ngeor.net | blog

Photo: Do I dare to take the bike?

Thu, 09 Feb 2012 07:59:22 +0100

Photo: Do I dare to take the bike?

Photo: Flowers in the snow

Mon, 06 Feb 2012 08:30:46 +0100

Photo: Flowers in the snow

Ιστορία εργατικής πρωτομαγιάς

Mon, 06 Feb 2012 05:03:00 +0100

Ήταν παραμονές εργατικής πρωτομαγιάς και ήμουν ακόμα φοιτητής στο πολυτεχνείο. Ήθελα κάτι από τη γραμματεία της σχολής και πήγα φυσικά αυτοπροσώπως. Η αντιπαθητική υπάλληλος που πρωτομπήκε μοντελάκι και είχε γίνει τόφαλος μέσα σε 3-4 χρόνια μου είπε ότι δεν μπορεί να με εξυπηρετήσει αυτή τη στιγμή αλλά αν περάσω κατά τις 12 το μεσημεράκι θα το έχει έτοιμο.

Ξέχασα να πω, ότι ήταν Παρασκευή. Και ήταν παραμονές εργατικής πρωτομαγιάς.

Όταν 12 παρά 5 πήγα εκεί, η πόρτα ήταν κλειστή. Φεύγοντας την είδα εκεί κοντά, τις είδα όλες, να περπατάνε αργά στη λιακάδα με κόκκινα τριαντάφυλλα στα χέρια τους. Ζήτω η εργατική πρωτομαγιά.

Κάπου με την κρίση είχα μια ελπίδα ότι όλα αυτά τα καθίκια θα την πληρώσουν. Όλα τα παράσιτα της κοινωνίας θα βρουν την τιμωρία τους και θα καταλήξουν εκεί που τους αξίζει. Δυστυχώς, όπως έχω ξαναγράψει, το κράτος παλεύει με νύχια και με δόντια να κρατήσει αυτά τα άτομα μακριά από την ανεργία.

Το νέο κατόθρωμα φαίνεται να είναι μείωση μισθών στον ιδιωτικό τομέα. Δεν καταλαβαίνω πώς αυτό θα λύσει το πρόβλημα του δημοσίου χρέους. Πάντως, όταν αποδέχεσαι το κράτος να έχει λόγο στο πόσο θα πληρώνει ένας τρίτος έναν άλλον τρίτο, μην διαμαρτύρεσαι όταν αυτό το κράτος αποφασίζει να τσακίσει τους μισθούς αυτών των τρίτων.

Μπόνους μια φωτογραφία που κυκλοφόρησε από κάποια πολεοδομία που έκλεισε το μαγαζί της για να κάνει τριήμερο:

Για τη νεοφιλελεύθερη λαίλαπα

Mon, 16 Jan 2012 20:01:00 +0100

Έχω χάσει λίγο επαφή με το τι γίνεται στην Ελλάδα. Ενημερώνομαι από το twitter και από in.gr, skai.gr, Καθημερινή. Δεν ξέρω αν φταίει που έχω χάσει επαφή, αλλά το timeline μου στο twitter με βρίσκει τώρα τελευταία να μη συμφωνώ.

Διαβάζω συγκεκριμένα συχνά στο twitter και από πολλούς ιστολόγους ότι φταίει ο νεοφιλελευθερισμός. Νεοφιλελεύθερες συνταγές της τρόικας και του ΔΝΤ. (Συμπτωματικά τα ίδια είπε και ο Τζουμάκας τις προάλλες). Μετά διαβάζω ότι ο Ρέππας δηλώνει ότι έκλεισε ο κύκλος της εφεδρείας και αναρωτιέμαι πού είναι ο ανάλγητος φιλελευθερισμός που δεν τον βλέπω. Πού είναι οι ιδιωτικοποιήσεις, πού είναι οι απολύσεις στο δημόσιο, κλπ.

