<?xml version='1.0' encoding='UTF-8'?><?xml-stylesheet href="http://www.blogger.com/styles/atom.css" type="text/css"?><feed xmlns='http://www.w3.org/2005/Atom' xmlns:openSearch='http://a9.com/-/spec/opensearchrss/1.0/' xmlns:blogger='http://schemas.google.com/blogger/2008' xmlns:georss='http://www.georss.org/georss' xmlns:gd="http://schemas.google.com/g/2005" xmlns:thr='http://purl.org/syndication/thread/1.0'><id>tag:blogger.com,1999:blog-6336242444170592931</id><updated>2026-10-14T21:19:05.229+02:00</updated><category term="Lena"/><category term="Patryk"/><category term="anioły"/><category term="anylkaa"/><category term="blog o miłości"/><category term="opowiadanie"/><category term="srebrne skrzydła"/><title type='text'>Srebrne Skrzydła</title><subtitle type='html'></subtitle><link rel='http://schemas.google.com/g/2005#feed' type='application/atom+xml' href='http://anylkaa-pokochajmnie.blogspot.com/feeds/posts/default'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6336242444170592931/posts/default?redirect=false'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://anylkaa-pokochajmnie.blogspot.com/'/><link rel='hub' href='http://pubsubhubbub.appspot.com/'/><link rel='next' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6336242444170592931/posts/default?start-index=26&amp;max-results=25&amp;redirect=false'/><author><name>Anylkaa</name><uri>http://www.blogger.com/profile/05140802673844094370</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='26' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhuMV66pYSwcGW4IMLkmpTnHYXBi1IvaMQsVfrc6OFVm8k1i5_TSvFwauawdzmIYFMSYL2y0CCDfpdJmPIJZP4TMG0MVgLnNcQrZffB6IU-bqKDG-ZtMZTHB44B7wD-2A/s220/Anahi+132.png'/></author><generator version='7.00' uri='http://www.blogger.com'>Blogger</generator><openSearch:totalResults>243</openSearch:totalResults><openSearch:startIndex>1</openSearch:startIndex><openSearch:itemsPerPage>25</openSearch:itemsPerPage><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6336242444170592931.post-7627492439608592732</id><published>2017-09-17T22:14:00.001+02:00</published><updated>2017-09-17T22:14:36.551+02:00</updated><title type='text'>Rozdział dwudziesty piąty</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
&lt;b&gt;Lena&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
Gdyby nie to, że jestem aniołem stróżem Sary i jestem z nią
emocjonalnie bardzo mocno związana pomyślałabym, że sobie żartuje z porwaniem
Wiktora. Niestety znałam ją zbyt dobrze by wiedzieć, że mówi prawdę. Znałam też
Arona. Tak przynajmniej myślałam, dopóki nie poznałam jego mrocznej strony. Był
Wygnańcem, był moim wrogiem a mimo to jakiś kawałek mojego serca nadal go
kochał i nie mógł uwierzyć w to, że on jest kimś złym. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
Sara usiadła na podłodze, Patryk obok niej i próbował ją uspokoić. Ja
zaś zaczęłam kombinować jak uratować Wiktora. Wiedziałam, że jego porwanie to
tak naprawdę początek wojny. Aron chce mnie ściągnąć do Królestwa by tam mnie
zabić. Ta myśl, że osoba za którą bym kiedyś poszła w ogień, teraz pała do mnie
nienawiścią i chęcią zabicia mnie jest straszna. Nie potrafię sobie tego
wyobrazić. Nie potrafię w to uwierzyć, że Aron mógłby mi to zrobić. Jeżeli
stracę moc na dostanie się do Królestwa mogę nie mieć już sił na walkę. Wiem,
że rodzice by tego nie chcieli. Aron ich nie zabije, przynajmniej nie zrobi
tego dopóki nie pojawię się w Królestwie. Mam ograniczone zasoby mocy a na polu
walki tylko ja posiadam tak potężną siłę. A raczej posiadałam ją dopóki źródło
mocy nie zostało zniszczone przez Wygnańców. Dlatego anioły tak szybko umierają
i tracą siły. Bez źródła mocy są jak ludzie, słabi i bezsilni.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
-Lena wybacz, że to powiem, ale to ty się powinnaś tym zająć. W końcu
on chce dopaść ciebie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
-Nie wiń mnie za to, że Aron porwał Wiktora. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
-Nic takiego przecież nie powiedziałem. Mówię tylko, że to podstęp.
Wiesz o tym dobrze. Niestety nie wiem jak chcesz to rozegrać by nikt nie
ucierpiał.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
-Znam tylko jeden sposób by wrócić do Królestwa i mieć wystarczająco
siły na walkę.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
-Ale Paty zabroniła ci tam wracać.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
-Czy ktoś mi powie o co do cholery chodzi? – przerwała naszą pogadankę
Sara. Dziewczyna gapiła się mnie to na Patryka czekając na wyjaśnienia. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
-Co byśmy nie powiedzieli, szanse że nam uwierzysz są nikłe. Niemniej
jednak obiecuję, że gdy tylko uratuję Wiktora wszystko ci wyjaśnię i odpowiem
na każde twoje pytanie. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
-Czyli Wiktor jest w niebezpieczeństwie? Patryk, błagam pomóż mu –
błagała Sara – Przecież jesteście najlepszymi przyjaciółmi.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
-Sara ja…ja…Ja nie mogę mu pomóc.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
Wypowiedzenie tych słów było dla Patryka jak morderczy cios. Utrata
mocy spowodowała, że nie może pomóc najlepszemu przyjacielowi. Widziałam w jego
smutnych oczach jak bardzo go to boli i rani. Bezsilność i poczucie bezużyteczności
go wykańczały. Zamierzałam jednak to zmienić.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
-Jak to nie możesz mu pomóc? Zostawisz go tak po prostu?! Po tym
wszystkim co dla ciebie zrobił! – Sara zerwała się z podłogi i zaczęła robić
wyrzuty Patrykowi – A więc taki z ciebie przyjaciel? Zostawiasz kumpla na
lodzie? Świetnie, super, rewelacyjnie!&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
-Jak ty nic nie rozumiesz. Nie potrafię mu pomóc! – Patryk zaczął się denerwować.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
-Dosyć! – musiałam interweniować inaczej by się pokłócili – Sara proszę
cię, nie złość się na Patryka. Musisz mi zaufać. Jeśli to zrobisz Wiktor wróci
do ciebie cały zdrowy. Ale musisz mi coś obiecać.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
-Zrobię wszystko tylko mu pomóż.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
-Gdy mnie nie będzie zajmiesz się Patrykiem.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
-Jak to gdy ciebie nie będzie? – Czarny Anioł wtrącił się do rozmowy-
Nie chcesz chyba… - urwał w pół zdania i zaczął się śmiać – Nie zrobisz tego.
Nie pozwolę ci na to.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
Dotarło do niego co chcę zrobić.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
-Nie mam wyjścia Patryk. Tylko tak go uratujemy. Inaczej może być za
późno. To co Sara obiecujesz?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
-Nie mam bladego pojęcia co wy kombinujecie. Chce tylko odzyskać
ukochanego więc tak, obiecuje że się nim zajmę.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
-W takim razie nie ma na co czekać. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
&lt;b&gt;Patryk&lt;/b&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
Uważałem to za zły pomysł, ale Leny to nie interesowało. Ryzyko jakie
podejmowała, ba, jakie oboje podejmowaliśmy było ogromne. Oboje ryzykowaliśmy
własne życie. Z tym, że ona miała większe szanse na przeżycie niż ja. Tylko ona
mogła wpaść na tak szalony pomysł. Chciała żebym tym razem to ja podzielił się
z nią resztkami swojej mocy, by mogła dostać się do Królestwa. Niestety będąc
nieprzytomnym nie mogłem zostać sam. Nie wiedziałem jak moje ciało będzie
reagować na utratę moce, na taki eksperyment. Najgorsze, że bałem się, że pod
wpływem tego co się będzie ze mną działo zrobię Sarze krzywdę. Jednak ona się
nie bała. Po rozmowie z Leną, Sara była bardzo spokojna. Przestała płakać, raz
nawet się uśmiechnęła. Zostawiłem ją samą w pokoju a sam poszedłem do kuchni
gdzie była Lena.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
-Coś ty jej zrobiła? – spytałem.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
-Nie zapominaj, kto jest jej aniołem stróżem –powiedziała z uśmiechem.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
-Ty i te twoje sztuczki. Powiedziałaś jej chociaż jak to wszystko
będzie wyglądać?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
-Mniej więcej. Obiecała, że dopóki się nie obudzisz będzie przy tobie?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
-A co gdy tobie się coś stanie? Gdy coś pójdzie nie tak?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
-Patryk… Ja też się boję, ale to jest to, co czuję, że muszę zrobić.
Niestety wiem, że to może cię zabić.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
-No co ty nie powiesz. Wiesz, że jak zabije mnie to chłopak z kawałkiem
mojej duszy też zacznie powoli umierać?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
-Co chcesz przez to powiedzieć? – spytała zaskoczona.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
-Zacznie majaczyć, mieć przewidzenia, urojenia. Aż w końcu umrze.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
-Nie potrafię tego zrozumieć. Jak po pierwsze mogłeś zrobić coś tak
głupiego jak rozszczepienie duszy bez odpowiedniej wiedzy o tym? I jak po
drugie ktoś z twoją duszą będzie żył podczas gdy ty umrzesz?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
-Lena, mówiłem ci, że nie wiem za dużo na ten temat. Tylko jedna osoba
odpowie na twoje pytania.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
-Edd.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
Edd. Nie wiem czy bardziej chciałem go zabić czy najpierw torturować a
potem dopiero zabić za to co zrobił moim rodzicom. Nienawidziłem go. Gardziłem
nim. Teraz był dla mnie nikim. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
-Nie mamy czasu. Musimy zaczynać – Lena przerwała tą chwilę ciszy i
poszła do salonu a ja za nią. Sara zadawała mało pytań. Może to i nawet lepiej.
Przez chwilę myślałem, że Lena rzuciła na nią jakiś urok ale potem
stwierdziłem, że nie jest na tyle głupia by marnować moc na takie pierdoły.
Położyłem się na kanapie a Lena usiadła obok mnie. Sara siedziała na fotelu i
przyglądała się nam jakby była w cyrku i oglądała dobre przedstawienie magików.
Wcale jej się nie dziwę. Magiczne wiązki mocy przepływające pomiędzy mną a Leną
robiły wrażenie nawet na mnie. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
&lt;b&gt;Sara&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
Nie miałam pojęcia co się tu dzieje. Ta dwójka robiła jakieś dziwne
rzeczy, mówili o jakimś Królestwie, Wygnańcach o jakieś mocy. Jakby się z
jakiegoś filmu o magii urwali. Podczas gdy Wiktor gdzieś walczył o życie oni
ucinali sobie pogawędki na temat tego czy Patryk przeżyje, czy Lena uratuje
świat i czy coś takiego jest w ogóle możliwe. Mimo niepokoju o Wiktora, gdy
Lena powiedziała, że go uratuje ulżyło mi. Poczułam, że mówi prawdę, że
naprawdę sprowadzi go tutaj całego i zdrowego. Chciała tylko żebym obiecała, że
będę się opiekowała Patrykiem gdy jej nie będzie. Jeśli to miało sprawić, że
szybciej sprowadzi Wiktora do mnie zgodziłam się. Chociaż nadal czułam złość na
Patryka za brak wykazywania jakichkolwiek chęci pomocy swojemu najlepszemu
przyjacielowi, zgodziłam się. Nie wiedziałam jednak na czym ta opieka miała
polegać i Lena tak naprawdę nie powiedziała mi nic więcej a ja sama jakoś nie
drążyłam tematu. Miała mi wszystko powiedzieć gdy sprowadzi Wiktora z powrotem.
Zaufałam jej. Mimo, że wiedziałam, że Lena jest inna czasami zachowywała się
jak osoba , która przez kilka lat żyła w jakiejś dziczy z daleka od ludzi a nie
w niebie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
&amp;nbsp;Nagle jednak zaczęłam
podejrzewać, że z Patrykiem jest coś nie tak. Rozmawiał z Leną tak swobodnie.
Oboje wiedzieli o czym mówią, rozmawiali o wspólnych tematach, o tych całych
Wygnańcach i o magicznej mocy. Czy to możliwe by Patryk też był aniołem? Byli
ze sobą tak blisko, emanowała pomiędzy nimi magiczna energia jakiejś zakazanej
miłości rodem z brazylijskich telenoweli. Czy coś takiego mogło mieć jednak
miejsce tutaj na ziemi? Coraz bardziej się przekonywałam, że tak, że to jest
możliwe.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
Nie wiedziałam jednak co mam robić. Lena powiedziała, że znika a ja mam
pilnować Patryka i tyle. Nic więcej. Jak więc miałam mu pomóc? Co takiego może
się wydarzyć? &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
Usiadłam na fotelu a Lena i Patryk na kanapie. Patryk położył się i
złapał Lenę za rękę. Ewidentnie się kochali. I to ewidentnie była burzliwa miłość.
W chwili gdy zobaczyłam wiązkę niebiańskiej mocy przepływającej z Patryka do
Leny miałam pewność, że Patryk też jest aniołem. Gapiłam się na ten obraz jak
oczarowana. To był naprawdę piękny widok. Coś jak śmierć z miłości do drugiej
osoby. Nie mogłam wydusić z siebie ani słowa. Lena pocałowała Patryka,
spojrzała się mnie z uśmiechem, po czym wstała, wyciągnęła ręce przed siebie i
po kilku sekundach moim oczom ukazały się cudowne, piękne i lśniące srebrne
skrzydła. Chwilę później Lena zniknęła a ja zostałam z Patrykiem. Podeszła do
niego by zobaczyć czy wszystko z nim w porządku ale nie reagował na moje słowa.
Złapałam go za rękę. Był cały zimny, nie ruszał się i nie oddychał. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
-Spokojnie Sara. Nic mu nie jest. Może po prostu tak ma być. –
powtarzałam sobie. Nie mogłam jednak go tak zostawić. Gdyby był człowiekiem zadzwoniłabym
po pogotowie. Ale Patryk był kimś innym. Wykręciłam numer do jednej z dwóch osób
która mogła mi pomóc z tej sytuacji.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
Chociaż minęło dopiero piętnaście minuto d mojego telefonu do Edda
miałam wrażenie, że trwa to wieczność. Gdy w końcu się pojawił i zaprowadziłam
go do Patryka był przerażony i zdenerwowany.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
-Co się tu wydarzyło? – spytał mnie. W tym samym czasie do mieszkania
weszła Paty z wielką walizką. Stanęła jak wryta gdy zobaczyła nieprzytomnego
Patryka. Nic nie mówiąc podeszła do chłopaka i ujęła jego dłoń. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
-Jakiś Aron porwał Wiktora. Lena powiedziała, że zna sposób żeby go
uratować. Nie miałam pojęcia o co chodzi a potem kazała mi się zająć Patrykiem
i zabrała od niego jego moc, rozwinęła skrzydła i zniknęła.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
Paty i Edd byli totalnie zszokowani tym co się tu wydarzyło. Nie pytali
nawet dlaczego mnie nie dziwi ta sytuacja.&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
-Czy coś złego się stało? – zapytałam.&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
-Ona go zabiła. Zabrała mu całą moc jaka mu pozostała. Ta moc
utrzymywała go przy życiu. Lena go zabiła.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://anylkaa-pokochajmnie.blogspot.com/feeds/7627492439608592732/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://anylkaa-pokochajmnie.blogspot.com/2017/09/rozdzia-dwudziesty-piaty.html#comment-form' title='Komentarze (4)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6336242444170592931/posts/default/7627492439608592732'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6336242444170592931/posts/default/7627492439608592732'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://anylkaa-pokochajmnie.blogspot.com/2017/09/rozdzia-dwudziesty-piaty.html' title='Rozdział dwudziesty piąty'/><author><name>Anylkaa</name><uri>http://www.blogger.com/profile/05140802673844094370</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='26' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhuMV66pYSwcGW4IMLkmpTnHYXBi1IvaMQsVfrc6OFVm8k1i5_TSvFwauawdzmIYFMSYL2y0CCDfpdJmPIJZP4TMG0MVgLnNcQrZffB6IU-bqKDG-ZtMZTHB44B7wD-2A/s220/Anahi+132.png'/></author><thr:total>4</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6336242444170592931.post-2065693668743109387</id><published>2016-11-04T14:40:00.002+01:00</published><updated>2016-11-04T14:40:57.048+01:00</updated><title type='text'>Rozdział dwudziesty czwarty </title><content type='html'>&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;b&gt;Patryk&lt;/b&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Przez wiele lat żyłem sam, błąkałem się po różnych miejscach więc
mieszkanie samemu nie było mi straszne. Nie dało się żyć tak żebym nie widywał
się z Eddem, było to wręcz niemożliwe. Lena była temu przeciwna, Paty jednak
mnie poparła. Decyzję o wyprowadzce podjąłem w chwili gdy Sara przyniosła do
nas&amp;nbsp; szklaną kulę. Po prostu czułem, że
muszę opuścić to miejsce inaczej stanie się coś złego. Znalezienie odpowiednego
miejsca nie zajęło mi dużo czasu. Sara powiedziała o tym Wiktorowi, ten swoim
znajomym i już popołudniu spakowałem swoje rzeczy i przeniosłem się do nowego
lokum.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Szklana kula, którą przyniosła Sara okazała się być Czarną Misą w
której zostało zamknięte całe moje królestwo, moja rodzina. I chociaż błagałem
Paty by pozwoliła mi jej dotknąć ta była nieugięta . Powiedziała, że najpierw
musi ją zbadać razem z Eddem a ja mam na razie pilnować Leny i uważać na
siebie. Z Paty nie warto było dyskutować, była zbyt stanowcza a wprowadzenie
jej w gniew mogłoby nas kosztować życie. Wolałem tego uniknąć. Posłuchałem jej.
Następnego dnia spakowałem swoje rzeczy a moja wyprowadzka była dla Leny
zaskoczeniem.&amp;nbsp; Edda nie było. Oboje się
unikaliśmy, ale chyba tak było lepiej. Nie byłem gotowy na rozmowę z nim, nie
byłem gotowy by nawet na niego spojrzeć.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Czułem się jednak trochę niepotrzebny. Miałem chronić Lenę, ale
zostałem już nikim. Byłem tylko zwykłym Czarnym Aniołem. Nawet najmniejsza rana
mogłaby mnie zabić. Czy to miało związek z tym, że część mojej duszy jest w
ciele innego chłopaka? Naprawdę nie miałem pojęcia, że rozszczepienie &amp;nbsp;może się tak skończyć. Przez moją głupotę
umrze niewinna osoba. To mnie jeszcze bardziej wkurzało niż mój brak szybkiej
regeneracji czy historia z Eddem. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Patryk! – usłyszałem zza drzwi głos Leny.&amp;nbsp; Wstałem by otworzyć jej drzwi i totalnie mnie
wmurowało gdy zobaczyłem moją anielicę z walizką w ręku.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Co to ma znaczyć? – spytałem patrząc na jej bagaż.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Mieszkanie tam bez ciebie jest nudne. Nie mogę bez ciebie wytrzymać.
Za bardzo się martwię, tym bardziej teraz gdy… - urwała by na mnie spojrzeć,
ale nie dokończyła zdania.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Gdy jestem bezużyteczny. – skończyłem za nią. Weszła do środka i
zaczęła rozglądać się po mieszkaniu. Nie potrzebowałem willi z balkonem.
Wystarczyła mi typowa kawalerka.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Ładnie tu. – powiedziała opierając się o parapet, wyglądając przez
okno i zmieniając temat.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Naprawdę chcesz tu zostać? – spytałem obejmując ją w pasie i tuląc się
do niej. Jej złote włosy pachniały tak świeżo, były takie delikatne i miękkie w
dotyku. Nie odpowiedziała od razu. Wpatrywała się w grupkę bawiących się
dzieciaków na podwórku.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nie chcę zostawiać cię samego. – odezwała się w końcu. Odwróciła się i
spojrzała na mnie swoimi pięknymi oczami – Jest tyle rzeczy które chcę z tobą
zrobić nim… - znów urwała i nagle zaczęła płakać. Przytuliłem ją. O co tym
razem chodziło?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nim co? Lena co tym razem się dzieje? Nie płacz proszę. – chciałem ją
uspokoić i chyba mi się udało bo powoli przestawała płakać.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Znów spojrzała na mnie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nim rozpocznie się wojna.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Jaka wojna?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Patryk nie udawaj głupiego. Przecież wiesz, że TO się zbliża. Wkrótce
się zacznie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Więc zróbmy coś z tym. Musimy się przygotować.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nic nie możemy zrobić dopóki Paty nie da nam znać. Musimy czekać. Nie
chcę cię stracić.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Lena… Przecież i tak jesteśmy sobie pisani. Nie stracisz mnie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Obiecujesz?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Obiecuję.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Przytuliłem ją z wyrzutami sumienia, że musiałem ją okłamać. Obiecałem
jej coś co jest na tą chwilę niemożliwe. Nie wiem co ze mną będzie za kilka
dni. Zostało mi już tylko moje wątłe ciało, nic poza tym. Naprawdę ta myśl, że
nic nie mogę zrobić, że jestem bezużyteczny była straszna. Byłem zmęczony tym
wszystkim. Chciałem zasnąć i obudzić&amp;nbsp; się
gdy już będzie po wszystkim, jednak nie było to możliwe. Chociaż nie, jednak
było możliwe. Wystarczyło tylko bym zadał sobie kilka głębokich ran i zapadł w
bardzo długi sen. Wtedy przespałbym to wszystko. Nie mogłem jednak tego zrobić.
Będąc w tak głębokim śnie albo znów bym trafił do Błękitnego Pałacu albo
cząstka mojej duszy zrobiłaby coś niekontrolowanego. Teraz miałem przynajmniej
czas by się bardziej nad tym zastanowić i znaleźć jakieś rozwiązanie, którego
wcześniej nie znałem.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;b&gt;Lena&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Patryk był samolubny. Jak on mógł od tak się wyprowadzić i zostawić
mnie tu samą? I dlaczego podjął nagle taką decyzję? Paty mówiła mu, żeby unikał
Edda, ale nikt nie spodziewał się, że Patryk tak się zachowa. Po tym jak Czarny
Anioł opuścił dom rodzeństw, &amp;nbsp;Paty
zabrała mnie do piwnicy. Tam pozwoliła mi się przyjrzeć szklanej kuli, którą
przyniosła Sara. Zastanawiało mnie czy Sara sama z siebie znalazła kulę i
zabrała ją do siebie czy jednak los tak splótł nasze drogi, że akurat padło na
nią? To nie był przypadek, że Sara została wplątana w to wszystko. Na razie wie
tylko o mnie, ale nie zdołamy już dłużej ukrywać przed nią i przed Wiktorem
tożsamości Patryka. Nie teraz gdy jest on w takim stanie. Wiem, że ma mnie
ochronić i być ze mną, ale niestety on teraz nie może nic zrobić. Stracił
całkowicie swoje moce a pobyt w Błękitnym Pałacu wyssał z niego resztki sił jakie
miał. To tak jakby był teraz człowiekiem. Mógł zginąć w każdej chwili, ale ja
nie mogłam na to pozwolić. Dlatego postanowiłam z nim zamieszkać. Ani Paty ani
Edd nie mieli nic przeciwko. Wiedziałam, że bardziej martwią się o mnie niż o
Patryka, ale nie mogłam pozwolić by mój Czarny Anioł został sam. Ja też nie
chciałam zostać sama. Potrzebowałam go. Wiedział więcej rzeczy ode mnie, mógł
odpowiedzieć na kilka moich pytań a tylko ja mogę go ochronić w razie
niebezpieczeństwa.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Co zamierzasz zrobić? – spytałam Paty, która uważnie przyglądała się
szklanej kuli.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Razem z Eddem musimy poszukać w księgach jak otworzyć kulę. Nigdy
wcześniej nic takiego nie miało miejsca. Można powiedzieć, że to historyczny
moment dla aniołów.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Paty, dlaczego kolejność mojej misji się zmieniła? Przecież najpierw
miałam odnaleźć misę a potem Patryka.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Powierzyliśmy ci z Eddem zbyt trudne zadanie, można powiedzieć, że
wręcz niemożliwe. Mieliśmy podejrzenia, że naczynie może znajdować się na
terenie pałacu więc wtedy może by ci się udało, ale gdy tam byłaś razem z Eddem
wiedzieliśmy już, że się pomyliliśmy, dlatego uratowałaś tylko Patryka.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Co się stanie z Patrykiem? – zapytałam jeszcze. Byłyśmy same, więc
mogłam spytać Paty o kilka spraw.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Zdajesz sobie sprawę jak ciężko jest cokolwiek zrobić gdy nagromadziło
się tyle ważnych spraw? Zanim otworzymy kulę chciałabym żeby Patryk porozmawiał
z Eddem.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-On go może zabić!&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Wiem Lena, ale nie zrobi tego. Ciężko jest zapanować nad aniołem gdy
jest w gniewie, ale nad Patrykiem będzie jeszcze ciężej, bo nie ma żadnego
źródła mocy, które by mogło mu pomóc w tej walce.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Przecież nadal mogę mu użyczyć swojej mocy.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nie możesz. Zabraniam ci żebyś to robiła, chyba że sytuacja cię do
tego zmusi. Nie możesz tego robić od tak.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Dlaczego? – drążyłam temat.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Bo w końcu i ciebie to zabije. Nie rozumiesz? Czy po prostu nie chcesz
rozumieć? Lena straciłaś więcej mocy na uratowanie Patryka niż ci się może
wydawać. Owszem, nadal jesteś w stanie wiele zrobić i nie umrzeć, ale czeka nas
wojna z Wygnańcami a dopóki ona będzie trwać nie masz prawa wstępu do swojego
królestwa. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Paty…Jak to nie mam wstępu? Dlaczego? Powiedz mi do cholery co tam się
dzieje! – nie wytrzymałam i wybuchłam.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-To się dzieje. – powiedziała Paty. Machnęła ręką i moim oczom ukazał
się koszmarny widok. Rzeź jaką urządzili Wygnańcy w moim królestwie była
strasznym widokiem. Ogień spowijał całe królestwo, krew brudziła białe ściany zamku,
mordowane anioły były bezsilne a zwycięskie okrzyki Wygnańców odbierały aniołom
nadzieję, że ich los się zmieni. Obraz krwawej masakry zniknął tak szybko jak
się pojawił. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Teraz rozumiesz? Dotarła do ciebie powaga sytuacji?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Moje królestwo…&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Dlatego musisz nam zaufać. Chcemy pomóc. Tobie, Patrykowi i reszcie
aniołów. Też nas boli patrzenie na to, co wyprawiają Wygnańcy, ale ty jesteś
naszą ostatnią nadzieją. Oni Czarnym Mieczem zabijają twoich braci i twoje
siostry, dlatego tak ciężko jest z nimi walczyć.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Więc jak mam z nimi wygrać jeśli to oni posiadają Czarny Miecz. Macie
jakiś pomysł? – spytałam.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Idź do Patryka. Gdy wszystko będzie gotowe, damy ci znać. Zajmijcie
się sobą. Spędźcie razem czas, potrzebujecie się nawzajem. – Paty uśmiechnęła się
i przytuliła mnie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Idąc do mieszkania Patryka była kompletnie rozbita. Nie płakałam, ale
była wstrząśnięta tym co pokazała mi Paty. Królestwo Aniołów, wszystko to co
kochałam, wszystko to co było dla mnie domem, inne anioły z którymi spędzałam
czas, wszystko to z jednej chwili runęło. Dopiero teraz zrozumiałam jaką siłę
posiadają Wygnańcy, jak silny jest Aron i jak ważna jest moja rola w tej
wojnie. Nie poddam się, nie mogę, ale nie mam żadnego pomysłu jak sobie z tym
poradzić. Patryk był zaskoczony, że postanowiłam u niego zamieszkać.
Spoglądałam na bawiące się dzieci i zazdrościłam im, że są takie beztroskie i
radosne. Przecież sama też kiedyś taka byłam. W ramionach Patryka pozwoliłam sobie
na chwilę słabości, ale szybko wróciłam do siebie.&amp;nbsp; To nie była czas na łzy. Zrobię tak jak
kazała mi Paty, spędzę czas wspólnie z Patrykiem. Zapomnimy na chwilę o tym
całym bałaganie i będziemy mieli tylko siebie. Patryk ucieszył się na mój
pomysł i całe popołudnie łazilśmy bez celu po mieście. Poszliśmy do kina.
Dobrze, że Wiktor zabierał tu Sarę, to czasem z nimi się wybrałam jak jej
stróż, ale to nie to samo co być tu na żywo. W parku karmiliśmy kaczki, byliśmy
na lodach a gdy słońce zaszło poszliśmy posiedzieć na molo. Tego chciałam. Tyle
razy byłam świadkiem jak Sara i Wiktor tak spędzają czas, że sama tego
zapragnęłam i udało się. Byłam szczęśliwa.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Patryk też. W jego oczach widziałam szczęście i radość. Uśmiechał się,
łaskotał mnie i całował. Potrzebowałam tego popołudnia by dojść do siebie po ostatnich
wydarzeniach. I w chwili gdy już myślałam, że nic nie zepsuje nam dnia
usłyszałam z daleka znajomy głos, którego nie poznałam od razu. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Lena! – krzyczał chłopak. Odwróciłam się i zobaczyłam biegnącego w
naszą stronę Łukasza. W tej samej chwili Patryk zaczął dziwnie się zachowywać.
Zaczął szybciej oddychać i strasznie zbladł. Oparł się o moje ramię i próbował
się uspokoić. Na marne.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Cześć Lena. – przywitał się ze mną ale widziałam, że jest zaskoczony
obecnością Patryka. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Cześć. – odpowiedziałam. Spoglądałam to na niego, to na Patryka i
przypomniałam sobie podsłuchaną rozmowę Paty i Patryka gdy wróciliśmy z
Błękitnego Pałacu. Mój anioł mówił coś o rozszczepieniu duszy, która trafiła do
obcego chłopaka. Teraz poukładało mi się to w całość. Gapiłam się na Łukasza bo
to on był chłopakiem, który dostał cząstkę duszy Patryka, dlatego był dla mnie
taki miły i dlatego ja w nim cały czas widziałam mojego anioła. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Z twoim kolegą chyba jest coś nie tak. – powiedział Łukasz. Faktycznie
Patryk wyglądał coraz gorzej. To wszystko przez to, że jego rozszczepiona dusza
spotkała się z jego prawdziwym ciałem w takich oto okolicznościach. Nie
wiedziałam nic na ten temat, wiec nie miałam pojęcia co zrobić. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Patryk trzymaj się ,proszę cię – wyszeptałam mu do ucha – albo powiedz
mi co mam robić. Przytuliłam go.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Każ mu odejść. Wymyśl coś, ale musi sobie stąd iść. – powiedział cicho
Patryk.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Przyniesiesz nam wody? Nie mogę go tu zostawić samego. – spytałam Łukasza.
Zgodził się i odszedł. W chwili gdy chłopak się oddalał Patrykowi wracały siły.
Po kilku minutach czuł się lepiej. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Spadamy stąd. Jeśli znów go spotkam zabiję go z bólu. – powiedział mój
anioł. Pomogłam mu wstać i dłuższą ale bezpieczniejszą dla niego drogą
wróciliśmy do mieszkania. Na zewnątrz zrobiło się już ciemno, ale Patryk nie
chciał bym zapalała światło w mieszkaniu. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Możesz mi to wytłumaczyć? Odbiło ci już do reszty z tym
rozszczepianiem duszy? – chciałam na niego krzyczeć, ale nie potrafiłam. Byłam
na niego zła i jednocześnie było mi go szkoda.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Skąd o tym wiesz? – spytał zaskoczony.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Podsłuchałam twoją rozmowę z Paty. I chyba dobrze zrobiłam.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Lena, zrobiłem to by cię chronić. Nim się pojawiłaś błagałem Edda by
mnie tego nauczył. Kiepsko mi szło, ale w końcu się udało. Stało się to jednak
wtedy gdy trafiłem do Błękitnego Pałacu. Nie miałem nad tym kontroli, nie
wiedziałem tego dopóki się nie obudziłem. Niestety chyba coś poszło nie tak.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-To znaczy? – spytałam.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Ten chłopak nie powinien wiedzieć kim jesteś. Powinien stracić
wszystkie wspomnienia związane z tobą. Najgorsze jest to, że i tak będę musiał
go zabić.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nie zrobisz tego! – zaprotestowałam.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-To jest jedyny sposób żebym odzyskał swoją utraconą cząstkę duszy.
Jeśli tego nie zrobię to mnie zabije. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-To dlaczego na niego to tak nie działa jak na ciebie?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Bo to ja jestem właścicielem duszy. On nie ma o niczym pojęcia. Nie
jestem na to jednak gotowy. Na nic nie jestem gotowy. Wszystko dzieje się zbyt
szybko.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Patryk westchnął a ja już nie wiedziałam co powiedzieć a co dopiero
zrobić. Byłam równie bezsilna co on. &amp;nbsp;Nagle przeszedł mnie dreszcz. Znałam to
uczucie. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Patryk… Patryk coś się stało…Sara jest cała roztrzęsiona. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Zdążyłam to powiedzieć i usłyszeliśmy na klatce głos Sary. Patryk
szybko otworzył jej drzwi i moja podopieczna wbiegła do mieszkania cała
zapłakana. Jej emocje były bardzo silne, jak nigdy wcześniej. Odczuwałam ból
razem z nią i nie mogłam nad tym zapanować. Zaczęłam się trząść i denerwować
jak ona.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Zniknął… - chlipała Sara.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Ale kto? – spytał łagodnie Patryk.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Wiktor. Porwał go.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Kto taki? Co się stało Sara?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Przychodził do niego od kilku dni jakiś chłopak. Mówił, że cię zna i
że to twoja wina. Cały czas powtarzał, że go popamiętasz, że stracisz
wszystkich którzy są dla ciebie ważni. Mówiłam mu żeby szedł na policję, ale on
to zignorował. Chciał z tobą pogadać, ale zniknąłeś a ten chłopak cały czas się
narzucał.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Dlaczego nic mi nie powiedziałaś? – spytałam ją.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Wiktor nie chciał żebym o tym rozpowiadała. Mówił, że sobie z nim
poradzi. A dziś jak po niego poszłam zobaczyłam jak ten chłopak wciąga go siłą
do auta i odjeżdża. Patryk do cholery zrób coś z tym. O co tu chodzi? – Sara nadal
chlipała.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Wiesz coś więcej o tym chłopaku? Jak wygląda? Czy mówił coś więcej o
mnie? Skąd mnie zna?&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nie. Wiem tylko tyle, że ma na imię Aron.&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://anylkaa-pokochajmnie.blogspot.com/feeds/2065693668743109387/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://anylkaa-pokochajmnie.blogspot.com/2016/11/rozdzia-dwudziesty-czwarty.html#comment-form' title='Komentarze (5)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6336242444170592931/posts/default/2065693668743109387'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6336242444170592931/posts/default/2065693668743109387'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://anylkaa-pokochajmnie.blogspot.com/2016/11/rozdzia-dwudziesty-czwarty.html' title='Rozdział dwudziesty czwarty '/><author><name>Anylkaa</name><uri>http://www.blogger.com/profile/05140802673844094370</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='26' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhuMV66pYSwcGW4IMLkmpTnHYXBi1IvaMQsVfrc6OFVm8k1i5_TSvFwauawdzmIYFMSYL2y0CCDfpdJmPIJZP4TMG0MVgLnNcQrZffB6IU-bqKDG-ZtMZTHB44B7wD-2A/s220/Anahi+132.png'/></author><thr:total>5</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6336242444170592931.post-7295934461905765494</id><published>2016-08-02T15:30:00.000+02:00</published><updated>2016-08-02T20:37:48.117+02:00</updated><title type='text'>ROZDZIAŁ SPECJALNY - 5 ROCZNICA BLOGA!!!</title><content type='html'>&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: red;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://www.facebook.com/Anylkaa/&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;SPECJALNY WPIS NA FACEBOOKU&lt;/a&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: blue;&quot;&gt;-Ja Any, biorę sobie ciebie Maxerze za męża...&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: blue;&quot;&gt;-Ja Maxer, biorę sobie ciebie Any za żonę....&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: blue;&quot;&gt;*i ślubuję ci miłość, wierność i uczciwość małżeńska oraz, że cię nie opuszczę aż do śmierci*&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: blue;&quot;&gt;Najpiękniejszy dzień w pokręconym życiu Any i Maxera miał miejsce niedługo po wszystkich wydarzeniach jakie spotkały przyjaciół.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: blue;&quot;&gt;Any - najszczęśliwsza na ziemi żona i Maxer - najszczęśliwszy na ziemi mąż siedzieli właśnie na starym konarze drzewa powalonego kilka miesięcy wcześniej.Chociaż byli właśnie w zatoce, w miejscu w którym tak wiele wydarzeń miało miejsce, nie miało to znaczenia. Oni sami kilka miesięcy spędzili podróżując po Europie z której nie chcieli wracać. Spędzili tam wymarzone wakacje, cieszyli się tylko sobą. Nie obchodziło ich nic więcej. Po tym co ich spotkało przez ten mogli być w końcu razem. Związani świętym i niezniszczalnym sakramentem małżeństwa byli szczęśliwi niż kiedykolwiek wcześniej. Dopasowali się tak idealnie, że drugiej tak idealnej pary na świecie nie ma. Ciesząc się z małych rzeczy i z obecności drugiej osoby, zapominając o wszystkich problemach przez te kilka miesięcy żyli tylko dla siebie i ze sobą.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: blue;&quot;&gt;Any promieniała radością, odżyła. Dojrzała i zmieniła się, na lepsze. Maxer był w stanie zrobić dla niej wszystko chociaż ona do szczęścia potrzebowała tylko jego.Wtulona w ramiona swojego męża wpatrywała się w spokojną taflę błękitnego jeziora. Maxer trzymał w swoich ramionach jej drobne ciało, które nosi w sobie nowe życie - ich dziecko. To właśnie po to Any zorganizowała spotkanie z przyjaciółmi, by podzielić się z nimi tą radosną informacją.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: blue;&quot;&gt;Młode małżeństwo nie widziało świata po za sobą. Any czuła się bezpiecznie będąc w ramionach Maxera, on z kolei czuł, że teraz musi o nią dbać jeszcze bardziej. Delikatnie łaskotał jej ciało a ona tylko się uśmiechała i szybko się rewanżowała tym samym. Patrząc na nich, nikt by nie pomyślał ile razem przeszli. W tak młodym wieku poradzili sobie ze strasznymi tragediami jakie ich dotknęły. Życie ich nie oszczędzało, ale mieli siebie i dzięki temu pokonali wszelkie trudności i przeszkody jakie stanęły im na drodze.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: blue;&quot;&gt;-Mogłabym spędzać tak z tobą każdy dzień, każdą noc...Całe życie... - powiedziała rudowłosa wtulając głowę w ramiona męża.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: blue;&quot;&gt;-Chcesz przesiedzieć tu resztę życia? &amp;nbsp;- spytał Maxer gładząc jej gładkie włosy.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: blue;&quot;&gt;-A czemu nie? - spojrzała na niego tym swoim diabelskim wzrokiem, który zawsze pojawiał się gdy wpadła na jakiś szalony pomysł. Tak było i tym razem. Any stanęła na konarze i to samo zrobił Maxer.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: blue;&quot;&gt;-Any? - spytał ją trzymając za rękę by nie spadła.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: blue;&quot;&gt;-Zamieszkajmy tu. Zbudujmy wśród tej zieleni piękny domek w którym będziemy spędzać wakacje. Niech powstanie tu miejsce do którego będziemy mogli ucie przed zgiełkiem miasta. Niech ten konar będzie fundamentem naszego nowego domu.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: blue;&quot;&gt;Maxer przyglądał się swojej żonie z uśmiechem na twarzy. Nigdy nie mógł pojąć skąd w Any tyle radości i energii.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: blue;&quot;&gt;-Dobrze. Zamieszkajmy tu. - potwierdził jej pomysł Maxer.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: blue;&quot;&gt;Dziewczyna spojrzała zaskoczona na Maxera po czym rzuciła mu się ze szczęścia w ramiona by po chwili zacząć śmiać się wniebogłosy. Maxer otoczył ją swoimi silnymi ramionami w których Any czuła się bezpiecznie.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: blue;&quot;&gt;-Kocham cię rudzielcu.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: blue;&quot;&gt;-Ja ciebie też kocham Maxer.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: blue;&quot;&gt;Namiętny pocałunek przerwali im przyjaciele.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: blue;&quot;&gt;-Dobra, już dosyć tych czułości - odezwał się Shawn.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: blue;&quot;&gt;Any i Maxer zaraz po ślubie udali się w podróż po Europie. Wrócili kilka dni temu, ale dopiero teraz udało im się spotkać z całą paczką przyjaciół. Any nadal nie wierzyła, że pomimo tego wszystkiego co się stało wszyscy: Nanu z Shawnem, Martin z Ayu i Teku, są nadal jedną wielką rodziną, przyjaciółmi.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: blue;&quot;&gt;Przez kilka godzin nad zatoką rozbrzmiewał radosny śmiech przyjaciół. Znów czuli się jakby mieli beztroskie i spokojne życie.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: blue;&quot;&gt;-Dobra. A teraz podajcie nam jeden konkretny powód dlaczego spotkamy się tutaj a nie na jakieś imprezie powitalnej? - zapytała Nanu wtulona w Shawna.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: blue;&quot;&gt;Maxer i Any spojrzeli na siebie i wybuchnęli szczerym śmiechem.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: blue;&quot;&gt;-No robaczki, dalej mówcie - popędzała ich Nanu.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: blue;&quot;&gt;-Jestem w ciąży - powiedziała Any z uśmiechem na ustach, czując ruchy nowego życia w sobie.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: blue;&quot;&gt;Nanu i Ayu omal nie udusiły rudowłosej z tej radości. Teku, Martin i Shawn również pogratulowali Maxerowi.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: blue;&quot;&gt;Any i Maxer cieszyli się podwójnie - swoim szczęściem jak i z tego, że przyjaciele się cieszą. Zawsze wspierali się nawzajem i zawsze sobie pomagali. Zawsze byli razem i zawsze razem będą, nieważne czy będą tutaj czy na drugim końcu świata. Zawsze będą razem.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: blue;&quot;&gt;Zawsze.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: blue;&quot;&gt;*****&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: blue;&quot;&gt;-Mamo, Chris znów pociągnął mnie za włosy - skarżyła się matce mała, 5-letnia, dziewczynka o pięknych blond włosach, błękitnych jak ocean oczach imieniem Blanca.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: blue;&quot;&gt;-Chris, przestań dokuczać siostrze. - matka skarciła ciemnowłosego chłopczyka, uśmiechnęła się do niego i puściła mu oczko.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: blue;&quot;&gt;Chris i Blanca byli bliźniakami, chociaż wcale do siebie nie podobnymi. Blanca była zbyt podobna do zmarłego siedem lat tamu Chrisa, bliskiego przyjaciela mamy. Była jakby jego kobiecą wersją i jej rodzice od razu o tym wiedzieli. Mały Chris był idealnym odzwierciedleniem swojego taty. Kropla w kroplę podobny do ojca. Już w wieku pięciu lat znał się na interesach i rodzice wiedzieli, kto obejmie interes za kilkanaście lat.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: blue;&quot;&gt;Szczęśliwa rodzina. Nie, to nie obraz. To realny i jak najbardziej prawdziwy obraz szczęśliwej rodziny jaką bezsprzecznie była rodzina państwa Rimskich - Any, Maxer i dwójka ich uroczych dzieci - Blanca i Chris. Nie byli idealną rodziną, byli szczęśliwą rodziną i nie dążyli do idealności. Nie obnosili się z tym kim byli, mieszkali w wyremontowanym domu Any, blisko tak bardzo ukochanej przez nią zatoki.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: blue;&quot;&gt;Nigdy im się nie śpieszyło. Zawsze mieli czas dla siebie, dla dzieci i dla przyjaciół. Mimo, że każde z nich miało własne życie, nigdy o sobie nie zapomnieli i spotykali się tak często jak tylko mogli. Dziś miało być jedno z takich spotkań. Tym razem organizatorem mieli być Any i Maxer.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: blue;&quot;&gt;Any pracowała razem z Maxerem. Maxer z kolei coraz prężniej rozwijał &quot;Maxer Corporation&quot; co pozwoliło mu zapewnić godne życie dla żony i dzieci. Jednak jemu pasował ten spokój mieszkania na przedmieściach miasta. Mógłby mieszkać wszędzie, byle miał ze sobą żonę i dzieci.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: blue;&quot;&gt;-Uważajcie na siebie - powiedziała Any udzielając błogosławieństwa dzieciom a potem Maxerowi - Pamiętaj zostawić dzieciaki u rodziców i nie spóźnij się - dodała jeszcze gdy Maxer wsiadał do auta.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: blue;&quot;&gt;Była taka szczęśliwa i spokojna. Wszystko układało się tak jak chciała, że często wydawało jej się, że to sen. Wiedziała, że Maxer da jej szczęście, ale nie wyobrażała sobie aż takiego szczęścia. Nie pojmowała tego i dlatego była wdzięczna za to każdego dnia.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: blue;&quot;&gt;Zabrała z domu wszystko co potrzebowała by przygotować przyjęcie i udała się nad zatokę gdzie stał mały, drewniany domek ze schodkiem z przewróconego konaru drzewa. Uśmiechnęła się na myśl o tym wspomnieniu. Nie przygotowywała za dużo. Umowa była taka, że każdy zawsze przynosił coś od siebie, dzięki czemu gospodarz miał więcej czasu. Any bardzo podobał się ten pomysł. Nie ukrywała, że opieka nad bliźniakami była łatwa, ale nigdy się nie skarżyła bo nie miała na co. Za bardzo kochała swoje spokojne życie, by cokolwiek w nim zmieniać.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: blue;&quot;&gt;Maxer zostawił dzieci u rodziców Any i zaraz po pracy wrócił do domu by pomóc ukochanej wszystko przygotować. Nie zastał jej w domu, więc udał się nad zatokę. Any stała przy brzegu i cieszyła się chwilą. Wiatr rozwiewał jej rude włosy a popołudniowe słońce ogrzewało jej twarz.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: blue;&quot;&gt;Maxer zaskoczył ją od tyłu i skradł jej całusa.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: blue;&quot;&gt;-Witaj moja żono. - uśmiechnął się zadziornie.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: blue;&quot;&gt;-Witaj mój mężu - Any pocałowała Maxera po czym mocno go przytuliła - Tęskniłam, wiesz?&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: blue;&quot;&gt;-Wiem. Ja też. Ale już jestem, już do ciebie wróciłem.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: blue;&quot;&gt;Maxer mocno przytulił Any. Tak bardzo się cieszył, że ją ma.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: blue;&quot;&gt;Wspólna chwila nie trwała długo. Usłyszeli z oddali histeryczny śmiech Nanu, co oznaczało, że przyjaciele już się schodzą. Nanu obecnie była żoną Shawna ale raz na jakiś czas porzucała bycie żoną i szła do klubu się wybawić. Miało to swoje granice, których przez pięć lat małżeństwa Nanumi ani razu nie przekroczyła i nigdy nie zapomniała, że ma męża i uroczą córeczkę. Shawn jej na to pozwalał. Na dużo jej pozwalał, ale na tym polegało ich życie małżeńskie. Nie ograniczali się, ale jedno nigdy nie zapomniało o drugim.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: blue;&quot;&gt;Martin i Ayu żyli spokojnie, w spokojnej dzielnicy spokojnego miasta. Spokój - tym jednym słowem można opisać ich życie, Nie był to spokój jaki panował u Any i Maxera. Był to rodzaj trochę innego spokoju. Miało na to wpływ głównie to, że Ayumi była z natury spokojną dziewczyną a Martinowi to nie przeszkadzało. Skoczyłby za Ayu w ogień. Jednak ten ich spokój i porządek miał wkrótce zburzyć przyjście na świat małego Robina, który jak zapewniała Ayu z każdym dniem dawał o sobie znać coraz bardziej.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: blue;&quot;&gt;Teku się nie pojawił. Any bardzo żałowała, że przyjacielowi nie uda się przyjechać z Los Angeles na kilka dnia. Zamieszkał tam z Leą i jako jedyny z całej paczki spełnia swoje muzyczne pragnienia grając w rockowym zespole.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: blue;&quot;&gt;Any ucieszyła się na widok przyjaciół i wiedziała, że ten wieczór będzie piękny. Każde spotkanie z przyjaciółmi dawało jej jeszcze więcej siły i energii. Mimo, że wszyscy już przyszli ona i Maxer nadal stali nad brzegiem jeziora. Przyjaciele stanęli obok nich i złapali się za ręce.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: blue;&quot;&gt;-Zawsze będziemy amigos, nie ważne gdzie będziemy. - powiedziała Any.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: blue;&quot;&gt;-Zawsze - przytaknął jej Maxer.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: blue;&quot;&gt;-Zawsze - odpowiedzieli razem Nanu i Shawn.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: blue;&quot;&gt;-Zawsze - przytaknęli razem Ayu i Martin.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: blue;&quot;&gt;Zawsze.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://anylkaa-pokochajmnie.blogspot.com/feeds/7295934461905765494/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://anylkaa-pokochajmnie.blogspot.com/2016/08/rozdzia-specjalny-5-rocznica-bloga.html#comment-form' title='Komentarze (1)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6336242444170592931/posts/default/7295934461905765494'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6336242444170592931/posts/default/7295934461905765494'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://anylkaa-pokochajmnie.blogspot.com/2016/08/rozdzia-specjalny-5-rocznica-bloga.html' title='ROZDZIAŁ SPECJALNY - 5 ROCZNICA BLOGA!!!'/><author><name>Anylkaa</name><uri>http://www.blogger.com/profile/05140802673844094370</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='26' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhuMV66pYSwcGW4IMLkmpTnHYXBi1IvaMQsVfrc6OFVm8k1i5_TSvFwauawdzmIYFMSYL2y0CCDfpdJmPIJZP4TMG0MVgLnNcQrZffB6IU-bqKDG-ZtMZTHB44B7wD-2A/s220/Anahi+132.png'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6336242444170592931.post-1313731867992749889</id><published>2016-05-13T22:29:00.001+02:00</published><updated>2016-05-13T22:29:57.167+02:00</updated><title type='text'>Rozdział dwudziesty trzeci</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;b&gt;&lt;i&gt;&lt;a href=&quot;https://www.youtube.com/watch?v=7TWzV05kQ4w&amp;amp;feature=youtu.be&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;POSŁUCHAJ&lt;/a&gt;&lt;/i&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;b&gt;&lt;i&gt;Lena&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/i&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Patryk siłą odciągnął mnie od Arona, którego tłukłam po twarzy za to co
mówił. Chciałam go zabić&amp;nbsp; byłam w stanie
to zrobić, ale to nie była dobra chwila. Jeszcze przyjdzie na to czas.
Szarpałam Patryka by mnie puścił, ale był silniejszy niż ja.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Uspokój się. Nie jest tego wart – powiedział gdy nadal próbowałam mu
się wyrwać. Aron tylko się śmiał. Jego zachowanie mnie drażniło. W tej chwili
żałowałam, że go uratowałam.&amp;nbsp; Nie myślałam
racjonalnie odkąd Aron wspomniał o moich rodzicach. Mógł kłamać, ale mógł też
mówić prawdę. Nie mogłam tego zignorować. Cokolwiek by się nie działo muszę
wrócić do domu, do swojego królestwa. Muszę to zrobić. Dobrze wiedziałam, że
powrót tam jest konieczny i że to tam rozegra się ostateczna walka pomiędzy
aniołami i Wygnańcami. Wiedziałam, to już od dawna, bo Tafus mi to powiedział.
On wie, wielkie księgi anielskich bibliotek też to wiedzą, ale jest to wiedza
zakazana. &amp;nbsp;Chciałam jeszcze o coś spytać
Arona, ale zniknął. Rozpłynął się od tak. A chciałam zadać tylko jedno pytanie:
dlaczego?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-My też powinniśmy wracać – powiedział Patryk.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Tylko tyle masz do powiedzenia? Nie ciekawi cię to co on mówił? –
zapytałam.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nie będziemy o tym rozmawiać w miejscu którego nie znamy. – odpowiedział
anioł.&amp;nbsp; Nie pytałam o nic więcej. To mi
wystarczyło by wiedzieć, że w Patryku zapłonęła żądza zemsty. Był Czarnym
Aniołem, ale to wciąż anioł. My anioły już tak mamy, szybko wyczuwamy intencje
innych aniołów i ich zamiary. Nasila się to w rodzinach i związkach. A skoro ja
i Patryk jesteśmy sobie przeznaczeni szybko do mnie dotarło, że uwierzył
Aronowi i chce się zemścić na Edzie. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Masz jakiś pomysł żeby wrócić?&amp;nbsp;
- spytałam go gdy wpatrywał się w niekończącą się zieloną polanę.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Milczał. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Halo, Patryk? – pomachałam mu ręką przed oczami i w tej samej chwili
gwałtownie złapał mnie za nadgarstek i przysunął do siebie. To nie był Patryk
którego znałam.&amp;nbsp; To był Patryk, który
doświadczał gniewu anioła. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Niemożliwe – wyszeptałam do siebie – Niemożliwe, niemożliwe. –
powtarzałam.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Gniew anioła to nie jest coś czego doświadcza każdy anioł. To
specyficzny rodzaj gniewu. Większość aniołów nad nim panuje, Tafus prowadzi
specjalne szkolenia jak nad nim panować. Gniew anioła to gniew, którego
rozgniewany anioł nie czuje, nie wie, że go to dopadło, dlatego tak ciężko jest
się go pozbyć. Gniew jest w każdym z nas, ale nie wszyscy go aktywują aż do
tego stopnia. Patryk najprawdopodobniej nie wie, że coś takiego istnieje. Wpadł
w ten stan prze Arona. Dowiedział się, że Edd zabił jego rodziców. Poprzez
gniew anioła jego największym pragnieniem będzie zabić Edda. Jakby na tą chwilę
mało było problemów, Patryk dołożył nam wszystkim kolejny. Nadal trzymał mój
nadgarstek a ja czekałam aż gniew się uspokoi, chociaż na chwilę. Nie
próbowałam nawet z nim walczyć by mnie puścił, nic by to nie dało. Siła anioła
podczas gniewu jest ogromna. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Zajęłam się stanem Patryka zupełnie zapominając o swoich rodzicach.
