solar günlüg

niye gittim

noreply@blogger.com (solar) — Thu, 12 Nov 2009 20:29:00 +0000

Şimdi pek çaktırmadım ama epeydir yoktum. Ha, bunun yazma yeteneğim üzerindeki olumsuz etkileri üzerinde ayrıca durucam zaten. Döncem ben sana. Ehe, neyse. Asıl konumuza gelelim.

Biz böyle acayip huzurlu yemyeşil ve mutlu bi sitede oturuyorduk. Etrafta şen kahkahalar atan şen çocuklar vardı. Böhühüh... Kendi evimize taşındık şimdi. Acayip dağbaşında bi yer. İnternet buraya nasıl ulaşabiliyor hayret ediyorum hatta. Türk Telekom'u tebrik etmem lazım, bunca yıl "link ışığı yanıyor!!!" diye böğürüp bildiğim tüm sabır cümlelerini içimden geçirken cidden haksızlık etmişim. Ne diyor belediye, çalışınca oluyore.

Arkamızdaki mezarlık sayesinde yaşamın ne kadar fani olduğunu, etrafımdaki sessizlik nedeniyle de televizyondan gelen çatur çutur seslerin aslında ne kadar korkunç olduğunu anladım. Köpekleri saymıyorum, bugün sayelerinde derse geç kaldım. Sibirya kurdundan tut, Alman kurduna kadar, köpek diye nitelendiremeyeceğim hayvanlarla dolu etrafım. Pek sevimli değil. Canım çok fazla sıkılıyor aslında ve bu büyük oranda KPSS'ye istediğim gibi hazırlanamamamla alakalı. Bu sınavı ciddiye alan tek yaratık benim şu anda, bizimkiler neye güveniyor bilmiyorum. Galiba bana. Ben kendime güveniyor muyum, hayır. Yeterince delilim yok şu an için. Çok umutsuzum. Hayat berbat.

Şimdi bu odayı boşaltmam lazım, oda değişikliği yapıyoruz malum... Dua et günlüg, bişeyler daha iyi gitsin. Bişeyler işte, ben bu çatı katına ısınayım, insanlar yağmurun pıt pıtına "aa negzel..." derken ben de "bence deee" diye atlayayım hemen.

Okula hiç gitmek istemememi saymıyorum bile. Nefret ne demekmiş bu sene öğrendim. Yazmayacaktım işte ya. Benim için işler iyi gitmiyor, umarım düzelir. İnternet bağlantım kopmazsa ya da bir sabah bir Alman kurdu tarafından hurharca katledilmezsem buralardayım yine.

Öptüm canlar.

düzeltme: Ayrıca domuz gribiyim sanırım ya. İyileşemedim bi türlü...

hımm...

noreply@blogger.com (solar) — Thu, 15 Oct 2009 11:17:00 +0000

monochrome floors,
monochrome walls,
only absence near me,
nothing but silence around me.
monochrome flat,
monochrome life,
only absence near me,
nothing but silence around me.

Hı hı...

hakiki tosun paşa

noreply@blogger.com (solar) — Tue, 29 Sep 2009 15:50:00 +0000

Siz de Tosun Paşa'nın bu kısmında eğitim sisteminin izlerini görüyor musunuz:) Uzun uzun yazmaya halim kalmadı. Öğretmen olabilmek için dersaneye kaydoldum, dersane çıkışlarında da öğrencilere özel ders vereceğim. Ne kadar saçma değil mi:)

"Avet avet hıhıh"...

floaters

noreply@blogger.com (solar) — Tue, 15 Sep 2009 08:58:00 +0000

Yani göz önünde uçuşan eciş bücüş iplik, nokta benzeri aslında var olmayan şeyler. Benimkiler henüz sağ gözümde iki taneler. Özellikle de bir şeyler okumaya çalışırken gözümün önünden kayarak sinirlerimi bozuyorlar.

Araştırdığıma göre aslen saydam olan bu tuhaf şekiller, açık renge bakınca matlaşıyorlarmış. Ne sebeple olduğu hakkında çeşitli rivayetler olup, yine bu rivayetlerden anladığım kadarıyla eğer kendisine ani ışık çakması tarzı bir durum eşlik etmiyorsa tıbbın çok da ciddiye aldığı bir problem değil muşvolan (bu rahatsızlığın tıptaki ismi). Öyle de işte, insan istemeden de olsa ciddiye alıyor; ya inat edip kendisini umursamadan her ne yapıyorsam ona odaklanmaya çalışıyorum ya da yüzdüğü her anı takip etmeye çalışıyorum. Yalnız gözlerinizi çevirdiğiniz yöne gelerek işinizi zorlaştırdıklarını da unutmamak lazım.

Yakın zamanda da Bugs Bunny'nin onu ciddiye almayan çocuklara bir çeşit laneti olduğunu düşünmeye başladım. Aaa, tavşan humması hastalığını unutmuş olamazsınız:

Evet, gözlerinizin önünde uçuşan renkli noktalar görmeye başlayacaksınız. Şimdi de yüzüyor olmalılar...

Doktor Sağbırakmayan!! Doktor Sağbırakmayan!! :))

Bu da konu üzerine çekilmiş hoş bir kısa film:

Lütfen unutmayın; internette okuduğunuz her bilgi doğru olmayabilir. Bu bilgiler de şahsi görüşlerim olup doğru olmayabilir. Yarın öbür gün "ama Solar öyle dediydi:((" demeyin, sorumluluk kabul etmem. Burası giderek kalabalıklaşıyor galiba ya... Aynısı kaynımda var, çekme yapıyo, eveettt...