Αυτό που βλέπω είναι το ακριβώς αντίθετο. Το κράτος, του οποίου το πρόβλημα δανεισμού μας οδήγησε εδώ, προσπαθεί να διατηρήσει τον εαυτό του αλώβητο. Το κράτος και το κομματικό σύστημα. Τα μέτρα που παίρνονται είναι οριζόντια και έχουν σκοπό να μαζέψουν χρήμα για να το πετάξουν στη μαύρη τρύπα του αντιπαραγωγικού και αναποτελεσματικού κράτους, αντί να δουν πώς μπορεί αυτό το κράτος να γίνει αποτελεσματικό. Το πρόβλημα στην ανεργία θα επιλυθεί με την αύξηση στη στρατιωτική θητεία ώστε να μειωθούν τα νούμερα. Πηγαίνουμε ολοταχώς προς επανάληψη του σήριαλ «μας δίνουν δεν μας δίνουν τη δόση» και αντί να κοπεί ξέρω γω το επίδομα πλυσίματος χεριών (αν υπάρχει ακόμα, δεν ξέρω μπορεί να το κόψανε), στο τραπέζι μπαίνει η μείωση μισθών στον ιδιωτικό τομέα επειδή τάχα το απαιτεί η τρόικα.

Η τρόικα και οι δανειστές το μόνο που απαιτούν είναι τα λεφτά τους πίσω και με τόκο από το κράτος στο οποίο τα δάνεισαν. Το κράτος από την άλλη αντί να κοιτάξει να περικόψει τις δαπάνες του και να φτιάξει σύγχρονες υπηρεσίες (χωρίς το κλασικό «από μένα τελειώσατε, περάστε τώρα και από το πρωτόκολλο για υπογραφές και είστε έτοιμος») προσπαθεί να μείνει ίδιο κι απαράλλαχτο. Τα δανεικά θα τα πληρώσουν τα κορόιδα και η χώρα θα καταστραφεί, ίσως γυρίσει και στην εύκολη λύση της δραχμής, ώστε να μην χαλάσει το σύστημα.

Αυτό, δεν το λες νεοφιλελεύθερη πολιτική. Αυτό το λες υπερασπίζομαι το κράτος και είναι το ακριβώς αντίθετο.

Για κάποιο λόγο, όταν πρόκειται για κράτη (ή για τράπεζες...), το θέμα του δανεισμού γίνεται τόσο μα τόσο πολύπλοκο. Δεν θα έπρεπε να διαφέρει από το δανεισμό των φυσικών προσώπων. Θες να ζεις με δανεικά; Δικαίωμά σου, αλλά έχει κόστος. Θα μπορέσεις να το πληρώσεις; Αν όχι, θα έχεις συνέπειες. Στην περίπτωση της Ελλάδας το θέμα είναι πώς θα καταφέρουμε να μην πληρώσουμε το χρέος (βλέπε και το ντοκιμαντέρ Debtocracy για παράδειγμα), ποιος τα έφαγε, πού πήγαν τα λεφτά. Άντε και δεν το πληρώνουμε σου λέω εγώ. Αν το κράτος από μόνο του παράγει χρέος, δεν είναι λογικό ότι αν δεν το πληρώσουμε μία, δύο, τρεις, ε μετά δεν θα το δανείζει κανείς αυτό το κράτος; Από που θα έρθει αυτό το μαγικό χρήμα; Εσείς θα συνεχίζατε να δανείζετε κάποιον με τέτοια συμπεριφορά;

Βασικό αίτημα θα έπρεπε να είναι όχι τα κλάματα του Βενιζέλου που αν δεν ήταν η τρόικα, όπως λέει και ο ίδιος, θα έκανε πολιτική παροχών. Πολιτική παροχών με δανεικά. Βασικό αίτημα θα έπρεπε να είναι να εξορθολογιστεί το κράτος και όσοι δεν χρειάζονται να απολυθούν όπως θα συνέβαινε και στον ιδιωτικό τομέα και να ψάξουν αλλού για δουλειά. Σε όλες τις εταιρείες συμβαίνει όταν πάνε καλά να μπορούν να προσλαμβάνουν κόσμο και όταν δεν πάνε καλά να αναγκάζονται να κόψουν θέσεις. Έτσι είναι η πραγματικότητα. Δεν είναι θέμα ιδεολογίας, είναι θέμα αριθμών. Όσοι πιστεύουν ότι το κράτος δεν πρέπει να λειτουργεί σαν εταιρεία αλλά έχει κοινωνικό ρόλο πρέπει να έχουν στο νου τους ότι το κράτος πρέπει πρώτα από όλα αυτό το ίδιο να λειτουργεί όσο πιο αποδοτικά γίνεται με το λιγότερο κόστος γιατί πρόκειται για τα λεφτά όλου του φορολογούμενου λαού. Όσο περισσότερα απά αυτά τα λεφτά πάνε στο λίπος, τόσο λιγότερα μένουν για επιδόματα ανεργίας για παράδειγμα. Αλλά, βέβαια, αυτό το πρόβλημα το λύσαμε με τα δανεικά.

