`nie mam w planach miłości`

`Rozdział 100` -Rozmowa z matką

2012-02-29T11:16:00.001+01:00

-„ Dziedzic sławnej sieci hoteli i apartamentów „Maxer Corporation”, pan Maxer Rimski już wkrótce stanie u boku swojej pięknej narzeczonej, dziedziczki fortuny, Maite de la Sol”… - przeczytała jeszcze raz Any. Nie mogła uwierzyć w te słowa. Po prostu nie mogła. Była tak zła na Maxera, że nic nie powiedział, a jednocześnie ogarnął Ją smutek. Wyszła z pokoju trzaskając drzwiami, co zaskoczyło przyjaciół.

-Any co jest? – spytał Shawn

Przyjaciele, prócz Alexa siedzieli w pokoju i oglądali TV. Rudowłosa podeszła do Maxera i rzuciła mu pod nos gazetę. Była tak wściekła, że mogła by pobić wszystkich wokół.

-Co Ty sobie do cholery myślisz Maxer? Co? Wytłumacz mi, kurwa, wytłumacz mi co to ma być? Ja rozumiem, że mnie nie pamiętasz, ale to nie znaczy, że masz się żenić w pierwszą lepszą dziewczyną! – krzyczała na chłopaka. Maxer był kompletnie zdezorientowany. Nie wiedział o co chodzi dziewczynie, dopóki nie przeczytał nagłówka w gazecie.

-Tto jakiś żart, tak? – spytał sam siebie

Nanu, Shawn, Martin, Ayumi i Teku spoglądali na nich zdziwieni. Oni też nie wiedzieli o co chodzi.

Rudowłosa nadal złowrogo spoglądała na Maxera.

-Any, nie mam z tym nic wspólnego. Nie mam pojęcia o co chodzi – tłumaczył się

-Nie zgrywaj się Maxer! Robisz wszystko, żeby na każdym kroku mnie zranić! Nie znałam Cię z tej strony – powiedziała dość dobitnie i skierowała się do wyjścia

-Any opanuj się – skarciła ją Nanu

-Nanu, daruj sobie. Gdybyś się dowiedziała, że osoba którą kochasz bierze ślub nikomu nic o tym nie mówiąc ciekawe czy byś się nie zdenerwowała – tłumaczyła Any

-Eeee? O czym Ty teraz mówisz? – spytała chinka

Any spojrzała na Maxera i chłopak podał przyjaciółce gazetę którą przyjaciele od razu przeczytali.

-Stary to jakiś żart? – spytał Shawn

-Błagam Was! Nie mam z tym nic wspólnego. Nawet nie znam tej dziewczyny. Nie mam pojęcia o żadnym ślubie! – wkurzył się Maxer – Idę wyjaśnić to z mamą – dodał – A ty idziesz ze mną – zwrócił się do rudowłosej.

Wstał z fotela, założył buty, złapał Any za rękę i wyszli z pokoju. Gdy weszli do windy nadal trzymał rudowłosą za rękę. Any spojrzała na Niego. W oczach chłopaka widziała strach i smutek. Maxer zorientował się, że trzyma ją za rękę.

-Wybacz – powiedział i puścił dłoń rudowłosej

-Nie szkodzi – wyszeptała po cichu

Po kilku minutach byli już na miejscu. Any szła za Maxerem do pokoju dyrektora, którym była Megan Rimski. Chłopak wszedł do pokoju bez pukania. Megan była sama. Zaskoczył Ją widok syna z Any. Megan bardzo współczuła Any tego, że Maxer Jej nie pamięta. Nie mogła jednak nic z tym zrobić. Chłopak rzucił Jej gazetę na biurko. Megan przeczytała nagłówek i spojrzała na syna.

-Co to jest do cholery?! – zaczął Maxer – Ja się pytam co ta ma być mamo!

-Synku, posłuchaj…

-Mamo! Powiedz mi co to jest do cholery? Jaki kurwa ślub? Jaka do cholery narzeczona? Ja Jej nawet nie znam – krzyczał Maxer

-Maxer uspokój się i daj mi coś powiedzieć – mówiła pani dyrektor

-Nie mamo, to Ty mnie posłuchaj… - nie dokończył bo matka mu przerwała

-„Maxer Corporation” tonie w długach. Ślub z córką korporacji finansowej to nasze jedyne wyjście.

-Długi? Jakie znów długi? – spytał zaskoczony chłopak

- Musieliśmy zamknąć oddział w Chinach, gdzie pracowali rodzice Nanu, prócz tego przygotowujemy się do zamknięcia oddziału w Portugalii – mówiła drżącym głosem

-Ale dlaczego?

-Maxer synku, nie czerpiemy już takich korzyści z sieci hotelowej jak kiedyś. Wszystko przez to, że Twój ojciec siedzi w więzieniu.

-Co? – spytali razem Any i Maxer

-Allan był draniem, to fakt, jednak miał łeb do interesów. Potrafił tak przekonywać współudziałowców że Ci po krótkim czasie wybierali nasz hotel. Ja niestety tak nie potrafię. Nasze akcje na giełdzie tez maleją. „Sol Corporation” to bogata spółka finansowa. Zgodzili się nam pomóc, pod warunkiem, że weźmiesz ślub z ich córką Maite.

-Mamo nie zrobisz mi tego – błagał chłopak

-Maxer nie mam wyjścia.

-Mamo, proszę Cię, nie skazuj mnie na poślubienie, kogoś kogo nie znam.

-Maxer ja już podjęłam decyzję.

Chłopak spojrzał złowrogo na matkę po czym obrócił się i wyszedł. Any do tej pory nic nie mówiła. Stała z boku i przysłuchiwała się wszystkiemu.

-Co będzie z rodzicami Nanu? – spytała gdy Maxer wyszedł

-Próbuję sprowadzić ich do Monterrey i zatrudnić u Nas – powiedziała Megan.

Rudowłosa dostrzegła na twarzy kobiety smutek.

-Any… zawsze traktowałam Cię jak córkę – zaczęła Megan

-Nie rób nam tego, Megan błagam Cię. Już mniejsza o mnie. Poradzę sobie, ale…ale to zniszczy Maxera, rozumiesz? To Go zniszczy.

-Any, przepraszam. Nie mam innego wyjścia – powtarzała Megan

-Tu już nie chodzi o mnie, ale pomyśl co będzie czuł Maxer, gdy wróci mu pamięć o mnie. To Twój syn. Nie popełniaj tych samych błędów co Twoi rodzice. Nie pozwolę Ci na to, nie dopuszczę by Maxer był nie szczęśliwy.

Megan spojrzała na Any. Nie myślała, że dziewczyna wie o wszystkim, że wie o Jej historii. Megan wróciła pamięcią do tego dnia, gdy Jej rodzice przedstawili Jej, młodej 20-letniej dziewczynie przystojnego biznesmena, którego miała poślubić, by dwie firmy się połączyły. Megan nie chciała tego ślubu, jednak nikt Jej nie słuchał, nikt nie mógł Jej pomóc i po miesiącu została żoną okrutnego Allana Rimskiego.

-Any, decyzja już zapadła. Teraz wybacz, mam dużo pracy – powiedziała obojętna na błagania dziewczyny.

Zezłoszczona Any wyszła i zobaczyła czekającego na Nią pod drzwiami Maxera. Podeszła do Niego i przytuliła Go.

-Maxer, chciałam Cię przeprosić – powiedziała po cichu

-Any, za co?

-Za tamtą rozmowę.

Maxer przypomniał sobie fragment owej rozmowy, gdy się pokłócili, jednak nie był zły na rudowłosą.

-W porządku rudzielcu, nic się nie stało – powiedział z uśmiechem, który rudowłosa odwzajemniła – Any… - dodał po chwili

-No co jest?

-Przypomniałem sobie coś…. - wymamrotał

Dziewczyna spojrzała zaskoczona. Serce zaczęło bić Jej coraz mocniej. Powróciła nadzieja, że Maxer sobie Ją przypomniał, czego od wielu tygodnia chciała najbardziej na świecie.

`Rozdział 99` - List od córki

2012-02-25T14:03:00.000+01:00

Any otworzyła kopertę i wyciągnęła list złożony na 4 części. Z jednej strony kartki poznała bazgroły małej Lisy, na drugiej stronie widniało staranne pismo Desmonda. Rudowłosa jeszcze mieszkając w Chinach pod okiem Nanumi pilnie uczuła się chińskiego, dlatego przeczytanie listu nie było dla Niej trudne. Zaczęła najpierw czytać list od córki: „Mamusiu, bardzo za Tobą tęsknię. Już tak nie seplenię jak kiedyś, a tatuś mi sprawdzał błędy jak to pisałam. Tata mówi, że powinnam do Ciebie zadzwonić, tak zrobię, ale i tak chciałam do Ciebie napisać. Nowa znajoma tatusia, z którą tatuś wziął ślub jest bardzo fajna. Lubię ją. Tatuś mówi że powinnam do niej mówić mamo, jednak nie umiem, bo Ty jesteś moją mamą mamusiu. Mówię do Niej po imieniu, Yuki. Na noc opowiada mi bajki, i czasem daję cukierki. Tatuś mi nie każe jeść cukierków bo mówi, że szkodzą. Mamusiu to prawda? W przedszkolu jest naprawdę super. Mam dużo koleżanek. Tęsknię za Tobą mamusiu. Bardzo chcę do Ciebie przyjechać, jednak tatuś mi powiedział, że Ty teraz masz własne zmartwienia. To prawda? Kocham Cie mamusiu. Lisa” – przeczytała w myślach Any i łzy zaczęły Jej spływać po policzku. Tak bardzo tęskniła za córką, tak bardzo Jej brakowało swojej małej Lisy. Poczuła jednak ulgę, gdy przeczytała, że nowa żona Desmonda traktuję Ją w miarę dobrze. Lisa była córką Any, była Jej skarbem, była dzieckiem, które właśnie teraz, w tych najgorszych chwilach trzymało Any przy życiu. Obróciła list na drugą stronę i zaczęła czytać wiadomość od Desmonda: „ Any, pomyślisz, że 26-latek piszący list do swojej byłej dziewczyny to trochę dziwne, głupie i bezsensowne… Nie było okazji bym Ci to powiedział przez telefon, ale przeprowadzam się do Tokio. Tak, wiem nie popierasz tego, jednak dostałem tam nową, lepszą pracę. Zabieram Lisę, Yuki i swoją mamę. Nie była to łatwa decyzja, ale Lisie będzie się tam lepiej żyło. Mała jest zadowolona, że mogła do Ciebie napisać list. Nalegała, żebym też napisał kilka słów, więc nie miałem wyjścia. Lisa bardzo za Tobą tęskni…. Ja zresztą też… Na dole masz napisany nasz nowy adres. Mam nadzieję, że wkrótce się zobaczymy. Desmond”.

Any przez chwilę siedziała w bezruchu. Nie wiedziała co o tym wszystkim myśleć. Po raz kolejny miała mętlik w głowie. Po raz kolejny wspomnienia wzięły górę i w jednej chwili wszystko wróciło: pamiętna impreza z Desmondem, gwałt, śmierć Chrisa i utrata pamięć przez Maxera. Największy uraz jednak na Jej psychice wywołał gwałt. Wiedziała że to będzie się ciągło za Nią przez całe życie i tego się najbardziej bała, bo wiedziała, że tego nie uniknie i że będzie musiała sobie z tym poradzić.

-Lisa za Tobą tęskni, ja zresztą też – powtórzyła po cichu – Desmond nie możesz teraz mi pisać takich rzeczy. Ty masz żonę, ja mam…. – urwała. Chciała powiedzieć, że ma Maxera jednak nie mogła. Nie była już z Maxerem, nie mogła siebie nazwać Jego nie dziewczyną. Nie mogła już tego zrobić. Rudowłosa ukryła twarz w dłoniach i zaczęła płakać. Miała ochotę iść nad zatokę i wykrzyczeć jak bardzo jest Jej źle. Wstała z ławki i skierowała się już w stronę parku, gdy usłyszała dźwięk telefonu. Spojrzała i zobaczyła numer Nanu.

-Zapomniałam o nich – powiedziała znów do siebie i odebrała telefon – Nanu przepraszam, już do Was idę – i rozłączyła się. Wróciła się do hotelu i po chwili była już w apartamencie Nanu.

-Wybaczcie, musiałam coś załatwić – mówiła szybko i popijając sok usiadła na podłodze.

-Skoro już jesteś to może wybierzemy piosenki? – spytał Maxer

-Nie mamy innego wyjścia. Macie jakieś propozycje? – spytała rudowłosa

-Jeśli chodzi o mnie to mam coś – zaczął Maxer – Pomyślałem, że razem z chłopakami możemy zaśpiewać „Gone Too Soon”.

Any spojrzała na niego trochę zaskoczona. Znała tą piosenkę na pamięć, słowa refrenu i ich sens „Jesteś częścią mnie, i nigdy nie będę taki sam, tutaj bez Ciebie, bo odeszłaś zbyt szybko” znała jak nikt inny. Ta piosenką była ulubioną piosenką Jej Maxera.

-To może zrobicie męski duet i zaśpiewacie w trójkę? - spytała

Chłopaki spojrzeli na siebie i bez żadnych wątpliwości zgodzili się.

-Zaśpiewajmy „Otro Dia Que Va” – zaczęła nalegać Ayumi

-Ja nie mam nic przeciwko – dodała Nanu

-Jeśli chcecie, to nie ma problemu – odpowiedziała rudowłosa i dodała - To teraz zostaje nam kwestia solówki.

-No właśnie Any – zaczął Maxer

-Stało się cos? – spytała rudowłosa zaniepokojona

-Any chcemy żebyś to Ty zaśpiewała solówkę – powiedziała w końcu Ayumi

-Co takiego?! – spytała zaskoczona

-To co usłyszałaś. Zaśpiewasz solówkę.

-Ale,ale… przecież ja… - plątała się Any

-Nie ma żadnego ale. Śpiewasz i tyle – podsumował Maxer – Co zaśpiewasz zależy od Ciebie.

-Mówicie serio? – spytała z niedowierzaniem

-Tak – odpowiedzieli razem

-Jejku! Dziękuję Wam! Cieszę się, a jednocześnie boję. Jejku! – mówiła Any

-To co zaśpiewasz? – spytała Ayumi

-Znając Any wybierze coś RBD „Salvame” lub „Algun Dia” – powiedział Martin

-Skąd wiedziałeś? – spytała z uśmiechem

-Jeśli ktoś zna wszystkie piosenki RBD i wie o nich rzeczy których nawet ja nie wiem, to normalne że będzie śpiewał ich piosenki – dodał znów Martin

-No ba! Jestem ich fanką numer 1 – powiedziała z uśmiechem – W takim razie idę zadzwonić do Shibaty i powiem mu o naszych pomysłach – dodała i poszła do swojego pokoju.

Gdy weszła do środka zamiast zadzwonić, rzuciła się na łóżko i zaniosła płaczem. Po chwili jednak wstała bo poczuła że coś ja uciska. Zobaczyła, że na łóżku leży gazeta. Odruchowo wzięła ja do reki z zamiarem wyrzucenia gdy w oczy rzucił Jej się nagłówek „ Dziedzic sławnej sieci hoteli i apartamentów „Maxer Corporation”, pan Maxer Rimski już wkrótce stanie u boku swojej pięknej narzeczonej, dziedziczki fortuny, Maite de la Sol”…

Anylkaa

`Rozdział 98` - Zespół "Amigos"

2012-02-21T12:11:00.001+01:00

-Teraz, skoro wszyscy się zgodziliście mam dla Was wiadomość, która możliwe że Was ucieszy – mówił Kento Shibata do naszych przyjaciół, gdy siedzieli jeszcze w kawiarence. Wszyscy byli tak podekscytowani, tym że wkrótce mogą zostać sławni. W tej chwili żadne z przyjaciół nie myślało o problemach, byli zbyt szczęśliwi. Tak, byli szczęśliwi. Bycie zespołem zbliży ich do siebie ponownie. Znów będą robić razem coś, co kochają.

-Wystąpicie na corocznym przeglądzie talentów w Central Park Arena.

-W Central Park Arena? – spytali wszyscy razem

-A co w tym dziwnego? – spytał „łowca” talentów z uśmiechem

-Czy my się tam nadajemy? – spytała nieśmiało Any

-Heh. Posłuchajcie mnie dzieciaki. To czy się nadajecie czy nie zależy ode mnie. Jesteście zgraną paczką. Kilka prób, występ na przeglądzie i możecie stać się sławni.

-To na czym polega ten przegląd? – znów spytała Any. Rudowłosa polubiła młodego „łowcę” talentów. W końcu to dzięki niemu staną się sławni. Zresztą Kento był nawet w Jej guście. Wysoki, piekielnie przystojny, no i miał to „coś” co przyciągało do Niego każdą dziewczynę.

-Na przeglądzie wystąpi 5 amatorskich grup, takich jak Wy. Specjalne jury wybierze jedną grupę, która podpisze na rok kontrakt muzyczny z Naszą wytwórnią. Żeby każdy z zespołów miał równe szanse, śpiewane będą covery znanych piosenek, które sami sobie wybierzecie – mówił Kento

-Czyli nie mamy pewności, że wygramy?

-Any, no cóż….Ja w Was wierzę. Jeśli Wy nie uwierzycie w siebie, to na pewno nie wygracie. Świat muzyki bywa okrutny, jednak jeśli nadal będziecie trzymać się razem, możecie zajść naprawdę daleko.