Jakaś cząstka mnie czuła, że czegoś mi brakuje, że uciekły mi jakieś momenty z
życia, zupełnie…. zupełnie jakby ktoś mi wymazał pamięć. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Niemożliwe.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
W tej samej chwili Patryk mnie puścił i wrócił do dawnego siebie. On
nie zdaje sobie sprawy, co mu dolega. Nie chciałam też o tym z nim rozmawiać w
zupełnie obcym nam miejscu. Nie mogłam przewidzieć czy nie czyha na nas jakieś
niebezpieczeństwo. Patryk miał rację, musimy wrócić. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
W tej samej chwili przed nami nagle znikąd pojawiła się Paty. Ulżyło mi
to, że nie był to Edd. Gdyby tylko Patryk go zobaczył…&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Paty – przytuliłam ją. Choć czasami bywała szorstka, lubiłam ją i
wiem, że chciała dla mnie jak najlepiej. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Jak dobrze znów was widzieć razem, całych i zdrowych – powiedziała.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Patryk wpadł w gniew anioła – wyszeptałam jej do ucha. Uśmiechnęła się
tylko i pogłaskała mnie po głowie. Widziałam, że to do niej dotarło, ale teraz
nie mogła nic z tym zrobić. Nadal czułam, że w mojej głowie brakuje jakiś
ważnych informacji, ale coś mnie blokowało przed przypomnieniem sobie
wszystkiego. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Patryk…Dobrze cię widzieć – staruszka przywitała się z Czarnym
Aniołem. Patryk już wrócił do siebie. Dopóki nie zobaczy Edda wszystko będzie z
nim dobrze.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Cieszę się, że nic nie jest Paty – odpowiedział Patryk. Przytulił ją.
Wyglądali jak rodzina, jak matka, która czekała aż jej syn wróci z dalekiej
podróży. Widać, że dla Patryka zarówno Edd jak i Paty znaczyli bardzo dużo,
nawet nie jestem w stanie pojąć jak dużo.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Paty kazała nam stanąć obok niej i złapać ją za ręce. Powiedziała kilka
słów w jakimś dziwnym języku i nim zdążyłam mrugnąć oczami znaleźliśmy się wszyscy
razem znów w piwnicy. Edda nie tu nie było. Odetchnęłam z ulgą.&amp;nbsp; Paty kazała Patrykowi położyć się na sofie.
Chciała sprawdzić czy wszystko z nim w porządku.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Gdzie Edd? – zapytałam po cichu.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Kazałam mu iść. Obie dobrze wiemy, że musi unikać Patryka dopóki nie
znajdziemy jakiegoś rozwiązania – mówiła Paty jednocześnie szykując jakaś
miksturę dla Patryka.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-A teraz chodź. Ja będę zajmować się Patrykiem a ty mi wszystko
opowiesz.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Paty zaczekaj, jest coś jeszcze.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Co takiego? – spojrzała na mnie zaskoczona.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Odkąd uratowałam Patryka mam wrażenie, że są rzeczy o których powinnam
pamiętać, ale nie potrafię ich sobie przypomnieć.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Paty popatrzyła na mnie i uśmiechnęła się. Sięgnęła do kieszenią i
wyjęła z niej fiolkę mieniącą się kolorami i podpisaną moim imieniem.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Masz, wypij to na raz – podała mi fiolkę i poszła do Patryka.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Zrobiłam jak mi kazała. Moją głowę zalała fala wspomnień i wydarzeń. Ale
tylko dwa z nich były brakującymi elementami moich wspomnień. Edd i jego
historia jak morduje rodziców Patryka i moi rodzice torturowani przez Wygnańców
w Królestwie Aniołów. Upadłam zalewając się łzami. Widok zakrwawionej matki i
posiniaczonego ojca był ponad moje siły, które i tak już dosyć osłabły przez
pomoc Patrykowi. Paty nie mogła nic zrobić. Nie mogła przerwać leczenia Patryka
by mi pomóc. Czułam, że tego nie wytrzymam, że nie zniosę tego dłużej.&amp;nbsp; Miałam dość, byłam u kresu sił. Chciałam
wrócić do domu, być znów z rodzicami, szczęśliwa i zadowolona z życia. Zesłanie
mnie tutaj jest dla mnie jak koszmar, jak horrory, które Sara czasem oglądała z
Wiktorem. Ja się poddaje, nie dam rady dłużej, nie zniosę tego ani chwili
dłużej. Rozwinęłam skrzydła by ukryć swoją rozpacz lecz w tej samej chwili
poczułam jak czyjaś dłoń ociera moje łzy.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nie płacz, mój aniele – usłyszałam podnoszący mnie na duchu głos
Patryka. Paty stała obok niego wbijając mu coś w ramię a on mówił tylko do
mnie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Patryk, kiedy ja… – chlipałam.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Wiem, Lena. Ja naprawdę to wiem i ja to rozumiem. Spójrz na mnie –
powiedział, ale ja nie chciałam by widział moje łzy – Lenka, proszę spójrz na
mnie – poprosił jeszcze raz a ja mu uległam. Spojrzałam w jego cudowne oczy i
wiedziałam, że Sara miała rację mówiąc, że pasujemy do siebie. Wystarczyła
sekunda by Patryk również rozwinął skrzydła. Nasze usta złączyły się w
pocałunku a nasze skrzydła osłoniły nas i dały nam chwilę prywatności. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;b&gt;Patryk&lt;/b&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Tęskniłem za nią. Tak cholernie tęskniłem za swoją anielicą, że
doprowadzało mnie do obłędu to, że Paty nie chciała zostawić nas samych.
Rozumiałem ją, że musiała mi pomóc, ale tak bardzo pragnąłem bliskości Leny.
Gdy tylko wróciliśmy na ziemię, widziałem, że z Leną coś jest nie tak. Zaraz po
tym jak Paty podała jej jakąś fiolkę Lena się załamała. Po raz kolejny okazała
słabość. Rozpostarła skrzydła i chciała się w nich ukryć. Ale nie mogłem na to
pozwolić. Kochałem ją i byłem jej teraz potrzebny. Spojrzałem na Paty. Ona
tylko westchnęła. Pozwoliła mi wstać i iść do dziewczyny, ale nadal
wstrzykiwała mi coś do ciała. Lena płakała. Otarłem jej łzy i ta krótka chwila
była tylko dla nas. Wśród tylu problemów i tego co spotkało i mnie i ją
ukradliśmy jedną, krótką chwilę by być razem. Cholernie za nią tęskniłem. Za
jej bliskością, radością, za jej uśmiechem i za całowaniem jej. Ona też się nie
opierała. Nasze skrzydła pozwoliły nam korzystać z tej upojnej chwili
prywatności. Muskała moje wargi jak spragniona. Chciałem, by ta chwila trwała
jak najdłużej. Jednak zawsze znajdzie się ktoś kto nam przerwie i tym razem
była to oczywiście Paty.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-No młodzi, dosyć tych czułości. Potem się sobą nacieszycie. Lena ty
idź na górę a ty zostajesz tutaj…ze mną – Paty powiedziała to tak stanowczo, że
nie podlegało to dyskusji. Lena otarła łzy i zwinęła swoje piękne skrzydła. Ja
wróciłem na sofę. Czułem się jakoś dziwne szczęśliwy, jakbym nie miał żadnych
problemów, jakby wszystko to, co mnie trapiło nagle zniknęło. Tym razem znów
Paty sprowadziła mnie na ziemię gasząc moją radość.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nie byłabym tak szczęśliwa na twoim miejscu. Wygnańcy zaatakowali
Królestwo Aniołów. Torturują rodziców Leny. Są w stanie ich zabić jeśli nie
odnajdą Czarnego Miecza.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Lena nie może tam wrócić – powiedziałem.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Jej to powiedz. Ona i tak to zrobi. Do ciebie należy wybór czy
pójdziesz z nią.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Dlaczego miałbym ją zostawić? – spytałem. Nim Paty odpowiedziała dała
mi do wypicia jakiś ohydny napój i kazała mi usiąść. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Podczas twojej nieobecności wydarzyło się tyle rzeczy, które musisz
zrozumieć i zaakceptować. Ale nie będzie to łatwe. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Jakie rzeczy?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Patryk posłuchaj – Paty spojrzała na mnie – Wszystko co dziś usłyszysz
zmieni twoje podejście do Edda. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Co on ma z tym wspólnego?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Sam ci o tym powie. Nim jednak do tego dojdzie musisz wiedzieć, że
Sara wie o tym kim jest Lena.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Co takiego?&amp;nbsp; - zerwałem się na
równe nogi nie mogąc w to uwierzyć.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Spokojnie. Nic nikomu nie powie. Jest godna zaufania, podobnie jak
twoja rozszczepiona dusza.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Niemożliwe – wyszeptałem.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
A więc udało mi się rozszczepić duszę.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Twoja rozszczepiona dusza trafiła do jakiegoś chłopaka, który teraz
lata z Leną. Wiesz co zrobiłeś?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Dobrze wiedziałem co zrobiłem. Ale chciałem tylko chronić Lenę. Nie
chciałem nikomu zaszkodzić. Moja decyzja jednak pozbawi życia niewinnego
chłopaka…&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-To jest chyba akurat najmniejszy problem jaki teraz mamy. Chce
wiedzieć wszystko co działo się po tym jak odszedłem. – musiałem zmienić temat.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nie wywiniesz się od tego. Poniesiesz konsekwencje rozszczepienia
duszy. I nie dam ci o tym zapomnieć – zakończyła naszą rozmowę Paty.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Byłem zdezorientowany. Tu Paty mówi o Eddzie, za chwilę, że Sara zna
sekret Leny a teraz o jakimś chłopaku, który posiada w sobie cząstkę mojej
duszy odpowiadającą za ochronę Leny. Naprawdę nie było mnie aż tak długo, że
wydarzyło się tyle ważnych rzeczy. Co takiego mnie jeszcze ominęło?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Paty wróciła na górę a ja zostałem sam. Mimo iż Lena mnie uratowała
nadal byłem słaby. Nie odzyskałem w pełni sił… Nigdy ich już nie odzyskam.
Teraz straciłem już swoje zdolności na zawsze. Nawet najmniejsza rana będzie
goić się miesiącami. Nitki życia Leny nie uzdrowią mnie tak jak jej. Płynie w
nas inna krew, ale mimo to potrafiła obudzić moją duszę z głębokiego snu.
Dopiero teraz przypomniałem sobie, że mówiła coś o Czarnej Misie. Skąd ona w
ogóle o tym wiedziała? Straciłem i tak już za dużo czasu w Błękitnym Pałacu.
Wygnańcy wtargnęli do królestwa Leny a ja nie mogę nic z tym zrobić. Bez
szybkiej regeneracji, bez źródła mocy byłem nikim.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Patryk? – usłyszałem z góry jej głos, ale nie odpowiedziałem. Chciałem
by sama do mnie przyszła i tak też zrobiła.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Jak się czujesz? – spytała łapiąc mnie za dłoń. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-To ciebie powinienem o to spytać – spojrzałem na nią a potem
pogłaskałem po policzku. Uśmiechnęła się leciutko. Patrzeliśmy sobie oczy i
dostrzegłem, że Lena chce mi coś powiedzieć.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Chcesz mi coś powiedzieć? Spokojnie, Paty mi wszystko powiedziała.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Gdybyś wiedział wszystko na pewno nie siedziałbyś tutaj tak spokojnie –
powiedziała i złapała mnie za rękę – Chodź, dowiedzieć się prawdy.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Lena, czekaj.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Mhm?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-A co z nami? – spytałem.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Z nami? Jakimi nami? &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Dajesz mi kosza? – zapytałem a on spuściła głowę w dół. Blond włosy
zakryły jej całą twarz.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Milczała. Przytuliłem ją do siebie i pocałowałem w czubek głowy.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nawet gdybym chciała – podniosła głowę – nie mogę – powiedziała i
skradła mi pocałunek. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Czyli jesteśmy na siebie skazani? – spytałem gdy wchodziliśmy do
pokoju.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Niestety tak – odparła z uśmiechem i puściła mi oczko. Ona naprawdę
jest aniołem. Nawet gdyby była człowiekiem i tak bym myślał, że to anioł a nie dziewczyna.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Jakieś kilka godzin później leżąc na trawniku przed domem chciałem znów
wrócić do Błękitnego Pałacu i o niczym nie pamiętać ani o niczym nie
wiedzieć.&amp;nbsp; Bo wrócić tu i dowiedzieć się,
że osoba która cię wychowała zamordowała twoich rodziców było gorsze niż
leżenie w Błękitnym Pałacu, gdzie nie czułem nic. Chciałem być sami i
uszanowali to, ale tak naprawdę chciałem stąd uciec, ale nie miałem gdzie.
Potrzebowałem z kimś pogadać, ale nic mi po rozmowie z Wiktorem. Skoro Sara
wie, jemu też będę musiał powiedzieć kim jestem. Edd zabił moich rodziców, całe
Czarne Królestwo zatopiło się w Czarnej Misie, która zaginęła i od tamtej pory
nikt jej nie widział. Do tego jeszcze Lena okazała się być jedyną osobą, która może
ją odnaleźć. Jakby tego było mało ja i ona jesteśmy sobie pisani, ale jak to
zwykle bywa czeka nas długa droga do bycia razem. A na koniec wszystkiego
Wygnańcy torturują rodziców Leny a część mojej duszy jest&amp;nbsp; chłopaku imieniem Łukasz, który już za długo
nie pożyje przez moją miłość do Leny. Pełnia szczęścia po prostu. Nie chciałem
widzieć Edda, on mnie też nie. Paty powiedziała, że mamy sobie nie wchodzić w
drogę i unikać się nawzajem. Jakby to miało w czymś pomóc. Ja rozumiem, że był
pod wpływem czaru Wygnańców, że nie wiedział co robi, naprawdę to rozumiem. Z
czarną magią ciężko wygrać. Nie mogę tylko pojąć dlaczego przez tak długi czas
nic mi o tym nie mówił. Dlaczego tak długo to ukrywał? Czy gdyby Lena się nie
pojawiła nadal bym o tym nie wiedział? Czy to w ogóle ma jakiś sens? Usłyszałem
skrzypienie uliczki. Podniosłem się i zobaczyłem idącą w moją stronę Sarę
niosącą wielką, szklaną kulę w rękach. Wstałem a ona wręcz rzuciła się na mnie
i tak mocno przytuliła jak zawsze to robiła.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Gdzieś ty się tak długo podziewał? Tak się o ciebie martwiłam. Tak się
za tobą stęskniłam… Głupek. Żeby mi to było ostatni raz – powiedziała. Czy to na
pewno była Sara, którą znałem? Czy wybaczyła mi ten pocałunek?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Też się cieszę, że ci widzę&amp;nbsp; - odpowiedziałem
i też ją przytuliłem. Była moją przyjaciółką, choć wiedziałem, że się we mnie
kochała. I jestem pewny, że gdzieś, wewnątrz niej, nadal pozostały jakieś
resztki uczuć do mnie. Tego się nie dało zauważyć. Ja to wiedziałem.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Co tu robisz tak późno? Nie powinnaś się sama włóczyć o tej porze. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Ach… Yyy… no wiesz… - jąkała się, nie wiedziała co powiedzieć, zaczęła
się denerwować.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Zadzwoniłam do niej, żeby powiedzieć jej, że wróciłeś – usłyszałem głos
idącej w naszą stronę Leny. Jej złote włosy falowały na powietrzu, choć wiatr
wcale nie wiał. Anioł… Mój anioł. Moja piękna kobieta, która – gdy to wszystko
się skończy – będzie tylko moja. Będzie moim aniołem. Na zawsze.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Lena oparła się na moim ramieniu a ja złapałem ją za rękę.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Czy ja o czymś nie wiem?&amp;nbsp; -
spytała Sara patrząc na nas wymownie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nie wiesz o wielu rzeczach&amp;nbsp; -
odpowiedziała jej Lena.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Wiesz o czym mówię. Nie było go tak długo, wraca i już jakaś miłość pomiędzy
wami. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Przyszłaś tu żeby prawić im miłosne kazania? – usłyszeliśmy głos Paty dochodzący
z tarasu. Zdecydowanie zwracała się do Sary. Cała nasza trójka weszła do domu i
idąc za Paty udaliśmy się do piwnicy. Sary nic nie ruszało, więc najwidoczniej
musiała już tu być. Przez cały ten czas trzymała w dłoniach szklaną kulę, jakby
to była jakaś ważna rzecz. Paty wzięła od niej kulę i aż dłonie jej zadrżały
gdy ją trzymała. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Wszyscy trzej patrzeliśmy zaskoczeni tym co się dzieje. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Widzicie wszyscy tą kulę? Sara znalazła ją kiedyś w śmieciach –
zaczęła mówić Paty.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-To nie tak, że tak grzebałam czy coś. Po prostu coś błyszczało i
musiałam zobaczyć co to jest. Gdy wzięłam ją w ręce musiałam ją ze sobą zabrać.
Czułam jak przepełnia mnie jakaś moc.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Długo ją ze sobą masz?&amp;nbsp; -
spytała ją Paty.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-No z jakieś 12 lat. Byłam mała gdy ją znalazłam, ale po prostu czułam,
że muszę ją zabrać ze sobą. To było silniejsze ode mnie. Mimo, że to tylko
zwykła kula, coś mnie do niej przyciągało.&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-To nie jest zwykła kula – Paty spojrzała na Sarę, na Lenę a potem na
mnie – To Czarna Misa.&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://anylkaa-pokochajmnie.blogspot.com/feeds/1313731867992749889/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://anylkaa-pokochajmnie.blogspot.com/2016/05/rozdzia-23.html#comment-form' title='Komentarze (8)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6336242444170592931/posts/default/1313731867992749889'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6336242444170592931/posts/default/1313731867992749889'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://anylkaa-pokochajmnie.blogspot.com/2016/05/rozdzia-23.html' title='Rozdział dwudziesty trzeci'/><author><name>Anylkaa</name><uri>http://www.blogger.com/profile/05140802673844094370</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='26' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhuMV66pYSwcGW4IMLkmpTnHYXBi1IvaMQsVfrc6OFVm8k1i5_TSvFwauawdzmIYFMSYL2y0CCDfpdJmPIJZP4TMG0MVgLnNcQrZffB6IU-bqKDG-ZtMZTHB44B7wD-2A/s220/Anahi+132.png'/></author><thr:total>8</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6336242444170592931.post-5426557701076552006</id><published>2016-02-19T17:56:00.000+01:00</published><updated>2016-02-19T17:56:37.245+01:00</updated><title type='text'>Rozdział dwudziesty drugi</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;i&gt;Aron&lt;/i&gt;&lt;b&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Był taki czas, w którym naprawdę pomyślałem żeby zostać z Madlen, żeby
wyznać jej prawdę i zostać z nią na zawsze. Ale moje wahania szybko zostawały
wtedy rozwiane poprzez pulsowanie i pieczenie talizmanu na nadgarstku. Wtedy
docierało do mnie kim jestem i co tak naprawdę tu robię. Przypominałem sobie
cel swojej misji i swoje powołanie. Zostałem stworzony by ją zabić. Od małego
byłem przygotowywany by być mordercą, jej zabójcą. Chciałem jej śmierci, ale
znalezienie Czarnego Miecza niestety nie było takie łatwe. Owszem, mogłem jej
wyrwać kilka piór ze skrzydeł, ale to by ją tylko osłabiło i straciła by dar
nieśmiertelności, a my- Wygnańcy – pragnęliśmy jej śmierci tak samo jak ona
pragnęła naszej. Wynik tej walki zależał tylko od tego, która rasa pierwsza
znajdzie Czarny Miecz. Zarówno my, jak i aniołowie i bogowie nie mieliśmy
żadnego punktu zaczepienia gdzie mógłby być Czarny Miecz. Każdy z moich braci
przemierzył nieznane krainy by go odnaleźć, ale na marne. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Wtedy w lesie naprawdę chciałem zabić podopieczną Madlen, chciałem żeby
cierpiała tak samo jak ja cierpiałem podczas morderczych treningów na zabójcę.
Chciałem by patrzyła na jej śmierć, ale znów ten cały Patryk wszedł mi w drogę.
Jego historia też jest ciekawa. Kto by pomyślał, że Czarne Anioły- rasa znana z
niesamowitych podbojów i robiących wrażenie walk, zostanie pokonana przez
zmanipulowanego anioła. Trzeba przyznać, że czarna magia i Wygnańcy to idealne
połączenie. Więc Patryk przebywa w Błękitnym Pałacu. Tyle udało mi się
dowiedzieć od naszych informatorów. To była idealna okazja od tego by zakończyć
jego żywot, który i tak już nie miał sensu bez źródła mocy. Jego dusza gdzieś
zbłądziła w pałacu a on i tak nie ma już żadnych szans na obudzenie się.
Obiecałem zająć się zgładzeniem go i tym razem moja misja musi się udać.
Widziałem jak Madlen na niego patrzy i muszę to przyznać, ale zrobiłem się
zazdrosny. Coś się we mnie zagotowało. Czyżby moje uczucie do niej było
prawdziwe? Nie, to nic z tych rzeczy. Jestem maszyną do zabijania, nie do
kochania. Tak zostałem wychowany. Całodobowe szkolenia, treningi, wpajanie mi
zasad i kodeksu naszej rasy – tak wyglądało moje życie jako dziecka. A potem
przyszła najważniejsza misja. Wysłano mnie bym udawał niewiniątko i wkupił się
w łaski aniołów. Niestety coś poszło nie tak i zaakceptowała mnie tylko Madlen.
Reszta traktowała mnie z dystansem, choć nigdy nikomu nie zrobiłem nic złego,
aniołowie patrzeli na mnie z góry. Ale nie przybyłem tam by żyć z nimi w
zgodzie, ale po to by dowiedzieć się czegoś o Czarnym Mieczu i przypodobać się
Madlen, by owinąć ją sobie wokół palca a potem zabić.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Nigdy wcześniej nie miałem okazji być w Błękitnym Pałacu. Choć
słyszałem wiele historii o tym miejscu sam musiałem tam wejść i zmierzyć się z
tym co mnie tam czeka. W środku zastałem totalny burdel. Główny hol w niczym
nie przypominał jakiegoś pięknego pałacu. Brudna podłoga, popękane dzbany i
porozrzucane ławki oraz krzesła. Widok jak po jakiejś bitwie. Zostałem
uprzedzony o wszystkich przygodach jakie na mnie tu czyhają, ale zostałem też
poinstruowany jak sobie z nimi poradzić. Watahę duchów odpędziłem miksturą
niewidzialności rzuconą na siebie. W ten sposób miałem ich z głowy. Został
jeszcze jakiś potwór o imieniu Olbrzymek. Niezłe imię jak dla potwora. Totalną
ciemność do której trafiłem rozjaśniłem jakimś magicznym pyłem. Byłem przygotowany
na tą podróż. To w naszych szeregach, w armii Wygnańców zasiadał
najpotężniejszy znawca i praktykant Czarnej Magii – Elzuos. Nikt nie wie zbyt
dużo o nim, ale sam fakt, że jest potężnym magiem szkolonym przez samego Tafusa
z Królestwa Aniołów coś znaczy. Akurat Tafus nie uczył go czarnej magii, ale
wpoił mu równie przydatną wiedzę. Droga przez ciemność była dość długa. I nawet
jasny blask magicznego pyłu jej nie umilał. Miałem wrażenie, że chodzę w kółko.
Cały czas te same freski i malowidła na ścianach. Ale nie mogłem zrezygnować.
Nie teraz gdy byłem tak blisko odnalezienia Patryka i zabicia go. Gdy magiczny
pył tracił swój blask sięgnąłem do sakwy po jeszcze, ale w tym samym momencie
coś charknęło i upadłem na zimną posadzkę. W totalnej ciemności zaatakował mnie
Olbrzymek. Potwór tylko czekał na ten moment. Nie miałem czasu by rozświetlić
sobie drogę. Stwór tylko czekał na moją chwilę wahania. O nie, nie dam mu tej
satysfakcji, nie uda mu się mnie pokonać. Może i nie jestem nieśmiertelny, ale
jestem wyszkolonym zabójcą. Taki potwór jak on nie jest mi straszny. Olbrzymek
cuchnął spalonym mięsem, więc to czy jest blisko mnie wyczuwałem po jego
zapachu. Tylko tak mogłem sobie z nim poradzić. Uniknąłem kilku jego ciosów, po
to by go rozwścieczyć. Gdy już wkurzyłem go na dobre sam zacząłem atakować i
zadawać mu śmiertelne ciosy. Gdy już byłem pewny, że go pokonałem on mnie
zaskoczył i zranił mnie najpierw nogę a potem jego pazury wbiły się w moje
przedramię. Moje ciosy były osłabione przez tego cholernego Patryka, który
zerwał moje talizmany podczas walki przy domu Madlen. Elzous nie zdążył
wymyślić mi nic na zastępstwo więc musiałem sobie jakoś radzić i bez tego.
Czułem jak krew wręcz wylewa się z moich ran, ale to tylko dodało mi sił.
Sparowałem kilka jego cięć i skutecznie uniknąłem ostrza jego miecza. W
zanadrzu miałem jeszcze jedną rzecz. Tym razem postanowiłem z niej skorzystać.
Elzous zaklął mój miecz. Wystarczyło jedno moje słowo by miecz zadał cios
ostateczny. Choć czarownik ostrzegł mnie, że mogę użyć tego sposobu tylko raz,
wolałem nie ryzykować kolejnych ran. Nie zdawałem sobie sprawy, że taki potwór
będzie w stanie mnie tak zaskoczyć. Byłem gotowy by zadać cios ostateczny, ale
Olbrzymek nagle gdzieś znikł. Nigdzie nie czułem tego okropnego zapachu. Nie
straciłem jednak czujności. Cały czas byłem gotowy by użyć zaklęcia Elzousa.
Miałem kilka chwil by złapać oddech ale w tym krótkim czasie stwór zdążył runąć
mnie z góry i przygnieść mnie całym swoim ciałem do lodowatej posadzki. Nie
mogłem oddychać, potwór charczał i dyszał na mnie gorącym powietrzem. Teraz
miałem szansę. &lt;i&gt;„Memento”&lt;/i&gt; –
wyszeptałem i mój miecz zapłonął niczym ogień. Czułem jego moc, dzięki której
przebiłem stwora najpierw jeden raz, potem drugi i trzeci i kolejny i jeszcze
jeden. A potem Olbrzymek zniknął. Dosłownie rozpłynął się w powietrzu. Ciemny
korytarz zmienił się w czyste i jasne pomieszczenie oświetlane milionami
pochodni. Teraz musiałem już tylko znaleźć Patryka. Tutaj też korytarz ciągnął
się w nieskończoność i wszystkie drzwi wyglądały tak samo. Jak miałem trafić do
sali gdzie leżał Patryk? Szedłem przed siebie gdy nagle poczułem jak zimne
ostrze miecza wbija się w moje plecy. Zatrzymałem się.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Kim jesteś? – usłyszałem gruby, męski głos. Powoli się obróciłem cały
czas czując ostrze miecza. Przede mną stał anielski strażnik. Ubrany w
charakterystyczną dla nich czarną zbroję wykutą z niezniszczalnego metalu. Nie
spuszczał ze mnie chłodnego wzroku a jego miecz cały czas dotykał mojego ciała.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Kim jesteś?&amp;nbsp; - spytał ponownie i
przyłożył mi miecz do szyi. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-A co zbijesz mnie jak ci powiem? – odpowiedziałem pytaniem na jego
pytanie. Kompletnie nie spodziewałem się tutaj strażnika z Niebios. Dlaczego
nikt mi o nim nie powiedział? Czyżby pełnił tu straż od niedawna? Czy chronił
komnaty Patryka? Musiałem szybko wymyślić sposób by sobie z nim poradzić,
inaczej zginę z rąk takiego kogoś jak on. Na to nie mogłem pozwolić. Trzymając
ostrze przy mojej szyi zerwał ze mnie koszulkę i przyjrzał mi się dokładnie.
Przejechał zimnym ostrzem po moim ciele a ja zadrżałem. Nie, nie ze strachu ale
z zimna jakie biło z jego miecza. Jego wzrok zatrzymał się na wypalonym znaku
na mojej łopatce. Ponieważ jesteśmy rasą inną niż każda, by nas poznać każdy
Wygnaniec ma na ciele wypalony znak w kształcie błyskawicy.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Mieszańcy, skażona i znienawidzona rasa. Plugawe stworzenia. Czego tu
chcesz? – zapytał wskazując mi koszulkę bym się ubrał. Gniew we mnie wzbierał.
Nie mogłem pozwolić by ktokolwiek obrażał moją rodzinę.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Uważasz się za lepszego? Skoro tak, to dlaczego mnie jeszcze nie
zabiłeś? Dlaczego wciąż się wahasz? – zapytałem drwiąco – Przyznaj, że się
boisz?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Zimno. Poczułem jak zimne ostrze jego miecza wbija się w moje ciało,
ale nie zabił mnie. Upadłem. Okazałem słabość. Przegrałem. Dałem się pokonać.
Nie mogłem przegrać bez walki. Wyciągnąłem miecz z pochwy i ku jego zdziwieniu
rozpocząłem walkę. Nie miałem najmniejszych szans by go zranić. Całe jego
ciało, od stóp aż po czubek głowy pokryte było zbroją. Byłem dość osłabiony
walką z Olbrzymkiem, miałem już trzy dość głębokie rany i nie wymyśliłem
żadnego sposobu by pokonać strażnika. Gdy anioł zamachnął się by oddać
ostateczny cios, coś, a raczej ktoś mu przerwał.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Przestań. – usłyszałem jej głos za swoimi plecami. Nie chciałem żeby
to była ona. Kompletnie się jej tu nie spodziewałem.&amp;nbsp; Obróciłem się i zobaczyłem Madlen. Nie szła
sama. Była z nim. Była z Patrykiem. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;i&gt;Lena &lt;/i&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Nie potrafiłam zrozumieć dlaczego Edd, choć mówił iż najpierw mam
odnaleźć Czarną Misę wysłał mnie na początek do Błękitnego Pałacu. Trochę mnie
to niepokoiło, bałam się, że coś pokręciłam, że moja misja się nie powiedzie.
Jednak gdy znalazłam Patryka, gdy dotknęłam jego lodowatej ręki cała niepewność
gdzieś znikła, choć nadal pozostał problem gdzie jest naczynie. Patryk leżał
nieruchomo, nie oddychał, zero oznak życia. W tej chwili wskazówka Edda, który
kazał mi obudzić Patryka z pomocą Czarnej Misy była mi do niczego nie
potrzebna. Coś musiało pójść nie tak podczas mojej teleportacji, że znalazłam
się najpierw w Pałacu. A może miałam się tu znaleźć bo naczynie też tu jest? &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Nie widziałam duszy Patryka. Znikła, odeszła bądź zabłądziła. Cokolwiek
się z nią stało, musiałam sprowadzić ją z powrotem do ciała Patryka. Ale co
potem? Przecież sama dusza nie sprawi, że nagle ożyje. Edd zapakował mi do
sakwy różne eliksiry, ale żaden z nich nie mógł mi pomóc przywołać jego duszy.
Musiałam tylko liczyć na siebie. Spróbowałam wszystkiego co umiałam i mogłam
zrobić w takich warunkach: pocałowałam go, położyłam się obok niego i
przytuliłam, powiedziałam mu co do niego czuję, ale to wszystko na nic.
Postanowiłam spróbować bardziej drastycznych metod. Własnym paznokciem zrobiłam
małą ranę na przedramieniu Patryka. Blaknące nitki światła życia wypłynęły z
rany, ledwo świecąc, dopiero po chwili pojawiła się kropelka krwi. Chciałam by
Patryk choć na chwilę odzyskał świadomość, tylko tak jego dusza mogła do niego
wrócić. Następnie ugryzłam się w palec, dość mocno, by uleciało ze mnie jak
najwięcej krwi i nitek życia. Moja krew kapała w ranę Patryka. Jego nitki
życia, ku mojej uciesze, odzyskiwały blask. Moje rany szybko się zasklepiły,
dlatego pogryzłam własne palce kilka razy zanim nitki rozbłysły jasnym
blaskiem. W sakwie znalazłam opatrunek, którym ochroniłam ranę Patryka. Czyżby
Edd wiedział co zrobię i dlatego wrzucił opatrunek do torby? Naprawdę nie wiem
jaką mocą ten człowiek dysponuje, ale za każdym razem jestem pod wrażeniem tego
co robi. Przez skórę Patryka widziałam jak moje nitki życia łączą się z jego
nitkami, jego skóra powoli odzyskiwała ciepło. W komnacie nagle zrobiło się
zimno i zerwał się przeraźliwy wiatr, choć nie było tu okien. Wokół Patryka
utworzył się wir, który pochłonął jego ciało i wtedy zobaczyłam coś
niesamowitego. Po raz pierwszy w życiu widziałam jak dusza anioła wraca do jego
ciała. Dusza wytworzyła wir ochronny, który podniósł ciało Patryka. Potem dusza
oplotła ciało Czarnego Anioła i pochłonęła go. Na kilka chwil w komnacie
zapanowała ciemność by za chwilę pochodnie znów rozbłysły, a ciało Patryka znów
leżało na łóżku. Chwyciłam jego dłoń, która już nie była zimna, jego usta
również odzyskały dawne ciepło. Udało mi się. Dzięki mnie dusza Patryka znów
jest razem z nim .Byłam z siebie dumna i choć wiedziałam, że najgorsze dopiero
przede mną cieszyłam się z tego malutkiego sukcesu. Teraz miałam jednak jeszcze
jeden problem. Nie mogłam zostawić tu Patryka, ale jak miałam go stąd zabrać
skoro nadal był nieprzytomny? Po raz kolejny przejrzałam eliksiry, ale i tym
razem Edd nie podrzucił mi nic co mógłby mi pomóc.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Lena… - usłyszałam jak Patryka wymawia moje imię. Byłam wstrząśnięta.
Bałam się obrócić by zobaczyć to, co chciałam zobaczyć. Zamknęłam oczy,
obróciłam się i przerażona najpierw ujęłam dłoń Patryka. Dopiero gdy poczułam,
że odwzajemnia uścisk odważyłam się otworzyć oczy. Był tam. Mój Patryk, moja
miłość. Żyje, oddycha, jest. Przytuliłam go najmocniej jak tylko potrafiłam,
ale nadal widziałam, że jest słaby.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Jak ty… - wyszeptał patrząc na mnie tymi swoimi magicznymi oczami. Jak
to było możliwe, że Patryk się obudził? Czy moje nitki życia przesłały mu także
moją moc? Nie miałam na to innego wytłumaczenia. Tylko moc z Czarnej Misy mogła
go obudzić, tymczasem to moja moc, moc Anielskiego Źródła przywróciła go do
życia. Nie zmieniało to jednak faktu, że i tak musiałam odnaleźć naczynie. Nie
wiedziałam bowiem jak moja moc wpłynie na zachowanie Patryka. Choć był aniołem,
jego rasa była zupełnie inna niż moja. Jeszcze chyba żaden nie Czarny Anioł nie
żył z mocą innego anioła. Wiedziałam, że jest słaby, że moja moc nie mogła
podziałać na niego w maksymalnym stopniu.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-To nie ma teraz znaczenia. Pamiętasz co się stało? Proszę, powiedz
cokolwiek.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Aron… Las… Ty i Sara… Tak, pamiętam wszystko. – odpowiedział już
normalnym głosem. Wracał. Wracał do siebie, wracały mu siły. Chciałam się z
tego cieszyć i skakać z radości, ale nie mogłam. Nie wiedziałam, co nas czeka
za tymi drzwiami. Nie miałam też pojęcia jak się stad wydostać. Już niczego nie
byłam pewna. Patryk usiadł na brzegu łóżka i spojrzał na swoje ciało.
Przyglądał się jak w jego ciele moje nitki życia oplatają jego nitki dając im
nową energię. Ten widok był naprawdę zapierał dech w piersiach. Było to coś
magicznego i zarazem uspokajającego. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Oddałaś mi swoją moc? – spytał patrząc to mnie, to na nitki życia.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nie mam pojęcia co zrobiłam. Chciałam tylko żebyś się obudził.
Chciałam ci pomóc.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Pomogłaś mi, ale nawet nie zdajesz sobie sprawy ile tym zaryzykowałaś.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Co chcesz mi powiedzieć?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Lena, posłuchaj. Jestem ci wdzięczny, że mi pomogłaś. Nie wiem jak to
dokładnie działa, jakie są tego kolejne następstwa, ale czy naprawdę nie
wiedziałaś, że nitki wchłaniają twoją moc?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Chcesz powiedzieć, że w nitkach przesłałam ci swoją moc? Naprawdę nic
o tym nie wiedziałam. Widocznie ani Edd ani Tafus nie uważali tego za ważne by
mi o tym mówić.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Widocznie żaden z nich nie spodziewał się, że zrobisz coś takiego. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Ale żyjesz i to jest ważne.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Za to ty będziesz musiała wrócić do swojego Królestwa. Długo nie
wytrzymasz z taką małą ilością mocy. A ja sam nie wiem jak twoja moc wpłynie na
mnie. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Z jednej strony cieszyłam się, że wrócę do Królestwa&amp;nbsp; i zobaczę przez chwilę rodziców, ale z
drugiej strony bałam się utraty mocy i tego co może stać się z Patrykiem gdy
posiada nowe zasoby nieznanej mu dotąd mocy.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-To nie jest teraz najważniejsze. Musimy się stąd wydostać i mam
nadzieje, że istnieje jakaś inna droga powrotu niż ta, którą tu po ciebie
przyszłam. Nie wiem czy dałabym radę przy kolejnym spotkaniu z Olbrzymkiem. –
powiedziałam siadając obok Patryka. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Kto to? – zapytał.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Potwór strzegący przejścia do tych komnat. Potworne i ohydne bydlę.
Opowiem ci wszystko gdy już znajdę Czarną Misę i oboje odzyskamy siły.&amp;nbsp; – poklepałam go po ramieniu i skierowałam się
do drzwi.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Dopiero gdy spojrzałam na Patryka dotarło do mnie co powiedziałam. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Coś ty powiedziała? Czarna Misa? Źródło mojej mocy? Skąd o nim
wiesz?&amp;nbsp; - spytał podchodząc bliżej mnie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Patryk uwierz mi, to nie jest pora ani czas bym ci to teraz
tłumaczyła. Musimy się stąd wydostać.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Więc co jeszcze przede mną ukrywasz? – zapytał ze złością.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Zbyt dużo czasu zajęłoby mi mówienie o tym tu i teraz. Nie w tym
miejscu w jakim się znajdujemy. Proszę, opuści ten cholerny pałac i wracajmy do
Edda i Paty. – przytuliłam go. Odwzajemnił uścisk. Wiedziałam, że chce wiedzieć
wszystko jak się tu dostałam i co wydarzyło się po tym gdy zniknął, ale
naprawdę nie chciałam spędzać ani sekundy dłużej w tym miejscu. W pokoju powoli
zaczynało się robić coraz ciemniej, słyszałam jakieś głosy za drzwiami.
Błękitny Pałac zaczął napawać mnie strachem. Zarzuciłam torbę przez ramię i
trzymając Patryka za rękę opuściliśmy komnatę. To co zobaczyłam za drzwiami
wbiło mnie w podłogę. W korytarzu toczyła się zacięta walka pomiędzy Inzu a
Aronem. Anielski strażnik miał przewagę na Wygnańcem, z którego – z każdej części
ciała – leciała krew. Aron nie był nieśmiertelny. Miał lepsze siły do
regeneracji, ale tyle ran i to tak poważnych nie było w stanie się tak szybko
zagoić. Inzu ciął Arona niczym warzywo. Tamten tylko się bronił, ale cztery na
pięć ciosów strażnika raniły Wygnańca. W końcu Aron padł na zimną podłogę. Inzu
był gotów zadać, ostateczny, śmiertelny cios. Już wziął rozmach, już jego miecz
już był coraz bliżej ciała chłopaka, już był coraz bliżej by zakończyć jego
żywot.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Przestań.&amp;nbsp; – powiedziałam głośno
i stanowczo. Inzu i Patryk spojrzeli na siebie a potem na mnie. Nie obchodziło
mnie to co pomyślą, że staje w obronie największego wroga aniołów. To nie miało
znaczenia. Kiedyś kochałam Arona, chciałam spędzić z nim resztę życia. Jakaś
część mnie nie pozwoliła na to by tak umarł. Choć prędzej czy później odejdzie
z tego świata nie chciałam by skończył w tak głupiej walce. Nie myślałam teraz
o tym co Aron tu robił. Podeszłam do niego i pochyliłam się nad jego zakrwawionym
ciałem. Był przytomny, ale bardzo słaby. Oddychał ciężko jakby każdy oddech był
dla niego bólem. Kilka żeber wystawało mu spod przesiąkniętej krwią koszuli, z
brzucha i przedramienia ciurkiem płynęła krew. Zauważyłam, że krew Wygnańca nie
różniła się niczym od krwi człowieka. Krew Sary podczas jej wypadku też była
gęsta i czerwona, Arona jest zupełnie taka sama. Nie chciałam by Aron umierał,
przynajmniej nie tutaj i nie tak. Chciałam mu pomóc. Zajrzałam do sakwy i jakie
było moje zdziwienie gdy znalazłam tam bandaże&amp;nbsp;
i plastry by opatrzyć jego rany. Nie wiem skąd umiałam takie rzeczy, po
prostu umiałam. Nie mogłam niestety nic zaradzić na wystające żebra.