Δυστυχώς το αίτημα αυτό δεν φαίνεται να είναι δημοφιλές. Άλλωστε το κράτος χτίστηκε ακριβώς για να είναι αντιπαραγωγικό ώστε να έχουν μισθό όλοι. Όλοι αυτοί έχουν δυνητικά κάτι να χάσουν και το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να ψηφίσουν το άλλο κόμμα που υπόσχεται ότι θα επαναδιαπραγματευτεί τη συμφωνία... μέχρι την επιστροφή στη δραχμή, τον πληθωρισμό, την υποτίμηση και την εξαθλίωση της χώρας. Και για όλα αυτά βέβαια ποιος φταίει; Θα φταίει ο νεοφιλελευθερισμός!

Η ειρωνεία είναι ότι το ΚΚΕ στον 902 (νομίζω και ο Σύριζα στον «Στο Κόκκινο») απολύουν κανονικά, δυστυχώς, κόσμο. Έτσι είναι η πραγματικότητα. Πώς να πληρώσει τους λογαριασμούς του ο 902, να βγει και να πει είμαι κομμουνιστικός σταθμός άρα το μισθολογικό κόστος είναι μια απάτη των αφεντικών άρα δεν χρειάζεται να πληρώσω; Αυτά τα ωραία τα λένε όταν πάνε και εμποδίζουν «απεργοσπάστες» άλλων εταιρειών που θέλουν να δουλέψουν, που δεν είναι του κόμματος. Αν δεν είσαι κράτος να ζεις με το μύθο των δανεικών, κάποια στιγμή βλέπεις ότι δεν βγαίνεις και αναλαμβάνεις δράση. Μακάρι να μπορούσε και ο 902 να αναγκάσει να πληρώσει τους λογαριασμούς του ο κάθε ιδιοκτήτης ακινήτου μέσω του λογαριασμού της ΔΕΗ. Δυστυχώς αυτή τη μαγική ικανότητα την έχει το «νεοφιλελεύθερο» κράτος... τα ταμεία θα γεμίσουν, όσο μπορεί να γεμίσει ένα βαρέλι δίχως πάτο, με τα λεφτά των εργαζομένων και των επιχειρήσεων, δημοσίου και ιδιωτικού τομέα. Η ανεργία θα μειωθεί στέλνοντας τους ανέργους φαντάρους όσο χρειαστεί, ενδεχομένως γιατί όχι στη Μακρόνησο, τώρα που έχουμε και υπουργούς του ΛΑΟΣ. Μέχρι την επόμενη δόση, το κράτος θα επικρατήσει. Δεν είναι η Βόρεια Κορέα, είναι η Ελλάδα. Και δεν είναι η Ελλάδα του μνημονίου, το μνημόνιο είναι η συνέπεια. Είναι η Ελλάδα του κράτους των δανεικών. Αυτό είναι η αιτία.

Προτεινόμενο άρθρο, στα αγγλικά, ένας Ούγγρος εργοδότης εξηγεί γιατί δεν μπορεί να προσλάβει κάποιον. Τυχόν ομοιότητες με την Ελληνική πραγματικότητα είναι συμπτωματικές.

Sharing a green car

Wed, 14 Dec 2011 19:39:00 +0100

There are some companies here in the Netherlands that rent electric cars. You can pay a subscription (there are various payment models actually) and you can pick up any car that is near you (you can see the available cars on the web). It's an interesting solution and I happened to share a ride last week.