-Ile piosenek będziemy śpiewać? – znów pytanie padło z ust rudowłosej

-3. Jakie, to już zależy od Was. Powiem Wam tylko, że musicie wybrać utwór solowy. Taki chwyt zawsze się sprawdza. Wybierzcie piosenki które lubicie, w których jakby odzwierciedlacie to co czujecie. A i jeszcze jedno, najważniejsze musicie wymyślić nazwę zespołu.

Przyjaciele milczeli i myśleli. Mieli mnóstwo pomysłów, jednak żaden z nich im nie pasował. Kento miał ochotę im pomóc, jednak tego nie mógł zrobić. Spoglądał na zamyślone twarze przyjaciół i uśmiechał się pod nosem.

-Może „Amigos”(przyjaźń) – powiedzieli razem Maxer i Any i wymienili krótkie spojrzenia

Kento dostrzegł, że pomiędzy tą dwójką cos jest nie tak.

-Co na to reszta? – spytał

-„Amigos” , nam się podoba – powiedziała Nanu i Ayumi

Chłopakom również nazwa się spodobała i zespół oficjalnie przyjął nazwę „Amigos”.

-Skoro mamy już nazwę, to ja się będę zbierał. Gdy będę wiedział coś o pierwszej próbie skontaktuję się z Wami. Do zobaczenia – pożegnał się Kento i wyszedł z kawiarni

-Nie wierzę, że to się dzieje naprawdę – mówiła Nanu – Będę sławna.

-Musimy wracać do hotelu i wybrać piosenki – mówiła Any

Przyjaciele zgodzili się z rudowłosą, zapłacili i wyszli z Centrum. Idąc do hotelu cały czas się wygłupiali, dlatego przechodnie dziwnie się na nich patrzeli, jednak im to nie przeszkadzało. Byli do tego przyzwyczajeni, gdyż dawnej często robili głupie rzeczy na oczach innych ludzi. Brakowało im tego, choć nie mówili tego na głos. Mieli nadzieję, że bycie zespołem znów zbliży ich do siebie, że będą choć trochę przypominać tamtą zwariowaną paczkę, którą kiedyś byli.

Po pół godzinie dotarli do hotelu. Humor im dopisywał. Nanu i Any poszły do recepcji by odebrać karty.

-Panienko Any -zwrócił się nagle do Niej pan z recepcji – Przyszedł do pani list. Nie było pani w pokoju, więc odebrałem Go i zostawiłem tutaj – powiedział i podał rudowłosej list.

Any spojrzała na kopertę. ‘’To niemożliwe” – pomyślała i natychmiast pobladła a serce zaczęło Jej szybciej bić

-Any w porządku? – spytała zaniepokojona Nanu

-Tak. Idźcie na górę, dołączę do Was później. Przepraszam- powiedziała i szybko wyszła z hotelu.

Usiadła na ławce i obracała list w rękach. Nie miała odwagi go otworzyć. Tylko po piśmie poznała, kto jest nadawcą tego listu. Bała się, że gdy otworzy list przeczyta wiadomość, której nie chce wiedzieć. Choć ciekawość zżerała ją od środka, zaczęła zastanawiać się po co wysłał Jej list. Przecież dzwonił raz w tygodniu, czasem dwa, więc po co ten list.

-Nie mogłeś zadzwonić? Tylko wysyłasz mi list, kto pisze listy w XXI wieku. To niedorzeczne – mówiła po cichu sama do siebie powoli otwierając zaadresowana do Niej kopertę.

Głosujcie w ankiecie. Szczegóły na moim Facebooku. TUTAJ :D

Anylkaa

`Rozdział 97` - Decyzja przyjaciół

2012-02-18T12:38:00.000+01:00

Przyjazd Lei zakłócił spokój naszych przyjaciół. I tak już mieli dość problemów. Zastanawiało ich po co właściwie Lea przyjechała? By znowu wykorzystać Alexa?

Lea przyjechała do Monterrey, bo chciała przeprosić Alexa i prosić Go o wybaczenie. Blondynka mimo tego, że była złym człowiekiem, to jakaś cząstka Jej duszy kochała Alexa i nigdy nie chciała Go skrzywdzić. Miłość blondynki do Alexa była trudna, gdyż dziewczynie zabroniono zakochać się w Alexie, Lon(Jej brat) zabronił Jej tego gdy uratowali Alexa. Dziewczyna jednak wbrew woli brata zakochała się w blondynie, jednak nie mogła mu okazać swoich uczuć. Gdy Alex zniknął Lea załamała się. Domyśliła się, że Alex poznał prawdę i wrócił do Meksyku. Serce i rozum podpowiadały Jej by jak najszybciej uciekała z tej przeklętej wyspy jaką były dla Niej Hawaje. Nigdy nie lubiła tego miejsca i zawsze chciała się z Niego wydostać. Dostała od losu szansę na odnalezienie Alexa i mimo sprzeciwu Lona i reszty wsiadła w samolot do Meksyku. Spotkanie dawnej (Maxera) i obecnej (Alexa) miłości dodało Jej na nowo sił do życia. Wydawać by się mogło że blondynce nie ma nic do zarzucenia, jednak są takie rzeczy m.in. nikt nie wie kim dziewczyna jest naprawdę, nikt nie wie czy to co mówi jest prawdą, ale mimo tego potrafi ona tak manipulować ludźmi, że każdy Jej wierzy w to co mówi a Alex najbardziej. Jedyne co było w Niej prawdziwie to miłość do chłopaka .Jednak mimo miłego wyglądu i nienagannego zachowania dziewczyna była wcieleniem zła o czym nasi przyjaciele niedługo się przekonają.

Alex i Lea siedzieli teraz na ławce przed Centrum Handlowym. Chłopak miał wyrzuty, że uderzył przyjaciółkę, jednak gdy spojrzał na smutną twarz Lei doszedł do wniosku że dobrze zrobił. Nie mógł pozwolić by Nanu obrażał Leę. Zastanawiało Go jednak, po co i dlaczego Lea Go odnalazła. Byli sami, więc mogli w spokoju porozmawiać.

-Lea… - zaczął – Powiedz mi, po co mnie odnalazłaś?

Dziewczyna spojrzała na chłopaka i zaczęła mówić:

-Nie potrafiłam wytrzymać bez Ciebie. Znikłeś tak nagle. Tak bardzo się o Ciebie martwiłam. Nie wiedziałam co robić. Nie miałam pojęcia dlaczego opuściłeś mnie tak nagle.

-Nie miałem innego wyjścia jak wyjechać. Wiem co chcieliście ze mną! – krzyknął ze złości

-Ale o co chodzi? – spytała patrząc niewinnym wzrokiem na chłopaka

-Wiem, że Ty, Lon i reszta handlujecie ludzkimi organami! Nie wiem co ja tu jeszcze robię! Powinienem iść z tym na policję! – Alex nadal krzyczał .Wstał z ławki z zamiarem udania się na policję.

-Proszę, zaczekaj – usłyszał cichy głos dziewczyny zagłuszany płaczem

Spojrzał na Nią i zobaczył jak płaczę. Serce mu zmiękło.

-Mów.

-Moja rodzina, mieszka w Japonii. Nasi dziadkowie od lat chorowali i teraz choroba przeszła na nas. Nie handlujemy organami, tylko potrzebujemy ich dla siebie. Moja mama, tata, Lon i Azaka są chorzy. Potrzebują nowych narządów. Od Ciebie mieliśmy pobrać nerkę dla Lona.

-Tak mi przykro…. Nie mogłaś tego mi wcześniej powiedzieć? Znaleźlibyśmy inne rozwiązanie.

-Nie Alex, nie ma innego rozwiązania. Po pogrzebie Azaki zdecydowałam się tu przyjechać.

-Pogrzebie Azaki? Nie mówisz poważnie.

-Niestety. Potrzebowała nowego serca, jednak nie udało nam się. Zmarła po tym jak spalił się dom.

-To moja wina. To wszystko przeze mnie – zaczął się obwiniać

-Najdroższy, to nie Twoja wina, tak bywa. Zresztą z Azaka i tak już było kiepsko – powiedziała i przytuliła chłopaka. Kolejne kłamstwo za Nią. Azaka tak naprawdę żyła i miała się całkiem dobrze, a organy tak naprawdę były potrzebne do handlowania. Alex jednak uwierzył blondynce i już miał cos powiedzieć gdy zobaczył idącego w ich kierunku Shawna a za nim Martina.

Alex wstał i razem z Shawnem stali teraz naprzeciw siebie.

-Odebrało Ci już kurwa rozum, co? - powiedział i przywalił Alexowi w twarz, z wargi przyjaciela zaczęła sączyć się krew – To za Nanu i pewnym sensie za Any też – dodał Shawn i wrócił w stronę Centrum. Lea zaczęła opatrywać wargę Alexa gdy usłyszała jak ktoś woła:

-Shawn, Martin zaczekajcie! – ktoś krzyczał

Chłopaki zatrzymali się i zobaczyli Any z jakimś facetem. Był to Kento Shibata. Rudowłosa podeszła do ławki na której siedział Alex i Lea i z trudem zaczęła mówić:

-Alex albo idziesz z nami bez Niej, albo to o czym rozmawialiśmy przestanie się dotyczyć Ciebie. Wiec jak?

Alex spoglądał to na Leę to na rudowłosą. Wstał z ławki i powiedział:

-Lea, wybacz ale to są nasze sprawy. Muszę iść. Zobaczymy się później. Pa

Any i Alex wrócili do Shawna, Martina i Kento i weszli do Centrum. Znaleźli Maxera, Teku, Ayumi i Nanu w kawiarence.

-Coś Was długo nie było. Wszystko w porządku? – spytał Teku

-Taaaa – rzucił Alex

Przyjaciele usiedli. Kento im się przedstawił, powiedział im to samo co Any i teraz czekał na decyzję przyjaciół.

-Skoro już wiecie jak to wygląda czekam na Wasze odpowiedzi – powiedział

Wszyscy przez chwilę milczeli, jednak w końcu pierwsza wstała Any, której bardzo zależało na tym by wszyscy się zgodzili.

-Ja się zgadzam – powiedziała z uśmiechem

-Ja też – powiedziała Nanu i również wstała

-I ja – dodała Ayumi

-Ja też – powiedział Maxer

-I ja Wam będę potrzebny – dodał Shawn

-Be zemnie też sobie nie poradzicie – powiedział Teku

Zostali tylko Martin i Alex, którzy mieli być menedżerami przyszłego zespołu.

Wstali oboje i razem powiedzieli:

-Rozsławimy Was na cały świat!

Przyjaciele ogromnie się cieszyli że będą tworzyć zespół. Cieszyło ich to, że będą robić coś wspólnie. Cieszyło ich to, że znowu choć w pewnej części będą mogli być znów zgraną, wesołą, pełną energii paczką przyjaciół.

Anylkaa

`Rozdział 96` - W Centrum Handlowym

2012-02-14T16:16:00.000+01:00

Any, Nanu i Ayumi spacerowały zadowolone po sklepach przymierzając co chwila najróżniejsze ciuchy, buty lub biżuterię. Humor im dopisywał, nawet rudowłosej. Przyjaciółki dawno nigdzie nie wychodziły, dlatego ten wypad bardzo Je cieszył. Szły teraz do małej kawiarenki, gdzie umówiły się z chłopakami. Dziś mieli podjąć ważną decyzję w sprawie zespołu. Rudowłosa z przyjaciółkami i masą toreb z zakupami zmierzały właśnie do kawiarenki, gdy nagle Any dostrzegła idących z naprzeciwka Maxera, jakaś blondynkę i Alexa. Widać było, że dobrze się bawią gdyż co chwila się śmiali. Do oczu rudowłosej zaczęły napływać łzy. Nie potrafiła znieść widoku Maxera z inna dziewczyną. Rzuciła torby i szybko zbiegła po schodach zostawiając Nanu i Ayumi bez żadnych wyjaśnień. Dziewczyny, nie wiedziały o co chodzi dopóki nie zobaczyły chłopaków i blondynki, którzy właśnie szli do nich.

Przyjaciółki już teraz wiedziały co się stało z Any. Rudowłosą zabolał widok Maxera z blondynką. Dziewczyny zmierzyły blondynkę od góry do dołu. Ze smutkiem stwierdziły, że jest ładna. Nie znały dziewczyny, jednak miały wrażenie, że ona nieźle namiesza.

-Cześć. Co z Any? – rzucił Alex do przyjaciółek

-Cześć – odpowiedziały razem – Z Any? Przypomniało Jej się, że zostawiła telefon w przebieralni. Zaraz przyjdzie – skłamała Nanu. Dziewczyna nie lubiła kłamać, ale jeśli chodziło o przyjaciół to potrafiła to robić.

-Rozumiem. To co idziemy? – spytał blondyn

-Z Nią? – spytała z ironią Ayumi

-Ona ma na imię Lea – odezwał się w końcu Maxer – Lea, to jest Nanu i Ayumi.

Blondynka uśmiechnęła się słodko i wyciągnęła rękę na przywitanie, jednak żadna z dziewczyn nie podała Jej dłoni.

Nanu zaczęła kojarzyć fakty. Przypomniała sobie, że Alex jak był na Hawajach mówił o jakieś Lei. Chłopak wspominał, że była ona ładną blondynką i że Jej rodzina chciała Go zabić. „To jakieś chore” – pomyślała. Postanowiła, że nie pozwoli jakiejś obcej dziewusze wtrącać się w ich sprawy, a tym bardziej w sprawy pomiędzy Maxerem i Any.

-Alex, czy to jest ta dziewczyna której rodzina chciała Cię zabić? – spytała Nanu

Alex spojrzał na Nią takim wzrokiem jakby chciał Jej coś zrobić, ale nic nie odpowiedział.

-Czy to jest ta sama dziewczyna, która tak bardzo Cie zapewniała że jest w Tobie zakochana? Ta sama, która spała z Tobą i podawała się za kogoś innego niż jest w rzeczywistości? – spytała ponownie i poczuła nagły ból na twarzy. Alex uderzył ją z liścia, czego Nanu wcale się nie spodziewała.

-Odbiło Ci? – spytali razem Ayumi i Maxer

-Nikt nie będzie obrażał Lei. Nic o Niej nie wiesz, nie masz prawa tak o Niej mówić – rzucił Alex. Złapał blondynkę za rękę i wyszli z Centrum

Przyjaciółka z Chin poczuła się dotknięta tym co zrobił Alex. Nigdy by się tego po Nim nie spodziewała. Była w lekkim szoku, ponieważ nigdy wcześniej nikt Jej nie uderzył.

-Nanu w porządku? – spytała Ayumi po chwili

-Tak, jest ok… Chodźmy już – powiedziała ze smutkiem w głosie

Ayumi, Nanu i Maxer poszli wreszcie do kawiarenki gdzie czekali już na nich Martin, Teku i Shawn.

-Już myślałem że nie przyjdziecie – powiedział Shawn. Pocałował Nanu i od razu zobaczył że coś jest nie tak – Nanu co jest?

Dziewczyna milczała. Nie chciała kolejnych problemów pomiędzy chłopakami, bo wiedziała, że Shawn zabije Alexa jeśli się dowie.

-Alex ją uderzył – odpowiedział za Nią Maxer

Nanu spojrzała na Niego ze złością. Shawn spojrzał na dziewczynę.

-To prawda? – spytał

Dziewczyna kiwnęła głową i nim zdążyła cokolwiek powiedzieć Shawna już nie było. Martin pobiegł za Nim. Wszyscy wiedzieli, co z tego wyniknie. Dziewczyny zamówiły cos do picia i razem z Teku i Maxerem siedzieli w kawiarence i w milczeniu myśleli o swoich sprawach. Maxer zastanawiał się czemu Alex tak postąpił z przyjaciółką. W tym momencie było mu szkoda Nanumi, która przecież nic zrobiła. Powiedziała tylko to co myśli i miała rację, tego Maxer był pewien. Uświadomił sobie jednak że Lea już zaczęła manipulować Alexem, skoro chłopak był w stanie uderzyć przyjaciółkę. Maxer tego się obawiał. Znał Leę nie od dziś. Miał jednak cichą nadzieję, że się choć trochę zmieniła. Faktycznie tak było, dziewczyna zmieniła się nie na lepsze, ale na gorsze.

P.S Polub bloga na Facebooku. Znajdziesz tam m.in informację co wydarzy się w najbliższym rozdziale i wiele innych :) KLIKNIJ :D

Anylkaa

`Rozdział 95` - Przyjazd Lei

2012-02-11T14:35:00.001+01:00

Nanu i Ayumi robiły sobie wyrzuty, że tak mało czasu spędzają z Any i postanowiły zabrać ją na zakupy do wielkiego Centrum Handlowego. Rudowłosa bardzo ucieszyła się z tej propozycji i z chęcią się zgodziła.

Martin, Shawn i Teku jak zwykle włóczyli się bez celu po urokliwych ulicach Monterrey, a Alex z Maxerem siedzieli w hotelowym bufecie. Rozmawiało im się trudno, po tym wszystkim co się stało, jednak wyjaśnili sobie wiele rzeczy i relacje pomiędzy Nimi znów były takie jak przedtem. Nie chcieli dłużej żyć w niezgodzie, gdyż uczucie złości i gniewu powoli by ich wykończyło. Popijając colę Alex co jakiś czas spoglądał w stronę recepcji. Przewijało się tam mnóstwo ludzi, zwłaszcza dziewczyn, z których wiele wpadało blondynowi w oko. Maxer przyglądając się co robi Alex sam co chwila zaczął spoglądać w stronę recepcji. Tłumy dziewczyn spoglądały się na nich, ale oni na to nie reagowali. Byli teraz zajęci wpatrywaniem się w piękną, szczupłą, długowłosą blondynkę z wielkim kapeluszem na głowie i okularach przeciwsłonecznych na twarzy.