Pomyślałam, że może w tym szpitalu gdzie jest Wiktor mogliby mu pomóc, ale Aron
nie był człowiekiem, nie miałam pewności, czy czegoś nie wymyśli nawet będąc w
takim stanie. Przez ten cały czas ani Patryk ani Inzu nic nie mówili. Gapili
się na mnie jak pomagam wrogowi, jak ratuję Wygnańca, którego sama jestem
celem, Wygnańca, którego misją jest zabicie mnie. Co za paradoks. Gdy
skończyłam opatrywać Arona pomogłam mu wstać i oprzeć się o ścianę. Był słaby,
ale w jego oczach widziałam wdzięczność i niedowierzanie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Cóż, jeśli chcesz mnie zabić szansę muszą być chociaż trochę
wyrównane. Nie było by w porządku gdybyś musiał walczyć w takim stanie. –
powiedziałam patrząc mu głęboko w oczy. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Przynajmniej…dotrzymałaś…obietnicy – mówił cicho, łapczywie łapał
oddech.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nic nie mów. To cię tylko osłabia. – odpowiedziałam.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Wiedziałam o jakiej obietnicy mówił. Obiecaliśmy sobie nawzajem, że
zawsze będziemy sobie pomagać nieważne co się stanie. Nigdy nie przestałam o
tym myśleć. Nie przestałam też zachodzić w głowę jak ja i całe Królestwo
Aniołów dało się oszukać Aronowi. Ale to był czas na te rozmyślania.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Dasz radę wrócić? – spytałam jeszcze. Kiwnął głową, że nie. Spojrzałam
na Patryka. Był tak wściekły, że jego złość mogłaby roznieść &amp;nbsp;Błękitny Pałac na strzępy. Inzu był obojętny
na moje zachowanie. Cały czas trzymał rękę na rękojeści miecza gotów go
użyć.&amp;nbsp; Był po prostu ostrożny. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Pomożesz nam się stąd wydostać? – zapytałam go, kompletnie ignorując
zachowanie Patryka.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Czy mam inne wyjście? Za nieposłuchanie cię umrę, więc taki mój los. –
odpowiedział nader poważnie. Poszedł pierwszy, ja i Aron za nim a za nami
Patryk. Szliśmy cały czas prosto, nic się nie zmieniało. Prawie nic. Tylko
freski na ścianie. Zauważyłam, że raz są a za chwilę znikają. A więc nie
szliśmy cały czas w kółko. W pewnym momencie zrobiło się ciemno i wpadliśmy
jeden na drugiego, ale na szczęście nie przewróciliśmy się. Aron wydał z siebie
jęk bólu, ja poczułam jak moja głowa wiruje. Gdyby nie pomoc Patryka
upadłabym.&amp;nbsp; Inzu rozpalił pochodnie i kontynuowaliśmy
podróż. Skąd on w ogóle miał pochodnię i ogień? Czy naprawdę był tym, za kogo
się podawał? W czasie gdy Inzu rozpalał pochodnię, Patryk bez słowa podszedł do
mnie i teraz on podtrzymywał Arona. Ja szłam za nimi. Naprawdę widok Czarnego
Anioła i Wygnańca idących razem napawał mnie niepokojem. Oboje chcieli się
pozabijać nawzajem i podejrzewam, że gdyby nie rany Arona mogłabym być
świadkiem bitwy, nie tylko o mnie, ale i o godność każdego z nich.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;i&gt;Patryk&lt;/i&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Zabiłbym go gdybym tylko mógł. I tak ledwo żył. Wystarczyłoby kilka
ciosów by zakończyć jego żywot. Inzu miał szansę mnie w tym wyręczyć, ale Lena
mu przerwała. To było dla mnie za wiele. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Nie miałem pojęcia ile czasu spędziłem w komnacie leżąc jak trup. Byłem
na jakimś pograniczu życia i śmierci. Choć byłem nieśmiertelny anioł bez duszy
jest z góry skazany na śmierć. Moja dusza odeszła, błąkała się po Błękitnym
Pałacu, bo moje ciało przestało żyć. Ale zjawiła się ona. Wiedziałem, że się
zjawi, że mnie tu nie zostawi. Pomogła mi. Obudziła mnie, przywołała moją
duszę, podzieliła się ze mną swoją krwią i mocą. Nie wiedziałem jakie to może
mieć konsekwencje, ale na pewno nie wyniknie z tego nic dobrego, jeśli Lena
będzie musiała wrócić do Królestwa Aniołów. Na dodatek wspomniała coś o Czarnej
Misie, ale nie udało mi się zbyt dużo z niej wyciągnąć. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Nie rozumiałem dlaczego pomogła swojemu największemu wrogowi? Czyżby
nadal go kochała? Próbowałem to ogarnąć gdy bandażowała jego rany, ale nie
potrafiłem. Może byłem zbyt głupi na takie rzeczy. Idąc za Inzu żadne z nas nic
nie mówiło. Widziałem jak Lenie z każdą chwilą jest coraz trudniej pomagać
Aronowi, więc sam postanowiłem, że mu pomogę. Co za okrutny los. Czarny Anioł,
nieśmiertelna i nasz wspólny wróg – Wygnaniec paradujący jak gdyby nigdy nic po
korytarzach Błękitnego Pałacu. Moja dusza przywiodła ze sobą wspomnienia miejsc
które odwiedziła gdy opuściła moje ciało. Okazało się, że była z innymi
duszami, które już nigdy nie wrócą do swoich ciał, bo te już umarły. Dzięki tym
wspomnieniom dziwna magia korytarzy pałacu nie podziałała na mnie i wiedziałem,
że Inzu prowadzi nas w bezpieczne miejsce. Nitki życia jakie podarowała mi Lena
delikatnie pulsowały w moim ciele. Czułem, że mam nieograniczone zasoby mocy a
moja samoregeneracja znów jest w dawnej formie. Aron też powoli odzyskiwał siły
i nawet jeśli chciał iść sam, nie pozwalałem mu na to. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Bum.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Ktoś upadł. Zatrzymaliśmy się. Obróciłem się i zobaczyłem leżącą na
podłodze Lenę. Żyła, ale była słaba. To przez to, że podzieliła się ze mną
swoją moc. Głupia. Inzu bez słowa podszedł do niej, wziął ją i pozwolił by jej ręce
oplotły jego szyję. I szliśmy dalej. Czułem, że jesteśmy blisko wyjścia. Martwiłem
się o Lenę. Pochodnia, którą trzymał Inzu zgasła a w korytarzu ponownie
zapaliło się światło. Cały czas szliśmy. Wyjście było coraz bliżej.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Co? Widzisz uratowała mnie. Myślisz, że zrobiła to od tak? Nadal pewnie
mnie kocha. – odezwał się Aron. Jego żebra wróciły na dawne miejsce i mógł już
swobodnie mówić. – Jesteś naiwny, wiesz? Wierzysz wszystkim, a ci którzy są najbliżej
ciebie kłamią przed tobą w żywe oczy.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
O czym on do cholery mówił? Chciał mnie sprowokować, ale mogłem mu na
to pozwolić. Musiałem to wytrzymać i nie dać się, dla Leny. Nie darowałaby mi
gdybym wdał się w bójkę z Aronem.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Powiedz jak to jest, pomagać mi, wkurzającemu Wygnańcowi, największemu
wrogowi? Zabiłbyś mnie tu i teraz gdyby nie ona, prawda? Ostatecznie to ja
zabiję ją, więc nasza walka musi poczekać, choć nie ukrywam, chętnie bym
zobaczył twoje umiejętności. Bez naczynia z mocą za wiele nie zdziałasz, czyż
nie?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Zacisnąłem zęby i nadal milczałem. Chciałem mu przywalić, naprawdę
ciężko mi się było powstrzymać. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Zamyślony nad tym co mówił Aron nie zauważyłem chwili gdy wyszliśmy z
Błękitnego Pałacu. Przede mną rozciągała się zielona polana, która zdawała się
nie mieć końca. Inzu położył Lenę na trawie i zwrócił się do mnie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Co ona zrobiła? &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Podzieliła się ze mną swoimi nitkami życia. Oddała mi połowę swojej
mocy. Zrobiła bardzo głupią rzecz by mnie ratować. Wpadliśmy w błędne koło. Ona
uratowała mnie a teraz ja muszę uratować ją.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Wracajcie bezpiecznie. Tu moja droga z wami musi się skończyć. Jestem
strażnikiem pałacu, muszę wracać. – powiedział Inzu klepiąc mnie po ramieniu.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Inzu…Dziekuje. – tylko tyle mogłem mu powiedzieć. Czułem, że jeszcze
się spotkamy. Uśmiechnął się i odszedł. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Teraz gdy zostaliśmy sami, może chcesz poznać prawdę? – usłyszałem za
plecami głos Arona.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Odwróciłem się do niego powstrzymując się od przywalenia mu w twarz .&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Co, może nie interesuje cię to co mam ci do powiedzenia? Możesz mnie
teraz zabić, szczerze mówiąc dziwie się, że jeszcze tego nie zrobiłeś. Więc jak
samotny, opuszczony i okłamywany przez najbliższych aniele? Chcesz poznać
prawdę? – zapytał gapiąc się przed siebie, na zieloną polanę. Milczałem.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Milczenie jest złotem, jak to mówią ludzie, więc zgaduje, że chętnie
wysłuchasz co mam ci do powiedzenia. A więc drogi, przyjacielu – zaczął – nie
wszyscy są tacy dobrzy jak myślisz. Na przykład twój kompan Edd. Jest dla
ciebie miły i dobry. A wiesz dlaczego to robi?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Spojrzeliśmy na siebie. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Bo jest mordercą. Mordercą twojej rodziny – poklepał mnie po ramieniu –
Tak, drogi przyjacielu. On zabił twoich rodziców.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Milcz! – nie wtrzymałem. Nie mogłem pozwolić by takie ścierwo jak on
obrażało i oczerniało Edda.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
- Gdybyś tylko widział, jak za jego sprawką całe Czarne Królestwo
zrównało się z ziemią.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Zamknij się ty gnido! – byłem wściekły, ale zrozumiałem, że o to mu
chodziło. Chciał żebym się wkurzył i pierwszy zaczął bójkę. Nie mogłem poddać
się jego presji. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Gdybyś tylko wiedział co działo się pod twoją nieobecność – mówił
dalej. Podszedł do Leny i dotknął jej twarzy – Ta ślicznotka ma nowego
adoratora. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Rozszczepienie duszy…Teraz pamiętam. Prosiłem Edda by mnie tego
nauczył. Gdy znajdowałem się w pałacu mała cząstka mojej duszy oderwała się od
całości, przywędrowała na ziemię i ukryła się w ciele przypadkowego chłopaka. Kompletnie
o tym zapomniałem, o tak ważnych rzeczach powinienem pamiętać.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-A wiesz – kontynuował Aron –że rodzice tej ślicznotki są ku kresu
życia. Moi przyjaciele właśnie wysysają z nich życie. Możliwe, że już nie żyją.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Zrobiłem zamach by mu przywalić, ale zrobiła to Lena. Wymierzyła mu tak
siarczysty policzek, że Arona aż odrzuciło do tyłu.&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
A ja miałem mętlik w głowie. Co jeśli to co mówił Aron było prawdą? O
czym ja w ogóle myślę. Przecież Edd był moim przyjacielem, moim
sprzymierzeńcem, nie zrobiłby tak strasznej rzeczy. Choć cały czas tak
myślałem, Aron skutecznie zasiał we mnie ziarenko niepewności.&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://anylkaa-pokochajmnie.blogspot.com/feeds/5426557701076552006/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://anylkaa-pokochajmnie.blogspot.com/2016/02/rozdzia-dwudziesty-drugi.html#comment-form' title='Komentarze (6)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6336242444170592931/posts/default/5426557701076552006'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6336242444170592931/posts/default/5426557701076552006'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://anylkaa-pokochajmnie.blogspot.com/2016/02/rozdzia-dwudziesty-drugi.html' title='Rozdział dwudziesty drugi'/><author><name>Anylkaa</name><uri>http://www.blogger.com/profile/05140802673844094370</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='26' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhuMV66pYSwcGW4IMLkmpTnHYXBi1IvaMQsVfrc6OFVm8k1i5_TSvFwauawdzmIYFMSYL2y0CCDfpdJmPIJZP4TMG0MVgLnNcQrZffB6IU-bqKDG-ZtMZTHB44B7wD-2A/s220/Anahi+132.png'/></author><thr:total>6</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6336242444170592931.post-8574635519418573918</id><published>2015-12-06T19:58:00.000+01:00</published><updated>2015-12-06T19:58:20.438+01:00</updated><title type='text'>Rozdział dwudziesty pierwszy</title><content type='html'>&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;
&lt;i&gt;&lt;a href=&quot;https://www.youtube.com/watch?v=Hh9yZWeTmVM&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;&lt;span style=&quot;color: #cc0000;&quot;&gt;POSŁUCHAJ&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
&lt;i&gt;&lt;span style=&quot;color: #cc0000;&quot;&gt;Edd&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
Potem wszystko stało się zbyt szybko. Lena nadal była w amoku, straciła nad sobą kontrolę, siła medalionu jakby ją opętała. Za każdym razem gdy próbowałem go jej zdjęć jego moc mnie odpychała i parzyła. Zanieśliśmy Lenę do piwnicy, Paty podała jej jakieś magiczne mikstury, które tylko ona wiedziała jak zrobić i jak działają. Była mistrzynią ważenia eliksirów i wywarów. Wszystko co potrafiła zawdzięcza ciężkiej pracy i pragnieniu zemsty na swoim niedoszłym wybranku, Aramatowi – półbogowi, którego pokochała, a który w najokrutniejszy &amp;nbsp;z możliwych sposobów zniszczył ten związek. Jej chęć zemsty nie opętała jej, ale dała jej siłę by stać się jeszcze lepszą. Co niektórzy twierdzili, że Paty praktykuje czarną magię i chce zostać wiedźmą, ale szybko wybiła to wszystkim z głowy gdy stanęła u boku Najwyższego. Gdy była w jego świcie zajmowała się wszystkimi, którzy borykali się z jakimiś problemami, byli opętani, postradali zmysły, byli chorzy lub dolegała im jeszcze jakaś inna choroba na którą tylko Paty znała lekarstwo. Mogli na moją siostrę mówić wiedźma czy czarownica, ale nikomu nie odmówiła pomocy. Każdy kto do niej przychodził, dostawał to, czego chciał, dla każdego zrobiła lekarstwo i każdego uratowała. Aż do dnia w którym…&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Edd, ona nie da rady tak długo wytrzymać. Trzeba zdjąć jej medalion – Paty przerwała moje rozmyślania.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Przecież widzisz, że ja tego nie mogę zrobić.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Więc zrób tak, żeby sama go zdjęła.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Co proponujesz? – spytałem trochę przestraszony pomysłem na jaki Paty mogła wpaść.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Wniknij w jej umysł, w jej podświadomość, rozkaż zdjąć medalion a potem zamkniemy jej myśli w Fiolce Myśli.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Zwariowałaś? – spytałem zaskoczony.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-A masz lepszy pomysł? Jeśli nie pozbawisz jej umysłu myśli o tym, że jej rodzice są uwięzieni nie uda jej się uratować ani Patryka ani Eidena i Aidy. Wiesz jak bardzo ich kocha, wiesz, że są dla niej ważniejsi niż Patryk. Będzie chciała ratować ich, a potem jego. A wtedy to będzie koniec Edd. To będzie koniec.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Więc chcesz żebym usunął z jej umysłu wspomnienie o tym, że Eiden i Aida zostali porwani? &amp;nbsp;- musiałem się upewnić, że dobrze zrozumiałem Paty. Jej pomysł na początku mi się nie spodobał, ale teraz stwierdzam, że ma rację. Lena jest związana z rodzicami bardzo silną więzią. Dla nich poświęci własne życie, a do tego nie możemy dopuścić.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Tak. Usuniesz to wspomnienie. Ja zamknę je w Fiolce Myśli. Lena będzie myślała, że wszystko jest w porządku. Wtedy wyślemy ją w podróż po Patryka i Czarną Misę.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
Paty poszła przygotować Fiolkę Myśli, a ja zająłem się umysłem i myślami Leny. W jej umyśle wszystko inno zeszło na drugi plan. Na pierwszym planie byli uwięzieni rodzice. Ciężko mi było przebić się przez barierę jaką wytworzył umysł Leny, ale nie było dla mnie umysłu, do którego bym się nie dostał. Próbowałem wiele razy. Kolejne próby nie przynosiły skutku. Domyśliłem się, że to medalion wytwarza w jej umyślę blokadę. Co za cholerstwo z tego medalionu. Konieczne muszę mu się bliżej przyjrzeć gdy już tylko uda mi się go zdjąć. Kolejna próba przebicia się przez barierę nie przyniosła skutku. Mój umysł był zmęczony, wyczerpany. Jeszcze nigdy tak długo nie próbowałem wniknąć w czyjś umysł.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-I jak? – spytała Paty kładąc mi dłoń na ramieniu by dodać mi otuchy.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Ten cholerny medalion wszystko utrudnia. Tak silnie blokuje umysł Leny, że nie mam pojęcia jak mam temu podołać. Paty próbowała wymyślić jak zdjąć medalion, ale ją też odrzucał i parzył. Skoro żadne za nas nie mogło go zdjąć to jak mamy teraz cokolwiek zrobić. Siedzieliśmy w ciszy. Lena leżała na sofie, z medalionu emanowała zielona poświata a my, dwójka bogów zesłanych na ziemie, byliśmy bezsilni. Z tej ciszy wyrwał nas dźwięk telefonu. Dochodził z kieszeni Leny. Paty wyciągnęła komórkę z jej kieszeni. Dzwoniła Sara.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Co mam jej powiedzieć? – spytała mnie siostra.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Powiedz żeby tu jak najszybciej przyszła – odpowiedziałem jej.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Co? Oszalałeś?&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
Telefon nadal dzwonił. Skoro Paty była niechętna go odebrać sam to zrobiłem.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Cześć Sara.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-O Edd. Czemu odbierasz telefon Leny? Stało się coś? Lena jest w domu? – usłyszałem radosny głos podopiecznej Leny.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
Ta dziewczyna zadawała za dużo pytań.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Sara, mam prośbę. Możesz do nas przyjść? Musisz nam w czymś pomóc. Musisz pomóc Lenie. Możesz teraz przyjść? – spytałem czując jak Paty przebiła mnie swoim wzrokiem.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
Sara się zgodziła. Rozłączyła się a ja oddałem telefon wkurzonej Paty.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Coś ty zrobił? – spytała.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Nie uważasz, że to znak, że akurat w momencie gdy nie wiedzieliśmy co zrobić ona zadzwoniła? To Sara jest kluczem to zagadki. Ona musi zdjąć medalion. Jest śmiertelniczką.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Skąd wiesz, że jej to nie zabije? Poniesiesz odpowiedzialność jeśli coś jej się stanie?&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Nie możesz mi zaufać? – spytałem spokojnie.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Nie ufam już nawet samej sobie a mam zaufać tobie?&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Czemu tak mówisz Paty? Nie wracaj do tego. Nie myśl o tym co było setki lat temu. – przytuliłem ją bo ją dręczyło to tak samo, jak mnie dręczy zabójstwo rodziców Patryka. Jedziemy na tym samym wózku, ponosimy karę za swoje czyny.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
Sara przyszła bardzo szybko. Zdyszana wleciała do salonu z którego Paty zabrała ją do piwnicy gdzie byłem z Leną. Dziewczyna zawsze myślała, że to tylko zwykła piwnica, nie spodziewała się zobaczyć tu leżącej Sary, półek z różnymi miksturami, ziołami i wszystkim tym czego potrzebowała Paty do robienia wywarów.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Wow. Wasza piwnica w niczym nie przypomina piwnicy innych ludzi, gdzie trzymane są stare graty i inne bezużyteczne rzeczy. Co to jest? &amp;nbsp;- spytała biorąc do ręki Fiolkę Myśli.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Zostaw. Nie zadawaj zbędnych pytań, nie dotykaj niczego. Rób to co powiem ja albo Edd. Rozumiesz?&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
Paty zabrzmiało bardzo groźnie ale i stanowczo. Sarę bardzo to zaskoczyło bo znała moją siostrę z tej lepszej, milszej strony.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Rozumiem.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
Radosna energia Sary nagle zniknęła i spowił ją strach i przerażenie, najprawdopodobniej przed nami.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Sara, posłuchaj. Lena jest w niebezpieczeństwie. Widzisz ten medalion na jej szyi? – dziewczyna pokiwała głową – Musisz go jej zdjąć i wrzucić jak najszybciej do tego pudełka – pokazałem jej pudełko stojące na podłodze. Rozumiesz? To bardzo ważne żebyś się nie wahała ani przez chwilę.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Dlaczego sami tego nie zrobicie? – spytała patrząc to mnie, to na Paty.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Miałaś nie zadawać zbędnych pytań. – skarciła ją Paty.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
Sara pokiwała głową i spojrzała na mnie dając mi znak, że jest gotowa.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
&lt;i&gt;&lt;span style=&quot;color: red;&quot;&gt;Sara&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
Zaledwie dwie czy trzy godziny temu dowiedziałam się mega informacji, że Lena jest aniołem. To tak niesamowita i nieprawdopodobna informacja jaką słyszałam w całym swoim życiu. Mieć anioła za znajomego to dopiero musi być czadowe. Obiecałam nikomu o tym nie mówić i taki miałam zamiar. Jeśli to miało ochronić Lenę i zapewnić jej bezpieczeństwo to niech tak będzie. Wszystko dla jej dobra. Prosiła mnie o to Paty, a jej tym bardziej nie mogłam odmówić. Choć coś mi podpowiadało, że historią z Leną to dopiero początek czegoś większego nie chciałam o nic pytać. Nie wiedziałam też czy Lena odpowiedziałaby na każde moje pytanie skoro Kodeks Aniołów jej tego zabraniał.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
Gdy Edd odebrał jej telefon byłam bardzo zaskoczona. Poprosił mnie żebym do nich przyszła i tak też zrobiłam. Nie spodziewałam się, że zobaczę nieprzytomną Lenę leżącą w piwnicy Edda i Paty. Ba, nie spodziewałam się, że ich piwnica okaże się czymś w postaci laboratorium z mnóstwem fiolek, jakiś ziółek i zapachem mięty, której zapach od razu mnie uderzył, gdy Paty wprowadziła mnie tutaj. Nie miałam pojęcia co mam robić, ani co ja tu robię, ani co się stało z Leną. Edd poprosił mnie bym zdjęła jakiś medalion z szyi anielicy. Paty w mgnieniu oka zmieniła się z miłej osóbki w stanowczą i bezwzględną siostrę. Na każde moje pytania odpowiadała krótko i jakby groźnie. Nie kazała mi zadawać żadnych pytań tylko zrobić to, o co prosił mnie Edd. Chciałam pomóc Lenie, więc zgodziłam się im pomóc. Spojrzałam na swoją przyjaciółkę. Oddychała ciężko, była spocona jakby miała jakiś straszny koszmar. Medalion, który miała na swojej szyi emanował zieloną poświatą.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Teraz! – powiedział Edd a ja szybko zerwałam medalion i wrzuciłam go do pudełka, tak jak mi kazali. W tej samej chwili Paty przyłożyła fiolkę, którą wcześniej miałam w ręce.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Wyjdź stąd! Natychmiast! &amp;nbsp;- krzyknął na mnie Edd, gdy jak zahipnotyzowana gapiłam się na to co robią z Leną? Czy to jakiś rytuał?&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
Wybiegłam z chłodnej piwnicy. W salonie rodzeństwa uderzył mnie gorąc i zaduch jaki panował nie tylko w domu, ale też na zewnątrz. Usiadłam na zacienionej werandzie. Chciałam poczekać aż któreś z nich wyjdzie i powie, że z Leną wszystko w porządku. Nie miałam pojęcia co jej było i dlatego jeszcze bardziej się o nią martwiłam.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
Tęskniłam za Patrykiem. Ten jego pocałunek przed szpitalem… Nadal nie powiedziałam o tym Wiktorowi. Udaje przed nim, że jest w porządku, choć czuje się jakbym go zdradziła, choć tak naprawdę ja nie czuje się niczemu winna. Tęsknie za Patrykiem. Odkąd pojawiła się Lena coś zaczęło się psuć. Czy to dlatego, że Patryk zakochał się w Lenie? Czy on wie kim ona jest? Czy wie, że związek z nią nie ma sensu? Wybrałam jego numer w telefonie. Sygnał za sygnałem a on nie odbierał. Dopiero po czwartym czy piątym sygnale usłyszałam, że gdzieś z domu Edda i Paty dochodzi dźwięk telefonu Patryka. Zerwałam się na równe nogi szukając skąd dochodzi dźwięk. Prowadził na górę. Bez skrępowania przemieszczałam się po tym domu, czułam się tutaj swobodnie, jak u siebie. Dźwięk dochodził z pokoju Patryka. Zawahałam się nim otworzyłam drzwi. Odkąd znam Patryka ani razu nie byłam w jego pokoju. Wiktor zresztą też nie. Owszem zapraszał nas na noc nie raz, ale nigdy nie wpuścił nas do swojego świata. Wahałam się czy to będzie fer z mojej strony jeśli tam wejdę. Rozejrzałam się czy nikogo nie ma, jakbym robiła coś złego i nie chciała zostać przyłapana na gorącym uczynku. Bałam się. Z nagłego przypływu adrenaliny serce zaczęło bić coraz szybciej. Nacisnęłam klamkę, ale na nic moje starania. Trochę mi ulżyło gdy zorientowałam się, że drzwi są zamknięte. Mimo to zastanawiało mnie dlaczego Patryk wyjechał tak nagle i nie zabrał ze sobą telefonu? A może wrócił i teraz śpi i nie chce by ktoś mu przeszkadzał dlatego zamknął drzwi. Coś dziwnego działo się w tym domu. Zeszłam na dół, nalałam sobie soku, usiadłam na sofie naprzeciw drzwi do piwnicy i czekałam.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
&lt;i&gt;&lt;span style=&quot;color: #cc0000;&quot;&gt;Lena&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
Uratować Patryka i odnaleźć Czarną Misę. Te dwie myśli zaprzątały moją głowę. Nie potrafiłam myśleć o niczym innym. Jakby ktoś usunął mi całe wspomnienia i zostawił tylko wybrane myśli. Nie było czasu się teraz nad tym zastanawiać. Otworzyłam oczy i zobaczyłam pochylającą się nade mną Paty. Kobieta wystraszyła się gdy się obudziłam, widocznie nie spodziewała się, że się obudzę. Właściwie dlaczego zasnęłam? Co znów się wydarzyło?&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Jak się czujesz? – spytała.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Co się stało? Czemu znów tu jestem? – zignorowałam jej pytanie rozglądając się dookoła. W jednym z ciemnych kątów zobaczyłam przygrabioną sylwetkę mężczyzny. Edd.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Nie musisz się ukrywać. – powiedziałam wstając z łóżka. Edd wyszedł z ukrycia.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Nie chciałem być pierwszą osobą, którą zobaczysz po przebudzeniu, więc…&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Nie chce słuchać twoich tłumaczeń. Nie mam na to czasu. Muszę uratować Patryka.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
Edd spojrzał na Paty, Paty na niego a potem na mnie. Miałam wrażenie, że ta dwójka coś przede mną ukrywa.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Jesteś tego pewna? &amp;nbsp;- spytała mnie Paty.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Żartujesz? Przez cały mój pobyt tutaj zawracacie mi głowę, że mam uratować swoje królestwo, potem, że mam pomóc Patrykowi a na końcu mam znaleźć jakąś misę i ty mi się pytasz czy jestem pewna? – podniosłam na nią ton, bo jej pytanie było absurdalne. Przeszyła mnie wściekłym wzrokiem, ale nie odezwała się. Nie czułam się z tym źle, nie uważałam też, że przesadziłam. Naprawdę miałam już tego dość. Nie byłam niczego już pewna, chciałam mieć to za sobą. Chciałam żeby Patryk w końcu był ze mną. Jeśli mam uratować siebie, swoje królestwo muszę uratować Patryka.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
Edd podszedł do jednej z szaf, wyciągnął z niej jakaś torbę i podał mi.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Weź to, przyda ci się – powiedział.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Co tam jest? &amp;nbsp;- zapytałam zaglądając do środka.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Róże eliksiry i zaklęcie jak wskrzesić Patryka&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Chwila. Przecież Patryk nie ma już energii. Więc jak się obudzi skoro? Czy nie powinnam najpierw znaleźć naczynia a potem odprawić ten hmm..rytuał?&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-I masz rację – odezwała się w końcu Paty. Trochę mi teraz było głupio, że tak na nią naskoczyłam – Najpierw musisz odnaleźć misę i zabrać ją do Patryka. Misa emanuje potężną energią, że gdy tylko poczuje bliskość Czarnego Anioła uwalnia swoją moc dla niego. Patryk zyska z niej moc, ale obudzić go musisz ty.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Czy Czarne Anioły w misie jeszcze żyją? – zwróciłam się z tym pytaniem do Edda.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Nie wiem Lena. Gdy wiesz co się stało, misia pochłonęła wszystkich aniołów. Minęło dużo czasu. Mogli nie przeżyć ponieważ misa mogła wchłonąć ich duszę. To naczynie jest również niebezpieczne. Nikt nigdy nie zbadał jego właściwości. Legendy mówią, że misa może wytworzyć energię zdolną do zabicia aniołów. Nie wiesz co się stanie jeśli Patryk ją otworzy, dlatego zrobi to dopiero gdy wróci.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
A więc misa miała również swoje wady. Ratowała Czarne Anioły, ale mogła je też zabić. To straszne.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
Nie byłam gotowa na tą przygodę. Nie miałam o niczym pojęcia a jednak musiałam i chciałam to zrobić. Miałam obowiązki jako nieśmiertelna archanielica o Srebrnych Skrzydłach.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Jak odnajdę Patryka? – zapytałam Edda.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Ja pomogę ci się przenieść na polanę gdzie znajduje się Błękitny Pałac. Resztą musisz zająć się sama. I pamiętaj tam czas płynie inaczej. Nie ufaj nikomu, nawet jeśli zobaczysz tam mnie czy Paty czy swoich rodziców, nie ufaj nikomu.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Mama i tata? Co oni tam będą robić? – spytałam zaskoczona.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Duchy strzegące wejścia do Pałacu będą chciały cię zmylić. Zmienią się w bliskie ci osoby, będą ci podszeptywać co masz robić i gdzie iść. Ale to wszystko iluzje. Nic z tego co od nich usłyszysz nie będzie prawdą. Nic. Nie możesz ich słuchać ani za nimi podążać.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
Zaczynałam się bać. Z każdą chwilą bałam się coraz bardziej, że sobie nie poradzę, że poddam się emocjom i złą ścieżką- za duchami. Niczego jeszcze tak bardzo się bałam jak tej podróży. Chciałam zapytać Edda o tyle rzeczy, ale już było na to za późno. Za późno na cokolwiek. W ciągu kilkunastu sekund starzec &amp;nbsp;postawił mnie przed faktem dokonanym i nie było już odwrotu. Kazał mi zamknąć oczy a ja poczułam jak lekki, przyjemny wiar owiewa moją twarz.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
Poczułam jak upadam na coś miękkiego. Znów upadek. Jak wtedy gdy wylądowałam w ogródku u Paty. Otwarłam oczy i zobaczyłam jak przede mną rozciągają się niezmierzone kilometry zielonej, miękkiej jak moje skrzydła łąki. Gdzie tylko bym nie spojrzałam wszędzie ten sam widok- zielona polana rozciągająca się aż po horyzont, jakby nie miała końca. Skąd miałam wiedzieć gdzie iść i gdzie jest Pałac? Jak na nieszczęście nad łąką zaczęła unosić się mgła. Przejrzałam zawartość torby od Edda, ale nie było w niej nic co by mi pomogło. Stojąc na środku wielkiej polany zdałam sobie sprawę, że nie spytałam Edda skąd będę wiedziała, że Patryk to Patryk a nie jeden z duchów. Skąd mam wiedzieć jak trafić do komnaty gdzie leży? Tym powinnam się martwić dopiero gdy znajdę Pałac. Mgła robiła się coraz gęsta. Nie widziałam nawet własnych stóp. Stałam w miejscu jakbym czekałam na cud, na to, że Błękitny Pałac wyrośnie przede mną. I &amp;nbsp;jak na moje życzenie przez mgłę zaczął przebijać się potężny Pałac. Wyrósł przede mną od tak. Chcesz Pałac? Masz Pałac. Mówisz i masz. Żeby tak zawsze było – pomyślałam. Mgła całkowicie zniknęła. Stałam przed mostem wiodącym do potężnych drewnianych drzwi zamku. Z jednej strony &amp;nbsp;Pałac miał dwie mniejsze wieże z przodu, na środku jedną większą. Z drugiej znajdowały się tylko cztery mniejsze wieże. Podeszłam do drewnianych drzwi, były otwarte. Kompletnie oniemiałam gdy weszłam do środka. Spodziewałam się pozłacanej posadzki, złotych drzwi i krzeseł a tym czasem zastałam zupełnie inny widok. Połamane drewniane stoły i krzesła walały się po zimnej, kamiennej &amp;nbsp;i podziurawionej posadzce. W oknach wisiały brudne ścierki, resztki jedzenia i talerze były porozrzucane po całej podłodze.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-I to ma być Pałac? – spytałam samą siebie. Dopiero po chwili przypomniałam sobie, że to miejsce to pogranicze życia i śmierci i że nikt mi nie powiedział, że tu będzie czysto i pachnąco tak jak w Królestwie Aniołów. Sama sobie obrałam taką wersję, dlatego teraz czułam się trochę zawiedziona. Ale gdy tylko usłyszałam jakiś huk szybko przypomniałam sobie po co to jestem. Kolejnym problemem jaki miałam było odnalezienie komnaty gdzie leży Patryk. Wiedziałam tylko tyle, że to jest gdzieś w piwnicach, ale gdzie tu do cholery są piwnice? Zajrzałam do kilku pokoi. Każdy z nich był pusty i wyglądał tak samo. Kamienne ściany, drewniane łóżka przykryte brudnym kocem. I zupełna pustka. Jakby nikogo tu nie było. Ale byłam pewna, że gdzieś czai się zło i czekają na mnie podstępne duchy o których wspominał mi Edd. Miałam im nie ufać ani ich nie słuchać. Ciekawe czy to okaże się tak proste jak by się wydawało. Oddaliłam się od głównego wejścia i zeszłam w dół potężnymi schodami. Im niżej schodziłam tym coraz bardziej zaczynałam się bać. Coś mnie niepokoiło. Było tu zbyt spokojnie jak na miejsce gdzie przebywają czekający na śmierć. Zeszłam po schodach i na ich samym końcu czekała mnie dość niemiła niespodzianka. Ciemność pokryła cały korytarz i nie miałam pojęcia czy mam uciekać czy zostać i czekać na nie wiem co. Dobrze wiedziałam, że czas mnie nagli, że z każdą chwilą jest coraz trudniej, ale nie miałam pojęcia co robić. Przejrzałam eliksiry od Edda, ale tym razem żaden nie wydał mi się właściwy. Przeszukałam torbę po raz kolejny i moje ręce trafiły na nieznaną rzecz, której wcześniej tu nie było. Znalazłam latarkę. W myślach podziękowałam Eddowi za ten przedmiot. Zapaliłam latarkę i rozejrzałam się dookoła. Za mną były schody po których zeszłam a przede mną rozciągał się długi korytarz. Po obu jego stronach krzywo wisiały portrety zmarłych bądź zasłużonych aniołów. Szłam powoli i ostrożnie nie wiedząc co mnie czeka. Dopiero gdy przeszłam dość długi kawałek gdzieniegdzie zaczęły się pojawiać drzwi, zapewne prowadzące do komnat. Wolałam tam póki co nie zaglądać. Byłam przerażona, ale szłam dalej. Oświetlając sobie drogę malutką latarką próbowałam skontaktować się z Eddem by w myślach pomógł mi jakoś trafić do Patryka, ale po kilku nieudanych próbach stwierdziłam, że w tym miejscu jest to raczej nie możliwe. Nie wiem jak długo szłam przed siebie. Miałam wrażenie, że cały czas idę w miejscu. Korytarz, drzwi i obskurne ściany – wszystko cały czas wyglądało tak samo. Postanowiłam zaryzykować i otwarłam jedne z drzwi. Przestraszyłam się gdy zobaczyłam tam leżącą anielicę z rozłożonymi skrzydłami. Jej dusza unosiła się w powietrzu. Anielica była prześliczna. Miała jasną cerę i jasne, złote włosy. Musiałam pochodzić z mojego rodu, tylko my mamy takie złote włosy. Nie byłam pewna czy żyje czy czeka na śmierć. Właściwie nie byłam pewna czy dobrze zrobiłam wchodząc tu. Jej dusza poruszała się jak łodyga na wietrze, lekko i z kąta w kąt. Jednak gdy chciałam wyjść dusza z impetem zatrzasnęła mi drzwi tuż przed nosem. Próbowałam je otworzyć, ale na marne.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Wypuść mnie! – krzyknęłam spoglądając na duszę anielicy, ale ona mnie zignorowała.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Pomóż mi – wyszeptała dusza piskliwym głosem siadając na kamiennej posadzce i spoglądając na ciało z którego wyszła. Również spojrzałam na anielicę. Leżała na drewnianym łożu, przykryta brudną pościelą.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Co chcesz żebym zrobiła? – spytałam duszy. Wolałam nie igrać w duchami, więc musiałam jej pomóc.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Przyjrzyj mi się dobrze. Przecież mnie znasz. Uwolnij mnie stąd – mówiła dusza unosząc się nade mną.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
Przyjrzałam się dokładniej anielicy i upadłam ze strachu gdy rozpoznałam w niej twarz Sary.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
„To nie ona, to nie jest Sara. To tylko duch. Sara nie jest aniołem. Nie wierz w to co widzisz” – powtarzałam sobie w myślach i próbowałam w to uwierzyć.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Mam inne zadanie do wykonania. Wypuść mnie! – krzyknęłam, ale duch nic sobie z tego nie zrobił.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Uwolnij mnieeee! – piskliwy głos zmienił się teraz w głos Edda. Duch krążył wokół mnie coraz bliżej.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Odjedź! – krzyknęłam jeszcze głośniej. Niestety na nic moje krzyki. Nagle znikąd zaczęło pojawiać się więcej duchów. Duch mamy, taty, Patryka, Wiktora, Sary, Edda i Paty a nawet Łukasza. Duchy utworzyły wokół mnie krąg a ciało anielicy podniosło się i zaczęło obijać się o ściany komnaty.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Pomóż nam. Uwolnij nas. Uwolnij nas. Pomóż nam – chór duchów powtarzał to w kółko coraz bardziej zacieśniając krąg wokół mnie. Byłam przerażona, przestraszona i bałam się coraz bardziej. Nie wiedziałam co robić. Nie miałam pojęcia jak sobie poradzić. Krąg był coraz bliżej a duchy zrobiły się bardziej natarczywe. Bawiły się moimi włosami, łaskotały mnie, ale nie robiły mi póki co krzywdy. Dopiero gdy jeden, duch Sary, zaczął dobierać się do mojej torby przypomniałam sobie o niej. Miałam tam tylko trzy eliksiry, zwój dla mnie i zwój dla Patryka. Każdy z eliksirów był podpisany karteczką. I wśród nich znalazł się ten, który liczyłam, że mi pomoże. Odkręciłam fiolkę z napisem „Na duchy”, ale ku mojemu zdziwieniu była pusta.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Cholerne dzięki Edd – powiedziałam do siebie. Gdy już straciłam nadzieję, że fiolka jakoś mi pomoże duchy zaczęły się wykręcać w dziwne pozycje i krzyczeć wniebogłosy. Krąg się rozluźnił, ciało anielicy wróciło na swoje miejsce a duchy zaczęły znikać jeden po drugim, aż został tylko duch anielicy. Co takiego było w tej fiolce? Nie miałam czasu teraz się nad tym zastanawiać. Szybko wybiegłam z komnaty i stanęłam jak wryta gdy przed sobą zobaczyłam Patryka. Już chciałam mu się rzucić w ramiona, przytulić i pocałować jego delikatne wargi, ale powstrzymałam się.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Nie jesteś nim, prawda? – spytałam ostrożnie omijając postać i świecąc na nią latarką.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
Postać potwierdziła moje domysły i chwilę później przemieniła się w dwugłowego olbrzyma z siekierą w łapskach. Bydlę zaryczało i rzuciło się na mnie. Zaczęłam biec przed prosto przed siebie pamiętając by nie wchodzić do żadnej już komnaty. Taki potwór nie mógł mnie zabić, ale nie chciałam toczyć walki z kimś takim jak on. Zastanawiało mnie jednak dlaczego najpierw zobaczyłam Patryka. Co to mogło znaczyć? Że Patryk jest w niebezpieczeństwie. Nie wiem jak długo biegłam, ale zatrzymałam się by zbadać sytuację. Poświeciłam latarką w każdą stronę i gdy już myślałam, że zgubiłam olbrzyma ostrze jego siekiery świsnęło mi tuż nad głową. Znów zaczęłam biec tak szybko jak potrafiłam. Potwór znów zaryczał i przyspieszył. Poczułam, że zbiegam po schodach i słyszałam jak bydlę ciężko sapie &amp;nbsp;by mnie dogonić. Latarka już ledwo świeciła aż w końcu zgasła na dobre. Wystraszyłam się, ale biegłam dalej. Mimo ciemności nie przestałam biec. Słyszałam jeszcze wycie potwora aż w końcu potknęłam się i sturlałam z kilkunastu schodów aż na ich koniec. Nie widziałam nic prócz czerwonych ślepi stojącego na mną potwora, który najprawdopodobniej szykował się do zamachu na mnie. Nie zdążyłam rozwinąć skrzydeł by się obronić gdy totalną ciemność rozjaśniły zapalające się latarnie. Potwór zniknął a ja zobaczyłam przed sobą wojownika z Królestwa Aniołów. Każdy z wojowników miał czarną, lśniącą zbroję zakrywającą całe ciało. U jego boku wisiała pochwa z mieczem a hełm trzymał w jednej ręce. Drugą wyciągnął by pomóc mi wstać. Choć nie miałam pojęcia czy wojownik jest prawdziwy czy też jest duchem rozejrzałam się dookoła i ten widok od razu mi się spodobał. To przypominało to, co chciałam zobaczyć. W tej części było czysto i schludnie. Na ścianach paliły się srebrne pochodnie, drzwi do komnat były całe pozłacane a ściany ozdobione lśniącymi freskami.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Kogo tu szukasz? – spytał mnie wojownik wyciągając miecz i przystawiając mi go do szyi.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Jestem aniołem z twojego rodu. Możesz opuścić miecz – powiedziałam spokojnie, ale to chyba go jeszcze bardziej rozgniewało.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Kogo szukasz? – powtórzył pytanie.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Patryka – wyszeptałam ze strachu. Czy anioł z mojego królestwa byłby w stanie mnie zabić lub zrobić mi krzywdę?&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Jestem Inzu, wojownik z Królestwa Aniołów, strażnik Złotych Piwnic. – ukłonił się wpół i schował miecz.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Złote Piwnice? Co to takiego? – zapytałam.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-To piwnice gdzie znajdują się ciała, których dusze zniknęły bądź zbłądziły w tej części zamku z której właśnie przyszłaś. Jestem pełen podziwu, że przeszłaś przez to cało. Nie jeden odważny zginął w walce z Olbrzymkiem.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Olbrzymek? Tak nazwałeś to coś z siekierą? – spytałam nie wierząc w to co słyszę.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Na ogół nie jest groźny, chyba, że ktoś wkroczy nieproszony na jego teren, tak jak ty to zrobiłaś.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Skąd mogłam wiedzieć, że to teren Olbrzymka?&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
Imię dla potwora. Czy wojownik wymyślił mu to imię z nudów? Czy może żył z nim w zgodzie i przyjaźni? Bawiło mnie to i przerażało jednocześnie. Wojownik przyglądał mi się uważnie, ale ja nie miałam czasu by wdawać się z nim w pogaduszki.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Znasz każdego kto tu przebywa, tak? –spytałam.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Tak. Podczas wojen piwnice są pełne, ale teraz od kilkunastu lat tylko jedna komnata była zajęta. Teraz są już aż dwie.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Więc zaprowadź mnie do Patryka.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Dlaczego go szukasz nieśmiertelna?&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
Wbiło mnie w ziemię. Skąd wiedział, że jestem nieśmiertelna? Czy coś mnie zdradziło? Nic nie odpowiedziałam.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Zwykły anioł nie przeżyłby nawet ataku duchów. A ty jeszcze zmierzyłaś się z Olbrzymkiem. Jesteśmy z tego samego rodu. Nie wnikam kim jesteś, ale jeśli jesteś nieśmiertelna musisz być potężna. Milczałam. Nie podobało mi się to, że on tyle o mnie wie i przestałam mu ufać.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Zaprowadź mnie do Patryka – powiedziałam tylko i poszłam za nim. Korytarz podobnie jak przedtem był nieskończenie długi i cały czas wyglądał tak samo. Nic się nie zmieniało. Inzu milczał, ja też. Gdy w końcu zatrzymał się przed srebrnymi drzwiami odwrócił się do mnie.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Nie biorę odpowiedzialności za to, co cię tam spotka ani za to co tam się wydarzy. Tam już nikt nie pomoże. – brzmiało to jak ostrzeżenie.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Dzięki, poradzę sobie.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
Poczekałam aż strażnik odejdzie i weszłam do środka. Komnata cała pokryta była złotem. Od łóżka i posadzki na pościeli i latarni kończąc. Był tam i on. Mój ukochany. Ostatni Czarny Anioł, mój wybranek. Znalazłam go, znalazłam Patryka.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://anylkaa-pokochajmnie.blogspot.com/feeds/8574635519418573918/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://anylkaa-pokochajmnie.blogspot.com/2015/12/rozdzia-dwudziesty-pierwszy.html#comment-form' title='Komentarze (13)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6336242444170592931/posts/default/8574635519418573918'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6336242444170592931/posts/default/8574635519418573918'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://anylkaa-pokochajmnie.blogspot.com/2015/12/rozdzia-dwudziesty-pierwszy.html' title='Rozdział dwudziesty pierwszy'/><author><name>Anylkaa</name><uri>http://www.blogger.com/profile/05140802673844094370</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='26' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhuMV66pYSwcGW4IMLkmpTnHYXBi1IvaMQsVfrc6OFVm8k1i5_TSvFwauawdzmIYFMSYL2y0CCDfpdJmPIJZP4TMG0MVgLnNcQrZffB6IU-bqKDG-ZtMZTHB44B7wD-2A/s220/Anahi+132.png'/></author><thr:total>13</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6336242444170592931.post-3283271629799729252</id><published>2015-10-31T19:39:00.001+01:00</published><updated>2015-10-31T19:39:48.000+01:00</updated><title type='text'>Rozdział dwudziesty </title><content type='html'>&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;i&gt;&lt;a href=&quot;https://www.youtube.com/watch?v=ScfQDcFYUvQ&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;POSŁUCHAJ&lt;/a&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;i&gt;Lena&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
To wszystko nie tak miało wyglądać. Sara nie miała się o tym dowiedzieć
w ten sposób i nie teraz. To nie tak miało być. Nie mogłam wydusić z siebie ani
słowa. Paty tylko patrzyła cały czas na Sarę. Moja podopieczna wyszła zza
krzaków za którymi stała, pełna radości podeszła do mnie i zaczęła dotykać mnie
po plecach.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Co robisz? – zapytałam. Czułam jak dotyka małych zgrubień z których
rozwijają się skrzydła.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nic. Sprawdzam czy masz skrzydła – powiedziała z uśmiechem. Potem
stanęła naprzeciw mnie i wpatrywała się we mnie bez mrugnięcia okiem przez
dłuższy czas. O co jej chodziło? I dlaczego zachowuje się tak dziwnie? Zamiast
wrzeszczeć, piszczeć i być zszokowaną ona się z tego cieszy. Czy to było
normalne? Spodziewałam się innej reakcji. Choć może lepiej, że zareagowała tak
a nie inaczej.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Wow. Ale czad. Potrafisz latać, prawda? Skoro jestem tym kim jesteś co
tu robisz? Jesteś upadłym aniołem? Zostałaś wygnana czy skazana na śmierć i
uciekłaś? &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Byłam w ogniu pytań Sary, dziewczyny z którą prawie się wychowywałam.
Nie mogę, nie mogę jej powiedzieć, że jestem jej aniołem stróżem. Chciałam jej
powiedzieć, żeby tak się &amp;nbsp;nie zachowywała, ale na moje szczęście Paty przejęła
inicjatywę.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nie zaskoczyła cię ta informacja. Dlaczego? – zapytała staruszka.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Bo to jest mega informacja. Nikt o tym nie wie, nawet Wiktor, ale ja
interesuję się aniołami. Przeczytałam dużo książek na ten temat nie tylko
historycznych, ale też fantasty i opowiadań i to jest mega – mówiła
podekscytowana Sara.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Piszą o mnie w książkach? – odezwałam się w końcu.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nie, nie o tobie, ale innych aniołach. O upadłych, wygnanych,
zaginionych, zamordowanych a nawet nieśmiertelnych. Ci ostatni są zawsze
najlepsi.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Czemu tak uważasz? Myślisz, że nieśmiertelni mają lepiej? – zapytała
Paty.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-I tak i nie. Tak, bo żyją długo i mogą swoją wiedzę przekazywać innym
a nie, bo ich życie trwa za długo a oni samą przeżywają wtedy za dużo
cierpienia i nigdy się nie starzeją i życie może im się znudzić. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Sara, teraz musisz mnie uważnie posłuchać – Paty złapała ją za rękę i
spojrzała głęboko w oczy – Nikt, absolutnie nikt, nawet Patryk czy Wiktor nie
mogą się dowiedzieć, kim jest Lena. Musisz ją chronić. Powierzam ci misję
chronienia Leny. Nie oddawaj za nią życia czy coś w tym stylu, ale chroń ją
przed nią samą i tym co złe tu na ziemi. Rozumiesz?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Zrobię to, ale mam jeden warunek.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nie zabiorę cię do nieba, ani nie pokaże ci skrzydeł, nie będę też
robiła tych wszystkich fajnych rzeczy jakie potrafią anioły. – uprzedziłam ją
zawczasu, trochę podnosząc głos – Przynajmniej nie tutaj – dodałam po chwili
namysłu.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Lena… - upomniała mnie Paty – Więc co to za warunek?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Chcę żeby Lena opowiedziała mi o swoim świecie gdy będę chciała i gdy
ją o to zapytam.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-No pomysłowa to ty nie jesteś – wymamrotała do siebie Paty, ale na
tyle głośno żebym ją słyszała. Na szczęście Sara była mną tak zafascynowana, że
nawet tego nie usłyszała. Pozwoliłam Paty decydować w tej kwestii za mnie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-W porządku. Ale pamiętaj, że są pytania na które Lena nie może
odpowiedzieć z dwóch powodów: albo nie zna odpowiedzi albo kodeks aniołów jej
tego zabrania. Chcę żebyś o tym pamiętała, bowiem za złamanie kodeksu aniołów grozi
okropna kara.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
To trochę przestraszyło Sarę i zahamowało jej temperament. Nie
wierzyłam, że to się dzieje naprawdę. Liczyłam, że moja podopieczna się
wścieknie i ogłosi całemu światu kim jestem, a on tymczasem obiecała mnie
chronić i wcale nie wydaje się być przestraszona ani zaskoczona tym faktem, że
jestem aniołem. To z kolei szokuje mnie, że jest taka spokojna i opanowana.
Ciekawa jestem jak długo czasu upłynie nim Sara zorientuje się, dlaczego według
niej zwykli ludzie Paty i Edd przygarnęli do siebie anioła. Obym nigdy nie
musiałam odpowiadać na to pytanie. Edd… Obiecałam Paty, że z nim porozmawiam i
nie chcę złamać tej obietnicy.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Paty chyba powinnyśmy już iść. Edd, no wiesz…&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Ach tak. Sara, Lena zostanie u ciebie kilka dni. Zajmij się nią. Ale
teraz obie musimy iść coś załatwić.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Jasne. Zaopiekuje się nią jakby była moją siostrą. – powiedziała z
uśmiechem.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Gdy wyszłyśmy z ogrodu na drogę w końcu mogłam trochę odetchnąć i dojść
do siebie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-To jakiś sen. Paty, to się nie może dziać. Jak mam teraz żyć z tą
świadomością, że ona wie kim jestem? &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Teraz powinno być ci łatwiej. Nie cieszy cię to? Przecież tak dobrze
się dogadujecie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Ale dlaczego jej to w ogóle nie ruszyło? Dlaczego nie była zaskoczona
ani zszokowana ani zdenerwowana czy wkurzona. Nie tak miała wyglądać jej
reakcja.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Więc wolałabyś, żeby obraziła się na ciebie i na mnie i była zła i
wkurzona? – spytała Paty trochę rozbawiona.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-No nie… Ale co cię śmieszy?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-A wolałabyś żebym płakała? Sara mnie rozbawiła. Jest taka urocza i
szczęśliwa, że jesteś aniołem, ale jednak brakuje jej trochę oleju w głowie.
Nie sądzisz?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Jest roztrzepana i za dużo gada. Nigdy nie miała głowy do nauki.
Myślisz, że dzięki komu skończyła studia?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Dzięki mnie. Odpowiedziałam sama na swoje pytanie. Pomogłam Sarze w
nauce nie raz i nie dwa. Nie była zbyt mądra i ciężko się uczyła. Sprawowałam
więc nad nią opiekę nie tylko fizycznie, ale też umysłowo. Jestem bystrzejsza
niż ona i przecież jestem aniołem, więc to już musiało coś znaczyć. Chyba ta
dzisiejsza sytuacja mnie przerosła a to dopiero początek bo przede mną
spotkanie z Eddem i misja odnalezienia Patryka. Skupiłam się teraz jednak na
tym by być spokojną gdy spotkam Edda, jednak nie potrafiłam tak się zachować.
Cały czas miałam w głowie jego słowa jak przyznaje się do morderstwa rodziców
Patryka. I choć Paty próbowała mnie przekonać bym wybaczała Eddowi, ja nie
mogłam tego zrobić. Nie chciałam go znać. Był, jest i będzie dla mnie mordercą i nie
usprawiedliwi go nic. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;i&gt;Patryk&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Czy spotkała mnie już śmierć? Czy nadal błąkam się gdzieś pomiędzy
dwoma światami? Zostałem z niczym i bez nikogo. Zupełnie sam w błękitnej
komnacie Błękitnego Pałacu. Więc to miejsce naprawdę istnieje. Więc są jeszcze
inne anioły, które być może skończyły tak samo ja? Anioły, które poświęciły
swoją duszę by kogoś ratować? W moim ciele została malutka cząstka mojej
anielskiej duszy. Pozostałą część oddałem. Rozszczepiłem swoją duszę i
umieściłem ją w pewnym chłopku, który nawet nie ma pojęcia, że w jego ciele
znajduje się dusza anioła. Ale ten chłopak jest blisko Leny, więc to tak jakbym
i ja tam był z nią. Lena… Czy wszystko z nią dobrze? Czy jeszcze kiedyś ją
zobaczę? Czy istnieje jakiś sposób bym mógł wrócić? Nigdy nie słyszałem by
uśpiony anioł powrócił z Błękitnego Pałacu. To jest w ogóle możliwe? Błękitny
Pałac to miejsce przejściowe dla aniołów. Pogranicze życia i śmierci.
Majestatyczny pałac bez żadnego władcy służy za miejsce przez które zmarłe
naturalnie anioły przechodzą do krainy śmierci. Ja, uśpiony anioł – moje ciało
i skrawek mojej duszy spoczywamy gdzieś w odległych komnatach pałacu. Naszą
szansą na ratunek jest tylko Najwyższy, który dopiero po ponad pół wieku
decyduje co zrobić z takim aniołem. Jednak gdy Najwyższy wyrazi zgodę na
uratowanie anioła i przywrócenie go do życia jest wszystko okej, bo każda rasa
ma swoje źródło mocy, które podreperuje każdego anioła. Ale nie mnie. Nie mam
źródła mocy, nie istnieje nic ani nikt kto mógłby mi pomóc. Więc muszę pogodzić
się z tym, że umrę. Bez możliwości pożegnania z Leną, Eddem, Paty, Wiktorem i
Sarą. Zostanę przeniesiony do krainy umarłych a stamtąd już nie można wrócić.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;i&gt;Edd&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Chciałem powiedzieć Lenie całą prawdę. Ukrywałem to przed Patrykiem a
teraz on jest na pograniczu życia i śmierci. Mogę go stracić na zawsze. Chcę
żeby Lena poznała prawdę. I tak już sporo wie, więc nie ma sensu dalsze
ukrywanie tego przed nią. Nic to nie da. Ja i tak straciłem jej zaufanie, ale
nie chce by wyruszała sama odnaleźć Czarną Misę. By nie myśleć o tym wszystkim
przez krótką chwilę udałem się do ogrodu pielić kwiaty. To mnie uspokajało.
Magia kwiatów, ich zapach i wielokolorowe płatki zdobiły cały ogród. To zasługa
Paty. Nie miała tu na ziemi zbyt dużo do pracy. Jesteśmy tu już tyle lat a ona
w każdym wcieleniu zajmowała się czymś innym. Tym razem padło na kwiaty. Teraz,
latem to wszystko wyglądało jak z bajki a euforia kolorów sprawiała, że
człowiek zapominał o problemach. Tak, Paty tchnęła życie w ten ogród. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Usłyszałem jak otwiera się uliczka od ogrodu i za chwilę zobaczyłem
swoją siostrę a wraz z nią Lenę. Ucieszył mnie jej widok i trochę mi ulżyło.
Jednak dała się przekonać. To dobrze.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Miałyśmy mały problem. Sara wie o Lenie. – powiedziała Paty biorąc ode
mnie grabki.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Co takiego?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Jak to się w ogóle stało? Jak śmiertelniczka dowiedziała się prawdy o
Lenie. Zostawić Paty samą choć na chwilę. To nie mogło się dobrze skończyć.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nie obwiniaj mnie za to braciszku. To też twoja wina. Zresztą o tym
pogadasz sobie już&amp;nbsp; sam z Leną. –
powiedziała moja siostra.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Paty jak to? Chcesz zostawić nas samych? Nie tak się umawiałyśmy. Nie
zostanę sama z tym… z tym mordercą. – Lena złapała Paty za ramię i za żadną
cenę nie chciała jej puścić. Słowo „morderca” wypowiedziane przez nieśmiertelną
zabolało mnie i zasmuciło. Czy zmieni o mnie zdanie gdy powiem jej prawdę? Lena
błagalnym wzrokiem prosiła Paty żeby z nią została. W końcu moja siostra
uległa. Weszliśmy do domu, gdzie było chłodniej i przyjemniej. Paty usiadła z
Leną, ja naprzeciwko nich.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Zanim zaczniesz cokolwiek mówić, mam jeden warunek. – powiedziała
nieśmiertelna. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Jaki? – zapytałem?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Dopóki stąd nie wyjdę nie będziesz czytał mi w myślach. Jeśli poczuję
to chociaż raz, wyjdę.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Lena mówiła stanowczo i pewnym siebie głosem. Nie musiałem zaglądać do
jej umysłu, żeby wiedzieć, że jest w rozsypce nie tylko ze względu na mnie, ale
też ze względu na Patryka i na to co ją czeka.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-W porządku…Lena chcę żebyś wiedziała, że to za chwilę usłyszysz to
prawda. Paty może to poświadczyć. Wydarzenia, które miały miejsce lata temu i w
których brałem udział były dla mnie trudne, a wspomnienia tamtych dni
prześladują mnie do dziś. To kara jaką ponoszę za to co zrobiłem.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Spoko. Możesz już przejść do sedna sprawy? – zapytała pośpieszając
mnie. Widziałem, że siedzi tu z przymusu i chce jak najszybciej stad wyjść by
na mnie nie patrzeć. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Pewnego dnia udałem się poza bramy&amp;nbsp;
Niebieskiego Królestwa. Dostałem zgodę Najwyższego, chciałem iść
zobaczyć jak wygląda inny świat. Byłem przyuczany na cherubina, miałem prawo
wychodzić. Choć już wtedy słyszano pogłoski o Wygnańcach, bramy królestwa były
dobrze strzeżone, nikt nie obawiał się tych potworów. Nawet ja. I to był błąd.
Niespodziewanie wtargnęli na tereny przy królewskich bramach i porwali mnie.
Najwyższy zmobilizował najsilniejszych aniołów, archaniołów i nieśmiertelnych
do walki z nimi i do uratowania mnie, pojedynczego, przyszłego cherubina. Ale
było już za późno. Wśród całej armii Wygnańców tylko paru z nich umiejętnie
zaczęło posługiwać się mroczną, czarną magią. Przejęli kontrolę nad moim
umysłem i ciałem.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Spodziewałem się jakiejś reakcji ze strony Lena, jednak jej wzrok
pozostał nie wzruszony. Słuchała mnie, ale coś w jej zachowaniu było nie tak. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Ponieważ Czarne i Niebieskie Królestwa żyły zawsze w zgodzie Wygnańcy
wykorzystali to i kierując moim umysłem wysłali mnie do Czarnego Królestwa.
Czarni aniołowie to przemiła rasa. Zawsze uśmiechnięci i zadowoleni z życia,
zawsze mnie miło witali. Poprosiłem o spotkanie z Izaelą i Temarynem. Nikt nie
podejrzewał, że mną jest coś nie tak, że za chwilę rozpęta się piekło. Jeden z
aniołów, po dokładnej kontroli zaprowadził mnie do ich komnat.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Jakiej kontroli? – odezwała się Lena.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Noże, różne mikstury, sznurki i inne tego typu rzeczy. Żadnej z tych
rzeczy nie można było wnieść do pałacu. Takie panują zasady w każdym
królestwie. To wszystko w ramach bezpieczeństwa, by nikt nie próbował zabić któregokolwiek anioła. Nie zapominajmy o kontroli tożsamości.
Dwóch Czarnych Aniołów sprawdzało czy dana osoba jest tym za kogo się podaje.
Ale wróćmy do mnie. Gdy zostałem już sprawdzony, zaprowadzono mnie do Sali gdzie
przebywali strażnicy Czarnego Miecza – Temaryn i Izaela, rodzice Patryka. Izeala
była wyjątkowa, głównie ze względu na swoje pochodzenie. Jej czarne włosy,
splecione w długi do ziemi warkocz i czarna, długa suknia dodawały je uroku.
Nikt by nie podejrzewał, że ta kobieta jest potężną strażniczką, jeszcze
potężniejszego artefaktu. Poruszała się lekko i zwiewnie. Jednak wiedziałem, że
jako strażniczka jest silna niepokonana. Temaryn wtórował jej w sile. Wyszkolony
przez samych bogów, nie miał sobie równych. Umięśnione ciało i mocne skrzydła
były jego atutem. Nie grzeszył urodą i to po nim Patryk jest taki przystojny.
Oboje stanowili zgrany duet, nie tylko w małżeństwie, ale też jako Strażnicy
Czarnego Miecza. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Urwałem na chwilę, bo Lena wyglądała jakoś dziwne. Słuchała mnie nadal,
ale coś z nią było nie tak. Tak jak obiecałem, nie wniknąłem w jej umysł, ale
nie musiałem tego robić by widzieć, że dzieje się z nią coś niedobrego. &lt;i&gt;„Spójrz, Lena wygląda jakoś dziwne, nie
uważasz?”&lt;/i&gt; – przesłałem swoje myśli do Paty. Ta spojrzała na nią, ale chyba
nic nie zauważyła. &lt;i&gt;„Jesteś przewrażliwiony
czy co? A gdy ty byś usłyszał taką historię wyglądałbyś normalnie?”&lt;/i&gt; – takie
myśli odczytałem z umysłu Paty. Może miała rację. W końcu nadszedł czas bym
przeszedł do sedna historii.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Spotkałem się z Izaelą i Temarynem w ich sali. Na to co wydarzyło się
potem nie miałem już wpływu, bo Wygnańcy zaczęli mnie kontrolować, poprzez przejęcie władzy nad moim umysłem. Nie mogłem nic
z tym zrobić. Jak wtargnęli do królestwa i pałacu nie miałem pojęcia. Strażnicy
Czarnego Miecza zawsze byli gotowi do walki, tak też było i tym razem. Walczyli
dzielnie, nie przewidzieli jednak, że Wygnańcy mogą być aż tak silni. Walka
była zacięta, ale z czarną magią nie wygrali nawet oni. Kilku Wygnańców
wywlekło ich z zamku. Byli ledwo żywi. Wykradli Czarny Miecz i wręczyli mi go.
Miałem zabić Strażników Czarnego Miecza. Nie byłem wtedy sobą. Mój umysł był
pod kontrolą Wygnańców, pod wpływem czarnej magii, nie wiedziałem co robię. Nie
byłem świadom swojego czynu. Złapałem miecz, Temaryn przykrył Izaelę swoim
ciałem, ale i tak zabiłem ich oboje. Czarny Miecz wyrwał mi jakiś Wygnaniec. &amp;nbsp;Dopiero po chwili odzyskałem zdrowy rozsądek i
dotarło do mnie co się stało. Pochyliłem się z rozpaczy nad ciałami przyjaciół
i zacząłem płakać winiąc się za swój czyn. Wokół mnie trwała walka – anioły kontra
Wygnańcy. Ci drudzy jednak mieli przewagę. Zawlokłem ciała strażników do
jakiegoś pomieszczenia by móc potem godnie ich pochować. Przyglądałem się walce
z boku. Anioły strzegły Czarnej Misy, ustawiły się wokół niej by bronić swojego
źródła mocy. Zaczęli coś szeptać a wokół nich pojawił się dym, potem nastąpił
ogromny wybuch i anioły znikły. Ciała strażników, które leżały obok mnie, też
znikły.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Za każdym razem gdy wspomnę o tych wydarzeniach mam ochotę sam się
zabić za to co miało wtedy miejsce. Byłem wtedy młodszy niż teraz, ale cały
czas pamiętam tamte wydarzenia, ten błagalny wyraz twarzy Temaryna i Izaeli.
Cios jaki im zadałem był dla nich śmiertelny, ponieważ żadne z nich nie posiadało
daru nieśmiertelności. Zresztą zabiłem ich Czarnym Mieczem, więc i tak by im to
nie pomogło. Wszyscy trzej milczeliśmy. Lena zapewne układała sobie w głowie
wszystkie informacje. Gapiła się w jeden punkt, mrugając co chwila i marszcząc
brwi, jakby nad czymś się zastanawiała.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-A co wtedy działo się z Patrykiem? – zapytała w końcu.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nie wiem. Był wtedy chłopcem, możliwe, że gdzieś się ukrył i
obserwował wszystko z daleka. Przypuszczam, że Temaryn i Izaela przygotowywali
go do takiej sytuacji, do tego jak ma się zachować gdyby zginęli. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Więc czemu Patryk nie został wchłonięty przez Czarną Misę? – spytała nieśmiertelna.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Sam się nad zastanawiałem dość długo. Dopiero Tafus powiedział, że gdy
anioły zebrane były wokół Czarnej Misy wymawiały imiona i dusze aniołów, które
misa ma wchłonąć. O Patryku zapomnieli.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Czyli to, że został sam było czystym przypadkiem? Nikt nie zrobił tego
specjalnie? Ale dlaczego Patryk nie wie tego wszystkiego? Dlaczego to przed nim
ukrywałeś tyle czasu? Wytłumacz mi to?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nie mogłem Lena. Nie mogłem. Nie chciałem, nie potrafiłem, nie
umiałem. Powiedzieć mu to, że zabiłem ich rodziców, będąc pod wpływem
Wygnańców, jak myślisz, jakby zareagował?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Zabiłby cię gdyby miał taką moc. – odpowiedziała.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Lena… - skarciła ją Paty.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Co było potem? – spytała archanielica.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Gdy anioły zniknęły Wygnańcy byli zdezorientowani tym co się stało.