What I found impressive was the high tech overall experience. You use a card to unlock the car (size of a credit card). When you arrive to your destination it uploads information (probably updates the car's location). It has radio, GPS and all that stuff in a touch screen. But what really gave the feeling of a carefully designed idea was an icon on the touch screen of the car that said "SOS". Tapping that icon turns off the radio, calls directly the car company support line and you can talk to them directly. No messing around with phones and all that. When the call is over, it even turns the radio back on again. I saw this in action, when we had to call the support line to complain because we had received a parking ticket, while the company said that its cars are allowed to park anywhere for free. I'm thinking of trying it myself one day...

The social experiment of public transport

Sat, 26 Nov 2011 08:52:00 +0100

Last night I was going home with the bus. A small child, probably around 2-3 years old was crying really loud, laying on the ground at the feet of his mother. That woman was also young, less than 30 years old, and didn't react to the child's non stop crying, probably because she didn't want to spoil him (or maybe she didn't care, who knows). Well the child was crying his heart out louder and louder so after 2-3 minutes of that, some guy who was standing close by screamed really loud at the baby! Everybody in the bus turned around to see what's going on.

Well, the baby stopped crying. In fact, it didn't cry at all until when they left the bus and I would say the bus became totally quiet altogether. The bus driver said something in Dutch in his microphone for everybody to listen but I don't know what he said.

I think in the end people buy cars just to put an end to this social experiment also known as public transport. Babies crying, people shouting, music too loud, pants too low, people smoking at your face, nobody ever complains, until they break and go buy either a car or a teaser gun.

In Greece people have this stereotype regarding western Europeans that "they follow all the rules". Well, that's definitely not the case with the Dutch people. When I take the ferry to work, there's a nice sign for the motorbikes asking them to turn them off before they come on board. Guess what. Unless there's a security person there, which rarely is, nobody turns the bikes off. It's the tiny rules. It takes a while to notice it, especially if you come from a place where people park their cars on the sidewalk all the time. This was brought to my attention for the first time by a colleague from South Africa. When I had told her "but the Dutch people follow the rules in general" in a similar conversation she totally disagreed and told me to observe them and I would see she's right.

From what I've heard, I would say the problem begins here in schools. I've heard that in Dutch schools kids are allowed to be as free as they want, to behave bad, even be informal, or even impolite, towards their teachers. I've heard about this twice in my Dutch course. If it's true then I would assume it's a bit difficult after that to realize that there are other people around you and you're supposed to think about your actions. What kind of a discipline does a person have that lights up a cigarette right by a sign that says "no smoking" and for a ferry ride that lasts 5 minutes top? And why doesn't anyone ever complain to this type of behavior?

Λαϊκή δεξιά

Sat, 19 Nov 2011 07:49:00 +0100

Οι εταίροι ζητούν συναίνεση γιατί αυτό βοηθάει. Βέβαια κανένας από τους ευρωπαϊκούς λαούς που δανείζει το βαρέλι χωρίς πάτο δεν έχει ερωτηθεί. Εκεί δεν χρειάζεται συναίνεση.

Το πολιτικό τσίρκο λέει ότι συναινεί αλλά εσωτερικά μεταξύ μας δεν συμφωνούν ούτε στο τι ρόλο έχει αυτή η κυβέρνηση και τι διάρκεια.

Οι εταίροι ζητούν και μια υπογραφή, έτσι για το τυπικό, και το τσίρκο προσπαθεί να βρει την κατάλληλη φόρμουλα ώστε να φαίνεται ότι υπάρχει υπογραφή αλλά να μπορεί να πει μετά ότι εμείς δεν συμφωνούσαμε. Εδώ έχει βγει όλη η κουτοπονηριά της φυλής με επιχειρήματα τύπου μπέσα και φιλότιμο που είπε και ο Καρατζαφέρης αλλά και η ρητορική περί χαρτογιακάδων δυτικοευρωπαίων και κουτόφραγκων. Γενικά όλη αυτή η δυστοκία θα έπρεπε να ήταν αρκετή για να πουν τέρμα ως εδώ και να αφήσουν το τσίρκο να τα βγάλει πέρα μόνο του.

Μόνο που μετά θα έπρεπε να εξηγήσουν στους δικούς τους φορολογούμενους ότι τα λεφτά που δώσανε ως τώρα πάνε στο βρόντο και επιπλέον θα πρέπει να δώσουν κι άλλα γιατί έτσι κι αλλιώς όλη η ιστορία γίνεται για να διευκολύνουν τις τράπεζές τους. Αν το είχαν πει από την αρχή θα είχαν κι αυτοί την τύχη του Ισλανδού πρωθυπουργού.