-Ta jest fajna – wymamrotał Alex. Wyszedł z bufetu i zmierzał w stronę dziewczyny, Maxer poszedł za Nim.

Blondynka właśnie rejestrowała się w hotelu. Jako, że Jej rodzice prowadzili oddział „Maxer Corporation” na Hawajach, dziewczyna miała wszystko absolutnie za darmo. Jedynym Jej bagażem była mała torebeczka, którą trzymała cały czas przy sobie. Alex i Maxer szli prosto w Jej kierunku. Blondynka to dostrzegła i przyglądając się baczniej chłopakom upuściła kartę wstępu.

-To nie możliwe – mówiła pod nosem – Coś mi się przewidziało.

Schyliła się po kartę i poczuła, że ktoś również chce ja podnieść. Tą osobą był Alex. Spojrzała mu w oczy i teraz już nie miała wątpliwości, że to naprawdę był ten sam Alex.

-Dziękuje – powiedziała po cichu

-Powinnaś bardziej uważać – mówił chłopak

„To chyba jakiś sen! Oni się znają? No to po mnie” – myślała

-Jestem Alex, a to mój przyjaciel…. – zaczął Alex, ale nie skończył bo dziewczyna mu przerwała

-To Maxer. Tak wiem – powiedziała i zdjęła z nosa okulary.

Chłopaki spoglądali na Nią zaskoczeni.

-Lea??? – powiedzieli razem z niedowierzaniem

-Jak widać, to ja.

-Ale co Ty tu robisz? – spytał Alex.

Blondyn był bardzo zaskoczony przyjazdem Lei. Nigdy by mu do głowy nie przyszło, że dziewczyna może tu przyjechać. Co Go jeszcze bardziej zaskoczyło, to fakt, że ona zna Maxera.

-Chodźcie do mojego apartamentu, wszystko Wam tam opowiem – mówiła z uśmiechem.

Po chwili chłopaki siedzieli w apartamencie Lei, na ostatnim 50 piętrze hotelu.

-To opowiadaj – mówił podekscytowany Alex. Gdzieś tam w sercu cieszył się, znów widzi dziewczynę – Ale zanim zaczniesz – spojrzał na Maxera – Może powiecie mi skąd Wy się znacie?

Maxer zdecydowanie nie był zadowolony z wizyty blondynki. Nie wiedział czemu, ale czuł, że przysporzy mu ona kłopotów, tak jak wtedy gdy kończyli gimnazjum. Maxer na chwilę odciął się od rozmowy i wrócił pamięcią do tamtych czasów. Trochę zaczęło Go zastanawiać, dlaczego pamięta Leę i wszystko co z Nią związane, a nie może sobie przypomnieć pięknej, rudowłosej Any. Leę poznał kilka dni po tym jak Any wyleciała do Chin. Bawił się wtedy w piaskownicy w przedszkolu gdy podeszła do Niego jakaś mała dziewczynka (Lea) i obsypała Go piaskiem bez powodu. Wtedy był na Nią wściekły, ale po jakimś czasie zaprzyjaźnili się i poszli nawet do tego samego gimnazjum. To co tam się wydarzyło na zakończeniu roku, gdy Lea…. Zresztą Maxer nie chciał o tym myśleć, jedyne czego był pewien, to tego, że blondynka była urodzoną kłamczuchą manipulującą ludźmi.

-Przyjechałaś żeby mnie zobaczyć? – mówił Alex

-Gdyby nie, Ty pewnie tkwiłabym jeszcze cały czas na tej nudnej wyspie – uśmiechnęła się zalotnie

Rozległ się dźwięk telefonu Maxera:

-Maxer, tu Shawn. Gdzie Wy do cholery jesteście? – mówił głos z telefonu

-Stało się coś?

-Dziś mamy podjąć decyzję co z zespołem

-Faktycznie. Zaraz przyjdziemy. Jesteście w hotelu?

-Nie. Jesteśmy w Centrum Handlowym. Czekamy tylko na Was. Pośpieszcie się – powiedział Shawn i rozłączył się.

-Mmmm, Alex musimy iść.

-Stało się coś?

-Zapomniałeś? Mamy dziś podjąć decyzję

-To już dziś? No dobra.

Maxer zwrócił się do Lei.

-My już pójdziemy. Przyjaciele nas potrzebują

-Może pójdę z Wami i poznam Waszych przyjaciół? – spytała blondynka

-Jasne, chodź – powiedział Alex i poczuł jak przeszywa Go złowrogi wzrok Maxera.

Anylkaa

`Rozdział 94` - Bolesna rozmowa

2012-02-07T17:16:00.000+01:00

Maxer zjawił się po chwili i zastał rudowłosa siedzącą na łóżku. Zaskoczyło Go trochę to, że Any mimo iż mówiła że musi się przebrać, to cały czas miała na sobie te same ciuchy. Usiadł obok Niej i nic nie mówił. Rudowłosa próbowała powstrzymywać łzy, jednak już sama obecność Maxera, która – kiedyś uspokajała, dziś doprowadzała ja do smutku i łez.

-To prawda że byliśmy parą? – spytał nagle Maxer. Targały nim dziwne uczucia. Przypomniał sobie, że prawie miał dziewczynę którą kochał.

-Mhm – wymamrotała po cichu

-Bo widzisz, przypomniałem sobie coś.

Any spojrzała na Niego z iskierką nadziei.

-Przypomniałem sobie, że spotykałem się kiedyś z blondynką o imieniu Lea. Znasz Ją może? – spytał nieświadom tego, że właśnie zabił w Any ostatni płomyk tej cholernej nadziei.

-Nnnie znam – powiedziała już przez łzy

-Hmm dziwne. To dziwne, ponoć Ty i ja byliśmy parą. Tak bardzo chciałbym Cię pamiętać Rudowłosa – mówił.

Any uważnie słuchała słów chłopaka i dotarło do Niej słowo którego wcale nie chciała usłyszeć. Wyraz „ponoć” cały czas krzątał się w Jej myślach. Poderwała się z łóżka i ocierając łzy wybuchła:

-Ponoć? Czy Ty się Maxer słyszysz? „Ponoć byliśmy parą” – to Twoje słowa. Jak do cholery możesz tak mówić po tym co przeszliśmy, no jak? Do jasnej cholery, to że mnie nie pamiętasz, to nie znaczy że masz mi sprawiać ból, a robisz to zawsze, nieświadomie ale zawsze. Pomyśl, słyszysz, pomyśl chociaż raz jak ja się czuję? – krzyczała na chłopaka Any.

-Czy Ty myślisz że o Tobie nie myślę?! – powiedział Maxer

Any wcięło. Kompletnie nie spodziewała się takiej reakcji Maxera.

-Każdej nocy próbuję sobie Ciebie przypomnieć. Za każdym razem oglądam zdjęcia na których jesteśmy razem. I zrozum, że chciałbym sobie coś przypomnieć, bo wszyscy w około pamiętają że byliśmy szczęśliwi, tylko nie ja – w Jego głosie słychać było smutek.

Rudowłosa stanęła przy oknie i płakała. Nie powstrzymywała już łez. Chciała się wypłakać, było Jej już wszystko jedno. Obróciła się do Maxera i nadal stojąc przy oknie zaczęła mówić.

-Każde Twoje słowo, które kiedyś sprawiało mi radość dziś rani moje i tak już zranione serce, każde Twoje słowo, doprowadza mnie do łez, każde Twoje słowo i Twój gest teraz sprawiają mi ból – mówiła, a łzy ciekły Jej po twarzy.

Maxer słuchał dziewczyny i zrozumiał że Ją rani. Najlepiej by było jakby sobie poszedł, ale czuł że ta rozmowa jeszcze się nie skończyła. Spojrzał na biurko Any, na którym stały trzy ramki ze zdjęciami: w pierwszej było zdjęcie Any z rodzicami, w drugiej była Any otoczona wszystkimi przyjaciółmi, na ostatnim zdjęciu uśmiechnięta Any obejmowała uśmiechniętego Maxera. „Sprawiam Jej ból, tym że jestem. Co mam w takim razie zrobić, co do cholery?” – mówił w myślach. Nerwowo przeczesał włosy i powiedział:

-Przepraszam

Any wybuchła ironicznym śmiechem.

-Boże, trzymaj mnie! Tylko na tyle Cię stać – mówiła ironiczne

-Any, dziewczyno, chce żyć z Tobą w przyjaznych stosunkach! Dopóki sobie Ciebie nie przypomnę nie możemy być parą. Czy Ty naprawdę nie możesz tego pojąć?! – tym razem to Maxer się wkurzył.

-Mam miłość do Ciebie zamienić w przyjaźń? Mam traktować Cię jak przyjaciela? Mam być Twoją przyjaciółką? Wybacz, jeśli tak to wolę Cię wcale nie znać.

Maxer poczuł się dotknięty.

-Jak chcesz – rzucił i już miał wychodzić gdy przypomniało mu się, że ma coś Any do oddania. Wyciągnął z kieszeni Jej bransoletkę, którą zostawiła w szpitalu, i przeczytał na głos wygrawerowany na Niej napis: „Ukochanej Any, ukochany Maxer” i kładąc bransoletkę na łóżku powiedział tylko:

-Powinnaś bardziej uważać – i wyszedł.

Any rzuciła się na łóżku i płacząc trzymała bransoletkę w ręce.

-Boże! Dlaczego? Dlaczego mnie tak karzesz? Dlaczego? Błagam zwróć mi dawnego Maxera, proszę Cię – łkała.

Było Jej tak cholernie źle. Straciła już nadzieję że Jej ukochany Maxer sobie ją przypomni. Do pewnego momentu tylko nadzieja utrzymywała ją przy życiu. Dziś Maxer zabił w Niej ta nadzieję, dziś Maxer zabił swoje serce, by nie kochało Any, dziś Maxer, zabił w sobie jakiekolwiek uczucia do rudowłosej.

Anylkaa

`Rozdział 93` - Radość Any

2012-02-04T13:16:00.001+01:00

Rudowłosa pośpiesznie wracała z przystanku do hotelu. Była bardzo podekscytowana ale i zdenerwowana. Wszystko działo się tak szybko. W swoich snach nigdy nie marzyła, że zostanie piosenkarką. Owszem chciała być sławna, jak każdy ale chciała to osiągnąć w inny sposób. Uczucie radości przepełniało ją od środka i choć na chwilę zapomniała o swoich problemach. Nie chciała o tym myśleć teraz gdy być może wszystko się zmieni. Zawsze chciała robić wszystko wspólnie z przyjaciółmi, a teraz była szansa by razem zostali sławni.

Jeśli chodzi o Maxera, to bolało ją to nadal. Każde słowo, której do Niej wypowiadał raniło Ją. Jednak obiecała sobie, będzie silna. Mimo, że bardzo chciała pomóc chłopakowi w odzyskaniu pamięci wiedziała, że jej starania nic nie dadzą, jeśli Maxer też tego nie będzie chciał. Od Shawna dowiedziała się jednak że chłopak co noc przegląda album z ich wspólnym zdjęciami. I mimo, ze robi to co noc, nie przypomniał sobie nic o Any.

Dziewczyna weszła do hotelu i windą wjechała na piętro gdzie mieszkała Nanumi.

Stanęła przed drzwiami i ponowie ogarnęło ją jednocześnie uczucie radości i strachu. Wzięła głęboki oddech, przeczesały palcami swoje rude włosy i weszła do środka.

Przyjaciele siedzieli na kanapie, Shawn, Nanu, Ayumi i Martin obok siebie, Teku, Maxer i Alex na drugiej kanapie.

-Hej – rzuciła rudowłosa i usiadła obok Teku

-Hej – odpowiedzieli jej wszyscy razem.

-Jejku! Nie uwierzycie gdzie byłam i co Wam powiem .Normalnie padniecie – mówiła z uśmiechem na twarzy.

Przyjaciele dawno nie widzieli tak radosnej Any. Ten widok bardzo ich ucieszył, gdyż bardzo chcieli by Any znów była ta dawną Any.

-Mówisz tak jakby coś się stał – powiedział Shawn

-Bo tak jest.

-Oj, no powiedz wreszcie o co chodzi, umieram z niecierpliwości – błagała Ayumi

-Będziemy sławni – rzuciła radośnie

-Taaaa, jasne – skwitował ją Alex

-Any błagam, powiedz wreszcie – nalegała tym razem Nanu

-Dobra. Słuchajcie. Kilka dni temu spotkałam w parku Mayerów. Powiedzieli mi, że podczas przeglądania rzeczy Chrisa znaleźli niewysłany przez Niego list do wytwórni muzycznej „Traffic”. List zawierał filmiki z naszych amatorskich występów w hotelu podczas karaoke. Były tam też jeszcze inne filmiki jak sobie czasami śpiewamy. Mayerowie postanowili wypełnić wolę syna i sami wysłali list do wytwórni.

-To on miał te wszystkie nagrania –rozmarzonym głosem powiedziała Nanu

-Mhm. I jeszcze tego samego dnia zadzwoniło mnie „łowca talentów”, niejaki Kento Shibata.

-Ten Kento Shibata? – spytała Nanu – Jest znany nawet w Chinach. Jest najbardziej rozchwytywanym „łowcą talentów” – trajkotała dalej

-Nanu daj mi skończyć. Więc zadzwonił do mnie i umówiliśmy się na spotkanie z którego właśnie wracam. Shibata powiedział, że przesłuchał nagranie od Chrisa i bardzo mu się spodobaliśmy jako grupa, w wyniku czego chcą z nas zrobić zespół. Wystarczy tylko Wasza zgoda i będziemy sławni.

-Ty mówisz serio? – spytał Teku

-Teku kochany, a czy wyglądam jakbym żartowała- powiedziała zadowolona

-Ale my się nie nadajemy do śpiewania – powiedzieli razem Alex i Martin

-Jeśli zespół powstanie będziecie naszymi tak jakby menadżerami. Ja, Nanu, Ayumi, Teku, Shawn i Maxer będziemy śpiewać, dodatkowo Maxer i Teku będą grać na gitarze a Shaw na perkusji.

-Mamy być zespołem? Mamy być sławni? Czy to wszystko dzieję się naprawdę? – spytała Ayumi

-Ja tez w to nie wierze. Nigdy bym nie pomyślała, że sprawy tak się potoczą. Wiem, że się boicie, ale pomyślcie że warto spróbować. Może nie będziemy super sławni, ale będziemy razem. Będziemy robić coś co kochamy. Proszę przemyślcie to i dajcie mi jutro odpowiedź. Liczę, że podejmiecie właściwe decyzję – mówiła Any z entuzjazmem

-Dobrze. Pomyślimy nad tym, jednak nadal nie mogę w to uwierzyć – mówił Shawn

Any spojrzała na Maxera, który przez cały ten czas nie odezwał się ani razu, za to nerwowo trzymał coś w ręce. Rudowłosa widziała w Jego oczach smutek. Nie mogła zrozumieć czemu Maxer jest smutny. Czyżby cos do Niego w końcu dotarło?

-To Wy tu myślcie a ja idę do siebie. Muszę odpocząć – powiedziała rudowłosa i wstała z sofy.

Już złapała za klamkę gdy usłyszała głos Maxera:

-Any, możemy porozmawiać? – spytał

Dziewczyna stała jak wryta. Z twarzy nagle znikł uśmiech i serce zaczęło bić szybciej.

-Tak. Przyjdź za chwilę, muszę się przebrać – powiedziała i weszła do pokoju.

Stała teraz oparta o drzwi próbując nie płakać. Obiecała sobie przecież, że będzie silna i nie będzie płakać. Myślała tylko nad tym co takiego Maxer chce Jej powiedzieć. Tak strasznie bała się tej rozmowy, ale wiedziała że Ją to czeka, wiedziała, że w końcu będą musieli porozmawiać, jednak już nie jako para, a jako przyjaciele i to Ją pogrążało.

Anylkaa

`Rozdział 92` -Kariera muzyczna

2012-01-31T13:49:00.000+01:00

3 dni później.

Maxer w końcu wyszedł ze szpitala z czego wszyscy bardzo się cieszyli. Ponieważ Jego matka cały czas była w hotelu, przyjaciele postanowili że Maxer zostanie z Nimi właśnie w hotelu. Chcieli Go mieć na oku, gdyż jeszcze do końca do siebie nie doszedł. Any rzadko Go widywała. Mimo, że czasami chciała Go przytulić, pocałować wiedziała że nie może, wiedziała, że to już nie jest jej Maxer. Nie pogodziła się z tym, ale oswajała się z tym myślą z dnia na dzień. Przyjaciele chcieli, by Any i Maxer spędzali ze sobą jak najwięcej czasu, by chłopak cos sobie przypomniał, jednak upór Any nie zawsze im to umożliwiał.

Rudowłosa, mimo natłoku problemów nocowała u Nanu i właśnie się obudziła. Była wyspana i czuła się lepiej. Od 2 dni, nie płakała i zachowywała się dość dziwnie. Ukrywała smutek ciągle się uśmiechając. Wszyscy wokół wiedzieli, że cos jest nie tak, jednak nikt nie miał na tyle odwagi by szczerze porozmawiać z Any, choć ona tego bardzo potrzebowała. Spojrzała na zegarek, który wskazywał godzinę 11:00.

-Jezu! – krzyknęła i szybko wybiegła z łóżka.

Wzięła szybki prysznic i biegała z pokoju swojego do pokoju Nanu po jakieś ciuchy.

O 12 była umówiona z tym „łowcą talentów”. Mimo, że była zdruzgotana postanowiła iść. Doszła do wniosku, że jeśli nie pójdzie za kilka miesięcy będzie tego żałować a i przyjaciele się od Niej odwrócą.

