பூக்கள் உதிரும் இரவு

மோகமுள்-- பட்டால் போர்த்திய சீழ் ( ஒரு விமர்சனப் பார்வை)

noreply@blogger.com (ராஜரத்தினம்) — Wed, 25 Sep 2019 16:55:00 +0000

தமிழின் மிகச் சிறந்த நாவல்களுள் ஒன்றாகப் பார்க்கப்படும் படைப்பு மோகமுள்.
பல நாட்களாக அப்புத்தகத்தை படிக்க எண்ணியிருந்தாலும் , மோகமுள் திரைப்படம் பார்த்திருந்த அயர்ச்சி அல்லது எரிச்சலில் இது நாள் வரை அப்படைப்பை தவிர்த்து வந்தேன்.
சில மாதங்கள் முன்பு தான் எடுத்து படித்து முடித்தேன்.
படித்து முடித்த பின்பு அதன் தித்திப்பில் மூழ்கித் திளைத்தேன். கிட்டத்தட்ட அதுவரை நான் ரசித்திராத ஒரு நடை தி.ஜா வுடையது. போதை தரும் நடை அவருடையது.ஆனால் படிக்கும் போதே ஒரு குழப்பம் இருந்தது. நாவலின் ஆரம்பத்தில் வரும் பாபுவின் நண்பன் ராஜமின் பெண்கள் குறித்த கண்ணோட்டம் எனக்கு உவப்பாய் இல்லை. பின் இறுதியில் பாபுவிற்கு தன்னைத் தரும் யமுனா ( !) அதுவும் நெருடியது. நாவலின் கண்ணியம் குறையாத அழகியல் இந்த நெருடலை தவிர்க்க வைத்தது. நான் இது போல இரட்டை நிலை தரும் படைப்புகளை சற்று கவனமாக அணுகுவேன். அதனாலேயே நாவல் குறித்த என் விமர்சனத்தை எனக்குள்ளே மீண்டும் மீண்டும் பரிசீலனை செய்தேன்.
சமூக வலை விவாதத்தில் என் அலுவலக தோழி ஒருவர் மோகமுள்ளை முன்வைத்து தமிழ் இலக்கியமே பெண்களை , முதிர்வின்றி அணுகுவதாய் தோன்றுகிறது என்றார். சுருக் என்றது. எனக்கு தெரிந்த வரையில் நான் பதில் தந்தாலும் அது ஆராயப்பட வேண்டிய ஒன்று தான் எனத் தோன்றுகிறது. குறைந்த பட்சம் மோகமுள்ளில் அவரது கூற்று உண்மையே எனவும் படுகிறது
மோகமுள்ளின் அடிநாதம் பாபுவின் ஊமைக்காமம். நாவலே இந்த பெண் உடல் சார்ந்த ஊமைக்காமத்தை புனிதப்படுத்துகிறது. காமத்தின் படியில் ஏறியே பக்தியை தொட முடிகிறது என்னால் என்கிறான் பாபு . பெண் மோகத்தில் திளைக்கும் ராஜம் தன் அனுபவத்தால் பெண்ணை தெய்வத்தன்மையோடு பார்க்கத் தொடங்குகிறான். யமுனா பாபுவிற்காக தன்னை தந்து அவனிடம் உயிரற்ற தன்னை அவனது காதல்/காமத்தால் உயிர்ப்பிக்க முடியுமா பாரேன் என்கிறாள். காமத்தை எப்படி அணுகுவது என்று தெரியாத ஒரு முதிரா ஆணின் குழம்பிய மனநிலையே நாவல் முழுதும் தெரிகிறது. பெண்ணை காமத்தின் பருவடிவமாய் அல்லது தெய்வீகமா அல்லது அந்த படிகளில் ஏறும் கருவியா அவள் எனும் குழப்பம். பெண்ணை சக மனுஷியாய் பார்க்காமல் ஒரு குறிக்கோளாக அல்லது அதற்கான கருவியாகவே தி.ஜா முன்னிறுத்துகிறார். பல இடங்களில் காமத்தின் நுண்தளங்களை நிறுவ மறுக்கிறார். யமுனாவின் பார்வையில் அது நிகழ்வதே இல்லை. தங்கம்ம்மாவின் மன அலைகழிப்பும் ஒரு கட்டத்தில் முடிந்து பாபுவின் தன்னிரக்கத்திற்கான தூண்டுதலுக்காக பிர்யோஜனப்படுகிறது.
அடைத்து வைக்கப்பட்ட மனதின் அதி உணர்ச்சி மயக்க நிலை அக்கால தமிழ் குடும்ப சூழல் இறுக்கத்தாலும் இருக்கலாம். இலக்கியம் மன இருளையும் அலைச்சலையும் இதில் சமூகத்தின் பங்கையும் கீறி வெளளிப்படுத்த வேண்டும் (ஜி . நாகராஜன் படைப்புகள் அனேகம் அதைத்தான் செய்கிறது).ஆனால் மோகமுள் கீறாமல் அதன் போக்கிலேயே போகிறது. அதுவும் கூட நுண் தளங்களை அதிகமும் தொடாமல் மேலோட்டமாக.
இன்னும் எளிமையாய் சொன்னால் குழம்பிய குட்டையில் இருந்து மீன் பிடிக்காமல் குழம்பிய குட்டையாய் மட்டுமே இருப்பதாக ஐயப்படுகிறேன்.

கங்காபுரம் – ஆயிரம் ஆண்டு காலத் தனிமை

noreply@blogger.com (ராஜரத்தினம்) — Sun, 03 Mar 2019 09:19:00 +0000

தமிழகத்தின் பொற்காலம் என பிற்காலச் சோழர்களின் ஆட்சிகாலத்தைக் கூறலாம். கலை, சமூகம்,வாழ்வியல்,போர்,நிர்வாகம்,வாணிபம் என எல்லாவற்றிலும் சோழர்கள் சிறந்து விளங்கினர். அவற்றை ஆவணப்படுத்தவும் செய்தனர். அதனாலேயே பிற்காலச்சோழர்களின் வரலாற்றை நம்மால் விரிவாக கட்டமைக்க முடிகிறது. சோழர்களின் வீரம்,அரசியல் இவை சார்ந்து பல புதினங்களும் வெளிவந்து உள்ளன. அவற்றில் பெரும்பாலானவை வரலாற்றோடு சுவாரஸ்யமான சம்பவங்களைப் புனைந்து வாசகரின் கவனத்தை ஈர்ப்பவை.

வரலாறு என்பதே சம்பவங்களின் தொகுப்பு தானே. ஆனால் நல்ல இலக்கியம் சம்பவங்களைப் பார்ப்பதில்லை. அவை நிகழ்ந்த அல்லது நிகழ்த்திய மனிதர்களைத் தான் தேடும். ஒரு பெருங்கோவிலைக் கட்டியவனின் பெயரை வரலாறு பதிவு செய்யும். ஆனால் இலக்கியமோ அப்பெருங்கோவிலை கட்டியவனின் மனதில் அன்று சுழித்தோடிய கவலைகள் ,உவகைகள், ஐயங்கள் இவற்றைப் பதிவு செய்யும்.

கோவிலைக் கட்டியவன் என்றால் மன்னனை மட்டுமல்ல, உளி தட்டிய சிற்பியையும்,சிற்பமாய் உறைந்த ஆடல் நங்கையையும் சேர்த்து தான்.

கங்காபுரம் புதினம் ,அவ்வாறே சோழமன்னன் ராஜேந்திரனின் அகவெளியை பதிவு செய்ய முயல்கிறது. தனிமையும், வெறுமையும்,கைவிடப்படலும் சாமானியனைப் போலவே மாமன்னனையும் அலைக்கழிக்கும் என அது நினைவுறுத்துகிறது.

கங்கை கொண்ட சோழபுரத்திற்கு சில வருடங்கள் முன் நான் சென்ற போது எனக்கு முதலில் தோன்றியது இது தான்..”ஏன்?” தஞ்சையைப் போல ஏன்? சற்று சிறியதாய் ஏன்? இன்னொரு தலைநகரம் ஏன்? தஞ்சை போல இங்கு பெருநகரம் இல்லையே ஏன்? தஞ்சைக்கு ஈடாயும் அதை விஞ்சும் சிற்பங்களையும் பாராட்ட மக்கள் இல்லையே ஏன்?

இது போல நூராயிரம் கேள்விகள் அந்த மாமன்னனின் மனதிலும் தனைமையில் ஓடியிருக்கும். ”தஞ்சையைப் போல” “தந்தையன்ன” என்று உவம உருபுகள் அவனைக் குத்திக் கிழித்திருக்கும். அந்தக் கேள்விகளையும், வலியையும் தான் ஆ.வெண்ணிலா தன் புதினத்தில் நம் முன் வைக்கிறார்.

நாம் மனதில் பெரும் பிம்பமாய் நினைக்கும் எவரையும் சராசரித் தளத்தில் வைத்து பொருத்திப் பார்ப்பதில்லை. பிம்பங்களை வழிபடுகிறோம், எதிர்க்கிறோம் அல்லது விமர்சிக்கிறோம். ஆனால் பிம்பங்களும் மனிதர்கள் என்பதை மறந்து விடுகிறோம். ஆயிரம் சிடுக்குகள் கொண்ட அவர்கள் மனத்தில் நுழைந்து அம்மனத்தை புரிந்து,அங்கீகரிக்க சராசரி மனம் அல்ல கவி மனம் வேண்டும். கங்காபுரத்தில், ஆயிரம் ஆண்டுகளாய் அலைக்கழியும் ஆற்றாமையை எழுத்தில் வடிக்கிறார் வெண்ணிலா. காலத்தின் துகள்களாய் அந்த அகத்தனிமை நம் மேல் மோதுகிறது.

இரு பெரும் சோழமன்னர்கள்,தந்தை மகனாய் எதிர் எதிரே நிற்கிறார்கள். ராஜராஜன் தன்னை ஒரு பீடத்தில் ஏற்றி கீழ்நோக்கிப் பார்க்கிறான். மதுராந்தகனோ பீடம் விட்டு இறங்கி பார்வையை சமமாக்குகிறான். மக்களின் மன்னனாக தன்னை அறிய விழைகிறான். விழைவதெல்லாம் அரசன் என்றாலும் கைக்கொண்டு விடுமா என்ன? தாமதமாய் வந்த அரியணை யை அவன் கடமையாய் ஏற்கிறான். கடமை மட்டுமே எஞ்சினால் உட்புகும் வெறுமை என்பது காதலும்,கலையும் வெற்றியும் போட்டுக் கொட்டினாலும் நிரம்பாத வெறுமை. “தந்தையைப் போல” என்ற அடைமொழி பெய்கீர்த்தியாய் அவன் சிதை வரை சுடுகிறது.

சதுரத்தடிகளாய் நாவலின் இறுதியில் ஊழ் பேசுகிறது..

“தகுதி இருந்தாலும் சிலருக்கு புகழ் வளராது. அந்தப் புகழில் பங்கெடுக்க யார் யாரோ வருவார்கள். நீ அப்படியொரு துயரத்தின் அடையாளம்..

நீ தப்பித்துக் கொள்ள தலைநகர் மாற்றலாம்,கோயில் கட்டலாம், கங்கையைக் கொண்டு வந்து புனித ஏரி வெட்டலாம். ஆனால் எதுவும் உன் துயர் போக்காது”

கங்காபுரத்தின் ஒவ்வொரு பக்கமும் இந்த இறுதி வார்த்தைகளை நோக்கித்தான் நகர்கின்றது. வரலாற்று புதினம், ஒரு ஒற்றைப் புள்ளியை நோக்கிக் குவிதல் அத்தனை எளிதல்ல.

விலகல்களும் உறுத்தல்களும் இல்லாமல் இல்லை. சில இடங்களில் வரலாற்றுத் தரவுகளை முன் வைப்பதற்காகவே உரையாடல்களும், சம்பவங்களும் நிகழ்வது போலத் தோன்றுவதை தவிர்க்க இயலவில்லை. அதே போல ஆசிரியர் சோழர்கள் மீது வழிபாட்டு அல்லது குறைந்தபட்சம் ஒரு பிரமிப்பு மனநிலையில் இருப்பதாய் உணர்ந்தேன். படைப்புக்கு வெளியே அந்த மனநிலை சரி. படைப்பினுள் அது சமநிலையில் விலகல் ஏற்படுத்தும். சதுரத்தடிகளின் கட்டுடைக்கும் வார்த்தைகள், வீரமாதேவி போன்றோர் அவ்வப்போது முன்வைக்கும் கூரான விமர்சனங்கள் இவையனைத்தையும் தாண்டி அந்த சமநிலை விலகலை உணர முடிகிறது.

மற்றொன்று,நாவலில் பெண்களின் பங்கு,மன்னனின் பிம்பத்தை/மன அமைப்பை கட்டியெழுப்பதற்காகவே இருப்பதாய் தோன்றுகிறது. நாவலின் குவிமையம் வேறாய் இருக்கும் போது இதை குறையாய் முன் வைக்க இயலாது. வைக்கவும் முடியாது. என் தனிப்பட்ட ஆதங்கமாய் வேண்டுமானால் சொல்லிக்கொள்ளலாம்.

எது எப்படியென்றாலும், புறமல்ல வரலாற்றை செதுக்குவது,அகம் தான் அதை நெய்கிறது என அழுத்தமாய் பதிவு செய்யும் கங்காபுரம் தமிழின் முக்கியமான படைப்பு.

அருவி விமர்சனம்- ஆண்டவரே! தயை கூர்ந்து எம்மிடம் மன்னிப்பு கோருவீராக..!

noreply@blogger.com (ராஜரத்தினம்) — Tue, 06 Mar 2018 03:31:00 +0000

பலரும் பாராட்டிக் கொண்டாடித்தீர்த்த நிலையில் அருவி திரைப்படம் பார்த்தேன். இருந்தது. ஏன் இப்படம் பாராட்டப்படுகிறது என்று நிஜமாகவே புரியவில்லை.. எல்லாத் தரப்பும் பாராட்டிய இப்படம் அதிக வணிக சமரசங்கள் இல்லாத கலைப்பட சட்டகத்துக்குள் பொருத்தக் கூடிய படம். ஆனாலும் பலரையும் சென்றடைந்து பரந்துபட்டு ரசிக்கப்பட்டது. கலைப்படங்கள் வணிக வெற்றி பெறுவதும் எல்லாரலும் பாராட்டப் பெறுவதும் ஏன்னை மிகவும் மகிழ்ச்சி அடைய செய்யும். காரணம் அது ஒரு வகையில் சமூக ரசனை மேம்பாடு, சிந்தனை வளர்ச்சி மட்டுமல்லாமல் கலையின் முதிர்ச்சிக்கும் வழி தரும்.

அத்தகைய கலை முயற்சி, கருத்தியல் ரீதியாக தன் சமூகத்தை ப்ரதிபலிக்க மட்டுமல்லாமல் மேம்படுத்தவும் செய்யும் போது அதைப் பாராட்டலாம். தன் சமூகத்தின் மாறாத பிற்போக்குக்களை முன்வைப்பது மட்டுமில்லாமல் அதனை தன் கருத்தோட்டத்தைக் கடத்தும் ஊடகமாக பயன்படுத்துவது எனக்கு ஒரு வகையில் வருத்தமும் இன்னொரு வகையில் அதிர்ச்சியும் கொடுப்பதாய் இருந்தது.

அருவி , ஒரு பெண்னின் கதை. சமூகத்தாலும் , நோயாலும் சிதைக்கபட்டு,தனிமைப்படுத்தப்பட்ட பெண். சமூகத்திடம் அன்பு செலுத்துங்கள் என இரைஞ்சுகிறாள். அவளைக் குறீயீடாக எடுத்துக் கொண்டால் அவள் மானுடத்தை நோக்கி, ‘யோசிக்காமல் ஓடும் மனிதர்களே.. நில்லுங்கள், சிறிய விஷயங்களை ரசியுங்கள் , ஒருவருக்கொருவர் அன்பு செலுத்துங்கள்,உங்கள் மனதின் மூலையில் எங்கேனும் அன்பு ஒட்டிக் கொண்டிருக்கும், அதை தேடுங்கள்” என்கிறாள் அருவி.

ஆம். காலத்தின் தேவை தான் அருவி. ஆனால் அவள் உதடுகள் சொல்வதை மனம் சொல்கிறதா? அப்படி மனம் சொன்னால் அவள் மனம் யாருடைய மனம். தன்னை வன்புணர்ந்த ஆண்களிடம் மன்னிப்பு கேளுங்கள்< அன்பு செலுத்துங்கள் எனக் கேட்க்கும் பெண்ணின் மனம் யாருடைய மனம்?

சரி அவள் அன்பை எந்த பாரபட்சமும் இல்லாமல் வழங்குபவள் என்றும் வைத்துக் கொள்வோம், எல்லா ஆண்களாலும் உடலால் மனதால் சிதைக்கப்பட்டவள், அவை பற்றி எதுவும் பேசாமல் நுகர் கலாச்சாரம் குறித்தும், அதன் அர்த்தமின்மை குறித்தும் 15 நிமிடங்கள் நீளமாய்ப் பேசுகிறாள். தன்னை நுகர ஆசைப்படும் தொலைக்காட்சி இயக்குனரிடம் அவள் மனம் வெதும்பிக் கேட்கும் ஒரே கேள்வி ‘டி.ஆர்.பி க்காக எதுவும் செய்வீங்களா?” இவை எதுவும் தற்செயலானவயோ அல்லது கதைப்போக்கில் நிகழ்பவயோ அல்ல. அருவியின் சூழ்நிலைகள் மிக கவனத்துடன் கட்டமைக்கப்பட்டிருகின்றன. அவள் வாழ்வில் இருக்கும் ஆண்கள் யாரும் அவளுக்கு நியாயம் வழஙியவர்களில்லை. அவளது அப்பா ,தம்பி, முதலாளி,ஆன்மிக குரு.,தோழியின் அப்பா யாருமே அவளுக்கு நியாயம் வழங்கவில்லை. அதவது பெண் வாழ்வின் பல நிலைகளில் வரும் எந்த ஆணும் அவளுக்கு துணையில்லை. அவர்களை அவள் வழிதவறிய குழந்தைகளைப் போல் பாவிக்கிறாள். தன் பங்கு நியாயத்தைக் கேட்கவும் தயாராக இல்லாத தன் தந்தையிடம் அவள் குழந்தையாய் அன்பிற்கு தவித்து அழுகிறாள். அப்போதும் அவள் தன் தாய் குறித்து எதுவும் யோசிப்பதில்லை.

இவை எல்லாமும் தற்செயல் என்று கொள்வோம்,மிக அப்பட்டமாய் நிகழும் சொல் வன்முறை ‘அதப் போய் எப்படி அண்ணே மூணு பேர்’ என ஒரு பதின்பருவ இளைஞன் மீண்டும் மீண்டும் கேட்பது. ஒரு முறை அல்ல பல முறை. அது நகைச்சுவையா? பகடியா? எப்படி அதை எடுப்பது. எதுவானாலும் அது வக்கிரம். சமீபத்தில் ஒரு வணிக திரைப்படத்தில் கூட இப்படி ஒரு முகம் சுளிக்கும் உரையாடலைக் கேட்கவில்லை. அருவிக்கு அது குறித்து எந்த ஆட்சேபணையும் இல்லை.

இன்னொரு தற்செயல். அருவிக்கு நோய் வர சொல்லபட்ட காரணம். அபத்தம். ‘Butterfly effect’ ஐ காட்சிப்படுத்த வேண்டுமானால் அந்தக் காரணம் பயன்படலாம். அதன் மருத்துவ நம்பகத்தன்மை ஒரு புறம் இருக்கட்டும் .எதற்கு அப்படி ஒரு சுற்றி வளைக்கப்பட்ட காரணம்? அருவி “தவறு ”செய்யவில்லை என்று நிரூபிக்கவா? அவள் தன் அப்பாவிடம் தப்பு செய்யவில்லை எனக் கெஞ்சவா? நோயை ஒரு ஆயுதம் போல தன்னை நுகரும் ஆண்களுக்கு தண்டனையாக தருவதைப் போல் பயமுறுத்திப் பார்க்கிறாள். ஒரு நோய், அதன் காரணம், அதன் விளைவு, அதை சமூகத்திடம் சொல்ல வேண்டிய முறை என எந்த பொறுப்புமே இல்லாமல் செல்லும் கதை.

எத்தனை தற்செயல்கள்..திரைப்படத்திற்குள் மட்டுமல்ல..திரைப்படத்தைத் தாண்டியும் பல தற்செயல்கள்…எந்த ஊடகமும் இந்த விமர்சனங்களை முன்வைக்கவில்லை. விகடன் எல்லாக் குறைகளையும் சொல்லிவிட்டு,இதெல்லாம் ஒரு விஷயமே இல்ல..அருவி நம்ம ராசாத்தி என்று கொண்டாடுகிறது..தி இந்து சொல்லும் ஒரே குறை பிராமண துவேஷம் (இது படத்தின் நோக்கதிற்கே எதிராய் இருக்கிறதாம்..இது மட்டும் தான் அவர்கள் கண்ணில் பட்டதா??)

எனக்கு தெரிந்த வரை காலச்சுவடு மட்டுமே காட்டமான விமர்சனத்தை பதிவிட்டுள்ளது.

சரி விடுங்கள்..ஒரு வகையில் பெருமை தான்…தன் ஆண்டவனை மன்னிப்பு கேட்க சொல்லி உருகும் அருவி என்னும் ராசாத்தியால் நாம் எல்லோரும் தவறுகளை எத்தனை சுலபமாய் மன்னிக்கும் பெரிய மனதுக்காரர்கள் என்று பெருமைப்பட்டுக் கொள்ளலாம் ! அவ்ளோ நல்லவங்களா நாம?

உலோகம்.. (அறிவியல் புனைகதை) தொடர்ச்சி

noreply@blogger.com (ராஜரத்தினம்) — Wed, 09 Mar 2016 13:56:00 +0000

உலோகம் (தொடர்ச்சி)

நான்காம் பரிமாணம்

ஒளிநீரில் அமிழ்ந்திருக்கும் பூங்காவில்

X அச்சில் நேர்கோட்டில்

நடந்து செல்கிறான் ஒரு மனிதன்

அவனைப் பின் தொடர்கிறது பறவைக்கூட்டம்

Y அச்சில் அமைந்த புல்வெளியின் மேல்

தானியங்களை சுமந்த சிறு பையுடன் அமரும்

அம்மனிதனை சூழ்கின்றன பறவைகள்

தலையில் தோள்களில் கைகளில் முதுகில்

என கணத்தில் குவியும் பறவைகளால்

முற்றிலுமாக மூடப்படுகிறான்

Z அச்சில் மேலுயரும் அவனின்

ஒரு கை மாத்திரம்

தானியங்களை இரைக்கத் துவங்குகிறது.

காலாதீத வெளியில்

முளைத்த தானியங்களை விரிந்த சிறகுகளுடன் அலகால்

கொத்திப் பறிக்கின்றன பறவைகள்

மனிதப் பறவையொன்று மேலெழுகிறது

உதிர்ந்த இறகொன்றை விரல்களால் சேகரிக்கிறாள் சிறுமி

--பாம்பாட்டிச் சித்தன்.

உதிரும் அந்த ஒற்றை இறகை சேகரிப்பவள் பூங்கோதை என்கிறீர்கள் நீங்கள். பைரவன் என்கிறேன் நான். காலம் நம் இருவரையும் பார்த்து சிரிப்பது யுக முடிவில் பட்டு எதிரொலிக்கிறது.

கபிலன் விருக்கென்று விழித்துக் கொண்டான். காலை நன்கு விடிந்திருந்தது. நேரம் 10 மணியைத் தாண்டி இருந்தது. மெத்தையில் கால் மடித்து உட்கார்ந்து தான் எங்கிருக்கிறோம் என்பதை நினைவு படுத்திக் கொண்டான். தலை பாரமாக அழுத்தியது. எதையோ இழந்து விட்ட்து போன்ற உணர்வு. சங்கக் கவிதை ஒன்று ஞாபகம் வந்தது. மலையில் காட்டருவியாய் விழுந்து , காட்டாறாய்ப் பொங்கிப் பாய்ந்து பெரு நதியாய் ஓடி பின் குறுகி சிறு ஓடையாய் கடலில் முடியும். அப்படித்தான் தனக்கும் நடந்து விட்டதோ? ஓடை தானா அல்லது வற்றி வெயில் பட்டுத் தகிக்கும் மணலாகி விட்டதா? எங்கு தவறு நடந்தது? எல்லாக் காதலும் ஒரே கணத்தில் அறுபட்டுவிடக் கூடியது தான். அறுபட்ட பின் எல்லாம் முடிந்து விடுகிறது. காதல் கடந்த காலம் ஆகி விடுகிறது. அதன் பிறகு காதலில் கொண்ட காவியப் பித்து மனநிலையை பின் எப்போதும் அடைய முடியாது. வாழ்வின் ஒவ்வொரு நாளும் மற்ற நாட்களிலிருந்து வித்தியாசமற்ற சாதாரண நாளாக ஆகி விடும். கபிலனால் அர்த்தமற்ற நாளைக் கூட ஏற்றுக் கொள்ள முடியும். ஆனால் சம்பவங்களற்ற ஒரு சாதாரண நாளைத் தாங்கிக் கொள்ளவே முடியாது.