Άκουσα και τον Κακλαμάνη να λέει με πίκρα ότι φτάσαμε να είναι μομφή που έφαγε ψωμί ο λαός με τον Αντρέα. Εδώ παραμένει ο Παττακός αμετανόητος, γιατί όχι και ο Κακλαμάνης.

Καλά για τις καραγκιοζιές του Μπουμπούκου (αναρωτιέμαι, αν δεν τον είχε αποκαλέσει δημόσια μπουμπούκο η σύζυγός του θα τον λέγαμε σκέτο καραγκιόζη ή θα είχε άλλο παρατσούκλι) με τα πολυτονικά, αν έγιναν, είναι μάλλον ανώδυνες. Είναι φάση «κατουράω για να σημαδέψω το χώρο μου», η χαρά της υπουργοποίησης. Ε εντάξει δεν πειράζει, στο κάτω κάτω αυτός δεν δήλωσε ποτέ ότι είναι αντιεξουσιαστής στην εξουσία οπότε δικαιούται να χαίρεται με την εξουσία. Οι άλλοι οι αντιεξουσιαστές επιμένουν γερά με καμιά 30αριά υπουργούς ΠΑΣΟΚους να έχουν το διχασμό «πονάμε για τα μέτρα αλλά τι να κάνουμε». Μια καλή ιδέα είναι να παραιτηθείτε και να μπουν κάποιοι που να το ευχαριστιούνται που βάζουν τέτοια μέτρα. Αν δεν σου αρέσει η δουλειά σου, παραιτείσαι και δεν ταλαιπωρείς ούτε τον εαυτό σου ούτε τον εργοδότη σου, εν προκειμένω τον κυρίαρχο ελληνικό λαό. Στο κάτω κάτω ο κυρίαρχος ελληνικός λαός δεν θα σε ξεχάσει και θα σε ξανατιμήσει, εδώ και τόσα χρόνια το κάνει με συνέπεια.

Άκουσα και Βορίδη νομίζω να λέει για τα ταξί να το επαναδιαπραγματευτεί, να παγώσει και την εφεδρεία, κλπ. Προβλέπω να πονάει κι αυτός για τα νέα μέτρα αλλά τι να κάνει. Νομίζω από αυτόν άκουσα και το «δεν υπάρχει σύγκλιση ή συναίνεση προγραμματική, απλά είναι μια κυβέρνηση για να κάνει αυτό το συγκεκριμένο έργο». Δηλαδή κι εγώ θα μπορούσα να την κάνω αυτή τη δουλειά λογικά χωρίς καν να πατάω στο υπουργείο, θα μου στέλνανε ο Παπαδήμος ή ο Όλι Ρεν ή οποιοσδήποτε τι πρέπει να υπογράψω και θα το υπέγραφα, χωρίς να χρειάζεται να συμφωνεί το πολιτικό μου πρόγραμμα και οι θέσεις μου με αυτά που υπογράφω.

Γενικά όπου ακούς πολύ για μπέσα και περηφάνεια, η κωλοτούμπα και η ξεφτίλα πάει σύννεφο. Καλή κακή η πολιτική δεν ξέρω, αλλά αρκετά με τις καραγκιοζιές με τους εταίρους. Από αυτή την άποψη, το δημοψήφισμα του Παπανδρέου θα ήταν πολύ καλή πολιτική ιδέα, αν την είχε κάνει πριν πάει και συμφωνήσει μαζί τους. Τώρα όπως πήγε να το κάνει πρώτα να συμφωνήσει στην Ευρώπη και μετά να πει «α κάτσε να ρωτήσω και το λαό», άστα να πάνε. Αλλά πώς να κακιώσει ο λαός στον γιό του Αντρέα, δεν γίνεται.

Επίσης είδα μια δημοσκόπηση που βγάζει πρώτη τη ΝΔ με περίπου 32 τοις εκατό. Αθροίζοντας εκεί ΚΚΕ, Σύριζα, Δημοκρατική Αριστερά, Οικολόγους και το Δημαρά (νομίζω και κάτι άλλους αριστερότροπους) έβγαινε 35 τοις εκατό. Βέβαια αθροίζοντας ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΛάΟΣ, Ντόρα και Χρυσή Αυγή έβγαινε αρκετά παραπάνω, αλλά και τα δύο αυτά σύνολα δεν αθροίζονται.