Nanu, Shawn i Maxer siedzieli w kuchni i jedli śniadanie. Na widok Any wybuchli śmiechem, gdyż dziewczyna miała rozczochrane włosy i wyglądała przez to dość zabawnie. Rudowłosa spojrzała na nich zaskoczona.

-No co się tak patrzycie? Nanu pożyczam bluzkę z motylem – rzuciła szybko i poszła znów do pokoju przyjaciółki.

-Mhm. A idziesz gdzieś? – spytała zaniepokojona Nanumi

-Raczej tak. Śpieszę się – powiedziała i zniknęła w łazience, by po chwili z Niej wyjść ubrana w T-shirt przyjaciółki, w starannym makijażu i rozpuszczonych włosach. Bez słowa wyszła w pokoju, zjechała windą na dół i wsiadła w tramwaj który miał ją zawieść na miejsce.

Przyjaciele nadal byli zaskoczeni. Dawno nie widzieli przyjaciółki tak dziwnie zachowującej się.

Rudowłosa dotarła na miejsce kilka minut przed 12. Wysiadła na przystanku i udała się do „ La Princessa”. Znała tą restaurację mimo, że była tu tylko raz, z Maxerem. „La Princessa” była dość luksusową restauracją, leżącą w pobliżu Central Park Arena. Central Park Arena to ogromna arena, w której organizowano najważniejsze i najróżniejsze imprezy począwszy od koncertów i przedstawień teatralnych na akcjach charytatywnych i wystawach skończywszy.

Dziewczyna usiadła przy jednym ze stolików i czekała. Nie wiedziała jak wygląda „łowca” wiec nawet nie próbowała wypatrzeć Go w tłumie.

-Any? – usłyszała za plecami. Obróciła się i zobaczyła przystojnego Japończyka w szarym garniturze i połyskujących butach. Wyglądał raczej jak biznesmen a nie „łowca talentów”

-Tak, to ja.

-Shibata Kento, „łowca talentów” wytwórni „Traffic” – powiedział i podał jej rękę

Rudowłosa była trochę zmieszana, gdyż nie wiedziała czy Jego imię to Kento czy Shibata.

-Przepraszam, nie chcę być nie miła ale pana imię to… - nie dokończyła bo Jej przerwał

-Nie szkodzi. Mam na imię Kento. W Japonii zawsze przedstawiamy się od nazwiska. – wytłumaczył Jej

-Rozumiem.

-Więc przejdźmy do rzeczy. Jak już mówiłem wytwórnia chce Was wypromować. Ty i Twoi przyjaciele potraficie śpiewać, co do tego nie mam wątpliwości

-Ale my to robimy tylko amatorsko.

-A czy to ma jakieś znaczenie Any? Słuchaj wiem, że może przeraża Cię wizja występowania na scenie itp. Ale pomyśl, że nie każdy potrafi śpiewać, nie każdy otrzymuje taki dar. Ty i Twoi przyjaciele dostaliście taki dar, to jest Wasza szansa. Zresztą widziałem nagrania przesłane przez niejakich państwa Mayerów. Tu nie ma mowy, że nie umiecie śpiewać.

-Czyli resumując ja i moi przyjaciele mamy założyć zespół i śpiewać? – spytała by się upewnić

-Tak, dokładnie. Ty, Nanumi, Ayumi, Maxer, Shawn i Teku będziecie śpiewać, dodatkowo chłopacy będą grać.

-A co z Alexem i Martinem?

-Będą Waszymi managerami.

-To się dzieje zbyt szybko.

-Decyzja należy do Was, Any. Do końca następnego tygodnia musisz mi dać odpowiedź.

-Dobrze. Dziękuje. Czy mogę już iść? – spytała i wstała

-Tak. Gdybyś miała jakieś pytania to dzwoń.

-Dobrze. Do widzenia – powiedziała i wymusiła uśmiech.

Wyszła z restauracji i udała się na przystanek. Cały czas myślała o tej szansie jaką ona i przyjaciele dostali od losu. Żadne z nich nigdy nie myślało o karierze muzycznej, aż tu nagle dowiadują się że mają szanse zostać sławni. Rudowłosa wysłała do przyjaciół( do wszystkich prócz Maxera) wiadomość by spotkali się o 14 u Nanu. Sama już podjęła decyzję, i czuła, że reszta przyjaciół postąpi tak jak ona.

Anylkaa

`Rozdział 91` - Zakazany pocałunek

2012-01-28T14:58:00.001+01:00

Any usiadła na molo i wpatrując się w przezroczystą wodę ujrzała swoje odbicie. Zobaczyła dziewczynę z podkrążonymi od niewyspania oczami, bez uśmiechu na twarzy, bez makijażu, bez dawnej radości, która kiedyś w Niej tkwiła. Zasmuciło ją to jeszcze bardziej, bo wiedziała, że już nigdy nie będzie taka jak kiedyś, wiedziała, że za dużo się stało by teraz znów mogła się cieszyć życiem.

Alex usiadł obok niej, ale przez chwilę nic nie mówili. Chłopak nawet nie wiedział co powiedzieć. Pomimo, że teraz ma szansę by Any w końcu z Nim była, czuł że to nie w porządku, by teraz mówił Jej o swoich uczuciach, nie mógł jednak czekać.

Wpatrywali się oboje w zatokę, gdy Alex objął Any ramieniem i przytulił do siebie. Rudowłosa nie miała nic przeciwko. Poczuła, jakby obejmował ją Chris za każdym razem gdy cos ją trapiło. W męskich ramionach zawsze czuła się bezpieczne, jednak żadne ramiona nie zastąpią Jej Maxera.

-Jak się trzymasz? – spytał w końcu chłopak

-Jak ktoś, kto stracił nadzieję na wszystko: na szczęście, na miłość, na radość, na wszystko.

-Mogę Ci jakoś pomóc? Żeby Ci było lżej?

-Znajdź lek, który uzdrowi Maxera – odpowiedziała i po Jej twarzy zaczęły powoli spływać łzy.

Alex spojrzał na Nią i dostrzegł, że rudowłosa płacze. Delikatnie przyłożył swoją rękę do Jej policzka i otarł Jej łzy. Dziewczyna poczuła delikatną dłoń Alexa, ale nic nie powiedziała ani nie zrobiła.

-Chyba jedyne co mogę dla Ciebie zrobić to być z Tobą w tych trudnych chwilach – powiedział po chwili

-Jeśli będziesz ze mną i będziesz mnie wspierał, to bardzo mi pomożesz – wymamrotała

Znowu milczeli. Słońce ogrzewało ich twarze, a Alex nadal obejmował Any.

-Zapomniałam Ci podziękować – powiedziała po chwili

-Mi?? – spytał zaskoczony – Ale za co?

-Gdybyś….No wiesz….Gdybyście się nie pobili, to….to kto wie czy Maxer by teraz żył – powiedziała i spuściła głowę w dół znów płakać.

Alex wiedział ,że jest bezradny. Nie mógł nic zrobić by ulżyć przyjaciółce. Nie wiedział jak z Nią rozmawiać, jak się zachowywać, czy wspominać o Maxerze, czy udawać, że nic się nie stało. Tego nie wiedział. Ale jedyne czego był pewien, to tego, że Jego serce jest podzielone gdyż jedna część potajemnie nadal kocha Any, a druga czasami sobie przypomina o blondynce Leii. Z rozmyślań wyrwał Go dźwięk własnego telefonu, „Jest z Tobą Any? Martwimy się. Shawn” – przeczytał w myślach i odpisał że jest.

Rudowłosa tymczasem łudziła się, że gdy pokaże Maxerowi ich wspólne zdjęcia lub zacznie mu opowiadać o sobie, to chłopak sobie coś przypomni. Takie łudzenie się nie było dla Niej dobre, gdyż zawsze robiła sobie nadzieje, która potem i tak ulatniała się w powietrzu zostawiając ja samą, z kolejnym rozczarowaniem.

Nagle dotarło do Niej, że Alex ją obejmuje. Nie chciała mu dawać złudnych nadziei, że mogą być razem, skoro Any teraz w pewnym sensie nie ma chłopaka. Wyrwała się z Jego uścisku i szybko wstała. Chłopak też wstał i stali teraz naprzeciw siebie spoglądając sobie w oczy. I w jednej chwili, Alex pod wpływem emocji przyciągnął Any do siebie i zrobił to o czym marzył od dawna. Pocałował rudowłosą. Dziewczyna jednak szybko Go odepchnęła i strzeliła Alexowi z liścia.

-Nigdy, rozumiesz, nigdy więcej tego nie rób! - wykrzyczała i szybko zbiegła z molo. Biegła wzdłuż plaży i po chwili znów była w parku gdzie zaczęła gorzko płakać. Miała dość wszystkiego. Spotykają ją same najgorsze rzeczy. Nie chciała tak dłużej żyć wszystko było ponad Jej siły, ponad Jej możliwości. Wróciła zmęczona do hotelu i położyła się spać.

Anylkaa

`Rozdział 90` - Spotkanie w parku

2012-01-24T19:26:00.001+01:00

Chciałam wam podziękować za 20 tyś. wejść na mojego bloga. To naprawdę dużo i dziękuje wszystkim którzy się do tego przyczynili! ;*

Rudowłosa szła przez park rozmyślając nad tym jak zmieni się Jej życie, skoro Maxer Jej nie pamięta. Nie wiedziała wiec, czy nadal traktować Maxera jak chłopaka, czy dać mu wolność. Głowa Jej pękała od nadmiaru myśli. Telefon co chwila dzwonił, Nanu na przemian z Ayumi pisały do Niej sm-y, których Any nawet nie czytała. Przyjaciółki nawet dzwoniły, jednak rudowłosa nie odbierała. Nie chciała z nikim rozmawiać, chciała zostać z tym sama. Usłyszała nagle, że ktoś ją woła.

-Any, Any zaczekaj – wołało dwoje ludzi z tyłu

Dziewczyna obróciła się i zobaczyła państwa Mayerów zmierzających w Jej stronę.

„Jeszcze mi ich brakowało” – pomyślała. Pani Mayer kilka dni temu wyszła ze szpitala i doktor zalecił Jej, żeby jak najwięcej spacerowała na świeżym powietrzu.

-Dzień dobru państwu – przywitała się i razem z Nimi usiadła na pobliskiej ławce

-Witaj Any. Piękny mam dziś dzień – mówiła pani Mayer.

Mayerowie wiedzieli, że Maxer nie pamięta Any, gdyż Alex im powiedział. Postanowili jednak, że nie będą rozmawiać o tym w Jej towarzystwie, chyba, że sama zacznie mówić ten temat.

-Mhm – przytaknęła rudowłosa

-Any, szukaliśmy Cię wszędzie. Nie odbierasz telefonów, a musimy Ci coś powiedzieć – zaczął pan Mayer

Rudowłosa spojrzała na nich. Zastanawiała się co takiego Mayerowie chcą Jej powiedzieć.

-Stało się coś? – spytała ze smutkiem w głosie

-W sumie to nie. Mam jednak dla Ciebie i reszty dobre i zaskakujące wieści.

-Maxer mnie pamięta? – spytała

Mayerowie nie odpowiedzieli. Współczuli Any, ale nie mogli nic zrobić.

-Any widzisz. Mimo, że Chris…. Mimo, że Chris zmarł kilka miesięcy temu, nie mogłam, nie chciałam przeglądać Jego rzeczy. Jednak wiem, że Chrisa już nie ma. Nie pogodziłam się z tym, ale cóż. Ale przejdźmy do rzeczy. Kilka dni temu, przeglądając Jego rzeczy znalazłam kopertę zaadresowaną do wytwórni muzycznej „Traffic” – mówiła spokojnie pani Mayer – Otworzyłam Ją. W środku była płyta i liścik od Chrisa – przerwała i wyciągnęła z kieszeni owy liścik – Proszę, przeczytaj Go sama – powiedziała i podała Any.

Any otworzyła zgiętą kartkę i zaczęła czytać na głos:

-„Na płycie znajdują się nagrania moich przyjaciół Any, Nanumi, Ayumi, Maxer, Martina i Teku. Są to nagrania amatorskie, jednak proszę o ich przesłuchanie. Moi przyjaciele naprawdę lubią śpiewać potrafią to. Nigdy się do tego nie przyznają, ale znam ich na tyle dobrze, i wiem że gdzieś w głębi duszy chcieliby śpiewać na poważnie. Mam nadzieję, że wytwórnia da im taka szansę. Z poważeniem Chris Mayer”

-Tak Any, Chris chciał żebyście zaczęli śpiewać. Nie zdążył jednak tego wysłać, wiec zrobiłam to za Niego.

-Pani chyba żartuje? – spytała Any z powagą

-A wyglądam? Any, to byłaby dla Was wielka szansa. Nie raz słyszałam jak śpiewacie.

-Pani myśli, że ja mam teraz ochotę śpiewać? Że w tym, przez co teraz przechodzę znajdę ochotę żeby śpiewać? – podniesionym tonem mówiła Any i wstała z ławki.

-Ale Any…. – nie dokończył pan Mayer bo Any mu przerwała

-Przepraszam Was, ale muszę iść – powiedziała i szybko pobiegła przed siebie.

Mayerowie siedzieli jeszcze na ławce i byli trochę zszokowani słowami dziewczyny, jednak wiedzieli jak jest Jej ciężko i przez co przechodzi.

Rudowłosa dobiegła do skrzyżowania i zatrzymała się by złapać oddech. W tej samej chwili ponowie usłyszała dźwięk telefonu. Myśląc, że to znowu Nanu dzwoni nie patrząc na wyświetlacz odebrała i zaczęła krzyczeć:

-Naprawdę nie rozumiecie, że chce być sama! Dajcie mi spokój! Muszę wszystko sobie poukładać! Czy to tak trudno zrozumieć!

-Ależ ja rozumiem pani Any – usłyszała męski głos – I nie musi pani tak krzyczeć. Słuch mam jeszcze dobry.

-Pprzepraszam pana. Proszę mi wybaczyć, myślałam, ze to ktoś inny.

-Rozumiem. Nic się nie stało.

-A kim pan jest?

-Kento Shibata, „łowca talentów” z wytwórni „Traffic”. Rozmawiam z panią Any Fores, tak?

-Tak…

-Pani Any, nie będę przedłużał. Pani i pani przyjaciele mają szansę na zrobienie światowej kariery.

-Mhm… A czy to konieczne?

-Hehe, dowcipniś z pani… Tak to konieczne. Spotkajmy się w czwartek o 12 w „La Princesa”, to omówimy szczegóły.

-Dobrze. Do widzenia – pożegnała się i rozłączyła.

Stała na chodniku jak zahipnotyzowana. To działo się za szybko jak dla Niej. To wszystko było dla Niej za trudne, za skomplikowane. Przeszła przez pasy i po kilku minutach znalazła się nad zatoką. Liczyła, że będzie tam sama, jednak myliła się. Na molo stał blondyn, odwrócony do Niej plecami rzucał kamyki do wody. Any poznała, że to był Alex. Chciała byś sama, jednak wiedziała, że kiedyś będzie musiała to zrobić, że kiedyś będzie w końcu musiała porozmawiać z Alexem.

Anylkaa

`Rozdział 89` - Łzy i smutek Any

2012-01-21T14:50:00.003+01:00

Rudowłosa nadal siedziała na ławce przed szpitalem i próbowała sobie wszystko poukładać. Było jej ciężko i nie ukrywała tego, nawet nie miała zamiaru. Nie zauważyła nawet kiedy dosiadł się do niej Ksiądz.

-Witaj Any – przywitał się

Dziewczyna wyjęła słuchawki z uszu, spojrzała zaskoczona na księdza i powiedziała:

-Ojciec Peter. Dzień dobry

Schowała słuchawki do kieszeni, spojrzała na telefon, była 15. „ A więc siedzę tu od 3 godzin, sama jak palec i zastanawiam się dlaczego mnie to spotkało. Nie ma szczęścia na tym świecie” – pomyślała.

-To trudne, gdy osoba którą kochasz nad życie nie pamięta Cię – zaczął mówić ksiądz

Any spojrzała na niego swoimi zielonymi oczami. Już miała cos powiedzieć, gdy ksiądz znów zaczął mówić:

-Any, pamiętaj tylko, że masz wspaniałych przyjaciół. Nie zmarnuj tego, nie zatrać się w swoim świecie tylko dlatego, że Maxer ma amnezję. Zaufaj sobie, zaufaj Bogu, a po jakimś czasie twoja wiara pokaże rezultaty. Pamiętaj o tym.

Milczeli. Słowa kapłana dały rudowłosej do myślenia. Mimo, że to wszystko ją przerastało, w głębi czuła, ze razem z przyjaciółmi sprawią że dawny Maxer wróci.

-Dziękuje ojcze – powiedziała – Zapamiętam ojca słowa.

Wstała z ławki i wróciła do szpitala. Nanu, Shawn i Alex siedzieli w sali Maxera i rozmawiali. Co chwilę słychać śmiech któregoś z przyjaciół, co zaczęło niepokoić Any. Weszła do środka. Przyjaciele spojrzeli na Nią trochę zmieszani.

-Widzę, że bawicie się w najlepsze – powiedziała z ironią

Shawn i Alex wyszli z Sali. Nanu podeszła do rudowłosej i przytuliła ją.

-Przykro mi Any, że to Ty musisz przez to przechodzić – powiedziała i wyszła.

Any nie bardzo wiedziała o co chodzi. Usiadła obok Maxera i spoglądała na Niego.