Zniszczyli wszystkie budynki w królestwie, obrabowali pałac a na końcu
podpalili całe królestwo. Wszystko spłonęło. Zostały tylko zgliszcza – po pałacu,
po budynku. Zostałem tam sam. Tak wtedy myślałem. Dlatego opuściłem zrujnowane
królestwo zapominając o Patryku… Teraz, gdy już znasz prawdę, mam nadzieję, że
wrócisz do nas i wybaczysz mi.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nigdy ci tego nie wybaczę! Patryk też nie! - wstała i zaczęła na mnie
krzyczeć – Nic cię nie usprawiedliwia. Nic. Nie obchodzi mnie to, że to
Wygnańcy tobą zawładnęli, to nie ma znaczenia. Zabiłeś a to mi wystarczy!&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Była roztrzęsiona, ale Paty próbowała ją uspokoić. Na szczęście jej się
udało. Nic nie usprawiedliwia mojego czynu. Cierpię już tak długo z tego
powodu, ponoszę tego konsekwencje i w sumie już to tego przywykłem, choć szkoda
mi, że niewinna osoba jaką jest Lena tak przez to cierpi.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Chcesz coś jeszcze wiedzieć? – spytałem nieśmiertelną.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Co było potem? Jak dowiedziałeś się, że aniołowie zamknęli się w
Czarnej Misie no i jak doszło to tego, że spotkałeś Patryka?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Już miałem jej odpowiedzieć na serię jej pytań gdy złapała się za głowę
i zaczęła krzyczeć.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nie! Nie! NIE!!! – krzyczała. Paty starała się jej pomóc, ale na
marne. Lena nadal krzyczała te same słowa, gdy nagle jej medalion zaczął
emanować zielonym blaskiem.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-MAMO!TATO!...NIEEEE! – rozdzierający serce krzyk nieśmiertelnej był
dla mnie czymś nowym. Nigdy nie spotkałem się z taką reakcją żadnego anioła.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Medalion świecił coraz mocniej. Lena była w jakimś amoku. Nie panowała
nad swoim ciałem, jej klatka piersiowa wybrzuszyła się do góry, ręce
wyprostowane. Wyglądała jakby ktoś wysysał z niej duszę. Medalion samoistnie uniósł
się do góry, jakby to on miał nad nią kontrolę.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Zrób coś! – krzyknęła na mnie Paty.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nie mogę. Obiecałem jej, że tego nie zrobię – powiedziałem zaniepokojony
tym co działo się z Leną.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-I tak cię nienawidzi, co ci szkodzi!&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Paty miała rację. Lena i tak ma do mnie żal. Jeśli teraz wniknę w jej umysł,
sobie nie pomogę, ale jej jeszcze tak. Skoncentrowałem się, ale umysł Leny był
dla mnie niedostępny. Chroniła go silna blokada, której sama nie stworzyła.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-I jak? – spytała mnie siostra trzymając dłonie Leny w swoich.
Nieśmiertelna teraz już leżała na łóżku, kręciła głową i cały czas powtarzała „nie,
nie, nie” .&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nie mogę się przebić przez jej umysł. Ma silną blokadę.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Edd, cholera jasna, przecież umiesz to zrobić! Skup się, albo jej się
coś stanie!&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
No właśnie. Przecież to jasne. Potrafiłem to zrobić. Nie przez takie
blokady się przebijałem. Spróbowałem jeszcze raz i jeszcze raz i dopiero za
czwartym razem mi się udało. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Paty…Zabierz ją szybko do piwnicy, podaj wywar, mikstury. Przygotuj ją
do wyprawy po Czarną Misę.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Co się stało, Edd? Co zobaczyłeś?&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Wygnańcy przekroczyli bramy Królestwa Aniołów i uwięzili rodziców
Madlen.&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://anylkaa-pokochajmnie.blogspot.com/feeds/3283271629799729252/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://anylkaa-pokochajmnie.blogspot.com/2015/10/rozdzia-dwudziesty.html#comment-form' title='Komentarze (2)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6336242444170592931/posts/default/3283271629799729252'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6336242444170592931/posts/default/3283271629799729252'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://anylkaa-pokochajmnie.blogspot.com/2015/10/rozdzia-dwudziesty.html' title='Rozdział dwudziesty '/><author><name>Anylkaa</name><uri>http://www.blogger.com/profile/05140802673844094370</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='26' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhuMV66pYSwcGW4IMLkmpTnHYXBi1IvaMQsVfrc6OFVm8k1i5_TSvFwauawdzmIYFMSYL2y0CCDfpdJmPIJZP4TMG0MVgLnNcQrZffB6IU-bqKDG-ZtMZTHB44B7wD-2A/s220/Anahi+132.png'/></author><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6336242444170592931.post-8436243347696530753</id><published>2015-10-09T18:32:00.001+02:00</published><updated>2015-10-09T18:32:36.491+02:00</updated><title type='text'>Rozdział dziewiętnasty</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
&lt;i&gt;Lena&lt;/i&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
Trzymając plecak w dłoniach błąkałam się po oświetlonym latarniami
mieście. Szłam przed siebie bez żadnego celu. Mijałam uśmiechniętych i
szczęśliwych ludzi. Sama jednak nie byłam szczęśliwa, nie po tym co usłyszałam
od Edda. Gdy cherubin wyznał mi prawdę nie miałam pojęcia co zrobić. Bez słowa
wyszłam z pokoju Patryka, zabrałam kilka rzeczy ze swojego pokoju i wybiegłam
stamtąd. Nie chciałam patrzeć na Edda a co dopiero mieszkać z nim pod jednym dachem.
Gardziłam nim, nienawidziłam go, nienawidziłam siebie, że mu zaufałam. A
najgorsze, że Patryk mu zaufał. Choć Edd próbował mnie zatrzymać i wyjaśnić
wszystko, ja nie chciałam słuchać. Nie miałam już o czym z nim rozmawiać.
Zamordował rodziców Patryka, sprzymierzył się z Wygnańcami i nie obchodzi mnie,
że to było wieki temu. To nie ma znaczenia. Nie rozumiałam tylko jak po tak
zdradzieckim czynie został cherubinem. Jak bardzo musiał omotać sobie innych
bogów, że żaden z nich się nie sprzeciwił. Tak naprawdę nie wiedziałam kim Edd
jest i czy naprawdę stoi po mojej stronie. Może chce mnie wykorzystać do
znalezienia Czarnej Misy a potem sam mnie zabije, zniszczy misę i Patryk nigdy
się nie obudzi. Sama myśl, że coś takiego mogłoby się stać mnie przerażała. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
-Lena! Lena zaczekaj! Lena! – usłyszałam jak ktoś głośno krzyczy moje
imię. Obróciłam się i zobaczyłam Łukasza. Jeszcze jego mi brakowało.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
-W końcu mnie usłyszałaś. Wybierasz się gdzieś? – spytał patrząc to na
plecak to na mnie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
-Nie twoja sprawa. – bąknęłam nie patrząc na niego.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
-Hej, stało się coś? – zapytał.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
Gdy nie odpowiedziałam ujął moją twarz w swoje dłonie i zmusił bym na
niego spojrzała. Więc zrobiłam to. On patrzył na mnie ja na niego. On widział
we mnie zwykłą dziewczynę z jakimś problemem, ja znów widziałam w nim Patryka,
ale tym razem to nie podziałało na mnie bólem głowy czy omdleniem. Wręcz
przeciwnie, ku zaskoczeniu przyjęłam to bardzo spokojnie. Wiedziałam, że przede
mną stoi Łukasz, ale dlaczego miał twarz Patryka? Czy ja już naprawdę
oszalałam? Czy w każdym spotkanym chłopaku będę widzieć Patryka? Czy naprawdę
jestem już z nim aż tak związana?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
-Jesteś smutna. Strasznie smutna. Powiedz mi co się stało.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
Łukasz puścił moją twarz a po chwili mnie przytulił. Chłopak którego
znam zaledwie kilka godzin przytulił mnie nocą. Ładnie pachniał, ale ja nie
odwzajemniłam jego uścisku. Czułam się jednak trochę nieswojo. Przecież ja
nawet go dobrze nie znam. Ja go wcale nie znam. Odsunęłam go od siebie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
-Chcę być sama. Proszę, zostaw mnie. – wymamrotałam. Byłam zmęczona.
Potrzebowałam odpoczynku, ale nie mogłam wrócić do domu Edda i Paty. Mogłam,
ale nie chciałam. Łukasz cały czas się na mnie gapił. I co ja miałam zrobić. Do
kogo miałam udać się po pomoc? Nie miałam tu nikogo. Chciało mi się płakać, chciałam
zobaczyć rodziców, chciałam wrócić do nieba, chciałabym tu nigdy się nie
pojawiać. Zignorowałam Łukasza i ruszyłam w dalszą drogę, ale słyszałam, że
idzie za mną.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
-Skoro nie chcesz gadać to nie, ale pozwól, że ci potowarzyszę. Nocą
może być niebezpiecznie. – powiedział. Nie wiedziałam gdzie idę, on też nie
pytał. Ignorowałam go bo zbyt dużo myśli zaprzątało mi głowę. Dopiero gdy
usłyszałam jakieś szepty zatrzymałam się a on ledwo na mnie nie wpadł.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
-Słyszałeś to? – zapytałam.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
-O czym mówisz? – odpowiedział pytaniem na pytanie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
Znów usłyszałam jakieś głosy i szepty. I wtedy rozpoznałam ten dźwięk.
To Wygnańcy. Śledzili mnie. Są tu. Są blisko a ja jestem sama i nie wiem co
robić. Sama im się nadstawiłam wychodząc nocą. Gdyby nie obecność Łukasza
pewnie bym rozwinęła skrzydła, ale w jego obecności to było niemożliwe.
Słyszałam ich coraz wyraźniej, wiec byli coraz bliżej. I w tej chwili
zorientowałam się gdzie jestem. Byłam przed szpitalem w którym leżał Wiktor.
Byłam pewna, że nie dotarłam tu przez przypadek. Weszłam do środka a zdziwiony
Łukasz przyszedł za mną. Głosy Wygnańców ucichły. Byłam bezpieczna. Ale
przecież nie mogę spędzić tu całej nocy. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
-Jest późno. Odwiedziny już się skończyły. – powiedział chłopak.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
-Możesz sobie iść. Nie potrzebuje cię tu. – odpowiedziałam i ruszyłam w
wędrówkę po szpitalu. Łukasz na moje nieszczęście wybrał towarzyszenie mi, choć
naprawdę wolałabym być tu sama. Przemierzałam na pół opustoszałe korytarze,
gdzieniegdzie trafiłam na jakiegoś pacjenta, ale uniknęłam złapania przez
ochronę czy pielęgniarkę. Trafiłam bez problemu na oddział gdzie leżał Wiktor a
potem do jego sali. I na moje szczęście spotkałam tam Sarę.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
Oboje gapili się to na mnie to na Łukasza jakby zobaczyli duchy. Sara
podbiegła do mnie i przytuliła mnie. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
-Nic ci nie jest? Jesteś cała? – spytała.- Paty tak się o ciebie
martwiła. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
-Skąd ty… &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
-Dzwoniła do mnie. Ale nie mówmy o tym tutaj. Powiedz mi lepiej co on
tu robi? – spytała.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
-Przypałętał się za mną i nie chciał sobie iść. Zabij mnie a
podejrzewam, że pójdzie za mną nawet do grobu. – spojrzałam na Łukasza.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
-Idź już sobie. – powiedziała Sara – Idź. Inaczej cię zwolnię. –
uśmiechnęła się słodko do niego i wypchnęła siłą z sali. Jeden problem z głowy.
Sara nie dała mu w ogóle dojść do słowa. Tak to się załatwia w świecie ludzi.
Czułam się bezpieczna w towarzystwie Sary i Wiktora, choć byliśmy tylko w
szpitalu, ale byłam tu bezpieczna i choć na chwilę mogłam zapomnieć o tym co
wydarzyło się niespełna kilka godzin temu.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
&lt;i&gt;Sara &lt;/i&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
Gdy zobaczyłam Lenę w szpitalu razem z Łukaszem byłam zaskoczona. Co on
od niej chciał i dlaczego w ogóle za nią przyszedł? Dopiero gdy go spławiłam
zobaczyłam, że Lena wygląda jak milion nieszczęść. Była taka smutna i
przygnębiona. Jeszcze nigdy nie widziałam nikogo tak smutnego. Ale ona była nie
tylko smutna i przygnębiona, ale była też zła. Wyglądała jakby miała zaraz
eksplodować. Wiedziałam, że tu przyjdzie. Gdy Paty do mnie zadzwoniła i
powiedziała, że Lena spakowała rzeczy i wyszła nie mogłam w to uwierzyć.
Powiedziała mi tylko, żebym szła do szpitala i zajęła się Leną. Jak mi
powiedziała tak zrobiłam. Martwiłam się o Lenę. Co takiego się musiało stać, że
postanowiła się wyprowadzić od Edda i Paty? Czyżby się pokłócili? Przecież ona
nie mieszka tu znowu tak długo a staruszkowie to naprawdę przemili ludzie, nie
skłonni do kłótni. &amp;nbsp;Nurtowało mnie to,
ale naprawdę Lena nie wyglądała teraz na osobę, która chce się wyżalić.
Siedziała w kącie pokoju z podkulonymi kolanami i rozczochranymi włosami.
Gapiła się przed siebie i nic nie mówiła.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
-Chodź. Zabiorę cię do siebie. – powiedziałam wyciągając rękę i
pomagając jej wstać.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
-Dziękuje. –wymamrotała.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
Zadzwoniłam po mamę by po nas przyjechała. Nie miała nic przeciwko by
Lena została u nas przez jakiś czas. Odstąpiłam jej swój pokój a sama poszłam
spać do salonu. Znam Edda i Paty dość długo, na tyle długo by wiedzieć, że
muchy by nie skrzywdzili. Na co więc Lena zareagowała tak ostro, że postanowiła
się wyprowadzić? Gdy Paty do mnie zadzwoniła byłam zaskoczona, ale obiecałam,
że pomogę Lenie jak tylko będę umiała. Od wyjścia ze szpitala aż do przyjazdu
do mnie nic nie mówiła. Pokazałam jej tylko gdzie jest łazienka i poczekałam aż
się wykąpie. Kto wie czy coś jej do głowy nie strzeli od tego wszystkiego.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
Obudziła mnie mama później niż zwykle. A ja ledwo co się ruszałam. Sofa
w salonie to nie jest najwygodniejsze miejsce do spania. Bolały mnie wszystkie
mięśnie i chyba właśnie dlatego moje ciało postanowiło zsunąć się na twardą
podłogę.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
-Mówiłam ci, żebyś zamieniła się z tatą i przyszła spać do mnie. – powiedziała
mama pomagając mi wstać.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
-Miałam pozwolić żeby tata spał na tym czymś? – spytałam i spojrzałam z
pogardą na kanapę – Nigdy.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
Poszłam obudzić Lenę, ale nie zastałam jej w swoim pokoju, więc
zaczęłam się denerwować.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
Ani mama, ani tata nie widzieli jej od rana. Spanikowałam. Paty i Edd
mnie zabiją jeśli coś jej się stanie. Nie zważając na to, że jestem w piżamie
wybiegłam jej szukać. Nie było jej ani w magazynach ani na hali. Serce waliło
mi jak oszalałe. Znalazłam ją dopiero w szklarni. Gdy tylko złapałam oddech
zaczęłam się przyglądać temu co robi. Sadziła kolejne sadzonki i znów z nimi
rozmawiała. Wokół niej roztaczała się jakaś magiczna aura, a Lena była spokojna
i radosna jakby wczoraj zupełnie nic się nie wydarzyło. Przechadzała się po
szklarni tak cicho i spokojnie, tak lekko i zwiewnie jakby latała. Przez chwilę
myślałam, że to nie jest Lena, że ktoś ją podmienił, ale przecież tak nie było.
Jej piękne, zawsze rozpuszczone, proste i lśniące włosy, były z nią jednością,
jakby ona wydawała im rozkazy a one jej słuchały. Lena była taka śliczna, że
gdybym była facetem na pewno bym się w niej zakochała. Jej twarz nie miała
żadnych niedoskonałości, jej skóra zawsze była gładka a ciało bez żadnych
zadrapań. Naprawdę skąd się biorą takie piękne kobiety i czemu ja nie
mogłam&amp;nbsp;urodzić się jedną z nich. Może
wtedy mogłabym być z Patrykiem. Za samo myślenie o tym karciłam się w duchu, bo
czułam jakbym zdradzała Wiktora, któremu nadal nie powiedziałam, że Patryk mnie
pocałował. Usłyszałam dźwięk telefonu, na szczęście Leny nie mojego.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
-Halo? Tak, jestem u Sary…Nic nie potrzebuje… Jak mam się nie
zachowywać?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
Zniknęła magiczna aura, jej radość i szczęście a na ich miejsce
wskoczyła złość i obojętność. Nie ładnie było podsłuchiwać, ale tylko tak
mogłam się dowiedzieć, co takiego zaszło w domu Paty i Edda.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
-Nie chce słuchać jego wyjaśnień, Paty…Nie obchodzi mnie to, nie mam
już o czym rozmawiać z Eddem…Nie wiem co teraz będzie, poradzę sobie jakoś sama
albo wrócę do domu…Dobrze. Przyjdź po pracy, ale sama.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
A więc to z Eddem pokłóciła się Lena. Coraz bardziej pragnęłam się
dowiedzieć o co chodzi. Nie, nie miałam zamiaru spytać o to Leny. Wpadłam za
to na jeszcze bardziej interesujący pomysł. Przez cały dzień pracowałam z Leną.
Rozmawiałyśmy o wszystkim. Miałam wrażenie, że znamy się całe życie a nie kilka
tygodni. Lena nie dawała po sobie poznać, że coś jest nie tak. Była wesoła i
miła dla wszystkich, jak zawsze, nawet dla Łukasza, co nawet zaskoczyło jego
samego. Nie mogłam się doczekać końca pracy. Gdy wybiła 18 poszłyśmy się
przebrać. Zostawiłam Lenę w domu a sama wróciłam do magazynu pod pretekstem
zapomnianego telefonu. Z ukrycia obserwowałam jak na podwórko wchodzi Paty. Z
domu wyszła Lena i razem poszły do ogrodu. Trochę byłam zaskoczona, że czują
się tutaj jak u siebie i robią co chcą, ale niech im będzie. Nasz ogród miał
dwa wejścia. W chwili kiedy Lena i Paty szły do głównej furtki ja szybko
czmychnęłam przez drugie wejście i skryłam się w cieniu krzaków i drzew. Miałam
zamiar podsłuchać ich rozmowę i wcale nie miałam wyrzutów, że robię coś złego.
Paty i Lena usiadły na trawie a ja wytężyłam słuch.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
-Porozmawiaj z nim. On chce ci wszystko wytłumaczyć. Powiedzieć jak
było naprawdę. Daj mu szansę.&amp;nbsp; – mówiła
Paty.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
-Nie chce go znać, Paty. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
-Więc jak chcesz pomóc Patrykowi? Chcesz to wszystko skończyć? Sama
wiesz, że tylko Edd może ci pomóc. Tylko z jego pomocą uratujesz siebie,
Patryka i swoje królestwo.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
Królestwo? Jakie królestwo? Czyżby Lena była księżniczką?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
-A ty nie możesz mi w tym pomóc? Nie licz, że zaufam Eddowi, bo to się
nigdy nie stanie. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
-Nawet jeśli, poda ci powód przez który to zrobił? &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
-Jaki powód?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
O czym one mówią? Co zrobił Edd, że Lena mu już nie ufa? Coraz bardziej
pochłonęła mnie ich rozmowa.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
-Nie mogę ci powiedzieć, ale proszę cię Lena, daj mu chociaż się
wytłumaczyć. Nie zrobił tego z własnej woli. Nie chciał tego. Całe życie, a
wiesz, że żyje długo, nosi ten ciężar na barkach. To go wyniszczało tak bardzo,
że postanowiłam odnaleźć Patryka, by Edd mógł się nim zaopiekować.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
Paty mówiła wolno i spokojnie. Chciała przekazać Lenie istotę swojej
wypowiedzi, chciała by Lena zrozumiała i podjęła decyzję. Przez jakiś czas
milczały. Lena chyba się zastanawiała co zrobić.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
-Dla mnie, to nie jest coś czym mogę zapomnieć. Nie wybaczę mu tego i
jestem pewna, że Patryk, też nie. On go znienawidzi gdy tylko się dowie.
Dlatego Paty, pójdę wysłuchać Edda, ale robię to bo jako nieśmiertelna
archanielica muszę uratować nie tylko swoje królestwo ale i Patryka. Robię to
dla niego.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
-Jesteś aniołem?! – wyskoczyłam z krzaków jak poparzona i wyleciałam z
tym pytaniem patrząc to na zaskoczoną Paty to na Lenę.&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://anylkaa-pokochajmnie.blogspot.com/feeds/8436243347696530753/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://anylkaa-pokochajmnie.blogspot.com/2015/10/rozdzia-dziewietnasty.html#comment-form' title='Komentarze (3)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6336242444170592931/posts/default/8436243347696530753'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6336242444170592931/posts/default/8436243347696530753'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://anylkaa-pokochajmnie.blogspot.com/2015/10/rozdzia-dziewietnasty.html' title='Rozdział dziewiętnasty'/><author><name>Anylkaa</name><uri>http://www.blogger.com/profile/05140802673844094370</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='26' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhuMV66pYSwcGW4IMLkmpTnHYXBi1IvaMQsVfrc6OFVm8k1i5_TSvFwauawdzmIYFMSYL2y0CCDfpdJmPIJZP4TMG0MVgLnNcQrZffB6IU-bqKDG-ZtMZTHB44B7wD-2A/s220/Anahi+132.png'/></author><thr:total>3</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6336242444170592931.post-5331503113528393643</id><published>2015-09-11T19:15:00.002+02:00</published><updated>2015-09-11T19:15:32.155+02:00</updated><title type='text'>Rozdział osiemnasty</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;i&gt;Lena&lt;/i&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Gapiłam się to na Edda to na Paty. Nic nie mogłam powiedzieć. Był
sposób żeby uratować Patryka a on mi mówi o tym dopiero teraz. Nie byłam jednak
zła, wręcz przeciwnie, byłam podekscytowana i szczęśliwa, że Patryka można
uratować. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nie bądź taka wesoła. To co za chwilę usłyszysz sprawi, że przez
dłuższy czas się nie uśmiechniesz. – powiedział Edd. Jego słowa mnie
przeraziły, przez co faktycznie nie było mi do śmiechu i zaczynałam się bać
tego co mi zaraz powie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Mówisz tak jakby uratowanie Patryka było czymś trudnym. –
powiedziałam.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Bo jest. – odezwała się Paty – Edd weź jej w końcu powiedz. Mnie to
nie interesuje więc załatwcie to między sobą.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Paty poszła na górę a ja zostałam z Eddem. Naprawdę szanowałam Paty,
ale w ogóle nie zachowywała się jakby Patryk ją obchodził. Unikała trudnych
tematów i rzadko się odzywała na tematy związane w szczególności ze mną. Była
naprawdę dziwna, ale mimo wszystko lubiłam ją. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Możesz mi w końcu wszystko powiedzieć? – zaczęłam się niecierpliwić.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-A co to da? Nie jesteś gotowa na takie wyzwanie, na takie poświecenie.
Przynajmniej w moich oczach.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-O czym ty mówisz?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-O uratowaniu Patryka. Tylko ty możesz go uratować. Możesz, ale nie
zrobisz tego.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Dlaczego? – spytałam jeszcze spokojnie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Bo nie jesteś gotowa.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Gotowa na co? Edd do cholery powiedz mi wszystko a nie owijasz w
bawełnę. Mam tego dość! – podniosłam na niego głos a on tylko się uśmiechnął.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-O tym mówię. – pokiwał głową patrząc na mnie – Dobrze. Więc posłuchaj.
Podczas wojny z Wygnańcami Czarne Królestwo zostało całkowicie zniszczone a
wszyscy aniołowie zginęli, poza Patrykiem. Pozostałe krainy zgodnie żyły w
przekonaniu, że Czarne Królestwo przestało istnieć na zawsze. Jednak ta się nie
stało. Jeden z bogów całkiem przypadkowo odkrył coś, czego nawet Księgi
Przyszłości nie zapisały. Odkrył, że Czarne Królestwo istnieje.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Co?! Co na to Patryk? Powiedziałeś mu tak? Jak zareagował?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Zarzuciłam Edda pytaniami nadal będąc w szoku po tym co usłyszałam.
Czarne Królestwo, dom Patryka istnieje. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Patryk nic nie wie. Nie zdążyłem mu powiedzieć. – odpowiedział Edd.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Cherubin posmutniał. On też tęsknił za Patrykiem i wiedziałam, że zrobi
wszystko byle tylko chłopak wrócił. Przez chwilę milczeliśmy. Edd traktował
Patryka bardzo specjalnie i wyjątkowo. Pozwalał mu w sumie na wszystko. Był dla
niego aż nazbyt dobry. Czasem miałam wrażenie, że Edd chce w ten sposób
przeprosić za coś Patryka, ale przecież dzieliła ich zbyt duża różnica wieku. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Co było dalej? – spytałam Edda.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Wieść o tym, że Czarne Królestwo jednak istnieje nie rozniosła się po
wszystkich krainach. Jednak z każdej krainy wysłano po trzech najwyższych rangą
mieszkańców, którzy się o tym dowiedzieli. Podczas spotkania prawda zaskoczyła
wszystkich.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Więc byłeś tam jako jeden z wysłanników? – spytałam.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nie. Byłem tam… bo to ja odkryłem gdzie znajduje się upadłe Królestwo.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Co takiego? Ale jak to możliwe? – nie mogłam w to uwierzyć.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Dziś nie pora bym opowiadał tę historię, ale może kiedyś, gdy wszystko
się ułoży… W każdym bądź razie nikt nie spodziewał się, że siła i moc wszystkich
Czarnych Aniołów była tak potężna, że zrobili oni coś czego nie dokonał jeszcze
nikt. Zamknęli swoje ciała i dusze i część Królestwa w potężnej Czarnej Misie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Czarna Misa? Co to niby jest? &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Źródło mocy Czarnych Aniołów. Tak samo jak w Królestwie Aniołów macie
swoje źródło mocy, tak w Czarnym Królestwie też było takie źródło. Ale Czarna
Misa nie była tylko źródłem mocy. Była i jest potężnym naczyniem. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Ale jak aniołowie mogli tam zamknąć swoje dusze? Nie rozumiem tego.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Właśnie dlatego, że misa jest potężnym naczyniem. Tylko Czarne
Królestwo posiadało tak potężne źródło mocy. Bo to tam Wygnańcy szukali
Czarnego Miecza.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Czarny Miecz ukryty był w Czarnym Królestwie? &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Tak. Rodzice Patryka byli jego obrońcami. Ich zadaniem było chronić
miecz przed Wygnańcami. Jednak żaden z aniołów nie spodziewał się nagłego ataku
Wygnańców. Rodzice Patryka zawsze byli gotowi do walki i tak było tym razem. Patryk
był wtedy jeszcze dzieckiem. Wygnańcy przedarli się przez wszystkie możliwe
utrudnienia jakie anioły zdążyły w krótkim czasie wymyślić i dotarli do komnaty
gdzie przechowywany był Czarny Miecz. Wywlekli z zamku rodziców Patryka i na
jego oczach przebili ich Czarnym Mieczem. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Ale Patryk mówił, że rodzice oddali za niego życie. On widział to
kompletnie inaczej niż ty.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Patryk widział to co chciał widzieć. Zyskał dzięki temu
nieśmiertelność, ale wmówił sobie, że rodzice zginęli w jego obronie. Tak
bardzo wstrząsnęła nim śmierć rodziców, że stworzył swoją własną wersję
wydarzeń.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Skoro Patryk widział to inaczej niż było naprawdę to skąd ty o tym
wiesz? Skąd wiesz, że Patryk kłamał?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
To było zastanawiające skąd Edd tak szczegółowo wiedział co wydarzyło
się w Czarnym Królestwie. Jego historia brzmiała tak, jakby był tam obecny. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-I tak powiedziałem ci za dużo. Wróćmy to tego, jaki w tym wszystkim
jest twój cel.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-No w końcu. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Musisz odnaleźć Czarną Misę i pomóc nie tylko Patrykowi.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Zaraz. Czy ty chcesz mi powiedzieć, że to ja mam odnaleźć to magiczne
naczynie i jeszcze może jakimś dziwnym sposobem uwolnić Czarnych Aniołów i
tadam Czarne Królestwo odrodzone. Serio chcesz żebym to zrobiła?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Na dłuższą sprawę masz rację.&amp;nbsp; –
Edd mi tylko przytaknął. Spojrzałam na niego spod byka i nie odezwałam się. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Słuchaj Lena. Teraz wydaje ci się to straszne, ale gdy się z tym
prześpisz zrozumiesz jak ważną misję ci poleciłem. Los Patryka, a przede
wszystkim los twój i Królestwa Aniołów leży w twoich rękach. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nie możesz dawać mi tak poważnych zadań do wypełnienia Edd. Sam
powiedziałeś, że nie jestem gotowa. Więc niech tak będzie. Nie jestem gotowa. –
powiedziałam trochę zła na niego, że zrzuca całą odpowiedzialność na mnie. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Tego chcesz? Chcesz by Patryk nigdy nie wrócił? Chcesz by Wygnańcy
zabili twoich rodziców i ciebie? Chcesz by Królestwo Aniołów skończyło gorzej
niż Czarne Królestwo? Chcesz mieć makabryczny los aniołów na sumieniu? Tego
chcesz? Po to mieszkasz z nami by tak skończyć? Jeśli tak, to droga wolna,
wracaj do nieba.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Edd mówił to całkiem, całkiem serio. Mówił to spokojnie, ale
niechętnie. Chciał to powiedzieć, bo jakoś chciał mi przemówić do rozumu. Wcale
nie miałam mu tego za złe. Wręcz przeciwnie. Rozumiałam co miał na myśli. Los
tych wszystkich aniołów spoczywał na moich rękach, tylko ja jedna sama mogłam
ich uratować. To nie mogło być prawdziwe, a jednak. Wiedziałam, że jestem kimś
więcej niż nieśmiertelną archanielicą, ale nie miałam pojęcia, że mam misję
ratowania świata. Sama myśl o tym mnie przerażała a co dopiero realizacja tego.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Przecież i tak wiesz, że to zrobię. Nie mam wyjścia. – powiedziałam.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Wyruszysz gdy będziesz gotowa.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Gotowa na co?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Na misję Lena, na misję.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Jasne. W porządku.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Nie miałam sił by powiedzieć coś więcej. Natłok informacji od Edda
wręcz mnie przytłoczył. Nie chciałam już dziś tego słuchać. Chciałam tylko znów
mieć Patryka przy sobie i uratować siebie i swoje królestwo. Zdezorientowana
natłokiem myśli udałam się do łazienki by wziąć prysznic. Nie mam pojęcia jak
długo ciepła woda odbijała się od mojego ciała, ale gdy wyszłam w domu było już
ciemno. Tylko w salonie świeciła się jedna lampka. Wiedziałam, że Edd i Paty
nie śpią, bo zazwyczaj chodzą spać bardzo późno. Nalałam sobie soku i wyszłam
na dwór posiedzieć na werandzie. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Więc Patryk nawet nie wie, że jego rodzina żyje, że jego królestwo
wciąż żyje. Skoro wszyscy byli zamknięci w Czarnej Misie dlaczego nikt nie
pomógł im się stamtąd wydostać? Dlaczego przez tyle wieków i lat czekano na
mnie i dlaczego ja mam to zrobić? Ciągle tylko dlaczego i dlaczego. No bo
dlaczego ja? Dlaczego? Dlaczego nie mogę być człowiekiem? Dlaczego nie mogę o
wszystkim powiedzieć Sarze? Dlaczego nie mogę być szczęśliwa? Dlaczego to ja
mam ratować świat? Dlaczego…&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Naprawdę chcę pomóc, ale boję się, że zawiodę wszystkich. Tym bardziej,
że tak naprawdę nie wiem na czym ma to wszystko polegać i jak ja mam to zrobić.
Co Edd miał na myśli mówiąc, że &lt;i&gt;„wyruszę
gdy będę gotowa”&lt;/i&gt;? Gotowa na co? Na taką misję? Nie będę nigdy na nią
gotowa. Ale zrobię to, zrobię to dla siebie, dla swojego królestwa, dla
niego…dla Patryka.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;i&gt;Edd&lt;/i&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Lena była, jest i będzie przerażona tym co ją czeka. Wcale jej się nie
dziwię. Straszne rzeczy ją czekają, ale nie mówiłem jej tego i tak jest już
zniechęcona. Choć wie, że ma misję,&amp;nbsp; nie
jest na nią gotowa, szczególnie psychicznie. Wszystko to co ją spotka, to co
zobaczy, to czego będzie świadkiem może ją zniszczyć, ale może też to przetrwać
jeśli tylko da sobie pomóc. Od jutra jej pomogę. Ja jestem po części
odpowiedzialny za losy Czarnego Królestwa, za to się stało. Staram się odkupić
winy, ale nigdy mi się to nie uda. Patryk myśli, że jestem dobry, że zawsze
taki byłem. Jestem dla niego ojcem, ale też mordercą. Gdy już będzie po
wszystkim powiem mu prawdę. I tak ukrywałem to kilka wieków przed nim. Chciałem
się tego wyrzec, ale każdego dnia ponoszę konsekwencje tego co zrobiłem. Choć
nie zrobiłem tego świadomie, tylko pod wpływem złych mocy, zrobiłem to. Choć
Najwyższy nie obwiniał mnie za to i pozwolił mi wstąpić do szeregów jego armii,
nie czułem się z tym dobrze. Wyrzuty sumienia i okropny ból nadal pozostały. Z
tym bólem zmagam się do dziś. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Słyszałem jak Lena krząta się jeszcze po domu. Wniknąłem w jej myśli.
Wahała się co ma robić i do tego zastanawiała się dlaczego nie jest normalną
dziewczyną. Nie rozumiałem jej, dlatego szybko przestałem czytać w jej myślach.
Siedziałem w pokoju Patryka patrząc na jego ciało, leżące bez ruchu. Jak długo
zajmie Lenie odnalezienie i otwarcie Czarnej Misy? Ile to wszystko będzie
jeszcze trwało? &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Nagle ciało Patryka zaczęło emanować blaskiem. Jego czas nadchodził.
Jego dusza znalazła miejsce w Błękitnym Pałacu. Stało się to szybciej niż się
spodziewałem. W pokoju zjawiła się najpierw Paty a za nią Lena. Ta druga
podbiegła do ciała Patryka i chciała złapać jego dłoń, ale przeleciała jej
przez palce. Ciało Patryka znikało bardzo szybko, aż w końcu pozostał po nim
tylko jego talizman, wisiorek z którym nigdy się nie rozstawał. Lena ukryła twarz
w dłoniach, ale nie płakała. Wzięła wisiorek w swoje dłonie, pocałowała go i
zawiesiła na swojej szyi. Ciało Patryka zniknęło. Jego dusza znalazła
odpowiednie miejsce dla jego ciała. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Co teraz? – spytała Lena patrząc to mnie to na Paty.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Teraz twojej kolej. – powiedziałem.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Teraz to ktoś powinien powiedzieć jej prawdę. – Paty spojrzała na mnie
srogo.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Milcz. – zareagowałem dość ostro – Dowie się, gdy Patryk odzyska siły.
Powiem im wtedy razem, ale nie teraz. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Ach, czyli może to nigdy nie nastąpić, a Madlen będzie żyć w
przekonaniu, że jesteś najlepszym cherubinem w niebie. – odgryzła mi się Paty.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-I niech tak zostanie . – zakończyłem rozmowę jednym słowem.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-O czym wy do cholery mówicie? – spytała Lena przypominając nam o
swojej obecności – Zamiast się kłócić pomóżcie mi.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-My się wcale nie kłócimy, Lena. Ale ostrzegam cię przed Eddem. Wiem,
że mu ufasz. Patryk też mu zaufał i zobaczył jak skończył. Izaela i Temaryn też
mu zaufali i zobacz jak skończyli. – odezwała się Paty.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Izaela i Temaryn? Kto to? – spytała archanielica.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nie wiesz? Spytaj mojego brata. Spytaj go jak zginęli strażnicy Czarnego
Miecza, jak może żyć z takim czynem na sumieniu. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Paty przegięła. Nigdy nie wybaczyła mi tego co zrobiłem. Ja sam sobie
nie wybaczyłem i nigdy sobie nie wybaczę. Mimo, że upłynęło tyle czasu pamiętam
doskonale to, co się tam stało. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Lean wlepiła we mnie wzrok. Skojarzyła fakty. Wyczytałem to w jej
myślach. Dotarło do niej, że Izeala i Temaryn to byli rodzice Patryka. Chciała
spytać, chciała poznać prawdę. A ja chciałem jej powiedzieć, ale nie teraz, nie
dziś.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nie…to nie może być prawda. – wydukała patrząc cały czas na mnie – Nie
zrobiłeś tego Edd. Powiedz, że tego nie zrobiłeś. Błagam cię. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Spuściłem wzrok i milczałem. Musiałem zebrać się w sobie by móc to
powiedzieć. Pierwszy raz powiedziałem to przed Najwyższym. Teraz, drugi raz,
usłyszy je Lena. Skoro rozmowa zeszła na ten temat nie mam więcej powodów by
przed nią kłamać. Ona również mi zaufała, tak jak Patryk. Tylko, że Patryk
przez tak długi czas nie poznał prawdy.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Edd…powiedz coś. – Lena podeszła do mnie, złapała mnie za ramiona i
potrząsnęła bym się otrząsnął-Edd powiedz coś w końcu! – krzyknęła na mnie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Powiem ci prawdę. Zabiłem ich. To ja ich zabiłem. Zabiłem rodziców
Patryka. Zabiłem ich. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://anylkaa-pokochajmnie.blogspot.com/feeds/5331503113528393643/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://anylkaa-pokochajmnie.blogspot.com/2015/09/rozdzia-osiemnasty.html#comment-form' title='Komentarze (7)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6336242444170592931/posts/default/5331503113528393643'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6336242444170592931/posts/default/5331503113528393643'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://anylkaa-pokochajmnie.blogspot.com/2015/09/rozdzia-osiemnasty.html' title='Rozdział osiemnasty'/><author><name>Anylkaa</name><uri>http://www.blogger.com/profile/05140802673844094370</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='26' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhuMV66pYSwcGW4IMLkmpTnHYXBi1IvaMQsVfrc6OFVm8k1i5_TSvFwauawdzmIYFMSYL2y0CCDfpdJmPIJZP4TMG0MVgLnNcQrZffB6IU-bqKDG-ZtMZTHB44B7wD-2A/s220/Anahi+132.png'/></author><thr:total>7</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6336242444170592931.post-8533464642935331991</id><published>2015-08-22T09:50:00.000+02:00</published><updated>2015-09-01T20:11:52.228+02:00</updated><title type='text'>Rozdział siedemnasty</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;i&gt;Sara&lt;/i&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Zniknięcie Patryka niepokoiło mnie. Choć Edd i Paty powiedzieli, że
musiał gdzieś wyjechać i nie wiedzą kiedy wróci, nie uspokoiło mnie to. Kto
normalny wyjeżdża bez słowa nie wiadomo gdzie i po co? Martwiłam się. Patryk
nigdy nie znikał od tak. On nigdy nie znikał. Był. Był zawsze wtedy kiedy ja
albo Wiktor go potrzebowaliśmy. Był dość dziwny, ale ja przywykłam do tej jego
inności. Nigdy nie chodził z nami na basen ani nad jezioro. Tłumaczył się, że
boi się wody. Nigdy nie zdejmował koszulki na wuefie szkole ani podczas
gorących upałów. Nigdy nie pokazywał tego jak bardzo dobrze jest zbudowany i
umięśniony. Tylko raz udało mi się zobaczyć jego opalony i wysportowany tors.
Kiedyś wylałam na niego jakiś płyn, którego nie dało się wyprać. Był zmuszony
wtedy się przebrać i gdy to robił celowo wtargnęłam do pokoju i zobaczyłam jego
umięśnione ciało. Choć ja nie miałam nic przeciwko temu widokowi Patryk wtedy
bardzo się zdenerwował i wyrzucił mnie z pokoju. Nie mam pojęcia dlaczego.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Szłam akurat do namiotu gdy w magazynie usłyszałam głos Leny i jakiegoś
chłopaka. Zajrzałam do środka. I zobaczyłam rowerzystę, który potrącił Lenę
oraz ją samą trzymającą się głowę i ledwo stojącą.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Lena co ci jest? – spytałam podbiegając do niej i łapiąc ją za rękę by
nie upadła.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Ja…Nic…Strasznie boli mnie głowa… Muszę….Muszę, zadzwonić do Edda –
mówiła słabym głosem. Ledwo trzymała się na nogach. Kimkolwiek był chłopak w
magazynie nakazałam mu żeby wziął Lenę na ręce i zaniósł ją do domu. Oczywiście
poszłam z nim dzwoniąc w tym czasie do Edda.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Lena albo zemdlała albo zasnęła. Nie miałam pojęcia co robić.
Przyłożyłam jej zimny okład na czoło, bo pomyślałam, że jej stan jest
spowodowany okropnym upałem. Chłopak cały czas stał nad łóżkiem gdzie leżała i
nie spuszczał z niej wzroku.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Przestań się tak na nią gapić – upomniałam go.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Jest taka piękna – puścił moje słowa mimo uszu.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Kim ty w ogóle jesteś? – zapytałam odsuwając go od łóżka Leny.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nowym pracownikiem. Dziś miałem tu zacząć pracę.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nowy pracownik? A co Lena z tobą robiła?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Twoja mama poleciła jej żeby oprowadziła mnie po zakładzie. Gdy
poszliśmy do magazynu zaczęła być jakaś dziwna.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Ty też jesteś dziwny – odpowiedziałam mu.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nie jestem dziwny, jestem Łukasz – powiedział z uśmiechem. Wyciągnął
rękę by się przywitać a ja nie chcąc wyjść na niemiłą zrobiłam to samo.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Sara – powiedziałam podając mu swoją dłoń. Gdy nasze dłonie się
złączyły w mojej głowie zobaczyłam obraz uśmiechniętego Patryka, który zniknął
tak szybko jak się pojawił. Jak oparzona zabrałam swoją z dłoni chłopaka i
odsunęłam się od niego.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
W tej samej chwili usłyszałam głos Edda, który naprawdę szybko się
zjawił. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;br&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;i&gt;Edd&lt;/i&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Kolejny ból głowy Leny był dla mnie i Paty sporym zaskoczeniem. Nie
spodziewaliśmy się tego. Tylko pierwsze spotkanie z Sarą miało na nią taki
wpływ. Jednak ja &amp;nbsp;dobrze wiedziałem, co
się stało. To Patryk. To jego sprawka. Kombinował to od dawna, ale dopiero dziś
zrozumiałem, że zrobił to naprawdę. Patryk naprawdę zakochał się w Lenie.
Uratował ją kosztem własnego życia, choć nie umarł. Jego poświęcenie było dla
mnie wielkim zaskoczeniem, mimo to szanowałem jego decyzję. Przecież to ja
pomagałem mu w jego dziwnych pomysłach i zawsze wspierałem, choć nie zawsze
popierałem jego wybory. Był dla mnie jak syn więc i Lenę traktowałem jak własne
dziecko. Telefon od Sary uświadomił mnie w tym co zrobił Patryk z cząstką
swojej duszy. Zrobił to naprawdę. Ostatni Czarny Anioł rozszczepił swoją duszę.
Część błąka się gdzieś po komnatach Błękitnego Pałacu a część…&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Wbiegłem jak szalony do domu Sary a potem do jej pokoju. Jakie było
moje zaskoczenie gdy w pokoju dziewczyny zobaczyłem nieznajomego chłopaka.
Przyjrzałem mu się. Nie był ani trochę podobny do Patryka, ale to on był tym,
który miał w sobie część jego duszy.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Kto to? – zapytałem Sarę.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Łukasz. Nowy pracownik – powiedziała – Zajmij się Leną a my wyjdziemy
– dodała i oboje wyszli, choć chłopak nalegał, że chce zostać. Uparty jak
Patryk.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
A więc to w nim Patryk umieścił cząstkę swojej duszy. Zrobił to po to,
by ochronić Lenę i być przy niej. Choć świadomość chłopaka pozostała
niezmieniona, jego dusza będzie chciała być blisko Leny.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Naprawdę nie wierzyłem aż do teraz, że Patryk to zrobił. Musiał być
przygotowany na to co się stało, dlatego oddał część swojej duszy obcemu
człowiekowi. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Patryk od dłuższego czasu, jeszcze za nim Lena się tu pojawiła chciał
bym nauczył go rozszczepania cząstek duszy. Uważałem to za zły pomysł, ale on
cały czas nalegał, więc w końcu się zgodziłem. Nie była to łatwa nauka. I choć
Patryk szybko się uczył, nie był w stanie zrobić tego w odpowiedni sposób. Miał
w sobie za mało mocy. Jego skrzydła, jego ciało straciły całą siłę i moc jaką
posiadały. Nadal był jednak Ostatnim Czarnym Aniołem, jednak tak naprawdę był
nikim. Wiedział o tym. Dobrze wiedział, że nic mu nie pozostało, ale mimo to
miałem przeczucie, że on na coś czeka, że wie, że ktoś go uratuje i pomoże mu.
I o to pojawiła się Madlen, nieśmiertelna archanielica o potężnej mocy. Ani
Lena ani Patryk nie znają swojego przeznaczenia, nie wiedzą o tym ,że są sobie
pisani. Ale ich miłość tylko wtedy może uratować Patryka i Królestwo Niebios
jeśli jest czysta i prawdziwa. Teraz, gdy nie ma Patryka wszystko przepadło,
choć nikt nie powiedział, że uratowanie go nie jest możliwe. Lena pojawiła się
na ziemi nie tylko po to by uchronić się przed Wygnańcami, ale też po to by
poznać Patryka i razem z nim zniszczyć Wygnańców raz na zawsze. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Patryk wszczepił cześć swojej duszy w tego nieznajomego chłopaka.
Wyglądał na dobrego człowieka a skoro posiadał część duszy nieśmiertelnego ochroni
Lenę. Niestety w dniu gdy Patryk się przebudzi chłopak straci wszystkie
wspomnienia związane z Leną. Niestety dla niego, bo Lenie i tak będzie to bez
różnicy. Jej los został zapisany w księgach przyszłości, których treść znają
tylko trzy osoby, w tym ja. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Lena w końcu się przebudziła.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Patryk tu jest... On tu był… - powiedziała podnosząc się z łóżka.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Aż tak za nim tęsknisz, że widzisz go w każdym napotkanym chłopaku? –
zapytałem z uśmiechem.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Ale… &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Lepiej się czujesz?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Tak. Myślę, że mogę wrócić do pracy.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
W tej samej chwili do pokoju wpadła Sara, jej mama i nieznajomy
chłopak. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Lena, coś ty znowu zrobiła? – spytała Sara – Mamo, odeślij ją do domu.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Taki miałam zamiar.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Ale nic mi nie jest, naprawdę. Pozwólcie mi pracować, inaczej
zwariuję. Edd, zrób coś.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Spojrzałem na każdego z nich. Sara i jej mama były mocno wystraszone
stanem Leny, ona sama jednak nie wyglądał tak źle. Chłopak stał z boku i nie
spuszczał wzroku z nieśmiertelnej. Miał oczy Patryka a z jego twarzy
odczytałem, że martwi się o Lenę.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Dobrze. Zostań, ale pracuj dziś albo sama albo z Sara. Rozumiesz?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Tak. Dziękuje Edd.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Zeszliśmy wszyscy na dół. Sara i jej mamy zabrały Lenę na halę by mogła
zająć się kwiatami. Gdy wsiadałem do auta nieznajomy zatrzymał mnie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Stało się coś? – zapytałem go.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Czy Lenie nic nie będzie? Wie pan, rano potrąciłem ją na rowerze, więc
może dlatego to jej się stało?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nic jej nie będzie. To przejściowe. Jestem Edd. A ty?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Łukasz – odpowiedział i podał mi dłoń. Gdy uścisnąłem jego dłoń w
mojej głowie ukazał się obraz uśmiechniętego Patryka. Więc to zobaczyła Lena
witając się z chłopakiem. I to był dla niej szok. Na całe szczęście na mnie nie
wywołało to takiego wrażenia jak na niej, ale coś mi tu nie grało. Jakiś
element całej układanki był nie na swoim miejscu, ale nie byłem w stanie teraz
tego rozgryźć. Musiałem lepiej poznać Łukasza i taki miałem zamiar.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Wybacz Edd, ale muszę wracać do pracy. To mój pierwszy dzień, więc
wiesz.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-W porządku, idź.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Chłopak odszedł, ja wsiadłem do auta, ale nie odjechałem od razu. Teraz
zaczynałem mieć wątpliwości czy w tym człowieku jest tylko cząstka Patryka a
może kogoś jeszcze? &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;br&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;i&gt;Lena&lt;/i&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Patryk. Dlaczego w Łukaszu zobaczyłam Patryka? Jego uśmiech, jego radość,
jego twarz. Dlaczego? Nie potrafiłam tego zrozumieć. Liczyłam, że Edd mi to
wyjaśni gdy tylko wrócę do domu. Póki co Sara i jej mamy opiekowały się mną i
uczyły wielu rzeczy, które bardzo mi się podobały. Praca mnie pochłonęła i
przez pozostały czas nie myślałam ani o Patryku, ani o Aronie i Łukaszu. Niestety
ten błogi czas szybko zleciał i musiałam wracać do domu. Gdy tylko opuściłam
halę z kwiatami wróciło wszystko. Patryk…jego ciało… Chciałam biec by móc go
zobaczyć, ale Sara uparła się, że mnie odprowadzi. Spławiła Łukasza, który
chciał iść z nami.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Czemu nie pozwoliłaś mu iść z nami? – zapytałam.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nie widzisz tego? – spytała zaskoczona.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Ale czego?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Zna cię kilka godzin a ewidentnie na ciebie leci.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Przestań tak mówić. Nawet jeśli tak jest to co z tego?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Lenka a to z tego, że jak Patryk wróci to ja liczę, że będzie parą.
Bylibyście idealną parą. On przystojny, wysportowany, ty piękna i zgrabna. No
co chcieć więcej?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Miłości – odparłam wzdychając.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Czułam jak Sara gapi się na mnie. Ona chyba nie rozumiała jak ja mogłam
nie chcieć takiego kogoś jak Patryk. Ale to nie było tak. Przyznaję się, że
zakochałam się w Patryku, ale teraz nie to było ważne. Musiałam go uratować i
tylko to się liczyło. Uczucia nie miały z tym nic wspólnego.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Sara odprowadziła mnie aż do drzwi a sama udała się w stronę szpitala
by odwiedzić Wiktora. Gdy tylko przekroczyłam próg mieszkania wiedziałam, że
coś się stało. Edd i Paty siedzieli w salonie i o czymś rozmawiali, ale ucichli
gdy tylko mnie zobaczyli.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Czemu zamilkliście? Coś się stało? – spytałam.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Właściwie to tak – odpowiedziała Paty – Lena, mieliśmy ci to
powiedzieć gdy będziemy pewni twoich uczuć do Patryka, ale wszystko się tak
cholernie skomplikowało.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Moich uczuć do Patryka? O czym tym mówisz? &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Widzisz Lena. Twoje przybycie tutaj nie było przypadkowe. Owszem
pojawiłaś się u nas by znaleźć schronienie przed Wygnańcami i uratować
Królestwo, ale to nie jest twoje jedyne zadanie – zaczął mówić Edd.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Chcecie mi powiedzieć, że mam do wykonania jakąś lipną misję ratowania
świata czy coś w tym stylu? Nie, nie wrobicie mnie w to. Nie zapominajcie kim
jestem.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Jeśli - jak to określiłaś „lipną misją” nazywasz odbudowanie Czarnego
Królestwa, to chyba nie jesteś warta tej misji – odparła Paty.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Zaraz…Powiedziałaś Czarne Królestwo? Przecież to dom Patryka. Dom,
którego już nie ma.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Gdy się urodziłaś twoi rodzice już wtedy wiedzieli, że będą z tobą
kłopoty, ale jednocześnie byłaś dla nich zbawieniem. Całe królestwo aniołów od
lat czekało na narodziny anioła ze srebrnymi skrzydłami. Czekali na ciebie. Nie
tylko jesteś nieśmiertelnym archaniołem i urodziłaś się nie tylko po to by
zniszczyć Wygnańców, ale tez po to by pomóc Patrykowi. Jak można przeczytać w
księgach przeszłości, to ty jesteś wybrana do tej misji.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Że ja mam odbudować Czarne Królestwo? To jakaś pomyłka. Tu nie może
chodzić o mnie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Co ten Edd w ogóle do mnie mówił? Ja mam odbudować Czarne Królestwo? O
pokonaniu Wygnańców to wiedziałam od dawna, ale moja misja nie miała, aż do
teraz, nic wspólnego z Czarnym Królestwem. Jak ja miałam to zrobić? Jak się do
tego zabrać? To jest chociaż wykonalne?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-To nie jest pomyłka. Twoim a właściwie, waszym – twoim i Patryka
przeznaczeniem jest być razem. Razem musicie pokonać Wygnańców by Czarne
Królestwo &amp;nbsp;mogło się odrodzić. Ty i
Patryk jesteście sobie pisani.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Jestem przeznaczona Patrykowi. Dlatego wszyscy byli przeciwni mojemu
związkowi z Aronem, dlatego trafiłam akurat pod opiekę Edda i Paty, dlatego tak
Patryk się tak o mnie martwił.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Czy Patryk też o tym wie? – zapytałam.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Wie tyle ile powinien.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Jakże wyczerpująca odpowiedź Edda.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Zaraz, ale jak chcecie żebym to zrobiła skoro Patryk... – nie dokończyłam.&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Zrobicie to razem, ponieważ istnieje sposób by Patryk wrócił.&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://anylkaa-pokochajmnie.blogspot.com/feeds/8533464642935331991/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://anylkaa-pokochajmnie.blogspot.com/2015/08/rozdzia-siedemnasty.html#comment-form' title='Komentarze (6)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6336242444170592931/posts/default/8533464642935331991'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6336242444170592931/posts/default/8533464642935331991'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://anylkaa-pokochajmnie.blogspot.com/2015/08/rozdzia-siedemnasty.html' title='Rozdział siedemnasty'/><author><name>Anylkaa</name><uri>http://www.blogger.com/profile/05140802673844094370</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='26' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhuMV66pYSwcGW4IMLkmpTnHYXBi1IvaMQsVfrc6OFVm8k1i5_TSvFwauawdzmIYFMSYL2y0CCDfpdJmPIJZP4TMG0MVgLnNcQrZffB6IU-bqKDG-ZtMZTHB44B7wD-2A/s220/Anahi+132.png'/></author><thr:total>6</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6336242444170592931.post-3015013377416655459</id><published>2015-08-01T19:01:00.000+02:00</published><updated>2015-08-01T19:01:21.038+02:00</updated><title type='text'>Rozdział szesnasty</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;i&gt;Lena&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Gdy następnego dnia zeszłam na dół i zobaczyłam wolne miejsce przy
stole w kuchni &amp;nbsp;chciałam się rozpłakać
choć anioły takie jak ja nie płaczą. Nie potrafiłam jednak przeboleć straty
Patryka, pogodzić się z tym, zrozumieć. Miał rację mówiąc, że to moja wina.