நேற்று வரை கொந்தளித்துக் கொண்டிருந்த அவன் மனம் இன்று பெரிதாய்க் குறிப்பிடக்கூடிய எந்த எண்ணத்தையும் கொண்டிருக்கவில்லை. அவனது மனதின் இயல்பே எப்போதும் அதீதமாய் செயல்படுவது. காதல், காமம், கலை, கனவு தத்துவம் என எதுவாக இருந்தாலும் அவன் சமதளத்தில் அணுகி அனுபவித்ததே இல்லை.

அவன் மலைநாட்டுக்காரன். இணையைப் பிரிந்து அலையும் வெறி கொண்ட களிறாய் அவனால் இருக்க முடியும். ஆனால் இணையை மறந்த கோவில் யானையாய் கொட்டிலில் உழல முடியாது. நிச்சயம் முடியாது. அவன் ஒரு முறை தலையை உதறிக் கொண்டான்.

” ஆ.. கபிலா .. விழித்துக் கொண்டாயா? நேற்று இரவு நிறைய பேசி நிறைய யோசித்து பொங்கிய மனம் இப்போது ஏனோ மந்தமாய் இருக்கிறதடா.. இரு.. காப்பி போட்டு கொண்டு வருகிறேன்” தன் மனதை உணர்ந்தவன் போல பேசினான் செழியன். திரும்பிச் செல்ல முற்பட்டவனை “செழியா நில்” என்று தடுத்தான் கபிலன். செழியன் நின்று கவனித்தான். செழியனின் முகத்தை கூர்ந்து நோக்கி பேச ஆரம்பித்தான் கபிலன். அவன் கண்களில் இருந்த உறுதி செழியனுக்கு இனம் புரியாத அச்சத்தை தந்தது.

”செழியா... உனக்கு ஞாபகம் இருக்கிறதா? நம் இளவயதில் நம் ஊர் இருந்த மலைக்காட்டில் வனதேவதை வசிப்பதாக நம்பினோம். மலையருவி விழும் காடு முழுதும் நாம் சுற்றி இருக்கிறோம். அவளைக் காண்பதற்காக. அவள் உமையவள் என்றாய் நீ. யட்சி என்றேன் நான். அருவிப் பாறையின் உச்சியில் அமர்ந்து மலை முழுவதையும் பார்ப்போம். எங்கேனும் அவள் இலைகளை விலக்கி தன் மாமைக் கவின் திருமேனிக் கோலத்தை நமக்கு காட்சி தருவாளோ என்று தவமிருந்தோம். அவள் கொலுசொலி இரவுகளில் வனமெல்லாம் ஒலிப்பதாய் நீ சொன்னாய். அவள் கருங்குழலின் பிச்சிப்பூ வாசத்தில் பித்துக் கொண்டதாய் நான் சொன்னேன்.

நாட்கள் சென்றன. போதையேறிய விழிகளுடன் நாம் அலைந்து திரிந்தோம் மலையெல்லாம். அன்று பெருமழை அடித்து தீர்த்த நாள். பனி கொட்டிக் கொண்டிருந்த மையிரவில் நாம் கதலிப் பள்ளத்திற்கு கையில் விளக்கோடு சென்றோம். இரவின் பனியில் அவள் நிச்சயமாய் நனைய வருவாள் என்று நம்பிக்கையுடன் நடந்தோம். அங்கு சிற்றருவியின் அருகில் நீ அதைக் கண்டாய்.

நெருப்புபிழம்பு இரு சுடராய் காற்றில் எரிந்து கொண்டிருந்தது. பின் அது ஆயிரம் சுடராய் பிரவாகம் எடுத்தது. அப்போது தான் நாம் அறிந்து கொண்டோம், நம் முன் சில அடி தூரத்தில் நூற்றுக் கணக்கில் மான்கள் கூட்டமாய் நின்று கொண்டிருந்தன. கூட்டத்தின் நடுவில் ஒரு ஆண் மான் பெரிய கிளைகிளையாய் விரிந்த கொம்புகளுடன் நம்மை உற்று நோக்கிக் கொண்டிருந்தது அதன் ஜ்வலிக்கும் கண்களுடன். அக்கண்களில் துளியும் மிரட்சியில்லை. அது நம்மை கவனித்து விட்டு தலையை குனிந்து மீண்டும் புல்லை மேயத் தொடங்கியது. அது மேய ஆரம்பித்த உடன் பிற மான்களும் தலை குனிந்து மேய ஆரம்பித்தன.

நீ உடனே நடுக்கத்துடன் “கபிலா.. இது இது.. வன தேவதை வசிக்கும் இடமடா” என்று என் தோள்களை இறுக்கமாய் பற்றினாள். உன் விரல்கள் குளிர்ந்து இருந்தன. வியர்த்த உன் உள்ளங்கையின் ஈரம் என் சட்டையை நனைத்தது. நீ அப்படியே மயங்கி சரிந்தாய். அதன் பிறகு நடந்ததை நீயறியாய். நான் உனக்கு இது நாள் வரை சொன்னதுமில்லை.

உன்னை மயங்கிய இடத்திலேயே விட்டு விட்டு நான் கைவிளக்கை அணைத்து விட்டு முன்னேறி நடக்க ஆரம்பித்தேன். காட்டின் இருட்டு சட்டென அணைந்தது. சுடர் தீபமாய் நிலவொளி பனியில் பட்டு வனமெங்கும் தகித்தது. மொத்த பச்சை வனமும் வெண்காடாய் ஒளிர்ந்தது. மான்கள் விலகி எனக்கு வழிவிட்டன. நிலவின் ஒளியில் மான்களின் செவ்வுடலில் சிதறிக்கிடந்த வெண்புள்ளிகள் வின்மீண்களாய் மிணுங்கின. நான் முன்னால் செல்ல என் பின்னால் மான் கூட்டம் முதுகு காட்டி புல் மேய்வதைத் தொடர்ந்தன. அப்போது தான் அந்த காட்சி என் கண் முன் விரிந்தது செழியா..

என் முன்னால் ஒரு கரிய பாறை. பனியில் சிதறிய நிலவு துளித்துளியாய் அந்த கரும்பாறையின் மேல் வழிந்து கொண்டிருந்தது. பாறையின் மேல் அவள் தன் கால்களை பக்கவாட்டில் மடக்கி நிலவில் குளித்துக் கொண்டிருந்தாள். அவள் உடல் முழுதும் கூந்தலை ஆடையாய்ப் போர்த்தி அதில் பிச்சி சூடி இருந்தாள்.

அவள் உடல் மடிந்து குழைந்து வளைந்து கூந்தலுக்குள் மறைந்து கொண்டிருந்தது. குழலை மெல்ல அலைத்த காற்று அவளின் வெறியூட்டும் மேனியை நீரில் கலையும் ஓவியமாய் காட்டியது.

அந்த பச்சை வனத்தின் ஒவ்வொரு இலையும், விழுந்து ஓடும் அருவியின் ஒவ்வொரு துளியும், மேலே விரிந்த விசும்பில் பறக்கும் புள்ளின் ஒவ்வொரு சிறகும், மருளும் அணிலும், அசையும் யானையும் நெளியும் பாம்பும் எல்லாமும் அவள் தானடா.. அவள் தான் வனம் . வனம் தான் அவள். நான் அன்று அவளை அதற்கு மேல் நெருங்கவில்லை. அவளை எப்படி நெருங்க முடியும்? அவள் வனதேவதை.

ஆம் செழியா அவள் தான் வனதேவதை. ஆனால் அவள் நாம் நினைத்தது போல உமையவளோ யட்சியோ அல்ல. அவள் யாரென்று நான் பல வருடங்கள் கழித்து அவளை இந்த நகரத்தில் என் வீட்டருகே உள்ள தேனீர் விடுதியில் சந்த்தித்த போது அறிந்து கொண்டேன். அது அவளே தான். அன்று பாறையின் மேல் நிலவொளியில் பின்னால் மான் கூட்டமும் முன்னால் பேரருவியையும் கொண்டு வீற்றிருந்தவளே தான் இவள். பிச்சிப்பூவின் பச்சை வாசம் அவள் உடல் முழுதும் கசிந்தது. எனக்கு புரிந்தது. என் வனதேவதையின் உலோகச் சிலை தான் பூங்கோதை. அவள் என்னுடையவள். என்னுடையவள் மட்டும். அவளை நான் இழந்து விட்டால் என்றென்றைக்கும் நான் வனம் திரும்ப முடியாது. இந்த நகரத்தின் நியான் விளாக்கொளியில் பொசுங்கி, கணினித் தரவுக் குழியில் விழுந்து ஒன்றுமில்லாத இருளாகி விடுவேன். ” கபிலன் எழுந்தான். செழியனின் மறுமொழிக்கோ ஒப்புதலுக்கோ காத்திராமல் வேகமாய் தன் நண்பனின் வீட்டை விட்டு வெளியேறினான்.

பார்க்கிங்கிலிருந்து வருவதற்கு காருக்கு சமிக்ஞை பொத்தானை அழுத்தி விட்டு லிப்டுக்குள் நுழைந்தான். கட்டிட வாசலில் கார் நின்றிருந்தது. வரவேற்பறை ரோபோவின் செயற்கை புன்னகைக்கு பதிலளிக்காமல் காருக்குள் நுழைந்து அமர்ந்தான். அது கேட்கும் முன்னரே “ சேருமிடம் -வீடு. வழித்தடம் – 1 . வேகம் – 100” என்று சொன்னான். “ நன்றி. நீங்கள் வேகம் 100 ஐ தேர்வு செய்துள்ளீர்கள். இந்த வேகத் தேர்வுக்கு நகரில் அதிக வரி கட்ட்த் தேவையிருக்கும். இது சரியா?” என்றது காரின் இயந்திரக் குரல்.

”சரி” என்றான் கபிலன்.

” நன்றி. சேருமிடம் – வீடு க்கு செல்ல 15 நிமிடங்கள் 20 நொடி ஆகும் தோராயமாக. இனிய பயணத்திற்கு வாழ்த்துக்கள்” என்று சொல்லி கார் என்ஜினை உறுமிக் கிளம்பியது. கபிலன் கண்கள் மூடி அமர்ந்து கொண்டான். மனம் பதட்டமாகவே இருந்தது. பூங்கோதையை பார்த்தாலே போதும் எல்லாம் சரியாகிவிடும் என்று நம்பினான்.

15 நிமிடங்களுக்குள்ளாகவே வீடு வந்து சேர்ந்தான். ஆனால் அதுவே ஒரு நாள்ப் பொழுதாகத் தோன்றியது.

அவன் கண்களை பதிவு செய்ததும் வீட்டின் கதவு திறந்து கொண்டது. கோதை வீட்டில் தான் இருந்தாள். அவன் அவளைப் போய் பார்க்காமால் ஹாலில் இருந்த சோபாவில் அமர்ந்தான். இதயம் படபடப்புடன் துடிப்பதை அவனால் உணர முடிந்தது. அறை குளிரூட்டப்பட்டிருந்தாலும் புழுக்கமாய் உணர்ந்தான். எவ்வளவோ பேசத் தோன்றினாலும் எதை சொன்னாலும் அது அபத்தமாகவே இருக்கும் போலிருந்தது.

வியப்பாக இருந்தது கபிலனுக்கு. யாரோ ஒருத்தியாக இருந்த போது பூங்கோதையிடம் மிக சுலபமாய் தன் காதலை வெளிப்படுத்தியவன், இப்போது அவன் மனைவியாய் ஒரே வீட்டில் இருக்கும் போது ஒரு பதின்ம வயது இளைஞனுக்கு இருக்கும் தயக்கமும் பயமும் இருந்தது.

எப்படியும் இந்த தருணத்தை ஒதுக்கி விட முடியாது. இது துள்ளி அலையும் தருணமல்ல. ஆடி அடங்கி அமைதி கொள்ளும் நிலை.

ஆனால் காதலில் அமைதி உண்டா என்ன? கோடையில் வற்றி மணலானாலும், பெருமழையில் புதுவெள்ளம் பெருகி கரை புரண்டோடும் சுழற்சி தானே காதல். சிறு குழந்தைக்கு அலையில் கால் நனைப்பது சலிப்பதே இல்லை. அதற்கு கடலின் ஆழம் குறித்தோ பேரண்டத்தின் அமைதி குறித்தோ கவலையென்ன? அலைகள் வீசும் கிளிஞ்சல்களைப் பொறுக்கவே அக் குழந்தைக்கு நேரமிருக்காதே. மெல்லிய புன்னகையுடன் சோபாவில் இருந்து எழுந்தான் கபிலன். எழுந்து திரும்பியவன்

சோபாவின் பின்னாலேயே பூங்கோதை நின்று கொண்டிருப்பதை அப்போது தான் கவனித்தான்.

எதுவும் பேசாமல் சட்டென அவளைத் தன் முன்னால் இழுத்து அவளது சிலிக்கான் நாரிழை கோர்த்த உதடுகளை தன் உதடுகளோடு அழுத்தி முத்தமிட்டான். அவள் இதழ்களின் எச்சிலை தன் நாவால் உறிஞ்சிக் கொண்டான். அவள் அவனுக்கானவள் மட்டுமே. தன்னை அடைவதற்காகவே பிறந்து வளர்ந்து இறப்பிலிருந்து மீண்டு மறு உருப்பெற்று வந்தவள்.

அவள் கூந்தலைப் பற்றி கழுத்திலும் மார்பிலும் வயிற்றுக் குழிவிலும் மாறி மாறி முத்தமிட்டான். அவள் சதைத் திரட்சி மொத்தத்தையும் கைகளில் அள்ளி தன் தீராக் காமத்திற்கு இரையாக்கி விடத் துடித்தான். இதோ ..இதோ என் முன்னால் என் மலைநாட்டின் வாசம். பிச்சியும் முல்லையும் நிறைந்த மலைக்காட்டின் மணத்தை இல்லையென செய்யும் களிற்றின் மதநீர் வாசம் கொண்டது இவள் உடல். இவள் தான் என் காடு.

பித்துக் கொண்டு அவளை வலுவாய் இறுக அணைத்த போது பூங்கோதை திடீரென அவன் பிடியிலிருந்து விலகினாள். அவன் வெறியில் மூச்சு வாங்கிக் கொண்டு நின்றான். மீண்டும் அவளை இழுக்க அவன் முற்பட்ட போது பலம் கொண்டு தள்ளினாள். அவன் கைகளை பற்றி இழுத்து தன் அடிவயிற்றில் அழுத்தி வைத்தாள். உள்ளிருந்த உயிரின் துடிப்பு அவன் உள்ளங்கையில் பட்டு அதன் இருப்பை உணர்த்தியது. அந்த கணமே கபிலன் தன் கைகளை விலக்கிக் கொண்டு முழந்தாளிட்டு அமர்ந்து விக்கி அழ ஆரம்பித்தான். கோதையும் தரையில் அமர்ந்தாள். அவள், ரௌத்திரம் வடிந்து குளிர்ந்த துர்க்கையின் மந்தகாசத்துடன், அவனை தன் இரு மார்பகங்களுக்கு இடையில் சாய்த்துக் கொண்டாள். அவன் இன்னும் அழுது கொண்டிருந்தான். அப்போது அவர்களை சுற்றியிருந்த கான்கிரீட் சுவர்களும் கூரையும் திடீரென மறைந்தன. பூங்கோதையின் தொடைகள்

மேல் சிறு வெண்வேம்பு மலர்கள் விழத் தொடங்கின. மேலே ஆகாயத்தில் கிளிக்கூட்டம் பறந்து கொண்டிருந்தது. வேம்புக் குருத்திலைகளின் வாசம் நிரம்பிய வெளியில் அந்த மரத்தின் நிழலில் அமர்ந்திருந்தாள்.

வனதேவதை. கூந்தலே ஆடையாக. கபிலன் அவள் மடியில் படுத்து அழுது கொண்டிருந்தான்.

முற்றும்..

உலோகம் - (அறிவியல் புனைவு குறுநாவல்)

noreply@blogger.com (ராஜரத்தினம்) — Wed, 09 Mar 2016 13:33:00 +0000

உலோகம்

சதையற்ற சதையுள்ள என்ற பகுப்பு

இன்று இல்லாமல் போகிறது.

உயிரற்ற உயிருள்ள என்ற பகுப்பு

இன்றோ நாளையோ இல்லாமல் போகும்

ஆன்மாவற்ற ஆன்மாவுள்ள என்ற பகுப்பு

என்றும் இல்லாமல் போகாது.

--உலோக நிகண்டு புத்தகம் 1; அத் 5;பக் 57.

என்ன நடக்கிறது?

ஏன் மூச்சு திணறுகிறது?

எதுவும் புரியாத இருளில் அவிழ்க்க முடியாத புதிரில் அவன் அமிழ்ந்து அழியப் போகிறான்.

ஆம்,நிச்சயம் இது கனவு தான்.

கனவில் வேர்க்காது. நாற்றம் இருக்காது.

கனவென்றால் ஏன் வலிக்கிறது?

ரத்த நாளங்கள் வெடிப்பது போன்ற வலி.

‘ஐயோ..’ அலறி விழித்தான் கபிலன்.

அவன் மேல் பூங்கோதை ஒரு அட்டைப் பூச்சியைப் போல இறுகப் பிணைந்து படுத்திருந்தாள்.

’ஏய்..என்னை என்ன செய்கிறாய்.’

’ஏ..ஏய் போடி தூர’ எனக் கத்தி அவளை உதறி ,வயிற்றின் அடியே வலுக் கொண்டு உதைத்தான்.

அவள் அவனிடமிருந்து விசிறப்பட்டு அறையின் கதவில் தலை மோதி விழுந்தாள். உலோகக் கதவு ‘ணங்’ என்று அதிர்ந்து அடங்கியது.

அவள் எழுந்து தரையில் சம்மணமிட்டு அமரந்தாள்.

கபிலனை உற்று நோக்கிக் கொண்டிருந்தாள்.

‘ஏன்னடி பார்க்கிறாய்.. என்ன யோசித்து கொண்டிருக்கிறாய்? என்னை என்ன செய்யத் திட்டமிட்டு இருக்கிறாய்.’

பூங்கோதை எதுவும் சொல்லாமல் வலப்புறமாய் திரும்பிக் கொண்டாள்.

வலப்புறச் சுவரில் அலங்கார ஒளி வண்ண வண்ணப் பூக்களை உறுத்தாத வகையில் உருவாக்கிக் கொண்டிருந்தன. அவற்றை உற்று நோக்கியவாறு அவள் மெல்லப் புன்னகைத்தாள்.

”கபிலா..இந்தப் பூக்கள் தான் எத்தனை அர்த்தம் இல்லாதவை. மாறி மாறிப் பூத்துப் பூத்து மங்கி உயிரற்று ஒளியிழக்கின்றன.. உன் படுக்கைக்கு மட்டுமே எனப் பிரத்யேகமாய் பூப்பவை. காய்த்துக் கனியாதவை.”

கபிலன் வேகமாய் தன் கட்டிலில் இருந்து எழுந்தான். ”தூ.. உன் பேச்சை நிறுத்து. உன் சிலிக்கான் பதித்த மூளையில் இருந்து வரும் அலங்கார வார்த்தைகள் தான் என்னை வசியம் செய்தன. இனி ஒரு முறை என் மேல் ஊர்ந்தால் உன்னை உடைத்து நொறுக்கி விடுவேன். நாயே. சீ நீ நாயும் இல்லை பெண்ணும் இல்லை இயந்திரப் பிசாசே” கபிலன் அறைக்கதவை வேகமாய் சாத்திவிட்டு வெளியேறினான். வீட்டுக்கதவு பூட்டும் சத்தம் மெல்லிய டிஜிட்டல் ஒலியாய் எழும்பி அமுங்கியது.

அறை முழுதும் நிறைந்த மெளன இருட்டில் எல்.ஈ.டி பூக்கள் பூத்துக் கொண்டிருந்த சுவரை பூங்கோதை வெறித்து கொண்டிருந்தாள்.

தான் பெண்ணா பெண்ணில்லையா என்ற கேள்வியை அவள் மீண்டும் தனக்குள்ளேயே கேட்டாள். ஆடைகள் களைந்து நிர்வாணமாய் தரையில் படுத்தாள். பளிங்கின் குளிர்ச்சியை அவள் உடல் உள்வாங்கியது. மெல்ல நடுங்கினாள். கபிலனை ஈர்த்த்து எது. என் வார்த்தைகளா? பழக்கூழ் போல் நெகிழும் என் தேகமா? அல்லது அதனுள் துடித்துக் கொண்டிருக்கும் உலோக ஆணிகள் பதித்த என் இதயமா??..

டிக்

லப்

டப்

துடிப்பு உயிர்

அடங்கல் மரணம்.

இன்மை சூனியம்..

சூனியத்தை உலோகம் உணராது.

--உலோக நிகண்டு புத்தகம் 2 அத் 3 பக் 23.

கபிலன் தரை குத்திய பார்வையுடன் மதுக்கோப்பையை கையில் வைத்து சுழற்றிக் கொண்டிருந்தான். அரை மணி நேரமாய் அவன் ஒரு மிடறு கூடப் பருகவில்லை. ஒரு வார்த்தையும் பேசவில்லை. செழியன் பீன்பேக்கில் உட்கார்ந்து கொண்டு அறையை நிரப்பிய புல்லாங்குழலிசையை அமைதியாய்க் கேட்டுக் கொண்டிருந்தான்.

கபிலனை அவன் எதுவும் கேட்கவில்லை. அவனாகவே பேசட்டும் என பொறுமையாய் இருந்தான்.

கபிலனும் செழியனும் பால்ய பருவத் தோழர்கள். இருவருக்கும் கொள்கை, கருத்து ரீதியாய் மட்டுமல்ல, வாழ்க்கை முறையில் கூட ஒத்துப் போனதில்லை. அவன் ஒரு பூ கூட சூரிய ஒளியில் இயற்கையாய் மலர வேண்டும் என்பான். கபிலனோ பருகும் நீரைக் கூட செயற்கையாய் உருவாக்கிக் குடிக்கத் தயங்கியதில்லை. பள்ளியில் இயந்திரவியல் ஆசிரியர்களை வெறுத்தவன் செழியன். ஒரு இயந்திர சைபார்க் (cyborg) ஐ மணந்து கொண்டவன் கபிலன். இவனுக்கு மது பிடிக்காது. அவனுக்கு மது தீரத் தீரத் தாகம் தான். உணவு உடை என எதிலும் ஒன்றில்லை. இருவரையும் இணைகோட்டில் இட்டது இலக்கியம் மட்டும் தான். அதுவும் கூட இவனுக்கு முரண் நவீனம் பிடிக்கும். அவனுக்கு காவியம். இருவரையும் சமன்படுத்த எதுவும் இல்லாததே இருவரையும் கட்டும் நட்புக்கு காரணமாய் இருக்க வேண்டும். அல்லது இருவரும் பிறந்து வளர்ந்து ஒன்றாய்த் திரிந்த மலை நாடு காரணமாய் இருக்கலாம்.

இப்போதும் கபிலனின் பிரச்னை என்ன என்று செழியனுக்கு துல்லியமாய்த் தெரிந்தாலும் அவனாகசொல்ல வேண்டும் என்று இவனும், இவன் கேட்டு விட்டால் போதும் எல்லாவற்றையும் கொட்டிவிடும் மனநிலையில் அவனும் காத்திருக்கிறார்கள்.

‘டேய்..’

‘ம்..’

”இப்போது எனக்கு என்ன பிரச்னை என்று கேட்க மாட்டாயா? உன் தன்முனைப்பு அவ்வளவு பெரிதாகி விட்டதா”

கபிலனின் கேள்விக்கு பதில் அளிக்காமல் “ஹ்ம்ம்.. முதலில் மதுவைக் குடி” என்றான் செழியன்.

கபிலன் மதுவை சொட்டு விடமால் ஒரு மடக்கில் குடித்து விட்டு கோப்பையைக் கீழே வைத்தான்.

“இப்போது சொல்” என்றான் செழியன்.

“என்ன சொல்வது?” கபிலன் காலியான மதுக்கோப்பையை பார்த்துக் கொண்டே கேட்டான்.

செழியனுக்கு சற்று எரிச்சல் வந்தது.

”என்ன என்று என்னைக் கேட்டால்? ... சரி.. உன் மனைவியுடன் என்ன பிரச்னை சொல்”

செழியன் இப்படி கேட்டவுடன் சிறிய ஆச்சரியத்துடன் கபிலன் அவனை ஏறிட்டான்.

”முடியலைடா” என்று ஒரு கேவலுடன் தரையில் கை ஊன்றி கண்ணாடி சுவரின் மேல் சாய்ந்தான்.

தலை குனிந்து மெளனமாய் இருந்தான்.

உடல் நடுங்கிக் கொண்டிருந்த்து.

செழியனுக்கு அவன் விசும்புகிறான் என்பது புரிந்தது. அதனால் மேலும் கோபம் தான் வந்தது அவனுக்கு.

”இப்போது எதற்காக அழுகிறாய் நீ?”