Απορία επιστημονικής φαντασίας: αν ο σοφός λαός καταψηφίσει ΠΑΣΟΚ και ΝΔ και τα αποκλείσει από τη βουλή και χάσουν την κομματική τους επιχορήγηση που έχουν ήδη δώσει, υποθηκεύσει δεν ξέρω τι έχουν κάνει, ποιος πληρώνει τα σπασμένα;

Αυτά, ο ήλιος βγήκε και είναι Σάββατο και αυτό είναι το πιο σημαντικό από όλα!

Βενιζέλος is the grim reaper

Fri, 11 Nov 2011 05:54:00 +0100

This guy (current Greek finance minister):

totally looks like

[youtube:uTN0LVdVTGU]

( via )

And of course the obligatory "totally looks like" photo:

Τουλάχιστον ο Κώστας ζει

Sat, 05 Nov 2011 10:35:00 +0100

Δεν υπάρχει κατάλληλος τρόπος να αρχίσεις για να σχολιάσεις όλα αυτά τα θεαματικά που ζήσαμε αυτή τη βδομάδα που πέρασε. Θα ξεκινήσω με την σειρά 24, αυτή με τον Τζακ Μπάουερ και τους τρομοκράτες. Σε κάποιον κύκλο, ο πρόεδρος Πάλμερ (ο αδερφός, με το μουστάκι, κι εκεί οικογενειοκρατία) απειλεί κάποια χώρα της Μέσης Ανατολής ότι θα τη βομβαρδίσει αν δεν δώσει πληροφορίες για τους τρομοκράτες και τελικά όντως εκτοξεύει ένα πύραυλο, υποτίθεται πυρηνικό. Υποτίθεται γιατί την τελευταία στιγμή ο πύραυλος πέφτει στη θάλασσα και ο πρόεδρος λέει «ήταν μπλόφα» για να τους κάνει να μιλήσουν. Και το πετυχαίνει. Και παίρνει όλα τα συγχαρητήρια και τον αγαπάνε όλοι και τον εκτιμάνε για τις ικανότητές του να κυβερνάει.

Κάτι τέτοιο πρέπει να ήθελε να κάνει και ο ΓΑΠ με τη μπλόφα του. Και τον βρίζανε όλοι ότι δεν επιτρέπεται να κάνεις πολιτική με μπλόφες και τεχνάσματα. Προφανώς όλοι αυτοί δεν βλέπουν 24 και δεν θα έπρεπε να είναι στην πολιτική γιατί είναι άσχετοι, ίσως θα ήταν πιο κατάλληλοι σε κάποια θέση στην εκκλησία.

Στήθηκα χθες και έβλεπα Βουλή, όσο επέτρεπε το streaming που κοβότανε. Και βέβαια το twitter είχε πάρει φωτιά. Την επόμενη φορά θα είχε ενδιαφέρον το κανάλι της Βουλής ή κάποιος άλλος να περνάει τα tweets μέσα στην εικόνα live, όπως δείχνανε παλιά τις μετοχές να περνάνε, τότε που είχε πιάσει τις 6000 μονάδες, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία.

Εντυπωσιάστηκα από τον Νάσο Αλευρά έχω να πω. Όχι τόσο γιατί στην αρχή νόμισα ότι ήταν ο Χάρης Ρώμας στο έδρανο (άτιμο streaming) αλλά περισσότερο από το χέσιμο που έριξε στο ΠΑΣΟΚ. Οι υπουργοί τα είχαν δει όλα και ο Νάσος αναγκάστηκε να τους πει «ανησυχία στα υπουργικά έδρανα» χαμογελώντας. Αυτή η ικανότητα του ΠΑΣΟΚου να ξεχέζει το πολιτικό σύστημα το οποίο υπηρετεί από τότε που θυμάμαι, είναι καταπληκτική. Πάντως καλά τα είπε. Θα τον ψήφιζα να ρίξει το ΠΑΣΟΚ. Α είναι ΠΑΣΟΚ. Ε εντάξει.