(buraya bakarlar)

acil önlem planı

noreply@blogger.com (solar) — Sat, 12 Sep 2009 19:01:00 +0000

Sevgili Frigyalı hemşehrilerim;

Sele karşı bi acil önlem planı hazırladım, üstelik de paint'te. Buna göre hepimiz evlerimizin çevresine çukur kazarsak bişeycik olmayacak:) Bunlar da taşarsa ne olur bilmiyorum ama... Allah korusun, üst katlara, olmazsa çatıya çıkın ya bence:(

Yakında da evde kendi imkanlarımızla bot yapımını anlatıcam zaten. Öptüm şekerler...

(Bana ne, şakayı onlar başlattı.)

felis bürokratus

noreply@blogger.com (solar) — Wed, 09 Sep 2009 19:09:00 +0000

Annemle babamı iftar yemeğine davet etmişler. Ben de anne baba kontenjanından olaya dahil oldum. Normalde resmiyetten nefret ederim ama "anne" isteyince kıramıyor insan. Göstermiş olduğum bu uyumluluğu eve gelirken suratımı ekşitip burnundan getiriyorum o ayrı.

Kıyafet olayını anlatayım önce. Ortamı ve kimlerin davetli olduğunu tam olarak bilmeyen ben, çeşitli öngörülerde bulunarak neticede "en fazla bahçeli bir yerdir kasmaya gerenk yok" diye düşünüp, derse gidermiş gibi kot pantolon-converse'ler ile vali, vali yardımcıları, belediye başkanı vb'lerinin olduğu salona girdim. Adımı attığım an kendimi uzaylı gibi hissettiğimi söylememe gerek yok sanırım. İçeride bizden başka bir bayan tek vardı, gerisi kıravatlı felis bürokratus türüyle doluydu. Yani,

dişi nüfusu: 3 (kot pantolonlu dişi nüfusu: 1)
erkek nüfusu: +70 (göbekli ve kel erkek nüfusu: many)

Adamları görünce 14 buçuk saatlik açlığımı unuttum, iştah miştah kalmadı zaten. Üstelik tam karşımda fabrikanın insan kaynakları müdürü, onun yanında fabrikanın genel müdürü, bir yanlarında da K.gazetesi genel müdürü oturuyordu. Masada herhangi bir yere müdür olmayan tek şahıs bendim yani. Fotoğrafçı da salonda bulduğu tek antiresmikılıklı olan benim hususi fotoğrafımı çekmekle meşguldü nedense. Fotoğraflarda çok çirkin çıkıyorum, kimse çeksin istemiyorum o ayrı bir mevzu da, fotoğrafın altına ne yazacaksa adam... "X Üniversitesi öğrencilerinden E.A da protokoldeki yerini almıştı" falan garip olur neticede.

Yok hazır belediye başkanı falan varken gidip küresel ısınmayı gündeme getireyim dedim ama adamın tıpkı fotoğraflardaki gibi olduğunu görünce vazgeçtim. Bu kadar mutlu bir insanın böyle sorunları umursayacağını düşünmüyorum nedense.

Bu geceyi mutlaka yazıcam dedikten sonra bu yazıyı muhakkak okuyacak güzel müdüre: Keşke tüm bürokratlar senin gibi olsaydı, o zaman bu ülkeden bu kadar çok gitmek istemezdim belki de...

Demem o ki, parabol'ün ardından parabola dinleyen ve aradaki o geçişe hasta olanlara göre değil böyle resmi kıyafetli ortamlar. En iyisi;

Beni rahatta dinleyin;)

Bir başka iftar sofrasında buluşmak ümidiyle, kendinize iyi bakın canlar.

--------------------spoiler----------------------

-Dua et geç gittik de valinin masasına oturtmadılar.

--------------------spoiler----------------------

(çok şükür Yarabbi)

my december

noreply@blogger.com (solar) — Sun, 30 Aug 2009 21:05:00 +0000

Sonunda Uraganım'la güzel bir Ankara akşam üzeri buluştuk. Daha konuşacağımız çok şey vardı belki, belki günün geri kalan kısmında birlikte susarak anlaşırdık bilmiyorum ama kendimi çok şanslı hissediyorum; bu koskocaman sanal alemde bile karşıma hep güzel insanlar çıktı:) İlk karşılaşma anından tut, birbirimize verdiğimiz hediyelere kadar ufak çaplı sevindirici mucizeler yaşadık:) Araya ikimizin de endişe ile sıkıştırdığı "Ben normalde bu kadar konuşmam aslında" cümleleri bile halimizi anlatmaya yeterli sanıyorum. Nazar değmesin:)

Eryaman'a geri döndüğümüzde bizimkilere söylediğim ilk cümle şu oldu:

-Ben Uragan'ı özledim ya...

Abiciğim de acemilik dönemini yemin töreni ile bitirdi. O askere gittiğinden beri günler hiç geçmiyor sanki. Bir ara ağzımdan "okul açılsa zaman çabuk geçer belki" diye bir laf bile çıktı. O derece özlüyorum, işte:(

Başlık mı? Şu şarkı. Uraganım'ın da dediği gibi, bir "iz", beş sene öncesine ait... Linkin Park da birçok şey gibi o zamanlarda kaldığı için eve gelirgelmez ilk işim bu şarkıyı arayıp dinlemek oldu.

Ankara'da yürüdükçe anılarım tazelendi sanırım, bir tuhaf oldum, amfiye bağlı olmayan elektrogitarla soğuk bir Ankara Aralık'ında dinleyebileceğim en güzel şarkıydı sanırım o "my december". Öyle, daha önce hiç görmediğim bir yeşil tonuna büyülenerek bakıp da... Ama bence, yine de, sevgi aşktan çok daha kuvvetli, yaşaması çok daha zor bir duygu. İkisini de ardında bırakıp gidebilmiş bir insan olarak naçizane görüşüm. Sevdiğinden ayrılırken beynini ve kalbini ayrı ayrı ikna etmen gerekiyor çünkü, diğerindeyse sadece birini. Severken daha mantıklı davranmak, daha sağlam adımlar atmak zorunda kalıyorsun, epeyce sorumlulukların oluyor. Aşk biraz dengesizlik, deli işi. Kendine hesap vermen gerekmiyor çok.