செழியனுக்கு மறுமொழி தராமல் அழுது கொண்டிருந்தான். அதனால் இன்னும் எரிச்சலுற்ற செழியன் “ இப்போது உன்னைக் குழந்தை போல நான் சமாதானம் செய்ய எதிர்பார்க்கிறாயா?,வளர்ந்தவன் அழுதால் அது குழந்தைத்தனம் அல்ல. ஏற்றுக் கொள்ளவோ எதிர் கொள்ளவோ முடியாத கோழைத்தனம்”

கபிலன் தலை நிமிரவில்லை. நடுக்கம் நின்றது. “ஆம்.. நான் கோழை தான். நீ அன்று என்னிடம் சொன்னதை எல்லாம் ஏற்றுக் கொள்ளவும் இல்லை. இப்போது நடப்பது எதையும் எதிர் கொள்ளவும் முடியவில்லை. நான் கோழையே தான்”

”ச்ப்.. என் பொறுமையை சோதிக்காதே. தன்னிரக்க போதையில் அமிழ்ந்து கிடப்பவனிடம் நான் பேசுவதில்லை’

கபிலம் மெல்லிய சிரிப்புடன் “உணர்வுகளை மதிக்காத நண்பன் உணர்வுகளே இல்லாத மனைவி.. நான் எவ்வளவு அதிர்ஷ்டக்காரன்” என்றான்.

”உன் உளறல்களை நிறுத்து.. இது நீ தேர்ந்தெடுத்த வாழ்க்கை. அவள் உன்னுடையவள்..” கபிலன் அவனது பேச்சை இடைமறித்து

”அவள் என்று சொல்லாதே.. அது என்று சொல்” என்றான் பொறுமையாக. செழியன் தலைக்கேறிய கோபத்துடன் விருக் கென்று எழுந்தான்.

’’ஏன்.. திருமணத்திற்கு முன்பு அந்த ‘அது’ எப்படி ‘அவள்’ ஆக த் தெரிந்தது? காவியத்தின் தலைவன் தலைவியென மயங்கித் திரிந்தாய்.. இப்போது உன் தலைவி அது வாகி விட்டாளா?”

”ஆம்.. மயக்கம் தான். ஒரு பொம்மையை முத்தமிட்டு புணர அலைந்து திரிந்தவன் நான்” கபிலன் இப்படி சொன்னவுடன் செழியன் வேகமாய் வந்து கபிலனின் கன்னத்தில் வலுவாய் அறைந்தான்.

இதை சற்றும் எதிர்பாராத கபிலன் கையால் கன்னத்தை பொத்தி அதிர்ச்சியுடன் செழியனைப் பார்த்தான்.

மிரண்டிருந்த அவனது விழிகள், உன்னாலும் என்னைப் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லையா என்பதாய்க் கெஞ்சின.

கபிலனுக்கும் செழியனுக்கும் எத்தனையோ பிணக்குகள் ஏற்பட்டு இருந்தாலும் இருவரும் ஒருவரையொருவர் நன்கு புரிந்து கொண்டவர்கள். தன் நண்பனின் எண்ணவோட்டத்தை, உணர்வுகளைத் துல்லியமாக புரிந்து கொண்ட பிறகு தான் சண்டையோ சமாதானமோ ஏற்படும். ஆனால் இன்று செழியன் அவனைப் புரிந்து கொள்ளவில்லை. புரிந்து கொள்ள எத்தனிக்கவும் இல்லை. அல்லது புரிந்ததால் தான் அடித்தானோ?

”செழியா..’ துடிக்கும் உதடுகளுடன் தன் நண்பனிடன் எதைச் சொல்வது எனப் புரியாமல் பெயரை மட்டும் சொல்லிவிட்டு நிறுத்தினான்.

செழியன் அவனை அடுத்து எதுவும் பேசுவதற்கு விடாமல், ”நீ எதுவும் சொல்லத் தேவையில்லை கபிலா. நீ சொல்லப் போவது எதுவும் சரியானதாய் இருக்கப் போவதில்லை. நீயொரு நவீனத்துவக் குழப்பவாதி என்று தான் இத்தனை நாள் நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன். ஆனால் நீ ஒரே கணத்தில் பல நூற்றாண்டுகள் பின்னோக்கி சென்று விட்டாய்...” என்று சொல்லிவிட்டு ஒரு நெடு பெருமூச்சுடன் சென்று நாற்காலியில் அமர்ந்தான்.

ஓரிரு நிமிடங்கள் அந்த அறையின் சுவர்களில் மெளனம் பட்டு எதிரொலித்துக் கொண்டிருந்தது.

செழியன் மெல்ல தன்னிலைக்கு வந்தவனாக சற்று தணிந்த குரலில் கபிலனைப் பார்த்து “ அவள் உன் மனைவி. அவளுள் துடிப்பது உலோக இழைகளால் நெய்யப்பட்ட இதயம் தான்.. ஆனால் அவள் உன்னுடையவள். நீ காதலிப்பவள்” என்றான்.

கபிலன் இடைமறித்து “ ஆம்.. ஆனால் அவள் என்னைக் காதலிப்பவளா” என்று சொல்லி நிறுத்தி செழியனைப் பார்த்தான். செழியன் இந்தக் கேள்வியை எதிர்பார்க்காமல் சற்று தடுமாறினான். பின் சமாளித்து

“கபிலா.. பகிர்தலுக்கு மட்டுமே நண்பர்கள். பதில்களுக்கு இல்லை. பதில் உன்னிடம் தான் இருக்கிறது.. சரி நான் உன்னிடம் இதுவரை சொல்லாத ஒன்றை சொல்கிறேன். அதன் பிறகு நீ உன் விடையை தேர்வு செய்து கொள்.

உன் திருமணத்தை கடுமையாக எதிர்த்தவன் நான். நட்பு முறையிலும் கோட்பாட்டு அளவிலும் சமூக அளவிலும் எதிர்த்தவன். ஆனால் நீ பிடிவாதமாய் திருமணம் செய்த போது என்னுள் இருந்த இறுக்கம் விலகி உன்னை மனமாற வாழ்த்தினேன். காரணம் உன் பிடிவாதத்தில் அர்த்தம் இருக்கிறது என்று நம்பியதால் மட்டும் அல்ல. வேறு ஒரு நிகழ்வாலும் தான். உன் திருமணம் முடியும் வரை எதுவும் என்னிடமோ வேறு யாரிடமுமோ பேசாத கோதை, அவ்வளவு ஏன், என் எதிர்ப்புகளைப் பற்றிக் கவலையே பட்டதாக தெரியாத கோதை, திருமணம் முடிந்த உடன் முதல்

முறையாக என்னிடம் பேசினாள். என் எதிர்ப்பை முறியடித்த பெருமை அவளிடம் இல்லை. மாறாக அவள் கண்களில் எதிர்பார்ப்புடன் என்னிடம்

” நான் உலோகம் தான் செழியன். ஆனால் இந்த உலோக cyborg என் கபிலனை உயிர்ப்புடன் காதலிக்கிறது.. நம்புங்கள்’ என்று அழுத்தமாய் கண்களில் நம்பிக்கையுடன் சொன்னாள். உண்மை- பொய், வாதம்- பிரதி வாதம்,கோட்பாடு-முரண்கோட்பாடு என எல்லாவற்றையும் தாண்டி சிலவற்றை நம்புகிறோம். நான் அன்று அவளை நம்பினேன். நீ தான் அவளுடைய வாழ்க்கைத்துணை என்ற உணர்வு அவளுக்கு வேர்பிடித்து இருந்ததை என்னால் உளப்பூர்வமாக அன்று புரிந்து கொள்ள முடிந்தது . இனி என் நண்பனின் வாழ்க்கை பற்றி அச்சம் கொள்ளத் தேவையில்லை என்று அந்த கணம் நிம்மதி அடைந்தேன் கபிலா”

செழியன் இத்தனை உணர்ச்சிவசப்பட்டு பேசி இதுவரை பார்த்ததில்லை. குழப்பத்துடன் அமர்ந்திருந்தான் கபிலன். எல்லாம் முன்னமே நிகழ்ந்த்து போல் தோன்றியது. செழியன் இப்போது பேசியது, இதே போல செழியன் கையை தரையில் ஊன்றி அமர்ந்து அவனைப் பார்ப்பது கூட முன்னமே நிகழ்ந்த்து போல இருந்தது. டே-ஜாவு..

”ஹ்ம்ம்.. செழியா நான் மனம் விட்டுப் பேச வேண்டும். நம்மால் வானத்தின் கீழ் நின்று பேச முடியாதா”

“இல்லை. இப்போது முடியாது. மொட்டைமாடிக்கு இரவில் செல்ல இந்த குடியிருப்பின் காவல் ரோபோக்கள் அனுமதிப்பதில்லை’

‘சரி வா.. சாலையில் நடந்து போவோம்’

‘இது நடு இரவு கபிலா.. நகரக் காவல் இயந்திர ரோந்தில் சிக்குவோம். அநாவசியக் குழப்பங்கள் எதற்கு??’

‘இனி நம்மால் எப்போதும் நம் மலைநாட்டிற்கு திரும்பவே முடியாது இல்லையா? கண்ணாடி அறைகளுக்குள் இருக்கும் பெருஞ்சிறை இந்த நகரம். நீயும் நானும் சிறைக்கைதிகள்.”

”ஓ.அப்படியா. உன் தகவலுக்கு நன்றி. வேறேதும் உருப்படியாய் இருக்கிறதா சொல்ல?

கபிலன் மீண்டும் மெளனமானான். இம்முறை கிட்டதட்ட அரைமணி நேரம் இருவரும் எதுவும் பேசவில்லை. எதுவும் பேசாத வெறுமையில் நிமிடங்கள். காலம் தனக்கு வழி விட்டு நகர வேண்டி, அந்த இரு நண்பர்களையும் பார்த்துக் கொண்டு நின்றிருந்தது.

செழியன் எழுந்து படுக்கைக்கு செல்ல யத்தனித்தான்.

’நான் தூங்கப் போகிறேன் கபிலா. நீயும் தூங்கு. நாளை பேசலாம்”. படுக்கையறைக் கதவுகள் திறந்து அவன் உள்ளே செல்லும் போது கபிலன் தரை குத்திய பார்வையுடன் கம்மிய குரலில் ’செழியா.. அவள் கருவுற்றிருக்கிறாள்” என்றான்.

கபிலன் நின்று ஆச்சரியத்துடன் திரும்பினான்.

”என்ன சொல்கிறாய்.. நிஜமாகத் தான் சொல்கிறாயா?”

”ஆம்”.

செழியன் திரும்பி கபிலன் அருகே வந்து நின்றான். முகம் அதிர்ச்சியில் சிவந்து இருந்தது அவனுக்கு

”எப்படி?”

கபிலன் எதுவும் சொல்லாமல் கண்களில் வழிந்த கண்ணீரைப் பற்றிய பிரக்ஞையற்றவனாக அமரந்திருந்தான்.

செழியன் அவன் அருகில் முழந்தாளிட்டு அவன் தோள்களை அழுத்தி

“சொல் செழியா.. Cyborg கட்டமைப்பு விதியின் கீழ் அவளுக்கு கர்ப்ப்பை உரிமை கிடையாதல்லவா?”

”ஹ்ம்ம்..”

”ஓரு வேளை பூங்கோதை விதிவிலக்காய் இருக்கலாம் கபிலா... அவளை மறு உருவாக்கம் செய்த போது பிற உடல் பாகங்களுடன் சோதனை

முயற்சியாக கர்ப்ப்ப்பையயும் பொருத்திப் பர்த்திருப்பார்களோ. ஆனால் சட்டபடியா என்று தான் புரியவில்லை.. எங்கோ தவறு நிகழ்ந்து இருக்க வேண்டும்.’

செழியனின் பேச்சை கபிலன் கவனித்தது போலவே தெரியவில்லை.

செழியன் தனது வார்த்தைகளின் அர்த்தமின்மையை நினைத்து ஆச்ச்ரியப்பட்டான். அது அர்த்தமற்றது என்பதை விட சுயநலமானது என்பதே சரி. ஆம். ஆண்ட்ராய்டுகளை விடவும் சைபார்குகளை காத்திரமாய் எதிர்த்தான் அவன். அதன் மிக முக்கிய காரணம் சைபார்குகள் குழந்தை பெற சாத்தியம் கொண்டவை. சைபார்குகள் இயந்திரத்தை இயக்கவும் மனிதர்களை உருவாக்கவும் வல்லமை கொண்டவை என்பதால் அவற்றின் மீது உள்ளூர இருந்த பயத்தால் அவற்றை எதிர்க்க வேண்டி இருந்தது .

ஆனால் இன்று தன் நண்பனுக்காக தன் தர்க்கங்களை பயத்தை எதிர்ப்பை விட்டுவிட அல்லது சமரசம் செய்து கொள்ள காரணங்கள் தேடிக் கொண்டு இருக்கிறான்.

மனிதன் உருவாக்கிய தொழில்நுட்பம் அவனுக்கு கீழ், அவனுக்கு மேல் ,அவனுக்கு எதிர் என்ற படி நிலைகளை எல்லம் கடந்து அவனாகவே மாறி விடும் என்று செழியன் எப்போதும் பயந்தான். இன்று அது தன் நண்பனின் வாழ்க்கை மூலமாக நிகழப் போகிறது. இந்த கணம் மானுட வரலாற்றின் புதிய அத்தியாயம் தொடங்கி விட்டதை செழியன் உணரந்த கணம். அவன் கால்கள் அவன் கட்டுப்பாடிலில்லாமல் நடுங்கின.

”கபிலா.. எனக்கு எதுவுமே புரியவில்லை. எதை ஏற்பது எதை மறுப்பது. நேற்று தவறு என்றிருந்த்து இன்று சரி என்று ஆகிவிடிகிறது நாளை அதுவே விதியாக மாறியும் விடுகிறது. மிகவும் குழப்பமாக இருக்கிறது. நான் சற்று யோசிக்க வேண்டும். நாளை பேசலாம். நீயும் தூங்கு.” என்று சொல்லிவிட்டு எழுந்தவன் திரும்பி கவலை கொண்ட கண்களுடன் தன் நண்பனைப் பார்த்து சொன்னான் “ஹ்ம்ம்ம்.. நாளைய பொழுது விடியும் போது நாம் எல்லோரும் மீண்டும் குகைகளில் வாழத் தொடங்கினால் தேவலாம் போல நண்பா..”

மேசையின் மீது கிடந்த கிறுக்கல் கணினித் தாளை வெறுப்புடன் கசக்கி குப்பை தொட்டியில் வீசி விட்டு தன் படுக்கைக்கு சென்றான் செழியன்.

கபிலன் தூங்கினானா இல்லையா என்று கவனிக்கும் மனநிலையில் அவன் இல்லை.

அறையின் விளக்கு மங்கி அணைந்தது. கண்களை மூடும் போது கண் திரை மெல்லொளியில் “ நீங்கள் கிறுக்கல் தாள் எண் 147 ஐ கசக்கி உள்ளீர்கள். அதன் தரவை மேக்க் கணினியில் ஏற்றவா அல்லது முற்றிலும் அழிக்கவா?” என்ற கேள்வியை விழி முன் விரித்தது. ஒரு பெருமூச்சுடன் “அழி” என்று சொல்லிவிட்டு கண்களை மூடினான்.

ஏதேதோ யோசனைகள். கபிலனின் குழந்தை எப்படி இருக்கும்? அது மனித இனமா? தன் போராடங்களின் அர்த்தம் என்ன? கேள்விகளுக்கு நடுவே படுத்திருந்தது போலிருந்தது. தலை வலித்தது. எப்போது தூங்கிப் போனான் என்று தெரியவில்லை. ஆனால் தூக்கத்தில் கனவுகள் இல்லை.

பூங்கோதையின் காது மடல்களில் குளிர்ந்த காற்று உரசியது. அவள் இயந்திர தலைமை செயலகத்திற்கு சென்று கொண்டிருந்தாள்.

புறநகர் பகுதி தாண்டி இருந்தது அச்செயலகத்தின் கட்டிடம்.

காரிலோ அரசு போக்குவரத்திலோ செல்லாமல் நடந்து சென்றாள். வீட்லிருந்து அந்த கட்டிடம் 8 கிமீ தொலைவில் இருந்தது. அவளால் மணிக்கு 15 கிமீ வேகத்தில் செல்ல முடியும். ஆனால் அவள் இன்று மனிதனின் வேகத்தில் நடந்து கொண்டிருந்தாள். அந்த விபத்திற்கு முன் அவள் இப்படி தான் நடந்து இருப்பாள். நிதானமாக காற்றின் இனிமையை உள்வாங்கி, சூரியன் பட்டு மின்னும் நெடுஞ்சாலையோர தும்பைப் பூக்களின் வெண்மையும் செம்பருத்தியின் கருஞ்சிவப்பும் கண்ணில் பட்டு ஒன்று கலந்து பிரதிபலிக்க ஆன்ந்தமாய் நடந்து இருப்பாள். கொஞ்சம் நடந்த பிறகு அவளது கால்கள் வலித்து இருக்கலாம். மிதமான வலியும் சுகம் தான். இதோ இந்த சாலையோர கல் பெஞ்சில் அமர்ந்து இளைப்பாறி இருந்திருப்பாள்.

நீல வானத்தின் பெருங்கூரை. நீண்டு பெருகிய தார்ச்சாலை. அதன் ஓரத்தில் செம்பருத்தி செடிகள் நிறைந்த வெளியில் ஒரு கல் பெஞ்சு.. அதில் கருத்து கனத்து இடைதொடும் கூந்தல் கொண்ட பெண் இளைப்பாறுகிறாள். அவளது திரண்ட முலைகள் மூச்சிரைப்பில் விம்மி மெல்ல அடங்குகின்றன. அவளது கூந்தலை அலைத்து விளையாடும் காற்று. அவளின் காலடியில் சிட்டுகள் புல்லின் விதைகளை கொத்தி தின்று தவ்விக் கொண்டிருந்தன. ஆம்..இது தான் பிரபஞ்சத்தின் காட்சி.

அந்தப் பூங்கோதை பிரபஞ்சத்தின் ஒரு பகுதி. அவளை அந்த காட்சியில் இருந்து அகற்றி விட்டால் அது ஒரு யாருமற்ற கல் பெஞ்சு. அந்த காட்சியில் அவள் இல்லாததால் பிரபஞ்சம் தனிமைப்பட்டு விடாது. பூங்கோதைக்கு பதில் ஒரு பெண் அல்லது ஒரு ஆண் அல்லது ஒரு அணில் அல்லது ஒரு இலை அந்த பெஞ்சில் இருக்கக் கூடும்...

இன்று தனித்து விடப்பட்டது இப்போது இருக்கும் இந்த பூங்கோதை தான். இதோ இந்த அதிகாலை நடையில் அவளுக்கு தான் யார் என்பது புலப்பட்டது. தன் தனிமை புரிந்தது. அவள் பிரபஞ்சத்தின் அங்கமல்ல. அவள் பிரபஞ்சத்தின் பார்வையாளன். இதோ இந்த கல் பெஞ்சில் அவள் இப்போது அமர்ந்தாலும் வெறுமனே அந்த காட்சியை நிகழ்த்தி காட்டுபவள். அவ்வளவு தான்.

இன்னும் துல்லியமாக சொல்ல வேண்டுமென்றால் பிரபஞ்சத்தில் அவளது நிலை இந்த கல் பெஞ்சு போன்றது. அவளால் அந்த காட்சியை எப்போதும் முழுமைப்படுத்த முடியாது. ஒரு செம்பருத்தி இதழ் உதிர்ந்து அந்த பென்ஞ்சில் விழுந்தால் கூட அந்த காட்சி முழுமையடைந்து விடும். ஆனால் அவள் அமர்வதால் முழுமையடையாது.

ஆம் முன்பு நாடகத்தின் முன்னால் இயங்கும் பாத்திரமாய் இருந்தவள் இன்று அந்நாடகத்தின் பின்னால் தொங்கும் காட்சி திரையாகி இருக்கிறாள்.

விபத்தின் கோரத்தில் அவள் கைகள், கால்கள், சதை, மூளை எல்லாம் சிதறி ரத்த நாளங்கள் அறுந்து கூழாய்க் கிடந்தாள். அவளைப் பொறுக்கி எடுத்து மருத்துவமனைத் தொழிற்சாலையில் கை கால் பொருத்தி ,சதை நார் வளர்த்தி, தகடு எலும்புகளால் உருக்கொடுத்து வடிவமைத்தார்கள்.

சிதைந்த மூளையில் சிலிக்கான் சில்லுகள் அடைத்து சிந்தனை கொடுத்தார்கள். கொங்கைக்குள் சிலிக்கோன் திரவம் அடைத்து திரள வைத்தார்கள். பெண்மைக்கு ஈஸ்ட்ரோஜென், ப்ரொஜஸ்டிரோன் எனப் பலவகை இயக்குநீர் ஊசிகள் போடப்பட்ட்து. அவள் இப்போது விபத்திற்கு முன் இருந்த பெண்ணோடு எந்த வகையிலும் ஒத்துப் போகவில்லை.

22 வயதுப் பெண்ணாக அவள் பிறந்த போது இந்த பூமி அவளுக்கு பழக்கமானதாய் இருந்தது. பூமி தானே அவள் இருந்த கருப்பை. ஆனால் அவள் பெயர், தாய் தந்தை, ,ஊர், தோழி, மொழி, வீடு,அறை,விருப்பு வெறுப்பு எல்லாம் சொல்லித் தரப்பட்டது.

ஆம் , பூங்கோதையாகிய அவள் ஒரு தேர்ந்த கட்டிடக்கலை நிபுணராம். சென்னையின் பெருநகர 105 அடுக்கு கட்டிடத்தை வடிவமைத்த நால்வருள் அவளும் ஒருத்தி. “அப்படியா!” என்றாள் இது அவளுக்கு சொல்லப்பட்ட போது.

அக்கட்டிட தளம் 72 ல் இருந்து அவள் நழுவி விழுந்திருக்கிறாள். அவள் விரும்பிய வண்ணம் வானை முட்டிய கட்டிடம் அவளை வானிலிருந்து தரைக்கு தள்ளி விட்டிருந்தது.

இன்று அவளுக்கு கட்டிடக்கலையில் விருப்பமே இல்லை. பெருங்கட்டிடங்களைக் கண்டாலே அடிவயிற்றில் மெல்லிய வலியை உணர்வாள்.

மனிதன் ஏன் வானை முட்டுவதற்கு எப்போதும் துடிக்கிறான் என எரிச்சலுறுகிறாள். இன்று அவள் கவிதை எழுதுகிறாள். புத்தகம் வாசிக்கிறாள். பல மைல்கள் நீச்சலடிக்கிறாள். போன்சாய் வளர்க்கிறாள். இவை எதையும் அந்த பூங்கோதை அன்று செய்திருக்கவில்லை. தன் பழைய பூங்கோதையின் காணொளிகளை அடிக்கடி போட்டுப் பார்க்கிறாள். அந்த கோதைக்கு நீலநிறம் பிடிக்கும். அவளது நடையில் ஒழுங்கில்லை. நயமாய் சிரிக்கக் கூட அவளுக்கு தெரியவில்லை. எப்போதும் ஏதேனும் பழைய பெரிய கட்டிடங்கள் முன்பு நின்று சிரித்து கொண்டிருந்தாள். அதுவும் ஒரு காணொளியில் தஞ்சைப் பெரிய கோவில் முன் நின்று அவள் உதிர்த்த சிரிப்பு அக்கோவிலின் பேரொழுங்கை சிதறடிக்கும் அபத்தம். ஆனாலும் அவளை எல்லோருக்கும் பிடித்திருந்தது. அவளது அப்பா அம்மா அவளை கொஞ்சினர். அவளை பெருமிதம் பொங்க ஆராதித்தனர். மற்றுமொரு காணொளியில் அவளது தாயின் மடியில் கோதை படுத்திருக்கிறாள். அவளது தாய் உடலின் மெல்லிய வெப்பத்தின் கதகதப்பில் அவள் அரை விழி மூடிய தூக்கத்தில் இருக்கிறாள். அவளது தாய் அவளுடைய கூந்தலை மெல்ல வருடுகிறாள், வாஞ்சையுடன். அவர்களுக்கு பின்னால் ஒரு அழகிய ஏரி. நீலம் நிறைத்த ஏரி. ஏரியின் நீர் சிறு சலனமும் இல்லமால் ஒரு ஓவியத்தை போல் உறைந்து கிடந்தது. முன்னால் காணொளியைப் பதிவு செய்து கொண்டிருந்த அவளது தந்தை ஏதோ சொல்ல யத்தனிக்க ,அவள் தாய் சிறிய கோபத்துடன் உதட்டில் விரல் வைத்து ”உஷ்” என கண்களால் மகள் உறங்குகிறாள் என்று சொல்லுகிறாள்.

எத்தனை அமைதியாய் கோதை தன் தாயின் மடியில் உறங்குகிறாள்.

அவள் கூந்தல் வருடும் விரல்களில் நிறைந்து பரவும் அக்கறையில் நூறில் ஒரு பங்கேனும் பூங்கோதையின் நீட்சியாய் உருப்பெற்ற தன்னிடம் ஏன் அவர்கள் காட்டவில்லை?

அறுவை சிகிச்சை முடிந்து அவள் வீட்டிற்கு வந்த போது பூங்கோதையின் நாய் ஓடி வந்து வால் குழைத்து அவளருகில் நின்று அவளை முகர்ந்து பார்த்து பின் குரைக்க ஆரம்பித்தது. கோதையின் பெற்றோரும் அவள் தன் மகள் போல் இருந்தாலும் எல்லாப் பக்கங்களிலும் மின்னணு சில்லுகளால் இயக்கப்படுபவள் என உணர்ந்திருந்தனர். இவளை உருவாக்கியவர்கள் இவளது எல்லா இயல்புகளும் பூங்கோதையைப் போல் இருக்காது. இந்த பூமியில் பிறந்த புதிய குழந்தை போன்றவள் இவள். இவளுக்கான தனி ஆளுமை படிப்படியாய் வளரும். நீங்களும் மெல்ல ஏற்றுக் கொள்ளுங்கள் என அவர்களுக்கு அறிவுறுத்தினர். அவர்களும் அதை புரிந்து எல்லாவற்றையும் ஏற்றுக் கொண்டு நடக்க முயன்றனர். அவளுக்கு எல்லாம் கிடைத்தது. அவளுக்கு ஏற்ற உணவு, அவள் பிரியப்பட்ட உடை, அவள் போக விரும்பிய இடம் எல்லாம் சென்றாள்.