Gdybym mu powiedziała o Aronie nic złego by się nie stało a on nie musiałby być
na pograniczu życia i śmierci. To ja do tego doprowadziłam, ja jestem
odpowiedzialna za to co spotkało Patryka. Usiadłam obok Edda, ale nie byłam w
stanie nic zjeść. Byłam aniołem, ale byłam tak smutna i przygnębiona, że nie
miałam na nic ochoty. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Lena nie możesz się tak tym zamartwiać – powiedział do mnie Edd.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Ale Edd, ja… nie potrafię. Patryk miał rację. To moja wina. To co się
z nim stało to moja wina.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Teraz wymyśliłaś – wtrąciła się z rozmowę Paty.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-A tak nie jest? – spytałam zdenerwowana.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nie. Nikt cię nie obwinia za to co się stało. Zamiast wymyślać głupoty
nie zapomnij iść do pracy. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Co? Chcecie żebym w takiej sytuacji chodziła do pracy? – spytałam zaskoczona.
Oni naprawdę nic nie rozumieli.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Jakiej sytuacji? Nikt nie umarł Madlen, nie ma wojny, świat się nie
kończy, a ty nie zapominaj kim jesteś i po co tu zostałaś zesłana – Paty
próbowała mnie sprowadzić na ziemię bym w końcu przestała się zamartwiać.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Przestańcie obie w końcu – uspokoił nas Edd – Lena jesteśmy za ciebie
odpowiedzialni. Będąc na ziemi masz na słuchać. Jeśli mówimy, że pójdziesz do
pracy to tak będzie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Ale Edd...&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Dość. Nie będę się powtarzał - powiedział trochę zdenerwowany.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Spojrzałam na niego. Był smutny. Paty też. Wszyscy byliśmy smutni z
powodu Patryka. Ja znałam go kilka dni, oni o wiele, wiele więcej.&amp;nbsp; Jak mieliśmy się pozbierać po stracie
Patryka. To prawie jakby umarł. Jego dusza jeszcze żyje, błąka się po komnatach
Błękitnego Pałacu by za kilka dni zabrać ciało Patryka. Nie mogłam tego pojąć,
przerosło mnie to. Miałam chaos w głowie. Aron, Wygnańcy, Patryk i ja. Jaka
była moja rola w tym wszystkim? I po co tak właściwie znalazłam się na ziemi?
Co ja tu w ogóle robię? Chcę wracać do nieba, chcę wrócić do rodziców, do
przyjaciół, chcę wrócić do swojego dawnego życia, ale dobrze wiem, że nie mogę
tego zrobić. Zostałam tu zesłana by ratować swoje królestwo i zrobię to a w
międzyczasie znajdę sposób by uratować Patryka. Poradzę sobie. Mam Edda i Paty.
Naprawdę chciałam tak myśleć, ale to było zbyt trudne. W tej chwili byłam
pesymistycznie nastawiona do ratowania swojej krainy. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Halo! Jest tu ktoś? – usłyszeliśmy na werandzie radosny głos Sary. Edd
otworzył jej drzwi i weszła do środka. Spojrzałam na nią i aż pozazdrościłam
jej energii i radości jaka od niej emanowała. Jak ona może być taka wesoła?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Sara! Jak dobrze cię znów widzieć taką uśmiechnięta. Co jest tego
powodem? – spytała Paty podając jej szklankę soku.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Wiktor się obudził! Tak się cieszę. Lekarze mówią, że najgorsze za
nim, ale i tak długa droga przed nim.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-To znaczy? – spytałam patrząc na nią. Jej oczy świeciły się jak
diamenty w Sali Obrad Rady Aniołów. &lt;i&gt;Więc
tak wygląda szczęście&lt;/i&gt; - pomyślałam. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Podczas wypadku Wiktor złamał rękę w dwóch miejscach. Czeka go długa
rehabilitacja.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Reha…co? – spytałam nie znając znaczenia tego słowa. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Jesteś zabawna – roześmiała się Sara, ale nie odpowiedziała na moje
pytanie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nie powinniście już iść? – Paty zaczęła nas ponaglać.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-A Patryk gdzie? – zapytała Sara rozglądając się po domu.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Coś mu nagle wypadło. Musiał wyjechać – powiedział Edd patrząc przed
siebie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Jak to wyjechać? Dokąd? Po co? – Sara momentalnie posmutniała.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Musi załatwić kilka ważnych spraw.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Kiedy wróci? – spytała moja podopieczna.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nie wiem. Nie mam pojęcia. Prosił by do niego dzwonić i go nie
szukać&amp;nbsp; - odpowiedział jej Edd. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Szkoda, że nawet się nie pożegnał.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Sara była zaskoczona i trochę smutna z powodu Patryka. Edd tak łatwo ją
okłamał i teraz zaczynałam rozumieć dlaczego to zrobił. Przecież Sara nic o nas
wie, nie wie kim jesteśmy. Wymyślenie tej gadki z wyjazdem Patryka było
najlepszym rozwiązaniem w tej sytuacji. Już prawie wychodziłyśmy do pracy gdy
nagle uświadomiłam sobie, że nie znam ani dnia ani godziny kiedy ciało Patryka
zniknie. Szybko pobiegłam na górę, do jego pokoju by choć na chwilę go
zobaczyć. Był. Leżał nieprzytomny. Usiadłam obok niego, ujęłam jego dłoń i
przycisnęłam do swojego policzka. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Przepraszam – powiedziałam powstrzymując łzy –Przepraszam cię Patryk.
To wszystko moja wina. Przepraszam. Gdybym tylko mogła cofnąć czas by cię
uratować zrobiłabym to. Przepraszam, że się z tobą pokłóciłam. Przepraszam…
przepraszam…&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Przytuliłam się do niego i pragnęłam by on mnie też przytulił.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Lena! – usłyszałam z dołu głos Paty. Pewnie już zdążyła się
zorientować co robię.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Zbiegłam na dół i razem z Sarą poszłyśmy do pracy.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nie uważasz, że to dziwne, że Patryk tak nagle wyjechał? – spytała
mnie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Tak. To trochę dziwne – co więcej jej mogłam powiedzieć.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Co takiego musiało się stać, że nawet mi o tym nie powiedział? A tobie
nic nie mówił? &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Wiesz, nie znam go tak długo jak ty. Nie miał powodu by mi mówić takie
rzeczy.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Żartujesz, Lena? – zatrzymała się nagle i spojrzała na mnie z
uśmiechem.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-O co ci chodzi?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Przecież widziałam.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Ale co?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Jak Patryk na ciebie patrzy, jak jego oczy podążają za tobą.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Zwariowałaś? – spojrzałam na nią oburzona – Co ty mi chcesz
powiedzieć?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Że Patryk cię polubił i to bardzo.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nie można zakochać się w kimś kogo zna się kilka dni – podsumowałam
jej wypowiedź.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Mówisz o sobie czy o nim? – zapytała.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Kompletnie nie wiedziałam co jej powiedzieć. Przecież ja nie kochałam
Patryka, nie to nie była miłość. Moja dusza nadal leczy rany po Aronie, nie
mogłam zakochać się Patryku. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Czy ty nie masz lepszych rzeczy do roboty tylko swatać mnie z
Patrykiem?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Oj, Lena. Po prostu się o niego martwię. Jest dla mnie jak brat. I
chcę żeby był szczęśliwy.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Sara mogę cię o coś spytać?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Jasne, mów.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Dlaczego to ty nie jesteś z Patrykiem?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Niby jako anioł stróż Sary wiedziałam o niej wszystko, ale moim
zadaniem było jej pomagać. Jako stróż nie miałam wpływu ani dostępu do jej
życia uczuciowego, nie chciałam się w to zagłębiać. Wiedziałam kiedy jest
smutna i przygnębiona, ale nie chciałam podejmować za nią decyzji. Nie mogłam
wpływać na wszystkie jej wybory.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nie wiem Lena. Gdy poznałam Wiktora i Patryka byłam jeszcze w liceum.
Oni byli i są cały czas najlepszymi przyjaciółmi. Chodzili do tej samej szkoły
co ja.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Zaskoczyło mnie gdy Sara powiedziała, że Patryk chodził do szkoły.
Nieśmiertelny Ostatni Czarny Anioł chodził do szkoły. Zapewne Edd maczał w tym
palce.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Patryk od zawsze mi się podobał. Był taki męski, umięśniony i odważny.
Do tego inteligentny i przystojny, błyskotliwy i bardzo miły. Wiesz, facet
idealny dla każdej dziewczyny w moim wieku. Ciągnęło mnie do niego i usilnie
próbowałam zdobyć jego serce. Przez całe trzy lata liceum latałam za nim jak
szalona. Jego obojętność doprowadzała mnie do złości. Gdy w końcu postanowił
się ze mną spotkać byłam w przeszczęśliwa. Jednak zamiast niego na naszą
pierwszą i ostatnią randkę przyszedł Wiktor.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-A Patryk?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Gdy zamiast Patryka zobaczyłam Wiktora zrozumiałam o co chodzi. Wiktor
zakochał się we mnie, ja byłam zakochana w Patryku i tak to trwało przez całe
liceum. Dopiero na studiach, gdy przestałam widywać się z Patrykiem
postanowiłam dać szansę Wiktorowi. Lena, cały dzień by opowiadać o tym
wszystkim. Ostatecznie jestem z Wiktorem i to się liczy, ale… – urwała.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Ale i tak kochasz Patryka – dokończyłam za nią. W takiej chwili
cieszyłam się, że jestem aniołem i nie mam takich problemów jak ludzkie
dziewczyny, to było straszne kochać dwóch facetów. Ja nie miałam tego problemu.
Mój los został zapisany w Księdze Losu, nie mogłam go kwestionować, ale mogłam
go zmienić, jednak nikt jeszcze tego nie dokonał.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Dalszą część drogi szłyśmy w milczeniu. Nie chciałam póki co wracać do
tematu trójkąta miłosnego z moją podopieczną w roli głównej. Zresztą moim
największym zmartwieniem teraz był Patryk a raczej jego brak. Czułam taką
pustkę w sercu, jakby brakowało mi jakieś części, nie potrafiłam tego
wytłumaczyć. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Niestety nasze zamyślenie nie potrwało długo. Wróciłyśmy do rzeczywistości
gdy niezdarny rowerzysta wpadł na mnie razem ze swoim rowerem.&amp;nbsp; Sara zaczęła krzyczeć jakieś dziwne, nieznane
mi słowa a ja próbowałam udawać, że coś mnie boli, choć tak naprawdę nic mi nie
było.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Ty palancie! Uważaj jak jeździsz! Mogłeś ją zabić! – krzyki Sary nie
ustawały.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Sara uspokój się, nic mi nie jest. Żyję, więc przestań, proszę cię. –
próbowałam ją uspokoić. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Rowerzysta zdjął ze mnie swój rower i pomógł mi wstać.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Przepraszam. Spieszyłem się. Naprawdę nie chciałem ci zrobić krzywdy.
Jesteś cała? Nic cię nie boli? Pokaż – ujął moje dłonie i sprawdził czy nie
zraniłam się gdzieś.&amp;nbsp; Miał takie ciepłe i
delikatne dłonie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Zostaw ją! – wkurzona Sara odciągnęła mnie od chłopaka.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Sara, proszę cię. Nic mi nie jest.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Dopiero wtedy raczyła na mnie spojrzeć i upewniwszy się, że jestem cała
znów chciałam zacząć krzyczeć na rowerzystę. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Daj mu już spokój. Wypadki się zdarzają. Spieszył się, ale teraz już i
tak nie zdąży – wytłumaczyłam jej. Mimo wszystko chociaż ja nadal potrafiłam
zostać przy zdrowych zmysłach i myśleć racjonalnie. Do tej pory nie przyjrzałam
się uważnie chłopakowi, dopiero gdy podał mi moją torebkę nasze spojrzenia się
spotkały a mnie przeszył okropny ból głowy. Gdyby nie pomoc Sary pewnie bym
upadła.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Lena co jest? –zapytała mnie. Ból już ustał, ale ja poczułam, że z tym
chłopakiem jest coś tak. Czyżby Wygnaniec wysłany przez Arona? Nie
wiedziałam,&amp;nbsp; co mnie czeka po tych
wszystkich wydarzeniach, nie miałam Patryka, więc musiałam sobie radzić sama.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nic. Już nic. Idziemy – powiedziałam nie spoglądając na chłopaka
,jednak czułam, że on nadal mi się przygląda. Gdy dotarłyśmy do pracy
poprosiłam Sarę o coś do picia. Jednak tak naprawdę chciałam porozmawiać z
Eddem. Wybrałam jego numer i po kilku sygnałach usłyszałam jego ciepły, pełen
troski głos.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Lena, coś się stało? – spytał.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nie wiem. Miałam wypadek.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Jaki wypadek?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nie mi nie jest, przecież wiesz. Ale ten chłopak, był dziwny. I ten
okropny ból głowy.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Znów miałaś bóle głowy?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Edd czy bez Patryka jestem tu bezpieczna. Boję się.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nie masz czego. Patryk jest przy tobie. Miłej pracy.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Edd rozłączył się, a ja próbowałam zrozumieć co miał na myśli mówiąc,
że Patryk jest przy mnie. Edd to Edd, pewnie znów użył jakiejś metafory by mnie
uspokoić. Sara przyniosła mi wody.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Jak się czujesz? Naprawdę się o ciebie martwię. Może powinnaś iść do
doktora? – spytała.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Doktora? Czy to ten człowiek w szpitalu w białym fartuchu? Nie miałam
pojęcia kim są ci doktorzy, bo tylko tego Marius nie zdążył mnie nauczyć w
niebie. Domyślałam się jednak, że ci doktorzy mają coś wspólnego ze szpitalem i
życiem. Gdy poczułam się lepiej poszłam na halę zobaczyć jak rosną moje
tulipany. Gdy tylko otwarłam drzwi moim oczom ukazał się najpiękniejszy widok
na świecie. Tulipany już rozkwitły i cała hala pokryta były różnokolorowymi
kwiatami. Byłam taka szczęśliwa widząc, że praca w którą włożyłam tyle miłości i
serca przyniosła takie efekty. &lt;i&gt;Patryk
byłby ze mnie dumny&lt;/i&gt; – pomyślałam.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Postarałaś się – pochwaliła mnie mama Sary wchodząc do hali – Jak na
pierwszy raz dałaś radę. Będą się dobrze sprzedawać, zobaczysz.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Jest pani pewna? – spytałam.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Oczywiście. Są niesamowite, jeszcze żadne tulipany nie były tak piękne
jak twoje.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Dziękuje. Miło mi to słyszeć.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-A właśnie Lena. Mam do ciebie prośbę. Mamy nowego pracownika. Mogłabyś
oprowadzić go po zakładzie a potem zaprowadzić do magazynu. Tam ktoś mu już
znajdzie coś do roboty.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nowy pracownik? Sama jestem tu nowa, ale w porządku.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Wiesz, nie wiemy kiedy Wiktor w pełni odzyska zdrowie, Patryk tak
nagle wyjechał a my potrzebujemy rąk do pracy. Szczególnie teraz gdy jest taka
ładna pogoda.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Rozumiem.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Dziękuje. Zaraz ci go przedstawię – mama Sary wyszła a ja znów mogłam
się w samotności napawać pięknem swoich pierwszych tulipanów.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Lena, to jest Łukasz, Łukasz to jest Lena - usłyszałam głos&amp;nbsp; mamy Sary za swoimi plecami. Łukasz. Ładne
imię. Obróciłam się i koszmarny ból głowy omal znów nie doprowadził mnie do
upadku. Nowy pracownik okazał się być rowerzystą, który prawie mnie rozjechał.
Z całych sił starałam się nie upaść i udało mi się. Przezwyciężyłam ból i
powoli wracałam do siebie. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Dziewczyna z ulicy – powiedział zaskoczony – Pracujesz tu?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-To wy się znacie? To jeszcze lepiej. Zostawię was. Lena pokaż mu zakład
a ja wracam do swojej pracy – powiedziała mama Sery i zniknęła za drzwiami.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Lena. Ładne imię. Długo tu pracujesz? –spytał.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nie, nie długo – odpowiedziałam – Chodź, pokaże ci gdzie co jest a
potem weźmiesz się do pracy.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Oprowadziłam nowego po zakładzie tak jak Patryk oprowadzał mnie gdy
byłam tu nowa. Patryk…&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Przez cały czas bałam się spojrzeć nowego prosto w twarz. Coś mnie
niepokoiło. Walczyłam z bólem głowy i jednocześnie próbowałam być miła.&amp;nbsp; Gdy poszliśmy do magazynu miałam go tu
zostawić, ale nie było tu żadnego innego pracownika więc pokazałam mu to co
podpatrzyłam podczas wspólnej pracy Wiktora i Patryka. Pokazałam mu jak i gdzie
układa się nawozy w workach i te w butelkach. Uprzedziłam, że trzeba wszystko wpisać
na listę a potem wprowadzić do systemu, ale tego już nie potrafiłam.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Mam wrażenie, że jesteś nadal na mnie zła.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Hej, próbowałeś mnie rozjechać. Mam się cieszyć? – spytałam mimowolnie
się uśmiechając.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-No w końcu – rozpromienił się.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Co w końcu? – nie wiedziałam o co mu chodzi.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-W końcu się uśmiechnęłaś. Powinnaś się zawsze uśmiechać. Z uśmiechem
ci do twarzy – puścił mi oczko.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Podrywasz mnie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-A jeśli tak to co? Przecież mnie znasz – powiedział.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Przestraszyłam się jego słów. Przecież ja go nie znam, nie wiem kim
jest. Nie znam tego człowieka. Musiałam spróbować mu się przyjrzeć a przy tym
nie pozwolić by ból głowy rozsadził mnie od środka. Podniosłam głowę, spojrzałam na chłopaka i zobaczyłam ten uroczy
uśmiech, te ciemne włosy i przystojną, opaloną twarz za której oglądaniem
tęskniłam. Zobaczyłam zmartwione, ale szczęśliwe czarne oczy. Zobaczyłam
Patryka.&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://anylkaa-pokochajmnie.blogspot.com/feeds/3015013377416655459/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://anylkaa-pokochajmnie.blogspot.com/2015/08/rozdzia-szesnasty.html#comment-form' title='Komentarze (11)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6336242444170592931/posts/default/3015013377416655459'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6336242444170592931/posts/default/3015013377416655459'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://anylkaa-pokochajmnie.blogspot.com/2015/08/rozdzia-szesnasty.html' title='Rozdział szesnasty'/><author><name>Anylkaa</name><uri>http://www.blogger.com/profile/05140802673844094370</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='26' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhuMV66pYSwcGW4IMLkmpTnHYXBi1IvaMQsVfrc6OFVm8k1i5_TSvFwauawdzmIYFMSYL2y0CCDfpdJmPIJZP4TMG0MVgLnNcQrZffB6IU-bqKDG-ZtMZTHB44B7wD-2A/s220/Anahi+132.png'/></author><thr:total>11</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6336242444170592931.post-4468568254204296004</id><published>2015-07-04T11:02:00.000+02:00</published><updated>2015-07-04T11:02:35.866+02:00</updated><title type='text'>Rozdział piętnasty</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;i&gt;Lena&lt;/i&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Aron porwał Sarę. To mnie przerosło. Aron, mężczyzna któremu tak
ufałam, którego pokochałam, porwał moją podopieczną. Sarze nie mogło się nic
stać i choćbym znów bym miała cofnąć czas by ją uratować zrobię to, nieważne
jakie będą konsekwencje, Sara musi żyć. Byliśmy w połowie drogi do szpitala
kiedy Edd zabrał mnie w jakieś mało uczęszczane uliczki i teleportował nas do
domu. Wylądowaliśmy w salonie. Zdziwiona Paty, która coś oglądała szybko
podbiegła by mi pomóc. Nie chciałam jej pomocy. Nic mi nie było. Cały czas
spoglądałam na swoje ręce, by widzieć to co Aron robi z Sarą. Byłam
zdenerwowana, ale nie przerażona. Wiedziałam, że ją uratuję, nie miałam innego
wyjścia. Sara cały czas leżała nieprzytomna a Aron śmiał się. Ten jego okropny
śmiech dźwięczał mi cały czas w uszach, co tylko pogłębiało moją złość. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Przygotuj wszystko. Musimy ratować Sarę – powiedział Edd do swojej
siostry. Paty zniknęła za drzwiami do piwnicy a my zostaliśmy sami.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Edd, ja ją muszę uratować. Wiesz o tym.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Uspokój się. Jesteśmy tu by ci pomóc, ale zanim cokolwiek zaczniemy
robić musisz wiedzieć dlaczego Aron to zrobił.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Ale skąd mam to wiedzieć? &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Powiem ci. Aron cię oszukał. Oszukał ciebie, twoich rodziców, całe
niebo i nawet Tafusa. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Jak to oszukał? Z czym?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Aron jest Wygnańcem.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Przerażona spojrzałam na Edda nie mogąc uwierzyć w to przed chwilą
powiedział. Aron jest Wygnańcem. To nie mogła być prawda. Przecież mnie kochał,
obiecał, że zawsze będziemy razem. Był dla mnie miły i dobry, nigdy mnie nie
skrzywdził. Ale… To ale zawsze nie dawało mi spokoju. Teraz już wiem, że to
„ale” wcale nie było niczym złym, to było ostrzeżenie. „Aron cię kocha, ale nie
jest chłopakiem dla ciebie”, „Teraz jesteście razem, ale nie wiesz co może się
wydarzyć”. Z ust rodziców i Tafusa, zawsze padało „ale” w rozmowach o Aronie. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nie wierzysz mi? – spytał Edd siadając obok mnie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nie mam powodów żeby ci nie wierzyć. – tylko tyle byłam w stanie teraz
powiedzieć. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Lena jak będzie po wszystkim obiecuję ci, że wszystko ci opowiem, ale
teraz musimy ratować Sarę.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Jak to ratować Sarę? Co z nią? – usłyszałam głos Patryka na schodach.
Jego twarz już nie wyglądała tak strasznie jak rano. Jak na anioła bez źródła
mocy dobrze sobie radził z regeneracją.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Aron ją porwał – powiedziałam nie patrząc na niego.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Co takiego? Już ja zabiję tego gnojka! – Patryk wybiegł szybko z domu
a Edd pobiegł za nim. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Nie potrafiłam, a może po prostu nie chciałam dopuścić do siebie tej
strasznej prawdy jaką powiedział mi Edd. Bo przecież jak Aron mógł w ogóle być
zły? Jak on mógł być Wygnańcem i oszukać całe niebo? Choć Edd obiecał mi
wszystko wyjaśnić nie musiał. Ja sama już wiedziałam. Zrozumiałam, że Aron był
podstawiony. Miał być kimś, w kim się zakocham. Miał być tym, który zabije mnie
Czarnym Mieczem. Ale nie spodziewał się, że zostanę zesłana na ziemię, więc
pewnie trochę pokrzyżowałam mu plany. Teraz zrozumiałam znaczenie wizji - tej
na której jestem przebijana mieczem - jaką ujrzałam podczas pierwszego
pocałunku z Aronem. Powoli układałam pewne elementy w całość. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Madlen – usłyszałam nagle głos Arona w swojej głowie. Spojrzałam na
swoje dłonie. Faktycznie poruszał ustami. Słyszałam w głowie to co mówi. Mówił
do mnie. Wiedział, że będę go słyszeć.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Madlen. Twoja podopieczna jest taka ładna i waleczna. Zupełnie jak ty.
Z tym, że ona zostanie ze mną a nie ty. Zabiorę ją ze sobą. Już nigdy więcej
jej nie zobaczysz.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Zostaw ją!!! Słyszysz zostaw ją!!! Zabierz mnie, zrób ze mną co
chcesz, ale zostaw Sarę!!! – krzyczałam choć nie miałam pojęcia czy on w ogóle
mnie słyszy. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Poczekam aż się tu zjawisz, wtedy zobaczymy czy będę mógł z tobą
zrobić co tylko będę chciał.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Nie miałam pojęcia gdzie Aron wywiózł Sarę, ale wiedziałam, że to mnie
chce, nie jej. To dlatego ją porwał żebym sama do niego przyszła. Ufałam mu,
chciałam spędzić z nim całe życie, a on okazał się zwykłym kłamcą i oszustem,
potworem, Wygnańcem. Jednym z tych, którzy zniszczyli ród Czarnych Aniołów. Czy
to możliwe, że Aron był tam wtedy? Nie… Przecież to było tak dawno. Tak dawno
temu. Dlaczego jakoś wcześniej się nad tym nie zastanawiałam. Skoro to było
dawno temu, to ile lat naprawdę ma Patryk? Mówił, że gdy Wygnańcy ich napadli
miał dwadzieścia lat. Przecież on nadal wygląda jakby miał dwadzieścia lat.
Przypomniały mi się słowa Edda: ” Nawet nie wiesz, ile lat Patryk musi sobie z
tym radzić”. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Patryk uspokój się w końcu. Obiecałem ci coś. Czy kiedyś cię zawiodłem?
– z werandy dochodził spokojny głos Edda. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Wiec czemu nic nie robimy do cholery! – wykrzyczał Patryk. Kłócili
się. Wiedziałam, że samym siedzeniem nie pomogę Sarze. Wyszłam na zewnątrz nie
mogąc znieść ich krzyków. Sama byłam zdenerwowana i przerażona, a Edd i Patryk
niepotrzebnie się kłócili.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Kłótnią nic nie zdziałacie – powiedziałam patrząc na Patryka, bo to on
zaczął awanturę. Chyba do teraz nie zdawałam sobie sprawy jak bliska jest mu
Sara. Widziałam jaki jest smutny, jak nie wie co robić.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Tak możemy ich znaleźć – powiedziała Paty, która wyszła z piwnicy
niosąc ze sobą małą buteleczkę z jakimś żółtym płynem.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Co to? – zapytałam biorąc buteleczkę do ręki. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Płyn dzięki któremu wytropimy Sarę. Każdy człowiek zostawia po sobie
swój własny, unikalny zapach. Ten płyn jakby pokaże nam zapach Sary, którego
nie widać gołym okiem.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Edd zabrał ode mnie buteleczkę i udał się nią na trawnik. Spoglądaliśmy
jak coś mówi do siebie a potem ją otwiera. Żółty płyn zaczął się unosić,
uformował się w małą chmurkę, która zniknęła za płotem. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Gotowe. Paty przyprowadź auto. Tylko szybko. Ponieważ Sara nie została
porwana przez człowieka jej zapach miesza się z zapachem Arona. Obyśmy znaleźli
ją na czas – powiedział do mnie i Patryka Edd.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Spojrzałam na pokrytą bliznami twarz Patryka. Na jego sine usta które
kiedyś tak namiętnie całowałam. Pomyślałam, że chciałabym znów go pocałować,
porozmawiać z nim tak jak te kilka dni wcześniej. Przez moją głupotę mogłam
stracić Patryka, a tego nie chciałam. Właściwie dlaczego cały czas o nim
myślałam? Dlaczego się o niego martwiłam? Czy to możliwe, żebym się z nim
zakochała? Nie, to nie jest możliwe. Przecież jest mi pisany już ktoś inny. Nie
chce mu dawać złudnej nadziei.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Wsiedliśmy do auta i podążaliśmy za małą, żółtą chmurką widoczną tylko
dla nas. W swoich dłoniach cały czas obserwowałam rozwój wydarzeń. Widziałam
dużo drzew, więc możliwie, że byli gdzieś w lesie. Aron wyciągnął Sarę w auta,
położył na ziemi i usiadł obok niej. Coś do niej mówił, ale nie kierował tych
słów do mnie, więc nie mogłam go usłyszeć.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;i&gt;Patryk&lt;/i&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Byłem tak wściekły, że najchętniej zabiłbym Arona za to co zrobił z
Sarą. Nie mógł dostać Leny, więc postanowił zabrać jej Sarę, jedną z
najbliższych osób. Nadal nie wiedziałem z jakiej rasy jest Aron, więc nie mogłem
nic zaplanować. Właściwie nic nie mogłem zrobić. Byłem bezsilny. Moje rany na
twarzy coraz gorzej się goiły. Czarne skrzydła straciły już resztki mocy, ale
Edd i Paty o tym nie wiedzą. Paty i tak wydłużyła działanie magicznej mocy
skrzydeł, więc nie mogła zrobić już nic więcej. Ja też. Straciłem całą moc jaką
posiadałem. Choć nadal jestem Ostatnim Czarnym Aniołem to teraz jestem nikim.
Mogę zginąć w każdej chwili. Aron też może mnie zabić ,choć jestem pewien, że
on nawet nie zdaje sobie sprawy kim jestem. Jednak w tej chwili najważniejsza
była Sara. Jej życie było ważniejsze niż moje. Była dla mnie bardzo ważna. Edd
i Paty o tym wiedzieli, dlatego im też zależało na jej odnalezieniu.
Wystraszyłem się gdy zadzwonił mój telefon. Dzwoniła mama Sary. Już pewnie wie
o jej zniknięciu.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Halo?... Sara?...Yyyy…Jest ze mną i Leną. Tak…Dobrze, przekaże jej –
nie chciałem okłamywać matki Sary, ale cholera, to było konieczne. Nie mogłem
jej powiedzieć, że porwał ją jakiś dupek.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Musiałeś ją okłamać? – spytała Lena.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Miałem jej powiedzieć, że twój chłopak porwał Sarę by się na tobie
odegrać? – spytałem poirytowany?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Co takiego? Chcesz&amp;nbsp; powiedzieć,
że to moja wina? Odbiło ci? – Lena nie pozostała mi dłużna.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Mi odbiło? Przejrzyj na oczy Lena!To przez ciebie Aron porwał Sarę –
krzyczałem - Wystarczyło mi powiedzieć o Aronie a wszystko potoczyło by się
inaczej.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-A co by to zmieniło? – zapytała patrząc na mnie ze smutkiem.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Wszystko – odpowiedziałem. Patrzeliśmy sobie w oczy a ja zastanawiałem
się dlaczego znów ranimy się nawzajem. Nic nas nie łączy a mimo to kłótnia z
nią napawa mnie smutkiem. A gdy widzę jak i ona jest smutna… to boli jeszcze
bardziej. Nie chciałem zrzucać na nią winy, ale to przez nią Sara znalazła się
w takiej sytuacji. Gdybym tylko wiedział o Aronie, gdybym wiedział kim jest- Sara
nie zostałaby porwana. Gdybym tylko wiedział...&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Żółta chmurka poprowadziła nas do lasów za miastem, które już dobrze
znałem. Spędziłem na ziemi tyle lat, że chyba nie ma miejsca w którym bym nie
był, nawet jeśli to był tylko zwykły las. Miałem wrażenie, że Aron dobrze zna
tą okolicę. Nikt normalny nie zapuszcza się tak głęboko w las bez powodu.&amp;nbsp; Jechaliśmy jeszcze dość długo w głąb lasu
zanim chmurka nagle się zatrzymała i całkowicie zniknęła. Lena wyskoczyła z
auta nim zdążyliśmy się dobrze zatrzymać. Pobiegłem za nią i złapałem za rękę.
Przecież zupełnie nie zna tych terenów i w każdej chwili mogła się zgubić.
Spojrzała na mnie wymownie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Jeszcze nam tego brakuje żebyś się zgubiła – odpowiedziałem i wróciliśmy
do Paty i Edda.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Lena co z Sarą? – spytała Paty?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Lena spojrzała na dłonie i krzyknęła z przerażenia. Niestety tylko ona
mogła zobaczyć co Aron zrobił z Sarą.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Co się stało? – zapytał Edd.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-On…On…On ją przywiązał do drzewa. Sara… Na jej twarzy jest krew.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Lena kipiała złością. Miałem wrażenie, że rozerwie Arona na strzępy gdy
tylko go zobaczy.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Usłyszeliśmy trzask łamanych gałęzi i zobaczyliśmy zbliżającego się w
naszą stronę Arona, zadowolonego z tego co zrobił.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Długo musiałem na was, na ciebie ukochana czekać – powiedział
opierając się o drzewo. Był bardzo pewny siebie i dumny i cały czas się śmiał. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Chłopcze, czy zdajesz sobie sprawę z tego w jakiej znajdujesz się
sytuacji? – zapytał Edd.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Na pewno nie w gorszej niż wy, starcze. Może i jesteś mądry, ale to ja
wygram tą bitwę.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Aron, proszę cię... Zostaw Sarę a weź mnie. Cokolwiek chcesz zrobić z
nią, zrób to ze mną, ale ją zostaw w spokoju, proszę cię – zwróciła się do
niego Lena.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Uważaj co mówisz – ostrzegł ją – A teraz chodź ze mną. Pozwolę ci zobaczyć
twoją kochaną podopieczną.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Chcieliśmy iść za nimi, ale Aron wiedział, że coś knujemy, więc tylko
dzięki Lenie, która go ubłagała, mogłem iść z nimi. Kto wie co by się stało
gdyby Lena poszła tam sama. Gdy tylko Lena zobaczyła przywiązaną do drzewa Sarę
szybko do niej pobiegła by zobaczyć czy żyję.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
- Myślisz, że mógłbym ją zabić? – zapytał ją Aron – Mógłbym, ale jak
widzisz nie zrobiłem tego. Może jeszcze mi się przyda. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Co jej zrobiłeś? – zapytałem pomagając Lenie odwiązać Sarę od drzewa.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Trochę ją ogłuszyłem, żeby mogła spokojnie przespać to co może się tu
wydarzyć.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Chciałem wziąć Sarę na plecy i wracać jak najszybciej do Edda, ale Aron
był bardzo szybki, dlatego nim zdążyłem zareagować przywalił mi z całej siły
pięścią w brzuch. Upadłem, ale nie z bólu, bo tego nie czułem. Jego cios był
tak silny, że powaliło mnie już samo uderzenie. Spodziewałem się, że Aron tak
łatwo nie pozwoli nam odjeść.&amp;nbsp; Lena
zajęła się Sarą. Wiedziałem, że sobie poradzi. Była potężnym aniołem, posiadała
zasoby energii i mocy, więc wiedziałem, że sobie poradzi, nawet beze mnie. Gdy
już byłem pewien, że Aron skupił się na mojej osobie stało się coś
zaskakującego. W ciągu kilku sekund niebo stało się ciemne a zza drzew zaczęły
wychodzić dziwne istoty, które rozpoznałem dopiero po chwili. Półnagie potwory
z bliznami na ciele i toporami w dłoniach zbliżały się w naszym kierunku. Było
ich około dwudziestu. Dwudziestu Wygnańców zbliżało się nie do mnie, lecz do
Leny i nieprzytomnej Sary. Nie mogłem uwierzyć, w to co widzę. Wygnańcy byli
tak blisko a ich dowódcą tu na ziemi był Aron. Teraz dopiero to do mnie
dotarło. Przez cały ten czas Aron chciał dopaść Lenę, by móc ją zabić i
zniszczyć niebo. To się nie mogło stać. Aron zaczął histerycznie się śmiać, jak
jakiś szaleniec. Powoli przeczołgałem się w stronę dziewczyn i dostrzegłem
przerażenie w oczach Leny. Ona mogła nas uratować, ale wtedy musiałaby wrócić
do nieba naładować poziom mocy. Powrót do nieba była dla niej teraz równie
niebezpieczny co jej pobyt tutaj. Byliśmy w sytuacji bez wyjścia. Wygnańcy
stanęli przy Aronie, jeden obok drugiego. Jeden z nich podał Aronowi Czarny
Miecz- jedyne narzędzie mogące zabić nieśmiertelnego anioła. Blask jaki
emanował z Czarnego Miecza mógł oświetlić przynajmniej połowę planety. Wszystko
działo się tak szybko, że nie byłem w stanie znaleźć nawet kilku sekund by
przemyśleć jakiś plan działania. Lena się bała. Czułem, że nie chce rozwijać
skrzydeł, że nie chce robić tego co ostatnio. Gdy Aron zbliżył się do nas i
wycelował miecz w Lenę zasłoniłem ją własnym ciałem, resztkami energii
rozwinąłem skrzydła, które jednak były wciąż na tyle silne, że odrzuciły Arona
i Wygnańców dość daleko od nas. Byłem szczęśliwy. Uratowałem Sarę i Lenę.
Kosztem własnego życia, ale ich życie było ważniejsze niż moje. Zużyłem
pozostałą moc jaką jeszcze miały w sobie moje skrzydła, by je uratować. Rozejrzałem
się po lesie. Aron i Wygnańcy zniknęli. Zobaczyłem jak Edd i Paty biegną w
naszym kierunku i zaczęło kręcić mi się w głowie. Zrobiłem się zmęczony i
śpiący. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Lena… – wyszeptałem łapiąc ją za rękę. Wiedziałem co się teraz stanie.
Ale wybrałem mniejsze zło. One poradzą sobie beze mnie, ale ja nie poradziłbym
sobie z nich. Tak będzie lepiej. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nie umieraj – powiedziała Lena tuląc się do mnie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nie umrę. Wiesz, że nie mogę, nie teraz. – uśmiechnąłem się lekko.
Choć głupotą z mojej strony było zostawianie Sary i Leny samych tutaj, gdzie
nie są bezpieczne, musiałem je teraz ratować. A teraz sam odejdę i nigdy tu nie
wrócę. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;i&gt;Edd&lt;/i&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Głupotą ze strony Patryka było to co zrobił, wiedziałem jednak, że
zrobił to dla Leny i Sary. Sara była dla niego więcej niż przyjaciółką, była
dla niego jak siostra, jak rodzina, którą stracił. Chciał ją ochronić i udało
mu się, ale teraz musi zapłacić ogromną cenę za swój czyn. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Patryk!!! Patryk, proszę obudź się. Wróć do mnie, nie chce żebyś mnie
zostawił samą. Słyszysz? – chlipała Lena trzymając dłoń Patryka. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
To było zadziwiające jak Lena po raptem kilku dniach znajomości z
Patrykiem zdążyła się do niego przywiązać. Jej płacz był jedną z najsmutniejszych
rzeczy jaką zdążyło mi się zobaczyć w moim jakże długim życiu. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Wracajmy – powiedziała Paty. Wzięła nadal nieprzytomną Sarę na ręce,
ja zabrałem Patryka a Lena szła obok mnie cały czas na patrząc na chłopaka.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Edd, powiedz mi, co z nim teraz będzie – zapytała gdy wracaliśmy do
domu.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Pamiętasz jak mówiłem ci o Błękitnym Pałacu?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Tak. Mówiłeś, że idą tam anioły, którym skończy się moc i zapadają w
sen…anioły takie jak Patryk…&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Teraz udała się tam dusza Patryka. Szuka miejsca dla niego. Gdy już
wszystko będzie gotowe jego ciało przeniesie się do piwnic Błękitnego Pałacu.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Czym jest ten Błękitny Pałac?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-To pałac znajdujący się przed Krainą Zmarłych. Nie ma władcy, nikt w
nim nie mieszka, od wieków stoi pusty. Jest pograniczem życia i śmierci. To
przez niego przechodzą anioły i bogowie, którzy zmarli z różnych powodów. I to
właśnie w piwnicach tego pałacu znajduje się jedyna w całym niebie komnata dla
tak zwanych „śpiących” aniołów. Nikt się nimi nie zajmuje, ich ciała leżą tam
tak długo dopóki ktoś im nie pomoże, albo Najwyższy nie zdecyduje o ich losie. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-A co zrobimy z Sarą? Co jej powiemy o Patryku? – zapytała Lena.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Wymażemy jej fragment pamięci gdy została porwana przez Arona i
powiemy, że Patryk musiał wyjechać. To jedyne rozwiązanie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Wymażecie jej pamięć?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Lena, ona nie może pamiętać tego co się stało. Nic nie wskórasz jeśli
o to chodzi. I tak to zrobimy – powiedziała stanowczo moja siostra.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
W dalszej drodze Lena już o nic nie pytała. Gdy dojechaliśmy do domu
pomogła Paty zabrać Sarę do piwnicy. Ja zająłem się Patrykiem. Zaniosłem jego
ciało do jego pokoju i ułożyłem na łóżku. Bolało mnie to co się z nim stało.
Przez tyle lat był dla mnie jak syn. Spędziliśmy razem tyle czasu. Jestem
wdzięczny, że mogłem się nim opiekować. Nie powiedziałem tego Lenie, ale
szanse, że Patryk kiedykolwiek się obudzi są nikłe. Są, ale uratowanie go
wymaga poświęcenia, walki i wielkiej odwagi. Tylko jedna osoba może to zrobić,
tylko ona, ta która jest mu pisana może go ocalić, tylko Madlen jest w stanie
go uratować.&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://anylkaa-pokochajmnie.blogspot.com/feeds/4468568254204296004/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://anylkaa-pokochajmnie.blogspot.com/2015/07/rozdzia-pietnasty.html#comment-form' title='Komentarze (6)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6336242444170592931/posts/default/4468568254204296004'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6336242444170592931/posts/default/4468568254204296004'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://anylkaa-pokochajmnie.blogspot.com/2015/07/rozdzia-pietnasty.html' title='Rozdział piętnasty'/><author><name>Anylkaa</name><uri>http://www.blogger.com/profile/05140802673844094370</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='26' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhuMV66pYSwcGW4IMLkmpTnHYXBi1IvaMQsVfrc6OFVm8k1i5_TSvFwauawdzmIYFMSYL2y0CCDfpdJmPIJZP4TMG0MVgLnNcQrZffB6IU-bqKDG-ZtMZTHB44B7wD-2A/s220/Anahi+132.png'/></author><thr:total>6</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6336242444170592931.post-8759447776808880671</id><published>2015-06-20T14:08:00.000+02:00</published><updated>2015-06-20T14:08:13.334+02:00</updated><title type='text'>Rozdział czternasty</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;i&gt;Patryk&lt;/i&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Jeśli ten typ myślał, że pozwolę mu zabrać gdziekolwiek Lenę to był w
błędzie. Nie mogłem na to pozwolić. Choć ona potraktowała mnie w najgorszy
sposób, ja nie potrafiłem przestać o niej myśleć. Mimo, że naprawdę miłość do mnie
nie pasowała to pierwsze spotkanie z Leną uświadomiło mi, że to kobieta, anioł
na którego czekałem. Ktoś, kto jest mi pisany w księgach przyszłości, ktoś kto
jest mi przeznaczony. Tym kimś była ona. Właśnie teraz zacząłem być tego pewien
coraz bardziej.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Stałem naprzeciwko Arona i mierzyliśmy się wzrokiem. Miał nade mną
przewagę bo trzymał Lenę za rękę i nic nie wskazywało na to, że chce ją puścić.
Za mną leżał Edd, udający, że Aron zrobił mu krzywdę. Nie wiedziałem co robić.
Skoro Edd nie ujawnił się kim jest, ja nie byłem pewny czy mogę to zrobić.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Aron – zaczęła mówić Lena – czemu mi to robisz? Czemu tak się
zachowujesz? Dlaczego takie jesteś?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
On nic nie odpowiedział. Spojrzał na nią i wymierzył jej policzek. Lena
upadła na ziemię. Nie pod wpływem bólu, którego i tak nie czuła, ale pod
wpływem siły jakiej wobec niej użył Aron.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Chciałem jej pomóc, ale Aron mnie zatrzymał. Wiedziałem, że nie będzie
mi z nim łatwo, ale nie mogłem tak tego zostawić. Tu chodziło o Lenę, o jej
bezpieczeństwo, o jej życie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Myślisz, że uda ci się ze mną wygrać? – zapytał Aron kpiąc ze mnie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-A czy ty myślisz, że pozwolę ci zabrać Lenę? – odpowiedziałem pytaniem
na pytanie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Załóżmy się. Jeśli wygrasz, oddam ci ją. Jeśli ja wygram, zabiorę ją i
nigdy jej nie zobaczysz. Co ty na to?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Czy miałem szansę wygrać z kimś o kim nie wiem kim tak naprawdę jest?
Aron nie był człowiekiem. Należał do jednej z ras, ale Edd nie zdążył mi
powiedzieć do której. Jaką miałem pewność, że wygram? Żadnej. Nie miałem żadnej
pewności. Mój błąd mógł kosztować wiele nas wszystkich, łącznie z Leną. &lt;i&gt;„Zrób to. Pomogę ci”.&lt;/i&gt;- usłyszałem w
myślach głos Edda. Nie byłem tym zaskoczony. Ktoś taki jak on potrafił wiele,
byłem tego świadom i wiedziałem to aż za dobrze. &lt;i&gt;„Jak mam go pokonać, skoro nie wiem kim jest”&lt;/i&gt; – pomyślałem&lt;i&gt;. „Nie możesz go zabić. Ma zdolność
samoleczenia, więc będzie ci ciężko, ale pod żadnym pozorem nie możesz rozwinąć
skrzydeł. Na szyi i nadgarstku ma dwa talizmany. Zerwij je a osłabisz jego
zdolności”&lt;/i&gt;- słyszałem w swojej głowie głos Edda. A więc&amp;nbsp; nie mogłem zranić Arona. Skoro potrafił się
leczyć mógł należeć do każdej rasy. Wielu aniołów, bogów a nawet półbogów posiadało
zdolność regeneracji. Spojrzałem na szyję i rękę chłopaka gdzie wisiały dwa
takie same talizmany koloru niebieskiego i mieniące się pod wpływem światła z
latarni. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Będziesz jeszcze długo tak stał? Czyżbyś się bał? – znów ze mnie
zadrwił.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;i&gt;„Nie atakuj pierwszy”-&lt;/i&gt;usłyszałem
Edda w swoich myślach. Zrobiłem jak kazał i w efekcie nie musiałem zbyt długo
czekać na atak Arona. Przyłożył mi tak mocno w szczękę, że aż upadłem na
ziemię. Był bardzo silny, więc nie należał do rasy aniołów. Ci z reguły byli
słabi fizycznie za to umysłowo przewyższali inne rasy. Na podstawie jego ruchów
i zachowania musiałem odgadnąć kim jest. Nie zdążyłem się podnieść bo Aron
stanął nade mną pewny swojego zwycięstwa. Ukucnął obok mnie gotów zadać mi
ostateczny cios jednak tak się nie stało. Szybkim ruchem zerwałem mu talizman z
nadgarstka i kopiąc go w krocze odepchnąłem od siebie. Utrzymał równowagę, ale
był zaskoczony tym co zrobiłem. Schowałem talizman do kieszeni a on chyba nawet
nie zdawał sobie sprawy, że mu go zabrałem. Odparłem jego kolejny atak i
zadałem mu cios w brzuch. Już nie był tak silny jak przed chwilą. Brak amuletu
naprawdę musiał go osłabić. Przegrywał i z tego powodu wpadł w furię. Rzucił
się na mnie i zaczął okładać mnie pięściami&lt;i&gt;.
„Pozwól mu na to. I tak ci nic nie będzie. Ja zabiorę mu naszyjnik”&lt;/i&gt; –
usłyszałem głos Edda w swojej głowie. Ciosy Arona były naprawdę silne.
Wiedziałem, że się po tym pozbieram, ale Edd każąc mi nie odpierać ataków Arona
chyba zapomniał, że moje zdolności do samoleczenia nie są już tak efektywne i
trwa to dłużej niż powinno. Brak źródła mocy Czarnych Aniołów sprawiał mi
problem, ale nauczyłem się z tym żyć. Odkąd pojawiłem się na ziemi moim celem i
marzeniem stało odnowienie źródła mocy i mojej rasy. Aron wyżywał się na mnie
zadając mocne ciosy. Czułem ból w szczęce i krew na ustach. Był tak
zaabsorbowany okładaniem mnie pięściami, że nawet nie zauważył jak Edd zerwał
mu naszyjnik z szyi. Stracił naszyjnik i stracił też swoje siły. Jego uderzenia
straciły na sile. Odepchnąłem go a on upadł na chodnik. Domyślałem się, że moja
twarz musiała być zmasakrowana, ale nie przejmowałem się tym. Przycisnąłem
Arona do ziemi trzymając go za szyję.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nadal twierdzisz, że mnie pokonasz? – spytałem plując krwią.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Spójrz na siebie. Skoro tak łatwo dałeś się pobić mogę cię zabić w
każdej chwili – powiedział Aron.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Więc czemu tego nie zrobiłeś? &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-To nie pora byś umierał.&amp;nbsp;
Jeszcze będziesz mnie błagał o życie – zaśmiał się okropnie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Wtedy wybiorę śmierć – powiedziałem, choć to trochę dziwne by
nieśmiertelny wybrał śmierć, jednak nie było to niemożliwie. Nawet
nieśmiertelny mógł umrzeć, co nawet dla mnie jest dość skomplikowane.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Nie miałem zamiaru zabijać Arona. Zresztą nie wiem kim tak naprawdę
był. Jego śmierć i tak by w niczym mi nie pomogła. Wręcz przeciwnie, Lena
znienawidziłaby na bardzo długi czas. Lena… Siedziała pod latarnią i tylko
przyglądała się temu całemu przedstawieniu. Nie wiem komu bardziej kibicowała w
tej walce, mi czy Aronowi. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Lena wracaj do domu – powiedział Edd przytulając ją do siebie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nie Edd… Nie mogę, nie chce. To co się tu stało, stało się przeze
mnie. Nie chcę iść. Zrozum i uszanuj proszę moją decyzję. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Mimo całego zamieszania Lena była bardzo spokojna i opanowana, choć
zachowanie Arona bardzo ją wystraszyło, teraz nie bała się niczego. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Skoro tego chcesz. Ale dziś i tak nic więcej się nie wydarzy…
ciekawego – powiedział Edd podnosząc z ziemi Arona.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Co ze mną zrobisz starcze? – Aron splunął Eddowi w twarz a ja już
wyciągnąłem rękę by mu przywalić, ale powstrzymała mnie Lena. Spojrzeliśmy na
siebie. Ona błagalnym wzrokiem bym przestał, ja zaskoczony tym co robi. To jak
ze mną postąpiła bardzo mnie zabolało i wcale nie miałem zamiaru udawać, że
jest inaczej.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Dziś puszczę cię wolno. Wiem, że nie odpuścisz i będziesz próbował
spotykać się z Leną, ale zapamiętaj sobie, że wiem kim jesteś i wiem jak cię
pokonać. Zrobiłbym to dziś, ale nie chcę tego robić na oczach Leny.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Edd ty chyba żartujesz? Pozwolisz mu od tak odejść? Zobacz jak ja
wyglądam?&amp;nbsp; - kipiałem złością.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;i&gt;„Przymknij się. W tej chwili to
jedyne co mogę zrobić.” – &lt;/i&gt;usłyszałem głos Edda w swojej głowie. Spojrzałem
na niego wściekły coraz bardziej.&amp;nbsp; Dlaczego
pozwolił Aronowi odejść tak po prostu? Kim do cholery jest Aron, że Edd może go
pokonać? W głowie kołatało mi mnóstwo pytań, na które znał odpowiedź tyko sam
Edd. Czekaliśmy aż Aron odejdzie i sami wróciliśmy do domu.&amp;nbsp; Nie mogłem spać przez resztę nocy. Cały czas
powracał koszmar z Czarnego Królestwa, moje życie które przeżyłem jako
nieśmiertelny szukając właściwej drogi. Wszystko to znów mnie zaatakowało. To,
od czego próbowałem się uwolnić, to, czego w końcu się pozbyłem znów wróciło.
Piekło jakie Wygnańcy zgotowali Czarnym Aniołom, śmierć rodziców na moich
oczach, płonące Czarne Królestwo, zwłoki martwych aniołów, próby poszukiwania
właściwej drogi.&amp;nbsp; Ale dziś te wszystkie
te złe momenty, które kiedyś tak bardzo mnie smuciły, dziś już tak na mnie nie
działają. Choć nigdy się z tym nie pogodziłem, nauczyłem się z tym żyć.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;i&gt;Lena&lt;/i&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Gdy się obudziłam, chciałam żeby to, co wydarzyło się w nocy okazało
się tylko złym koszmarem, jednak gdy Patryk zszedł na dół i zobaczyłam jego
jeszcze dobrze nie wygojoną twarz, dotarło do mnie , że to nie był sen, że to
się stało naprawdę.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Edda i Paty jeszcze nie było. Byłam sam na sam z Patrykiem, ale on
chyba postanowił się do mnie nie odzywać,&amp;nbsp;
co nie tylko mnie irytowało, ale też smuciło, bo lubiłam z nim
rozmawiać.&amp;nbsp; Nie miałam ochoty na
śniadanie, więc nalałam sobie soku i usiadłam przy stole naprzeciwko Patryka.
Gapiłam się na niego, bo chciałam żeby się w końcu pierwszy odezwał, ale nie
zrobił tego. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Patryk… - nie wytrzymałam tego okropnego milczenia – Możemy….Nie, my
musimy porozmawiać. Proszę cię, nie zachowuj się tak.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Dlaczego tak bardzo ci na tym zależy? Po co ci to?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Bo nie chcę się z tobą kłócić. Nie lubię takich rzeczy. Chce żyć w
zgodzie. Chce…&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Lena, sama doprowadziłaś do tej sytuacji. Okłamywałaś mnie, wtedy
kiedy ja byłem wobec ciebie szczery.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Kłótnie od rana nie zwiastują miłego dnia – usłyszeliśmy głos Paty,
która właśnie zeszła z góry.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Najbardziej bolało mnie to, że Patryk nie da sobie nic wytłumaczyć,
jakby nie chciał znać prawdy. To nie tak, że nie chciałam mu powiedzieć o
Aronie. Po prostu nie wydawało mi się to ważne. Wiem, zrobiłam źle i do ilości
problemów dołożyłam sobie kolejny.&amp;nbsp;
Miałam tego naprawdę dość. Chciałam wrócić do nieba, porozmawiać z mamą,
usłyszeć od niej, że wszystko będzie dobrze, że sobie poradzę, że wszystko się
ułoży. Tak bardzo bym chciała znów to od niej usłyszeć. Potrzebowałam bratniej
duszy, kogoś z kim mogłabym o tym porozmawiać tu na ziemi. Paty nie wchodziła w
grę. Zaraz zaczęłaby mi marudzić, że to moja wina, że sama tego chciałam.
Jednym słowem jeszcze bardziej by mnie pogrążyła w rozpaczy. Mogłabym pogadać o
tym z Eddem, bo naprawdę go polubiłam i szanowałam. Wiedziałam, że zawsze mogę
na niego liczyć, jednak był facetem a ja potrzebowałam do rozmowy dziewczyny.
Sara. Przecież mam Sarę. Skoro ja zawsze z nią byłam i jej pomagałam, to mogę
poprosić i ją o pomoc. Wiem, że przeżywa trudne chwile po wypadku, ale tylko na
nią mogę teraz liczyć. Tylko ona mi została.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Idę odwiedzić Wiktora – powiedziałam i szybko wyszłam z domu. Wiedziałam,
że po nocnym incydencie Paty i Edd nie pozwolą mi nigdzie samej wyjść.