Bütün bu anıların tazeliğini sadece bir şehirde bu denli canlı tutabilmesine, insanı aradan geçen onca zamana rağmen etkileyebilmesine çok şaşıyorum doğrusu, ama benim bir suçumun olmaması "keşke..." dememe engel oluyor çok şükür ki. Böyle şeyler yazmayacaktım ya:) (Belki) işinize yarayacak bişey de söyleyeyim bari bu kadarını okutmuşken; burçlara inanmıyorum ama biri "ikizler" dedi mi ortamdan uzaklaşın bence, hele de bir akrepseniz:p

Heyecanlı, mutlu, hüzünlü, gülmekli, ağlamaklı, karışık, tuhaf hisler içinde geçti bu Ankara ziyaretimiz. Sanırım ben bu üç günü hep Uraganım, canım abimin asker hali ve yeşil gözlü Aralık'ım ile hatırlayacağım;

"this is all so clear"

bana bir masal anlat tim

noreply@blogger.com (solar) — Mon, 24 Aug 2009 12:40:00 +0000

Düşününce bile kanımın damarlarımdaki hareketi hızlanıyor.

9 Eylül'de(düzeltme: 11 Aralık, aşağıdaki açıklamayı da okuyun lütfen) Tim Burton'ın yeni animasyonu "9" vizyona girecek. Hem bir animasyon hem de bir Tim Burton hastası olarak fazlasıyla heyecanlıyım. 9 Eylül Çarşamba gününe denk geliyormuş, izlemek için haftasonunu beklemeye sabredemeyeceğim için tek başıma izleyeceğim muhtemelen. Ben şimdiden çok beğendim, süper olmuş, hayatımın filmi vs :))
Ahanda fragmanı;

"Alice Harikala r Diyarı'nda" için ise biraz daha sabrımızı zorlamamız gerekecek. Zira gösterim tarihi şayet ertelenmezse 5 Mart 2010. Müthiş üçlü yine bir arada; Tim Burton, Johnny Depp ve Helena Bonham Carter. Karakterlere bakarken şöyle bir Beetle Juice esintisi hissettim hafiften. Helena Abla başta olmak üzere makyajlarıyla her zamanki gibi fazlasıyla dikkat çekiciler:

Tim Burton'ın berberi Sweeney Todd yüzünden ete bakış açım değişti ama yine de seviyorum çok fazla böyle ismi geçince heyecanlanıp abuk subuk devrik cümleler kuracak kadar.

Düzeltme (13.09.09) : Öncelikle 9, 9 Eylül'de vizyona girmediği için bu yazıyı okuyup da heveslenenlerden özür diliyorum. Vizyon tarihi için özellikle şu sayfaya bakmıştım ama yanıltıcı oldu, imdb "11 Aralık" diyor. Bir de, fragmanda Tim Burton'ın ismi geçiyor evet, ama imdb bağlantısında okuduğum bu yorum hiç hoşuma gitmedi. Siz gerekirse diğer yorumları da okuyup öyle karar verin artık;) Sevgiler.

ben bazen

noreply@blogger.com (solar) — Thu, 20 Aug 2009 09:37:00 +0000

İstiyorum ki love etc.'yı ekmek arası yapıp yiyebileyim. Bünyeme tavuktan çok daha iyi geleceğine her boyutta bahse girerim.

Bir de, ya, yerinizde olsam fotoğraftakileri boşverir asıl bu Eti puf'a çok dikkat ederdim. Kendisi ultra sanatçı ruhlu bir insan ve çok değişik. Değişik insanları her zaman sevmişimdir:)

Düşündüm de, aslında eti pufun marşmelovu yerine love etc. bırakmak da fena fikir olmayabilir. Tabii ki Eti Puf'a da söz hakkı vermemiz lazım. Bakalım şarkıyı o da sevmiş mi...

Sevgiler.

bir kpss kitabı ile yapılabilecekler

noreply@blogger.com (solar) — Wed, 19 Aug 2009 07:04:00 +0000

Bir KPSS kitabı, sınavda alacağı puana göre okullar arası seyahat edecek bir öğretmen adayının sahip olabileceği neredeyse en işe yarar şeydir.

Bir kere pratikte büyük değeri vardır.

1. Sıcaktan bunaldığınız günlerde "acık ceryan yapsın da rahatliyim" diye düşünürseniz, kapınızın çarpmaması için önüne bu kalın kitabı bırakabilirsiniz.

2. Sizi -gayet sakin ruh halinize rağmen- sinirlendirmeyi inat ve ısrarla başarabilmiş bireylerin kafasına darbetmek suretiyle ufak çaplı bir beyin sarsıntısı geçirmelerine sebep olabilirsiniz.

3. Kışa saklayıp, eğer halen soba yakan bir ev bulabilmiş şanslı bir insansanız "şunu da sobaya atıver de bi işe yarasın bari =)" diyerek mutlu olabilirsiniz.

4. Şayet 1.maddeye rağmen serinlemeyi başaramadıysanız kitabı sol elinize alarak sağ elinizle sayfaları çevirip hafif bir esinti elde edebilirsiniz (ayrıca bu kitabı günde 5 dakika, evet evet yanlış duymadınız sadece 5 dakika! elinizde tutarak inanılmaz çekici kol kaslarına sahip olabilirsiniz).