Επίσης γνωρίσαμε κι άλλους πολλούς βουλευτές μας που δεν ξέραμε ότι υπήρχαν. Πλέον ξέρουμε και είναι πιο επιτακτικό το ερώτημα «ποιοι τους ψηφίσανε» και «γιατί χρειαζόμαστε 300». Δυστυχώς απουσίαζε η ΝΔ, μάλλον για να μη μας αποτελειώσει από τα γέλια. Όχι επειδή δεν σέβεται το κοινοβούλιο και τη διαδικασία, στο κάτω κάτω η σωστή απάντηση σε τέτοια μομφή είναι «βγάλε τη σκούφια σου και βάρα με ρε ΓΑΠ». Εδώ έφευγε από τη βουλή όταν ήταν πλειοψηφία, δεν θα το κάνει τώρα που είναι μειοψηφία; Αλλά ναι, όπως έλεγα, γνωρίσαμε κι άλλους βουλευτές. Μάθαμε ότι υπάρχει κι άλλος Λαφαζάνης, του ΠΑΣΟΚ αυτός, ο οποίος είναι το κλασικό δείγμα ΠΑΣΟΚου από την επαρχία που δεν έχει πάρει χαμπάρι τι γίνεται. Όπως και ο Παπουτσής, έτσι και αυτός, κατάφερε να κατηγορήσει τον Μητσοτάκη και τον Σαμαρά για αυτά που κάνανε τότε! Την καρδιά μας έκλεψε η κυρία Ουρανία Παπανδρέου του ΛΑΟΣ (το έχει το επώνυμο δεν εξηγείται αλλιώς) με το ροζ ταγεράκι της και την εκφορά του λόγου της. Όπως εύστοχα σημειώσανε στο twitter, η Κατερίνα Γιουλάκη από το Ρετιρέ στο κοινοβούλιο.

Ε μετά λίγο Βελόπουλο που θα τα αλλάξει όλα αγοράζοντας ελληνικά κουστούμια, λίγο Παπουτσή όπως είπα που κατηγόρησε τη συνθήκη του Μάαστριχτ και μνημόνευσε τον Αντρέα Παπανδρέου, το φουλάρι της Άννας Νταλάρα, η έκθεση από τις πανελλήνιες της Καϊλή (την κρίση να πληρώσουν όσοι δεν βρίσκουν τα διαλυτικά στο πληκτρολόγιο), ο Κοραντής που θα τα λύσει όλα ανοίγοντας πρεσβείες παντού, διάφορα ωραία.

Κάποια στιγμή ήρθε και ο ΓΑΠ και όλοι αυτοί που τον βρίζανε (ή τουλάχιστον έτσι μας έλεγε ο ΣΚΑΙ) άρχισαν να χειροκροτάνε. Περίμενα να δω τι θα πει αλλά πρώτα τον προλόγισε μία βουλευτής του ΠΑΣΟΚ από τη Μαγνησία, η οποία και έκλεψε την παράσταση. Τον αποκάλεσε «οραματικό ηγέτη», στην κλητική μάλιστα, «οραματικέ ηγέτη». Εκεί κάπου το μυαλό μου ψήθηκε και έχασα την αρχή της ομιλίας του ΓΑΠ, μαζί με το υπόλοιπο twitter (παραλίγο να κάνουμε το οραματικέ ηγέτη trending topic). Ξεπέρασε και εκείνη την κυρία που ούρλιαζε σε κάποια συγκέντρωση κομματόσκυλων ότι «σας υποδεχόμαστε, όπως αξίζει σε έναν Παπανδρέου». Καιάδας. Βασικά, όχι, ό,τι ψηφίζει ο λαός.

Ε μετά ήρθε ο ΓΑΠ και είπε το βιογραφικό του. Ευτυχώς δεν είπε ότι τον χαρακτηρίζει η συνέπεια στα ραντεβού του γιατί όλο καθυστερημένος έρχεται. Υπερασπίστηκε με πάθος την απόφασή του για το δημοψήφισμα για πάρα πολλή ώρα, αναρωτιόμουν αν τελικά το πήρε πίσω το δημοψήφισμα ή το φαντάστηκα. Το καταραμένο το stream κόπηκε μόνο για λίγα δευτερόλεπτα. Όταν επανήλθε, εξηγούσε γιατί δεν πρέπει να πάμε σε εκλογές. Μέσα σε αυτά τα λίγα δευτερόλεπτα που έχασα για πάντα λοιπόν κατάφερε να εξηγήσει γιατί άλλαξε γνώμη για το δημοψήφισμα. Πραγματικά δεινός ρήτορας.