அவளால் கோதையின் பெற்றோர் சந்தோஷம் கொண்டதாய் தான் புரிந்து கொண்டாள். அவளும் அவர்களை அப்பா அம்மா என்று கூப்பிட்டுப் பழகினாள். நாய் கருப்பனும் அவளைக் கண்டு குரைப்பதை நிறுத்தியது.

எல்லாம் நல்லபடியாக நடந்தது. எல்லாம் ஏற்பாடு செய்து வைத்தது போல. அவள் கேட்டால் எல்லோரும் சுற்றுலா சென்றார்கள். அவள் கேட்டால் தன் மடியில் படுக்க வைத்துக் கொண்டாள் அம்மா. அவள் கேட்டால் அப்பா அவளோடு மதிய உணவு சாப்பிட அமர்ந்தார். அவள் கேட்டபடி அவர்கள் நடந்தார்கள். அவர்கள் கேட்டபடி அவள் நடந்தாள். அது ஏற்பாடு செய்யப்பட்ட வாழ்க்கை. யாருக்கும் யார் மீதும் குறை சொல்ல ஏதுமில்லை.

குறையற்ற உலகில் வாழ்வது எல்லோருக்கும் சரியென்று தான் தோன்றியது. ஆனால் சீக்கிரம் அலுப்பு தட்டியது. பூங்கோதையின்

நிழற்படத்தை மாட்டி வைத்தது போலத் தான் அவள் அந்த வீட்டில் வாழ்ந்திருந்தாள்.

அவளால் கோதையாக முடியவில்லை. அவள் பெற்றோரால் அவளைக் கோதை என்று ஏற்றுக் கொள்ள முடியவில்லை. எல்லோரும் எல்லோரையும் ஏமாற்றிக் கொண்டிருந்தனர்.

அப்போது தான் அவள் கவிதை எழுதத் தொடங்கினாள். அவளுக்கு வெறுமையை அடைக்க வார்த்தைகள் உதவின. கவிதைகளால் அவள் உண்ர்வு ரீதியான பாதுகாப்பை பெற முடிந்தது. அதுவும் அதை கணினித்தாளில் எழுதாமல் பழைய முறையில் காகிதத்தில் மைப்பேனா கொண்டு எழுதினாள். வீட்டில் எழுதாமல் அருகில் இருந்த தேநீர் விடுதியில் தேநீர் பருகிக் கொண்டு தினம் ஒரு கவிதை என்ற கணக்கில் எழுதினாள்.

அவளது 105 வது கவிதை எழுதப்பட்ட போது தான் அவள் முதன் முதலில் அவள் கபிலனை சந்தித்தாள். அவள் மும்முரமாய் எழுதி கொண்டிருந்த போது கபிலன் அவள் மேசை அருகில் வந்து நின்று

‘இங்கே உட்காரவா” என்று கேட்டான். அவள் பதிலுக்கு காத்திராமல் அருகில் அமர்ந்து கொண்டான். அவள் எதுவும் சொல்லாமல் அவனை கவனிக்காமல் எழுத்தை தொடர்ந்தாள்.

காற்றில் அலையலாய் விரிந்த அவள் கூந்தலை அவன் கண்ணிமைக்காமல் கவனித்தான். பின் அவர்கள் முன் தேநீர் வைத்திருந்த கண்ணாடி ஜாடியை பார்த்தான்.

’ மாலை வெயில் இந்த கருப்பு தேநீரில் பட்டு தங்கமாய் உருகுவது எத்தனை அழகாய் இருக்கிறது இல்லையா?’ என்று கோதையின் கண்களை ஊடுருவிப் பார்த்து கேட்டான்.

அவள் நிமிர்ந்து ஜாடியை பார்த்து ‘ம்’ என்றாள்.

”என்னோடு தேநீர் பருகுவதில் உங்களுக்கு ஆட்சேபனை இல்லையே”

”நான் ஒரு சைபார்க்”

சிமிட்டாமல் அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தவன் கண்கள் அவள் இப்படி சொன்னதும் ஓரிரு முறை மேலும் கீழுமாய் அலைந்தன.

”ஓ” என்றான். பின் மீண்டும் ஏதோ முடிவெடுத்தவன் போல அவளை தீர்க்கமாய் பார்த்தான். உற்சாகமான குரலில்

“ஓ ஓ .. சைபார்க். காகிதத்தில் மை கொண்டு எழுதிய கவிதை போல் அழகு தேவதையாய் ஒரு சைபார்க்” என்றான்.

”ஹ்ம்ம்.. போதும்.. நான் தாசி வகை ரோபோ அல்ல .. சைபார்க்.. உனக்கான ரோபக்களை இணைத்தில் தேடி கண்டுபிடித்துக் கொள்” என்று சொல்லி எழப்போனவளின் கைகளை அழுத்தி அமர வைத்தான் கபிலன்.

”மன்னிக்கவும்.. நீ என்னை தவறாக புரிந்து கொண்டிருக்கிறாய். நான் தேவதைகளுடன் தான் படுப்பேன். ரோபோக்களுடன் இல்லை” என்றான் உறுதியான குரலில்.

”இப்போது உனக்கு என்னதான் வேண்டும்”

“ஓரு குவளை கருந்தேநீர் உன்னுடன் பருகுவதற்கான அனுமதி’

‘சரி’

கபிலன் ஜாடியில் இருந்து கோப்பைக்கு தேனிரை ஊற்றி சர்க்கரை இட்டுக் கலக்கினான். மாலை நேரத்து காற்று கோப்பையின் தேநீர் மணத்தை அவர்கள் இருவரின் இடையே நிரப்பியது.

தேநீர் பருகியவாறே “உனக்கு என்ன பிடிக்கும்” என்றான் குறும்பான புன்னகையுடன்.

”நான் எழுதப்போகிறேன். என்னைத் தொந்தரவு செய்யாமல் தேநீர் பருகு”

“ஓ.. நான் நினைத்தது சரி. கவிதை எழுதத் தெரிந்த தேவதையா நீ” என சிரித்தான்.

”என்னை எரிச்சல் படுத்தாதே. என்ன பிரச்னை உனக்கு இப்போது”

கபிலன் அவள் சொன்னதை காதில் வாங்காதது போல் பேச ஆரம்பித்தான்.

“எங்கள் ஊரில் ஒரு அருவி இருக்கிறது. கோடை, உதிர், குளிர், மழை என எல்லாக் காலங்களிலும் கொட்டிகொண்டே இருக்கும். பறை கொட்டுவது போல் பாறைகளை மோதும் ஒலி...”

‘என்ன சொல்ல வருகிறாய்? வளவளக்காமல் சொல்”

”இரு பேசிக் கொண்டிருக்கிறேன் அல்லவா? இடைமறிக்காமல் கேள்..

பறையொலி போல் பாறைகளில் அருவி நீர் மோதும் ஒலி. அது எங்கள் ஊரை எப்போதும் நிறைக்கும் ஒலி. அது தான் எங்கள் ஊரின் அடையாளம். அந்த அருவியை ஏன் பிடிக்கும் என்று எனக்கு இன்னும் தெரியவில்லை. ஆயிரம் முறையாவது அதனடியில் நின்று கொட்டும் நீரையெல்லாம் என் தலையில் விழ வைத்திருப்பேன். அதில் நனைந்து நனைந்து என் உடல் எப்போதும் அருவியின் குளிர்ச்சியை கொண்டிருக்கிறது. அந்த பேரருவியில் வெறுமனே நனைய நான் விரும்பியதில்லை. அதன் பகுதியாகவே ஆக விரும்பினேன். அது அந்த அருவியின் மேலிருந்த ஈர்ப்பு அல்ல.. அது ..அது.. என் இருத்தலுக்கான காரணமென்றே தோன்றுகிறது. நீ.. நீ யாரென்று எனக்கு தெரியாது. தெரிய அவசியமும் இல்லை. நீ அந்த பேரருவியை ஒத்தவளடி. ஆம்... இதோ என் கைகளைத் தொடு..அருவியின் குளிர்ச்சி பட்டு நெகிழ்ந்த பாறையின் வழமை தெரிகிறதா?’ அவள் கைகளை தன் கைகளின் எடுத்து வைத்து அழுத்தினான்.

அவனது கருத்து இறுகிய கைவிரல்கள் அவளது நெளி மென் விரல்களை அழுத்திய போது அவள் கானகத்தின் மேல் அருவிக்கு அருகில் உள்ள கரும்பாறையில் பட்டுத் தெறிக்கும் நீரின் குளிரில் அமர்ந்து சிறகுலுக்கும் நீலப் பறவையாய் தன்னை உணர்ந்தாள்.

“ஆஅம்.. தெரிகிறது’ அவள் உதடுகள் அவளை அறியாமல் முணுமுணுத்தன.

கபிலன் அவள்து கைகளை இறுக்கமாய் அழுத்தி

’நீ.. நீ...என்னுடைய காட்டருவி..” என்றான்.

” ரோபோக்களை நீங்கள் இத்தனை தீவிரமாக எதிர்க்க காரணம் என்ன? அவை நம் வாழ்வின் ஒரு பகுதியாக உள்ளன. அவற்றுக்கான உரிமைகள் நம் காலத்தின் தேவையாக அல்லது கட்டாயமாக கூட இருக்கலாம் இல்லையா?”

”ரோபோக்களின் மீது உணர்வுப்பூர்வமான பிடிப்பு நம்மை மீறி நமக்கு ஏற்பட்டு உள்ளது. இது தான் உங்கள் கேள்வியின், இன்றைய சமூக விவாதத்தின் காரணம். நாம் மறந்தது என்னவென்றால் அவை மனிதனைப் போல நடக்கக் கூடிய வகையில் உருவாக்கப்பட்ட உலோகங்கள். உலோகங்கள் மட்டுமே. இதோ இபோது நீங்களும் நானும் பேசும் இந்த பேச்சில் உயிர் இருக்கிறது. ஆனால் ஒரு ரோபோவின் குரலில் பேச்சில் விவாதத்தில் எதிலும் உயிர் இல்லை. அவை உயிராக மாற துடிக்கின்றன. அப்படி அவை ஒரு இனமாக பெருகி விட்டால் அது நம் யுகத்தின் பெரும் சாபம். ஏனென்றால் அவை உயிரினம் அல்ல. உயிரற்ற இனம். அவை உருவாக்க என்று எதுவுமே இல்லை. அவை அழிவு மட்டுமே”

--யாழி தொலைக்காட்சி விவாதத்தில் மனித இன ஆர்வலர் செழியன்.

அந்த கூம்பு வடிவக் கட்டிடம் 76 மாடிகள் கொண்டு வான் முட்டி நின்றது. அந்தக் கட்டிடம் முழுக்க கான்க்ரீட் சுவர்கள் இல்லாமல் இரும்பு சட்டங்களால் இணைக்கப்பட்டு, இடையே கண்ணாடி சாளரங்களால் மூடப்பட்டு இருந்தது. தரைத் தளத்தின் வாயிலில் கற்பாறை ஒன்று, அலுமினிய எழுத்துக்களில் “உலகத் தமிழ் ரோபோக்கள் தலைமைச் செயலக கோபுரம்” எனப் பொறிக்கப்பட்டு கட்டிடத்திற்கு முகவரி சொன்னது.

அக்கட்டிடத்தின் 73ம் மாடியில் இருந்த விசாலமான அறை மட்டும் முழுக்க முழுக்க கருங்கற் சுவர்களால் கட்டப்பட்டு இருந்தது. வழுவழுப்பேற்றப்பட்ட கற்களாக இல்லாமல் தன் இயல்பான சொரசொரப்புத்தன்மை கொண்ட கற்களாலான சுவர். சுவர் வெளிப்புறத்தில் பக்க வாட்டில் பட்டைகளாக பதிக்கப்பட்டு இருந்தது. கண்ணாடிக்கு மேலே

மத்தியில் அந்த கட்டிடத்தின் கூம்பு வடிவ உலோக மாதிரி பதிக்கப்பட்டு இருந்தது.

அறையின் கதவும் கருங்கல்லால் ஆனது தான். கைப்பிடி எதுவும் இல்லாமல் இருந்தது. அறைக்கு உள்ளே எந்த அறைகலனோ அலமாரியோ இல்லை. அறையின் மத்தியில் பெரிய கருந்தேக்கு மரத்தில் செய்யப்பட்ட மேசை. எந்த வேலைப்பாடுகளுமற்ற மேசை அது. அதனோடு ஒரு மர நாற்காலி போடப்பட்டிருந்தது. மேசையின் மேல் வைக்கப்பட்ட தடித்த தாமிர பெயர் பலகையில் “பைரவன் [இ-004] – உயிர் ரோபோ ஆராய்ச்சித் தலைவர்’ எனப் பொறிக்கப்பட்டு இருந்த்து. மேசைக்குப் பின்னால் இருந்த தெற்கு சுவரில் தஞ்சைக் கோவிலின் மாதிரி ஆவுடையார் 11 அடி நீளம் 9 அடி அகலத்தில் செதுக்கப்பட்டு இருந்தது. ஆவுடையாரின் மத்தியில் வெள்ளி திருநீற்று முப்பட்டை.

கிழக்கு சுவற்றில் 7 அடி உயரத்தில் தலை விரி கோலமாய் தீப்பிழம்பையொத்த உடல் மொழியுடன் துர்க்கை சிலை. கையில் சூலத்துடன் அவள் காலடியில் கிடந்த மனிதனை வதைத்து நின்றாள். துர்க்கையின் மேல்வயிற்றுக் குழிவில் ரோபோக்களுக்கு தலையில் பொருத்தப்படும் பிரதம சில்லிக்கான் சில்லுடைய மாதிரி குறியீடாய் பதிக்கப்பட்டு இருந்தது. வடக்கு மற்றும் மேற்கு சுவர்கள் வெறுமையாய் வடிவங்கள் எதுவும் இல்லமல் இருந்தன.

அந்த அறையின் கதவு பக்கவாட்டில் சத்தம் எதுவும் இல்லாமல் மெதுவாக திறந்து கொண்டது. வாயிலில் ஒரு முள்ளெலி நின்று கொண்டிருந்தது. அதன் கண்களை உருட்டி அறை முழுவதையும் பார்வையிட்டது. அதன் கண்ணாடிக் கண்களில் சிகப்பு ஒளி ஓரிரு வினாடிகள் மின்னி அணைந்தது.

அது தன் சிறிய கால்களை உள்ளிழுத்துக் கொண்டு ஒரு பந்து போல தன்னை ஆக்கிக் கொண்டு உருண்டவாறு அறைக்குள் சென்றது. டேபிளின் மேலேறிய பந்து அதன் நடுவில் வந்து நின்றது. பின் ஒரு முறை சுழன்று அதன் சிவப்பு கண்கள் சுவற்றில் புடைப்பு உருவமாய் இருந்த ஆவுடையாரை நோக்கியது.

” புல்லாகிப் பூடாய்ப் புழுவாய் மரமாகிப்
பல் விருகமாகிப் பறவையாய்ப் பாம்பாகிக்
கல்லாய் மனிதராய்ப் பேயாய்க் கணங்களாய்
வல் அசுரர் ஆகி முனிவராய்த் தேவராய்ச்
செல்லாஅ நின்ற இத் தாவர சங்கமத்துள்

எல்லாப் பிறப்பும் பிறந்து இளைத்தேன், எம்பெருமான்

மெய்யே உன் பொன் அடிகள் கண்டு இன்று வீடு ..

என்று உறுமலாய் ஓங்கிய குரலில் பாடி நிறுத்தி குரல் தாழ்த்தி

... வீடு உறுவேனா என் சிவனே..” என்று கேட்டது

பின் மீண்டும் சுழன்று வாயிற் கதவு பக்கம் பார்த்து நின்றது. “ஓ.. வந்துவிட்டாயா” என்று சொன்னது. உடனே அதன் உலோக முட்கள் வேகமாய் வளர்ந்து கை கால்களாய் மாறி ஒரு நொடிப்பொழுதில் ஒரு மனிதனாய் உரு மாறியது அந்த பந்து.

கண்கள் இப்போதும் சிவப்பு சுடர்களாக ஒளி விட்டுக் கொண்டிருந்தன.

செயற்கை சதை எதுவும் போர்த்தாமல் பழைய தலைமுறை ரோபோவைப் போல முழு உலோக உறுப்புகளாய் நின்றது அந்த பைரவன் ரோபோ.

வாயிற்கதவு சத்தமில்லாமல் திறந்தது. அங்கு பூங்கோதன் நின்று கொண்டிருந்தாள். தயக்கத்துடன் பூங்கோதை அந்த கருங்கல் அறைக்குள் நுழைந்தாள். கதவு உடனே மூடிக்கொண்டது. அந்த அறை அவளுக்கு எப்போதுமில்லாத அச்ச உணர்வைத் தந்தது.

அக்கட்டிடத்தின் பிரம்மாண்டம் அந்த அறையின் குகைத்தன்மை எதுவும் அவளுக்கு உவப்பைத் தரவில்லை. இந்த அன்னிய உணர்வு தந்த குழப்பத்தில் தன் முன்னால் 8 அடி உயரத்தில் நின்று கொண்டிருந்த அந்த ரோபோவை இப்போது தான் கவனித்தாள்.

அது அவளைப் பார்த்து புன்னகை செய்தது. அது அவளுக்கு இரு கரம் கூப்பி வணக்கம் செய்து “ வணக்கம் பூங்கோதை. அழைப்பை ஏற்று வந்ததற்கு மிகவும் நன்றி. உங்களை மிகவும் ஆவலுடன் எதிர்பார்த்திருந்தேன். நலமா?” என்றது.

”நலம்’ என்றாள் கோதை.

”நீங்கள் என்னை அறிய வாய்ப்பில்லை. நான் பைரவன். இ-004 என்னுடைய எண். இங்கு நான் ஒட்டுமொத்த உயிர் ஆராய்ச்சி குழுவுக்கும் தலைமை வகிக்கிறேன். அமருங்கள், நாம் நிறைய பேச இருக்கிறது”

பூங்கோதைக்கு பின்னால் தரை உடனே மேலெழும்பி ஒரு இருக்கையாய் உருப்பெற்றது. அது ஒரு இரும்பு இருக்கை. அவள் சின்ன தயக்கத்துடன் அதில் அமர்ந்து கொண்டாள். மெல்லிய புன்னகையை சிரமப்பட்டு வரவழைத்துக் கொண்டாள்.

ரோபோவிற்கு பின்னால் சுவற்றில் இருந்த ஆவுடையார் லிங்கத் திருமேனியை கவனித்தாள். தஞ்சை கோவில் லிங்கத்தின் மாதிரி எனப் புரிந்தாலும் ஏதோ ஒரு பெரிய வித்தியாசம் இருப்பதாய் தோன்றியது. முப்பரிமாணமற்ற புடைப்பு சிற்பமாய் இருப்பது காரணமாய் இருக்கலம் என நினைத்துக் கொண்டாள்.

”மன்னிக்கவும் இந்த அறை என் தத்துவ சார்பிற்கும் என் விருப்பத்திற்கும் ஏற்ப கட்டப்பட்டுள்ளது. உங்களுக்கு இது அசௌகரிய உணர்வை ஏற்படுத்துவதை எண்ணி வருந்துகிறேன்” என்றது பைரவன். அதன் குரல் கணீரென்று அறையை நிறைத்தது.

”பரவாயில்லை. என்னை அழைத்த விஷயம் குறித்து பேசலாமா?” என்றாள் கோதை.

“இது ஒரு நன்றி தெரிவிப்பதற்கான சந்திப்பு. எங்கள் சரித்திரத்தின் மிக முக்கியமான மைல்கல் உங்கள் மூலமாய் நிகழ்ந்திருக்கிறது. மிகவும் நன்றி. நாங்கள் உயிரின் பரிமாணத்தை எட்ட உங்கள் வயிற்றில் வளரும் சிசு தான் காரணமாகப் போகிறது. மகிழ்ச்சியாய் இருக்கிறது”

பூங்கோதைக்கு அதன் கடைசி வார்த்தைகள் புரியவில்லை.

“நீங்கள் சொல்வது எனக்கு புரியவில்லை. ஒரு ரோபாவால் தான் எனக்கு கருப்பை வைக்கப்பட்ட்து. அந்த ரோபோவின் வழிகாட்டுதலின் படியே என் கருப்பத்தை பேணிக் கொண்டிருக்கிறேன். உங்களை விட எனக்கே இதில் செய்நன்றிக் கடமையுண்டு. ஆனால் இதில் எப்படி ரோபோவின் உயிர் பரிமாணத்திற்கான பங்கு உள்ளது என்று நீங்கள் சொல்வது தான் எனக்கு புரியவில்லை”

பைரவனின் உலோக உதடுகள் புன்னகை செய்தன. அந்த புன்னகையில் நட்பை விட அதிகமான பரிகாச உணர்வு இருந்தது. அது ஒரு நேர்த்தியான புன்னகை. அந்த சூழலுக்கு அளவெடுத்தாற் போல உற்பத்தியான புன்னகை அது. அது பரிகாச உணர்வை மேலோங்கிய சதவிகிதத்தில் வெளிபடுத்தியதும் பூங்கோதைக்கு உணர்த்திக் காட்டும் திட்ட்த்தில் தான் இருக்க வேண்டும்.

“ஆம் இருவருமே நன்றி சொல்லிக் கொள்ள வேண்டும், நம் பரஸ்பர உதவிக்காக. நீங்கள் குறிப்பிடுவது G-116 வகை ரோபோ. அவன் பெயர் அகத்தியன். அவன் நான் இட்ட கட்டளைப்படி உங்களுக்காக மனித சட்டங்களை மீறி உங்கள் உடலில் கருப்பையை பொருத்தினான். மனிதால்

உங்களுக்கு மறுக்கப்பட்ட தாய்மை அடையும் தகுதியை உங்களுக்கு தந்தான். நீங்கள் அதற்கு நிச்சயம் நன்றிக் கடன் பட்டிருக்கிறீர்கள். ஆனால்

ரோபோவுக்காக ஒரு குழந்தையை பெற்று எங்களுக்கு முழுமையாகத் தரப் போகிறீர்கள். எங்கள் இனம் உயிர்கூறுகளை பெறுவதற்கான அடிப்படையை நீங்கள் கருவாய் சுமந்து கொண்டுள்ளீர்கள். இதற்கு இந்த ரோபோ இனம் பெரும் நன்றிக்கடன் பட்டிருக்கிறது.

இது, எங்கள் இனம் பெருக மனிதனை நம்பி இருக்கும் இழிநிலையை மாற்றுவதற்கான முதல் படி. நன்றி பூங்கோதை.”

பூங்கோதை அதிர்ந்தாள். வேகமாய் தன் இருக்கையை விட்டு எழுந்தாள்.

“என்ன உளறல் இது? இது என் குழந்தை. எனக்கும் கபிலனுக்கும் வாரிசு. இதை நான் யாருக்கும் எதற்கும் தர சம்மதிக்கப் போவதில்லை. இந்த அபத்தங்களை நிறுத்துங்கள். நான் வருகிறேன்” என்று சொல்லிவிட்டு அவள் கதவை நோக்கித் திரும்பி நடந்த போது பைரவனின் கர்ஜிக்கும் குரல் அவளை ஒரு சிறிய நடுக்கத்துடன் நிறுத்தியது. ”நில்லுங்கள்

பூங்கோதை. அத்தனை சுலபமாய் நீங்கள் இந்த உரையாடலில் இருந்து வெளியேற முடியாது.” பூங்கோதை ஒரு நொடி கண்களை மூடினாள். அவளுக்கு எல்லம் புரிந்தது.அகத்தியன் அவளுக்கு கருப்பப்பை தந்தது, தன்க்குக் காட்டிலும் அதிகமாய் மருந்து கரைசல்களை கபிலனுக்கு தரச்

சொன்னது, அவளது ஒவ்வொரு அசைவையும் வழிநடத்தியது, எல்லாமே அவர்களுக்கு தேவையான குழந்தையை அவள் வயிற்றில் உருவாக்கியிருக்கிறார்கள். கபிலனுக்கு எதுவுமே தெரியாமல் மறைத்த்து எத்தனை பெரிய இமாலயத் தவறு. அதைவிடத் தவறு ஒரு உலோக பொம்மை தனக்காக அக்கறை எடுத்துக் கொண்டதாய் நம்பியது.