5."Neresinden başlasam bitmez bu kitap, en iyisi Battlefield oyniyim" diyerek mantıklı bir davranış geliştirebilir, olmadı, MMMMigros'ta kasiyer olup iki yakanızı zar zor bir araya getirerek de yine aynı hayat standardına ulaşabileceğinizi düşünüp rahatlayabilirsiniz.

6. Daha da önemlisi bir KPSS kitabı büyük psikolojik değere sahiptir. Onu yanınızda taşıdıkça tası tarağı toplayıp Avustralya'da mutlu bir hayat yaşama umutlarınızı yeniden gündeme getirebilirsiniz.

7. Bir KPSS kitabı doğması olası çocuğunuzu beklemeniz için çoğu zaman geçerli bir nedendir. "Anneee yine benim kitabımı almışsın!!" falan, sevimli olur neticede.

(emeğe saygı)

kötülük

noreply@blogger.com (solar) — Sun, 16 Aug 2009 19:42:00 +0000

329.dönem

noreply@blogger.com (solar) — Tue, 11 Aug 2009 11:21:00 +0000

O şimdik asker:) Sonuçlar açıklandığında 00:00'dan itibaren sayfayı görüntülemeye çalıştık abimle. Tahmin edebileceğiniz gibi aşırı yüklenmeden dolayı "sayfa görüntülenemiyo ama:(" uyarısı aldık bol bol. Fakat ben (şanslı mıyım neyim) kısa bir zaman sonra görüntülemeyi başardım. İlkin abime baktım tabii, Angara'ya çıkmıştı. Ailecek saadet yaşadıktan sonra sayfayı açamayan merak içindeki diğer yedek subay adaylarına bakmaya başladım. İlginçtir, kimin sayfasını açsam "kısa dönem - Ankara" yazıyordu. Üç kişiden sonra tam "sınava girip kısa dönem isteyen herkesi Ankara'ya mı verdiler acep" diye düşünüyordum ki dördüncü kişiye Balıkesir çıkınca 'yokmuş öyle bişii' dedim. Neyse, 330.dönem için aklınızda bulunsun, yedek subay askerlik sonucunu "kısa dönem-Ankara" çıkarmak gibi bir yeteneğim var (%75 başarı ile). Birine MEBS çıktı ama o kadarına karışmam artık:)

Hem beklediğim hem de beklemediğim bir şeydi, bu yüzden şaşkınım sanırım biraz;

...............................flashback.........................................

solar: ...ya abiciğimizi askere uğurlayacağız ağustos gibi, sanki ankara olacakmış gibi bi his var içimde nedense...

uragan: ...inşaallah yaa, umarım bi Ankara görünür... ...............................flashback.........................................

Uraganım,

Annem ve babamın işlerinin yoğunluğu nedeniyle yarın sabah yola çıkıp akşam yine İzmit'e döneceğiz maalesef. Bu Ankara'ya gelişimiz sadece abiyi birliğine emanet etmekten ibaret olacak yani, ama yemin töreninde üç güne yakın kalmayı planlıyoruz. O zaman anneyle elimizde bitter çikolatalarımızla geleceğiz ziyaretine inşallah, öyle birkaç saat görmek değil, uzun uzun sohbet edebilelim istiyorum, uzun zamandır hayal ettiğimiz gibi, şükürler olsun, sonunda! :)

Hafızamda her olay için ayrı bir melodi yankılanır. Bunun melodisi La Valse d'Amelie oldu. Ankara yollarında bol bol bunu dinleyeceğim artık. Aslında çoooook uzun zaman önce kendin pişir kendin ye'lerin önünden geçerken başka bir şarkı dinlemeyi hayal etmiştim ama, nasip kısfmet hep ya.

Bugün olduğu gibi bundan sonra da 'sonsuza dek var olacak olan' yanımızda olsun, yeter:)

Amelie demişken, bu filmi tekrar izlemek lazım.

"Parmak gökyüzünü gösterirken sadece aptallar parmağa bakar."

Ne güzel meleğimizdin sen, Amelie Abla.

İstanbul-İzmit-Ankara yollarına, OGS'nin 'dıt! sınıf:1 güle güle'lerine falan zaten pek bir aşinaydım, daha da aşina olacağım sanırım:)

(emeğe saygı: 1, 2)

valla

noreply@blogger.com (solar) — Fri, 07 Aug 2009 21:21:00 +0000

Fark ettiğimde yüzüme yayılan kocaman gülümsemenin sorumlusu bu etiketi emekliye ayırıyorum artık. Küçük ama önemli detaylar bunlar bence.

Doğrudur çoğu zaman bunu dinliyorum ben, hatta sen de dinle bak ne güzel;

benim üniversitelerim

noreply@blogger.com (solar) — Tue, 04 Aug 2009 09:59:00 +0000

Gelişmelerden haberiniz var sanıyorum; öğretmen olmak isteyenler artık Açık Öğretim Fakültesi'ni tercih ettikten sonra belirli koşulları yerine getirerek (tezsiz yüksek lisans, kpss'de yeterli puan almak) öğretmen olabilecekler. Şimdilik üç bölüm için geçerli; Türk Dili ve Edebiyatı, Felsefe ve Sosyoloji.

Şimdi tipik bir Eğitim Fakültesi öğrencisi olarak buna isyan etmemi bekliyorsunuz haliyle ama ben sandığınız kadar tipik değilim işte, düşünme yetimi henüz kaybetmedim. İyi oldu, hatta çok iyi oldu. Felsefe öğretmeni olmak isteyip de dandik bir sınavda yeterli puanı alamadığı için öğretmen olma hayallerini erteleyenler için seviniyorum. Keşke her bölüm için böyle bir şans olsa ve hatta sınavsız isteyen herkes istediği bölümü okuyabilse. Bir şey daha, sanmayın ki insanlara kolaylık sağladılar böylece, bu yolu izleyip öğretmen olan insan bence en az bir ODTÜ Fizik mezunu kadar eziyet çekmiş olacak.