-Naprawdę mnie nie pamiętasz? Naprawdę nie pamiętasz ile nas łączyło? Nie pamiętasz jak bardzo byliśmy zakochani? Naprawdę tego nie pamiętasz? - pytała

Maxer podniósł się z łóżka i teraz siedział spoglądając w zielone oczy Any.

-Przepraszam. Nie pamiętam Cię, nie wiem kim jesteś, ale wierzę Ci. Wierzę, że wszystko to co mówisz jest prawdą – odpowiedział Jej

-Czyli Nanu, Shawna i reszty też nie pamiętasz? – spytała

-Pamiętam. Pamiętam Nanu, Shawna, Alexa, Aymui, Martina, Teku – odpowiedział Jej z uśmiechem, nie wiedział że tymi słowami boleśnie zranił dziewczynę.

-Ttto….To nie możliwe – powiedziała Any i wybiegła z sali przypadkiem zostawiając na łóżku chłopaka swoja srebrną bransoletkę.

Usiadła na krześle i zaczęła płakać. Nanu przytuliła ją.

-Nanu proszę powiedz, że to nie prawda. Proszę powiedz, że to tylko sen, że to minie, że jak się obudzę, to Maxer znów będzie mnie pamiętał i pójdziemy razem nad zatokę i wszystko wróci do normy. Nanu proszę, powiedz, że tak będzie –przez łzy mówiła Any

-Ciiii. Wypłacz się i nic nie mów – uspokajała ją Any

Po chwili przyszedł doktor i chciał porozmawiać z Any. Wszyscy przyjaciele już wiedzieli co dolega Maxerowi. Wiedzieli, że gdy Any dowie się tej bolesnej prawdy zamknie się w sobie.

-Doktorze o co z tym wszystkim do cholery chodzi! – krzyczała Any

-Uspokój się Any.

-Jak mam się uspokoić, gdy Maxer pamięta wszystkich tylko nie mnie! Dlaczego?!

-Mózg Maxera został poważnie uszkodzony przez Vicanol. Nie wiedzieliśmy, że tak na Niego zadziała. Pod Jego wpływem pewne wspomnienia zatarły się, w wyniku czego Maxer stracił pamięć. Zbadaliśmy Go jeszcze raz, i stwierdziliśmy, że z jego pamięci zniknęły wspomnienia związek tylko z Tobą.

-Ale dlaczego? Dlaczego?

-Tego nie wiemy. Poddamy Maxera bardziej szczegółowym badaniom. Wtedy będziemy wiedzieć. Podejrzewam jednak, że mózg chłopaka usunął te wspomnienia, które były dla Niego najszczęśliwsze, co jest bardzo możliwe. Przykro mi Any.

-Przykro Ci? – mówiła przez łzy – Tobie jest przykro? To Wasz wina! To wszystko Wasza wina! Każdy lekarz wie, że Vicanolu nie podaję się po operacji! Nawet ja to wiem! Mimo to, zrobiliście inaczej! To przez Was straciłam Maxera! To przez Was – krzyczała, tak głośno, ze chyba cały szpital ją słyszał.
Diagnoza postawiona Maxerowi była jednoznaczna : Amnezja dysocjacyjna, polegająca na utracie pamięci ważnych wydarzeń życiowych, a ponieważ najważniejsze wydarzenia życiowe Maxer miał związane z Any, to właśnie Jej nie pamięta....

Wybiegła ze szpitala i biegła cały czas przed siebie. Wiatr rozwiewał Jej włosy i osuszał mokre od łez policzki. Życie znów straciło dla Niej sens. Nie wyobrażała sobie życia bez Maxera. Nie chciała żyć bez Niego. Mimo iż Maxer żyje i czuje się dobrze, Any wiedziała, ze to jest już ten sam Maxer, że to nie jest już Jej Maxer.

Anylkaa

`Rozdział 88` - Amnezja Maxera

2012-01-17T11:03:00.000+01:00

Wszystko było tak cholernie trudne dla naszych bohaterów. Wszystko przerastało ich coraz bardziej. Czuli, że nic gorszego już ich nie może spotkać. Siedząc w szpitalu nie odzywali się do siebie, milczeli, dopóki nie zobaczyli doktora, który szedł w ich kierunku.

-Dzieciaki – zaczął – Naprawdę powinniście iść odpocząć. Maxer jest pod dobrą opieką, Jego stan się ustabilizował – tłumaczył doktor

Przyjaciele jednak kategorycznie odmówili pójścia do hotelu. Nie chcieli zostawiać Maxera. Był dla nich jak brat. Oni wszyscy byli dla siebie jak jedna wielka rodzina, kochająca i wspierająca się rodzina.

Doktor wszedł na chwilę do sali chłopaka, sprawdził parametry i wyszedł. Już miał iść dalej, gdy Any spytała cichym głosem:

-Mmmogę do Niego wejść?

Lekarz spojrzał na rudowłosą. Widział jak bardzo kochała Maxera, widział smutek i zdruzgotanie w Jej zielonych oczach. Any była totalnie rozbita. Obiecała sobie, że nie będzie płakać, że zniesie to wszystko dzielnie, jednak nie potrafiła dać sobie z tym rady. Widok Maxera leżącego w szpitalu, podłączonego do różnych urządzeń napawał ją bólem i smutkiem, mimo to cały czas miała nadzieję, że chłopak wkrótce się obudzi.

-Możesz, ale nie na długo – powiedział doktor i Any weszła do sali. Przyjaciele stanęli przy szybie i spoglądali jak przyjaciółka rozmawia z nieprzytomnym chłopakiem.

Any usiadła na łóżku Maxera, złapała Jego dłoń i powstrzymując się od płaczu, zaczęła mówić:

-Maxer…Maxer wiem, że gdzieś tam w głębi duszy mnie słyszysz. Jeśli tak jest, to proszę Cię – zaczęła płakać – Proszę Cię, nie zostawiaj mnie tu samej. Żyję tylko dla Ciebie… Proszę obudź się i powiedz….i powiedz, że nigdy nie odejdziesz, że mnie nie zostawisz samej.

Przyłożyła dłoń chłopaka do swojego mokrego od łez policzka i mówiła dalej:

-Czujesz? To moje łzy. Płaczę….Choć obiecałam Ci, że nie będę więcej płakać, to nie potrafię. Płaczę, bo nie chcę Cię stracić. Jeśli mnie słyszysz, daj mi jakiś, nawet najdrobniejszy znak ,że mnie słyszysz.

Maxer jednak nie reagował. Any cały czas trzymała Jego dłoń. Z policzka przyłożyła ją do swojego serca.

-Czujesz? To moje serce. Jest rozbite i smutne. Moje serce bije dla Ciebie….Jeśli… - mówiła cały czas płacząc – Jeśli Twoje przestanie bić, moje też - wyszeptała i poczuła leciutki uścisk dłoni.

-Maxer! Maxer, słyszysz mnie? – spytała uradowana

Młody Rimski odzyskał przytomność i spoglądał swoimi brązowymi oczami na rudowłosą.

-Kim jesteś? – usłyszała nagle Any z Jego ust

-Maxer, to nie czas na żarty. To ja Any. Nie zasypiaj, a ja pójdę po doktora - powiedziała

-Kim jesteś?.... I dlaczego płaczesz? – usłyszała ponownie i w jednej chwili dotarło do Niej, co się stało. Nie dopuszczała jednak do siebie tej najgorszej myśli.

Do sali wszedł doktor zawołany przez Shawna. Zbadał Maxera i zwrócił się do stojącej przy oknie rudowłosej.

-Any…. Naprawdę, tak mi przykro

-To Wasza wina! Trzeba mu było nie podawać Vicanolu! – krzyczała Any

-Uspokój się. To się da wyleczyć – tłumaczył Jej doktor.

-Czy pan robi ze mnie głupią?

Doktor nie odpowiedział, bo do sali weszła Megan Rimski i reszta przyjaciół.

-Co mu jest? – spytał Shawn

-Vicanol uszkodził mózg Maxera w wyniku czego …. W wyniku czego Maxer stracił pamięć. Nie wiemy ile Maxer nie pamięta, ale mam nadzieję że to jest tylko amnezja krótkotrwała.

Any wybiegła z sali. Nie mogła dłużej słuchać tych bzdur lekarza. Wybiegła ze szpitala, usiadła na ławce, włączyła swoją ulubioną, a zarazem smutną piosenkę i płacząc jak dziecko zastanawiała się nad swoim dalszym życiem z Maxerem, z nic nie pamietającym Maxerem. Myślała że już nic gorszego już Jej się nie przytrafi, jednak za kilka godzin, zostanie Jej zadany kolejny cios, przez ukochaną osobę.

Anylkaa

`Rozdział 87` - Chory Maxer

2012-01-14T14:02:00.001+01:00

Any, Nanu, Aymui, Shawn, Alex i Megan Rimski siedzieli właśnie w szpitalu i z niecierpliwością czekali na lekarza który właśnie był u Maxera.

Any będąc jeszcze nad zatoką z trudem zadzwoniła do Nanu by powiedzieć Jej, co się stało. Nanu powiadomiła resztę i poszła do zatoki po przyjaciółkę. Nie chciała by Any szła sama do szpitala. Teku i Martina nie było. Musieli jechać do Meksyku na jakieś egzaminy na uczelnię, obiecali jednak, że przyjadą najszybciej jak tylko będą mogli.

Lekarz w końcu wyszedł. Był w podeszłym już wieku, ale za to był najlepszym specjalistą na Oddziale, na którym przebywał Maxer. Doktor podszedł do Megan i spytał:

-Pani jest matką?

-Tak – odpowiedziała roztrzęsiona

-Możemy porozmawiać na osobności?

Megan spojrzała na przyjaciół syna, na załamaną Any i uspokajające ją przyjaciółki, na Shawna który stojąc przy szybie spoglądał na Maxera i wyglądał jakby modlił się o zdrowie dla przyjaciela. Wszyscy byli zdenerwowani, tylko Alex zachowywał się jakoś dziwnie.

-Panie doktorze, to są Jego przyjaciele, ta rudowłosa to Jego dziewczyna. Oni muszą wiedzieć – nalegała Megan.

-No dobrze – lekarz westchnął – Ale niestety nie mam najlepszych wieści – mówił dalej – Jednak zanim powiem dokładnie co mu jest chciałbym się spytać, czy pan Maxer nie skarżył się ostatni na bóle brzucha?

Zapadło milczenie. Po chwili wszyscy spojrzeli na Any, która po cichu mówiła:

-Nie skarżył się na nic, jednak, gdy zostaliśmy sami nad zatoką po tej całej akcji Maxer przyznał mi się że od kilku dni nie je za dużo, a w nocy nie może spać, bo cholernie Go boli – podniosła głowę, którą miała cały czas spuszczoną – Do tej pory nie zastanawiałam się nad ty, ale panie doktorze, czy, czy to jest Ostre zapalenie wyrostka? - spytała

-Niestety tak.

Przyjaciele prócz Any nie wiedzieli zbyt dużo o tej chorobie. Doktor więc zaczął tłumaczyć:

-Ostre zapalenie powstaje, gdy nieleczone jest zwykłe zapalenie wyrostka, jak w przypadku pana Maxera. Jeszcze dziś zoperujemy Go i po kilku dniach dojdzie do siebie. Proszę się nie martwić – uśmiechnął się i poszedł.

Megan poszła z Nim by podpisać papiery potrzebne do operacji. Przyjaciele siedzieli przed salą Maxera cały czas. Po kilku godzinach operacja w końcu się skończyła. Doktor oświadczył, że wszystko przebiegło pomyślnie, więc nie powinno być żadnych komplikacji.

-Dzieciaki powinniście iść do domu. Jesteście zmęczeni – mówiła Megan

Przyjaciele spojrzeli po sobie. Nie chcieli zostawiać Maxera, ale sami byli też zmęczeni, po ponad 20 godzinach na nogach należał im się odpoczynek. Już zbierali się do pójścia, gdy zobaczyli, że z sali Maxera wybiega pielęgniarka a za chwilę w pospiechu wraca z doktorem. Młody Rimski źle zareagował na podane mu leki. Dostał drgawek, podniosła mu się temperatura aż w końcu doszło do najgorszego: zatrzymanie akcji serca. Any stała przy szybie i z trudem trzymała się na nogach. Była zdenerwowana i płakała. Nanu i Ayumi próbowały uspokoić rudowłosą jednak same ledwo powstrzymywały się od płaczu. Shawn i Alex w końcu pokazali trochę uczuć i w ich oczach dostrzec można było strach i smutek.

Lekarze cały czas reanimowali nieprzytomnego Maxera. Trwało to dość długo, jednak w końcu udało się i serce chłopaka znów zaczęło bić. Lekarz wyszedł z sali, usiadł na krześle, zdjął okulary i zmęczonym głosem zaczął mówić:

-Miałem mnóstwo dziwnych przypadków, ale z takim nie spotkałem się nigdy. Nie mam pojęcia co spowodowało drgawki i zatrzymanie serca. Podejrzewam, że to jeden z leków, który mu podaliśmy.

-Co to za lek? – spytała Megan

Any otarła łzy i cały czas patrząc na Maxera spokojnym głosem powiedziała:

-Czy to Vicanol? Został podany by nie doszło do zakażenia.

Zaskoczeni tym co powiedziała Any przyjaciele spojrzeli na Nią. „Skąd ona to wie?” – myśleli

-Obawiam się że to prawda. Cóż Vicanol jest bardzo silnym lekiem, jednak nie podejrzewaliśmy, że pan Maxer tak na Niego zareaguje – powiedział doktor. Mówił coś tam jeszcze, ale Any już Go nie słuchała. Wpatrywała się w nieprzytomnego Maxera i modląc się o zdrowie dla Niego jedocześnie próbowała odgonić od siebie myśli i zasadnicze pytanie „Co ja mam robić”, które nie dawało Jej spokoju od kilku już dni.

Anylkaa

`Rozdział 86` - Bójka

2012-01-10T18:37:00.004+01:00

Przez kilka minut panowała cisza. Nikt z przyjaciół nic nie mówił, nikt nie wiedział co powiedzieć. Any miała wyrzuty sumienia, że to co za chwile zobaczy to jej wina. Choć tak nie było, rudowłosa nie potrafiła myśleć inaczej. Usiadła na konarze obok Nanu i Shawna i spoglądała na chłopaków, którzy ze złością w oczach zaczęli się bić. Alex uderzył pierwszy w wyniku czego Maxer znów oberwał w niedawno co zagojoną wargę. Nie pozostał dłużny przyjacielowi. Oddał mu w brzuch a potem w twarz. Alex zachwiał się, ale nie upadł. Z nosa w który dostał zaczęła się sączyć krew. Złość w nim się gotowała. Po chwili przyłożył Maxerowi w brzuch, tak mocno że młody Rimski upadł, zwijając się z bólu. Any próbowała się wyrwać do chłopaka, jednak Nanumi ją powstrzymywała. Alex podszedł do Maxera i stojąc nad nim patrzył jak cierpi. Rimski ocknął się. Z trudem wstał i otrzepał się z piasku. Przez cały ten czas trzymał się za brzuch, który z sekundy na sekundę bolał coraz mocniej, jednak Maxer wiedział, że nie może odpuścić Alexowi. Stali teraz naprzeciw siebie wymieniając złowrogie spojrzenia.

-Tylko na tyle Cię stać? – wycedził przez zęby Maxer.

Alex na dźwięk tych słów znów Go uderzył, jednak Maxer był szybszy i uniknął ciosu. W jednej chwili dotarło do Niego, że jeśli nie pokona Alexa, ten faktyczne może mu zabrać ukochaną. Uderzył Alexa najpierw w twarz, potem w brzuch. Mayer upadł, ale nie stracił przytomności. Próbował wstać i udało mu się to, jednak się zachwiał. W ostatniej chwili złapał Go Maxer.

-Teraz wiem, że będziesz w potrafił ją obronić – wyszeptał Alex.

Maxer przytaknął i w kilka sekund osunął się na ziemie razem z Alexem. Any wiedziała, że to już koniec, wstała z konara i podbiegła do nieprzytomnego chłopaka. Usiadła na piasku i ułożyła głowę Maxera na swoich kolanach. Nanu podała Jej watę i wodę utleniona by trochę opatrzyła chłopaka, sama zaś zajęła się przytomnym Alexem. Wydawać by się mogło, że to zwykła bójka, że nikomu nic się nie stało. Jednak los chciał inaczej…

Maxer dość długo się nie budził. Any by się uspokoić zaczęła nucić ulubiona piosenkę swoja i Maxera:

-Salvame del oldivo, slavame de la soledad.

Salvame del hastio, estoy hecha a tu voluntad.

(RBD – Salvame)

(Uratuj mnie przed zapomnieniem .. uratuj mnie przed samotnością

Uratuj mnie przed nienawiścią .. jestem stworzona dla Ciebie)

Nie przestając opatrywać Maxera śpiewała refren kilka razy, z nadzieją że chłopak się ocknie. Faktycznie, po kilku minutach otworzył oczy, złapał ukochaną za rękę i powiedział:

-Uratuję Cię, bo jesteś stworzona dla mnie. Any uśmiechnęła się i pomogła wstać chłopakowi. Usiedli na konarze i nic nie mówili.

Nanu przyszła tylko powiedzieć, że zabierają Alexa do hotelu i po chwili para została sama. Rudowłosa zebrała sie w końcu na odwagę i zaczęła mówić:

-Maxer przepraszam. Przepraszam za akcję z Alexem, za to co powiedziałam, za to że Cię skrzywdziłam i wystawiłam nasz związek na próbę. Przepraszam Kochanie.

Maxer pocałował Ją i Any od razu zrobiło się lżej na sercu.