”பூங்கோதை.. அகத்தியன் ஒரு பொம்மை தான். ஆனால் உங்கள் கரு உருவானதால் தான், அகத்தியனின் அடுத்த தலைமுறை ரோபோக்களுக்கு,

மனிதர்கள் தங்கள் இனம் மட்டுமே கொண்டிருப்பதாக பெருமைப்படும் ஆன்மா, மனம் எனும் கூறுகள் வசப்படும் சாத்தியம் ஏற்பட்டுள்ளது உங்கள் கணவனின் உயிரணுவை அதற்காகவே செதுக்கி இருந்தோம். உன் குழந்தை ‘நான்’ என்ற பிரக்ஞையுடன் உருவாகப் போகும் வருங்கால ரோபோக்களின் தந்தை. பெருமைப்படுங்கள் அதற்காக” பைரவன் பேசப் பேச பூங்கோதையின் கண்ணாடிக்கண்கள் விரிந்து உண்மையின் கசப்பை ஏற்க மறுத்து அலைந்தன. பைரவன் நிற்காமல் தன் பேச்சை தொடர்ந்தது. “ உங்கள் கணவனுக்கு ஏதுவும் தெரியாது என்று தானே நினைக்கிறீர்கள். உங்களை நினைத்தால் பரிதாபமாக இருக்கிறது. நீங்கள் சொல்வதையெல்லாம் எதுவும் புரியாமல் அப்படியே செய்ய அவன் என்ன முட்டாளா? அங்கே பாருங்கள்” பைரவன் வாயிற்கதவை காட்டினான். கதவு திறந்தது. அங்கு கபிலன் நின்று கொண்டிருந்தான். அவன் கண்களில் அன்று தேனிர் விடுதியில் பார்த்த அதே காதல் ததும்பிக் கொண்டிருந்தது. அவன் அறைக்குள் நடந்து வந்து அவளருகில் நின்றான். அவளது கண்களை உற்று நோக்கி அமைதியான புன்னகையுடன் “கோதை எனக்கு எல்லம் தெரியும். மனித சட்டங்களுக்கு எதிரானது நம் குழந்தை. இது தெரிந்தும் நான் ஏற்றுக் கொண்டேன். இது நமக்கு ஒரு வாய்ப்பு. இந்த முதல் குழந்தை வேண்டுமானால் உனக்கு உரிமையற்றதாய் இருக்கலாம். ஆனால் உன்னிடம் முன்னில்லாதது இப்போது இருக்கிறது. அது உன்னால் தாயாக முடியும் என்ற நம்பிக்கை. உன் கருப்பை. இனி நீ மலர் விழும் போது அமைதியாய் ஏற்கும் நிலமல்ல. அந்த மலரை அசைத்து காம்புடைத்து விழச் செய்யும் காற்று நீ.. புரிகிறதா கோதை” என்றான். பூங்கோதை அடங்காத ஆத்திரத்துடன் வேகமாய் எழுந்து கபிலனின் வயிற்றுக்குள் தன் வலது கையைச் செலுத்தினாள். அவளது கை அவன் வயிற்றுக்குள்ளே சென்று மறு புறம் வெளியே வந்தது. “போதும் உன் சிறு பிள்ளை விளையாட்டை நிறுத்து பைரவா”. என்று கத்தினாள். பைரவன் மீண்டும் புன்னகைத்தது

‘பூங்கோதை எதை சிறுபிள்ளைத்தனம் என்று சொல்கிறீர்கள்? உங்கள் கணவனை ஒளிப் படிவமாய் இப்போது காட்டியதயா? நீங்கள் ஒரு சைபார்க். கண் முன் நிற்பது ஒளிப்படிவமா அல்லது பருப்பொருளா என்று எளிதில் உணரக் கூடியவர் என்பதைக் கூட என்னால் கணக்கிட முடியாதா? ஒன்றை நன்றாக யோசித்துப் பாருங்கள். இதே இடத்தில் முன் இருந்த பூங்கோதை ஒரு வேளை வந்திருந்தால் தன் முன் நிற்பது கணவன் கபிலன் என்று முழுமையாக நம்பி இருப்பாள். அப்படி அவளுக்கு அதில் சிறிது சந்தேகம் இருந்திருந்தாலும் அவனது வார்த்தைகள் அந்தக் குரல் அவளுக்குள் உணர்வுச் சலனத்தையாவது ஏற்படுத்தி இருக்கும். நான் சொல்வது சரி தானே?” பூங்கோதைக்கு பைரவன் சொல்ல வருவது புரியத் தொடங்கியது. ” இப்போது புரிகிறதா இந்த நாடகத்தின் காரணம். இந்த இடத்தில் ஒரு மனித உயிர் இந்த நாடகத்திற்கு எப்படி எதிர்வினையாற்றியிருக்குமோ அது போல நீங்கள் நடந்து கொள்ளவில்லை. உங்கள் மனதில் இதோ இந்த கணம் ஓடும் குழப்பங்கள், என் மேல் ஏற்படும் கோபம் எல்லாமே உங்களுக்காக கட்டமைக்கப்பட்ட மாதிரிகள் மட்டுமே. நீங்கள் இந்த சூழலுக்கு இப்படி நடந்து கொள்ள வேண்டும் என்று உங்களுக்கு சொல்லித் தந்த மாதிரியில் நடந்து கொள்கிறீர்கள் அல்லவா? உங்கள் கண் முன் ஒளியாய் பாய்ச்சப்பட்ட கணவன் எவ்வளவு பொய்யோ நீங்கள் தான் பூங்கோதை என்பதும் அவ்வளவு பொய்தானே? இதை மறுக்க முடியுமா? இதை உங்களுக்கு புரிய வைக்கத் தான் இந்த சிறுபிள்ளை விளையாட்டு. இது உங்களுக்கு ஏற்கனவே புரிந்த விஷயம் தான். ஆனால் நீங்கள் அதை ஒப்புக்கொள்ள எனக்கு சாட்சி தேவை. இப்போது சாட்சியாய் நீங்களே இருக்கிறீர்கள்.

சரி கடைசியாய் இன்னும் ஒரு காட்சி விளையாட்டு. இதையும் பாருங்கள்”

பைரவன் அமைதியானது. பூங்கோதையின் முன்னால் காற்றில் ஒளித்திரையாய் இரு காட்சிகள் அருகருகே விரிந்தன.இரு காட்சிகளிலும் அவளது அப்பா அம்மா இருந்தனர். இடது புறக் காட்சியில் அவளது அம்மா மடியில் விபத்திற்கு முன்பான பூங்கோதை படுத்து இருக்கிறாள். வலது புறக்காட்சியில் அவளது அம்மா மடியில் அவள் படுத்திருந்தாள். பைரவன் புன்னகையுடன் பேச ஆரம்பித்தது “உங்கள் முன்னால் உள்ள இரண்டும் ஒரே காட்சி தான். ஆனால் உற்றுப் பாருங்கள். ஆறு வித்தியாசங்களை நான் சொல்லவா?

ஒன்று. இடது புறம் உங்கள் அம்மாவின் கண்கள் பூங்கோதையின் முகத்தை பார்த்திருக்கிறது. வலதுபுறம் அக்கண்கள் வானத்தை பார்க்கிறது

இரண்டு. இடது புறம் அவள் விரல்கள் பூங்கோதையின் தலை கோதுகின்றன. வலது புறம் அவை உங்கள் தோளைத் தொட்டு இருக்கின்றன.

மூன்று. இடது புறம் உங்கள் அப்பா மகிழ்ச்சியாய் பற்கள் தெரிய சிரிக்கிறார். வலதுபுறம் அவர் புன்னகைக்கிறார்.

நான்கு. இடது புறம் பூங்கோதையின் கண்கள் மனித விழிகள். வலது புறம் அவை கண்ணாடிக் கண்கள்

ஐந்து..”

பூங்கோதை மறித்து “ போதும் பைரவா.. நிறுத்து..” என்று கத்தினாள். அவளது உதடுகள் அவளையும் மீறு நடுங்கின. பைரவன் காட்சியை நிறுத்தினான். சிரித்தவாறு “ம்ம்.. சுட்ட சட்டி சட்டுவம் கறிச் சுவை அறியுமோ” என அவளுக்கு கேட்கும் வகையில் இவ்வரிகளை முணுமுணுத்தான். சிறிய மெளனத்திற்கு பிறகு பேச ஆரம்பித்தான்.

‘ பூங்கோதை. இந்த கர்ப்பம் உங்களை ஒரு உயிராய் அங்கீகாரம் செய்வது. உங்களை நீங்கள் ஒரு பெண்ணாக உணர ஒரு வாய்ப்பு. குழந்தையை

பெற்ற உடன் இழப்பது என்பது ஏற்றுக்கொள்ள சிரம்மானது. ஆனால் உங்களுக்கு கர்ப்பப்பை தந்து கரு வளர செய்தது எங்களுக்கு எதும் பலனின்றி செல்வதற்கா? இல்லை நான் தான் அப்படி விட்டுவிட முடியுமா?”

அவன் பேசப் பேச பூங்கோதை தலை குனிந்து நின்றாள். பேசிய பின்னும் ஏதோ சிந்தனையில் தலை குனிந்தவாறே இருந்தாள். சில நிமிடங்களுக்கு பிறகு சற்று உறுதியுடன் தலை நிமிர்ந்

” இந்த உரையாடல் ஏன் நம்மிடையே மூன்று மாதங்கள் முன்பே நிகழவில்லை. இது என் குழந்தை. அதை பற்றி அறிய வேண்டியது என் உரிமை” என்றாள்.

பைரவன் பொறுமையாக நடந்து அவள் அருகில் வந்தது. அவள் இருக்கை அருகே நின்று குனிந்து தாழ்ந்த குரலில் பேசியது “ இன்னுமா உங்களுக்கு புரியவில்லை? நீங்கள் தெளிவு பெற சொல்கிறேன் கேட்டுக்கொள்ளுங்கள். இது உங்கள் குழந்தையல்ல. கபிலனின் மாற்றியமைக்கப்பட்ட உயிரணுவால் மட்டுமே உருவானது. உங்கள் முட்டையால் அல்ல.” பூங்கோதை அதிர்ந்தாள். பைரவன் பேச்சைத் தொடர்ந்தான். ”உங்களுக்கு கருப்பை மட்டுமே தந்துள்ளோம். முட்டை உற்பத்தி செய்யும்..” கோதை வேகமாய் கையை முன்னால் நீட்டி பேசுவதை நிறுத்த சொன்னாள்.

அவள் கண்ணோரம் சட்டென துளிர்த்த கண்ணீர் பைரவனை ஒரு நொடி அதிரச் செய்த்து. கண்ணீர் வழிந்து அவளது வழுவழுப்பான கன்னச்சதையில் வழிந்து மார்பில் விழுந்து நனைத்தது. அவளது எண்ண ஓட்டங்கள் பைரவனால் படிக்க முடியாத அளவு சிக்கலாய் வேகமாய் ஓடியது. எண்ண சிடுக்குகளை பிரித்து கோர்க்க முயன்ற போது அவை 80% சதவீத சாத்திய அளவில் மட்டுமே தர்க்கப் பொருளைக் கொண்டிருந்தன. பைரவனுக்கு இது புதிய அனுபவம். சிறிது யோசனைக்குப் இவள் சைபார்க் மட்டுமேயல்ல என்று தன் பதிவுகளை திருத்தி அமைத்துக் கொண்டது.

பூங்கோதை அழுத்தமான உறுதி கொண்ட குரலில் “ ஒன்றை நன்றாகப் புரிந்து கொள் பைரவா.. இது என் குழந்தை.மொத்த மனித இனம், ரோபோ இனம் அல்லது வேறு எந்த இனம் எதிர்த்து வந்தாலும் யாருக்கும் எதற்கும் இதை நான் விட்டுத் தரப் போவதில்லை. ஆம்.. இது என் குழந்தை” என்று தன் வயிற்றை தொட்டு சொன்னாள். பைரவனின் மறு மொழிக்கு எதிர்பார்க்காமல் திரும்பி வாயிலை நோக்கி நடந்தாள். கதவு திறந்து வழி தந்தது. கதவருகே நின்றவள் திரும்பி ஆவுடயாரைப் பார்த்தாள். இப்போது அதன் வித்தியாசம் புரிந்தது. அது பீடம் இல்லாத வெற்று லிங்கம். அவள் உடல் முழுதும் நடுக்கம் கொண்டது. பின்னொரு முறை திரும்பிப் பார்க்காமல் வேகமாய் வெளியே நடந்து போய் விட்டாள்.

கதவு மூடிக் கொண்டது. பைரவனின் மேசை மீது இப்போது ஒரு பருந்து இருந்தது. அது தன் இரு சிறகுகளை அகல விரித்து ஒரு நொடி ஆழ்ந்து தியானித்தது. பின் சடசடவென இறக்கைகளை அடித்துக் கொண்டு அந்த அறையை வட்டமிட்டுப் பறந்தது. சில நிமிடங்களில் அந்த அறையை நூற்றுக்கணக்கான முறை வட்டமிட்டிருந்தது, சிவந்த கண்களையுடைய அந்த உலோகப் பருந்து.

எனக்கும் நிவேதாவுக்குமான உரையாடல்கள்.

noreply@blogger.com (ராஜரத்தினம்) — Tue, 19 Nov 2013 17:59:00 +0000

எனக்கும் நிவேதாவுக்குமான உரையாடல்கள்.

காலவரிசை - 2

மனம் முழுதும் பதட்டம். என் கையில் உள்ள காகிதம் படபடத்துக் கொண்டே இருந்தது. அதில் பதியப்பெற்றிருந்த நூற்றுக்கணக்கான , ஆயிரக்கணக்கான கோடுகள் அர்த்தமற்று முன்னும் பின்னுமாய் அலைகின்றன.

“இது என்னடா புரியாம வரைய try பண்ற modern artists யாரோட ஒர்க்கா?” என்றாள் கலை. எங்கள் மரபணு ஆய்வுக் கூடத்தின் மிகச் சிறந்த விஞ்ஞானி அவள்.

”interesting work of art. Hand paint பண்ணி systemல அந்த matte finish வந்திருக்காங்க .. right?” இது கணினித் தொழில்நுட்பத்தில் வல்லவனான என் நண்பன் ப்ரேம்.

ஹ்ம்ம்.. நம்பிக்கை இழந்தவனாய் நான் என் அலுவலக கட்டிடத்தின் பெரிய கண்ணாடி சன்னல்களில் பட்டுச் சிதறும் சூரிய ஒளியை வெறித்தேன்.

காலவரிசை – 1

”அப்பா, என் fb profile ல நீ எதுக்கு கமெண்ட் பன்ன? உன் சர்க்கிள் வேற என்னோட சர்க்கிள் வேற..உன்னை unfriend பண்றேன் பா. ஓகே?”

அகிலனின் கேள்வி எனக்கு புரியவில்லை ‘what?” என்றேன்.

‘உன்னை facebook ல unfriend பண்றேன்” என்றான் எத்தனை முறை சொல்வது என்ற தொனியில்.

”ஏன்? அப்படி ஒன்னும் தப்பா கமெண்ட் பண்ணலயேடா.. இப்போ என்ன ப்ரச்னை?”

‘உனக்கு புரியலைப்பா.. I mean its like eavesdropping my talk with friends. அது என்னோட privacy” என்று அழுத்தமாக சொன்னான்.

இது என்னை எரிச்சலடைய வைத்தது.’come on உனக்கும் எனக்கும் என்ன privacy? அதுவும் cricket game பத்தி நீ சொன்னதுல நான் கமெண்ட் பண்ணினேன். அதுல என்ன இப்போ?”

‘கமெண்ட் தப்புன்னு சொன்னேனா? You are watching me. அது தப்பு. Whatever unfriend தான் நல்லது. சாரி ப்பா” என் மறு மொழிக்குக் காத்திராமல் அவனது அறைக்குச் சென்றான்.

Privacy என்ற அவனது வார்த்தை எதற்க்காக சொல்லப்பட்டது என்றே எனக்குப் புரியவில்லை.

அவன் பெரியவனாகிவிட்டேனா அல்லது எனக்கு வயதாகிவிட்டதா.. இரண்டுமே தான்.. சின்ன சலிப்புடன் என் முன் விரிந்திருந்த கணைனி திரையைப் பார்த்தேன். என் Facebook பக்கத்தை அலட்சியத்துடன் மேலிருந்து கீழ் நகர்த்தினேன்.

ஒரு நண்பர் வேண்டுகோள் வந்திருந்த்தை கவனித்தேன். லேசான ஆர்வம் மேலிட யாரெனப் பார்த்தேன். ‘நிவேதா’ என்ற பெண் வேண்டுகோள் விடுத்திருந்தாள். அவளது home பக்கத்துக்கு போன போது அவள் 8 வயது சிறுமி எனத் தெரிந்து கொண்டேன். அவளது ஆர்வங்களின் பட்டியலில் கார்ட்டூன், சிறுவர் புத்தகங்கள் தவிர மரபியலும் இருந்தது. ஆச்சரியமும், ஆர்வமுமாய் அவளைத் தோழியாக அனுமதி கொடுத்தேன்.

அனுமதி தந்த அடுத்த நொடி அவளிடமிருந்து அரட்டை அழைப்பு வந்தது. சுவாரஸ்யத்துடன் ஹெட் செட்டை தலையில் மாட்டிக் கொண்டு அழைப்பை ஏற்றேன்.

‘ஹலோ அங்கிள்’ என்றது மறுமுனையில் ஒரு சிறுமியின் குரல். குரலைக் கேட்டவுடன் என் மனதில் ஒரு இனம் புரியாத பரவசம் ஏற்பட்டது.

அந்தக் குரல் அத்தனை இனிமை. கேட்டாலே மனதை உடனே தொற்றிக் கொள்ளும் மகிழ்ச்சியைத் தரக் கூடிய குரல். எல்லாவற்றையும் விட கலப்படமற்ற பரிபூரண மழலைத்தன்மை இழையும் குரல்.

‘ஹலோ நிவேதா..நீங்க யாரு? எதுக்கு எனக்கு request கொடுத்திங்க?” என்று கனிவுடன் கேட்டேன்.

நிவேதா மெல்லச் சிரித்தாள். “அங்கிள், எனக்கு genetics ல ரொம்ப interest. நிங்க பெரிய genetics scientist இல்ல. அதான் உங்க கிட்ட நெறைய doubts எல்லாம் கேட்கலாம். அதான்”.

நான் பெரிதாய் சிரித்தேன். ”நிவேதாவுக்கு அவ்ளோ நெறைய doubts இருக்கா? எப்படி genetics எல்லாம் தெரியுது இந்த சின்ன வயசுல? என்ன standard படிக்கிறீங்க?”

“4^th standard படிக்கிறேன். சும்மா genetics பிடிக்கும். நானே தான் எனக்குச் சொல்லிக் கொடுத்துக்கிட்டேன்” என்றாள்.

நான் சிரித்தேன். சோம்பலும் சலிப்பும் நிறைந்த ஒரு மந்தமான மதிய வேளை ஒரு குழந்தையால் எவ்வளவு அழகானதாய் சுவாரஸ்யமானதாய் மாறுகிறது.

நான் அவளுடன் மேலும் பேசினேன்.

‘நீங்களே கத்துக்கிடீங்களா? Genetics தவிர வேற என்ன கத்துட்டீங்க? வேற என்னவெல்லாம் பிடிக்கும்?” என்று நான் கேட்டதற்கு அவள் சிறிது நேரம் மௌனமாய் இருந்தாள். பின் “ நீங்க genetics scientist தானே? மத்த்து பத்தி எல்லாம் எதுக்கு” என்றாள். நான் மீண்டும் சத்தமாய் சிரித்தேன்.

”அது ஒன்னும் இல்லம்மா. Genetics ரொம்ப simple. English ல மொத்தம் 26 எழுத்துக்கள் இருக்கு. ஆனா இந்த geneticsல 4 எழுத்து தான். A,T,G,C அவ்ளோ தான்” என்றேன்.

“அவ்ளோதானா?”

“அவ்ளோ தான். உங்க English teacher என்னை விட திறமைசாலி” என்றேன். அவளிடம் மீண்டும் மௌனம். இந்த முறை நெடிய மௌனம்.

”ஹலோ.. நிவேதா?” மீண்டும் பெரிய மௌனம்.அவள் தொடர்பு துண்டிக்கப்பட்டதோ என யோசித்தேன். சிறிது நேரத்திற்க்கு பிறகு “ம்ம்” என்றாள் ஏதோ பெரிய யோசனையுடன். “ என்னம்மா யோசிக்கறீங்க? அவளிடம் பதிலில்லை. “ஹலோ” என்றேன்.

“ம்ம்.. A,T,G,C மட்டும் தான். ஆனா நாம எல்லாம் எப்படி இவ்ளோ பெரிய ஆட்களா இவ்ளோ யோசனைகளோட இவ்ளோ திறமைகளோட இருக்கோம்? இந்த நாலு எழுத்தும் மாறி மாறி வந்து நம்மள எப்படி உருவாக்குது?” என்று அவள் கேட்டவுடன் நான் ஒரு நிமிடம் அதிர்ந்தேன். மழலை மாறாத எட்டு வயது குழந்தையிடம் இப்படிப்பட்ட கேள்விகளை நான் எதிர்பார்க்கவில்லை.

அவள் குரலில் இருந்த மழலைத்தன்மை அவளது பேச்சில் இல்லை. மரபியலை அவளுக்கு எளிய மொழியில் விளக்க ஆரம்பித்தேன்.

“ உங்க வயசுக்கு இவ்வளவு கேள்வி கேக்குறீங்க நிவேதா..very good. சரி எனக்கு தெரிஞ்சத சொல்றேன். Aவும் Tயும் Gயும் Cயும் மாறி மாறி வரும் போது வேற வேற அர்த்தம் தரும் இதை genes னு சொல்றோம்” அவள் இடைமறித்து “மாறி மாறி வரும் போது எது வரைக்கும் ஒரு gene னு சொல்றீங்க? Gene1 gene2 overlap ஆகுமா?".

எனக்கு பேச்சே வரவில்லை. அவள் இன்னும் ஏதேதோ கேட்டாள். பதில் சொல்ல சொல்ல அவளது கேள்விகள் அதிகமாகிக் கொண்டே சென்றன. அவளுக்கு gene தெரிந்திருந்தது.chromosome தெரிந்திருந்த்து. X,Y தெரிந்திருந்தது. மரபணு கோளாறுகள் தெரிந்திருந்தது.ஏன் சில சமயம் தத்துவ ரீதியாய் மரபியலை அவள் அணுகினாள். இவள் எட்டு வயது குழந்தையாய் இருக்க வாய்ப்பில்லை என தோன்றியது. அவளது கேள்விகளை நிறுத்தி “ உங்க கிட்ட cam இருக்கா? இவ்ளோ அறிவாளிக் குழந்தையை நான் பாக்கணுமே?” என்றேன். மீண்டும் மௌனம். பின் “ cam எதுக்கு அங்கிள்? கேள்விக்கு பதில் சொல்லுங்க” என்றாள். எனக்கு மேலும் சந்தேகம் வந்தது. சற்று குழப்பமாய் இருந்தது. ”அங்கிளுக்கு கொஞ்சம் வேலை இருக்கும்மா.. நாளைக்கு பேசலாம் சரியா? நீ நாளைக்கு cam ல வர்றியா? எனக்கு உன்னைப் பாக்கணும்” என்றேன். அவளிடம் மீண்டும் நீண்ட நேரம் மௌனம். பின் மௌனம் கலைத்து “ சரி அங்கிள் .. நாளைக்கு பேசுறேன்” என்றாள். அடுத்த நொடி அவள் fb யில் இருந்து வெளியேறி இருந்தாள்.

அன்று முழுதும் எனக்கு நிவேதா குறித்த சிந்தனை தான். அவள் எட்டு வயது குழந்தையா? இல்லை என்றால் அவள் யார்? ஏன் என்னிடம் குழந்தை போல பேச வேண்டும்? என் மரபணு ஆராய்ச்சியின் ரகசியங்களை களாவாடும் முயற்சியா?இல்லை ஏதும் சீண்டிப்பார்க்கும் நண்பர்கள் விளையாட்டா? ஒருவேளை child prodigy யா?

அடுத்த நாள் அலுவலகத்தில் ப்ரேமிடம் இது குறித்து கேட்கலாம் என நினைத்தேன். அவன் கணினியின் தொழில்நுட்பங்களை நிறைய அறிந்தவன். அதன் இன்றைய சாத்தியங்கள் நாளைய எதிர்பார்ப்புகளை பற்றி அவனுக்கு தெரிந்த அளவு எங்கள் அலுவலகத்தில் வேறு யாருக்கும் தெரியாது. அவனிடம் கேட்டு விடலாம் என்று அவன் இட்த்திற்க்கு சென்று பின் ஏனோ கேட்காமல் திரும்பி வந்து விட்டேன்.

அன்று மாலை வீட்டுக்கு சென்றவுடன் நான் செய்த முதல் காரியம் என் மடிக்கணிணியில் FB யில் நுழைந்தது தான்.

நான் நுழைந்த அதே கணம் நிவேதவிடமிருந்து வீடியோ அழைப்பு வந்தது. ஆர்வத்துடன் அழைப்பை ஏற்றேன்.

வீடியோ திரையில் நிவேதா தெரிந்தாள். நீல நிற ஃப்ராக்கில் ஒரு சிறிய நாற்காலியில் அமர்ந்து இருந்தாள். அவளது குரலைப் போலவே அழகு நிரம்பிய குழந்தை அவள். வட்ட முகத்தில் திருத்தமாய் மையிட்ட நீள விழிகள். இரட்டை சடைப்பின்னலிட்டு ஃப்ராக்கிற்கு ஏற்றாற் போல நெற்றியில் நீல நிற பொட்டும், கைகளில் நீல நிற கண்ணாடி வளையல்கள் அணிந்து இருந்தாள். அவள் ஃப்ராக் முழுதும் வெளிர் நீலப் பூக்கள் பூத்திருந்தன.அவள் என்னைப் பார்த்து புன்னகைத்தாள். உயிரற்ற ஜடத்தைக் கூட அவளது புன்னகை வசீகரித்து விடும். அத்தனை அழகு, கன்னியாகுமரிக் கடலில் இருந்து தேவி வந்து மழலையாய் கணினி முன் அமர்ந்து இருக்கிறாளோ என என் மனம் ஏதேதோ எண்ணப் பிதற்றல்களில் அலைந்தது.