Madalyonun diğer yüzüne gelince, üniversite okumak bir şey değildir. Şu kadar açık ve net söylüyorum ki, üniversite dediğiniz ortamda herkes birbirini kandırıp sırtını sıvazlıyor; 'hadi koçum sen yaparsın, sen aslansın seni kesseler acımaz sen manyak mısın' tadında. Hayata dair bir şeyler öğrendiğiniz doğru ama bunları öğrenmek için illa ki salak derslere girip salak ders notlarını fotokopicide çektirip salak teoremler ezberleyerek salak grafikler çizmeniz şart değil. Bazıları tüm bunların farkında bile değil, 'sabaha kadar içicem ben özgürüm ortamdan ortama akıcam' saçmalıklarıyla üniversiteyi aileden ayrı kalıp biraz daha özgürce yaşamak için okuyarak ot gelip ot gidiyorlar. Zavallı aileleri de 'oğlum/kızım aydınlanıyor saçımı süpürge etsem de sorun değil yeterki o okusun adam olsun' diyerek kendini avutuyor. Farkında olan 'maalesef bu böyle:(' kesimi de gıymatli diplomasını alıp bu ortamdan defolacağı günü dört gözle bekliyor.

"Neden üniversite?" sorusunu kendime çok sordum. Lisedeyken de sordum, tercih aşamasında da, okurken de; "Okumasam ne olurdu? Bundan daha eksik bir insan mı olurdum?" diye. Hayır, biliyorum ki olmazdım ama kafanın içindekilerden çok diploma üzerindeki yaldızlı harflere takılan işverenlerin olduğu bir ülkede formaliteden de olsa okumaktan başka bir şansım yoktu. Bu açıdan üniversite okuduğuma pişman değilim.

Sadece sıkıldım artık. Biliyorum ki bu haberi duyan Eğitim Fakülteliler "Ben bu kadar puanı boşuna mı aldım!! Salak mıyım lan ben!!" tadında isyan edecekler. İki soruyu da cevaplayayım da içlerine dert olmasın;

-Evet boşuna aldın.
-Evet salaksın (ama bunu kafaya takma hepimiz salağız).

Öyle bir ortam var ki, sanki Eğitim Fakültesinde öğrettikleri şey cidden öğretmenlik yapmak. Bak için rahatlayacaksa söyleyeyim; ben üçüncü sınıftayım ve bugün bir sınıfa girdikten sonra anlatacağım şeyler tamamen doğaçlama. Yani okulda bana derste nasıl davranmam gerektiği dışında ekstra bir şey öğretilmiyor. Ha, bu okulumu kötülediğim anlamına gelmesin. YÖK'ün belirlediği programı izliyorlar onlar neticede. Altıncı sınıf öğrencisine kümeler anlatıp sınavda diferansiyel denklem çözüyorum mesela. Alakayı buradan yakalamaya çalış, ve bu gördüğüm gereksiz derslerden sadece bir tanesi.

ÖSS'den aldığım puan geyiğine gelirsek de, evet o puanı zamanında ben de aldım ve bunun belirli şeylere sövmem için bana gerekli yetkiyi verdiğini düşünmüyorum. Bununla ne bir insanın zeka seviyesi hakkında karar verebilir ne de bir insanın öğretmenlik yapıp yapamayacağını sorgulayabilirsin tatlım. Hele de vizede finalde kopya çekip yarın öbür gün öğrencilerine utanmadan "Kopya çekeni yakarım!!!" diyecek bir insan isen.

Ne olur, bu konu hakkında daha fazla saçma sapan yorumlar yapıp gelecek hakkında daha çok endişelenmeme neden olmayın. Size sağlanan imkanlar zamanında o insanlara sağlanmamış sadece ve çoğu şeyin formalite olduğu bir ülkede onlar da formalite bir kağıt parçasının üzerinde yazan formalite bir "X Üniversitesi Y Bölümü Diploması" yazısına ihtiyaç duymuş olabilirler. Azcık bunları da düşünün. Düşünün demişken, düşünmek için biraz okumaya ihtiyaç duyabilirsiniz, aklınızın bir köşesinde bulunsun.

----------------Bunu üniversitede öğrenemezsin mesela-------------------

-Çok acayip ya düşünsene günde 25 ml süt içerek yaşıyor. Bizim iki üç yudumumuz.
+Performans / Yakıt oranı çok yüksek bir hayvan.

------------------------Hayat ve EAN öğretir--------------------------------

but it's bad and it's mad

noreply@blogger.com (solar) — Thu, 30 Jul 2009 06:26:00 +0000

Canım Solar Günlüg okuyucusu, ben de isterdim ki "Ben çok ermiş bir insanım, daha önce hiç duymadığım yayınevi ismini rüyamda gördüm, ak sakallı bir dede bana yol gösterdi" falan diyeyim.

Yine de kısmen doğru bu. Rüyamda fakültedeki eğitim hocam (ki kendisi ak sakallı değil) "KPSS soruları bu kitaptakine çok benzer çıkıyor" diyerek bana bir kitap uzattı. Şimdi reklama girmesin, kocaman "KPSS" yazısının altında 'x yayınları'nın yazısını gördüm.

Sabah gugıldan böyle bir yayınevi olup olmadığını araştırıp olduğunu görünce "ahaaa ben erdim valla yihhhuuu" diye telefonu aradı gözlerim.

Sonra bir durdum.

Daha önceden araştırıp not aldığım alınacak KPSS kitapları listeme baktım.

'X yayınları' en başta yazıyordu.