Spodziewałam się, że wyślą za mną Patryka, tymczasem to Edd postanowił mi
towarzyszyć, co trochę mnie zaskoczyło.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Czemu nie Patryk? – spytałam.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Lepiej żeby się nie pokazywał w szpitalu w takim stanie. Sara ma dość
problemów. Nie ma potrzeby by zamartwiała się o Patryka.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Faktycznie gdy dziś rano spojrzałam na Patryka byłam zaskoczona, że
jego rany się nie zagoiły. Przecież był nieśmiertelny. Edd chyba odgadł, że
zastanawiam się nad sytuacją Patryka.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Spokojnie. Nic mu nie będzie. Jego rany trochę dłużej się goją, ale
znikną – powiedział jakby czytał mi w myślach. Wcale by mnie to nie zdziwiło. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-To dlaczego nie zagoiły się od razu?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Widzisz, gdy Czarne Królestwo zostało zniszczone, źródło mocy również
legło w gruzach. Wszystkie moce jakie posiada Patryk są nieaktywne. Może ich
używać, oczywiście, że tak, ale nie robi tego, bo wie jak źle może się to
skończyć. Gdy opuścił swoje królestwo przestał używać skrzydeł by utrzymać dar
nieśmiertelności przy sobie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-To znaczy, że on czerpie swoją nieśmiertelność ze skrzydeł? – spytałam
zaskoczona. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Tak. Niestety jego skrzydła są u kresu wyczerpania. Lena, ty nawet nie
wiesz, ile lat Patryk musi sobie z tym radzić. On dysponuje potężną mocą, porównywalną
do twojej, może nawet większą, ale nie może jej używać. Po tylu latach jego
skrzydła też straciły moc, choć Paty od bardzo dawna próbuje mu pomóc, nawet
jej sposoby przestały działać. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Więc rany nie zagoiły się bo Patryk nie chciał by moc skrzydeł mu
pomogła? – zapytałam, by upewnić się czy wszystko dobrze zrozumiałam.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Tak. Zagoją się samoistnie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Nie zdawałam sobie sprawy z sytuacji w jakiej jest Patryk. Był
bezsilny, nie mógł tak naprawdę nic zrobić. Co z tego, że był Ostatnim Czarnym
Aniołem. Bez swoich mocy, to tak jakby był nikim. Zrobiło mi się szkoda, ale
nadal zastanawiała mnie jedna rzecz. Skoro Edd i tak był ze mną mogłam go pytać
o wszystko co chciałam.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Powiedziałeś, że Patryk może użyć swoich mocy, ale skończy się to źle.
Co miałeś na myśli?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Sama jesteś z dala od źródła mocy, ale wiesz, że ono istnieje. W
nagłych wypadkach możesz wrócić do nieba „napełnić się energią”. Jednak dobrze
wiesz, że ile kosztują takie wyczyny, jak ten w lesie. Wtedy swoją siłę
bierzesz z mocy skrzydeł. Jeśli zbyt często ich używasz mogą stracić swoją moc
i odnowią się tylko w niebie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Chwila. Więc jeśli Patryk wpadłby na idiotyczny pomysł skorzystania z
mocy skrzydeł, co się z nim stanie? Umrze? Zniknie?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Zapadanie w sen. Bardzo długi sen. Może nawet zaśnie na wieki.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-To gorsze niż śmierć… - wyszeptałam bardziej do siebie niż do Edda,
mimo to usłyszał moje słowa.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Masz rację. To gorsze niż śmierć. Z wiecznego snu jeszcze nikt się nie
obudził. Zapadał na niego już nie jeden anioł z twojej rasy, który wychodząc z
krainy nie przestrzegał danych zasad. Zapewne wiesz, że ich ciała znajdują się
w piwnicach Błękitnego Pałacu.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Tak. Słyszałam o jakiś aniołach żyjących w podziemiach pałacu, ale nie
wiedziałam, że zapadali w wieczny sen. Mało mnie to interesowało. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Analizowałam wszystko to co do tej pory powiedział mi Edd i nie byłam w
stanie sobie wyobrazić co przeżywa Patryk, jak trudne musi być dla niego to
wszystko. Jest z tym kompletnie sam, widział we mnie przyjaciółkę, zwierzał mi
się, chciał sobie z tym poradzić, a ja go skrzywdziłam.&amp;nbsp; &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Sara i Aron. Ten obraz nagle pojawił się w mojej głowie i nie
zapowiadał nic dobrego. Rozłożyłam dłonie i to co ujrzałam jeszcze bardziej
mnie rozbiło. Aron porwał Sarę. Wiezie ją teraz w jakimś aucie związaną&amp;nbsp; i nieprzytomną. Gdyby nie Edd prawie bym się
przewróciła. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Lena co się dzieje? – spytał.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Edd.. Aron… On porwał Sarę.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://anylkaa-pokochajmnie.blogspot.com/feeds/8759447776808880671/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://anylkaa-pokochajmnie.blogspot.com/2015/06/rozdzia-czternasty.html#comment-form' title='Komentarze (5)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6336242444170592931/posts/default/8759447776808880671'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6336242444170592931/posts/default/8759447776808880671'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://anylkaa-pokochajmnie.blogspot.com/2015/06/rozdzia-czternasty.html' title='Rozdział czternasty'/><author><name>Anylkaa</name><uri>http://www.blogger.com/profile/05140802673844094370</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='26' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhuMV66pYSwcGW4IMLkmpTnHYXBi1IvaMQsVfrc6OFVm8k1i5_TSvFwauawdzmIYFMSYL2y0CCDfpdJmPIJZP4TMG0MVgLnNcQrZffB6IU-bqKDG-ZtMZTHB44B7wD-2A/s220/Anahi+132.png'/></author><thr:total>5</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6336242444170592931.post-1128752103437726605</id><published>2015-06-05T16:13:00.000+02:00</published><updated>2015-06-05T16:13:56.561+02:00</updated><title type='text'>Rozdział trzynasty </title><content type='html'>&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;i&gt;Patryk&lt;/i&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Gdy dotarłem z Leną do domu była strasznie wyczerpana. Domyślałem się,
że to dlatego iż rozwinęła skrzydła. Nie miała zbyt dużo sił by to zrobić a ja
nie mogłem temu zapobiec bo zjawiłem się za późno. Tam w lesie oślepił mnie
blask skrzydeł Leny. Jeszcze nigdy w życiu nie widziałem piękniejszych
skrzydeł.&amp;nbsp; Lena zrobiła to, co uważała za
słuszne. Próbowała sama się ratować, bo nie było nikogo kto by mógł jej pomóc.
Dobrze zrobiła, choć kosztowało ją to utratę przytomności. Gdyby miała to
zrobić drugi raz nie skończyło by się to tak jak teraz. Wręcz przeciwnie,
byłoby o wiele gorzej.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Lena leżała na kanapie w piwnicy a Paty cały czas przy niej czuwała.
Zostałem w pokoju sam z Eddem.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-To niesamowite, że Lena potrafiła sama się uratować – powiedział Edd.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Widać, że nawet wy nie znacie jej możliwości. Chyba sami nie wiecie do
czego jest zdolna, jaką dysponuje mocą i co potrafi.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Myślisz, że naprawdę tego nie wiemy? – zapytał Edd z uśmiechem.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Więc czemu was to tak dziwi?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Przed przybyciem tu zostaliśmy poinformowani bardzo dokładnie o tym
kim jest Lena, jakie ma zdolności i co potrafi a czego nie, co wie a czego nie.
Nie wiedzieliśmy tylko jak poszczególne rzeczy na nią zadziałają tu na ziemi.
Rozumiesz?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Czyli jej ciało zachowuje się inaczej niż w niebie bo jest odcięta od
źródła mocy.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Niestety, ale to prawda.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Czy Lena o tym wie? – zapytałem .&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Wie. Patryk ona wie bardzo dużo, potrafi wiele rzeczy, których nawet
ja nie umiem. Ona jest naprawdę wyjątkowa.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Na przykład potrafi wskrzeszać zmarłych – wymamrotałem do siebie, bo
nie chciałem by Edd o tym wiedział. Niestety&amp;nbsp;
stało się inaczej.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Co zrobiła? – Edd zerwał się na równe nogi zaskoczony tym co
powiedziałem.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Gdy poszliśmy do szpitala, Wiktor był w ciężkim stanie. On… - mówienie
o tym było dla mnie trudne, mimo, że żyje, nadal się o niego martwię – Edd on
umarł. Jego serce przestało bić. Widziałem to na własne oczy. Byłem tam. I…I
nagle, ku zaskoczeniu wszystkich jego serce znów zaczęło bić. To było jak cud,
Edd.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Lena mówiła, że ma dobre układy z Najwyższym, więc uwierzyłem w to bo
szczerze wątpiłem, żeby potrafiła wskrzeszać zmarłych. Po dzisiejszym
incydencie wiedziałem już jak jest potężna i silna, ale nie wierzyłem, że mogła
przywoływać ludzi z krainy zmarłych.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Możesz być spokojny, to nie ona za tym stoi. – uspokoił mnie Edd.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Skąd wiesz?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Patryk, nie zapominaj kim jestem – uśmiechnął się tajemniczo.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Nigdy nie zapomniałem kim był Edd. I teraz zrozumiałem o co mu
chodziło. On też był blisko Najwyższego, miał z nim kontakt, choć nie zasiadał
bezpośrednio przy nim, nadal miał swój&amp;nbsp;
status cherubina. Nie utracił go, mimo przebywania na ziemi.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Co zrobimy z Aronem? – zapytałem.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Wzmocniłem barierę ochronną przed domem. Tu na pewno się nie dostanie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Barierę? Czyli jednak coś knuje…Powiedz mi o nim coś więcej.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nie wiedziałem o jego istnieniu. Dopiero dziś rano gdy poszliście do
szpitala skontaktowali się ze mną rodzice Leny. Powiedzieli mi, że Aron pojawił
się na ziemi i że Lena jest w niebezpieczeństwie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Wiesz, że to jej chłopak z nieba? – spytałem.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Tak. Eiden i Aida wszystko mi o nim powiedzieli. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Wszystko czyli&amp;nbsp; co takiego? Edd
mów, proszę.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Ehh… Jak zwykle wszystko chcesz wiedzieć. Ale w porządku. To akurat
jest ważne dla wszystkich więc ci powiem. Aron pojawił się w niebie
niespodziewanie i znikąd. Znalazł go Tafus, boski mędrzec. Zaopiekował się nim
i wychował. Nikt nie wiedział kim Aron jest naprawdę, z jakiej jest krainy. On
sam powtarzał, że nie pamięta kim jest ani jak się tu znalazł. Gdy Lena go
poznała od razu przyciągnął jej uwagę bo nie był aniołem. Tafus odkrył tylko
tyle, że jest pół bogiem. Był inny niż wszyscy i na nieszczęście wszystkich
Lena się w nim zakochała, choć nikt nie aprobował ich związku, nawet Rada
Aniołów, choć trzeba przyznać, że Lena potrafił przekonać Rameona by pozwolił
jej i Aronowi opuszczać krainę gdy tylko tego chcieli.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Dlaczego wszyscy byli przeciwni temu, by byli razem? – zapytałem.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Gdy urodziła się Lena wszyscy wiedzieli, że tylko jedna osoba będzie
mogła z nią być, że tylko jej wybranek będzie godny zaznać jej miłości. Tym
wybrankiem nigdy nie był i nie będzie Aron. Ale do Leny to nie docierało. Aron
ją omotał swoim urokiem,&amp;nbsp; a ona wtedy mu
uległa. To tak jakby rzucił na nią czar. Rodzice Leny robili wszystko by
spędzała z nim jak najmniej czasu. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Więc nie jest im pisane być razem? &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nie. Lena jest przeznaczona komuś innemu, ale nie pytaj mnie komu, bo
i tak ci teraz nie powiem. Wracając do Arona. Po tym jak Lena została zesłana
na ziemię, Aron odszedł z królestwa. Zniknął bez słowa. Dla większości była to
ulga, jednak jak się okazało Aron oszukał wszystkich, nawet Lenę. Dopiero po
jego odejściu Tafus dotarł do jednego z bogów, który opowiedział mu kim jest
Aron. Okazało się, że od samego początku był złym człowiekiem. Jego pobyt w
niebie był bardzo dobrze i szczegółowo zaplanowany. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Chcesz powiedzieć, że udawał kogoś innego? – zapytałem trochę
zdenerwowany.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Tak. Przez cały czas wszyscy wierzyli, że jest półbogiem – Edd urwał
na chwilę. Ciężko mu było o tym mówić – Tymczasem okazało się, że Aron jest…&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Gdy już miałem dowiedzieć się kim jest Aron z piwnicy wyszła Lena a za
nią Paty. Byłem zły.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Aron jest zły. Chroń przed nim Lenę – wyszeptał mi tylko a mnie coraz
bardziej zaczęła zżerać ciekawość kim tak naprawdę jest Aron.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;i&gt;Lena&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Czułam się lepiej. Potrzebowałam odpoczynku i pomocy Paty. Moja moc z
każdym dniem malała. Teraz rozumiałam dlaczego moce Patryka nie były aktywne.
Jego źródło mocy nie istniało, za to ja byłam zbyt daleko od źródła w niebie by
mogło ono mi pomagać. Wiedziałam, że tak może&amp;nbsp;
być, ale Paty nie krzyczała na mnie gdy powiedziałam jej co się
wydarzyło. Wręcz przeciwnie, pomogła mi, bym jak najszybciej odzyskała siły.
Byłam świadoma tego, że następny taki wysiłek nie skończy się tak jak ten dziś.
Mogłam korzystać z innych mocy, które nie wymagały aż tyle mocy ze źródła i
korzystałam z nich bo wiedziałam, że odnawiają&amp;nbsp;
się każdego dnia. &amp;nbsp;Jednak skrzydła
jeszcze nigdy nie były aż tak daleko od źródła, dlatego całą moc potrzebną na
ich rozwinięcie zabrały z mojego ciała. Zabrały jakby całą moją energię dlatego
zemdlałam.&amp;nbsp; Niestety gdybym ponownie
miała użyć skrzydeł musiałabym wrócić do nieba by napełnić swoje moce. Miałam
jednak nadzieję, że tak się nie stanie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Gdy tylko poczułam się lepiej i odzyskałam siły wróciłam z Paty do
pokoju, gdzie siedzieli Edd i Patryk. Rozmawiali o czymś, ale gdy tylko mnie
zobaczyli natychmiast ucichli. Czyżby rozmawiali o mnie? &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Lena powinnaś iść już spać. To był ciężki dzień a ty nadal jesteś
słaba – powiedział Edd podchodzą do mnie i uważnie mi się przyglądając–
Straciłaś wiele mocy. Sen dobrze ci zrobi – pogłaskał mnie po ramieniu i
poszedł na górę razem z Paty. Zostałam sama z Patrykiem. Wiedziałam, że jest na
mnie zły. I wcale mu się nie dziwiłam. Wiedziałam, że zrobiłam źle. Paty mnie
również w tym uświadomiła gdy tylko jej o wszystkim powiedziałam. Zachowałam
się potwornie. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Patryk – zaczęłam&amp;nbsp; i usiadłam
obok niego – Ja chcę ci to wszystko wytłumaczyć.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nie wysilaj się Lena. Nie chcę słuchać twoich tłumaczeń. Wiem już
wszystko, więc daj spokój! – podniósł głos. Był strasznie wściekły i wcale mu
się nie dziwiłam, bo sama też byłam zła na siebie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Wyjaśnię ci to – złapałam go rękę by się uspokoił, ale on nie dawał za
wygraną.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Zostaw mnie – powiedział tylko i odtrącił moją rękę. Kipiał złością.
Jak on mógł się czuć? Całowałam się z nim, spędzałam z nim czas. On uratował
mnie przed Wygnańcami, zwierzył mi się ze swoich problemów, powiedział mi kim
jest, a ja nie byłam w stanie powiedzieć mu o Aronie. To było z mojej strony
okropne i wcale nie jestem z siebie zadowolona, że tak postąpiłam. Zaczęłam
analizować te drobne gesty Patryka w stosunku do mnie, nasze pocałunki, jego
opiekę nade mną i dopiero wtedy zrozumiałam dlaczego tak się wściekł na mnie.
On się we mnie zakochał a ja nie mogłam dać mu swojej miłości, bo nadal
kochałam Arona. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Aron…Dlaczego zostawił mnie samą w lesie? Może coś mu się stało? Może
Wygnańcy zrobili mu krzywdę? Może zabłądził? Rozmyślając o dzisiejszych wydarzeniach
zdążyłam się wykąpać , położyć do łóżka i zasnąć.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
W środku nocy obudził mnie potworny krzyk dochodzący z podwórka. Szybko
zerwałam się z łóżka i podbiegłam do okna by zobaczyć co się stało, ale nic nie
widziałam.&amp;nbsp; Po cichu wyszłam z pokoju,
zeszłam na dół i przez drzwi od tarasu wyszłam na podwórze. Obeszłam dom
dookoła, ale nie zauważyłam nic podejrzanego. Całe podwórko było oświetlone
małymi lampkami, a na ulicy paliły się lampy. Nie przerażała mnie ciemność, ale
czułam się bezpiecznej widząc zapalone światła. Noc była ciepła i przyjemna a
na niebie migotały złote gwiazdki. Usiadłam na jednym z krzeseł na tarasie i
wpatrywałam się w ciemne niebo, które jest moim domem. Nigdy wcześniej nie
widziałam nieba z innej perspektywy, dlatego patrzenie na nie w nocy, z dołu
było dla mnie czymś fajnym. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Madlen! – usłyszałam nagle jak ktoś mnie woła. Podskoczyłam ze strachu
i znów obeszłam podwórko dookoła.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Madlen! Madlen tu jestem! – usłyszałam znajomy głos dochodzący zza
ogrodzenia. Znalazłam furtkę i wyszłam na ulicę.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Kto tu jest? Aron to ty? Halo?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Madlen, kochanie – powiedział ktoś za moimi plecami. Obróciłam się i
zobaczyłam Arona. Rzuciłam mu się w ramiona a on mocno mnie przytulił.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nic ci nie jest? Tam w lesie nagle znikłeś. Martwiłam się o ciebie. Co
się stało? – zapytałam opierając się o drewniane ogrodzenie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Potknąłem się o jakąś gałąź i przewróciłem. Ty pobiegłaś dalej a ja
nie mogłem cię odnaleźć. Zgubiłem się. Przez ten cały czas martwiłem się o
ciebie. Ale widzę, że nic nie jest, to dobrze.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Nachylił się żeby mnie pocałować, ale nasze usta nie zdążyły się
połączyć bo coś odrzuciło Arona z ogromną siłą na pobliski chodnik. Szybko do
niego podbiegłam i pomogłam mu wstać. Co to było do cholery?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nic ci nie jest? – zapytałam.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nie. W porządku – powiedział.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Ten krzyk, to ty, tak? Chciałeś wejść na podwórko, ale nie mogłeś,
tak?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Tak. Podejrzewam, że dom jest chroniony przed nieproszonymi gośćmi.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-To pewnie sprawka Paty i Edda. A tak w ogóle co ty tu robisz?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Martwiłem się o ciebie i tęskniłem za tobą – powiedział i tym razem
udało mu się mnie pocałować. Jego pocałunki sprawiały mi przyjemność i nie
chciałam by przestawał. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-To teraz będziecie się tak spotykać? – usłyszałam głos Edda. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Edd… - wyszeptałam- To nie tak. Aron tylko…&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nie mi się z tego tłumacz. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Podszedł do mnie i założył mi na ramiona kurtkę, choć nie czułam zimna.
Ciepło Arona i jego pocałunki bardzo mnie rozgrzały.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nie chciałem nikogo budzić – zaczął tłumaczyć się Aron – Chciałem
tylko zobaczyć się z Madlen, spytać czy jej nic nie jest.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-I musiałeś to robić w środku nocy? Zaiste genialny pomysł.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Edd i Aron mierzyli się wzrokiem i przez chwilę bałam się, że zaczną
się bić. Co byłoby dość dziwne, żeby staruszek wdawał się w bójki z młodszym od
siebie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Ty zapewne jesteś ten cały Edd.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Jak widać.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-I myślisz, że nie przebije się przez twoją ochronną barierę? –
aroganckim tonem zapytał Aron.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Bariera ochronna? A więc to bariera tak odrzuciła Arona. Ale w jakim
celu Edd i Paty ją założyli?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Lena wracaj do domu – powiedział Edd nie patrząc nawet na mnie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Ona nigdzie nie pójdzie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
To powiedziawszy Aron złapał mnie mocno za rękę tak, że nie mogłam nic
zrobić. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Zostaw ją albo tego pożałujesz – zagroził mu Edd.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Co mi może zrobić taki staruszek jak ty? – Aron zakpił z Edda.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Co to wszystko miało znaczyć? Dlaczego Aron się tak zachowywał? Co nim
kierowało? Dlaczego nie chciał mnie puścić? Nie bolało mnie to, ale
zrozumiałam, że sytuacja jest poważna.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Aron puść mnie, proszę, to boli – powiedziałam błagalnym głosem.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nie kłam. Nie czujesz bólu. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Dlaczego mi to robisz? Co się z tobą dzieje?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Bo cię kocham i chcę z tobą być a oni wszyscy mi to utrudniają.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Nagle Aron mnie puścił i rzucił się na Edda jak wygłodzony wilk na
swoją zwierzynę. Jeszcze nigdy nie widziałam Arona w takim stanie. To już nie
był ten sam Aron którego znałam. Choć Edd mógł zrobić mu krzywdę w każdej
chwili, nic takiego nie nastąpiło. Przyjmował ciosy Arona na siebie, kilka razy
mu oddał, ale ani razu nie użył swoich mocy.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Przestańcie! – krzyknęłam ,ale zignorowali mnie. W końcu Aron zadał
Eddowi ostateczny cios. Cherubin upadł na ziemię i nie dawał znaków życia.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Zaczęłam się bać. Nie znałam Arona z tej strony. W tej chwili nie był
sobą, nie był chłopakiem, w którym się zakochałam. Podbiegłam do Edda i
uklękłam by zobaczyć jak się czuje, choć dobrze wiedziałam, że nic mu nie
będzie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Madlen pożegnaj się z nim. Już nigdy go nie zobaczysz – powiedział
Aron. Mocnym szarpnięciem zmusił mnie do wstania. Bałam się. Bałam się Arona,
ale nie mogłam nic zrobić. Czułam, że coś jest z nim nie tak, że nie jest sobą.
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Dlaczego tam mówisz? Aron, czemu się tak zachowujesz? Co się z tobą
dzieje? – spytałam spokojnie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Zamknij się! – krzyknął głośno. Wystraszyłam się po raz kolejny.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Aron… - wyszeptałam przestraszona.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Milcz! Zabieram cię stąd. Wracasz ze mną.&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Zostaw ją. Ona nigdzie z tobą nie pójdzie – usłyszałam znajomy głos.
Obróciłam się i zobaczyłam opartego o ogrodzenie Patryka.&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://anylkaa-pokochajmnie.blogspot.com/feeds/1128752103437726605/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://anylkaa-pokochajmnie.blogspot.com/2015/06/rozdzia-trzynasty.html#comment-form' title='Komentarze (7)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6336242444170592931/posts/default/1128752103437726605'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6336242444170592931/posts/default/1128752103437726605'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://anylkaa-pokochajmnie.blogspot.com/2015/06/rozdzia-trzynasty.html' title='Rozdział trzynasty '/><author><name>Anylkaa</name><uri>http://www.blogger.com/profile/05140802673844094370</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='26' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhuMV66pYSwcGW4IMLkmpTnHYXBi1IvaMQsVfrc6OFVm8k1i5_TSvFwauawdzmIYFMSYL2y0CCDfpdJmPIJZP4TMG0MVgLnNcQrZffB6IU-bqKDG-ZtMZTHB44B7wD-2A/s220/Anahi+132.png'/></author><thr:total>7</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6336242444170592931.post-5069294304914152661</id><published>2015-05-23T11:08:00.000+02:00</published><updated>2015-05-23T11:08:43.913+02:00</updated><title type='text'>Rozdział dwunasty</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;i&gt;Patryk&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Pik…Pik…Pik…Pik… Czy to możliwe? Czy mógł stać się cud? Spojrzałem na zaskoczonych
lekarzy, którzy byli również zszokowani tym co właśnie się stało. Serce Wiktora
znów zaczęło bić. Wrócił do nas, do mnie, do Sary, która płakała jeszcze
bardziej niż wcześniej. Lena bardzo się o nią martwiła i cały czas do niej
mówiła. Nie mogłem uwierzyć w to co właśnie miało miejsce. Widziałem to na
własne oczy. Wiktor umarł, ale nagle w ciągu kilku mili sekund jego serce znów
zaczęło bić. Czymkolwiek było to spowodowane byłem szczęśliwy, że go nie
straciłem. Znów będziemy razem spędzać czas na mieście i gadając o życiu pić
piwo. Byłem wdzięczny, że żyje. Lena podeszła do mnie i przytuliła się do mnie
nic nie mówiąc. Czy to możliwie, że miała z tym coś wspólnego? Sara przestała
płakać a Lena mogła ją zostawić bo przyjechali jej rodzicie. Teraz gdy
wiedziałem, że Sarze nic już nie jest wyszliśmy z Leną na zewnątrz.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Miałaś coś z tym wspólnego? – zapytałem ją.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Po co pytasz skoro znasz odpowiedź?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Lena nie możesz od tak ratować ludzi! – podniosłem na nią głos&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Źle, że uratowałam ci przyjaciela? – spytała oburzona – Nie martw się.
Nic mnie to nie kosztowało.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Uniosła się dumną i odeszła. No przecież nie mogłem zostawić jej samej.
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Lena zaczekaj!&amp;nbsp; - krzyknąłem za
nią, ale mnie zignorowała. No naprawdę, co za uparty anioł. Dobiegłem do niej i
złapałem za rękę by znów mi nie uciekła.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Przepraszam. Nie powinienem.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Chciałam tylko pomóc, tobie i Sarze. Czy to źle? – spytała.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nie, to nie jest złe. Ale powiedz mi jedno? Jak to zrobiłaś? Przecież
nie możesz wskrzeszać zmarłych.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Zdziwiłbyś się gdybyś wiedział co potrafię – powiedziała dumnie. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Przerażasz mnie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Boisz się?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nie zmieniaj tematu Lena. Powiedz, co zrobiłaś.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Uratowałam mu życie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Ale jak? – niecierpliwiłem się a ona próbowała tylko zyskać na czasie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Nie odpowiedziała. Zamiast tego gapiła się jak zaczarowana na jakiegoś
kolesia stojącego po drugiej stronie ulicy, który do niej machał. Nie wiem kim
był i czemu tak mu się przyglądała. W jednej chwili wyrwała się z mojego
uścisku, przebiegła przez ulicę i rzuciła się chłopakowi w ramiona. Musieli się
znać bo on bardzo mocno ją przytulił a potem namiętnie pocałował. To co wtedy
poczułem było nie do opisania. Zrobiłem się zazdrosny o Lenę, tak strasznie
zazdrosny, że kipiałem złością. Dlaczego ona całowała się z jakimś obcym
kolesiem, choć jeszcze kilka godzin całowała mnie. Będąc totalnie zaskoczony
tym co zobaczyłem podszedłem do nich i wtedy odkleili się od siebie. Spojrzałem
na Lenę domagając się wyjaśnień.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Poznajcie się. Patryk to jest Aron, mój chłopak tam z nieba.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
„Mój chłopak”. Te słowa mną wstrząsnęły. Lena miała chłopaka. A więc
była już z kimś związana, czyli pocałunki ze mną nic dla niej nie znaczyły. Dla
niej nie, ale dla mnie tak, bo zakochałem się w niej nie wiedząc, że ma
chłopaka. Przyjrzałem się uważniej temu całemu Aronowi. Jedno spojrzenie
wystarczyło bym wiedział, że coś ukrywa. Miał czarne włosy zaczesane w kucyk a
w jednym uchu miał kolczyk. Taki buntownik z niego. Udawał przede mną czy przed
Leną kim właściwie jest. Na lewym policzku miał bliznę, więc na szczęście nie
był nieśmiertelny. Wydał mi się strasznie podejrzany. Coś w jego ogólnym
zachowaniu mi nie pasowało. Nie chciałem wyjść na zazdrośnika, więc pierwszy
wyciągnąłem dłoń na powitanie. On zrobił to samo i w tym momencie przeszedł
mnie straszny dreszcz. Spojrzałem nań podejrzliwie i byłem pewien, że coś
ukrywa. Miałem przeczucie, że z nim będą kłopoty. Byłem Ostatnim Czarnym
Aniołem i choć od lat moje anielskie moce nie są aktywne nie znaczy to, że je
straciłem. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Lena wpatrywała się w Arona jak w obrazek a ja nie mogłem pojąć co ona
takiego w nim widzi. Dlaczego Edd mi nie powiedział, że Lena miała chłopaka?
Dlaczego sama Lena mi o tym nie powiedziała gdy się całowaliśmy? Dlaczego
ukryła tak ważną rzecz?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Lena możemy chwilę porozmawiać – spojrzałem na Arona – We dwójkę.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Lena wyszeptała mu coś do ucha i odeszliśmy tak daleko by on nas nie
słyszał.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Dlaczego mi nie powiedziałaś, że masz, miałaś chłopaka?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Patryk bo widzisz…Ja jestem taka szczęśliwa, że go widzę. Tak
strasznie za nim tęskniłam. Jest dla mnie wszystkim. Choć wielu nie popiera
naszego związku, ja wiem, że ja i on jesteśmy sobie pisani. On jest tu dla mnie
– mówiła podekscytowana. Faktycznie była szczęśliwa i radosna. Cały czas się
uśmiechała jak wariatka. Naprawdę&amp;nbsp;
musiała go kochać.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nie obchodzi mnie to. Okłamałaś mnie. Całujesz się ze mną a potem
biegniesz do innego. Jak myślisz jak ja mam się czuć?&amp;nbsp; - spytałem próbując na nią krzyczeć. To jak
zdrada. Miałem nadzieję, że mam szansę u Leny, tymczasem okazuje się, że ona
wybrała już kogoś innego. To co powiedziałem mocno ją wbiło w ziemię bo jej
dobry humor nagle zniknął. Niestety nie mogliśmy dokończyć rozmowy bo podszedł
Aron martwiąc się o Lenę. Znałem go może pięć minut a już działał mi na nerwy.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Patryk możesz zostawić mnie i Lenę samych? Długo się nie widzieliśmy.
Chcę nadrobić stracony czas. Więc możesz sobie iść.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Miałem zostawić Lenę z tym podejrzanym typem? No to chyba jakieś żarty.
Nie mogłem do tego dopuścić. Nie miałem zamiaru zostawiać tej dwójki sam na
sam. Aron chyba poczuł we mnie wroga, bo jego spojrzenie jeszcze bardziej się
zaostrzyło i przyjął dumną postawę, chcąc dać mi do zrozumienia, że Lena jest
jego.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Lena co ty na to? – spytałem ją, bo sama dobrze powinna wiedzieć jaka
jest sytuacja.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Patryk w porządku. Możesz iść. Poradzę sobie – powiedziała. Czy ona
właśnie mnie zbyła? Nie mogłem na to pozwolić. Za rogiem czają się Wygnańcy a
ona chce spędzić czas z obcym kolesiem? Lena złapała Arona za rękę i poszli w
stronę centrum.&amp;nbsp; Zadzwoniłem do Edda bo
kompletnie nie wiedziałem co robić.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Edd potrzebuje pomocy. Pojawił się jakiś Aron. Lena twierdzi, że to
jej chłopak. Nie mogłem iść z nimi, więc Lena została bez opieki.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Co takiego?!&amp;nbsp; - Edd był bardzo
zły.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Co robimy? – spytałem zaniepokojony.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Wracaj do domu. Ja się tym zajmę – powiedział i rozłączył się.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Nie bardzo mi się podobał pomysł wrócenia do domu, ale ufałem Eddowi i
wiedziałem, że mnie nie zawiedzie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;i&gt;Lena&lt;/i&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Aron. Aron tu był ze mną, wrócił po mnie, do mnie i dla mnie. Nadal nie
wierzę, że tu jest. Tak bardzo mi go brakowało. Nie wierzyłam, że mógł odejść
tak po prostu i wiedziałam, że mnie nigdy nie zostawi, że wróci. Byłam taka
szczęśliwa, że znów go mogę dotknąć, pocałować, porozmawiać z nim i powygłupiać
się jak za dawnych czasów w niebie. Przytłoczyło mnie tylko zachowanie Patryka.
Bo miał rację. Okłamałam go i czułam się z tym potwornie. Pocałowałam go, ale
skąd mogłam wiedzieć, że Aron wróci? Obecność Arona dodawała mi sił. Przy nim
czułam kim jestem i wiedziałam, że jestem bezpieczna w jego ramionach.
Chcieliśmy spędzić czas sami, więc Aron zaprowadził mnie nad jezioro które z
jednej strony było całe otoczone lasami. Spacerowaliśmy leśnymi drogami
wspominając dawne czasy. Było mi tak dobrze przy jego boku. Tak dobrze jak
Sarze przy Wiktorze. Wiedziałam jak ona bardzo go kocha, wiedziałam ile dla
siebie znaczą, dlatego uratowałam Arona. Choć wcześniej myślałam, że tylko
pióro z moich skrzydeł może wskrzesić umarłego postanowiłam spróbować innego
sposobu. Najwyższy zawsze nade mną czuwał, dlatego to do niego zwróciłam się o
pomoc w ratowaniu życia Wiktora. Nic mnie to nie kosztowało, ale pomogło.
Wiktor żyje i nadal będzie opiekował się Sarą, choć musi jeszcze do końca
wyzdrowieć. Miałam Aronowi tyle do powiedzenia, że nie wiedziałam od czego
zacząć.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Jak ci się tu żyje? –spytał.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Dobrze. Paty, Edd i Patryk są dla mnie bardzo mili. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Edd i Paty? Kto to?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nieśmiertelni. Edd jest cherubinem, był kiedyś u boku Najwyższego a
Paty to nieśmiertelna anielica. Patryka już poznałeś. Jest Ostatnim Czarnym
Aniołem.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Rozumiem. Więc radzisz tu sobie? – zapytał troskliwie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Tak. A wiesz, że poznałam nawet swoją podopieczną. Jest naprawdę
wspaniałą osobą.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Byłam taka podekscytowana, że mogę mu o wszystkim opowiedzieć.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Zatrzymaliśmy się na chwilę by popatrzeć na spokojną taflę jeziora. W
tej samej chwili Aron mnie pocałował. Zrobił to z zaskoczenia i tak namiętnie
jak nigdy wcześniej mnie nie całował. Poddałam się tej chwili i odwzajemniłam
pocałunek Arona. Nasze usta były spragnione tych pocałunków, spragnione tych
doznań, tych emocji które temu towarzyszyły. Byłam w stanie oddać się Aronowi
gdybyśmy tylko nie znajdowali się gdzieś w lesie. Z tej namiętności wyrwał nas
głos skrzeczącego&amp;nbsp; ptaka przelatującego
nad nami. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Aron jak mnie odnalazłeś? – zapytałam gdy usiedliśmy na piasku przy
jeziorze.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Ten kamień – spojrzał na mój wisiorek – to nie jest prawdziwy Srebrny
Kamień.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Jak to? – spytałam z niedowierzaniem.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Podmieniłem je by się cię odnaleźć.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Rodzice mówili, że odszedłeś i nikt nie wie gdzie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-To prawda. Odszedłem żeby cię odnaleźć. Nikt nie chciał mi powiedzieć
gdzie jesteś. Powtarzali, że muszą cię chronić, dlatego nikt nie wie gdzie
jesteś. Tęskniłem za tobą, więc podmieniłem kamienie, a potem opuściłem
Królestwo. Bez ciebie i tak nie miałem tam nic do roboty. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Więc Aron wciąż mnie kochał. Skoro chciał mnie odnaleźć musiał mnie
kochać. Tak strasznie mi go brakowało. I choć byłam tu z Aronem nie mogłam
przestać myśleć o Patryku. Czułam się fatalnie z tym, że go okłamałam. Był dla
mnie bardzo ważny a ja go zawiodłam. Ale nic do niego nie czułam gdy go
całowałam. Nie czułam tej namiętności jaką czułam gdy całowałam Arona. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Ale jak dostałeś się nie ziemię? Przecież to nie jest takie proste? –
zapytałam zaciekawiona jak Aron w ogóle się tu dostał.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Długo cię szukałem. A gdy już wiedziałem, gdzie jesteś udałem się do
Królestwa Bogów by mi pomogli. Nie byli zbyt chętni, ale w końcu udało mi się
ich przekonać. I oto jestem.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Aron…Ja wiem o Wygnańcach. Wiem wszystko – zmieniłam temat.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Boisz się? – przytulił mnie mocno – Nie bój się. Jestem tu. Obronię cię
przed nimi.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Dziękuję. Teraz jestem pewna, że przepowiednia mówi o tobie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Jaka przepowiednia? – był zaskoczony.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Istnieje przepowiednia, że ja i tylko osoba która jest mi przeznaczona
uratujemy&amp;nbsp; nasze królestwa przed potęgą
Wygnańców. Jestem pewna, że tą osobą jesteś ty. To nie może być nikt inny.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Aron przytulił mnie jeszcze mocniej. Jednak nasz spokój zakłóciło stado
saren biegnących wewnątrz lasu. Poczułam dziwny niepokój. Słońce już zaszło i
robiło się coraz ciemniej. Znów zaczęłam słyszeć dziwne szepty i pomrukiwania
jak wtedy gdy byłam z Patrykiem. To były te same dźwięki, te same odgłosy. To
byli Wygnańcy. Aron nic nie słyszał. Nic do niego nie docierało. Złapałam go
rękę i kazałam biec za sobą. Nie wiedziałam dokąd mnie nogi prowadzą wiec biegłam
omijając drzewa i krzewy byle tylko uciec. Na marne. Głosy cały czas były tuż
obok mnie. Bałam się. Tak strasznie się bałam a nie mogłam nic zrobić. Nie było
tu Patryka który by mnie obronił. Nie było nikogo, kto by mnie ochronił. Aron
nie czuł ich obecności, nie wiedział, że tu są.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Madlen co się dzieje? – spytał zaniepokojony?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Wygnańcy tu są. Zbliżają się. Są coraz bliżej.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Przestań sobie żartować. Chodź, wracamy do miasta.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nie! Nie żartuje Aron. Nie widać ich, ale są. Ty ich nie słyszysz, ale
ja tak. Oni tu są.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Co mam robić? Patryk pomóż mi, proszę uratuj mnie. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Co teraz będzie? – zapytał, ale nie byłam w stanie mu powiedzieć.
Byłam zrozpaczona, że nikt mi nie pomoże. Przecież jeśli Wygnańcy mnie złapią
to od razu mnie zabiją. W tej samej chwili nagle przypomniałam sobie straszną
wizję jak Wygnańcy przebijają moje ciało Czarnym Mieczem zabijając mnie na
zawsze. Nie mogłam zginąć. Nie mogłam przecież umrzeć, jestem nieśmiertelna.
Czułam, że Wygnańcy są coraz bliżej. Aron stał obok mnie i tylko mi się przyglądał.
Nie miałam nic do stracenia, prócz życia, więc zdecydowałam się ostateczny
krok. Miałam wiele ukrytych mocy o których powiedział mi tata jeszcze w niebie.
Uczył mnie jak i kiedy z nich korzystać. Zebrałam w sobie wszystkie swoje siły
i postawiłam wszystko na jedną kartę. Nie było nikogo kto by mi pomógł, wiec
musiałam radzić sobie sama. Rozwinęłam skrzydła a zjawiskowy blask rozniósł się
po całym lesie. Nadal słyszałam głosy Wygnańców, więc zaczęłam głośno krzyczeć.
Najgłośniej jak tylko potrafiłam. Echo roznosiło mój głos po całym lesie a
blask skrzydeł oślepiał Arona, choć w niebie nigdy nie miało to miejsca.
Wygnańcy powoli zaczęli się oddalać. Rozejrzałam się wokół by upewnić się, że
nikt mnie nie widział i zobaczyłam jego. Stał bardzo daleko, ale dostrzegłam go
dzięki światłu jakie emanowało z moich skrzydeł. Ostatni Czarny Anioł stał z
rozpostartymi skrzydłami gotów by mi pomóc. Gdy tylko spostrzegł, że wiem o
jego obecności szybko uciekł. Schowałam skrzydła i poczułam się strasznie
zmęczona. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Aron, chcę wracać – powiedziałam, ale nikt mi nie odpowiedział –Aron?
Aron! Aron gdzie jesteś?!&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Zostałam sama w ciemnym lesie. Aron mnie zostawił. Samą. Nie słyszałam
już głosów Wygnańców więc byłam trochę spokojniejsza. Mimo to jednak byłam
bardzo zmęczona. Korzystanie ze skrzydeł tak daleko od źródła mocy było mega
trudne, dla zwykłego anioła wręcz niemożliwie, ale ja nie byłam zwykłym
aniołem, tylko nieśmiertelną archanielicą. Nie wiedziałam gdzie jestem i jak
się stąd wydostać. Postanowiłam iść przed siebie. Z każdej strony ogarniała
mnie ciemność. Wystraszyłam się i aż podskoczyłam gdy usłyszałam dźwięk
dochodzący z mojej kieszeni. Kompletnie zapomniałam, że mam coś takiego jak
telefon komórkowy. Patryk do mnie dzwonił.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Patryk…proszę pomóż mi – wymamrotałam ledwo trzymając się na nogach.
Oparłam się o drzewo by nie upaść. Byłam taka zmęczona. Nie dam rady dłużej,
ale nie mogę tu zostać, nie chcę, boję się. Nie miałam jednak tyle sił by iść
dalej. Przed nagłym upadkiem uchronił mnie mój rycerz, mój bohater. Wziął mnie
na ręce i wyprowadził z ciemnego lasu. Zawiesiłam ręce na jego szyi nie chcąc
się z nim rozstawać i zasnęłam.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://anylkaa-pokochajmnie.blogspot.com/feeds/5069294304914152661/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://anylkaa-pokochajmnie.blogspot.com/2015/05/rozdzia-dwunasty.html#comment-form' title='Komentarze (4)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6336242444170592931/posts/default/5069294304914152661'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6336242444170592931/posts/default/5069294304914152661'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://anylkaa-pokochajmnie.blogspot.com/2015/05/rozdzia-dwunasty.html' title='Rozdział dwunasty'/><author><name>Anylkaa</name><uri>http://www.blogger.com/profile/05140802673844094370</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='26' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhuMV66pYSwcGW4IMLkmpTnHYXBi1IvaMQsVfrc6OFVm8k1i5_TSvFwauawdzmIYFMSYL2y0CCDfpdJmPIJZP4TMG0MVgLnNcQrZffB6IU-bqKDG-ZtMZTHB44B7wD-2A/s220/Anahi+132.png'/></author><thr:total>4</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6336242444170592931.post-2164988587841634222</id><published>2015-05-09T16:13:00.000+02:00</published><updated>2015-05-09T16:14:17.917+02:00</updated><title type='text'>Rozdział jedenasty </title><content type='html'>&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;i&gt;Lena&lt;/i&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Gapiłam się na Patryka niedowierzając w jego słowa. Przecież to nie
mogła być prawda. On nie mógł być taki jak ja, on nie mógł być nieśmiertelny.
Po prostu starałam się myśleć racjonalnie, Patryk sobie ze mnie żartował. Ale
po co miałby to robić? Jaki miał w tym cel? Chciał sobie ze mnie zakpić?
Spoglądałam na niego a on na mnie. Nie byłam w stanie nic powiedzieć. Ogrom
informacji jakie spadły na mnie wczoraj nadal były dla mnie czymś nowym, a
Patryk tylko dołożył mi kolejną wiadomość do mojej góry rzeczy o których nie
wiedziałam.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nie wierzysz mi? – spytał&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nie. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Dlaczego?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Dlatego, że nie mam żadnych podstaw żeby ci wierzyć. Stoisz tu przede
mną wyglądając jak zwykły chłopak a okazujesz się Czarnym Aniołem. Już w to mi
trudno wierzyć a co dopiero w twoją nieśmiertelność – wytłumaczyłam odsuwając
się od niego.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Widziałaś na własne oczy moje skrzydła. W to, że jestem aniołem musisz
uwierzyć – powiedział.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Nie przekonał mnie. W sumie czy naprawdę było by aż tak źle gdyby
naprawdę okazał się nieśmiertelnym? Nic by to nie zmieniło pomiędzy nami, więc
czemu tak bardzo nie chciałam dopuścić do siebie tej informacji? Może dlatego,
że przez dwadzieścia dwa lata istnienia żyłam w przekonaniu, że tylko ja jesteś
nieśmiertelna, że to dar, coś czego nikt nie może mi zabrać. A teraz miałam to
stracić?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Zobacz – powiedział i spojrzałam na to co zaczął robić. Trzymał w
palcach jedną z moich wsuwek do włosów.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Co chcesz zrobić? – spytałam niepewna jego zamiarów.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Nie odpowiedział. Zamiast tego wbił sobie wsuwkę głęboko w przedramię
i&amp;nbsp; przejechał nią od nadgarstka w górę aż
do łokcia i rana znikła. Po prostu znikła, tak jakby jej nigdy tam nie było.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Czyli to prawda. Patryk był nieśmiertelnym Czarnym Aniołem. Nie kłamał.
Mówił prawdę a ja mu nie uwierzyłam.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nic z tego nie rozumiem. To wszystko jest dla mnie zbyt trudne.
Naprawdę chce poznać prawdę. Coś co pozwoli mi choć trochę zrozumieć –
powiedziałam nadal patrząc na jego przedramię na którym nie został żaden ślad
ani blizna.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Co chcesz wiedzieć. Wiem to i owo, więc może mogę ci jakoś pomóc.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Przecież i tak obiecałeś mi wyjaśnienia odnośnie wczoraj. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nie mam zamiaru łamać danej ci obietnicy. Ale najpierw zrób coś dla
mnie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Co on znów ode mnie chciał?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Co tym razem? – spytałam niechętnie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Pocałuj mnie – uśmiechnął się tak pięknie, że nie mogłam mu odmówić i
namiętnie go pocałowałam. Znów moje usta spotkały się z jego wargami. To było
niesamowite uczucie gdy go całowałam. Miałam wrażenie, że zniknęły wszystkie
problemy, że jesteśmy tylko we dwoje. Nigdy się tak nie czułam, nawet przy
Aronie. Powstrzymałam się w końcu od całowania Patryka bo mieliśmy dużo rzeczy
do obgadania.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Ja swoje zrobiłam, teraz twoja kolej – puściłam mu oczko.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Więc…Jeśli chodzi o wczoraj to zaatakowali nas Wygnańcy.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Niemożliwe. Nie, Patryk, to niemożliwe.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Lena wiem dobrze co widziałem. Wiem jak wyglądają i kim są. To byli
oni. Jestem tego pewien.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Chciałam żeby Patryk kłamał. Nie chciałam dopuścić do siebie tej
strasznej informacji. Miałam być tu bezpieczna, miałam tu żyć spokojnie a
tymczasem Wygnańcy mnie odnaleźli. Jak to mogło się w ogóle stać? Jak rodzicie,
jak Paty i Edd mogli do tego dopuścić? To nie powinno się zdarzyć. Już nawet tu
nie jestem bezpieczna. Starałam się zachować spokój bo chciałam wiedzieć jak
najwięcej.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Zdajesz sobie sprawę z niebezpieczeństwa jakie ci grozi? – zapytał.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nie wiem co masz na myśli.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Wygnańcy chcą cię zabić, bo tylko ty możesz zabić ich. Tylko ty możesz
ich pokonać. Ty i twój wybranek. Czarny Miecz, który posiadają Wygnańcy to
potężna broń, służąca do zabijania nieśmiertelnych aniołów. Wygnańcy nawet bez
niego są silni, ale z tym mieczem mogą przejąć wszystkie krainy. Byli przekonani,
że im się to uda dopóki się nie pojawiłaś. Twoje narodziny całkowicie
pokrzyżowały im plany, dlatego chcą się zemścić zabijając ciebie. Podejrzewam,
że zrobią z Królestwem Aniołów to samo co z moją krainą.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Patryk nagle posmutniał. Nie wiedziałam dlaczego, ale musiało to mieć
związek z jego rasą. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Co takiego tam się wydarzyło? – spytałam.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Kiedyś Czarne Królestwo żyło w zgodzie ze wszystkimi krainami i rasami
jakie je zamieszkiwali. Bogowie, aniołowie z twojej rasy i czarne anioły bardzo
się przyjaźniły. W tych trzech krainach panował pokój i szczęście. Wszyscy się
szanowali, byli względem siebie mili i lojalni. Niestety pewnego dnia, władca
Czarnego Królestwa a zarazem mój ojciec Meandiel zorientował się, że kilku
aniołów opuściło nasze królestwo i udali się na ziemię. Gdy tylko się o tym
dowiedział oficjalnie usunął tych aniołów z krainy bez możliwości powrotu.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Dlaczego zeszli na ziemię?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nie wiem Lena. Byłem wtedy zbyt młody by to zrozumieć. Później już
nigdy się tego nie dowiedziałem.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Dlaczego?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Słuchaj do końca. Więc gdy tata wyrzucił tych aniołów oni się
zbuntowali i postanowili stworzyć armię składającą się ze wszystkich ras w
której znajdą się członkowie niesprawiedliwie potraktowani przez władców swoich
krain. Połączyli swoje siły, swoje moce. Wtedy stało się coś niesamowitego,
doszło do mutacji ras. Tak powstali Wygnańcy.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Mutacji ras? Co to takiego?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Wszystkie trzy rasy w wyniku tego połączenia stały się jednością.
Mieli takie same moce, takie same siły, taki sam wygląd. Za główny cel postawili
sobie zniszczenie Czarnego Królestwa. I udało im się to. Gdy miałem dwadzieścia
lat wdarli się do centrum Królestwa podpalając wszystko i mordując niewinnych
aniołów. Nikt nie był przygotowany na ich atak, dlatego udało im się zabić tak
wiele aniołów. Porwali moich rodziców a ja musiałem przyglądać się jak ich
torturują. Nie chciałem tego oglądać, ale zmusili mnie do tego, zmusili mnie
bym oglądał ich śmierć.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Patryk urwał i ukrył twarz w dłoniach. On płakał. Nieśmiertelny Czarny
Anioł siedzący przede mną płakał &amp;nbsp;a ja
nie potrafiłam nic z tym zrobić. To wszystko co mi opowiadał było straszne.
Oglądanie śmierci rodziców, ich utrata, przecież to musiało być dla niego
straszne, tym bardziej, że był wtedy młody. Nie wiem ile czasu minęło od tamtego
wydarzenia, ale on nadal cierpiał. Widziałam jak sobie z tym nie radzi, jak go
to boli, jak rozrywa jego duszę na strzępy, jak zabiera mu życie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Przytuliłam go. To moja wina. Przez moją ciekawość on jest teraz
smutny. Ale naprawdę nie wiedziałam, że coś takiego miało miejsce. Jeśli
Wygnańcy byli aż tak silni to naprawdę byłam w niebezpieczeństwie. Cały czas
zastanawiałam się kim jest mój ów tajemniczy wybranek o którym mówili mi
rodzice. Powiedzieli, że go znam… Czy mówili o Aronie? Aron. Tak bardzo za nim
tęsknie. Chciałabym go zobaczyć choćby przez chwilę, powiedzieć jak bardzo go
kocham i jak za nim tęsknię. Brakuje mi go. Choć nie było nam łatwo być razem,
to spędziliśmy w niebie piękne chwile, których nie spędzę już nigdy z nikim.
Już nigdy nikogo nie pokocham tak jak jego.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;i&gt;Patryk&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Płonące Czarne Królestwo, Wygnańcy zarzynający Czarnych Aniołów,
potwory, które zrównały moją krainę z ziemią, tortury przez jakie przechodzili
moi rodzicie. Nigdy o tym nie zapomniałem. Nie myślałem o tym, ale to nie
znaczy, że zapomniałem. Tego nie dało się zapomnieć. Ten ból będzie mi
towarzyszył przez całe moje życie, nigdy o nim nie zapomnę, bo nigdy nie umrę.
Dostałem dar nieśmiertelności. Śmierć rodziców dała mi ten dar. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Totalnie rozkleiłem się przy Lenie, co musiało ją zbić z tropu, bo
anioły z natury nie płaczą. Ale ja czuję jakbym już stracił jakąś część z bycia
aniołem. Tak długo jestem z Eddem i Paty, tak długo mieszkam z nimi na ziemi,
że bardziej przywykłem do bycia człowiekiem, że czasem wydawało mi się, że tak
już będzie zawsze. Uczłowieczyłem się i czekałem. Czekałem na dzień w którym
znajdę kogoś, kto będzie mógł ich pokonać. I doczekałem się. Po stu latach
oczekiwań pojawiła się ona. Piękna i nieśmiertelna anielica, której pomoc
zniszczy Wygnańców.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Chodź, zejdziemy na dół – powiedziałem.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-W porządku? Patryk, ja nie chciałam żebyś się smucił. Ja tylko
chciałam wiedzieć coś więcej. Przepraszam.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Hej, w porządku. Nic mi nie jest. Byłem w tym stanie nie raz, umiem
sobie z tym radzić.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Skoro tak mówisz to chodźmy – uśmiechnęła się i oboje zeszliśmy do
kuchni gdzie siedzieli już Paty i Edd. Spojrzałem na Paty i już wiedziałem, że
zaraz zrobi nam pogadankę na temat tego co było wczoraj. To była kwestia czasu.
Znałem ją na tyle dobrze by wiedzieć kiedy jest zła. Nie raz mnie ochrzaniała
za moje wybryki, ale zawsze to czegoś mnie uczyło. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Lena ty masz zakaz wychodzenia z domu, a z tobą to już w ogóle nie mam
o czym rozmawiać – powiedziała Paty.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Zwariowałaś Paty? Chcesz mnie tu więzić? Nie no super! Nie dość, że
jestem zmuszona siedzieć tu na ziemi, to jeszcze mam stąd nie wychodzić? – to
były słowa Leny, które wprawiły w osłupienie całą naszą trójkę. Lena była
strasznie wkurzona i zdenerwowana. Chciała odejść, ale zmusiłem ją by została.
Na szczęście uległa.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Paty zamiast na nas krzyczeć zrób coś by się dowiedzieć jak Wygnańcy
się tu znaleźli. Nie mogli od tak się pojawić. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Dajcie spokój – Edd jako jedyny pozostał spokojny. Jego stoicki spokój
naprawdę był w tej chwili potrzebny. Paty miała trudny charakter i szybko się
denerwowała, podejmując wtedy nie zawsze rozsądne decyzje.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Powiedziałem Lenie o wszystkim. O mnie, o Czarnym Królestwie i o
Wygnańcach. Uznałem, że powinna wiedzieć coś więcej niż wy jej powiedzieliście.