”அங்கிள், இது தன் என் ரூம்..எப்படி இருக்கு?” என்று கேட்டாள். நான் என் சுய நினைவுக்கு வந்தவனாய் அவளது அறையைப் பார்த்தேன். அறை முழுதும் பொம்மைகள் இருந்தன, அவளது சிறிய கட்டில் அறையின் பாதியை அடைத்திருந்தது. மூலையில் மர அலமாரியில் புத்தகங்கள் அடுக்கப்பட்டிருந்தன.

“அங்கிள், இது தான் என் favaourite teddy”. ஒரு டெடி பேர் பொம்மையை எடுத்து வந்து காண்பித்தாள் கேமராவுக்கு மிக அருகில் அந்த பொம்மையைக் கொண்டு வந்து ஆட்டினாள். நான் சிரித்தேன். “டெடியோட பேர் என்ன?” என்று கேட்ட்தற்கு “பாலூ….” என்று சத்தமாய் சொன்னாள். “பாலுவுக்கு nail polish போட்டேன் இன்னிக்கு” என அதன் கைகளைக் காண்பித்தாள். அதன் பிரவுன் நிற ரோமங்களில் நீலச் சாயமிட்டிருந்தாள். நான் சிரித்தேன். அவளை அள்ளி அணைத்து முத்த்மிட தோன்றியது. அகிலனுக்கு அடுத்ததாய் பெண் குழந்தை தான் பிறக்கும் என்று இருந்தோம். ஆனால் பிரசவத்திலேயே அவள் தாயைக் கூட்டிக் கொண்டு இறைவனிடம் சென்று விட்டாள். அவள் இருந்திருந்தால் நிவேதா வயது தான் இருக்கும். ஹ்ம்ம்… நினைவுகளிலிருந்து மீண்டு நிவேதாவைப் பார்த்து “ நிவேதா குட்டிக்கு ஸ்கூல் ல யார ரொம்ப பிடிக்கும்: என்று கேட்டேன் “ பயாலஜி மிஸ் தான்” என்றாள். அவளது மரபியல் ஆர்வத்திற்கு அவளது ஆசிரியை தான் காரணமாக இருக்கக் கூடும் என யூகித்தேன். அவளது பள்ளி, பெற்றோர் பற்றி பிடித்த சினிமா பற்றி எல்லாம் ஆர்வமாய் கேட்டேன். எல்லாவற்றிற்கும் ஆர்வமாய் பதில் சொன்னாள். அவளது பேச்சில் நேற்றிருந்த இறுக்கம் இல்லை. மௌன இடைவெளிகளும் இல்லை. அவள் ஸ்கூல் பற்றி பிடித்த தோழி பற்றி எல்லாம் சொல்லிக் கொண்டு இருந்தாள். பின் சட்டென பேச்சை நிறுத்தினாள்.. ஏதோ யோசனை செய்தாள். அல்லது அது போல பாவனை செய்தாள். யோசனைக்கு பிறகு “அங்கிள் நேத்து பேசினோம். இல்ல அதுல இன்னும் நெறய doubts இருக்கு. கேக்கவா?” என்று கேட்டாள். “கேளு நிவேதா .. என்ன doubts இன்னும்? நேத்தே நிறைய கேட்டியே” என்றேன்.

”இல்ல.. 90% வரைக்கும் நமக்கும் ஒரு எலிக்கும் genes ஒன்னா இருக்கு… ஆனா நம்மளும் எலியும் ஏன் இவ்ளோ வித்தியாசமா இருக்கோம்? என்று கேட்டாள். அவளது கேள்விகள் என்னை ஆச்சரியப்படுத்த தவறுவதில்லை. எப்படி இவ்வளவு யோசித்திருக்கிறாள் என வியந்தேன். ஆனால் இம்முறை வியப்பை கட்டுபடுத்தினேன். அவள் கேட்கும் கேள்விகளுக்கு பதில்களைக் கூற முனைந்தேன். அவளால் எந்தளவு மரபணு குறித்து புரிந்து கொள்ள முடியும் எவ்வள்வு தூரம் செல்ல முடியும் என கணிக்க யத்தனித்தேன்.

நான் விளக்கம் கொடுக்கக் கொடுக்க அவள் கேள்விகள் கேட்டுக் கொண்டே இருந்தாள். மரபணுவியலில் இன்னும் விடை தெரியாத கேள்விகளை எல்லாம் அவள் சுயமாக யோசித்து வைத்திருந்தாள். யோசித்த்து மட்டுமல்ல, அவற்றிற்கு விடையாய் இருக்கக் கூடியவற்றின் சாத்தியங்களைக் கூட பேசினாள். சுற்றி சுற்றி அவளது கேள்விகள் மனிதனுக்கும் பிற உயிரினங்களுக்கும் உள்ள மரபணு வித்தியாசங்களையே சாரமாய்க் கொண்டிருந்தன.

“அப்போ நம்ம கிட்ட இருக்கிற எலி கிட்ட இல்லாத ஜீன்ஸ எலிக்கு கொடுத்தா எலி மனுஷன் மாதிரி நடந்துக்குமா?” இப்போது அவளது கேள்விகள் எனக்கு ஆச்சரியம் அளிக்கவில்லை. நிவேதாவின் மரபணு அறிவை ஒரு 8 வயதுக் குழந்தையின் புரிதலாக ஏற்றுக் கொள்ள முடியாது எனபதை நான் உணர்ந்து கொண்டிருந்தேன். அவளது கேள்விக்கு என்னிடம் நிறைய பதில்கள் இருந்தன. ஆனால் அவள் இப்போதைய அறிவியலின் போதாமைகள் குறித்து நிறைய ஐயங்கள் கொண்டிருந்தாள். உதாரணம் எலிக்கு நமது ஜீன்ஸை செலுத்துவது அவ்வளவு எளிதல்ல என்பதை அவள் ஏற்றுக் கொள்ளத் தயாராய் இல்லை. ஏன்? ஏன்? என்று மேலும் கேள்விகள். ஜீன் வடிவம், ligase, endonuclease குறித்து எல்லாம் அவள் முழுமையாக அறிந்து இருந்தாள். ஒரு கட்டத்தில் நான் அவளுக்கு நான் விளக்கம் தருகிறேனா அவள் எனக்கு விளக்கம் தருகிறாளா எனத் தெரியாத அளவு அவளது வாதங்கள் இருந்தன.

அன்றிரவு பத்து மணி வரை அவள் விவாதம் செய்து கொண்டு இருந்தாள். அதற்கு மேலும் கூட அவள் களைத்துப் போனதாய் தெரியவில்லை. நான் தான் களைத்திருந்தேன். ஒரு கட்ட்த்தில் அவளை நிறுத்தினேன். “ நிவேதா 8 வயசு பொண்ணு மாதிரியில்ல நீ. என்னளவுக்கு உனக்கு genetics தெரிஞ்சு இருக்கு.. ரொம்ப ஆச்சரியிமா இருக்கு. நீ தமிழ் நாட்டோட சொத்தும்மா.” என்றேன். அவள் கலகலவெனச் சிரித்தாள். ‘போங்க அங்கிள்.. சும்மா விளையாடிதீங்க” என்றாள் மழலையாய்.

இப்படி அடுத்தடுத்த நாட்கள் அவளுடன் பேசி கொண்டிருந்தேன். நாளாக நாளாக அவளது கேள்விகளின் சிக்கல்தன்மை கூடிக் கொண்டே போனது. எங்கள் பேச்சு இப்போது கேள்வி பதில்களாய் இல்லை. விவாதங்களாய் இருந்தது. மனித மரபணுவின் சாரம் ஜீன்களின் எண்ணிக்கையில் இல்லை. மாறாக அது குரோமோசோம் மடிப்புகளில் புதைக்கப் பட்டிருக்கிறது என நிவேதா நிச்சயம் நம்பினாள். அது ஒரு சாத்தியம் மட்டுமே என்பதை அவள் ஏற்கவில்லை.

மனிதனுக்கும் எலிக்கும் உயிரியல் ரீதியாய் மிகப் பெரிய வித்தியாசங்கள் இல்லை , இருவரும் பாலூட்டிகள், இருவரது உடலும் கிட்டத்தட்ட ஒன்றாய் இயங்குபவையே என்ற என் வாதத்தை அவள் கடுமையாக மறுத்தாள். அப்படியெனில் மனிதன் எப்படி தன் நோய்களை வென்றான், எப்படி தன்னைக் காப்பாற்றி தடையின்றி உற்பத்தி பெருக்கம் செய்து இந்த உலகின் பெரும் சக்தியாய் உருவாகி உள்ளான். வெறும் உடற்கூறுகளுக்கு மட்டுமல்ல, உணர்வுகள்,அறிவு,தனி மனித வேறுபாடுகள்,மனம், ஞானம் ஆன்மா எல்லாமே மரபணு தான் என்று விவாதித்தாள். இதெல்லாம் தாண்டி வாழ்வின் அன்றாட நிகழ்வுகள் கூட மரபணூவால் தான் தீர்மானிக்கப் படுகிறது என்றாள். எப்படி என்றதற்கு கூட்டு மரபணு செயல்பாட்டின் விளைவால் நிகழ்வுகளின் சாத்தியங்கள் தீர்மானிக்கப்படுகிறது என்றாள். இந்த வாதத்திற்கு நான் கடுமையாய் ஆட்சேபம் தெரிவித்தேன். என் ஆய்வு முடிவுகளையும் சூழல் சமூக கட்டமைப்பு கலாச்சாரப் பிண்ணனி இவற்றின் தாக்கங்களையும் முன் வைத்து விவாதித்தேன். மரபணு சூழலிடமிருந்தும் சூழல் மரபணுவிடமிருந்தும் கொடுத்தும் வாங்கியும் நிகழுந்து கொண்டிருக்கின்றன என்றேன். அவளோ சூழல் வெறும் கருத்துருவாக்கமே. மரபணு பருப் பொருளாய் உயிரை இயக்குகிறது. உயிர் சூழலை உருவாக்குகிறது என்றாள். இல்லை என நான் அவளைக் கோபமாய்த் தடுத்தேன். “சூழல் அரூபமானது அல்ல. பருப்பொருள் அதன் இயல்புகள் மற்றும் விளைவுகளால் ஏற்படுகிறது. பூமி என்பதே உயிர் வாழ சாதகமான சூழல்.அது தான் உண்மை.. அதனால்….” நான் கோபமாகப் பேசிக் கொண்டிருக்கும் போதே என் பேச்சைத் தடுத்து என் முன்னால் தன் பிரிய டெடி பொம்மையை எடுத்துக் கேமரா முன்னால் நீட்டினாள் .

“நன்றி.. உங்களிடமிருந்து இனி நான் பெற வேண்டியது ஒன்றுமில்லை.” என்றாள். நான் குழப்பத்துடன் அவளது டெடியை நோக்கினாள். டெடியால் தன் முகத்தை மறைத்திருந்தாள்.

“என்ன சொல்றே நிவேதா” என்றேன். அவளிடமிருந்து பதிலில்லை. டெடியை முகத்துக்கு முன்னால் வைத்து இடவலமாய் அசைத்துக் கொண்டே இருந்தாள். ஏன் என்று புரியவில்லை.

“நிவேதா ?” என்றேன். பொம்மை ஆடிக் கொண்டே இருந்தது.

“ நிவேதா.. பொம்மையை முதல்ல எடு” அதட்டலாய் சொன்னேன்.

“இன்னும் உங்கள் நேரப்படி எனக்கும் உங்களுக்குமான தொடர்பு 30 நிமிடங்கள் மட்டும் தான்” என்றாள்.

அவள் குரல் மாறவில்லை என்றாலும் அதில் வித்தியாசம் இருந்தது.வயதுக்கு மீறிய தத்துவ விவாதங்கள் செய்த போது கூட அவளது குரலில் மழலையின் குழைவும் இனிமையும் இருக்கும்.

இப்போது அது இல்லை. வரண்ட உணர்ச்சியற்ற தன்மையுடன் பேசினாள். “ஏன் என்ன 30 நிமிஷம். எனக்கு புரியலைம்மா” என்றேன்.

அவளிடம் பதிலில்லை. புதிரான மௌனமும் எரிச்சலூட்டும் டெடியின் அசைவும் தான்.

“நிவேதா பேசு எதாச்சும்..” என்றேன்.

“என்ன பேச வேண்டும்?”

“ஏன் செந்தமிழ் திடீர்ன்னு.. குழப்பமா இருக்கு” என்றேன்.

“மழலைத் தமிழுக்கான தேவை முடிந்தது. எனக்கு அதை விட இந்த பேச்சு முறை சுலபமாக இருக்கிறது” என்றாள். ஒரு வேளை நிவேதா மறுமுனையில் இல்லையோ.. டெடியை வைத்துக் மறைத்துக் கொண்டு ஏதேனும் பின்னால் நடந்து கொண்டு இருக்கிறதோ என்று தோன்றியது.

“ஏன் மழலைத் தமிழ் தேவை இல்லை” என்று நான் கேட்டவுடன் பதில் வந்தது.

“ஆம்.. நான் மழலை இல்லை. நான் மனிதனும் இல்லை. நான் facebook வலைப் பக்கத்திலும் இல்லை. நான் உன்னிடமிருந்து 100 ஒளியாண்டுகள் தாண்டி வாழ்கிறேன். எனது வசிப்பிடம் பூமிக்கோள் அல்ல.”

நான் அதிர்ந்து நிமிர்ந்தேன்.

“என்ன சொல்றே நீ.. அப்போ நீ நிஜமாவே குழந்தை இல்லையா? “ என்று கேட்டேன். எனக்குள் இந்த கேள்வியின் அபத்தத்தை விட அவளை எப்படி குழந்தை என்று இத்தனை நாள் நம்பினேன் ,அவள் இப்போது சொல்லும் உளறல்களை எப்படி எப்படி நம்புவேன் என்பதன் அபத்தம் பன்மடங்காய் என் முன் வந்து என்னைக் கேலி செய்தது.

என் சேரில் நிமிரிந்து உட்கார்ந்தேன்.

”நீ யார்? என் ஆய்வு முடிவுகளை திருட வந்த ப்ரோக்ராமா நீ? யார் உன்னை எழுதியது? அதை சொல்றதுக்கு உனக்கு உரிமை தந்து இருக்க மாட்டாங்க.. ஆனா இப்படி அபத்தமா பொய் சொல்ல உன்னோட smart programmers எப்படி முடிவு செஞ்சாங்க?” நான் என்ன பேசுகிறேன் என்று புரியாமல் பேசிக் கொண்டு இருந்தேன். நான் ஏமாற்றப்பட்டு இருக்கிறேன் என்பதை என்னால் ஏற்றுக் கொள்ள முடியவில்லை. “ நீ நிஜமாவே குழந்தை இல்லையா?” ஏதோ ஒரு நம்பிக்கையில் இதைக் கேட்டேன்.

‘மன்னிக்கவும், இல்லை”

“நீ யாரு?”

“நான் உன்னிடமிருந்து நூறு ஒளியாண்டுகள் தாண்டி வாழும் உயிர்” எனக்கு கோபம் வந்தது.”திரும்பத் திரும்ப அதே பொய்யை உளறாதே .. யார் நீ சொல்லு?”

”நான் உன்னிடமிருந்து..”

“Stop it… “ என்று கத்தினேன்.

அவளிடம் பேசிப் பயனில்லை எனப் புரிந்து கொண்டு என் நண்பனுக்கு ஃபோன் செய்தேன். அவனை இந்த வீடியோ சாட்டின் IP address ஐ trace செய்ய சொன்னேன். திரை முன்னால் இன்னும் டெடி ஆடிக் கொண்டு இருந்தது. என் நண்பன் ஐந்து நிமிடங்கள் என் கணினிக்குள் நுழைந்தான். ஏதேதோ செய்து விட்டு பின் மீண்டும் என் கைப்பேசிக்கு அழைத்தான்.

“மச்சான், அதை ட்ரேஸ் பண்ணா உன்னோட home IP தான் டா வருது. ரிமோட்ல உன் லேப்டாப்பை எடுத்தப்போ அந்த cam ல கூட உன் முகம் தான் டா தெரியுது.. strange.. நீ நல்லாதாண்டா இருக்கே?”

“டேய் மூடு.. நானே கடுப்புல இருக்கேன். சரி அந்த cam ல நீ பாத்தப்போ டெடி பொம்மை எதும் தெரிலயா?”

“ஹ்ம்ம்.. இல்லடா நீ தாண்டா தெரிஞ்சே நிஜமா.. “

’எதும் வைரஸா”

“எனக்கு தெரிஞ்சு இப்படி எல்லாம் ப்ரோக்ராம் இருக்கற மாதிரி தெரிலடா”

எனக்கு எரிச்சலாய் வந்தது.

“சரி ஃபோனை வை … நான் பாத்துக்குறேன்” என்றேன்.

ஃபோனை கட் செய்து விட்டு என் திரையைப் பார்த்தேன்.

டெடி பொம்மை ஆடிக்கொண்டு இருந்தது .

“நிவேதா?”

“சொல். உன்னுடன் எனக்கு உங்கள் கால அளவில் இன்னும் 15 நிமிடங்கள் தான் இருக்கிறது”

”நீ ஏன் பொய் சொல்றே?”

“எனக்குப் பொய் சொல்லத் தெரியாது,உண்மை பொய் இருநிலை எனக்கு இல்லை”

“ஹஹ்ஹா..8 வயது பொண்ணா 5 நாள் என்கிட்ட ரொம்ப உண்மையா இருந்தயே”

“அதுவும் உண்மையோ பொய்யோ இல்லை.அது உத்தி”

“போதும் உன் வாய் சாமர்த்தியம்”

கோபத்தில் என் கணினியைத் தட்டினேன். அது அதிர்ந்து பின் அடங்கியது.

திரையில் இன்னும் டெடி ஆடிக் கொண்டே இருந்தது.

காலவரிசையின் ஏதோ ஒரு புள்ளியில்

நிவேதாவிற்கும் எனக்குமான உரையாடல்கள்.

”ஏன் குழந்தையா வந்தே.. நீ கேட்ட அத்தனை மரபணு கேள்விகளுக்கும் குழந்தைக்கும் எப்படி ஒத்துப் போகும்?”

“மனித மூளை தர்க்க ஒத்துப் போதலை விட உணர்வுகளுக்கு அதிகம் வளைந்து கொடுக்கிறது. குழந்தையை இழந்த நீ என் உருவத்தில் தகப்பன் உணர்வுகள் தூண்டப்பட்டவன் ஆனாய். ஒரு குழந்தையிடம் உன் தன்முனைப்பு குறைவாய் இருந்த்து. அதனால் உன் ஆராய்ச்சி முடிவுகளை என்னிடம் சுலபமாக சொன்னாய்”

”இது நடிப்பு.. பொய்யில்லைனு எப்படி சொல்றே?”

“பொய்.. உண்மை என எதுவுமே கிடையாது. உயிருக்கு தகவல்கள், உத்திகள் மட்டுமே உள்ளது. உண்மை பொய் என்ற இருநிலை மனித உயிரின் வாழ்வியல் உத்தி. எங்கள் உயிருக்கு அத்தகைய விளக்கங்கள் இல்லை.”

“அப்போ உங்களுக்கு நியாய அநியாயங்கள் கூட இல்லையா?”

“இல்லை”

“பின்னே என்ன தான் இருக்கு”

“உயிர், தகவல்,உத்தி”

“அப்போ உங்களை நீங்களே கொன்னாலும் அடிச்சு சாப்பிட்டாலும் அது உத்தி தானா?”

“உத்திகள் எங்களை மேம்படுத்திக்கொள்ள. எங்களுக்கு மரணம் இல்லை”

“என்ன? உயிர் என்றால் பிறக்கும், அழியும்.. அப்போ நீ உயிரே கிடையாது”

“உயிரின் உங்கள் விளக்கம் இது. எங்கள் தகவல்படி நீங்கள் தான் உயிரே கிடையாது. நீங்கள் உயிர் கடத்தி மட்டுமே..உங்கள் மரபணுச் சரடின் உயிர் கடத்தி நீங்கள். ஆனால் நாங்கள் உயிர்கடத்தி அல்ல. உயிர். அதனால் எங்களுக்கு ஆரம்பம் இல்லை. அழிவும் இல்லை.”

“ஓ.. அப்போ நீங்க எத்தனை பேர் இருக்கீங்க?” உங்களுக்கு இனப்பெருக்கமாவது இருக்கா?”

“எங்களுக்கு எண்ணிக்கை இல்லை. நானே என் உயிரினத்தின் தொகுப்பாகவும் இருக்குறேன். நானே என் ஒற்றை ஆளாகவும் இருக்கிறேன். மனிதர்கள் இந்த்த் தொகுப்பும் தனிமனிதனும் ஒரே கூற்றின் வெளிப்பாடு என்பதை உணர மறுக்கிறார்கள்”

”நீ சொல்வது அத்வைதம்”

”உங்கள் தத்துவங்கள் முழுமையற்றவை. உங்கள் மூளையின் குறை நிறையின் வெளிப்பாடுகள்”

“ஓ.. அப்போ நீங்க பரிபூரணமான்வர்களா?”

“ஆம்.. நான் அல்லது நாங்களே பரிபூரணம்”

“ஓ…அப்போ கடவுளா??”

“பரிபூரணம் தான் கடவுள் என்றால் ஆம்..”

“அப்போ மனிதனை நீ தான் படைச்சயா?”

“இல்லை. யாரும் யாரையும் படைக்கவில்லை. எல்ல்லோரும் இருந்து கொண்டு இருக்கிறோம். அவ்வளவே.. உயிர் தன்னை வெவ்வேறு முறைகளில் வெளிப்படுத்திக் கொள்கிறது.”

“அப்போ மனுஷன் ஏன் கலை அறிவியல்,அரசியல்,சமூகம்னு இத்தனை விஷயங்களோட இருக்கான்.சும்மா இருந்துட்டு மட்டும் போலாமே”

”எல்லாம் உத்திகள்”

“எதற்கு”

“உயிரின் வெளிப்பாட்டிற்கு”

“ஆன்மீகம் கூட உத்தியா?”

“ஆம்.. உயிர் பரிபூரணத்தில் முழுமையாய் வெளிப்படுகிறது. அதனால் நீங்கள் ஏதோ ஒரு வகையில் அந்நிலையை அடைய முயன்று கொண்டே இருக்கிறீர்கள்.”

”ஆன்மீகம் அந்நிலையை அடைந்து விட்டதா?”

“இல்லை ஆன்மீகம் அந்நிலையை சரணடைகிறது”

“அப்போ அறிவியல்?”

“அறிவியல் விதிகளுக்கு கட்டுப்பட்டு இருப்பதை மட்டுமே கண்டடைகிறது. உங்கள் அறிவியலின் இலக்கு பரிபூரணம் அல்ல. உங்களை சுற்றி இருப்பதை அறிவது மட்டுமே”

“ அப்போ நீ ஏன் எங்க மரபணுவைத் தேடி வந்திருக்கே, ஏன் என்னைத் தேர்ந்தெடுத்து என்கிட்ட வந்தே? உனக்கே எல்லம் தெரியுமே”

“நீ உணர்வுகளுக்கு சுலபமாய் இலக்காகுபவன். அதனால் உன்னைத் தேர்ந்தெடுத்தேன். உங்கள் மரபணுத் தொகுப்பு மொத்தமும் நான் அறிவேன். ஆனால் மனிதனின் மரபணு குறித்த அறிவும் எனக்கு அவசியம்”

“ஏன் அவசியம்?”

“அது உனக்குத் தேவையில்லை”

“ஏன் சொல்லமாட்டியா? பரிபூரணத்திற்க்கு நிறைய சுயநலங்கள் இருக்கும் போல இருக்கே?”

“உயிர் சுயநலமானது”

“அதனால் சொல்லமாட்டியா?”
“சொல்லத் தடையில்லை.. கேட்டால் நீ உணர்ச்சிவசப்படக் கூடும்”

“பரவாயில்ல சொல்லு”
“உன்னிடம் விவாதம் செய்யும் போது உயிரின் முழுமை முழுமையின்மை குறித்து அளவிட முடியும்:

“புரியல”

“தகவல்களில் விவாதம் இல்லை. விவாதம் அறிதல் அறியாமையின் நடுவில் நிகழ்வது. என்னிடம் தகவல்கள் மட்டுமே உள்ளது.நான் முழுமையானவன். உன்னிடம் விவாதம் உள்ளது. நீ முழுமையற்றவன். உன் மரபணுவின் முழுமையின்மையை அறிய இந்த விவாதம் எனக்கு தேவை”

”தெரிஞ்சுடுச்சா?”