Umut Sarıkaya bile bu kadar ufak bir şeyden mutsuz olamazdı ya, bilinçaltı ne pis bişey:(

Bir işaret daha beee, yani emin olmam için. Yoksa Ali Sami Yen'in orada trafik sıkışıkken gözüme takılmıştı yine aynı yazı, ama orada trafik hep sıkışık oluyormuş. Üzgünüm ama bu kadarını da sıradan tesadüfler olarak kabul edemem ben.

Ben galiba, yani sanırım, belki de muhakkak, olabilir böyle şeyler tabii. İstanbul güzel şehir neticede.

Ama diğer karşıdayken.

Çarşı Beşiktaş'a karşı :p

Huuhh, her şeye rağmen yürümek güzel İstanbul'da.

(başlık şu şarkıdan)

kabak ve patlıcanlı makarna

noreply@blogger.com (solar) — Wed, 15 Jul 2009 15:03:00 +0000

Ben bir makarna hastasıyım. Bugüne kadar ton balıklı, peynirli, sebzeli makarnaları hep dışarıda yemiştim. Evde yaptığım zaman bizim bildiğin domates soslu türkiş makarna yapıyordum hep (bir ara yaptığım yemekten çok salata kıvamındaki havuçlu makarnayı saymazsak). Bugün bir değişiklik yapayım dedim ve tarifleri araştırdım netten. Kabak ve patlıcanlar bozulmaya yüz tuttuğu için onları kullandıracak bir tarif aradım mamafih istediğim gibi bir tarif bulamadım. Ben de bu tarifi uydurdum, epeyce lezzetli oldu. Bunca yıllık bloggırız, insanlara bir faydamız olsun bari.

Zorluk derecesi: Tüm malzemeleri göz kararı kullandığım için 'göz kararı tuz atabilme' aşamasına (level 3) yükselmiş olman lazım.

Süre: Benim mutfakta oyalanmayı sevdiğimi göz önüne alırsak bir saatte hazır olur diyebiliriz.

Müzik: Sally's song dinledim canım inflack sayesinde ama başka bişi daha iyi olur tabii. Daha soğanları doğramadan ağlamaya başlıyor insan:(

Malzemeler: bir paket makarna (tercihen çubuk), patlıcan, kabak, soğan, yeşil biber, sarımsak, domates, tuz, kekik, karabiber, pul biber, kızartmak için ayçiçek yağı pişirmek için de mısırözü yağı.

Kullandığımız ölçü: Tavla zarı büyüklüğü (kısalt. tzb)

Yapılışı: Makarnayı bildiğin makarna gibi pişiriyorsun. O pişerken patlıcanları rastgele soyup, kabakları da hiç soymadan tzb doğra. Ayrı kaplarda tuzlu suya atıver, suyu karartana kadar bekliycek. Takribi 10-15 dakika. Bu arada boş durma, domatesleri soyup tzb doğra. Sonra soğan, biber ve sarımsağı tzb doğrayıp hepsini bir kenara ayır. Kabak ve patlıcanları sularını süzmeleri için havlu peçete üzerine bırak ama daha öncesinde yağı kızdırmaya koy. Önce kabakları sonra patlıcanları kızart. Soğan, biber ve sarımsağı her zamanki sıra ve sürede mısırözü yağıyla kavurduktan sonra kabak ve patlıcanları en son da domatesleri ekle. Baharatlarını da katıp şöyle bi çevir. Suyunu çekene kadar kısık ateşte pişirdikten sonra makarnaya kat ve afiyetle ye.

Sık Sorulması Muhtemel Sorular:

1. Patlıcan ve kabakları birlikte kızartamaz mıyım?

-Hayır tatlım. Sebzelerin pişme süreleri farklı. O kadar uğraştıktan sonra kömür gibi patlıcan yemek istemezsin di mi:)

2. Ölçü olarak tavla zarı yerine okey zarı kullansak olur mu?

-Kafamız kadar patlıcan ve kabağı makarnadan bağımsız bir şekilde yemek zorunda kalmamız sorun teşkil etmeyecekse neden olmasın:)

3. Kekik niye ya?

-Ratatouille tarifini hatırlarsak kekik, kabak ve patlıcana çok yakışan bi baharat. Kokusunda davet var.

4. Hangi ülkenin mutfağından bu?

-İtalya Fransız karışık yöresel bi lezzet, deeermişim :P

5. Ya ben yaptım ama hiç de lezzetli olmadı:( Niye ki?

-Becerememişsindir. Önce ratatouille yapmasını öğren.

vincent

noreply@blogger.com (solar) — Wed, 08 Jul 2009 09:50:00 +0000

Vincent'ı seslendiren adamın sesi bana hiç yabancı gelmiyor. Tonlamalara dikkat ederseniz siz de Edward Scissorhands'teki mucit (Vincent Price) olabileceğini düşünürsünüz muhtemelen (benzemek istediği adamı anlatmak için film yapıp filmi yine ona seslendirtmek müthiş bir zevk olmalı).

Tim Burton benim için koca bir soru işareti olabiliyor bazen. Yani normalde insanlar "Bu filmdeki karakterle tamamen başka bir insanı anlattım ben o değilim yoksa..." diyerek işin içinden sıyrılıyorken bu adam öyle yapmıyor hiç. Ed Wood'daki yönetmende de onu görebiliyorsun, Vincent'taki çocukta da, ve bu kimseyi rahatsız etmiyor (Big Fish'te anlattığı baba da kendi babasıdır belki). Hatta ben "Dünyada böyle insanlar da varmış, bunlar gerçekmiş" diyerek mutlu oluyor, onu tanımadığım halde çok seviyorum.