-Nie kochasz Alexa? – spytał patrząc w Jej zielone oczy

-Nie – odpowiedziała stanowczo.

Przytuliła się do chłopaka i spostrzegła, że ukochany od dłuższego czasu trzyma się za brzuch.

-Boli? – spytała z troską

-Nie od dziś – wymamrotał

-Co?!

-Od kilku dni boli jak cholera. Nie mogę spać, jeść.

-Czemu mi nic nie powiedziałeś? Czemu? Wstawaj, słyszysz, idziemy do szpitala.

Maxer nie miał zamiaru szwendać się po szpitalach, ale wiedział, że jeśli chodzi o jego zdrowie to nie wygra z Any. Dziewczyna pomogła mu wstać i Maxer w jednej chwili stracił przytomność i osunął się na piasek.

-Maxer, Maxer! Kochanie, słyszysz mnie? Maxer powiedz coś! – błagała przez łzy.

Jakimś cudem zadzwoniła po karetkę, która przyjechała natychmiast. Zabrali Maxera, jednak Any nie pozwolili z Nim jechać. Zdruzgotana siedziała na piasku. Nie wiedziała co robić. Maxer był całym Jej życiem, wszystkim co miała, nie wyobrażała sobie, że Jego miałoby przy Niej zabraknąć.

Anylkaa

`Rozdział 85`- Maxer

2012-01-07T14:44:00.003+01:00

Ankieta dobiegła końca. Wygrał Maxer,ale widzę że Alex też ma swoich fanów. Dziękuje wszystkim tym którzy głosowali:) // Anylkaa

Maxer wyszedł ze spotkania koło 14. Był zadowolony, ponieważ człowiek z którym się spotkał, obiecał mu że pomoże mu w Jego karierze muzycznej. Chłopak na razie trzymał to wszystko w tajemnicy. Chciał powiedzieć przyjaciołom ale dopiero wtedy gdy wszystko będzie już dopięte na ostatni guzik. Spacerował przez park i rozmyślał nad tym czy powinien iść nad zatokę. W głowie miał mętlik. Wiedział, że musi iść, jednak wizja bójki z Alexem nie pasowała mu za bardzo. Nie dlatego, że nie umiał się bić, ale dlatego, że to był Alex, Jego przyjaciel a przyjaciół się nie bije. Maxer jednak miał pewne obawy, że faktycznie może stracić Any, mimo iż wiedział, że rudowłosa nie kochała Alexa. Doszedł na koniec parku, skręcił w boczną dróżkę i po chwili znalazł się nad zatoką. Położył się na drewnianym molo i leżąc na plecach wpatrywał się w chmury na niebie. Lekki wiatr leniwie poruszał gałązki drzew i rozwiewał włosy Maxera. W tej chwili chłopak nie myślał o niczym. Wyłączył się kompletnie. Promienie słońca padały na Jego gładko opaloną twarz, przezroczysta woda co jakiś czas uderzała o brzeg.

Maxer nadal leżał na molo. Otworzył oczy i usłyszał znajome głosy Nanu i Shawna.

-Czepiasz się o nic Shawn – krzyczała dziewczyna

-To jest dla Ciebie nic? – spytał zaskoczony – Maxer trzymał Cie za rękę, to ma być do cholery nic?

-Opatrywałam mu wargę – broniła się Nanu

Maxer po cichu wstał z mola. Przyjaciele stali do Niego tyłem, wiec Go nie widzieli. Przysłuchiwał się całej rozmowie. Domyślił się, że chodzi o sytuacje która miała miejsce rano. Zmierzał w stronę przyjaciół, którzy nadal się kłócili.

-To moja wina – usłyszeli oboje. Odwrócili się i zobaczyli Maxera.

-Nie wtrącaj się! – burknął Shawn

Chłopak Any nie dał za wygraną. Nie chciał żeby Nanu i Shawn kłócili się z Jego winy. Stanął naprzeciw przyjaciela i zaczął mówić:

-Shawn! Jesteśmy przyjaciółmi, nie mógłbym… nie byłbym w stanie odebrać Ci Nanu. Ten gest… - tu urwał. Spojrzał na beztrosko falującą wodę, wziął głęboki oddech i mówił dalej – Ten gest, to wyłącznie moja wina, nie Nanu.

Obrócił się w stronę Nanu i zwrócił się do Niej:

-Nanumi, jesteś najlepszą przyjaciółką Any. Nie potrafię Ci jednak powiedzieć nic prócz zwykłego „przepraszam” – usłyszała z ust chłopaka

Nanumi i Shawn stali jak zahipnotyzowani. Nie wiedzieli co powiedzieć. Wiedzieli, że Maxer był bardzo uczuciowy, ale nie spodziewali się że tak będzie mu zależeć na ich związku.

-Skoro nie potrafię ratować swojego związku, to chcę uratować Wasz – powiedział, i dodał po chwili – Tak w ogóle to co Wy tu robicie? I skąd wiedzieliście gdzie jest zatoka?

-Any nam powiedziała, że zatoka jest na końcu parku, to po pierwsze, a po drugie przyszliśmy Was powstrzymać, żebyście się nie bili – mówił Shawn, trzymając Nanu za rękę.

-Nie powinniście się w to mieszać. To sprawa między Alexem a mną – tłumaczył Maxer

Nanu spojrzała na przyjaciela i dostrzegła w jego oczach strach. Podeszła do Niego, przytuliła Go i powiedziała:

-Nie bój się. Nie możesz pozwolić, by ktoś zabrał Ci Any. Jesteś Maxer Rimski, pamiętaj i nie zabijcie się nawzajem.

-Dzięki Nanu.

Odwzajemnił uścisk Nanu, i po chwili ja puścił. Nie chciał znów zrobić czegoś głupiego.

-Maxer nie zapominaj że to tez jest sprawa pomiędzy mną – usłyszeli zza krzaków znajomy głos i po chwili zobaczyli Any. Ledwo trzymała się nogach, cała się trzęsła, była zdenerwowana. Oczy miała spuchnięte od płaczu, włosy potargana przez wiatr.

-Any, Kochanie nie powinnaś tu przychodzić – mówił Maxer. Podszedł do dziewczyny i przytulił ją.

-Ty też nie – odpowiedziała i mocniej wtuliła się w ramiona chłopaka. Maxer chciał ja jeszcze o cos spytać, ale ujrzał postać Alexa. Młody Rimski nadal nie mógł uwierzyć w to, że za kilka chwil stoczy bójkę z Alexem, z tym samym Alexem którego traktował i chyba nadal traktuje jak przyjaciela, z tym samym Alexem, który tak bardzo jest podobny do Chrisa, z tym samym Alexem, które chce zabrać mu Jego ukochaną Any.

Anylkaa

`Rozdział 84` - Wyzwanie

2012-01-03T19:29:00.001+01:00

-Czy wyście cały hotel zwiedzali? – spytała Nanumi gdy Maxer i Any wrócili do pokoju.

-Tak jakby – wymamrotał Maxer

-Jestem zmęczona. Idę spać – dodała Any i już udała się w stronę pokoju, gdy usłyszała głos Alexa

-Chciałem właśnie Wam powiedzieć co wydarzyło się na Hawajach. Any chciałbym żebyś też tego posłuchała.

Any spojrzała na chłopaka, jednak nie potrafiła zostać i słuchać jego opowieści.

-Wybacz Alex, nie mogę. Powiesz mi kiedy indziej. Dobranoc – spokojnym głosem powiedziała rudowłosa i zniknęła w pokoju.

Alex zaś zaczął opowiadać co mu się przydarzyło. Od utraty pamięci i nocy z Leą do odzyskania pamięci i podpalenia domu. Przyjaciele zgodnie stwierdzili, że Lea i Jej rodzina chcieli zabić Alexa i pobrać od Niego narządy. Byli tym wstrząśnięci, a sam Alex nie mógł się z tego otrząsnąć. W końcu wszyscy byli tak zmęczeni, że po kilku minutach spali już w najlepsze.

Maxer obudził się koło 10. Miał dziś kolejne spotkanie z jakimś gościem z hotelu. Wziął prysznic i jeszcze w piżamie wyszedł do kuchni zjeść śniadanie. Humor mu dopisywał. Wszystko było w porządku dopóki w kuchni nie pojawił się Alex.

-Siema – rzucił

-Cześć – odburknął Maxer. Nie miał ochoty na rozmowę z Alexem. Miał do Niego coraz większy dystans. Podszedł do lodówki, wyciągnął kilka rzeczy i zaczął przygotowywać sobie kanapki. Alex stał przy oknie i pił sok.

-Jeśli chodzi o Any, to spasuj trochę – powiedział w końcu

-Ale o co Ci chodzi? – spytał rozdrażniony Maxer

-Dusi się z Tobą. Nie widzisz tego? Ciągle płacze i chodzi nadąsana. Nie była taka gdy zerwaliście – mówił Alex tak jakby chciał bardziej wkurzyć Maxera

-Nie będziesz mi mówił co mam robić!

Alex podszedł bliżej Maxera. Stali teraz naprzeciw siebie i złowrogo spoglądali na siebie.

-Właśnie że będę. Any jest dla mnie więcej niż siostrą. Jeśli ją skrzywdzisz, to ,to… - mówił wkurzony Alex

-To co?

-To, to – powiedział dumnie Alex i przyłożył Maxerowi pięścią w twarz. Chłopak upadł. Miał rozciętą wargę, z której coraz mocniej leciała krew. Maxer podniósł się i już miał zamiar oddać Alexowi, gdy usłyszał głos Nanumi:

-Idioci! – krzyknęła – Maxer chodź ze mną. Trzeba Cię opatrzyć.

Nanu pomogła Maxerowi, gdy Alex dodał jeszcze:

-Dziś o 15 nad zatoką. Jeśli nie przyjdziesz. Zabiorę Ci Any. Na zawsze – powiedział i wyszedł z pokoju trzaskając drzwiami. Maxer usiadł na brzegu wanny, Nanu obok Niego i używając różnych rzeczy opatrzyła mu wargę.

-Co Wam odbiło? – zaczęła mówić – Jak on śmie Cię wyzywać na pojedynek? Naprawdę chcesz wiedzieć, to Any nie spała całą noc. Słyszałam przez ścianę jak cicho płaczę, potem przestała, ale włączyła muzykę i cały czas słuchała tej samej piosenki. To smutne. Swoją drogą zastanawiam się… - nie skończyła bo Maxer jej przerwał

-Nanu skończ.

-Wybacz. Jak zacznę gadać to nie przestanę. Jeszcze tylko trochę maści i nie będzie śladu.

Przyjaciółka nałożyła na palce jakąś maść i delikatnie wsmarowywała ją w wargi przyjaciela. Maxer poczuł ulgę. Sam nie wiedział dlaczego to zrobił, ale odruchowo położył swoją rękę na ręce przyjaciółki. Nanumi nie wiedziała co to ma znaczyć i przez chwilę nie wiedziała co robić.

-Maxer – odezwała się w końcu

Chłopak otrząsnął się i puścił dłoń Nanumi. Spojrzał jej w oczy i powiedział:

-Przepraszam…. Lepiej już pójdę

Wstał i wyszedł. Nanu siedziała w bezruchu na wannie. To co zrobił przyjaciel zaskoczyło ją bardzo, ale gdy usłyszała głos Shawna zapomniała o tym geście. Maxer tymczasem jechał windą i zastanawiał się czemu z taka czułością dotknął ręki Nanu. Z rozmyślań wyrwał Go dźwięk telefonu. Spojrzał i w myślach przeczytał” Jako przyjaciel radzę Ci ratuj swój związek z Any. Alex nie odpuści tak łatwo. Ale jako chłopak Nanu radzę Ci trzymać się od Niej z daleka. A i jeszcze jedno przyjdę do zatoki, gdziekolwiek to jest. W końcu przyjaciele powinni trzymać się razem. Shawn". Maxer uśmiechnął się mimo woli i zatopił się w słuchaniu muzyki.

Anylkaa

`Rozdział 83` - 'To nie jest miłość'

2011-12-31T14:49:00.002+01:00

I tak 2011 dobiega końca. Ale historia naszych bohaterów niekoniecznie. Jestem tu z Wami od 5 miesięcy (to dużo) ale czasami odnoszę wrażenie,jakbym historię Any i Maxera pisała całe życie. W Nowym 2012 Roku u naszych bohaterów będzie się wiele działo. Przyjaciele zaczną karierę muzyczną, Maxer trafi do szpitala,a na dodatek z Hawajów przyleci Lea,która jak się okaże prócz Alexa zna jeszcze jednego z chłopaków. Na te i inne przygody musicie jednak jeszcze poczekać :)

Chciałam Wam również kolejny raz podziękować, za wszystkie komentarze i odwiedziny. Jesteście niesamowici, i niezmiernie się ciesze, że podoba Wam się to co pisze. Anylkaa

-Maxer, proszę Cię zaczekaj – krzyczała Any biegnąc za chłopakiem

Maxer w końcu się zatrzymał. Byli na 5 piętrze hotelu. Chłopak usiadł na podłodze, oparł się plecami o ścianę i spuścił głowę w dół. Any usiadła naprzeciw Niego, oparła się o barierki od schodów i nerwowo zaczęła bawić się włosami. Po policzkach poczuła jak spływają Jej łzy.

-Płaczesz? – spytał

-Nie, tylko oczy mi się pocą – odburknęła ze złością ,

-Przestań! – krzyknął i dodał po chwili – Any, powiedz mi coś, tylko szczerze.

Any jakby wiedziała o co Maxer ją chce spytać. Wstała, zgarnęła włosy do tyłu i cały czas płacząc krzyknęła:

-Nie kocham Alexa…chyba!

Zbiegła schodami. Maxer siedział zdezorientowany. To co powiedziała Any, nie mieściło mu się w głowie. Jej słowa cały czas krążyły mu w myślach. Chciał to usłyszeć, chciał usłyszeć że Any nie kocha Alexa, ale bez tego „chyba” na końcu. W Jego głowie zapanował chaos. Wiedział nie od dziś, że Alex przystawia się do Any, ale nie wiedział że jest aż tak źle. Myślał, że przyjacielowi przeszło to uczucie, po tym jak wyjechał. Maxer wiedział, że musi ratować swój związek z rudowłosą. „Taki ktoś jak Alex nie zasługuje na Any . Nie mogę na to pozwolić” – pomyślał i szybko zerwał się na równe nogi i pobiegł szukać dziewczyny. Znał hotel jak własną kieszeń, i Any też go dobrze znała. Jednak dziewczyny nie było w żadnym miejscu. Zrezygnowany już miał udać się z powrotem na górę, gdy usłyszał jakieś głosy dochodzące z bufetu, w którym było ciemno. Podszedł bliżej i poznał głos Any i swojej mamy, Megan. Zatrzymał się przy drzwiach i zaczął podsłuchiwać.

-Nie chciałam tego powiedzieć, Megan – tłumaczyła się Any

-Ale powiedziałaś Any. Nie odwrócisz tego – uspokajała ja Megan

-Tylko widzisz, Maxer nie rozumie ile znaczy dla mnie Alex. Nie jest identyczny jak Chris, ale to Jego brat – bliźniak. Już sam wygląd Alexa, sprawia, że czasami mam wrażenie iż to nie on tylko Chris. – broniła się rudowłosa

-Any, myślę że ty nie kochasz Alexa. Traktujesz Go jak brata. Alex imponuje Ci tym, że jest podobny do Chrisa. Kochasz, Go ale jak brata, tego jestem pewna.

-Kiedy ja sama nie wiem. Widzisz Megan, kiedy rozmawiałam z Alexem, o tym jak wyznał mi miłość… i potem jeszcze złapał mnie za rękę – plątała się Any. Nie wiedziała co ma mówić. W ogóle już nic nie wiedziała. „ Więc o tym rozmawiali w pokoju Alexa” – myślał Maxer

Any wstała, przytuliła się do Megan i powiedziała:

-Pójdę już

-Any zaczekaj – mówiła Megan – Pomyśl, czy chcesz żeby to Alex już zawsze trzymał Twoją rękę, całował Twoje usta, robił Ci śniadanie? Czy chcesz żeby to Alex zabierał Cię nad zatokę, do „El Diablito” i na basen? Czy chcesz, żeby to Alex robił te wszystkie rzeczy, które robisz teraz z Maxerem? – spytała. W Jej głosie słychać było troskę.

Rudowłosa nie odpowiedziała. Wybiegła z bufetu i skierowała się do windy. Megan również wyszła, gdy usłyszała głos syna:

-Mamo, ona nie może kochać Alexa. To by było niedorzeczne.

Maxer przytulił się do matki. Brakowało mu czasem Jej rodzicielskiego i matczynego uścisku.

-Ona nie kocha Alexa, synku. Wiem to. Ucieszył ją Jego powrót, ale to nie jest miłość i nigdy nie będzie.

-Dziękuje mamo – ucałował matkę i poszedł do windy, z nadzieją że dogoni Any, nim wróci do pokoju, i tak też było. Winda zatrzymała się na 40 piętrze gdzie mieszkał Shawn. Any stała przy drzwiach i wahała się czy wejść, czy nie.

-Any – usłyszała, obróciła się i zobaczyła Maxera – Możemy porozmawiać?

-Maxer chce Ci tylko powiedzieć, przepraszam, i że nie kocham Alexa – wymamrotała

Chłopak przytulił rudowłosą. Pocałował Jej delikatne usta, otarł policzki mokre od łez i weszli do pokoju.