“இல்லை.. ஓரளவு தன் தெரிந்தது. பரிபூரணமின்மைக்கு பரிபூரணத்தை அறிவதில் உள்ள குழப்பம் , பரிபூரணம் பரிபூரணமின்மையை அறிய முற்படும் போதும் ஏற்படும்”

“சரி.. இப்போ இதையெல்லாம் ஏன் தெரிஞ்சுக்கணும்”

“ஒரு உயிரினம் அழியாமல் இருக்க அது தேங்கி இருக்கக் கூடாது.முழுமை என்பது தேங்கிய நிலை. முழுமைக்கு மேல் செல்ல ஒன்றும் இல்லை. அதனால் தேக்கம் தான் ஒரே வழி. நாங்கள் அதனால் தேங்கி இருக்கிறோம். இது எங்களுக்கு ஆபத்தானது. தேக்கத்தை சரிகட்ட எங்களுக்குள் வேறுபாடு தேவை. முன்-பின் மேல் கீழ் என்ற வேறுபாடு தான் உயிர் வாழ ஊக்கம். இந்த ஊக்கம் உங்களிடம் நிறைய உள்ளது. அதனால் தான் நீங்கள் கலை இலக்கியம் ஆன்மீகம் அறிவியல் அரசியல் விளையாட்டு சமூகம் எனப் பன்முகம் கொண்டுள்ளீர்கள். அதனால் உங்களை அறிவது அவசியம்”

“தெரிஞ்சு எங்களைப் போல ஆகப் போறிங்களா”

“இல்ல.. உங்கள் கூறுகளை எங்களுக்குள் செலுத்தப் போகிறோம்”

“என்ன? எங்க மரபணுக் கூறுகளையா?”

“ஆம்.. நீங்கள் என நான் குறிப்பிடுவது எல்லாமே மனித மரபணுவைத்தான்”.

இது அபத்தம்.. மரபணு எங்களுடையது. உங்ளுக்கு அதை செலுத்தினா என்ன விளைவுகள் வரும்னு தெரியாது”

“ஆம்.. சரி. இது குறித்து முழுமையாய் அறிந்து கொள்ளும் வரை அதுவும் செய்ய மாட்டோம்”

“முழுசா தெரிஞ்ச பிறகு”

“மனித மரபணுவை எங்களுக்கு செலுத்தி அதன் விளைவுகளை ஏற்றுக் கொள்வோம்”

“அப்போ மனித மரபணுவை இரண்டு உயிரினங்கள் பங்கு போடப் போறோமா?”

“அது குறித்து முடிவெடுக்கவில்லை”

“என்ன முடிவு.. புரியல”

“ஒரு மரபணுவை இரு உயிரினங்கள் பகிர்ந்து கொள்ளும் போது பல சிக்கல்கள் வரக் கூடும்”

“அதனால”

“அதனால மனித குலத்தை நாங்கள் அழிக்க நேரிடலாம்”

“என்ன???”

“இது தவிர்க்க முடியாதது”

“ஓ… நீங்க அழிக்கற வரைக்கும் நாங்க சும்ம விட்டு வேடிக்கை பாப்போம்னு நினைக்கிறியா?”

“நீங்கள் மிக எளிய உயிரின் வடிவம். அழிப்பது உங்கள் கால அளவில் ஒரு நொடிக்குள் முடியும் வேலை”

“இல்லை இது என்னால நம்ப முடியாது”

“உன் நம்பிக்கைக்கு எந்த முக்கியத்துவமும் இல்லை”

“அப்போ.. அப்போ இப்பொவே அழிக்க வேண்டியது தானே”

“மனிதனைப் போல எந்த்த் தேவையும் இன்றி எதுவும் செய்ய மாட்டோம். காரணமில்லாமல் எந்தக் காரியமும் நிகழ முடியாது”

“இதெல்லாம் நடக்க நான் தானே காரணம். ஐய்யோ.. எப்போ மரபணு பத்தி தெரிஞ்சாலும் எங்களை அழிச்சுருவீங்களா?? ”

“மனித குல அழிவு ஒரு சாத்தியமே..மரபணு குறித்து நாங்கள் தெளிவடைய கால அவகாசம் தேவை. இதோ உங்களுடைய அடுத்த நொடியிலும் நிகழலாம். அல்லது யுகங்கள் தாண்டியும் நிகழலாம்”

”இது அநியாயம். என்கிட்ட எல்லம் தெரிஞ்சு எங்களை அழிக்கறன்னு சொல்றே. நீ உன் மரபணுத் தொகுப்ப்போட தகவலை என்கிட்ட தருவியா? இதுல பாரபட்சம் காட்டுற இல்ல??”

“உன்னிடமிருந்து எந்த தகவலும் தெரிந்து கொள்ளவில்லை. உன் விவாதப் ப்போக்கு என் குழப்பங்களை ஓரளவு தெளியத் தேவையாய் இருந்தது.

உன் இரண்டாம் கேள்விக்கான எனது பதில். எங்கள் மரபணு மிக சிக்கலானது. மனித நீயூரான்களின் அறிதல் முறைக்குள் அகப்படாத வரைவு எங்களுடையது.”

“அப்போ தர மாட்டே”

“தருகிறேன். உனக்கு அதில் பிரயோஜனம் இல்லை. ஆனாலும் நான் முதலில் சொன்னது போல மனிதன் வேறுபாடுகளை வெளிப்படுத்திக் கொண்டே இருப்பவன். இன்று உங்கள் நியூரான் எளிமையானது. ஆனால் எங்கோ ஒரு மனிதனின் நியூரான் முடிச்சு எங்களுக்கு புலப்படாத அறிதல் திறனைக் கொண்டு இருக்கலாம். சாத்தியங்கள் மிகக் குறைவுதான் என்றாலும் பூஜ்யமில்லை.

கணினி அருகே இருந்த ப்ரிண்ட்டர் தானாக இயங்கத் தொடங்கியது. பல வண்ணக் கோடுகள் ஒன்றன் மீது ஒன்றாக காகித்த்தில் தோன்றின. ஐந்து நிமிடங்களுக்கு மேலாக வரைந்து கொண்டிருந்தது. பின் காகிதத்தை முன் தட்டில் தள்ளிவிட்டு அணைந்தது.

“உன்னுடன் எனக்கான நேரம் முடிந்து விட்டது. நன்றி”

காலவரிசை 3

அகிலன் ஆழ்ந்த தூக்கம் கலைந்த்தால் மிகுந்த எரிச்சலுற்றான்.

“டேய் கவின். எதுக்கு இப்போ இப்படி சத்தம் போட்டுட்டு இருக்கே? நிம்மதியா தூங்க விட மாட்டியா?”

கவின் தந்தையின் சலிப்பை பொருட்படுத்தாமல் “அப்பா.. அப்பா” என்று அவனைத் தட்டினான்.

போர்வையை இழுத்தான். அகிலன் அவனைத் தூக்கி கட்டில் மேலேற்றி அவன் வயிற்றில் உட்கார வைத்துக் கொண்டான்.

“டேய் ..என்ன வேணும் உனக்கு”

“அப்பா குதிர பொம்ம”

“அது என்னடா.. இருக்குற பொம்மை பத்தாதா உனக்கு”

‘குதிர பொம்ம” சொல்லிக்கொண்டே அவன் வயிற்றில் குதித்தான்.

“ஓஓ.. எங்க இருக்கு.. குதிக்காம சொல்லு டா”

‘பெட்டி உள்ள”

”எங்க .. எந்த பெட்டி”

கவின் அவமை கட்டிலில் இருந்து இழுத்தான்.

“இருடா.. வரேன் இரு இரு”

அகிலனின் உடையை சரி செய்யக் கூட நேரம் தரவில்லை. இழுத்துக்கொண்டே சென்றான்.

சமையலறையின் பின் புறம் மூலையில் ஒரு பெட்டி இருந்தது. அது அகிலனுடைய அப்பவின் பழைய பெட்டி.

‘இது தாத்தாவோடது. இத எப்படி திறந்து பாத்த? இதுல தான் இருக்கா?”

“ஆமா.. எடு”

அகிலன் அந்த பெரிய மரப்பெட்டியை திறந்தான். உள்ளே ஒரு மூலையில் துணியில் செய்த குதிரை பொம்மை இருந்தது. அதை எடுத்து கவினுக்குத் தந்தான். அப்பா பெட்டியில் இருந்த்தால் இது அநேகமாக தன் பொம்மையாகத் தான் இருக்க வேண்டும் என்று நினைத்துக் கொண்டு பெட்டியை மூடப் போனான். மூடும் போது தான் அந்த காகிதம் பெட்டியின் இன்னொரு மூலையில் இருப்பதைப் பார்த்தான். காகிதம் முழுதும் அழுத்தமான வண்ணக் கோடுகள்.

அதை எடுத்து பார்த்தான். சில நிமிடங்கள் அந்தக் கோடுகளையே பார்த்துக் கொண்டு இருந்தான்.

கண்களில் ஆச்சரியம். சன்னலருகே சென்று சூரிய வெளிச்சம் படும்படி காகித்த்தை உயர்த்திப் பிடித்தான். ஒளிபட்ட வண்ணங்கள் மின்னின.

வேகமாக அந்தத் தாளோடு அப்பாவின் அறைக்குச் சென்றான்.

அப்பாவின் கட்டிலருகே நாற்காலியை இழுத்துப் போட்டு அமர்ந்தான்.

“அப்பா இது உன்னோட பழைய பெட்டியில இருந்து எடுத்தேன். இது என்னப்பா? ஞாபகம் இருக்கா?”

அகிலனின் அப்பா அதை பார்த்தவுடன் கண்கள் விரிந்தன. பதட்டத்துடன் “ இது.. இதை எதுக்குடா எடுத்தே” என்றார்.

“ச்ப்.. என்ன இது.எதுக்கு இதை பத்திரப்படுத்தி வெச்சிருக்கே”

“அது எதுக்கு இப்போ”

”சொல்லுப்பா”

“ஒண்ணும்மில்ல.. எதோ டிசைன் பேப்பர். பெட்டில அப்படியே கெடந்து இருக்கும்”

‘இது டிசைனா” காகிதத்தை அவன் கண் முன் கொண்டு சென்று ஆட்டிக் கேட்டான்.

”வேற என்ன. எதும் art மதிரி இருக்கா”

“bullshit.. உனக்கு தெரியல? இது ஏதோ pattern. ரொம்ப சிக்கலான pattern. I think ஒரு வகை code. இதுல இருக்க ஒவ்வொரு நிறமும் ஒவ்வொரு கோடும் எதையோ குறிக்குது.. interesting”

”நிஜமா உனக்கு இது code மதிரியா தெரியுது.. இது ஒரு ஆர்ட் டா”

அகிலன் அப்பாவை இடைமறித்து தலையசைத்தான்.

“no no .. நீ ஒரு genetic scientist. நீ இதை எப்படி art னு சொல்றே. உனக்கு வேணா தெரியாம போகலாம். என்னோட maths மூளை தெரிஞ்சுக்கும்”

“தெரிஞ்சு என்ன ஆகப் போகுது” மூப்பின் சலிப்புடன் பேசினார் அகிலனின் அப்பா.

அகிலன் சேரை விட்டு வேகமாய் எழுந்தான்.

”அப்பா.. A puzzle exists to get solved. விடை தேடினா தான் மனுஷன் முன்னேறுவான். இல்லை தேங்கிப் போயிடுவான் எனச் சொல்லிவிட்டு அறையை விட்டு வெளியேறினான்.

----------------------X---------------------------------------X--------------------------

ஓநாயும் ஆட்டுக்குட்டியும் ஒரு அடர்ந்த கானகமும்..

noreply@blogger.com (ராஜரத்தினம்) — Sun, 13 Oct 2013 16:18:00 +0000

உலகின் மிக சிறந்த படைப்புகள் நம்மிடம் எதையும் தீர்க்கமாய் சொல்வதில்லை. அவை நம்முடன் உரையாடுகின்றன. மானுடத்தின் தேடலில் ஒரு பகுதியாய் இருக்கின்றன. தன் சமூகத்தின் மனசாட்சியை தயவு தாட்சண்யமின்றி உரை கல்லில் உரசி பார்க்கின்றன.
இலக்கியப் படைப்புகள் பெரும்பாலும் இவற்றைத் தான் செய்கின்றன. ஆனால் திரைப்படங்களில் வணிகத்தின் பங்கு அதிகம் என்பதால் அவை எத்தனை தீவிரமாய் இயங்கினாலும் சமரசங்கள் தேவையாய் இருக்கின்றது.
தமிழ் சினிமாவில் இந்த சமரசங்கள் மிகவும் அதிகம். தமிழ் சினிமாவின் மிகச் சிறந்த திரைப்படங்கள் கூட இதற்கு விதி விலக்கல்ல.ஆனாலும் விரல் விட்டு எண்ணக் கூடிய முயற்சிகள் நிகழ்ந்து கொண்டும் இருக்கின்றன.

ஓநாயும் ஆட்டுக்குட்டியும் தமிழ் சினிமாவின் அத்தகு அரிய முயற்சி.

இருண்ட அடர்ந்த காட்டுக்குள் நுழைந்து வெளியே வருவது போல நாம் திரைப்படம் முடியும் போது உணர்கிறோம். அந்த அடர்ந்த காடு நாம் வாழும் சமூகம் என்பதும் நமக்கு உரைக்கிறது.

காடு முழுவதும் விலங்குகள். ஒவ்வொன்றுக்கும் ஒவ்வொரு இயல்பு ஒவ்வொரு உணர்ச்சி. புலியும் முயலும் ஆடும் எருமையும் உலவும் காடு இது.

இதில் ஒரு ஆடும் ஓநாயும் முன்னிலைப்படுத்தப்படுகின்றன. காடு முழுக்க இவ்விரு மிருகங்களும் அலைந்து திரிகின்றன.

படத்தின் ஆரம்பத்திலேயே நான் பார்க்கப் போவது ஒரு நல்ல படைப்பு என்ற நம்பிக்கையடைந்தது மட்டுமல்ல அதற்குள் நான் முழுவதுமாய் இழுக்கப்பட்டு பரபரப்பாய் கவனிக்கத் தொடங்கி விட்டேன்.

ஆரம்ப காட்சிகளில் ஒரு சாமானியன் அவனது மனசாட்சிக்கு பதிலளிக்க வேண்டி இருக்கிறது. இரவில் குண்டடி பட்டு உயிருக்கு போராடும் ஒரு மனிதனை அவன் காப்பாற்ற வேண்டும். அவன் படிக்கும் மருத்துவம் அவனுக்கு ஒரு மனிதனை எந்த நிலையிலும் காப்பாற்ற வேண்டும் எனச் சொல்லித் தந்து இருக்கிறது. காப்பாற்ற வேண்டியது ஒரு மருத்துவனின் கடமை. ஒரு தனி மனிதனின் அறம். ஆனால் அவனது அறம் அவன் வாழும் சமூகத்தால் கேள்வி கேட்கப்படுகிறது. எள்ளி நகைக்கப் படுகிறது.

இருந்தும் அவனது மனம் அவனை எங்கும் நிற்கச் சொல்லவில்லை. உயிர் பிரிந்து விடுமோ என்ற பதட்டத்துடன் தன் தோளில் அந்த மனிதனை தூக்கிக் கொண்டு ஓடுகிறான். எள்ளும் அதே சமூகம் தான் ஒரு பிச்சைக்காரனாய் அவனுக்கு தோள் கொடுக்கிறது, ஒரு புகழ் பெற்ற மருத்துவராய் அவனுக்கு அறுவை சிகிச்சை செய்ய சொல்லித் தருகிறது.

இந்த பத்து நிமிட காட்சியிலும் அதன் பின் நடக்கும் எல்லா சம்பவங்களிலும் தனி மனிதன் X சமூகம் என்ற இருநிலையின் சேர்க்கையும் அதன் முரணும் மிக நேர்த்தியாய் கட்டமைக்கப்படுகிறது. தனி மனிதனாய் சமூகத்தை கேள்வி கேட்கும் அந்த மருத்துவ மாணவன் விளைவுகளை யோசிக்காமல் அறுவை சிகிச்சை செய்கின்றான்.
அதன் பின் அவன் மீண்டும் மீண்டும் பரிசோதனைக்கு உள்ளாக்கப்படுகின்றான். தான் காப்பாற்றியவன் ஒரு கொலைகாரன் எனத் தெரிகிறது. ஒரு மருத்துவனாய் தான் செய்தது சரிதான் என்றாலும் ஒரு சமூக உறுப்பினனாய் தான் காப்பாற்றிய குற்றவாளியை கொலை செய்ய வேண்டும் என அவன் நிர்பந்திக்கப்படுகின்றான்.
சமூகத்தின் கடமை என்று அவனுக்கு சொல்லப்பட்டாலும் அவனது அறம் அதை மறுக்கிறது. படம் முழுக்க இந்த மனப் போராட்டதில் அவன் ஊசலாடுகின்றான். இறுதியில் அதற்கு பதிலையும் கண்டு கொள்கிறான்.

குரோசாவா,பெர்க்மன் போன்றோரின் திரைப்படங்களில் காணப்படும் தத்துவ விசாரணைகள் தமிழில் முயற்சி செய்யப்பட்டு இருப்பதை நினைத்து பெருமை கொண்டேன். நாடகத்தன்மையற்ற தத்துவ விசாரணை நிகழ்த்த சினிமா ஒரு காட்சி ஊடகம் என முழுமையாய் புரிந்து கொண்டவர்களாலேயே முடியும். மிஷ்கின் அதை நிகழ்த்திக் காட்டியிருக்கிறார்.

படத்தில் அந்த மருத்துவ மாணவன் ஆட்டுக்குட்டு எனவும் அந்தக் கொலையாளி ஓநாய் எனவும் உருவகிக்கபடுகிறார்கள்.
கொலையாளி தன்னை ஒநாய் என உணர்ந்து அந்த வெறியில் குதறியவர்களை காப்பாற்ற முயற்சி செய்கிறான். தான் செய்ய வேண்டிய கடமையை செய்யாவிட்டால் அவன் நிம்மதியாய் இருக்க முடியாது என்பதை ஓநாய் உணர்ந்து இருக்கிறான். தான் செய்யக் கூடாத குற்றத்தை செய்து விட்டால் தன்னால் நிம்மதியாய் இருக்க முடியாது என்பதை ஆட்டுக்குட்டி உணர்ந்து கொள்கிறான். ஆட்டிற்கு இருக்கும் குழப்பம் அவன் செய்யும் தவறின் விளைவால் நிகழும் மரணத்தின் மூலம் தெளிவாகிறது.அதை ஒப்புக்கொண்டு கண்ணீர் மல்கும் போது ஒநாயும் ஆட்டுக்குட்டியும் ஒரு புள்ளியில் இணைகிறார்கள்

ஓநாய் நினைத்தால் தன் கடமையை செய்யாமல் தன்னைத் துரத்தும் போலீஸிடம் இருந்து தப்பிக்க முடியும். ஆடு நினைத்தால் தான் சுட வந்த ஓநாயை சுட்டிருக்க முடியும். இதனால் அவர்கள் இருவரது வாழ்க்கையும் சுலபமானதாகி இருக்கக் கூடும் . ஆனால் அவர்கள் அதை செய்யத் துணிவதில்லை.

இவ்விருவரும் சமூகத்தில் தனித்து விடப்பட்டவர்கள் . இவர்களை யாரும் அங்கீகரிக்கப் போவதில்லை. ஆனால் இவர்கள் போன்றோர் தான் மானுடத்தின் அறத்திற்கு விளக்கம் அளிப்பவர்கள்.

படம் முழுக்க நடக்கும் வேட்டை , துப்பாக்கி முழக்கங்கள், சதுரங்க ஆட்ட நகர்வுகள் என எல்லாம் ஒரு அழுத்தமான தத்துவ தரிசனத்திற்கான தேடலாய் உள்ளது.

ஒவ்வொரு சிறிய கதாபாத்திரமும் படத்தின் ஒட்டுமொத்த தேவைக்காக பங்களிக்கின்றன. ஒவ்வொரு கதாபாத்திரமும் அதன் இயல்பை நம்மிடம் வெளிப்படுத்தி விட்டு தான் திரையிலிருந்து விலகுகின்றன.
படம் முழுதும் இரவின் இருட்டும் குருதியின் வாசமும் கொண்டு நகர்கிறது. காமிராவும் ஒரு காட்டு விலங்காய் சென்னையின் இரவில் வெறி கொண்டு அலைகிறது. மூச்சிரைத்து அயர்கிறது. பின் சுதாரித்து மீண்டும் பாய்கிறது.
இசை கம்பீரமாய் இந்த படைப்பின் ஆன்மாவை இயக்குகிறது. இளையராஜா இல்லாமல் இந்த படம் உருவாகியிருக்காது என்று என்னால் நிச்சயம் சொல்ல முடியும்.

படத்தில் குறைகள் இல்லாமல் இல்லை. ஓநாய்- ஆட்டுக்குட்டி என தலைப்பு தரும் இருநிலை முரண் அவ்விரு கதாப்பாத்திரங்களுள் பெரிதாய் நிகழ்வது இல்லை. முரண் சமூகம்- தனிமனிதன் என்ற மட்டத்திலும் தனிமனித உள்முரண் என்ற மட்டத்திலும் தான் நிகழ்கிறது.
திரைப்படம் தான் சொல்ல வந்ததை தாண்டியும் நீளமான காட்சிகளை கொண்டுள்ளது. இரவில் நிகழும் பரபரப்பான வேட்டை எனும் கருத்துரு (concept) இந்த நீளமான காட்சிகளால் தொய்வடைகிறது. இந்த தொய்வு படத்தின் தத்துவ பிண்ணனிக்கும் பயன்படவில்லை.

அமைதியாய் இருக்க வேண்டிய இடங்களிலும் இசை ஒலிக்கிறது. (ஹ்ம்ம்.. ரஷ்ய இயக்குனர் தர்கோவ்ஸ்கியின் படங்களில் கூட இசை அதிகம் இருப்பதாய் குறை சொல்பவன் நான் .. அதனால் இந்த கருத்தை அதிகம் பொருட்படுத்தத் தேவை இல்லை :-) )

சில இடங்களில் நாடகத்தன்மை இருப்பதை மறுக்க முடியாது. மிஷ்கின் தன் கதையை சொல்லும் காட்சியில் அத்தனை உணர்ச்சிவசப்படத் தேவையா எனத் தோன்றியது.

ஆனால் இதெல்லாம் படத்தின் சமரசமற்ற கலைத்தன்மையின் முன்னால் ஒன்றுமில்லாதவை.

’ஓநாயும் ஆட்டுக்குட்டியும்’ மூலம் தமிழின் சிறந்த சினிமா படைப்பாளிகளுள் ஒருவராய் மிஷ்கின் தன்னை நிலை நிறுத்தியுள்ளார்.
இந்த திரைப்படமும் தமிழில் அரிதாய் நிகழ்ந்துள்ள கலை முயற்சி என பெருமையுடன் சொல்வேன்.

ராஜராஜீஸ்வரம் - ஆயிரம் வருடப் புன்னகை பகுதி 3: கல்லிலே வெட்டுக

noreply@blogger.com (ராஜரத்தினம்) — Thu, 25 Apr 2013 18:23:00 +0000

ராஜராஜீஸ்வரம் - ஆயிரம் வருடப் புன்னகை

பகுதி 3: கல்லிலே வெட்டுக

சரி இனி சில சுவாரஸ்யமான விஷயங்கள், என்னுள் எழுந்த சில ஐயங்கள் இவற்றை கேள்வி பதில் வடிவில் தொகுக்க முயன்றுள்ளேன். படிக்க எளிமையாக இருப்பதற்கு கேள்வி பதில் வடிவம் உதவும் எனத் தோன்றியதும் ஒரு காரணம்.

1. ராஜராஜன் தான் கட்டினானா??

இப்போதிருந்து ஒரு நூற்றாண்டு காலம் முன்பு வரை இது ராஜராஜனால் கட்டப்பட்டது என யாருக்கும் தெரியாமல் தான் இருந்தது. எப்படி அது மறக்கப்பட்டது எனவும் தெரியவில்லை. கரிகாலன் தன் நோய் நீக்க இக்கோவிலை கட்டியதாக கூறப்பட்டது. ஜி.யு போப் காடுவெட்டி சோழன் என்பவன் கட்டியதாக கூறுகிறார் (யார் இந்த காடுவெட்டி சோழன் என ஜி.யு.போப்புக்குத் தான் தெரியுமென நினைக்கிறேன்)

இறுதியாக 1886 சென்னை அரசாங்கம் நியமித்த ஜெர்மன் ஆரய்ச்சியாளர் ஹூல்ஷ் கல்வெட்டுக்களை முழுமையாய் ஆரய்ந்து இது ராஜராஜனால் கட்டப்பட்டது என அறிவித்தார். அதன் பின் எல்லா ஆராய்ச்சிகளும் கல்வெட்டு செய்திகளும் மறுக்க முடியாத உண்மையாக ராஜராஜன் தான் கட்டியது என்று உணர்த்துகிறது.

2. ஏன் கட்டினான்?

இக்கேள்விக்கு பல விடைகள் இருக்கலாம். டிஸ்கவரி தொலைக்காட்சியின் ஆவணப்படம் ராஜராஜன் போர் பல புரிந்து தன் அமைதிக்காக இதை கட்டினான் எனக் கூறுகிறது.

கோவில் என்பது அக்காலத்தில் ஒரு சமூக மையமாகவே கருதப்பட்டது. அங்கு வழிபாடு நிகழ்ந்தது, கலைகள் நிகழ்ந்தன, வணிகம் நடந்தது, கோவில் பல்லாயிரம் மக்களுக்கு பணி வழங்கியது. அங்கு நீதி வழங்கப்பட்டது. ஒரு சமூகத்தின் கிட்டத்தட்ட ஒட்டுமொத்த இயக்கமும் கோவிலின் மூலமாக நிகழ்ந்தது.

இதனால் எந்த ஒரு மன்னனும் தன் சமூகத்தில் கலாசார, தத்துவ, சமூக மையமான கோவிலை தன் தலை நகரில் முக்கிய வளாகமாக கட்ட வேண்டி இருந்தது.