Acaba tanışma şansımız olsa o da beni sever miydi ki, hımm, sanmam :)

Şans eseri henüz emoların çanta ve rozetlerine düşmemiş ve dilerim hiçbir zaman da düşmeyecek Vincent'ın günlüğümde olmasından mutluluk duyarak şuracığa bırakıyorum;

ne o, pek bi liberal gördüm seni

noreply@blogger.com (solar) — Tue, 07 Jul 2009 11:50:00 +0000

24 Ocak kararları ile Sosyal devlet anlayışından neo liberal devlet anlayışına doğru yumuşak bir geçiş yapmışız. Neo, ne liberal, ne sosyal, ne 24 Ocak, kim, hooop n'oluyoruz, bir kaşık aslında yok diyenler için gelsin; rahmetli Uğur Mumcu 24 Ocak kararlarının ardından Cumhuriyet Gazetesi'nde yazdığı bir yazıda neo libaralizmi "alaturka kapitalizm" olarak nitelendiriyor.

Sosyal devlet de olamamıştık biz gerçi, sanırım o yüzden sosyal alaturka neo liberal kapitalizm diye çoban salatası kıvamında bir yerlere doğru gidiyoruz şimdilerde. Doktorlarımız pek bir sosyal mesela ama kapitalist de. Bizler de çok sosyaliz ama kapitalistiz de. Kapitalist insan olmaz devlet olurdu değil mi...

+Ben antimilitaristim...
-Efenim!
+Iıaaı, öyyeeyyimm:((

(ben demedim Cem Yılmaz dedi, laylon ne demek inci etc.)

Diyelim ki sosyal neo antimilitarist kapitalist liberal laik bir hastaneye gittik. Sosyal doktorların sosyal hastaları olarak "Kapitalist bir ağrım var doktor bey tam şuramda" diyoruz. Sosyal doktor da "Benim de neo liberal bir muayenehanem var, bu konuyu birer kahve içerek orada görüşelim. Buraya çok ciddi vakaları aldığımız için sizin kapitalist ağrınızla ilgilenecek liberal vakit bulamıyoruz. Bir gün bu kapitalist ağrı sosyal kalbinizin durmasına neden olacak bir duruma geldiğinde sosyal hastanemize yeniden başvurun. Neo liberal morgumuz sizin etrafa kapitalist kokular yaymamanız için özel olarak soğuk tasarlandı. Üstelik cenazenizde arkanızdan sosyal kitlelere "iyi bilirdik" dedirtecek neo liberal imamlarımız da var... Size sadece öldüğünüzü algılamak için kafanızı tabuta vurmak kalıyor yani." diyor.

Dişlerim çürür diye, dolgu yapabileceği halde kanal tedavisi yapar, kanal tedavisi yapabileceği halde dişimi çekip implant yapar diye diş dokturuna gitmeye de tırsıyorum mesela, kola içer içmez dişlerimi fırçalıyorum hemen kapitalist diş fırçam ve diş macunum ile.

Lisedeyken felsefe hocamız "Nüfus cüzdanınızdaki ay ve yıldız ne anlama geliyor sizce?" diye sormuştu bir ara. Ben de "Tabii ki Türkiye Cumhuriyeti'nin bir vatandaşı olduğum anlamına geliyor" diye düşünmüştüm içimden, düşüncelerin üç boyutlu olduğunu bilmiyordum o zamanlar. Hocamız da kendi boyutundan bakıp; "Bu hayatınız boyunca başınıza gelecek hiçbir şeye şaşırmamanız gerektiği anlamına geliyor" demişti.

"Ne demek ki acaba??" di mi, bütün bunlar demek işte sevimli şey. Abime de hastanenin bahçesinde dediğim gibi, etrafta bu kadar hasta insan olmasına şaşırmamak lazım. Erken teşhis denen zamazingo sadece özel sağlık kuruluşları ve üniversite hastanelerinde geçerli artık. Hipokrat yemini vardı bir de... Öyle de, adamlar dirisinden korkmuyor ki ölüsünden korksun...

Her şeyin başı sevgi bence (according to 'ada'), bu işi parayı pulu zerre düşünmeden yapan/yapacak olan vicdan sahibi doktorlar, güzel insanlar da gördüm çünkü. Onlar halen var diye, bizler halen ayaktayız.

bu böyle

noreply@blogger.com (solar) — Sat, 04 Jul 2009 09:57:00 +0000

Matematiksel olarak tüm etkileşimlerde varlığımızı ihmal edebilecek kadar küçüğüz.

üzgünüm chriscim anlaşamadık

noreply@blogger.com (solar) — Sat, 04 Jul 2009 08:23:00 +0000

"Bir daha büyük konuşmayacağım" demek de büyük konuşmaya giriyordu di mi? Coldplay'in Gravity'sini hayatımın Gravity'si sanıyordum. Bir daha da başka Gravity sevmem, onun kadar sevmem sanıyordum. Oysa APC'nin Gravity'si daha başında "lost again" derken bu düşüncelerimi çürütüyor. O nasıl "I am" demektir öyle hele... Adamın sesi müziğin içinde kaşar peynirin pizzaya karışması gibi karışıyor ressssmen, nereye çeksen oraya gidiyor.

Ah ya Chris, deplasmanda dersin soran olursa...

tembellik hakkı

noreply@blogger.com (solar) — Fri, 03 Jul 2009 08:36:00 +0000

Olmalı böyle bir şey bak.

Ben uykuyu çok severim. ÖSS zamanlarında millet sabahlara kadar soru çözerken ben gece saat on bir civarlarında kahve içip üzerine "Bu saatten sonra çalışılmaz" diyerek uyuyabilen bir összedeydim. Üzgün olduğum zamanlar daha da çok uyurum. Ancak kafama bir şeyin çok fena takılması lazım uyuyamamam için. Nemrut'ta eksi bilmemkaç derecede bile bir battaniyeyi kendime siper edip Samanyolu'na baka baka uyuduğumu bilirim.