W końca to ona ma nas ocalić.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Dobrze zrobiłeś. Nie możemy jej okłamywać w takiej sytuacji. Tym
bardziej gdy teraz jest w niebezpieczeństwie – melodyczny głos Edda uspokajał
nas wszystkich a najbardziej Paty, która nie lubiła czy Edd „czarował” ją swoim
spokojem. Ale on już taki był. Miał w sobie jakiś dziwny dar, przy nim człowiek
natychmiast się uspokajał. To dlatego, że był cherubinem. Oni byli inni niż my
aniołowie, byli tak blisko Najwyższego, że czasem mi się nie chciało w to
wierzyć. Był dla mnie przykładem.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Chwila spokoju szybko się skończyła bo Lena poderwała się jak szalona.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Muszę iść do Sary. Ona mnie potrzebuje. Nie, nie mnie. Tylko swojego
anioła stróża. Ja muszę do niej iść.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Zacząłem się niepokoić o Sarę. Cały czas miałem wyrzuty po tym co jej
zrobiłem. Lena wiedząc, że coś zagraża Sarze działa jak w amoku i nic do niej
nie docierało. Liczyła się tylko Sara. Zatrzymał ją Edd. Założył jej na
nadgarstek bransoletkę i kazał jej nigdy nie zdejmować.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Co to? – spytała.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Uchroni Sarę, Wiktora i ich bliskich przed Wygnańcami.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Jak to możliwe? – wtrąciłem się w rozmowę.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Bransoletka niweluje moc jaką Lena zostawia po sobie przebywając z
Sarą czy kimś z otoczenia jej podopiecznej. W ten sposób chroni Sarę i jej
bliskich przed Wygnańcami. Niestety nie działa to na Lenę, więc pomaga tylko w
pewnym stopniu. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Edd, bardzo ci dziękuje. – powiedziała nasza archanielica i przytuliła
Edda, co bardzo go zaskoczyło, a Paty zszokowało do tego stopnia, że opuściła
kuchnię.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-No już dość tych czułości, idźcie już. Sara cię potrzebuje. Musisz być
przy niej.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Lena chyba polubiła Edda, zaufała mu, czego nie można powiedzieć o
Paty. Edd emanował taką dobrocią i miłością, jakiej mi brakowało po śmierci
rodziców, dlatego byłem z nim bardzo związany. Nie mogłem tego powiedzieć o
Paty. Była dumna i wyniosła. Rzadko można się było z nią dogadać. Edd
powiedział mi, że to dlatego, że została tu zesłana. W dniu kiedy miała zostać
przyjęta do cherubinów, Tafus zesłał ją na ziemię. Dlatego mimo tak długiego
czasu nie potrafi się z tym pogodzić. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Wziąłem auto Edda i udaliśmy się do szpitala. Kim właściwie był Tafus?
Nigdy wcześniej o nim nie słyszałem. Domyśliłem się jednak, że musi byś kim
ważnym.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Lena, znasz niejakiego Tafusa? – spytałem ją gdy staliśmy na czerwonym
świetle. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Znasz Tafusa? – spytała z niedowierzaniem.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nie. Edd mi tylko o nim wspominał, ale ty… chyba go znasz.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-No ba! To mędrzec z nieba. Znają go w każdej krainie, choć nikt tak
naprawdę nie wie kim jest i skąd wie aż tyle rzeczy. Pomógł mi wiele razy.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Czyli jest po twojej stronie? –zapytałem.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Pewnie.&amp;nbsp; A czemu tak nagle o
niego pytasz?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Edd mówił, że to on ich tu zesłał, ale nie powiedział mi kim jest.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Mnie też tu zesłał – powiedziała ze smutkiem.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Zamilkła. Było jej ciężko i nie miała nikogo z kim mogła by się
podzielić swoim smutkiem, nie miała komu się zwierzyć z tego co ją trapi.
Zależało mi na niej dlatego nie chciałem żeby się smuciła. Zauważyłem, że
polubiła Edda co naprawdę było dla niej dobre. Ja jej mogłem pomóc, ale Edd
mógł więcej. Jako cherubin mógł zdziałać bardzo wiele, choć Lena nie miała o
tym pojęcia. Gdy dojechaliśmy do szpitala Lena była bardzo zdenerwowana.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Co tym razem? – spytałem gdy weszliśmy do środka. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Patryk…Coś złego się dzieje. Nie tylko z Sarą, ale z Wiktorem też. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Szybko pobiegliśmy na OIOM gdzie leżał Wiktor. Wokół niego zgromadziło się
pełno lekarzy i kilka pielęgniarek. Sara siedziała na krześle i płakała.
Rodzicie Wiktora przez drzwi patrzyli co robią lekarze. Lena przytuliła Sarę i nawet nie próbowała jej pocieszyć. Pozwalała
Sarze płakać bo w tej chwili jako jej anioł stróż nie mogła nic zrobić.
Zorientowałem się jak bardzo źle to wszystko wygląda. Serce Wiktora przestało
bić. To już prawie jak śmierć. Lekarze robili wszystko by pomóc, próbowali go
ratować, ale ogólny, ciężki stan w jakim się znajdował tylko im to utrudniał.
Nie mogłem nic zrobić, ani ja, ani Lena. Byliśmy bezradni. Na moich oczach
umierał mój najlepszy przyjaciel.&amp;nbsp;
Poczułem się jak wtedy, gdy umierali rodzice a ja nie mogłem zupełnie
nic zrobić. Mogłem się tylko przyglądać jak ktoś z kim mogłem pogadać o prawie
wszystkim, ktoś kto nauczył mnie czym jest przyjaźń i zaufanie umiera. Jego
linia życia zatrzymała się na zawsze, serce przestało bić na zawsze. Odszedł na
zawsze. Umarł.&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://anylkaa-pokochajmnie.blogspot.com/feeds/2164988587841634222/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://anylkaa-pokochajmnie.blogspot.com/2015/05/rozdzia-jedenasty.html#comment-form' title='Komentarze (4)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6336242444170592931/posts/default/2164988587841634222'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6336242444170592931/posts/default/2164988587841634222'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://anylkaa-pokochajmnie.blogspot.com/2015/05/rozdzia-jedenasty.html' title='Rozdział jedenasty '/><author><name>Anylkaa</name><uri>http://www.blogger.com/profile/05140802673844094370</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='26' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhuMV66pYSwcGW4IMLkmpTnHYXBi1IvaMQsVfrc6OFVm8k1i5_TSvFwauawdzmIYFMSYL2y0CCDfpdJmPIJZP4TMG0MVgLnNcQrZffB6IU-bqKDG-ZtMZTHB44B7wD-2A/s220/Anahi+132.png'/></author><thr:total>4</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6336242444170592931.post-1810214328030712134</id><published>2015-04-24T18:58:00.000+02:00</published><updated>2015-04-24T18:58:42.988+02:00</updated><title type='text'>Rozdział dziesiąty</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;i&gt;&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Patryk&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Nie miałem innego wyjścia jak rozpostrzeć skrzydła. To był jedyny
sposób by ochronić Lenę. To jej chcieli, nie mnie. To na nią polowali, nie na
mnie. Ale nie pozwolę by zrobili jej krzywdę, nigdy do tego nie dopuszczę,
nigdy. Tuliłem Lenę w swoich ramionach a moje skrzydła chroniły nas przed
Wygnańcami. Ona się bała. Cała się trzęsła i mocno się do mnie tuliła. W tej
chwili poczułem, jakby łączyła nas jakaś niewidzialna więź, coś
nierozerwalnego. Poczułem jakby Lena należała tylko do mnie, jakby była moją
wybranką. Trwało to tylko chwilę, ale to dziwne uczucie zadziałało na mnie
naprawdę bardzo silnie. Chciałbym wiedzieć czy Lena czuła to samo. Przecież
była aniołem, pocałowaliśmy się, coś musiało w niej drgnąć, zmienić się. Nie
mogła pozostać na to obojętna. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Wiedziałem, że Wygnańcy nie mogą mnie znaleźć nie tylko dlatego, że nie
rozwijam skrzydeł, które by ich tu zbawiły, ale też dlatego, że moje skrzydła
nie posiadły już magicznej mocy. Już nie błyszczały jak kiedyś, nie były już
miękkie i puszyste. Ponieważ Czarne Królestwo przestało istnieć, źródło mocy
skrzydeł każdego czarnego anioła również zostało zniszczone. Dla mnie, młodego
wtedy anioła widok wojny jaka rozegrała się na terytorium królestwa był czymś
niewyobrażalnym, czymś z czym nigdy się nie potrafiłem pogodzić. Zdrada jakiej
moi przyjaciele i rodzice doświadczyli, tortury przez jakie przechodzili,
śmierć jaka ich spotkała. Gdy tylko to sobie przypominam moja chęć zemsty na
Wygnańcach z każdym razem wzrasta. Tu na ziemi byłem bezpieczny i nikt mi tu
nie zagrażał. Nauczyłem się tu żyć, ale nadal chce odbudować Czarne Królestwo. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Szepty i pomruki Wygnańców wyraźnie ucichły. Zgubiły ślad Leny, więc
schowałem skrzydła nadal tuląc ją do siebie. Była trochę spokojniejsza, ale w
jej oczach nadal widziałem strach.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Patryk…ty…ty…ty też? – spytała patrząc na mnie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Tak, ja też.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Ona wiedziała. W tej chwili Lena już wiedziała, że wiem o tym iż ona
też jest aniołem. To nawet lepiej. To nam z pewnością ułatwi wiele rzeczy.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Kim były te istoty? – zapytała.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Obiecuję, że wszystko ci powiem, ale teraz proszę nic nie mów. Musimy
jak najszybciej wracać do domu. Zgubili twój trop, ale tylko na chwilę.
Niebawem znów zaczną cię szukać. Tylko w domu będziesz bezpieczna. Proszę, dziś
musisz mi zaufać – starałem się mówić tak by ją przekonać i chyba mi się udało.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Okej. Policz do trzech i zaczniemy biec – zaproponowała.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Gotowa? – pokiwała głową a ja zacząłem odliczać – Raz…Dwa…Trzy!&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Trzymając się za ręce biegliśmy najszybciej jak tylko umieliśmy.
Byliśmy aniołami, podczas biegu nie odczuwaliśmy zmęczenia, więc mogliśmy
przebiegać długie dystanse bez żadnej zadyszki. Dopiero gdy dotarliśmy do domu
i weszliśmy do środka mogliśmy spokojnie złapać oddech i odpocząć. W domu było
ciemno. Paty i Edd najwidoczniej już spali. Zaprowadziłem Lenę do jej pokoju i
kazałem jej tam zostać dopóki nie wrócę. Poszedłem do pokoju Edda by powiedzieć
mu co się stało. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Edd, obudź się – szturchnąłem go w ramię. Miał słaby sen dlatego od
razu się obudził.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Zwariowałeś. Po co mnie budzisz? – zapytał sennym głosem.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Wygnańcy znaleźli Lenę.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Natychmiast poderwał się z łóżka i zapalił lampę stojącą przy biurku.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Czy ty wiesz co mówisz?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Edd wiem co widziałem.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Co z nią?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Jest wystraszona, ale nic jej nie jest. Ja…uratowałem ją. Wie, kim
jestem.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Mówienie o tym, że jestem Czarnym Aniołem zamiast napawać mnie dumą, że
jako jedyny przeżyłem, przerażało mnie. Czasami przestawałem już o tym myśleć
bo koszmary z tamtego dnia powracały. Edd wiedział, że jest mi ciężko być tym
kim jestem. On mnie rozumiał, był dla mnie jak ojciec, którego nie miałem, jak
ojciec którego najpierw poddano okropnym torturom a potem brutalnie zamordowano
na moich oczach. To samo stało się z moją matką.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Zrobiłeś to co musiałeś. Nie zadręczaj się tym – Edd objął mnie
ramieniem.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Więc nie jesteś zły? – spytałem.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Nie. Sytuacja cię do tego zmusiła, zrobiłeś to co uznałeś za
konieczne.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-To co teraz będzie? Co z Leną? Skoro oni ją odnaleźli, nie będzie
nawet tu bezpieczna.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Zajmiesz się nią – powiedział z uśmiechem – A teraz daj mi spać.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Nic z tym nie zrobisz?! – oburzyłem się.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Patryk, nie tym tonem. Wiesz, że tym powinna zając się Paty. Dziś
Lenie nic już nie grozi. Uspokój się i idź się wyśpij.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Byłem zły. Lena była w niebezpieczeństwie a oni nie chcieli nic z tym
zrobić. Miałem tego dość. Chciałem żeby ten koszmarny dzień już się skończył.
Chciałem zasnąć by o niczym nie myśleć. Powrócił koszmar, od którego tak długo
nie potrafiłem się uwolnić, wspomnienia, przez które tak cierpiałem, obrazy
zmasakrowanych Czarnych Aniołów, moich przyjaciół tragicznie zmarłych w walce
za obronę-utraconego już – Czarnego Królestwa.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;i&gt;Lena&lt;/i&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Potrafiłam wiele znieść i wiele zrozumieć, jednak wiadomość, że Patryk
jest Czarnym Aniołem&amp;nbsp; totalnie mnie
zaskoczyła. Zostałam zszokowana tą informacją. Nie wiem co bardziej mną wstrząsnęło
czy pojawienie się dziwnych istot, czy to, że Patryk jest aniołem. Z jednej
strony bałam się i byłam przerażona. A Patryk uratował mnie dziś po raz drugi.
A ja mu nie podziękowałam i czułam się z tym naprawdę źle. Jeśli ktoś myśli, że
archanioł i to nieśmiertelny nie ma uczuć to jest w błędzie. Bo ja mam uczucia.
Czuje coś więcej do Patryka. Nigdy wcześniej tego nie doświadczyłam, ale mama
wytłumaczyła jak wygląda to magiczne uczucie jakim jest miłość, zakochanie się
w kimś. Ale znałam Patryka za krótko by nagle się w nim zakochać. Przecież on
jest Czarnym Aniołem. A czy to coś zmieniało? To nawet ułatwiało mi sprawę.
Choć wiedziałam, że Patryk wie o tym kim jestem, czułam się jakoś źle z tym, że
nie powiedziałam mu tego wprost. Chciałam to z siebie wydusić. Będąc w
ramionach Patryka poczułam, jak moje serce mocno bije a coś wewnątrz mnie
podpowiadało, że Patryk odegra znaczącą rolę w moim życiu. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Nadal nie mogłam uwierzyć, że ten chłopak jest Czarnym Aniołem.
Słyszałam o tej rasie dość mało, w sumie to bardzo mało. Nikt w niebie nigdy o
nich nie mówił. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Patryk obiecał, że przyjdzie, ale dość długo nie wracał więc
postanowiłam sama zajrzeć do jego pokoju. Cicho zapukałam, ale nikt nie
odpowiadał. Weszłam do środka. Było ciemno, ale dostrzegłam, że Patryk nie śpi
tylko siedzi na łóżku. Chciałam zaświecić światło, ale mi zabronił. Jego głos
brzmiał dziwnie, jakby płakał. Usiadłam obok niego i złapałam za rękę. Chciałam
mu pomóc, ale nie wiedziałam jak się do tego zabrać. Zaczęłam rozglądać się po
jego pokoju i choć było ciemno próbowałam sobie wyobrazić jak wygląda jego
własny kąt. Oboje milczeliśmy. Chciałam rozpocząć rozmowę, ale nie wiedziałam
co mam powiedzieć. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-To może przełożymy naszą rozmowę na jutro? Nie chce ci przeszkadzać –
powiedziałam. Wstałam i chciałam wyjść, ale on mnie zatrzymał.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Zostań, proszę – wyszeptał przytulając mnie – Zostań dziś ze mną.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Zostałam. Nie dlatego, że nie potrafiłam mu odmówić, ale chciałam tego,
sam mnie o to poprosił. Położył się na łóżku i zrobił mi miejsce bym położyła
się obok niego. Nie widziałam w tym nic złego. On zasnął bardzo szybko, ale
mnie ciągle coś dręczyło i nie mogłam zasnąć. Rozmyślałam o sobie, o Patryku,
wyobrażałam sobie kim był i jak się tu znalazł. Myślałam o Aronie, o tym jak
mógł odejść nie żegnając się ze mną.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Mamo, tato co mam robić – wyszeptałam spoglądając na kamień i
oczekując odpowiedzi, ale takowej nie dostałam. Gdy już w końcu zasnęłam śniłam
o tym, że znów jestem w swoim Królestwie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Nie wiem jak długo spałam, ale gdy tylko otwarłam oczy zerwałam się z
łóżka bo dotarło do mnie, że trzeba iść do pracy i opiekować się Sarą i
odwiedzić Wiktora. Patryk jeszcze spał a ja przyłapałam się na tym, że stoję
nad nim i gapię się na niego jak śpi. Rozejrzałam się po jego pokoju i tak jak
się spodziewałam wszystko było absolutnie czarne, dosłownie wszystko. Szafa,
łóżko, pościel, biurko, jego ubrania, ściany a nawet dywan. Za dużo tej czerni
jak na jeden raz.&amp;nbsp; &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Patryk, wstawaj – powiedziałam spokojnie, jednak on nie zareagował –
Patryk, pobudka! – powiedziałam już bardziej dobitnie, ale on nadal się nie
budził&amp;nbsp; - Patryk!! – krzyknęłam w końcu
aż się obudził i omal nie wyskoczył z łóżka.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Czemu tak krzyczysz z rana? – spytał przecierając zaspane oczy.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Musimy iść do pracy.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Wyciągnął telefon z kieszeni &amp;nbsp;i uśmiechnął
się do mnie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Dziś sobota, więc mamy wolne. W soboty pracują tylko rodzicie Sary.
Zresztą pewnie i tak dziś będzie zamknięte.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Więc dziś mamy wolne? – spytałam.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Tak. Soboty i niedziele mamy wolne. Możemy robić co chcemy, więc ja
mam zamiar jeszcze pospać – puścił mi oczko i poszedł spać dalej.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Obiecałeś mi coś – powiedziałam i chciałam wyjść, ale znów mnie
zatrzymał.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Czekaj. Zróbmy tak. Idź się odśwież a ja do ciebie przyjdę za chwilę.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Zrobiłam jak mi kazał. Wzięłam orzeźwiający prysznic i czułam się
jakbym zmyła z siebie ciężar narastających problemów. Patryk przyszedł w chwili
gdy czesałam swoje srebrne włosy. Zaproponował pomoc, więc oddałam mu szczotkę.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Paty i Edd wiedzą? – zapytałam.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Tak. Powiedziałem Eddowi jeszcze wczoraj.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Patryk ja muszę to powiedzieć – obróciłam się nagle w jego stronę –
Nie mogę tego dłużej tłumić w sobie. Ja wiem, że ty wiesz kim jestem, ale ja
muszę ci to powiedzieć osobiście.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Rozumiem. Najpierw ty, a potem ja. Okej?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Okej. Więc… - Patryk był pierwszą osobą, której o tym powiem – Ja… -
czemu się bałam mu o tym powiedzieć – Ja jestem… - spojrzałam mu prosto w oczy
– Jestem nieśmiertelnym archaniołem, aniołem stróżem Sary.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Wiedziałem o tym Lena – uśmiechnął się mówiąc to.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Jak to wiedziałeś? – byłam zaskoczona.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-No po prostu wiedziałem. Edd i Paty mi o tym powiedzieli. Wiedziałem
od samego początku kim jesteś. Jesteśmy tacy sami, więc o nic się nie martw –
złapał mnie za rękę.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Jak to tacy sami? Co masz na myśli?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Brzmiał tajemniczo i zaczął mnie przerażać.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Jestem ostatnim Czarnym Aniołem. Jedynym ocalałym z wojny Czarnego
Królestwa z Wygnańcami. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Więc tobie też Wygnańcy uprzykrzają życie? – zapytałam.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Nie Lena. Oni mi je zniszczyli. Zamordowali całą rasę – spojrzał na
mnie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Ale ty żyjesz… - złapałam go za rękę.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Moi rodzice zginęli za mnie…Poświęcili się bym ja mógł żyć…To dzięki
nim, dzięki ich mocy jestem taki sam jak ty. Jestem nieśmiertelny.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://anylkaa-pokochajmnie.blogspot.com/feeds/1810214328030712134/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://anylkaa-pokochajmnie.blogspot.com/2015/04/rozdzia-dziesiaty.html#comment-form' title='Komentarze (8)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6336242444170592931/posts/default/1810214328030712134'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6336242444170592931/posts/default/1810214328030712134'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://anylkaa-pokochajmnie.blogspot.com/2015/04/rozdzia-dziesiaty.html' title='Rozdział dziesiąty'/><author><name>Anylkaa</name><uri>http://www.blogger.com/profile/05140802673844094370</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='26' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhuMV66pYSwcGW4IMLkmpTnHYXBi1IvaMQsVfrc6OFVm8k1i5_TSvFwauawdzmIYFMSYL2y0CCDfpdJmPIJZP4TMG0MVgLnNcQrZffB6IU-bqKDG-ZtMZTHB44B7wD-2A/s220/Anahi+132.png'/></author><thr:total>8</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6336242444170592931.post-5029456778207820886</id><published>2015-04-11T13:51:00.001+02:00</published><updated>2015-04-11T13:51:08.303+02:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="anioły"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="anylkaa"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="blog o miłości"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Lena"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="opowiadanie"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Patryk"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="srebrne skrzydła"/><title type='text'>Rozdział dziewiąty</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;span style=&quot;color: #990000;&quot;&gt;Patryk&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Sara wymierzyła mi siarczysty policzek i zemdlała. Czułem się fatalnie,
że tak ją potraktowałem, ale to był jedyny sposób by pomóc Lenie. W tej samej
chwili znikąd pojawiła się Paty. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Odejdź. Lena nie może cię zobaczyć.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Co z Sarą? – zapytałem.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Zajmę się nią. Możesz być spokojny.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Odchodząc cały czas oglądałem się za siebie patrząc co robi Paty.
Widziałem tylko jak klęczy nad Sarą i coś mamrocze. Nie mogłem sobie wybaczyć
tego, że pocałowałem Sarę. Wiktor mnie znienawidzi gdy się o tym dowie. Sara
tym bardziej przestanie się do mnie odzywać, ale czy miałem inne wyjście?
Chciałem tylko uratować Lenę i zrobiłem to, ale kosztem utraty przyjaciół.
Czułem, że tego nie wytrzymam. Było mi z tym źle, że pocałowałem dziewczynę
przyjaciela. To było jakieś chore, ale tylko w ten sposób mogłem uwolnić Lenę z
ciała Sary. Wróciłem do szpitala i tam dowiedziałem się, że operacja Wiktora
się udała, ale jego stan nadal jest krytyczny. Nie mogłem go odwiedzić bo leżał
na OIOMie. Zresztą gdy zobaczyłem wokół niego miliony rurek i kabelków
zrozumiałem, że naprawdę jest źle. Jego rodzicie siedzieli razem z nim. Oboje
byli smutni i przygnębieni. Gdybym tylko mógł jakoś pomóc Wiktorowi zrobiłbym
to. Zadzwoniła Paty i powiedziała, żebym wyszedł na zewnątrz.&amp;nbsp; Gdy zobaczyłem jak Sara rozmawia z Leną bałem
się, że ta pierwsza wszystko jej wygada a wtedy Lena może mnie znienawidzić.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Lena gdzieś ty była. Szukałem cię. Co się stało? – zapytałem jak gdyby
nigdy nic.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-W porządku, nic mi nie jest. Dzięki, że się martwiłeś.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Sara, Wiktor jest po operacji, ale jego stan jest bardzo ciężki –
powiedziałem a ona szybko pobiegła do szpitala. Miała prawo być na mnie zła.
Zraniłem nie tylko ją, ale też siebie. Czułem się fatalnie z tym, że ją
pocałowałem. Wcale się nie zdziwię, jeśli oboje mi nie wybaczą. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Co z Wiktorem? – zapytała Lena gdy wracaliśmy do domu.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Jest z nim źle. Naprawdę to, że w ogóle żyje to jest cud. Jego stan
jest krytyczny. Trzeba być gotowym na najgorsze.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Szkoda mi Sary. Chciałabym jej jakoś pomóc.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Wspieraj ją. Ona teraz tego potrzebuje – powiedziała Paty.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Ale jak mam to robić?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Ty sama wiesz o tym najlepiej.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Lena była jednak jakaś nieobecna. Wypadek Sary naprawdę musiał nią
wstrząsnąć, przecież takie rzeczy nie zdarzają się codziennie. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Gdy wróciliśmy do domu było już ciemno. Edd zaczekał na nas z kolacją,
którą zjedliśmy w milczeniu.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Musiałem z kimś pogadać i tylko w tej chwili mogłem na niego liczyć.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Gdy Lena i Paty poszły do piwnicy zostaliśmy sami. Nie mogłem pogadać z
Wiktorem bo teraz go nie było i strasznie żałowałem, że nie mogę mu powiedzieć
o swoich uczuciach.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Edd możemy pogadać? – zapytałem pomagając mu sprzątać po kolacji.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Jasne. Siadaj i mów co się stało.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Że też tobie muszę o tym opowiadać. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Wiesz, że wcale nie jestem taki stary – zaśmiał się. Taka była prawda.
Edd i Paty dzięki Tafusowi wyglądali na sześćdziesięciolatków, choć w
rzeczywistości ich linia życia zatrzymała się na wieku około trzydziestki. W
końcu byli nieśmiertelni .&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-To mów o co chodzi – ponaglał mnie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Zrobiłem coś strasznego. Męczy mnie to i nie daje spokoju. Nie
potrafię z tym żyć. Ja…pocałowałem Sarę – spojrzał na mnie, ale nic nie
powiedział, więc mówiłem dalej – Nie zrobiłem tego specjalnie. Musiałem ratować
Lenę.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Opowiedziałem mu wszystko co zaszło.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-To niby zwykły pocałunek, ale dręczy mnie to. Czuje, że straciłem ich
zaufanie, choć Wiktor jeszcze o niczym nie wie. Na dodatek chyba zakochałem się
w Lenie. Jestem bezradny. Nie wiem co mam robić. Pomóż mi.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Edd był dla mnie ważny. Miał swoje tajemnice, ale to on opiekował się
mną najwięcej gdy się u nich zjawiłem. Szybko znalazłem z nim wspólny język i
świetnie się dogadywaliśmy. On nadal miał te swoje trzydzieści lat i nigdy o
tym nie zapomniałem. Może dlatego był mi bliski.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Patryk jak chcesz żebym ci pomógł? Co mam ci powiedzieć. Ważne, że ty
sam wiesz, że źle zrobiłeś. Czujesz się winny, masz wyrzuty. To dobrze.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Dobrze? Edd, straciłem zaufanie Sary. Już nie będzie tak jak kiedyś. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Patryk dlaczego ty się tym tak przejmujesz?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Bo to moi przyjaciele, są dla mnie ważni!&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-A Lena? Co z nią? Kochasz ją?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Czemu zmieniasz temat? Nie wiem czy ją kocham, ale podoba mi się i
jest w niej coś takiego co mnie do niej przyciąga. Nawet już ją pocałowałem.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Moje wyznanie zaskoczyło Edda. Najwidoczniej ani on ani Paty nie mieli
o tym pojęcia.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Całowaliście się? – spytał niedowierzając w moje słowa.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Tak.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Edd zamyślił się nad czymś i przez jakiś czas milczeliśmy. Co ja miałem
robić? Sprawa z Sarą nie dawała mi spokoju. Przecież jestem aniołem, jak takie
rzeczy mogą się w ogóle dziać? &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Edd czy Lena jest dla mnie?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-To znaczy?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-No wiesz czy ja z nią mogę być. Ona jest nieśmiertelna i potężna.
Możesz mi powiedzieć o niej coś więcej?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-A musisz to wiedzieć?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Tak, muszę. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Wszelakie informacje na temat Leny i tego co tu robi Edd i Paty przede
mną ukrywali. Chciałem wiedzieć o niej coś więcej. W końcu postanowiłem ją
ochronić, dać jej swoją miłość, więc musiałem wiedzieć czy nasz związek ma
jakąkolwiek przyszłość.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Patryk przecież wiesz o niej już i tak dość dużo.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Ale chce wiedzieć po co została tu zesłana.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Ponoć miałeś sam się tego dowiedzieć.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Nie wymiguj się i nie zmieniaj tematu. Ufam ci, więc proszę powiedz mi
dlaczego Lena została zesłana na ziemię.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Ona i jej królestwo są w ogromnym niebezpieczeństwie. Wygnańcy zagrażają
Królestwu Aniołów a Lenie najbardziej. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Chcesz mi powiedzieć, że Wygnańcy znów zaatakowali? &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Tak. Odnaleźli Czarny Miecz, którym są w stanie zabić Lenę. Dlatego
jej rodzice zesłali ją na ziemię by Wygnańcy jej nie odnaleźli.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Edd, to nie może się dziać naprawdę. Przecież było tak spokojnie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Patryk nie masz pojęcia co się działo od ostatniej wojny z Wygnańcami.
Nie było cię tam. Nie wyobrażasz sobie co tam się dzieje. Wszyscy Wygnańcy,
którzy wtedy polegli odrodzili się. Ich armia cały czas się powiększa. Tylko
Lena i jej wybranek mogą ich ocalić.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Jej wybranek? Czyli kto? – byłem ciekaw kto jest pisany Lenie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Wybacz mi, ale nie mogę ci tego powiedzieć.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Więc Wygnańcy szykowali się do ataku na Królestwo Aniołów i tylko Lena
mogła temu zaradzić, choć nadal nie wiedziałem w jaki sposób. I jeszcze ten
tajemniczy wybranek. Kto to może być?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Czyli nie mam żadnych szans u niej? – zapytałem.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Usłyszeliśmy trzask drzwi. Z piwnicy wyszła Lena i zmierzała w naszym
kierunku.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Sam ją o to zapytaj – Edd uśmiechnął się zostawił nas samych.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;span style=&quot;color: #990000;&quot;&gt;Lena&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Patryk masz chwilę? &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Tak. Coś się stało?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Nie. Po prostu chcę iść na spacer.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Zgodził się i wyszliśmy przejść się po osiedlu. Byłam zmęczona całym
dniem i tym wszystkim co się wydarzyło. Po tym jak moje próby wydostania się z
ciała Sary nie przyniosły rezultatów straciłam nadzieję, że opuszczę jej ciało.
Męczyło mnie samo przebywanie w jej ciele. Nie miałam już sił by walczyć. Sara
cały czas płakała, była zdenerwowana i roztrzęsiona. I właśnie to mnie
blokowało przed opuszczeniem jej ciała. Jej emocje brały górę nad moimi mocami.
To było coś strasznego. Bałam się, tak strasznie się bałam, że już nigdy nie
opuszczę jej ciała. Byłam przerażona konsekwencjami swojego czynu, ale
wiedziałam, że właściwie postąpiłam. Gdy tylko zobaczyłam Patryka powróciła
iskierka nadziei, że ktoś mnie uratuje. Już wczoraj zaczęłam podejrzewać, że
Patryk zna prawdę o mnie. Może nie całą, ale na pewno wie, że jestem
nieśmiertelna. Dotarło to do mnie gdy spadła na mnie belka w magazynie a on
wcale nie spanikował z tego powodu. On musiał wiedzieć. Edd i Paty musieli mu o
tym powiedzieć. To, że Patryk znał prawdę nic nie zmieniało. Nadal nie mogłam
sobie pozwolić na żaden błąd ze swojej strony. Miałam udawać normalną
dziewczyną, nawet przed Patrykiem. Gdy Patryk przyszedł po Sarę do szpitala to
ja wręcz zmusiłam ją by się zgodziła wyjść z nim na zewnątrz. Wtedy już byłam
pewna, że Patryk wie kim jestem i że spacer z Sarą był tylko wymówką, sposobem
żeby mnie uratować. Wewnątrz ciała Sary czułam się coraz gorzej. Nie miałam już
sił by tu dłużej zostać, by jakkolwiek walczyć jednak gdy zobaczyłam Patryka
postanowiłam spróbować, jeszcze jeden raz, ostatni raz. Gdy Patryk pomyślał o
mnie zaczęły wracać mi siły. Im dłużej i więcej o mnie myślał tym sprawiał, że
chciałam walczyć. Byłam gotowa żeby opuścić ciało Sary, ale już sama nie mogłam
tego zrobić. Nie wiedziałam jak Patryk odgadł, że pocałunek Sary mnie uratuje,
ale patrząc teraz na niego i to w jakim jest stanie widzę, że musiało go to
dużo kosztować. Przecież pocałował dziewczynę swojego chłopaka. Takich rzeczy
się nie robi. To nie jest fajne. Dzięki Paty zrozumiałam dlaczego Patryk tak
bardzo to przeżywa. Ona też wytłumaczyła, że Patryk wiedział jak mi pomóc bo
się we mnie zakochał. Nie mogłam w to uwierzyć jak zwykły chłopak mógł uratować
z opresji nieśmiertelną &amp;nbsp;anielicę. Paty
uparcie mi wmawiała, że to siła miłości, ale coś mi tu nie pasowało. Nie
potrafiłam rozgryźć co to było, ale byłam pewna, że Patryk coś ukrywa.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Szliśmy w milczeniu. Nie wiedziałam o czym bym mogła rozmawiać z
Patrykiem, tym bardziej po tym co zaszło po części z mojej winy. Bo gdyby nie
ja, nie musiałby całować Sary, nie musiałby tego robić i wszystko by było z nim
w porządku.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Zatrzymałam się pod jedną z latarni by lepiej widzieć jego twarz.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Patryk…Wiem, że ci smutno i boli mnie to, że jesteś w takim stanie.
Chciałabym ci pomóc, ale nie wiem jak.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Lena – spojrzał na mnie a ja go przytuliłam.&amp;nbsp; Był naprawdę dobrym człowiekiem. Bałam się
jednak, że przez ten pocałunek z Sarą popadnie w obłęd, pogubi się.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Jest sposób, żebyś mi pomogła – powiedział patrząc na mnie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Powiedz mi.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Lena czy ty…&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Urwał bo oboje usłyszeliśmy jakiś straszny hałas. Nie wiedzieliśmy skąd
dobiega. Chwilę potem hałas zmienił się w szepty i dziwne odgłosy, które dochodziły
z każdej strony ulicy. Patryk złapał mnie za rękę i zaczęliśmy biegać jak
szaleni pomiędzy domami i blokami.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Patryk co się dzieje?&amp;nbsp; -
spytałam zdyszana gdy w końcu zatrzymaliśmy się przy jakimś nieoświetlonym
śmietniku. Nasze serca waliły jak oszalałe. Baliśmy się. Coś było coraz bliżej
nas. Ogarnął nas strach.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;-Ciii – przyłożył mi swój palec do ust – Nic nie mów.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;





















































































































































&lt;span style=&quot;line-height: 115%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Byłam przerażona, bo nie wiedziałam co się dzieje.
Dziwne głosy i szepty były coraz bliżej nas. Nie widziałam nikogo, ale chyba
nas otoczyli. Z każdej strony słyszałam jakieś pomrukiwania i chrząknięcia.
Patryk był zdezorientowany. Było ciemno, nic nie widzieliśmy, jednak oboje
słyszeliśmy jak ktoś się do nas zbliża. Nie była to jedna osoba lecz kilka.
Dopiero teraz zorientowałam się, że cały czas trzymam Patryka za rękę.
Ścisnęłam jego dłoń jeszcze mocniej. Nie chciałam by odszedł. On też się bał,
ale cały czas nasłuchiwał dziwnych głosów. Nie odzywałam się tak jak mi kazał.
Coraz wyraźniej słyszałam czyjeś głosy i chrząknięcia. I wtedy stało się coś dziwnego. Patryk przytulił mnie a z jego pleców&amp;nbsp;
wyrosły piękne, czarne skrzydła, które ukryły i ochroniły nas przed tymi,
którzy nas śledzili. Wtedy zdałam sobie sprawę, że jestem w objęciach
ostatniego Czarnego Anioła&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://anylkaa-pokochajmnie.blogspot.com/feeds/5029456778207820886/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://anylkaa-pokochajmnie.blogspot.com/2015/04/rozdzia-dziewiaty.html#comment-form' title='Komentarze (6)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6336242444170592931/posts/default/5029456778207820886'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6336242444170592931/posts/default/5029456778207820886'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://anylkaa-pokochajmnie.blogspot.com/2015/04/rozdzia-dziewiaty.html' title='Rozdział dziewiąty'/><author><name>Anylkaa</name><uri>http://www.blogger.com/profile/05140802673844094370</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='26' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhuMV66pYSwcGW4IMLkmpTnHYXBi1IvaMQsVfrc6OFVm8k1i5_TSvFwauawdzmIYFMSYL2y0CCDfpdJmPIJZP4TMG0MVgLnNcQrZffB6IU-bqKDG-ZtMZTHB44B7wD-2A/s220/Anahi+132.png'/></author><thr:total>6</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6336242444170592931.post-7019824945438554126</id><published>2015-03-27T14:33:00.000+01:00</published><updated>2015-03-27T14:33:08.227+01:00</updated><title type='text'>Rozdział ósmy</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;i&gt;&lt;span style=&quot;color: #990000;&quot;&gt;Lena&lt;/span&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Jak to wypadek? Skąd wiesz? – spytał mnie Patryk.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nieważne. Oni są w niebezpieczeństwie. Musimy im pomóc, jechać do
szpitala czy coś.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
To był jakiś koszmar. Gdy tylko zobaczyłam Sarę i Wiktora całych we
krwi popadłam w panikę. Jestem odpowiedzialna za Sarę, jej nie może się nic
stać. Znałam swoje możliwości i wiedziałam, że pomogę Sarze jednak musiałam
pozbyć się Patryka.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Ja pójdę do centrum spotkać się z rodzicami Sary, a ty jedź tam
pierwszy.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Zgodził się na moją propozycję i każde z nas poszło w inną stronę. Nie
poszłam jednak do centrum. Schowałam się pomiędzy blokami i upewniwszy się, że
nikt mnie nie obserwuje teleportowałam się na miejsce wypadku. Dla mnie, anioła
stróża Sary jej wypadek był nie tylko czymś niespodziewanym, ale też tragedią.
Wokół rozbitych aut zebrały się tłumy a ja znalazłam się gdzieś z boku całej
tej tragedii. Sara leżała twarzą do jezdni, wokół niej było pełno krwi. Wiktor
leżał trochę dalej. Twarz miał całą we krwi, z jego brzucha też wyciekała krew.
Oboje byli w strasznym stanie. Nie miałam dużo czasu by pomóc Sarze. Uklękłam
na ziemi, ukryłam twarz w dłoniach i poczułam jak przenoszę się do ciała Sary a
jednocześnie do momentu wypadku. Cofnęłam czas po raz pierwszy w życiu. Nie
każdy archanioł to potrafił i nie wszyscy o tym wiedzieli.&amp;nbsp; Niestety miało to swoje konsekwencje o
których nie myślałam ratując Sarę. To tata nauczył mnie cofać czas, zapobiegać
różnym wydarzeniom. O tym, że moje ciało może połączyć się z ciałem Sary
wiedziałam nie raz, bo wiele razy pomagałam jej w ten sposób na studiach.
Prawda jest taka, że byłam nieco mądrzejsza niż ona. Niestety to co właśnie
zrobiłam może skończyć się źle nie tylko dla mnie, ale też dla całego rodu
aniołów. Jedyną konsekwencją jednoczesnego cofnięcia czasu i wniknięcia w ciało
Sary było to, że mogłam zostać w jej ciele już na zawsze, bez żadnej możliwości
powrotu do własnego ciała. Nie myślałam o tym. Musiałam ją ratować, taki był
mój obowiązek jako jej anioła stróża. Jej nie mogło się nic stać. Będąc w ciele
Sary siedziałam na miejscu pasażera, Wiktor kierował. Jechaliśmy przez
skrzyżowanie gdy nagle z tyłu uderzyła w nas ciężarówka. Oboje z Wiktorem
wylecieliśmy przez przednią szybę kilkaset metrów od auta. Ocaliłam Sarę. Ulżyło
mi, że była bezpieczna. Nie miała żadnych złamań ani zadrapań. Była cała i
zdrowa. Czas powrócił na swoje miejsce. Sara podniosła się z ziemi i podeszła
do leżącego, nieprzytomnego Wiktora. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Wiktor! Wiktor obudź się! Słyszysz mnie! Wiktor kochanie! – potrząsała
chłopakiem krzycząc na niego, ale on nie reagował. Zaczęła płakać. Tak bym
chciała jej pomóc, ale nie mogłam nic zrobić dla Wiktora. Wiedziałam, że on też
ma swojego anioła stróża, który powinien nad nim czuwać. Jego stan można było
wyjaśnić. Jego obecny anioł stróż odszedł i albo nie ma nikogo innego na jego
miejsce albo trwa proces adaptacji nowego stróża z podopiecznym. Obie czynności
wymagały czasu. Więc teraz wszystko zależało do samego Wiktora czy będzie
chciał żyć. Naprawdę widok Wiktora nie napawał optymizmem. Sara siedziała na
ulicy i płakała błagając go by się obudził, on jednak jej nie słuchał. Dla mnie
jako anioła, patrzenie na ludzką śmierć było czymś nowym. Nigdy nie widziałam
jak umiera człowiek. Widziałam śmierć niejednego anioła, ale nie człowieka.
Sama bowiem nigdy nie umrę, nie dowiem się jak to jest.&amp;nbsp; Ponieważ zrobiłam już wszystko żeby uratować
Sarę mogłam opuścić jej ciało, jednak nie mogłam tego zrobić. Coś mnie
blokowało. Próbowałam wiele razy, ale nic nie pomagało. Moje starania szły na
marne. Sara nadal rozpaczała, ja próbowałam wydostać się z jej ciała a w tym
samym czasie przyjechali jacyś ludzie, jedni ubrani na niebiesko, jedni na
biało -czerwono. Ci na czerwono podeszli do Wiktora, zabrali go na stół na
kółkach i wsadzili do auta którym przyjechali. Potem podeszli do Sary. Na całe
szczęście potrafiłam połączyć się z Sarą tylko ciałem. Emocje, zachowanie czy
mówienie należały już do niej. Oczywiście miałam na nią wpływ, ale postanowiłam
nie ingerować w to aż tak bardzo.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Jak się czujesz? Nic cię nie boli? Zabierzemy cię do szpitala na
badania.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Pan w czerwonym ubraniu pomógł Sarze się podnieść i zaprowadził ją do
tego samego auta do którego wcześniej schowali Wiktora. Coraz gorzej czułam się
w ciele Sary. Zapewne po raz kolejny był to efekt zbyt nagłego spotkania mojego
ciała z nią i jej osobowością. Takie zderzenie dwóch światów, anioła i
człowieka. To nie mogło się dobrze skończyć . Cały czas próbowałam wydostać się
z ciała Sary lecz na marne. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Co z nim będzie? Uratujecie go, prawda? – spytała Sara pana w
czerwonym ubraniu, który czuwał przy nadal nieprzytomnym Wiktorze.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Zrobimy co w naszej mocy, ale nie możemy ci nic obiecać. Jest w
krytycznym stanie. Jednak dziwi mnie to, że tobie nic się nie stało. Przecież
oboje wylecieliście przez szybę. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Proszę go uratować – powiedziała Sara. Akurat to kazałam powiedzieć
jej ja. Do Sary nie docierało to, że nic jej nie jest, że jest uratowana i może
to lepiej dla niej. Była zbyt roztrzęsiona i załamana stanem Wiktora. Auto
którym jechaliśmy wydawało z siebie dziwne dźwięki. W końcu dojechaliśmy do
wielkiego okrągłego budynku. To chyba był ten szpital o którym mówił facet w
czerwonym ubraniu. Stół na kółkach na którym leżał Wiktor wyjechał z auta
którym jechaliśmy i od razu go gdzieś zabrali. Sarą zajęła się jakaś pani w
białym fartuchu. Zabrała ją do pokoju i kazała położyć na łóżku. Sara robiła
wszystko to, co kobieta jej kazała.&amp;nbsp;
Podejrzewałam, że to były te badania. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nic ci nie jest, jednak dla pewności zrobimy jeszcze tomografię głowy
– powiedziała kobieta w białym fartuchu – Zaczekaj tu chwilę. Przyślę po ciebie
pielęgniarkę.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Sara jednak wybiegła z sali i postanowiła iść poszukać Wiktora.
Próbowałam nakierować jej myśli by wróciła do pokoju, jednak skutecznie mnie
blokowała, nie pozwalając mi nic zrobić. Nadal próbowałam wydostać się z ciała
z Sary jednak na marne. Bałam się, że zostanę tu na zawsze dopóki nie
zobaczyłam Patryka i Paty.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;i&gt;&lt;span style=&quot;color: #990000;&quot;&gt;Patryk&lt;/span&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Zrobiłem tak jak kazała mi Lena. Pobiegłem do domu, szybko
wytłumaczyłem Paty co się stało i razem z nią przyjechałem&amp;nbsp; do szpitala. Niestety nie mogłem skontaktować
się z Leną co bardzo zaczęło mnie niepokoić. Gdy spotkałem rodziców Sary i
spytałem o Lenę nic nie wiedzieli. Wtedy wiedziałem, że coś musiało się z nią
stać. Zabrałem ze sobą Paty, w razie gdyby Lena potrzebowała pomocy. Nikt nie
wiedział co się z nią stało ani gdzie była. Paty również nie mogła się z nią
skontaktować w żaden sposób. W szpitalu dowiedzieliśmy się, że Wiktor jest
operowany a jego stan jest krytyczny. Udaliśmy się pod salę operacyjną gdzie
siedzieli rodzice Wiktora i Sary i ona sama. Sara wtulona w objęcia matki strasznie
płakała. Wiktor był jej pierwszą i jedyną miłością. Kochała go ponad życie i
ponad wszystko. Sam nie wyobrażałem sobie, że Wiktor mógłby umrzeć.&amp;nbsp; Był moim jednym i najlepszym przyjacielem.
Choć ukrywałem przed nim kim jestem ufałem mu, tak samo jak ufałem Paty i
Eddowi. Bardzo mi pomógł&amp;nbsp; i wiele mu
zawdzięczam.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Sara, widziałaś gdzieś Lenę? – zapytałem.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nnnie – powiedziała przez łzy.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Nikt nie widział Leny, nikt nie wie gdzie jest. Przepadała. Martwiłem
się o nią, bo jeszcze nie potrafiła odnaleźć się tu, na ziemi. Pozostawienie
jej samej mogło przysporzyć jej kłopotów. Chciałem zostać z Sarą i poczekać aż
operacja Wiktora się skończy, ale musiałem odnaleźć Lenę. Poszedłem do Paty
która czekała na mnie w&amp;nbsp; szpitalnym
barze. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nikt nie wie gdzie jest Lena. Paty zrób coś żeby ją odnaleźć.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Wiem gdzie jest nasza niesforna archanielica.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Jak to? &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Uratowała życie Sarze.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Co takiego? – nie bardzo rozumiałem co Paty miała na myśli.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Obowiązkiem Leny jest chronić Sarę. Zapewne gdy zobaczyła co jej się
stało cofnęła czas i złączyła się z ciałem Sary by jej się nic nie stało. Chyba
zauważyłeś, że nie ma żadnych zadrapań?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Zaraz…Chcesz mi powiedzieć, że Lena jest w ciele Sary? – nie mogłem w
to uwierzyć. Lena jak na archanioła potrafiła bardzo wiele. Nie miałem pojęcia
co ona jeszcze jest w stanie zrobić.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Tak. Lena połączyła swoje ciało z ciałem Sary.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Na czym to dokładnie polega?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Gdy Lena wniknęła w ciało Sary cofnęła czas o kilka sekund, do momentu
wypadku. Tylko w ten sposób mogła ochronić Sarę przed najgorszym. Niestety Lena
chyba nie wzięła pod uwagę jednej rzeczy.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Jakiej?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Że nigdy może już nie wyjść z ciała Sary.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Paty chyba żartujesz.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Patryk, czy wyglądam jakbym żartowała?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Byłem zszokowany. Nie wiedziałem za dużo o mocach i umiejętnościach
aniołów, ale wierzyłem w to co mówiła Paty. Nie miała powodu by kłamać. A więc
Lena może już nigdy nie wrócić do swojego ciała, wtedy Sara stanie się po
części nieśmiertelna. Nie, nie, nie. Musiał być jakiś sposób by sprowadzić Lenę
z powrotem. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Paty, więc powiedz, że da się coś z tym zrobić, żeby pomóc Lenie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Podejrzewam, że Lena dawno by wróciła gdyby nie przeszkoda jaką jest
stan Sary. Jej płacz, zamartwianie się o Wiktora nie pozwalają Lenie wrócić.
Patryk, Lena jest w ogromnym niebezpieczeństwie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-To dlaczego nic nie zrobisz by jej pomóc?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Zdenerwowałem się. Siedzieliśmy tu i gadaliśmy a tymczasem Lena może
już nigdy nie wrócić. Nie potrafiłem znieść tej myśli. Byłem w stanie zrobić
wszystko byle tylko jej pomóc. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Uspokój się. Najpierw muszę uspokoić Sarę by cokolwiek zacząć robić.
Sam widzisz w jakim jest stanie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Paty pomogę ci. Zrobię wszystko, tylko błagam pomóż Lenie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Zakochałeś się w Lenie – Paty uśmiechnęła się do mnie, ale ja nic jej
nie odpowiedziałem.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
To nie było tak. Lubiłem Lenę. Jest ładna, zawsze wesoła i
uśmiechnięta, ale trochę zagubiona. Nie wie, że znam jej tajemnicę, nie wie, że
ja też jestem nieśmiertelnym aniołem, ale mimo to gdy ją zobaczyłem po raz
pierwszy coś mnie w niej urzekło. Moja intuicja podpowiadała mi, że to
dziewczyna dla mnie, że to ona jest mi pisana. Czy nasza historia mogła
zakończyć się szczęśliwie. Wiedziałem, że kwestią czasu jest aż naprawdę
zakocham się w Lenie, aniele stróżu mojej przyjaciółki.&amp;nbsp; Do jakiego stopnia nasza miłość mogła istnieć
tego nie wiedziałem i tylko Edd mógłby mi z tym pomóc, ale najpierw muszę
wydostać Lenę z ciała Sary.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-To chyba nie jest najlepszy moment by o tym rozmawiać. Jak mam ci
pomóc?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Spróbuj zabrać Sarę na zewnątrz, w jakieś ustronne miejsce. Ja zajmę
się resztą.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Paty dała mi mega trudne zadanie bowiem Sara nie wyrażała chęci by ze
mną wyjść. Dopiero za namową swoich rodziców posłuchała mnie. Objąłem ją i
próbowałem uspokoić, ale cały czas drżała w moich ramionach i łkała. Wyszliśmy
na zewnątrz i zabrałem ją na tyły szpitala. Nie pytała o nic, po prostu szła
tam gdzie ja. Schowaliśmy się przed słońcem w cieniu drzew.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Patryk tak się boję o niego. On musi żyć – łkała. Była już trochę
spokojniejsza i mniej płakała. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Jest silny. Poradzi sobie. Ma dla kogo żyć. Ty też musisz być silna,
dla niego. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Ale nie potrafię przestać myśleć o najgorszym.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Przytuliłem ją. Sara była mi bardzo bliska. Kochałem ją jak
przyjaciółkę. Mogłem z nią zawsze porozmawiać i ona mi ufała. Czasem miałem
wrażenie, że ufa mi bardziej niż Wiktorowi.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Patryk…Patryk co się ze mną stało?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-O czym ty mówisz? – przeraziła mnie tym co zaczęła robić. Wyjęła
telefon z kieszeni i używając go jako lusterka zaczęła się w nim przeglądać.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Jak to możliwe, że nie mam żadnej rany i że nic mi nie jest. Przecież
to niemożliwe. Pamiętam co się stało. Wyleciałam przez szybę. Upadałam na
twardej jezdni. Więc dlaczego nic mi nie jest? – spojrzała na mnie jakbym znał
odpowiedź.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nie patrz tak na mnie. Skąd mam to wiedzieć? Może masz jakieś
nadnaturalne moce – zażartowałem.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Uśmiechnęła się lekko. Skoro jej stan się polepszył Paty powinna już tu
być i pomóc Lenie się wydostać jednak nic takiego nie nastąpiło. Spojrzałem
odruchowo na Sarę i przeraziło mnie to co zobaczyłem w jej oczach.&amp;nbsp; Chciałem mieć przewidzenia, ale to niestety
była prawda. W oczach dziewczyny zobaczyłem nieprzytomną Lenę. Sytuacja stawała
się coraz gorsza a ja nie wiedziałem co mam zrobić. Lena proszę cię, nie
odchodź, nie zostawiaj mnie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Patryk…jakoś mi tak słabo – powiedziała Sara i oparła się o drzewo.
Zbladła na twarzy i ciężko oddychała. Wtedy zrozumiałem co mam robić. Lena
słyszała moje myśli. Choć była w ciele Sary jakimś cudem mnie słyszała. I mimo,
że Sara była już spokojniejsza zrozumiałem, że Lena nie ma już sił by sama się
wydostać z ciała przyjaciółki. Próbując utrzymać Sarę by nie zemdlała zacząłem
w myślach mówić do Leny. &lt;i&gt;„Lena wiem, że
mnie słyszysz. Nie mam pojęcia jak to możliwe. Proszę cię tylko żebyś się nie
poddawała. Nie możesz mnie zostawić, rozumiesz? Nie odchodź. Nie możesz zostać
w ciele Sary na zawsze, nie możesz! Zabraniam ci. Jesteś mi tu potrzebna, tu na
ziemi”.&lt;/i&gt; Sara ledwo trzymała się na nogach co znaczyło, że Lena walczy,
próbuje się wydostać. Trwało to jednak zdecydowanie za długo. Nie mogłem dłużej
czekać. Czekanie tylko pogorszało sprawę. Wiedziałem, że pożałuję tego co
zrobię, ale czułem, że tylko tak pomogę Lenie, dlatego pocałowałem Sarę.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://anylkaa-pokochajmnie.blogspot.com/feeds/7019824945438554126/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://anylkaa-pokochajmnie.blogspot.com/2015/03/rozdzia-osmy.html#comment-form' title='Komentarze (6)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6336242444170592931/posts/default/7019824945438554126'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6336242444170592931/posts/default/7019824945438554126'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://anylkaa-pokochajmnie.blogspot.com/2015/03/rozdzia-osmy.html' title='Rozdział ósmy'/><author><name>Anylkaa</name><uri>http://www.blogger.com/profile/05140802673844094370</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='26' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhuMV66pYSwcGW4IMLkmpTnHYXBi1IvaMQsVfrc6OFVm8k1i5_TSvFwauawdzmIYFMSYL2y0CCDfpdJmPIJZP4TMG0MVgLnNcQrZffB6IU-bqKDG-ZtMZTHB44B7wD-2A/s220/Anahi+132.png'/></author><thr:total>6</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6336242444170592931.post-7247388292851496255</id><published>2015-03-08T10:39:00.000+01:00</published><updated>2015-03-08T10:39:17.235+01:00</updated><title type='text'>Rozdział siódmy</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;i&gt;Lena&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Nie mogłam uwierzyć, że rodzice przyszli się ze mną zobaczyć.&amp;nbsp; Nie zastanawiałam się jak to zrobili liczyło
się dla mnie tylko to, że tu są. Zaprowadziłam ich do swojego pokoju żebym
mogła się nimi nacieszyć. Przytuliłam ich. Tak bardzo za nimi tęskniłam. Drugi
dzień na ziemi, a ja mam wrażenie, że opuściłam niebo miliony lat temu.&amp;nbsp; &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Przyszliście mnie zabrać do domu, tak? – spytałam z nadzieją. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nie. Nie po to tu jesteśmy – odpowiedział tata. Zrobiło mi się smutno.