Anylkaa

`Rozdział 82` - Zwyczajny gest

2011-12-27T19:09:00.001+01:00

Przyjaciele do późnych godzin spędzali czas na wspólnej zabawie. Grali w różne gry, wygłupiali się, śpiewali w karaoke. Tak długo nie widzieli Alexa, że chcieli nadrobić stracony z Nim czas. Nikt nie pytał chłopaka co Go spotkało na Hawajach. Doszli do wniosku, że jeśli będzie chciał wszystko im powie. Dochodziła 1 w nocy, gdy Alex oznajmił że jest zmęczony. Pożegnał się, wziął prysznic i udał się do swojego pokoju. Położył się na plecach, ręce skrzyżował pod głową i leżał tak wpatrując się w sufit. Rozmyślał o czasie spędzonym na Hawajach, a najbardziej mimo wszystko myślał o Lei, którą gdzieś w głębi duszy kochał. Jego serce było podzielone. Część kochała Leę, część kogoś innego. Alex nie chciał tego drugiego uczucia, ale stwierdził, że skoro przez tak długi czas nie zanikło, to znaczy że jest prawdziwe. Czy kochał Any? Tego nie mógł powiedzieć. Wiedział tylko, że mu na Niej zależało. Rozumiał, że jest w beznadziejnej sytuacji, bo Any ponad życie kocha Maxera. Jednak to co Go pocieszało, to, to że tu wrócił, ze wrócił do miejsca, gdzie ma przyjaciół i rodzinę, do miejsca gdzie pomimo upływu czasu, ktoś o nim myślał i na Niego czekał.

Usłyszał nagłe ciche pukanie.

-Proszę – powiedział i do pokoju weszła Any. Włosy miała związane w dwa kucyki, co wywołało wrażenie, że zamiast 19 lat ma raptem 16. Any ceniła swój wiek, ale zawsze wiedziała, że wygląda na młodszą niż jest w rzeczywistości.

-Nie powinnaś już spać? – spytał spokojnym głosem

-Chyba nie. Przyszłam zobaczyć czy wszystko w porządku – powiedziała i usiadła na dywanie krzyżując nogi.

-Martwisz się? – spytał z uśmiechem

-O Ciebie akurat tak i to bardzo - powiedziała stanowczo

Przez chwile milczeli, ale nieczuli się niezręcznie. Any spojrzała w okno. Wróciła pamięcią do pewnego zdarzenia w „El Diablito”, kiedy to Alex wyznał Jej swoje uczucia.

-Alex… - zaczęła

-Co jest?

-Czy wtedy w „El Diablito” mówiłeś prawdę? – spytała

Chłopaka zaskoczyło to pytanie. Powrócił w myślach do tego wydarzenia.

-Tamto… To powinnaś zapomnieć, czego ja nie zrobiłem.

-Mówiłeś wtedy prawdę? – spytała ponownie

-Tak. I gdybym mógł, teraz postąpiłbym tak samo.

Any nie spodziewała się takiej odpowiedzi, która ją bardzo zaskoczyła. Myślała, że Alexowi przeszła miłość do Niej, ale jednak się myliła. Nie odpowiedziała nic, bo nie wiedziała co powiedzieć.

Alex wstał z łóżka i podszedł do okna. Oprał się o parapet i mówił dalej.

-Próbowałem z tym walczyć, ale nie potrafię. Moje serce jest podzielone, ja jestem podzielony, moje uczucia są podzielone. Jedyne czego chcę Any, to Twojego szczęścia, którego ja nie potrafię Ci dać. Będę szczęśliwy jeśli Ty też będziesz.

Usłyszał cichy szloch przyjaciółki.

-Alex, kocham Cie brata… Czasami mam jednak wrażenie, że to jednak coś więcej niż miłość braterska – usłyszał Alex z ust Any

Milczeli przez dłuższą chwilę. Alex nie spodziewał się takich słów od Any. Nie chciał Jej stracić, Jej ani reszty przyjaciół. Dotarło do niego, że musi powiedzieć im prawdę o tym co było na Hawajach.

-Czy reszta śpi? – spytał w końcu

-Nie. Oglądają coś tam – wymamrotała Any

Alex podszedł do Niej złapał za rękę, pomógł wstać i wyszli z pokoju. Przyjaciele spojrzeli zaskoczeni.

-Coś się stało? – spytała Ayumi

-Muszę Wam cos powiedzieć – powiedział.

Nadal trzymał Any za rękę, co szybko dostrzegł Maxer. Alex zorientował się, że chłopak dostrzegł ten gest i szybko wypuścił dłoń przyjaciółki. Wzburzony Maxer wstał z kanapy i wyszedł z pokoju trzaskając drzwiami. Nikt prócz Any i Alexa nie wiedział o co chodzi. Alex usiadł na kapanie, a Any wyszła za Maxerem.

Taki zwyczajny, przyjacielski, nic nieznaczący dla żadnej ze stron gest, a potrafi sprawić, że człowiek wpada złość i zaczyna wierzyć, że te dwie osoby coś łączy.

Anylkaa

`Rozdział 81` - Radosne powitanie

2011-12-24T11:03:00.001+01:00

Z racji, tego że są Święta, wszystkim czytelnikom mojego bloga chciałam życzyć Wesołych Świąt. Nie będę się rozdrabniać z życzeniami,ale również chciałam Wam z całego serca podziękować za każdy komentarz, który motywuje mnie do dalszego pisania, za każde odwiedziny, dzięki którym wiem, że ktoś jednak czyta mojego bloga. Jesteście wspaniali, i dziękuje wszystkim którzy mnie wspierają. I jeszcze raz Wesołych Świąt.

A teraz czytajcie :D Wasza Anylkaa

Alex po pół godzinie doszedł do szpitala, w którym leżała Jego mama. Znał już dobrze szpital, gdyż w tym szpitalu się urodził i to tutaj zakładane miał protezy. Skierował się w stronę pokoju pielęgniarek, by dowiedzieć się gdzie dokładnie leży mama. Wszedł do środka i wszystkie pielęgniarki spojrzały na Niego zdziwione.

-Pan Mayer – powiedziała jedna z nich

-Szukam rodziców – powiedział Alex

-Mama leży w 34- wytłumaczyła mu inna

Alex wyszedł z gabinetu z uśmiechem na twarzy, ale i z obawami. Bał się co powie rodzicom, jak zareagują. Jednak mimo to Jego serce było przepełnione radością. Cieszył się, że znów tu jest, że znów wszystko będzie jak dawniej. Doszedł do Sali 34. Drzwi były lekko uchylone, i chłopak usłyszał fragment rozmowy rodziców.

-Dziś mija kolejny tydzień, jak Go nie ma – mówiła słabym głosem mama

-Jeśli nie stracimy nadziei to wróci – tłumaczył jej tata

Alex wszedł po cichu i powiedział:

-Wróciłem, bo nie straciliście nadziei.

Na dźwięk tych słów rodzicie obejrzeli się w strone drzwi i ujrzeli swojego syna.

-Alex, dziecko drogie – mama zaczęła płakać

Alex podszedł do rodziców i przytulił ich. Tak bardzo brakowało mu rodzinnego uścisku, tej rodzinnej atmosfery.

-Mamo, przepraszam - powiedział

-Za co synku?

-To przeze mnie tutaj trafiłaś.

-Alex, dziecko drogie, to nie Twoja wina. Chodź tu do mnie – mówiła mama

Chłopak podszedł do mamy i przytulił ją. Było mu lżej na sercu, gdy zobaczył uśmiech na twarzy rodzicielki.

-Alex – zaczął tata niepewnie - Czy powiesz nam gdzie byłeś?

Chłopak spojrzał w okno. W głowie przemknęły mu wszystkim chwile spędzone na Hawajach.

Zamyślił się. Chciał powiedzieć rodzicom prawdę, ale jeszcze nie teraz.

-Byłem na Hawajach – wydukał tylko

-Co za licho Cię tam poniosło?

-Nie chcę o tym mówić. Powiem Wam, jak wyjdziesz ze szpitala mamo.

Rozmawiali jeszcze przez długi czas. Jednak Alex nie mógł dłużej zostać. Pożegnał się z rodzicami i po wyjściu ze szpitala skierował się do hotelu.

Godzinę później, w hotelu.

Any, Ayumi, Nanu, Shawn, Teku i Martin czekali od 2 godzin w hotelu. Maxer poinformował ich że ma dla nich niespodziankę. Wszyscy się niepokoili, bo nikt nawet nie przypuszczał, że niedługo zobaczą Alexa.

-Maxer, możesz nam powiedzieć co to za niespodzianka – nalegała po raz kolejny Ayumi, jednak Maxer był nieugięty i nic nie mówił. Spojrzał na zegarek, była punkt 14. Zaczął się już obawiać, że Alex nie przyjdzie. Nagle rozległo się ciche pukanie. Zdenerwowany Maxer ostrożnie otworzył drzwi. Po chwili przyjaciele zobaczyli w drzwiach Alexa.

-Aleeeeeeeeeeeex! – wykrzyczały dziewczyny razem.

Podeszły do chłopaka i zaczęły się z Nim witać. Przepełniała Je niesamowita radość. Nanu nawet uroniła kilka łez. Chłopaki jak to chłopaki. Przywitali się z przyjacielem po męsku, poprzez tradycyjny uścisk. Nie dawali tego po sobie poznać, ale w głębi duszy cieszyli się ogromnie że Alex wrócił.

Wszyscy usiedli na sofie i zaczęło się. Alex był pod ostrzałem pytań, od wszystkich. Bał się powiedzieć prawdę, ale wiedział, że im może zaufać i powiedzieć wszystko. Zanim to zrobił spojrzał na Any. Dostrzegł w Jej zielonych oczach łzy, ale były to łzy szczęścia o czym Alex dobrze wiedział.

-Alex…. – zaczęła Nanu – Czy tam gdzie byłeś byli fajni kolesie? – spytała, czym tylko podenerwowała swojego Shawna. Lubiła się z Nim droczyć, jemu tez to nie przeszkadzało.

-W sumie Nanu, to prócz mnie nie było tam nikogo fajnego – powiedział i przyjaciele uśmiechnęli się – Jest dużo rzeczy które chciałbym Wam powiedzieć, ale jestem zmęczony, wiec wszystkiego Wam nie powiem – ciągnął dalej Alex

-Powiedz chociaż gdzie byłeś i co tam robiłeś – prosiła Any

-Hmmm… byłem na Hawajach.

Przyjaciele spojrzeli na niego zaskoczeni.

-No co się tak patrzycie. Hawaje, taka wyspa – wytłumaczył In i mówił dalej – Straciłem pamięć, dlatego nie wiedziałem kim jestem. Gdy już odkryłem prawdę o sobie i o rodzinie, której mieszkałem, spaliłem ich dom. Zadzwoniłem potem do Maxera i tak oto jestem tutaj z Wami,nareszcie.

-Maxer Ty wiedziałeś? - spytała zaskoczona Any

-No na to wygląda.

Przyjaciele długo ze sobą rozmawiali. Ayumi opowiadała Alexowi co u nich się wydarzyło. Chłopak słuchał z ciekowością. Oczywiście Nanu wtrącała się we wszystko co mówiła przyjaciółka, a Any również dodawała swoje trzy grosze. Teku zaproponował, żeby zagrali w Twista. Zgodzili się i po kilku minutach, na macie do gry rozstawieni byli Any, Alex, Martin i Nanu. Śmiechom i wrzaskom nie było końca. W tak ciepłej i radosnej atmosferze Alex poczuł, że życie znów ma sens.

Anylkaa

`Rozdział 80` - Powrót Alexa

2011-12-20T19:17:00.001+01:00

Nie wiem czemu,ale tak sama z siebie zgłosiłam bloga do konkursu Blog Roku 2011.
Nie liczę na żadną wygraną czy coś w tym stylu,ale może to jest szansa, że ktoś mnie dostrzeże ;) Link: Blog Roku 2011

Podczas gdy Alex przebywał na Hawajach u naszych przyjaciół działo się tyle co zwykle. Zaangażowali się bardzo w poszukiwania przyjaciela, do tego stopnia, że każda stacja radiowa i telewizyjna raz dziennie powtarzała krótką informację o zaginionym chłopaku. Była to ta sama informacja, którą Alex słyszał w radiu. Jednak przyjaciele musieli tez znaleźć czas by pomyśleć o swojej przyszłości. Ciężko im było wybrać co chcą robić w życiu, tym bardziej że studia by ich rozdzieliły, a tego się najbardziej obawiali. Nanumi ze względu na zamiłowanie do rysowania i projektowania postanowiła zostać architektem krajobrazów, Ayumi postanowiła kształcić się na kierunku wzornictwo, bo jak uważała „był to kierunek stworzony dla Niej”. Teku i Martin wybrali ten sam kierunek, prawo, na tej samej uczelni. W ten sposób nadal mogli trzymać się razem. Tylko Any i Maxer zwlekali z podjęciem decyzji. Any wahała się pomiędzy architekturą wnętrz a kulturoznawstwem. Maxer nie do końca wiedział co ma zrobić. Miał wątpliwości czy w ogóle iść na studia. Czemu? A to dlatego, że ponownie odezwała się do Niego wytwórnia muzyczna, która jest nim coraz bardziej zainteresowana. Gdyby jednak Maxer wybrał studia, a nie karierę muzyczną z pewnością wybrał by kierunek prawniczy.

Tak więc nasi przyjaciele niedługo się rozdzielą, ale zanim to nastąpi czeka ich jeszcze mnóstwo przygód, niekoniecznie dobrych.

Maxer obudził się o 7 rano. Przetarł oczy i spojrzał na telefon. Cały czas nie chciał wierzyć, że to naprawdę Alex do Niego dzwonił, jednak gdy spojrzał na historię połączeń nie miał już wątpliwości. Wyskoczył z łóżka, wziął prysznic, zjadł śniadanie i z pewnym niepokojem ruszył na lotnisko. Gdy dotarł na miejsce była punkt 8,ale Alexa nadal nie było. Maxer usiadł na ławce i czekał na kolejny samolot. Nie wiedział którym przyleci przyjaciel, dlatego denerwował się gdy po upływie pół godziny Alexa nadal nie było. Miła pani w głośnikach oświadczyła, że właśnie przyleciał samolot z Hawajów. Maxer już stracił nadzieję, na to że przyjaciel wróci. Nadal siedział na ławce. Spuścił głowę i tępo patrzył się podłogę. Zamyślił się. Miał nad czym. Od kilku dni dzwonili do Niego z wytwórni muzycznej. Usłyszeli cover pewnej piosenki i postanowili wypromować młodego Rimskiego. Maxer nawet nie słyszał gdy ktoś do Niego podszedł. Owy ktoś stał nad Maxerem od kilku minut.

-Jesteś tam – powiedział ten ktoś

Maxer podniósł głowę do góry. Nie mógł uwierzyć w to kogo widzi. Przetarł oczy by upewnić się czy to nie sen. Upewnił się, to ni był sen. Przed Maxerem stał przystojny blondyn o pięknych błękitnych oczach.

-Alex, Ty…Ty żyjesz – powiedział w końcu i wstał by po przyjacielsku uściskać Alexa. Jakimś sposobem Maxer dostrzegł, że Alex płacze. Tak faktycznie było. Chłopak uronił kilka łez, ale tylko i wyłącznie dlatego, że wrócił do Monterrey, do rodziców, do przyjaciół, do miejsca, która bardzo pokochał.

Wyszli z lotniska i skierowali się w stronę parku.

Alex był szczęśliwy, że wrócił, lecz dusza Jego nadal cierpiała po tym co przeszedł.

-Stary, co Ty robiłeś na Hawajach? – spytał po długiej ciszy Maxer – I dlaczego nie masz bagażu?

-Cóż… - zaczął ale nie skończył – Samolot rozbił się w pobliżu Hawajów. A bagażu nie mam, bo wszystko co miałem było w samolocie.

-Czemu więc nie wróciłeś wcześniej?

-Nie chce teraz o tym gadać. Zbierz wszystkich i spotkajmy się o 14 w hotelu.

-Ok.

Znów milczeli. Maxer kątem oka spoglądał na Alexa. W Jego twarzy i oczach widział smutek, dziwny smutek, ale i zarazem strach. Wyciągnął telefon, napisał wiadomość i wysłał do przyjaciół.

-Idę do domu – powiedział Alex

-Obawiam się, że nie masz tam czego szukać – powiedział Maxer

Alex spojrzał zaskoczony na przyjaciela.

-Jak to? Co się stało? Co z mamą?

-Pani Mayer jest w szpitalu.

-Co się stało?

-W sumie to nie wiem. Jest tam odkąd zniknąłeś.

-Zobaczymy się o 14. A teraz wybacz Maxer ale muszę do nich iść. Na razie – powiedział Alex i w pośpiechu udał się w stronę szpitala. Maxer przeszedł cały park, doszedł do drogi głównej i udał się do hotelu, gdzie za kilka godzin reszta przyjaciół, miała przywitać Alexa.

Anylkaa

`Rozdział 79` - Pożar

2011-12-17T19:29:00.001+01:00

Dla Diego to był naprawdę ciężki dzień. Tłumił w sobie wszystkie uczucia i dziwnie się zachowywał. Nawet Lea to spostrzegła, jednak Diego uspokoił ja mówiąc, że to wszystko przez że tak bardzo Jej pragnie, w wyniku czego Lea zgodziła się spędzić kolejna noc z Diegiem. Chłopakowi było to na rękę.

Z niecierpliwością czekał, aż wszyscy pójdą spać, by wtedy móc iść do dziewczyny. Gdy usłyszał, że Lon, jako ostatni wszedł do swojego pokoju, powoli otworzył drzwi i rozejrzał się czy nikogo nie ma. Na szczęście korytarz był pusty. Diego po cichu przeszedł cały korytarz i wszedł do pokoju na samym końcu. Jego oczom ukazał się cudny dla jego męskich oczu widok. Na łóżku leżała ubrana w samą bieliznę Lea. Dziewczyna była obsypana płatkami czerwonych róż. Obok na stoliku paliły się pachnące świeczki. Diego nie zwlekał. Podszedł do Leii, zaczął ja całować, przytulać, i w końcu po raz kolejny spełnili swe pragnienia.