Bu yüzden zaten üniversiteyi nasıl kazandığımı halen çözebilmiş değilim; mucize ya da şans. "Hiçbir başarı tesadüf değildir" diye bir slogan var ya, yalan o. Şans faktörü hayatlarımıza epeyce etki ediyor. Ufak bir şanssızlık eseri 'Hey you' dinleyemezken 'High Hopes' dinliyorsun mesela.

Şans demişken, sevgili abim EAN ile müttefik olup Generals oynarken bütün süper silahları (Atom bombası, scud storm vs) kafasına yiyen general de benim. Her şey, "General, a nuclear missile launched" sesiyle başlıyor...

Generals'ı da GLA'yi de seviyorum yine de. Sadece sivil halkı silahlandırarak bi sürü tank patlatabiliyorsun.

Bak ne diyordum, ne demişim. Tembel olabilirmişim ve bence hepimiz çok rahat tembel olabilirmişiz bir şeyler bizi bir şeylere zorluyor olmasaydı. Hiçbir şey yapmak zorunda olmamak müthiş çünkü; kahveyi sırf çalışmak zorunda olduğun için değil, canın istiyor diye içmen çok keyifli.

Üstelik kapitalist düzende yaptıklarının dünyayı değiştirmeyeceğinin, sadece birilerinin can sıkıntısını hafifleteceğinin farkındasın. Bu yüzden de beyaz yakalı bir köle olmayı reddeden 'biri', benim gözümde ikinci Travis'tir, üstelik bir Tyler Durden'a ihtiyaç duymayacak kadar da aklı başındadır... Dünya böyle insanlar üzerinde halen nefes aldığı için benim de halen rahat yaşadığım bir yer.

Yaniiii, yaşasın tembellik hakkı ve şu sayfanın en sonuna bakarsanız da "Her hakkı erkektir" o zaman yaşasın tembel Hakkı. Böğk. Tamam ya, çok kötüydü... Sizi Aristo'ya havale edeyim en iyisi.

Bu sıcaklarda dikkat edin kendinize olur mu, yorulmayın çok, canınız sıkıldıkça da "love etc." dinleyin;)

(emeğe saygı)

ösym bize bir şey anlatmaya çalışıyor

noreply@blogger.com (solar) — Mon, 29 Jun 2009 17:37:00 +0000

'2009 KPSS Eğitim Bilimleri'nden bir soru...

"Tıp fakültesini iyi bir dereceyle bitiren Ali, birkaç kez girdiği Tıpta Uzmanlık Sınavında başarısız olmuştur. Ailesinin ısrarıyla bu yıl da sınava başvurmasına rağmen Ali bu sınav uygulaması devam ettikçe hayalini kurduğu dahiliye uzmanlığı eğitimini hiçbir zaman alamayacağını düşünmektedir.

Ali'nin bu düşüncesi aşağıdakilerden hangisinin göstergesi olabilir?

A) Öğrenilmiş çaresizlik
B) Dışsal denetim odağı
C) Kendini gerçekleştiren kehanet
D) Mantığa bürünme
E) Kolektif yeterlik inancının düşük olması"

Cevap A şıkkı. Bir de dalga geçiyor adamlar bizle iyi mi:)

yanılsama

noreply@blogger.com (solar) — Sat, 27 Jun 2009 08:36:00 +0000

Bu aralar canım bir başka sıkılıyor. APC kesmedi Tool dinlemeye başladım. Artık benden kimseye hayır gelmez sanıyorum.

Yok yok, bu konuda emin gibiyim.

uçuyoruz ne güzel kamikaze

noreply@blogger.com (solar) — Tue, 23 Jun 2009 10:42:00 +0000

Hiç ders bırakmadan son seneye geçebildim günlügcüğüm. Eylülde Eti Puf'um gibi takvim yapıp her günün üzerini çizicem, yiiiiğğğğhuuu:)

Son senenin derslerine baktım da, birinci dönemki bir ders dışında gerisi rehberlik, seçmeli ders, staj falan. KPSS'ye çalışmak için bayağı bir vaktim olacak gibi. Yine de yazın da çalışıcam, Uranüs'teki okulların puanları bayağı bir yüksek neticede. Sözleşmeli zımbırtısıyla uğraşmak da istemiyorum iki sene.

Hani bu sene bitince rahat edecektim ya:(

Neyse, love is gonna save us heralde.

tespit

noreply@blogger.com (solar) — Tue, 16 Jun 2009 10:33:00 +0000

Tespit 1: Hayat Leonlaşabilmektir bazen.

Her şeye "tamam" diyen insanlar da en az her şeye "hayır" diyen insanlar kadar sinir bozucudur.

Léon: And stop saying "okay" all the time. Okay?
Mathilda: Okay.
Léon: Good.

Arka fonda "Noon" çalıyordu...

Tespit 2: Lipton da hata yapar.

Poşet çayın içindeki parçacıkların çayın içine yayıldığını gördüğünde senin açından da haklı bir tespit olabilir bu, bekle ve gör.

Tespit 3: Öğrenci kutuplarda da olsa öğrencidir.

Öğrenci psikolojisi evrensel bir kavram olup yaş, cinsiyet, ırk, dil, din gibi ayrılıkları tek bir potada eritir. Mesela bütünleme sınavına (son!!!:)) ) çalışmak dururken gelip burada abuk subuk tespitler yapabilir. Bu matematiksel beklenti değerimizin 1'e olabildiğince yakın olduğu bir haldir, şahitleri bile vardır.

Daha çok yazacaadım, olasılıktan kalma ihtimalim aklımdan geçiverdi. Öpt. Kib. Bye.