Feysbuuk hesabı olan arkadaşlar, grup mu kuruyorsunuz, isyan mı çıkartıyorsunuz, bir şeyler yapın valla. Ekşi sözlük hesabımı yok ettiğime ikinci kez pişman oldum klibi izledikten sonra, beni şarkıdan soğutacak raddeye getirdi Sagopa cidden. Yok, bu yaşta rap dinlememi kimseye açıklayamıyorum zaten, böyle klipler de gelince üzerine, olmuyor..

Canım çok sıkkın yani, bilmem anlatabiliyor muyum? Bana Bir Şeyhler Oluyor ne güzel bir tiyatroydu değil mi, aramaya inanırsak şayet, nasıl diyordu;

"ya ben hep duvara konuştum
ya da duvar değil konuştuğum, içinde insanlar var.
nedense beni anlasın istedim içinde insan olan duvarlar!
bilmiyorum,
belki de ben gerçekten delirdim
onlar haklı belki de.
içinde değil duvarların insanlar
sadece arasındalar."

ella ella ella e e, eee?

noreply@blogger.com (solar) — Sat, 24 May 2008 10:29:00 +0000

Bir cumartesi öğleni(bak baaak, hem de final döneminde) solar yine uyanır, ekmek alır, kahvaltıda uzun uzun düşünür ve sonuca varır:
(aaa ne tuhaf, bazen ben de sonuca varabiliyorum demek)

- Ben tekvandoya başlıycam sınavlardan sonra.
+ :)

-Kendime kedi alıcam, beyaz, ama onu yanımdan ayırmıycam hiç.
+ :)

-Ders çalışayım en iyisi ben..
+ :)
-Aslında ben, sadece, neyse, tamam.

İnsanlar benimle yaşamayı çoktan öğrenmiş, adaptasyon dedikleri bu olsa gerek.

Halen lafla peynir gemisi yürütmeye çalışıyorum, ehik, ceviz getireyim yersin? Bulutsuzluk Özlemi dinler misin? Dinle bence, hiç bi kere hayat bayram olmadı ki, ya da delirdik, her nefes alışımız bayramdı..

Şimdiiiğğğ.

*Boşver boşver, bu yazıya yorum yazmak için klavyeni tüketme, kapadım zaten.

**Başlık umbrella'nın(vanilla sky yorumu tabii ki de) nakarat kısmı ya da bir kısmından uyarlandı işte, üf, hem onu boşver, Sözlerimi geri alamam daha iyi.

20:54 itibariyle düzeltme:

Zifiri'nin illa ki yorumu:
-diyalog arı filmindeki anne-baba barry diyaloğuna benzemiş. (:

Solar'ın illa ki cevabı:
-cevab veremedi.