Gdy skończyli, Lea zarzuciła szlafrok i zeszła do kuchni po wodę. Diego wiedział po co tu przyszedł i po wyjściu dziewczyny, zabrał się do przeszukiwania pokoju. Nie miał dużo czasu. Przeszukał szafę i komodę, ale nic nie znalazł. Gdy już stracił nadzieję przez myśl przeszło mu żeby zajrzeć pod łóżko. Tak też zrobił. Zajrzał pod łóżku i wyciągnął z niego duży karton. Otworzył go i wśród masy papierów znalazł kopertę z napisem „ Alex Mayer”. Otworzył ją. Po kolei wyciągał rzeczy, które do Niego należały m.in. telefon, dowód, paszport. W kopercie znalazł jeszcze jedną kartkę, wyciągnął ja i przeczytał „ Narządy, które można pobrać po śmierci, to nerki i wątroba. Inne narządy pana Mayera są częściowo uszkodzone lekami, nie nadają się do przeszczepu”.

-Kurwa, co to ma znaczyć? – powiedział do siebie.

Miotały nim dziwne uczucia, ale wiedział jedno, że musi stąd uciekać. Dotarło do Niego, że chcą się pozbyć Jego narządów, nie mógł na to pozwolić. Chciał uciec. Rozejrzał się po pokoju, i do głowy przyszedł mu tylko jeden pomysł: pożar. Z trudem wziął do ręki świeczkę i rzucił ją na łóżko Leii. Ogień rozprzestrzenił się natychmiast. Diego by uniknąć pożaru wyskoczył przez okno i biegiem udał się w stronę miasta.

Lea nie zdążyła wejść do pokoju gdyż już na schodach zobaczyła ogień. .Obudziła wszystkich i zadzwoniła po Straż. Przyjechali od razu, ale górnej części domu nie udało się uratować. Pożar rozprzestrzenił się na całym piętrzę. Nikomu na szczęście nic się stało, ale wszyscy były przerażeni, nawet Lon. Zdenerwowana Lea, biegała po uratowanej części domu i szukała Diega, jednak nigdzie Go nie znalazła. Nie chciała nawet myśleć, że mógł uciec, a jednak tak było naprawdę. Smutna udała się na plażę, zawinęła kocem i zasnęła otulona przez palmy.

Tymczasem Diego dotarł do centrum. Znalazł lotnisko i za resztkę pieniędzy z trudem kupił bilet do Monterrey. Samolot miał za 2 godziny. Wyciągnął telefon. Zachowały się wszystkie kontakty, wszystkie zdjęcia, wszystko to, co było dla Niego ważne. Wybrał numer do Maxera. Chciał żeby ktoś czekał na Niego na lotnisku. Nacisnął zielona słuchawkę i usłyszał sygnał….

*Tymczasem w Monterrey*

Maxer przetarł oczy. Była noc, a Jego obudził telefon, który nie przestawał dzwonić. Spojrzał na wyświetlacz: „Alex dzwoni” – przeczytał w myślach, i doznał szoku.

-To jest sen. To jest sen. To nie może być prawda – mówił do siebie, ale w końcu odebrał.

-Maxer? – spytał zdenerwowany głos Alex

Maxer nie odpowiedział. Nie wiedział co powiedzieć, po raz pierwszy brakło mu słów.

-Maxer, to naprawdę ja. Wracam do Was. Czekaj na mnie na lotnisku o 8. Muszę kończyć. Pa – powiedział Alex i rozłączył się.

Maxer nadal był w szoku. Nie wierzył temu co usłyszał. Cały czas powtarzał słowa Alexa.

Przykrył się kocem i poszedł spać dalej, z nadzieją, że gdy jutro pójdzie na lotnisko, zobaczy tego, który jest poszukiwany od miesiąca, zobaczy tego, który podkochiwał się w Any, że zobaczy Alexa.

Mój drugi blog Zapraszam ;)

Anylkaa

Rozdział 78 - Powrót pamięci

2011-12-13T19:52:00.000+01:00

Diego przetarł oczy i ze zdumieniem spojrzał na zegarek. Dochodziła 12 w południe, a on dopiero co się obudził. Tak bardzo nie chciało mu się wstawać, ale wiedział że jeśli nie dziś, to już nie dowie się prawdy o sobie. Postanowił, że nic nie powie Leii, o tym że wie o Jej kłamstwie. Nie było mu łatwo z tą wiadomością, że Go okłamuje, ale miał nadzieję, że już niedługo stąd zniknie. Wstał z łóżka, ubrał spodnie, T-Shirt i zszedł na dół. Zdziwił się gdy na dole nikogo nie zastał. Poszedł do kuchni i zobaczył na stole małą karteczkę, „Dziękuje za wczoraj. Jesteśmy na molo” – Lea, przeczytał w myślach. Pomyślał że to idealna okazja, że jest sam. W końcu może iść sam do centrum. W głębi ducha liczył, że właśnie tam dowie się czegoś więcej. Włączył radio, zrobił sobie cos do jedzenia, gdy nagle znieruchomiał, bowiem usłyszał w głośnikach następującą informację:

„ Przypominamy, że od 1,5 tygodnia trwają poszukiwania jedynego prawdopodobnie żyjącego pasażera lotu 97 na trasie Pekin – Monterrey. Przypomnijmy, samolot wpadł w turbulencje i roztrzaskał się o skały, w pobliżu Hawajów. Nikt nie przeżył, jednak do tej pory nie znaleziono ciała pana Alexa Mayera, dlatego został on uznany za zaginionego. Alex Mayer ma około 20 lat, blond włosy, niebieskie oczy. Znaki szczególne to tatuaż na lewej łopatce z inicjałami przyjaciół. Każdy kto widział pana Mayera lub wie gdzie przebywa, proszony jest o kontakt z policją.”

Diego stał nieruchomo. Był w takim szoku, że ledwo co oddychał. Usiadł na podłodze i ukrył twarz w dłoniach. W radiu zaczęła lecieć piosenka zespołu RBD – Rebelde. Diego zaczął wsłuchiwać się w słowa piosenki i w głowie zaczęły migać mu różne obrazy. Z sekundy na sekundę obrazów było coraz więcej i zaczęły układać się w całość. Piosenka się skończyła, ale Diego nadal śpiewał „ Y so rebelde….”, chciał żeby ta piosenka trwała wiecznie i nigdy się nie kończyła. Teraz już wszystko pamiętał, dzięki tej piosence przypomniał sobie wszystko, począwszy od spotkania Any i Maxera nad zatoką, a skończywszy na tragicznym locie.

-Tej piosenki zawsze słuchałem z Any – mówił sam do siebie.

Faktycznie tak było. „Rebelde” była to ulubiona piosenka Any i Alexa, słuchali jej zawsze gdy gdzieś byli razem, była to ich taka mała tajemnica.

-Nie mogę w to uwierzyć. Boże! Dziękuje! Dziękuje! – cały czas mówił do siebie.

Był tak szczęśliwy, że poznał prawdę o sobie, że wie kim jest i co tu robi. Życie znów nabrało dla Niego sensu. Czuł, że znów ma dla kogo żyć, bo wiedział, że gdzieś tam w Monterrey grupka przyjaciół cały czas ma nadzieje na Jego powrót.

Był tak pochłonięty rozmyślaniem, że nie usłyszał gdy do kuchni weszła Lea.

-Dzień dobry Kochany – powiedziała, ale Diego nie odpowiedział.

Dziewczyna podeszła do Niego i namiętnie Go pocałowała, to dopiero wyrwało chłopaka z własnych myśli.

-Co z Tobą? – spytała zaniepokojona

-Wybacz, zamyśliłem się – wymamrotał tylko

Lea przytuliła się do Niego. Diego z trudem odwzajemnił uścisk. Teraz, gdy znał prawdę, chciał skończyć z Leą, mimo że naprawdę ją pokochał. Postanowił, że nie da po sobie poznać, że wie już wszystko o sobie.

Zaczął obmyślać plan , jak odzyskać swoje rzeczy m.in. telefon, paszport i dowód. Wiedział, że te rzeczy trzyma Lea u siebie w pokoju. Jedyne wyjście jakie przychodziło mu teraz do głowy, to ponowne przespanie się z Leą. Nie mógł tylko wymyślić jak Jej się pozbyć z pokoju, ale miał nadzieję, że dziewczyna choć na chwilę opuści pokój.

Odwzajemnił uścisk Leii, przytulił ją i zaproponował wspólny spacer, który był początkiem Jego planu.

Moje nowe opowiadanie znajdziecie TUTAJ :D

Blog na Facebooku TUTAJ :D

Anylkaa

`Rozdział 77` - Wspólna noc

2011-12-10T16:40:00.000+01:00

- To co będę musiał robić? – pytał Diego

Siedział w kuchni razem z Lonem, który tłumaczył mu na czym polega gra w nielegalnym kasynie. Diego słuchał uważnie, czego nie wiedział to pytał, by Lon mu wyjaśnił. Lon akurat dziś był w dobrym nastroju i nawet był miły dla Diega. Wytłumaczył mu wszystko krok po kroku.

Po wysłuchaniu wszystkich wskazówek Diego spytał:

-To kiedy mam zacząc?

-Za kilka dni Azaka i Lea zaprowadzą Cię do starego magazynu, gdzie odbywa się gra – tłumaczył Lon dalej. Jednak w głębi ducha śmiał się w najlepsze. Ta cała niby gra w kasynie była tylko fikcją. Tak naprawdę chodziło tylko o narządy Diega. Tak, chodziło o narządy. Nielegalne kasyno to tylko przykrywka. Tak naprawdę Azaka i Lea, miały zabić Diega, by potem Lon mógł sprzedać jego narządy, na czarnym rynku. To było okrutne. Niczego nie świadom Diego zgodził się, ponieważ zależało mu żeby tu zostać, zależało mu na Leii.

Diego siedział jeszcze chwilę w milczeniu, po czym wstał, wyszedł z domu i udał się w stronę molo, gdy nagle usłyszał że ktoś Go woła. Obrócił się i pod palmą ujrzał czerwona czuprynę Azaki. Dziewczyna machała do Niego, tak jakby zachęcała Go żeby do Niej przyszedł. Diego ruszył w Jej stronę.

-Hej chłopczyku – rzuciła dziewczyna gdy już przyszedł

-Cześć – wymamrotał Diego. Nie wiedzieć czemu, nie przepadał za Azaką. Wydała mu się jakaś dziwna, jakby miała coś na sumieniu. Nie podobał mu się Jej charakter, to jak do Niego się zwraca i to jak bardzo jest wredna.

-Chciałaś coś? – spytał w końcu

-W sumie to tak. Jesteś głupi – wypaliła

Diego spojrzał na Nią zdziwiony i zły jednocześnie. Wstał i zamierzał odjeść, gdy Azaka dodała:

- Wielki panicz, się obraził – podeszła bardzo blisko Niego, spojrzała mu w oczy i dodała – Jesteś w moim domu, masz słuchać tego co się do Ciebie mówi i nie kończyć ze mną rozmowy, gdy ja jeszcze nie skończyłam – po tych słowach przywaliła Diegowi z liścia. Obróciła się od Niego i śmiejąc się diabelsko udała się w stronę miasta. Diego zaś szybko pobiegł do domu. Gdy był w swoim pokoju poczuł ulgę, że jest sam. Spojrzał na zegarek, dochodziła 22. Mimo akcji z Azaką czuł dziwna radość. Wiedział, ze niedługo przyjdzie do Niego Lea i stanie się cos magicznego dla nich obojga. Przynajmniej tak myślał. Nie wiedział jednak, że Lea, kocha się z każdym gościem w ich domu i to za pieniądze. Tak, Lea była prostytutką. Nie powiedziała o tym Diegowi, bo żadnemu facetowi o tym nie mówiła. Po prostu, jak spodobał Jej się jakiś mężczyzna, uwodziła Go, żeby został dłużej, wskakiwała mu do łóżka, a po kilku dniach razem z Azaką zabijały Go.

Usłyszał ciche pukanie.

-Proszę – powiedział.

Drzwi otworzyły się i stanęła w nich ponętnie ubrana Lea. Nie mówiąc nic, rzuciła się na Diega. Zaczęła Go rozbierać i już oboje po chwili kochali się. Tak bardzo siebie pragnęli. Ich ciała były rozpalone, pocałunki namiętne. Kochali się nie z miłości, lecz z wzajemnego pożądania siebie.

Gdy było po wszystkim, Lea podziękowała chłopakowi za wspólną noc, ubrała się i po cichu wyszła.

Diego już miał iść wziąć prysznic, gdy zobaczył że Lea zostawiła u Niego swój telefon. Wziął Go i wyszedł z pokoju by Ją odnaleźć. Wiedział, który pokój jest Jej i już miał zapukać, gdy usłyszał jakieś głosy z pokoju Lona. Mimowolnie podszedł bliżej i zaczął nadsłuchiwać.

-Zrobiłam to z Nim – usłyszał głos Leii

-Czyli wszystko jest tak jak zaplanowaliśmy?

-Tak jak zawsze. Swoją drogą, on jest najlepszy w łóżku spośród tych z którymi spałam.

-Nie on jest dobry, tylko Ty – mówił Lon śmiejąc się histerycznie.

Diego usłyszał, że Lea wychodzi z pokoju. Zostawił telefon pod Jej drzwiami u wrócił do siebie.

Był zdruzgotany tym co usłyszał. Postanowił, że nie będzie nic mówił dziewczynie, że zna prawdę, ale postanowił też, że za wszelką cenę dowie się prawdy o sobie.

Anylkaa

`Rozdział 76` - Na molo

2011-12-06T18:00:00.000+01:00

Nadszedł trudny dla Diega dzień. Za kilka godzin miał dać Lonowi odpowiedź czy się zgadza na granie w nielegalnym kasynie. Chłopak czuł że jeśli się nie zgodzi, Lon Go zabije. Mężczyzna nie zrobił na Diegu dobrego wrażenia, dlatego chłopak się Go bał. Lon w gruncie rzeczy nie był złym człowiekiem, sprawiał tylko takie wrażenie, chciał mieć władzę, chciał żeby się Go bali, ale miał swoje uczucia i w głębi duszy był wrażliwy.

Diego siedział na molo. Coraz częściej myślał o Leii, która z dnia na dzień coraz bardziej mu się podobała. Zadurzył się w Niej. Czuł to magiczne uczucie w sercu po raz drugi, tylko nie mógł sobie przypomnieć w kim jeszcze był zakochany (oczywiście chodzi o Any, której próbował wyznać miłość). Tak zamyślony nie dostrzegł że przysiadła się do Niego Lea.

-Widzę, że lubisz tu siedzieć – powiedziała patrząc na Diega

-Tak – odpowiedział - To jest dobre miejsce na przemyślenia.
-A o czym myślisz? - spytała zalotnie

Nie odpowiedział Jej od razu. Nie chciał Jej mówić że myśli o Niej, ale to było silniejsze od Niego i mimowolnie złapał ją za rękę. Lea, ku zdziwieniu chłopaka odwzajemniła uścisk.

Tak. Diego bardzo Jej się podobał. Zresztą każdy facet Jej się podobał. Wiedziała, że prędzej czy później Diego się w Niej zakocha. O to chodziło. Żeby się zakochał i żeby został jak najdłużej.

-Gdzie są Twoi rodzicie? – spytał w końcu Diego

-Widzisz… - zaczęła się zastanawiać – Rodzice utonęli.

-Przykro mi – powiedział Diego i przytulił ją.

Lea próbowała płakać, żeby wzbudzić litość w Diegu, ale jakoś łzy nie chciały płynąć.

Chłopak nie domyślał się nawet, że dziewczyna kłamie. Bo tak naprawdę rodzice Leii żyli i mieli się całkiem dobrze, gdyż oboje byli głównymi kierownikami „Maxer Corporation”, tutaj na Hawajach.

-Wypłynęli w rejs, gdy miałam 7 lat. Zostali źle poinformowani o stanie pogody i spotkał ich sztorm, którego nie przeżyli – wyjaśniała

-Nie mówmy już o tym. To musi być dla Ciebie trudne – spokojnym głosem mówił Diego

Nagle do Leii dotarło, że nie może zwlekać, że jeśli teraz nie rozpali pragnień Diega, to sprawy przyjmą niepożądany obrót. Przyciągała Go do siebie i namiętnie pocałowała. Chłopak się nie bronił i odwzajemnił pocałunek. Plaża była pusta więc nie czuli się skrępowani. Diego, nadal całując dziewczynę położył ją na molo. Lea wiedziała co się święci. Przerwała pocałunek i szepcząc Diegu do ucha powiedziała:

-Przyjdę dziś do Ciebie wieczorem, gdy wszyscy zasną.

-Będę czekał.

Lea wstała. Nie chciała iść, ale musiała grać według planu. Diego nie chciał jej puścić, ale wiedział że jeśli nie pójdzie Lon zrobi Jej awanturę. Pocałowała Go na pożegnanie i poszła.

Diego został sam. Teraz już wiedział jaką odpowiedź dać Lonowi. Teraz wiedział że musi zostać, dla Leii, dla uszczęśliwienia Jej, dla bycia z Nią.

Filmik promujący bloga - TUTAJ :D

Polub bloga na Facebooku TUTAJ :D

Anylkaa