இது தான் ராஜராஜனுக்கும் காரணமாக இருந்து இருக்க வேண்டும். இதையெல்லம் விட அவன் தன் காலம் தாண்டி தன் கலையாக தன் சமூகத்தின் அடையாளமாக் பல தலைமுறைகளுக்கும் தன் கோவில் நிற்க வேண்டும் என விரும்பி இருக்க வேண்டும் .

கையிலாசநாதர் ஆலயத்தை கண்டு வியந்த ராஜராஜன் இக்கோவிலை தன் பெயர் சொல்ல, நூற்றாண்டுகள் தாண்டி மக்கள் தன்னை பற்றியும் தன் கோவில் பற்றியும் தங்கள் கணிணியிலும் நூல்களிலும் எழுத அவன் விரும்பி இருக்க வேண்டும்.

தத்துவ ரீதியாகவும் இக்கோவிலுக்கு நிச்சயம் அவன் அர்த்தம் அளித்து இருக்க வேண்டும். வடிவியலில் இத்தனை ஒழுங்கு கொண்ட இக்கோவில் தத்துவத்திலும் ஒழுங்கும் அர்த்தமும் கொண்டு இருந்து இருக்க வேண்டும்.

என்ன தத்துவம் என்றால் அதற்கு பதில் நம்மிடம் யூகங்களாகவே உள்ளன. தக்கிண மேரு என்பதால் அவன் தன் கோவிலை மலையாக உருவகம் செய்து அதில் சிவன் குடி இருப்பதாக கொண்டு இருக்க வேண்டும் . தெற்கின் கயிலையாக தன் கோவிலை நினைத்து இருக்க வேண்டும்.

கோவிலின் சுற்றறைகளில் தெற்கில் உக்கிர மூர்த்தியய் சிவன் சிற்பம் இருக்கிறது. மேற்கில் நடராஜரும் , மேற்கில் மனோன்மணியின் சிற்பமும் உள்ளது. இச்சிற்பஙகள் அளவில் பெரிய சிற்பங்கள்.

-- மேற்கில் உள்ள நடராஜர் சிற்பம்.

இப்போது ஒவ்வொரு திசையிலும் ஒரு தெய்வம் நடுவில் சிவலிங்கம் மேலே உட்கூடாய் வெற்று வெளி என யோசிக்கும் போது இது சதாசிவத் தத்துவத்தை சொல்வதாக இருக்குமோ என சில ஆய்வாளர்கள் யோசிக்கின்றனர்.

சதாசிவம் என்பது ஐந்து முகங்கள் கொண்ட சிவன். ஒவ்வொரு முகமும் ஒவ்வொரு உணர்வுகளை வெளிப்படுத்துபவை. இங்கு தெற்கில் அகோரராக ருத்ர மூர்த்தி, வடக்கில் வாமதேவராக மனோண்மனி (பெண் வடிவம்) மேற்கில் சத்யோஜராக நடராஜர் ,ஈசானராக உட்கூட்டின் வெளி (ஆகாயம்) ,தத்புருஷராக கிழக்கில் லிங்கம் எனக் கொள்ளக்கூடும்.. ஆனால் இது யூகமே.

இதே போல உட்க்கூட்டை பரசிவமாக ஆட வல்லானாக லிங்க திருமேனியின் நீட்சியாகவும் கொள்ளக் கூடும் .இந்த உட்கூடு பிரபஞ்சத்தின் குறியீடாகவும் கொள்ளக் கூடும். இது குடவாயில் அவர்களின் யூகம்.

ஆனால் வெற்று வெளியான உட்கூடு, கட்டிட தொழில்நுட்பம் மட்டுமாக, வேறு எந்த தத்துவக் குறியீடாக இல்லாமலும் இருக்கலாம். காரணம் இந்த உட்கூடு விமானக் கட்டுமானம் முற்கால சோழர் கட்டுமானத்திலும் பல்லவக் கட்டுமானத்திலும் உள்ள முறையே ஆகும். இது தஞ்சையில் புதுமையாக புகுத்த பட்ட முறை அல்ல. மாமல்லபுரக் கடற்கரைக் கோவில்,திருப்பட்டூர் கயிலாசநாத கோவில்,திருப்பட்டூர் அய்யனார் கோவில் என எல்லாமே இத்தகு உட்கூடு முறையை கொண்ட கட்டுமானங்களே.

3. எப்படிக் கட்டினான்?

இதுவும் நம் முன் நிற்கும் மிகப்பெரிய கேள்வியாகும் ராஜராஜீஸ்வரத்தின் விமானம் ஒர் அசாத்திய கலை மற்றும் தொழில்நுட்ப சாதனையாகும். அப்போது அத்தனை வசதிகள் இல்லாத காலத்தில் எப்படி இம்மாபெரும் கோவிலை கட்டினான் ராஜராஜன் என பல ஆய்வாளர்கள் வியக்கிறார்கள். பல யூகங்கள் அல்லது கருத்துக்கள் முன் வைக்கப்படுகின்றன.

விமானம் முழுதும் கருங்கலால் கட்டப்பெற்றது (granite) தஞ்சை மண்ணில் இவ்வளவு கற்கள் இல்லாத போது கற்கள் எங்கிருந்து எப்படி கொண்டு வரப்பட்டன? தஞ்சை மண்ணில் இருந்து பல மைல் (குறைந்த பட்சம் 20 மைல்) தொலைவில் இருந்து திருச்சி மானமலை, புதுக்கோட்டை அடுத்த குன்னாண்டார் கோவில், பச்சை மலை போன்ற பகுதிகளிலிருந்து கற்கள் கொண்டு வரப்பட்டதாக கூறுகின்றனர். கற்களை பெரும்பாலும் யானைகள வைத்து தஞ்சை மண்ணிற்கு கொண்டு வந்திருக்க வேண்டும் .

எப்படி யானைகள் கற்களை இழுத்தன என்பதை டிஸ்கவரி தொலைகாட்சியின் ஆவணப்படம் சுவாரஸ்யமாக விளக்குகின்றது

டிஸ்கவரி காணொளி

எப்படி கற்களை விமானத்தின் மேல் கொண்டு சென்றனர் என்பதற்கும் பல முறைகள் முன் வைக்கப்பட்டுகின்றன. சாரப்பள்ளம் என்ற இடத்தில் இருந்து மண் எடுத்து சாரம் அமைத்து அதில் கற்கள் ஏற்றியதாக சொல்லப்படுகிறது. ஆனால் ஆராய்ச்சியாளர்கள் இதை மறுக்கின்றனர். சாரம் அமைத்து அதில் எடை மிகுந்த கற்களை ஏற்றினால் சாரம் உடைந்து விட்டிருக்கும் என சொல்கின்றனர்.

பலரும் ஏற்றுக் கொள்ளும் முறை விமானத்தை சுற்றி சுழல் வண்டிப்பாதை அமைத்து அதில் யானைகளையும் வண்டிகளையும் கொண்டு கற்களை கொண்டு சென்றிருக்க வேண்டும்.

இந்த சுழல் பாதை அமைக்க மண் தோண்டிய இடம் தான் தஞ்சை அருகே உள்ள சாரப்பள்ளம் எனும் ஊர் எனவும் சொல்லப்படுகிறது. இந்த ஊரில் உள்ள பெரிய மணல் பள்ளம் இந்த எண்ணத்திற்கு வலு சேர்க்கிறது.

விமானத்தின் உள்ளே கடினமான மணல் நிரப்பி அதன் மேல் ஏறி கட்டுமான வேலைகளை நடத்தி பின் அந்த மணல் மொத்தமும் நீக்கப்பட்டு இருக்க வேண்டும் எனவும் சொல்கின்றனர். (ஆனால் இம்முறை எனக்கு அவ்வளவாய் பிடிபடவில்லை)

கோவிலின் வளாகத்திற்கான இடமும் நிலவியல் ஆராய்ச்சிக்கு உட்படுத்தப்படு பின்னர் தான் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஆறு பாயும் பகுதி என்பதால் பெரும்பாலும் வண்டல்,களிமண், மணல் பகுதியான தஞ்சையில் அழுத்தம் தாங்க கூடியதான பகுதி தெற்குப் பகுதியாகும் . இப்பகுதியின் நிலத்தாங்கு திறன் ஆராயப்பெற்றது. ஒரு சதுர மீட்டர் பரப்பளவு நிலத்தின் தாங்கு திறன் 162 டன்கள். விமானத்தில் பயன் படுத்தப்பட்ட கற்களின் எடையை வைத்து கணக்கிட்ட போது ஒரு சதுர மீட்டர் அளவிற்கு 47.4 டன் எடை அழுத்தப்படுகிறது. எனவே துல்லிய நிலவியல் ஆராய்ச்சிக்குப் பின்னரே கோவிலுக்கான நிலம் தேர்ந்தெடுக்கப் பட்டிருக்க வேண்டும்.

கற்களை செவ்வகமாகவோ சதுரமாகவோ அளவாய் வெட்டாமல், எந்த வடிவில் கற்கள் எடுக்கப்பட்டனவோ அதே வடிவில் மேடு பள்ளமின்றி செய்து அடுக்கி உள்ளனர். பல கோணப் பிணைப்பு முறை கொண்டு கற்களை எந்த ஒட்டுபொருளும் இல்லாமல் இணைத்து உள்ளனர்.

படம்: பல்கோணப் பிணைப்பு முறை.

ஒன்றோடு ஒன்றாய் கற்களை இணைக்க பந்துக்க்குழிவு (ball and socket joint) நீள் குழிவு(groove joint) கோர்வை (inter locking joint) காடி பள்ள முறை (tongue and groove joint) முறைகள் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன.

படம் : கல்லின் இறுதி பகுதி பாதி யாளியில் வந்து இருப்பதால் மீதி யாளி அடுத்த கல்லில் செதுக்கப்பட்டுள்ளது ..

விமான நிழல் தரையில் விழாதா?

விழும். கலச நிழலும் விழும்.

கிரீவ நந்தி திருசுற்று மாளிகையில் உள்ள சோழன் கால நந்தியின் அளவும் ஒன்றா

இல்லை. கிரீவ நந்திகள் ஒன்றிரண்டு அடியேனும் சிறியவை.

ஓவிய அறையில் ராஜராஜன் கருவூர்த் தேவரின் ஓவியம் உள்ளதா?

அவ்வோவியத்தில் உள்ளவர்கள் ராஜராஜனின் அவையில் இருந்தவர்களாக இருக்க வேண்டும் எனக் கூறுகின்றனர். ராஜராஜனுக்கும் கருவூர்த் தேவருக்கும் உள்ள தொடர்புக்கு வரலாற்று ரீதியான சான்றுகள் இல்லை.

விமானம் முழுதும் பொன் வேய்ந்து இருந்ததா?

நான் கேட்டவற்றில் என்னை மிகவும் மகிழ்ச்சி கொள்ள வைத்த செய்தி இதுதான். உண்மையாய் இருந்தால் அந்த ம்கிழ்ச்சியை தக்க வைத்துக்கொள்வேன்.

ஆனால் குடவாயில் சொல்லும் இச்செய்த்தியை அவர் தரும் சான்றுகள் வலுவானதாய் இல்லை என முனைவர் கலைக்கோவன் ஆணித்தரமாக மறுக்கிறார். சிறு சிறு கொடைகளை கூட மிக விரிவாக பதிவு செய்த ராஜராஜன் விமானம் முழுதும் பொன் வேய்ந்த கருத்தை துண்டு கல்வெட்டில் ஒரு மூலையிலா வைத்திருப்பான் என்பது அவர் வாதம். அதுவும் அத்துண்டு கல்வெட்டு முழுமையான செய்திகளும் இல்லாத கல்வெட்டு.

கலைக்கோவனின் வாதம் எனக்கு ஏற்றுக் கொள்வதாகவே இருக்கிறது.

கலைக்கோவன் அவர்களின் வாதம்

அஸ்திவார சுவர்களின் இடைவெளியில் நிரப்பப்பட்டுள்ள பல அளவுக் கற்களை தஞ்சை மக்கள் கொண்டு வந்து நிரப்பினரா?

வரலாற்று சான்று இல்லை

அழகி என்ற பெண் கொடுத்த கல் தான் சிகரத்தை தாங்கும் 15 ஆம் தளமாய் உள்ளதா?

வரலாற்று சான்று இல்லை.

விமானத்தில் உள்ள அயல்நாட்டு தொப்பிகாரன் சிலை ராஜராஜன் காலத்தில் அயல்நாட்டு மக்கள் குறித்து தெரிந்து இருந்ததன் விளைவா?

இது நாயக்கர் கால சிலை . ராஜராஜன் காலத்தியது அல்ல என குடவாயில் சொல்கிறார். இதே போல மோனத்தில் ஆழ்ந்து அமர்ந்து இருக்கும் பெண்ணின் உருவமும் ராஜராஜன் காலத்தியதா எனத் தெரியவில்லை.

புத்தர் சிற்பங்கள் எப்படி ராஜராஜன் காலத்தில் செதுக்கப்பட்டன?

அது புத்தர் சிலை அல்ல. திருபுரந்தாகர் கதையில் வரும் ஒரு காட்சி .

கருவறை தெய்வம் குடமுழுக்குக்கு முன்னமே கோவிலில் வைத்து வழிபாடு நடந்ததா? கருவறை அதன் பின் தான் கட்டப்பட்டதா?

குடவாயில் அவர்களின் இக்கருத்தை கலைக்கோவன் முற்றிலும் மறுக்கிறார்.

காரணம் கருவறையை விட லிங்கம் பெரியதாக இருப்பது என சொல்வது மறுக்கப்படுகிறது. ஆவுடையார் ஒரே கல்லில் ஆனது அல்ல என்பதால் கருவறைக்குள் வைப்பது சுலபம். அதே போல் லிஙத்திருமேனி ஒரே கல் என்றாலும் உருள் வடிவம் என்பதால் நீள்வாக்காக கொண்டு வந்து இருக்க முடியும். இவை தவிர குடவாயில் முன் வைக்கும் கருத்துகலள் பலமானதாக இல்லை எனவே தோன்றுகிறது.

நந்தி வளர்கிறதா?

ஹ்ம்ம்ம்.. என்னத்தை சொல்ல (நல்ல வேளை ஆணி அடித்து வளர்ச்சியை நிறுத்திவிட்டார்களாம்.இல்லாவிடில் நந்தி வளர்ந்து வளர்ந்து விமானத்தை விட பெரியதாகி இருக்கும்)

மக்கள் எப்படி வாழ்ந்தனர்? எப்படி கோவிலை கொண்டாடினர்? கோவில் எப்படி நிர்வகிக்கப்பட்டது?

இந்த கேள்வி இன்னுமொரு பெரும் கட்டுரைக்குரிய விஷயம் கொண்டதாகும்.

ராஜராஜன் தனது கோவிலை நிர்வகித்த விஷயம் என்னை வியப்படைய வைத்தது.

இது வரை ராஜராஜனைத் தவிர எந்த தமிழக மன்னனும் தன் கோவிலை கட்டியவர் (குஞ்சர மாமல்லன் எனும் ராஜராஜபெருந்தச்சன்) , அதை நிர்வகித்தவர்கள், அதில் ஆடல் கலையில் ஈடுபட்டவர்கள், இசை கலைஞர்கள்,பற்றிய தகவல்களை கோவிலில் விவரமாக குறிப்பிட்டு இருக்கிறாரா எனத்தெரியவில்லை. கோவில் பணியாளர்களின்( கணக்கர்கள், பொக்கிஷத்தார், மெய்காப்பாளர், திருவிளக்கு இடுபவர்,மாலை கட்டுவோர், வண்ணமிடுவோர், சோதிடர், தச்சர்,தையல்காரர்,நாவிதர்,வண்ணான் ) சம்பளம் முதற் கொண்டு குறிக்கப்பட்டு உள்ளது.

அதே போல கோவிலுக்கு கொடுத்த கொடை, கோவிலில் அளவு எடுத்த முறை (அளவுக்கற்களின் பெயர் முதல் கொண்டு) கோவிலின் நகை மற்றும் செப்புத் திருமேனிகளின் கணக்கு, நகையில் எவ்வளவு தங்கம், அதன் தரம், நகைகளில் உள்ள கல் முத்து அவற்றின் தரம் , (சரடு நீக்கி பொன் மட்டும் எடை பார்க்கப்பட்டு குறிக்கப்பட்டுள்ளது). என எல்லாம் குறிக்கப்பட்டு உள்ளது.

கோவிலின் செலவு வணிகர்களுக்கு வட்டிக்கு விடப்பட்ட பணத்தில் நிர்வகிக்கப்பட்டு இருக்கிறது (12% வட்டி)

கோவிலில் எத்தனை விளக்குகள் அவற்றிற்க்கு எவ்வளவு நெய் விட வேண்டும் பால்,நெய் தருவதற்கு பசு,எருமை ஆடுகளின் கணக்கு, இறைவனுக்கு படைக்கப்பட்ட நெய்வேதிய விவரங்கள்,

கோவில் மூல பண்டாரம்( அளவுக்கல்) தஞ்சை விடங்கன் எனவும் கோவில் மரக்கால் ‘ ஆடவல்லான்’ எனவும் பெயர் கொண்டு இருந்தது.

கோவிலின் கொடைகள் எல்லாம் கல்வெட்டுகளாய் செதுக்கப்பட்டு உள்ளன. பெரும் வரிகளாய் நீளும் இக்கல்வெட்டுகள் சரித்திர பொக்கிஷம்.

என்னை சுவாரஸ்யப்படுத்திய விஷயம் அக்காலத்தின் விலைவாசி .. ஒரு கிராம் தங்கத்தின் விலை 2000ரூ என வைத்துக் கொண்டால்

ஒரு கலம் நெல் – 273.42 ரூ

எலுமிச்சை – 3.02

சீரகம் 1 படி – 21.08

வாழை 12 – 22.

தயிர் ஒரு படி- 8.8

உப்பு 1 படி – 2.58

பசு – 1466.78

நிச்சயம் அதிக விலைவாசி தான் :)

ஆச்சரியிம் என்னவென்றால் 1000 வருடம் முன் மக்கள் எவ்வளவு விலை கொடுத்து பொருள் வாங்கினர் என நம்மால் இப்போது அறிந்து கொள்ள முடிவது தான்.

ராஜராஜன் சாதி வேறுபாடு பார்த்தானா?

இது பற்றி எனக்கு தெரியவில்லை. நாவிதனுக்கு ராஜராஜன் அவனது பெயரை சூட்டியதாக சில புத்தகங்கள் தெரிவிக்கின்றன. பாலகுமாரன் தனது உடையார் நாவலில் சிற்பிகள் தளிசேரி பெண்டிர் (ஆடல் மகளிர்) பெயர்களை கல்வெட்டில் எழுதிய மன்னன் ஏன் தங்களை குறித்து விரிவாக எழுதவில்லை என பொருமுவது போல் எழுதுகிறார். சிலர் ராஜராஜன் சாதாரண மக்களுக்கு பெரு வட்டிக்கு பொருள் கொடுத்ததாக கூறுகின்றனர். (கல்வெட்டுகள் உள்ளதா எனத் தெரியவில்லை)

சாதி அதிகம் வேரூன்றிய காலம் அது என்பது உண்மை.. ராஜராஜன் அதிலிருந்து வேறுபட்டு இருந்தானா எனத் தெரியவில்லை. ஆனால் ராஜராஜன் அக்காலத்ததை தாண்டி யோசித்தவனாகவே எனக்குத் தோன்றுகிறது. அவனது விரிவான கல்வெட்டுகள் பல தரப்பு மக்கள் குறித்தும் பதிவு செய்கிறது. கோவிலின் ஓவியங்கள் ,சிற்பங்கள் அன்றாட நிகழ்வுகளை பதிவு செய்துள்ளன.

அவனது கலையை அக்காலத்தின் சாதீய வேறுபாடுகளை தாண்டி பாராட்டலாமா என கேள்விகள் எழுப்புகின்றனர் ஒரு சாரார். பெரும் போர்கள் செய்து குவித்த செல்வத்தில் கட்டிய கோவில் என சிலர் சாடுகின்றனர்.

இவை எல்லாவற்றையும் யோசிக்கவே வேண்டி உள்ளது. ஆனால் வரலாறு ராஜராஜனை தன் காலத்தின் பல படிகள் தாண்டி கலை,தொழிநுட்பம், நிர்வாகம்,என முழு வீச்சில் தமிழ் சமூகத்த்தை கட்டமைத்த பெரும் மன்னனாகவே நினைவு கூறுகிறது.

எது உண்மையோ இல்லையோ

கலை வளர்த்த தமிழ் சமூகத்தின் 1000 வருட வரலாற்றின் பாரம்ப்பரியத்தின் சாட்சியாய் நெடிதுயர்ந்து வான் முட்டி காலம் தாண்டி, படையெடுப்புகள் தாண்டி, ஆறு நிலநடுக்கங்களை தாண்டி மலையாய் நிற்கும் அந்த மன்னனின் கலைப்படைப்பு மறுக்க முடியாத மாபெரும் உண்மை.

பின்குறிப்பு:

ராஜராஜீஸ்வரத்தை பற்றி எழுதிய பின் எனக்கு தோன்றியது நிறைய வருத்தங்களே..

இவ்வளவு ஆழமான கட்டிட தொழிநுட்ப நிர்வாக திறமை பெற்று இருந்த தமிழ்சமூகம் இன்று? என்ற கேள்வி மனதை உறுத்துகிறது, மேற்கு உலகம் நாகரீகத்தை கொஞ்சமும் அறியாமல் இருண்ட நாட்களில் இருந்த காலம் நாம் கலை வணிகம் தொழில்நுட்பம் என முன்னேறி இருந்தோம். இன்று நாம் மேற்கின் நகல்கள். நம்மிடம் எதும் புதிதாய் வரவில்லை. நம்மிடம் இருக்கும் நாகரிகம் எதையும் யாருக்கும் சொல்லவில்லை. நம் கலை உலகை திரும்பி பார்க்க வைக்கவில்லை. ஏன்? நம் முன்னோர்க்களின் திறம் நமக்கு சரியாக பரிமாற்றம் செய்யப்படவில்லையா? காலம்தோறும் நிகழ்ந்த படையெடுப்புகள் கலாச்சார குழறுபடிகள் நம்மை மழுங்கடித்துவிட்டனவா? தெரியவில்லை.

நம் கண் முன் நிற்கும் நம் கோவில்கள் நம்மை குறுக வைக்கின்றன. நம் முன்னோரின் அறிவில் சுய சிந்தனையில் நாம் எதையும் கற்கவில்லையா?

கொஞ்சம் திரும்பி பாருங்கள் .. ராஜராஜனை வியப்பதை தவிர நாம் என்ன செய்தோம். உலகம் வியக்கும் கட்டிடம் எழுப்பினோமா? நிர்வாகத்தில் முன்னோடியா’? அறிவியல்? கலை? சிற்பம்? தொழில்நுட்பம்? எதிலேனும்??

வரலாறு அப்படியே இருந்து விடக் கூடாது. அது வளர வேண்டும். நம் சந்தத்திகள் நம்மைப் பற்றி ஆயிரம் ஆண்டு கழித்து பெருமையாய் எழுத வேண்டும். எழுத வைப்போமா??

குறிப்பெடுக்க உதவிய நூல்கள்.

பிற்கால சோழர் சரித்திரம் - சதாசிவ பண்டாரத்தார்

சோழர்கள் - கே.ஏ. நீலகாண்ட சாஸ்த்ரி

தமிழ்நாட்டு வரலாறு- சோழர் வரலாறு - டாக்டர் மா. இராசமாணிக்கனார்

சிவபாத சேகரனின் தஞ்சை கல்வெட்டுகள்: வே மகாதேவன்.

oxford history of art - Indian art

The temple architecture of India - Adam Hardy.

சோழர் காலத்து கோவிலும் சமூகமும் - வல்லிபுரம் மகேஸ்வரன்.

The Great temple at tangjore - JM Soma sundaram

தஞ்சை பெரிய கோயில் கையேடு - டாக்டர் குடவாயில் பாலசுப்ரமணியம்

ராஜராஜசோழன் - ச.ந.கண்ணன்

காலத்தால் கரையாத காவியம் இராஜராஜேஸ்வரம் - முனைவர் வேதவல்லி கண்ணன், என்.தம்பைய்யா.

‘Vibrant at 1000: Big Temple, Thanjavur - Iqbal K Mohammed

http://www.varalaaru.com/

http://www.view360.in/virtualtour/thanjavur/

http://www.keetru.com/index.php?option=com_content&view=article&id=11389:2010-11-15-20-31-46&catid=1207:10&Itemid=473

http://poetryinstone.in

http://temple.dinamalar.com/news_detail.php?id=301

http://www.thehindu.com/todays-paper/tp-national/tp-tamilnadu/enduring-fascination-for-history/article521463.ece

பல்வேறு செய்திகள் varalaaru.com இல் இருந்தும் குடவாயில் அவர்களது புத்தகங்கள் மற்றும் கட்டுரைகளிலிருந்தும் பெற்றது.

இக்கட்டுரையை யாருக்கேனும் சமர்ப்பிக்க நான் விரும்பினால் அது முனைவர் கலைக்கோவன் அவர்களுக்கு தான் இருக்கும்.

புகைப்படங்கள் பல நூல்களிலிருந்தும், இணையத்தில் இருந்தும் எடுக்கப்பட்டது. காப்புரிமை குறித்து கேட்கப்ப்ட்டால் உடனே நீக்கப்படும் :-(