Ε μετά είπε για τον παππού του και τον πατέρα του. Τι να πει. Ξέρει το κοινό του. Δώστους Αντρέα Παπανδρέου και πάρτους την ψυχή. Πάντως για να πει και για τον παππού του πάει να πει ότι ζορίστηκε, στριμώχτηκε. Συνήθως αρκεί μόνο ο Μαμ-Ρα, η μεταφυσική μούμια που στοιχειώνει την πολιτική ζωή του τόπου και έμαθε στο λαό πρώτος ότι λεφτά υπάρχουν (δανεικά κι αγύριστα, όπως με τον οργισμένο Παπούλια που του δάνεισε για το κωλόσπιτο, α ρε Βαγγέλα έφυγες νωρίς) και σαν μεταφυσική μούμια έχει την ικανότητα να εμφανίζεται ως αφίσα (προς το παρόν μπορεί μόνο σε δύο διαστάσεις γιατί η τρίτη διάσταση είναι φυλακισμένη όσο ζει έστω ένας Μητσοτάκης) στους δρόμους της Αθήνας (και άλλων φαντάζομαι πόλεων, γιατί Ελλάδα δεν είναι μόνο η Αθήνα).

Οραματικέ ηγέτη. Έχουμε ξεφτιλιστεί τελείως στο εξωτερικό, και εκεί είναι δύσκολο να τους εξηγήσεις ότι άλλο η κυβέρνηση και άλλο λαός - ιδίως όταν ο λαός έχει εκλέξει όλες τις κυβερνήσεις εδώ και 30-40 χρόνια.

Κατά τα άλλα η ομιλία του μου θύμισε έντονα την παλιά προεκλογική του κυρίως γιατί όταν δεν έλεγε το βιογραφικό του έλεγε όλα αυτά που θα κάνει. Θα συγκρουστεί, θα αλλάξει, θα φτιάξει, θα διορθώσει, μέχρι και πράσινη ανάπτυξη είπε ο αθεόφοβος. Και βέβαια το άλλο παλιό αγαπημένο, αντιεξουσιαστής στην εξουσία. Γενικά ήταν κάτι σαν ποτ πουρί από παλιές επιτυχίες. Δυστυχώς δεν είπε το «λεφτά υπάρχουν» αλλά πανηγύρισε αρκετά που παίρνουμε δάνεια για να ξεχρεώσουμε ενώ συνεχίζουμε να παράγουμε χρέος, οπότε είναι περίπου το ίδιο.

Την σύνδεση την έκλεισα όταν βγαίνανε και κάνανε δηλώσεις και άκουσα τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου να λέει ότι ο ΓΑΠ μίλησε στην καρδιά του κάθε Έλληνα. Εκεί πραγματικά χάνω το χιούμορ μου και την ψυχραιμία μου. Παραπάνω δε λέω γιατί υπάρχουν νόμοι. Να πω μόνο, και αυτό πάει και στον Παπούλια, ότι καλό είναι να δουν πώς έφυγε ο Καντάφι, ο Τσαουσέσκου και ο Λουδοβίκος (όχι των ανωγείων).

Το μόνο καλό από όλη αυτή την ιστορία ήταν ότι ο Κώστας Καραμανλής ζει. Όταν ψήφισε του έκανε κοντινό η κάμερα, μόνο σε αυτόν, σε κανέναν άλλον. Καλά μου φάνηκε στα λίγα δευτερόλεπτα που τον είδα, ξεκούραστος.

Μουσικό διάλειμμα (Fuck you Papandreou)

Fri, 04 Nov 2011 20:01:00 +0100

Ένα μουσικό κομμάτι που συνοψίζει τις κωλοτούμπες του Παπανδρέου και το πρόβλημα του χρέους.

( via )