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Więc po co tu jesteście?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Brakowało mi ich. Byłam z nimi silnie zżyta głównie dlatego, że byłam
ich jedyną córką. Ale i tak dbali o mnie i troszczyli się w niesamowity sposób.
Zawsze byli ze mną, chronili mnie. Choć mam do nich żal, że mnie tu zesłali i
ukrywają przede mną wiele rzeczy, jestem im wdzięczna. Ze względu na skrzydła
wymagałam dodatkowej opieki, ich wsparcia gdy przebywałam na spotkaniach z
Tafusem, który ciągle próbował rozwikłać zagadkę Srebrnych Skrzydeł, które
posiadałam. Udało mu się to, jednak prawdę przekazał tylko moim rodzicom. Żyjąc
w niewiedzy, pod okiem rodziców i przy boku Arona czułam się wspaniale. Życie
wtedy było piękne. Teraz już tak nie jest. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Jest za wcześnie by ci o tym mówić, ale Paty twierdzi, że zadajesz za
dużo pytań, na które ona nie może ci powiedzieć z pewnych przyczyn –
powiedziała mama.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Jakich przyczyn?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Ona też ma swoje ograniczenia. Choć jest nieśmiertelna obowiązuje ją
kodeks aniołów, taki sam jak mnie i tatę.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nadal nie rozumiem. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Paty nie jest upoważniona żeby udzielać ci odpowiedzi na niektóre twoje
pytania – wytłumaczył mi tata.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Więc nie mogę jej o nic pytać?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Możesz, ale licz się z tym, że nie zawsze uzyskasz odpowiedź.
Zrobiliśmy to dla twojego dobra.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-A Edd?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Gdy spytałam o Edda oboje zamilkli, więc zaczęłam podejrzewać, że Edd
jest kimś więcej niż tylko nieśmiertelnym cherubinem. Jednak w tej chwili jego
historia mało mnie interesowała. Musiałam wiedzieć inne rzeczy.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Skoro już tu jesteście to powiedzcie mi co ja tu w ogóle robię?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Madlen…To jest twoje przeznaczenie. Odkąd się urodziłaś wiedzieliśmy
co nas, rasę aniołów czeka.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-To moje narodziny były najgorszą rzeczą w świecie aniołów? &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Nie mogłam usłyszeć gorszych wieści.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nie do końca. Twoje narodziny obudziły Wygnańców, ale jednocześnie
tylko ty ich możesz unicestwić. Jesteś wybrana. Tylko ty możesz nas ocalić. Ty
i…&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Mama urwała. Spojrzała na tatę. Wahała się. Powiedzieć mi czy prawdę
czy też znów mnie okłamać.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Jest osoba, dzięki której poradzisz sobie z Wygnańcami – powiedział
tata – Posłuchaj. Zesłaliśmy cię na ziemię bo tylko tutaj Wygnańcy nie mogą cię
znaleźć. Niebo przestało być dla ciebie bezpieczne. Twoje skrzydła przyciągają
Wygnańców. Skoro tutaj nie możesz ich rozwinąć nie powinni cię tu znaleźć.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Ale Paty i Edd każą mi je codziennie rozwijać.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-To nic. Ich dom jest chroniony potężną mocą aniołów. Wygnańcy tu nie
wtargną, możesz być spokojna.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Chciałam wiedzieć tyle rzeczy, ale gdy tylko zobaczyłam rodziców
przestało mnie cokolwiek interesować. Chciałam być z nimi, porozmawiać, pośmiać
się jak za dawnych czasów. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Jak sobie tu radzisz? – spytała mama zaglądając do szafy.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Jak widać. Wiecie, że poznałam swoją podopieczną. Ma na imię Sara i
jest prześliczna.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Polubiłyście się?- zapytał tata z uśmiechem.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Tak. Jest miła i pracujemy razem.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Anielska aura rodziców miała na mnie zbawienny wpływ i na chwilę
zapomniałam o Wygnańcach i ratowaniu świata. Teraz liczyli się tylko oni.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Wiecie co z Aronem? Śnił mi się kilka razy, ale nie mogę się z nim
wcale porozumieć. Tęsknie za nim.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Rodzice nie mieli zbyt wesołych min gdy spytałam ich o swojego
chłopaka. Nikt nie akceptował naszej miłości, ale ja uparcie dążyłam do tego by
z nim być, mimo sprzeciwu samej Rady Aniołów. Nikt nie mógł decydować o tym z
kim mam ułożyć sobie życie, kogo mam kochać.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Mamo, tato? Pytałam co z Aronem? Coś się stało, tak? – byłam coraz
bardziej zaniepokojona.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Aron odszedł z Królestwa. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Jak to odszedł? To niemożliwe. To nie może być prawda. On musi na mnie
zaczekać aż wrócę. Nie mógł mnie zostawić.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Madlen dobrze wiedziałaś, że wasz związek nie jest akceptowany.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Ale mamo ja go kochałam! Jak mogliście pozwolić mu odejść?! No tak,
było wam to na rękę bo przecież nikt nie chciał żebym z nim była. Nie
wspieraliście nas w naszej miłości. A ja go naprawdę kochałam!&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Nie wierzyłam, że Aron mógł tak po prostu odjeść i mnie zostawić. To
nie mogła być prawda. Przecież obiecaliśmy sobie być zawsze razem. Obiecał mi
to. Złożyliśmy przysięgę pod Drzewem Miłości. Takiej przysięgi nie można
złamać. Byłam załamana. Aron odszedł bez słowa. Kolejna część mojego świata
rozpadła się na kawałki. Teraz nie zostało mi już nic. Nie miałam po co wracać
do nieba. Jeśli Arona tam nie ma, nie chce tam żyć.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Madlen posłuchaj mnie uważnie – mama podeszła do mnie,&amp;nbsp; ujęła moją dłoń i uśmiechnęła się – Nie
możesz się smucić. Nie mogłaś być z Aronem ponieważ twoim przeznaczeniem jest
być z kimś innym. Lepiej było dla ciebie, że odszedł&amp;nbsp; sam, niż miałby się z tobą żegnać. To by było
bolesne dla was obojga. Wasza miłość i tak nie miała szans przetrwać. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-To znaczy, że poznam kogoś innego? – spytałam.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Tak. Ty i on jesteście sobie pisani. Wasz związek powstał w momencie
gdy się urodziłaś, tylko żadne z was o tym nie wie. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Wy go znacie, prawda?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Tak. Obserwowaliśmy go od dawna. Sprawdzaliśmy czy to na pewno on. W
momencie gdy byliśmy pewni zesłaliśmy cię tutaj żebyś go mogła odnaleźć. Żeby
on, mógł znaleźć ciebie – powiedział tata.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Jaki on jest? – zapytałam. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Ty sama o tym najlepiej wiesz – mama uśmiechnęła się i przytuliła
mnie. Ewidentnie chciała zmienić temat.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-W ogóle jak się tu znaleźliście? Możecie od tak przybywać na ziemię?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Musieliśmy mieć zgodę Rady Aniołów by cię odwiedzić. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-To pewnie nie było miłe spotkanie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Rada Aniołów nie była zbyt miłym stowarzyszeniem. Składała się z
dziesięciu aniołów: czterech archanielic, czterech archaniołów i dwóch
cherubinów. Na ich czele stał Remeon, najstarszy archanioł. Rada Aniołów miała
szczególny wpływ na moje życie, głównie ze względu na skrzydła. Choć z początku
Remeon wydawał mi się gburem, zmieniłam o nim zdanie gdy pozwolił mi wyjść po
za bramy nieba z Aronem. Cała rada nie popierała naszej miłości, ale nie mieli
też żadnego prawa by zakazać mi spotkań z Aronem. Głównym zadaniem rady było
nadzorowanie wejść i wyjść z królestwa i rozwiązywanie problemów pomiędzy
aniołami. Każde wejście bądź zamiar opuszczenia królestwa musiał być
zaakceptowany przez Rameona. Niestety starzec niechętnie udzielał zgody na
wyjście po za bramy nieba. Nikt nie wiedział czemu. Dlatego aniołowie rzadko
opuszczali niebo nie chcąc narazić się Raemeonowi.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Musimy się zbierać Eiden – powiedziała mama do taty.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Już idziecie? Tak szybko? Chciałam was jeszcze spytać o tyle rzeczy –
nie chciałam zostawać sama.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Masz – powiedział tata i zawiesił mi na szyi śliczny łańcuszek ze
srebrnym kamieniem.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Co to?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Srebrny Kamień, naszyjnik dzięki któremu będziesz się mogła z nami
skontaktować gdy będziesz potrzebować pomocy. Będzie nam wtedy łatwiej a my
będziemy zawsze z tobą.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Czyli gdy będę potrzebować pomocy mam rozmawiać z naszyjnikiem?
–spytałam z niedowierzeniem.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Tak. Wtedy ja albo mama ci pomożemy. Możesz w nim też zobaczyć nasze
twarze a my twoją.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Dziękuje.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Przytuliłam ich. Brakowało mi ich najbardziej na świecie, dlatego to
krótkie spotkanie dodało mi otuchy. Ufałam im bardziej niż komukolwiek w
niebie. Byli dla mnie bardzo ważni. Cieszyłam się, że mnie odwiedzili, że będę
mogła być z nimi w kontakcie. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Poczułam dziwną pustkę gdy rodzicie zniknęli. Znów zostałam sama, ale
gdy tylko spojrzałam na wisiorek od taty poczułam się pewniej, wiedząc, że są
ze mną. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;i&gt;Patryk&lt;/i&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Gdy Lena zeszła na śniadanie wyglądała jakoś inaczej. Była uśmiechnięta
i pełna pozytywnej energii.&amp;nbsp; Na pewno
jedną z rzeczy, która miała wpływ na jej zachowanie było wczorajsze spotkanie z
rodzicami. Ona tego potrzebowała. Była z nimi bardzo silnie związana i miała
tylko ich. Zazdrościłem jej, że ma rodziców, kogoś kto się o nią troszczy i
martwi, kto się nią opiekuje. Nie zaznałem rodzicielskiej miłości, nie poznałem
rodziców. Nie miałem na to szansy. Żyję dzięki nim, oddali za mnie swoje życie
gdy Wygnańcy zaatakowali Czarne Królestwo. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Lena rozmawiała z Paty i Eddem gdy nagle zobaczyłem źródło jej
pozytywnej energii. Srebrny Kamień. Służył nie tylko do komunikacji pomiędzy
światami, ale również&amp;nbsp; wypełniał daną
osobę radością i szczęściem. Nie wiedziałem dokładnie jak działał, bo tylko o
nim słyszałem, ale teraz wierzę, że naprawdę posiada taką moc.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Gdy szliśmy do pracy Lena jednak milczała.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Widzę, że spotkanie z rodzicami dobrze na ciebie wpłynęło – zacząłem
rozmowę.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nawet sobie nie wyobrażasz jak za nimi tęskniłam. Gdyby nie oni, nie
poradziłabym sobie z tym co mnie czeka.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Nie wiedziałem do końca co ją czeka, ale nie mogłem jej o to spytać.
Nie chciałem żeby kłamała.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-A co z twoimi rodzicami Patryk? &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Zaskoczyła mnie tym pytaniem. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Co? Yyy…Oni…zginęli w wypadku gdy byłem dzieckiem. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Przykro mi.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-W porządku. Pogodziłem się z tym. Dlatego cieszę się, że ty jesteś tak
blisko z mama i tatą. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Skoro nie miałeś rodziców to jak trafiłeś do Paty i Edda?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Czy ona zwariowała? Dlaczego pyta o takie rzeczy? Jeszcze wczoraj była
na mnie zła a dziś jakby nie była sobą. Coś mi tu nie pasowało. Coś było nie
tak. Lena ewidentnie nie była sobą.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Oni mnie zaadoptowali. Czuli się samotni więc postanowili przelać swą
miłość na kogoś takiego jak ja.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Lena nagle się zatrzymała i spojrzała na swoje ręce. Cokolwiek w nich
zobaczyła nie było to nic dobrego.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-To niemożliwe. Patryk, to niemożliwe. Powiedz, że to żart.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Lena co się stało?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Nie odpowiedziała. Była przerażona i wystraszona. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Co ja mam teraz zrobić? Co ja mam zrobić? Patryk co ja mam teraz
zrobić? &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Lena, cholera powiedz co się stało?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Sara i Wiktor…Oni…mieli wypadek.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://anylkaa-pokochajmnie.blogspot.com/feeds/7247388292851496255/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://anylkaa-pokochajmnie.blogspot.com/2015/03/rozdzia-siodmy.html#comment-form' title='Komentarze (4)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6336242444170592931/posts/default/7247388292851496255'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6336242444170592931/posts/default/7247388292851496255'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://anylkaa-pokochajmnie.blogspot.com/2015/03/rozdzia-siodmy.html' title='Rozdział siódmy'/><author><name>Anylkaa</name><uri>http://www.blogger.com/profile/05140802673844094370</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='26' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhuMV66pYSwcGW4IMLkmpTnHYXBi1IvaMQsVfrc6OFVm8k1i5_TSvFwauawdzmIYFMSYL2y0CCDfpdJmPIJZP4TMG0MVgLnNcQrZffB6IU-bqKDG-ZtMZTHB44B7wD-2A/s220/Anahi+132.png'/></author><thr:total>4</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6336242444170592931.post-6435775595173178055</id><published>2015-02-16T14:58:00.000+01:00</published><updated>2015-02-16T14:58:59.309+01:00</updated><title type='text'>Rozdział szósty</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;i&gt;Lena&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
W niebie nie raz całowałam się z Aronem. Nasz związek nie spotkał się z
aprobatą wielu aniołów, szczególnie tych wyżej postawionych, dlatego przez
pewien czas spotykaliśmy się potajemnie za bramami nieba. Spędzaliśmy miłe
chwile na Zielonej Polanie, drugim najbezpieczniejszym miejscem w niebie.
Zielona Polana była terenem pomiędzy światem aniołów a bogów. Ciągnęła się w
nieskończoność i nikt nigdy nie znalazł ani jej końca ani jej początku. To na
Zielonej Polanie było wejście do świata bogów, ale znali je naprawdę tylko
nieliczni. To tam byłam na pierwszej randce z Aronem i tam po raz pierwszy raz
mnie pocałował. Wtedy gdy jego usta złączyły się z moimi przed moimi oczami
ukazało się milion obrazów jakby wizji. Każdy następny obraz był straszniejszy
od poprzedniego, ale na każdym z nich byłam ja. Na jednym z nich stałam na
środku jakiegoś pola a wokół mnie tlił się ogień. W dłoniach trzymałam miecz,
którym przebiłam swoje ciało. I umarłam.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Już możesz się obudzić – usłyszałam głos Patryka.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Otwarłam oczy i zobaczyłam błękitny sufit. Byłam w domu. Niestety nie w
swoim. Podniosłam się i usiadłam na łóżku. Patryk stał przy oknie i
podejrzliwie się na mnie patrzył.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Czemu mi się tak przyglądasz? – zapytałam zaniepokojona.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nie jesteś ciekawa co było dalej? – spytał.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Dalej po czym?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Po tym jak cię pocałowałem.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Patryk mnie pocałował. Jego pocałunek był jedną z najbardziej
niesamowitych rzeczy jakiej kiedykolwiek doznałam. Krótkie spotkanie naszych
ust z niewiadomych mi przyczyn napełniło mnie radością, szczęściem. Nigdy tak
się nie czułam. Dobrze wiedziałam, co wydarzyło się po tym jak przestaliśmy się
całować. Patryk totalnie spanikował, więc wpadłam na pomysł, że udam omdlenie.
Zgodził się. Wziął mnie na barana, a gdy tylko pojawili się Sara i Wiktor coś
im skłamał i popędził szybko do domu.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Wiesz to zabawne – powiedziałam – Znów mnie musiałeś nieść na plecach.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Jeśli to ma cię uratować przed… - zawahał się a ja szybko na niego
spojrzałam. Uniknął mojego wzroku.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Przed czym?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Przed problemami. Więc jeśli to ma cię uratować przed problemami, to
jestem na to gotowy.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Mam ci być wdzięczna? – zapytałam.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Powinnaś. Jesteś tu od wczoraj a już zdążyłaś się wpakować w kłopoty.
Dobrze, że masz mnie inaczej byś sobie nie poradziła.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nie mów tak. Potrafię o siebie zadbać.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Czyżby?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Dlaczego mi dokuczasz? &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Dokuczam ci? Jak możesz. Pomagam ci, ale ty tego nie doceniasz –
posmutniał i zrobiło mi się go szkoda. W sumie to nie podziękowałam mu za
dzisiaj, a miałam za co. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Dlaczego Patryk miał na mnie taki wpływ? Czułam się przy nim inną
osobą. Byłam spokojna i szczęśliwa. Stał przy oknie tyłem do mnie i obserwował
Paty podlewająca kwiaty. Podeszłam do niego i oparłam głową na jego ramieniu.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Dziękuje – powiedziałam.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Obrócił się w moją stronę, znów pocałował i wrócił do przyglądania się
Paty.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Stałam jak wryta nie wiedząc co ze sobą zrobić. Zwariował z tymi
pocałunkami. Musiałam wiedzieć co się za tym kryje. I gdy chciałam go o to
spytać przypomniałam sobie, co powiedział na hali „dla ludzi to nie jest
normalne”. Dlaczego Patryk nie zadziwił się gdy jakby nigdy nic wstałam po
uderzeniu? Dlaczego nie był zaskoczony, że nie mam żadnego zadrapania czy rany?
Czy to możliwe żeby on też był… &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Hahahahaha,nie,to niemożliwe – nie zdawałam sobie sprawy, że mówię to
na głos dopóki się nie odezwał.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Co jest niemożliwe?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Mogę cię o coś spytać? – zapytałam go.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-O co chodzi?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Ale najpierw obiecaj mi, że powiesz mi prawdę i tylko prawdę, okej?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-W porządku.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Dlaczego wtedy tam na hali powiedziałeś, że „dla ludzi to nie jest
normalne”? Dlaczego nie byłeś zdziwiony tym, że nic mi się nie stało? Powiedz
mi dlaczego.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;i&gt;Patryk&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Lena…Czemu zadajesz mi takie pytania. Czemu musisz o to pytać. Gdybyś
tylko wiedziała, gdybyś tylko znała prawdę.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Przypomniałem sobie, że muszę pomóc Eddowi naprawić kosiarkę. Muszę
iść – skłamałem. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Stój! Obiecałeś powiedzieć mi prawdę! – zdenerwowała się.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Poznasz ją, ale nie teraz – próbowałem spokojnie z nią rozmawiać.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Jeśli teraz wyjdziesz nie odezwę się do ciebie więcej.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Szantażujesz mnie?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Co robię?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nieważne.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Patrzyła na mnie ze złością, jakby miała mnie zaraz zabić. Na szczęście
nie mogła tego zrobić. Gdy po jej policzkach popłynęły łzy nie wiedziałem co
zrobić. Stała przede mną nieśmiertelna archanielica i płakała. Nie wyobrażałem
sobie, że ktoś tak potężny jak ona jest w stanie płakać. &amp;nbsp;Zrobiło mi się jej szkoda. Przytuliłem ją a ona
zaczęła płakać jeszcze mocniej. Poczułem się bezradny i&amp;nbsp; chciałem jej powiedzieć całą prawdę, ale nie
mogłem. Po prostu nie mogłem jej powiedzieć, że to mnie potrzebuje, że to ja
jestem jedynym ocalałym Czarnym Aniołem. Nie mogłem, nie teraz. Powiem jej, ale
jest na to za wcześnie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Zabierz mnie stąd. Chce wrócić do domu – łkała.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Lena, uspokój się. Beczysz jak dziecko. Zachowuj się jak na swój wiek
przystało – skarciłem ją.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Ty nic nie rozumiesz! Zostaw mnie! – krzyknęła odpychając mnie od
siebie. Rzuciła się na łóżko, ale przestała płakać. Wedle jej życzenia
zostawiłem ją samą i zszedłem do salonu gdzie siedział Edd.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nie rozumiem jej zachowania – powiedziałem.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Daj jej trochę czasu. Jest zagubiona, nie rozumie po co się tu
znalazła, tęskni za domem, za swoim dotychczasowym życiem – odpowiedział mi
Edd.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nie wiedziałem, że anioły z taką mocą jaką ona posiada potrafią
płakać.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-To się dzieje bardzo rzadko. Anioły z reguły nie płaczą, jednak w
chwilach gdy nie potrafią sobie poradzić, gdy jest im naprawdę ciężko. Nie
zdarza się często, ale jak widzisz jest to możliwe.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Mogę jej jakoś pomóc? – spytałem. Nie mogłem zrobić wiele, ale
patrzenie na to jak cierpi mnie również sprawiało ból. Po tym jak ją
pocałowałem coś&amp;nbsp; się we mnie zmieniło.
Czy dlatego, że pocałował mnie również nieśmiertelny anioł? Od tamtej chwili
poczułem jakbyśmy byli ze sobą jakoś związani, jakby coś nas ze sobą łączyło, a
przecież to był tylko pocałunek. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Zajmij się najlepiej jak potrafisz. Ochroń ją, ale traktuj jakby była
normalną dziewczyną.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Dlaczego nie mogę jej powiedzieć prawdy? Nie będzie mi łatwo ukrywać
tego przed nią.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Patryk, wiesz, że nie możesz od tak jej tego powiedzieć. Ona musi być
na to gotowa. Jest na to za wcześnie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Ale Edd, co to za różnica teraz czy potem…Jest coś o czym mi nie
powiedzieliście, tak?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Jest mnóstwo rzeczy o których ci nie powiedzieliśmy. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Więc, będzie źle jeśli sam się ich dowiem? – zapytałem.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Jeśli ci się to uda, to w porządku. A teraz idź po Lenę i przyprowadź
ją do piwnicy.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;i&gt;Edd&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Patryk musiał dochować tajemnicy przed Leną. Nie był to najlepszy
moment by dowiedziała się, że on również jest nieśmiertelny, że jest Czarnym
Aniołem. Tylko Patryk mógł ocalić królestwo Madlen przed Wygnańcami. Tylko, że
żadne z nich o tym jeszcze nie wie. Najpierw muszą się w sobie zakochać. Muszą
być&amp;nbsp; razem. Ich wspólne życie już dawno
zostało zapisane i ułożone. Byli sobie przeznaczeni, dlatego Rada Aniołów nie
akceptowała związku Madlen z Aronem.&amp;nbsp;
Razem z Paty zdawaliśmy sobie sprawę, że Lenę i Patryka czeka długa
droga, którą muszą razem przejść by ocalić nie tylko niebo, ale wskrzesić&amp;nbsp; tragiczne zmarłych Czarnych Aniołów.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Patryk przyprowadził Lenę do piwnicy i zostawił nas samych.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Edd mogę cię o coś spytać? – zapytała gdy Patryk wyszedł.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
To pytanie napawało mnie strachem. Odkąd Patryk się u nas pojawił
słysząc to pytanie ani ja ani Paty nie wiedzieliśmy czy chce zapytać o zwykłą
ludzką rzecz czy o swoje pochodzenie. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Co chcesz wiedzieć? &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Dlaczego zemdlałam na widok Sary? Przecież anioły nie mdleją.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Możesz być spokojna. To nie było nic poważnego. Rzadko się zdarza by
anioł stróż poznał osobiście osobę, którą się opiekuję. Twój mózg tak
zareagował ponieważ Sara była zbyt blisko ciebie. Ty chroniłaś ją z daleka,
przywykłaś do tego. W momencie gdy ją zobaczyłaś, twoja świadomość wiedziała,
że coś jest nie tak. To uczucie było tak silne i nowe, że zemdlałaś. Ale to już
się więcej nie powtórzy. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Paty mówiła, że nauczysz mnie kontroli nad skrzydłami jak to zrobisz?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Paty miała rację mówiąc mi, że zadajesz za dużo pytań – westchnąłem.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-To moje skrzydła! Muszę wiedzieć co z nimi zrobisz – podniosła głos.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Dlaczego się denerwujesz? Masz wypij to.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Podałem jej szklankę wypełnioną żółtym płynem. Nie było to nic
dziwnego. Zwykła anielska mikstura na uspokojenie. Lena wypiła to bez żadnych
protestów i poczułem jak wewnętrznie się uspokaja. Też byłem z nią związany,
tylko ona nie miała o tym pojęcia.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Przyszedł czas by rozwinęła skrzydła. Gdy śnieżnobiałe i puchowe
skrzydła pojawiły się przede mną totalnie oszalałem. Błyszczały i lśniły
najbardziej na świecie. Powstrzymałem pokusę dotknięcia ich. Lena była taka
szczęśliwa gdy rozwinęła skrzydła. Znikł cały strach i smutek. Wiedziałem, że
wtedy poczuła kim naprawdę jest i przypomniała sobie po co została tu zesłana.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-W porządku? – zapytałem gdy zmęczona schowała skrzydła i opadła na
fotel.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Tak. Jestem tylko strasznie zmęczona.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Dlatego musisz jak najszybciej nauczyć się to kontrolować.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Coś jest nie tak, prawda? – spojrzała na mnie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
A więc historie opowiadanie przez Tafusa okazały się prawdziwe.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Paty nie będzie zadowolona, że ci to powiedziałem, ale lepiej dla
ciebie żebyś znała prawdę.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Edd, co się dzieje? – była przerażona.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Jeśli nie nauczysz się kontrolować skrzydeł możesz zasnąć na wieki i
nigdy się nie obudzić.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Przecież jestem nieśmiertelna! – poderwała się z fotela.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Tak, wiem, ale skrzydła potrzebują mocy z Anielskiego Źródła by mogły
normalnie funkcjonować. Dlatego w niebie mogłaś mieć je rozwinięte przez cały
czas.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Ale teraz nie jestem w niebie i nie ma tu Anielskiego Źródła.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Niestety. Skrzydła potrzebują tej mocy byś ty nie traciła swojej,
dlatego tak ważne jest byś nauczyła się to kontrolować. Sama widzisz jak na to
reagujesz. Wczoraj zemdlałaś, teraz też nie wyglądasz najlepiej. Więc powiedz
mi czy przyjmiesz moją pomoc?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Dlaczego się wahała. Spoglądała gdzieś w dal, jakby wcale mnie nie
słuchała. Nasze spotkanie przerwała Paty, która weszła do piwnicy.&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Lena, mam dla ciebie niespodziankę – powiedziała.&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Sam byłem ciekaw co moja siostra znów wykombinowała i nawet ja byłem
zaskoczona gdy za jej plecami ujrzałem dwóch aniołów- Eidena i Aidę, rodziców
Madlen.&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://anylkaa-pokochajmnie.blogspot.com/feeds/6435775595173178055/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://anylkaa-pokochajmnie.blogspot.com/2015/02/rozdzia-szosty.html#comment-form' title='Komentarze (4)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6336242444170592931/posts/default/6435775595173178055'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6336242444170592931/posts/default/6435775595173178055'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://anylkaa-pokochajmnie.blogspot.com/2015/02/rozdzia-szosty.html' title='Rozdział szósty'/><author><name>Anylkaa</name><uri>http://www.blogger.com/profile/05140802673844094370</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='26' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhuMV66pYSwcGW4IMLkmpTnHYXBi1IvaMQsVfrc6OFVm8k1i5_TSvFwauawdzmIYFMSYL2y0CCDfpdJmPIJZP4TMG0MVgLnNcQrZffB6IU-bqKDG-ZtMZTHB44B7wD-2A/s220/Anahi+132.png'/></author><thr:total>4</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6336242444170592931.post-804608935888826138</id><published>2015-02-06T16:41:00.000+01:00</published><updated>2015-02-06T16:41:34.958+01:00</updated><title type='text'>Rozdział piąty</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;i&gt;Lena&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Obudził mnie donośny głos Paty wołający mnie i Patryka na śniadanie.
Czułam się o wieje lepiej niż wczoraj, ból głowy zniknął i moje samopoczucie
też się polepszyło. Powoli do mnie docierało to co się wczoraj wydarzyło. Sara,
moje tajemnicze omdlenia i Patryk. Patryk. Czy można kogoś aż tak bardzo lubić
po kilku godzinach znajomości? Nie wiem. W niebie wszyscy byli dla siebie mili
i uprzejmi może dlatego szybko złapałam wspólny język z Patrykiem i jego
znajomymi. Byli fajni i widać, że są ze sobą zżyci. Odruchowo sięgnęłam do
szafy po anielską szatę, ale dotarło do mnie, że nie jestem w miejscu gdzie
mogę ją swobodnie nosić. Nie umiałam ubierać się jak człowiek, zajrzałam więc
do Sary by zobaczyć w co on się ubrała. Miała na sobie krótkie spodenki i
podkoszulek. W mojej szafie przygotowanej przez Paty były dokładnie te same
rzeczy, tylko w innych kolorach. Cały czas podpatrując&amp;nbsp; Sarę przygotowywałam się do wyjścia. Gdy już
obie byłyśmy gotowe, ktoś zapukał do drzwi. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Proszę – powiedziałam przeglądając się w lusterku, gładząc swoje
piękne, złote włosy. Wyglądałam jakoś dziwnie w tych ludzkich ubraniach, ale
pasowały do mnie. Przyglądałam się swoim długim nogom, które zawsze zakrywane
były przez szatę i rzadko miałam okazję im się przyglądać. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Idziesz? – usłyszałam głos Patryka.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Mogę tak wyglądać? – zapytałam go. Zmierzył mnie wzrokiem od góry do
dołu.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Jasne. Tylko mogłabyś związać włosy. Są zbyt ładne do pracy w
ogrodnictwie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-To poczekaj chwilę.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Nie raz widziałam jak Sara ma związane włosy w kucyk i nie raz
widziałam jak to robi, ale byłam ograniczona jeśli chodzi o czesanie. Nie
miałam o tym pojęcia. W niebie każda anielica miała długie włosy, których nie
związywała. Patryk chyba dostrzegł moje trudy w próbie uczesania się i
zaproponował mi pomoc. Nie miałam powodu by mu odmawiać. Z jego pomocą
związałam włosy w kucyk i byłam totalnie zafascynowana swoim nowym wyglądem.
Mamie i tacie by się spodobało. Spojrzałam na ramkę w której zobaczyłam ich
radosne twarze.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Zeszłam na dół razem z Patrykiem. Paty i Edd spojrzeli na nas pogodnie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Widzę, że się dobrze dogadujecie – powiedziała Paty.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Tak. Patryk jest bardzo miły – powiedziałam z uśmiechem patrząc na
niego. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Paty podała mi kilka kanapek do zjedzenia i chłodny sok.&amp;nbsp; &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Boisz się? – zapytał mnie Edd.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Czego? – spojrzałam na niego przestraszona.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nowej pracy.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Nie odpowiedziałam od razu. Szczerze mówiąc wahałam się co powiedzieć,
bo choć według Paty skończyłam studia ogrodnicze na chwilę obecną nie miałam
pojęcia o ogrodnictwie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Trochę. Ale przecież po coś kończyłam te studia. Teraz mi się przyda
wszystko to, czego się nauczyłam.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Co studiowałaś? – zapytał Patryk.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Mam coś dla ciebie – Paty przerwała ten temat podając mi nowiutki
telefon komórkowy. W myślach podziękowałam Mariusowi po raz kolejny, tym razem
za naukę jak obsługiwać wszelakie urządzenia techniczne w świecie ludzi. Teraz
jego lekcje dopiero zaczynały mi się przydawać. Nie miałam za dużo czasu by
przywyknąć do posiadania komórki, bo musieliśmy już iść. Nie mieliśmy do pracy
zbyt daleko więc postanowiliśmy się przejść.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Daj. Zapisze ci swój numer – zaproponował Patryk. Uśmiechnęłam się do
niego a on do mnie. Zapisał mi swój numer, Sary, Wiktora, Paty i Edda.&amp;nbsp; Gdy oddawał mi telefon nasze dłonie złączyły
się i przeszedł mnie dziwny dreszcz. Spojrzałam na niego, ale chyba nie poczuł
tego samego. Przed godziną dziesiątą dotarliśmy do zakładu ogrodniczego gdzie
przywitała nas zatroskana o mnie Sara i Wiktor.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Lepiej się czujesz?– zapytała mnie - Zmartwiłaś nas na śmierć.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Tak. Dziękuje, że się martwiliście. Doceniam waszą troskę.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Rozmawialiśmy jeszcze chwilę a potem ja poszłam z Sarą a Patryk z
Wiktorem.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;i&gt;Sara&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Lena była tak nieziemsko piękna jakby przybyła z nieba. Miała
nieskazitelnie gładką&amp;nbsp; i jasną cerę,
wymarzona cera każdej dziewczyny. Jej włosy miały złotawy odcień niczym u
anioła a od niej samej emanowała pełna ciepła i dobroci energia. Nie mogła być
złym człowiekiem i na pewno takim nie była. Jej figura też była do
pozazdroszczenia. Długie nogi, szczupła i zgrabna sylwetka. Była ideałem
kobiety. Miała wszystko to o czym większość dziewczyn w naszym wieku marzyło.
Jednym słowem była piękna niczym anioł. Pomagała mi sadzić sadzonki kwiatów,
ale robiła to tak spokojnie i delikatnie, z taką lekkością i dokładnością
jakiej jeszcze nigdy w życiu nie widziałam. Każdą sadzonkę dokładnie sadziła i
przykrywała ziemią.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nie musisz być aż tak ostrożna. Nic im się nie stanie – powiedziałam.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Te sadzonki są jak małe dzieci i tak trzeba je traktować.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Zaśmiałam się. Jej podejście było niecodzienne. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Żartujesz? To tego teraz uczyli cię na studiach? Traktowania kwiatków
jak dzieci? – zapytałam.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Opiekowałaś się kiedyś dzieckiem? – spytała mnie. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nie. A co to ma do rzeczy?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Lena wzięła następną sadzonkę i podeszła bliżej mnie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Wyobraź sobie, że ta sadzonka to dziecko.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Spojrzałam na nią jeszcze bardziej zdezorientowana. Z pomocą przyszedł
mi Patryk przynosząc kolejne sadzonki.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Jak leci dziewczyny? – zapytał spoglądają to na mnie to na Lenę.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Lena twierdzi, że sadzonki to dzieci – powiedziałam. Zabrałam od
Patryka sadzonki i wróciłam do pracy. Patryk tymczasem ukucnął obok Leny i
przyglądał się jej poczynaniom.&amp;nbsp; Nie
byłam zbyt daleko od nich więc słyszałam o czym mówią.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Jak na pierwszy raz idzie ci nawet dobrze – pochwalił ją Patryk – Ale
Sara ma rację, nie musisz się tak o nie troszczyć. To póki co sadzonki. Trzeba
o nie dbać to fakt, ale bez przesady.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Przypominam ci, że to ja skończyłam szkołę ogrodniczą, nie ty –
powiedziała trochę już chyba zdenerwowana tym, że ciągle ktoś się jej czepia.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Dobra. Spokojnie. Bez nerwów. Chce ci tylko pomóc.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Gdyby ktokolwiek umiał mi pomóc…&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Czemu Lena mówi takie rzeczy? Ma jakieś problemy? Może dlatego
przeprowadziła się do Paty i Edda. Ewidentnie coś było z nią nie tak.
Zauważyłam to już wczoraj gdy zemdlała na mój widok. Czyżby aż tak ją
wystraszył mój widok? Patryk podszedł do mnie i podał mi kolejną tackę z
sadzonki.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nie dokuczaj jej – powiedział cicho by Lena nas nie słyszała.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nie dokuczam. Jest zbyt opiekuńcza a to tylko sadzonki. Jest jakaś
dziwna.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Jest specyficzna, ale to jej pierwszy dzień. Też nie umiałaś
wszystkiego od razu. Zamiast na nią naskakiwać byś jej pomogła. Zaprzyjaźnijcie
się. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Patryk spojrzał na mnie błagalnie. Nie byłam w stanie mu odmówić. Nie
potrafiłam. Miałam u niego dług wdzięczności, którego nie spłacę chyba do końca
życia. Mogłam zaprzyjaźnić się z Leną. Tyle mogłam dla niego zrobić.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-W porządku, ale robię to tylko dla ciebie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Na pewno się polubicie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Uśmiechnął się podając mi kolejną sadzonkę i odszedł.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;i&gt;Patryk&lt;/i&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Lena była inna nie tylko dlatego, że była aniołem. Ciężko jej się było
przystosować, ale dawała sobie radę z czego byłem zadowolony. Nie wielu aniołów
radziło sobie na ziemi tak dobrze jak ona. Może teraz się coś pozmieniało i w
niebie uczą jak żyć w świecie ludzi? Gdy zobaczyłem ją jak sadzi sadzonki razem
z Sarą nie mogłem przestać się na nią patrzeć. Robiła to w taki trochę
dziwaczny sposób. Każdą sadzonkę brała delikatnie do ręki, przyglądała się jej
kilka sekund i dopiero potem wsadzała je w małe pojemniki, delikatnie by żadnej
nie uszkodzić, następnie zasypywała je ziemią. W jej ruchach i zachowaniu było
widać, że nie jest człowiekiem. Sara szybko to zauważyła, ale lepiej żeby
uważała Lenę za dziwaczkę. Nigdy bym nie pomyślał, że zobaczę archanielicę
pracującą w ogrodnictwie i sadzącą tulipany. Razem z Wiktorem przez resztę dnia
pracowaliśmy w magazynie, sprzątając i układając nawozy, ziemię do kwiatków i
środki do ochrony roślin. Nie skończyliśmy wszystkiego i resztę zostawiliśmy na
jutro. Po pracy czekaliśmy na Lenę i Sarę przed wyjściem, ale dość długo ich
nie było. Zadzwoniłem do Leny, Wiktor do Sary, ale żadna nie odbierała.
Poszliśmy do szklarni w której sadziły tulipany, ale tam też ich nie było.
Rozdzieliliśmy się. Zmysł anioła podpowiadał mi bym poszedł na halę ze sprzętem
ogrodniczym i tak też zrobiłem. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Lena, Sara! – krzyczałem a echo roznosiło się po całej hali.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Patryk tutaj! – usłyszałem głos Sary dochodzący z końca hali. Pobiegłem
tam i zobaczyłem leżącą i nieprzytomną Leną. Przecież nie umarła – pomyślałem.
Obok niej leżała ciężka żelazna belka.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Co się stało? – zapytałem roztrzęsioną Sarę.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nie wiem. Chciała żebym ją oprowadziła&amp;nbsp;
i pokazała gdzie co jest. Nagle ta belka na nią spadła i ją uderzyła –
zaczęła płakać na szczęście przybiegł Wiktor i szybko ją przytulił.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Musiałem zabrać Lenę stąd jak najszybciej. Na jej ciele nie było ani
kropli krwi. Sara i Wiktor zaczną coś podejrzewać, nie mogę do tego dopuścić.
Wiedziałem, że żyje. Była nieśmiertelna. Gdy wczoraj zostawiłem ją samą z Paty
w piwnicy zajrzałem na chwilę by zobaczyć czy wszystko w porządku. I wtedy
ujrzałem emanujące jasnym blaskiem, piękne Srebrne Skrzydła. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Widocznie siła uderzenia belką była tak mocna, że ją ogłuszyła albo
Lena celowo udawała, że zemdlała. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Przynieście mi jakiś plaster i coś do picia, szybko – musiałem jakoś
pozbyć się tej dwójki by nic nie podejrzewali. Gdy tylko wyszli Lena otwarła
oczy.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-W porządku? – zapytałem pomagając jej się podnieść.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Tak. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Co się stało?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Ta belka na mnie spadła i jestem tylko trochę ogłuszona.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Spojrzałem na nią. Nic jej nie było, żadnego zadrapania ani oznak
skaleczenia. Było by to dość dziwne gdyby nieśmiertelny miał rany na ciele.
Musiałem coś wymyślić by nie wzbudzać podejrzeń Sary i Wiktora, ale sam nie
mogłem się skaleczyć. Nie pochodziłem z rodu ludzi, nie miałem czerwonej krwi,
Lena też jej nie miała. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Coś nie tak? – zapytała przyglądając mi się bacznie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Będziesz miała kłopoty jeśli czegoś nie wymyślę.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Jakie kłopoty? O czym ty mówisz?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-To metalowa belka. To powinno cię boleć, powinnaś być nieprzytomna i
mieć ranę na głowie. Tymczasem ty wstajesz jak gdyby nic się nie stało. Dla
ludzi to nie jest normalne.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Więc czemu ciebie to nie dziwi?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Wpadłem. Za bardzo się o nią martwiłem, byłem zbyt nieostrożny i teraz
mam za swoje.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Usłyszałem głos nadbiegającej Sary i poddałem się chwili, emocjom, sam
nie wiem czemu i pocałowałem Lenę.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://anylkaa-pokochajmnie.blogspot.com/feeds/804608935888826138/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://anylkaa-pokochajmnie.blogspot.com/2015/02/rozdzia-piaty.html#comment-form' title='Komentarze (5)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6336242444170592931/posts/default/804608935888826138'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6336242444170592931/posts/default/804608935888826138'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://anylkaa-pokochajmnie.blogspot.com/2015/02/rozdzia-piaty.html' title='Rozdział piąty'/><author><name>Anylkaa</name><uri>http://www.blogger.com/profile/05140802673844094370</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='26' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhuMV66pYSwcGW4IMLkmpTnHYXBi1IvaMQsVfrc6OFVm8k1i5_TSvFwauawdzmIYFMSYL2y0CCDfpdJmPIJZP4TMG0MVgLnNcQrZffB6IU-bqKDG-ZtMZTHB44B7wD-2A/s220/Anahi+132.png'/></author><thr:total>5</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6336242444170592931.post-8307634350071915336</id><published>2015-01-27T17:02:00.000+01:00</published><updated>2015-01-27T17:02:33.479+01:00</updated><title type='text'>Rozdział czwarty</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
&lt;i&gt;Patryk&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Lena jest aniołem stróżem Sary? Łooo…To się porobiło. Z nią –
popatrzałem na Lenę – zawsze tak będzie gdy spotka Sarę?&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Nie powinno. Byłam gotowa, że Lena spotka Sarę. Wiedziałam jak Lena
może zareagować, ale nigdy bym nie pomyślała, że uderzy to w nią aż tak silnie.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
A więc to Lena opiekowała się Sarą. Gdy cztery lata temu poznałem Sarę
była trochę nieśmiała, ale poukładana i rozważna. Nie balowała, nie brała
narkotyków, nie sprawiała problemów. Córka wręcz idealna. Może trochę jej nie
szło z nauką, ale nadrabiała braki urodą i zawsze jakoś udało jej się zdać.
Teraz wiem, że to dzięki opiece Leny wyrosła na taką silną i dobrą kobietę.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Aron…Aron – wyszeptała Lena przez sen.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Kto to Aron? – spytałem Paty.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Jej miłość z nieba. Ktoś nie dla niej, ale ona tego nie rozumie. Nie
są sobie pisani – odpowiedziała Paty – A teraz wyjdź. Niebawem się obudzi.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
Wychodząc z piwnicy usłyszałem głos Wiktora. Wołał mnie.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
Zastałem jego i Sarę na tarasie.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Co się stało? – spytał szukając wzrokiem Leny.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Lena zemdlała. Paty się nią zajęła, więc nic jej nie będzie.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Już zaczęłam się martwić i chyba nawet udzielił mi się jej stan, bo
jakoś mi słabo – powiedziała Sara i usiadła na wiklinowym bujanym fotelu.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
Czy to możliwe, żeby te dwie były złączone jakąś magiczną więzią? To
tylko anioł stróż i podopieczna. Ale czy aby na pewno? Przyniosłem Sarze tabletkę
i szklankę wody i po jakimś czasie poczuła się lepiej.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Patryk, w ogóle skąd się tu nagle wzięła? Rodzice mówili, że będzie u
nas pracować, ale nic więcej nie chcieli powiedzieć – spytała Sara tuląc się w
ramiona Wiktora. Byli tak w sobie zakochani, że czasem zazdrościłem im tej
miłości. To co ich łączyło było nie do zniszczenia, było wieczne.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Jest wnuczką Paty i Edda. Przyjechała z Anglii by się nimi opiekować –
odparłem nie patrząc na nich.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Może ona cię ustatkuje – zażartował Wiktor. Szturchnąłem go za to co
powiedział.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Daruj sobie – tylko tyle mogłem mu odpowiedzieć. Zazdrościłem mu, że
miał Sarę, że miał drugą połówkę, kobietę którą kochał i za którą oddał by
życie. Ale cieszyłem się ich szczęściem. Dobrze wiedziałem, że mogę nie znaleźć
sobie dziewczyny, że żadna nie zniosła by prawdy o mnie. Żaden człowiek by jej
nie zniósł. Skoro nie człowiek, to kto? Anioł? Archanielica? Lena? Lena nie
była człowiekiem, ale czy mogłaby ze mną być. Czy to w ogóle ma sens, że o niej
myślę? Nic o niej nie wiem, nie znam jej zwyczajów, charakteru, &amp;nbsp;ale pochodzimy z tego samego rodu, z rodu
aniołów, więc jestem wręcz pewien, że nigdy by mnie nie odrzuciła.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;i&gt;&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
&lt;i&gt;Lena&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;/i&gt;&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
Aron był na wyciągniecie ręki, ale z każdym razem gdy chciałam go
dotknąć znikał a za chwilę znów się pojawiał by po kilku sekundach znowu
zniknąć. Czy był prawdziwy? Czy to moja tęsknota za nim wywoływała u mnie takie
sny? Ból głowy zupełnie minął i czułam się o wiele lepiej. Leżałam na miękkiej
kanapie, ale nadal nie otworzyłam oczu. Słyszałam delikatny głos śpiewającej
Paty. Podniosłam się z łóżka a ona przestała śpiewać.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Czemu przerwałaś? Ładnie śpiewałaś.– powiedziałam zawiedziona.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Jak się czujesz? – zignorowała moje pytanie. Złapała mnie za dłonie i
długo się w nie wpatrywała, potem przyłożyła swoją dłoń do mojego czoła a na
koniec spojrzała w moje oczy.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Dobrze. Co się stało?&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Zemdlałaś. Patryk przyniósł cię do domu.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Jak to zemdlałam? To w ogóle możliwe? Jestem archaniołem. To nie
powinno się zdarzyć – zdenerwowałam się tą sytuacją.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Uspokój się. Wszystko ci wytłumaczę, ale nie teraz.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
Jakoś mnie nie dziwiło, że Paty nie chce nic powiedzieć. Odkąd tu
jestem ona i Edd zataili przede mną milion ważnych informacji dlatego teraz
wcale nie byłam zaskoczona. Rozejrzałam się dookoła i zorientowałam się, że nie
wiem gdzie jestem. Byłam w ciemnym pomieszczeniu, nie potrafiłam ocenić jak
bardzo jest duże.&amp;nbsp; Przypuszczam, że
kanapa i kuchnia które się tu znajdowały wytyczały środek tego jakże dużego
pokoju.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Tak w ogóle to gdzie jesteśmy? W jakimś bunkrze? – zapytałam trochę
przerażona ciemnością.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-To ty wiesz co to bunkier? – spytała zaskoczona Paty.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Tak samo jak wiem, kim był Kopernik, Mieszko I czy Matka Teresa z
Kalkuty.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
Paty zamurowało. Przez chwilę nie wiedziała co powiedzieć, jak się
zachować. Czy ona naprawdę myślała, że jestem głupia? Fakt, Marius nauczył nas
jak żyć na ziemi, ale wielu rzeczy nauczyłam się przebywając fizycznie z Sarą
odkąd tylko zaczęła chodzić do szkoły. Przywilej bycia archaniołem aniołem
stróżem miał swoje zalety. Możliwość fizycznego&amp;nbsp;
przebywania ze swoim podopiecznym w każdej chwili jego życia. Dlatego
gdy Sara zaczęła chodzić do liceum coraz częściej jej pomagałam. Najczęściej w
nauce. Niestety ja uczyłam się szybciej niż ona. Coś co ja zapamiętałam za
pierwszym razem ona zapamiętała za dziesiątym bądź setnym.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Nie powinnaś tego wszystkiego wiedzieć – oburzyła się Paty – Kto? Jak?&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Nie mogę być dla ciebie niemiła i nie chcę, ale też mam swoje
tajemnice, rzeczy których nie mogę ci powiedzieć – odpowiedziałam grzecznie.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
Myślałam, że się zezłości, zrobi mi wymówkę, ale ona ku mojemu
zaskoczeniu uśmiechnęła się tyko.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-W porządku. A teraz słuchaj mnie. Za chwilę będziesz musiała rozwinąć skrzydła.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Jak to?- przestraszyłam się choć nie wiedziałam czemu.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Spokojnie. Nie musisz się o nic martwić. Twoje skrzydła potrzebują
przestrzeni, muszą się rozwinąć, przywyknąć do nowej sytuacji. Są częścią
ciebie. To ty nad nimi panujesz.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-To dlatego kazałaś Patrykowi przyprowadzić mnie o dwudziestej, tak? –
gdy pokiwała twierdząco głową mówiłam dalej – Więc tak już będzie zawsze?&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Nie. Edd nauczy cię jak to kontrolować. Nie chcemy ci utrudniać, tego
co już jest trudne, dlatego Edd nauczy się jak kontrolować skrzydła, jak nie
myśleć o nich ani o tym by polecieć &amp;nbsp;-
tłumaczyła mi Paty.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Zaraz, chcesz mi powiedzieć, że nie będę mogła rozwijać skrzydeł? Paty
to nie są zwykłe skrzydła. To są Srebrne Skrzydła! – powiedziałam dość
dobitnie.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Lena ty nic nie rozumiesz? Nikt nie może wiedzieć o skrzydłach. Chwila
nieuwagi i cały twój pobyt tutaj pójdzie na marne. Musisz nam zaufać. Nie
chcemy cię skrzywdzić. Spójrz tylko na Patryka. Poradził sobie z tym.&amp;nbsp; I ty też dasz radę – wytłumaczyła mi na
spokojnie.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
Powiedziała, że Patryk też sobie z tym poradził. Chwila, to Patryk tez
jest aniołem? Nie, no teraz to mnie wyobraźnia poniosła. To zwykły chłopak, a
jednak po kilku godzinach znajomości coś mnie do niego ciągło. Nie potrafiłam
tego nazwać, ale poczułam, że jest mi bliski.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
Z myśli o Patryku wyrwał mnie lekki ból w plecach.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-To już. Zdejmij bluzkę-&amp;nbsp;
powiedziała Paty a ja nie miałam zamiaru protestować. Chciałam jak
najszybciej rozwinąć&amp;nbsp; skrzydła, chciałam
je zobaczyć, ujrzeć ich blask. Dopiero gdy skrzydła w pełni się rozwinęły
dotarło do mnie jak ogromny musi być bunkier w którym się znajdowałam. Zwykłe
pomieszczenie było za małe dla moich skrzydeł. Jasne światło płynące z moich
skrzydeł oświetliło całe pomieszczenie. Paty wpatrywała się w oślepiający,
jasnoniebieski blask moich skrzydeł. Wyglądała jakby była w hipnozie. Czułam
się wspaniale. W niebie cały czas wszyscy podziwiali moje skrzydła, nie
przywykłam do ich ukrywania, dlatego gdy po tych kilku godzinach w końcu mogłam
je zobaczyć zapomniałam o zmartwieniach. Byłam podekscytowana i szczęśliwa
jednocześnie.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Mogę ich dotknąć? – spytała Paty zbliżając się do mnie i wyciągając
palce ku delikatnym piórom.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Nie rób tego! – krzyknęłam najgłośniej jak potrafiłam. Paty się zlękła
i spojrzała ze złością – Widać, że nie wiesz wszystkiego na ich temat.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
Siłą umysłu schowałam skrzydła i usiadłam na kanapie. Wtedy dopiero
Paty się ocknęła.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Nikt nie może dotykać Srebrnych Skrzydeł. Każdy kto to zrobi, umrze –
wytłumaczyłam jej – Jestem zaskoczona, że tego nie wiedziałaś.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Nie zagłębiałam się w ich genezę. Powiesz mi o nich coś więcej? –
zapytała mnie.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
Zastanowiłam się chwilę bo nie wiedziałam na ile mogę ufać Paty.
Postanowiłam dać jej szansę, ale nic za darmo.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-W porządku. Ale najpierw ty odpowiesz na jedno moje pytanie – postawiłam
jej ultimatum. Trochę się zmieszała i po wyrazie jej twarzy widziałam, że nie
jest zachwycona moją propozycją. W końcu jednak&amp;nbsp;
się zgodziła.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Chcę wiedzieć kim wy jesteście? Ty i Edd.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Madlen, nie powinnaś o to pytać – nie było jej spieszno z odpowiedzią
– Ale w porządku. Powiem ci. Ja i Edd jesteśmy aniołami. Ja zwykłym aniołem,
ale Edd jest a raczej był cherubinem. Był najbliżej Najwyższego.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Edd to cherubin. Nie mogę w to uwierzyć. Więc co on w ogóle tu robi?-
byłam totalnie zaskoczona.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-To się działo sto lat temu. Archanioł Ezeon, który posiadał Srebrne
Skrzydła rozkochał w sobie zwykłą anielicę Inez. Ich miłość była bardzo gorąca
i namiętna, ale Ezeon był strasznym tyranem. Inez kochała go nad życie, ale on
zaznaczył jej, że nie chce mieć potomstwa. W przypływie złości i smutku Inez
oddała się jednemu z cherubinów. Za ten wyczyn groziła jej śmierć. Gdy Ezeon
się o tym dowiedział, wpadł w szał i sam chciał wykończyć anielicę. Nie udało
mu się to. Pewnej nocy Inez wyrwała mu dwa srebrne pióra i odeszła. Błąkała się
po różnych krainach i nikt nie chciał jej przyjąć. Dopiero gdy spotkała Tafusa
w drodze pomiędzy niebem a krajem wymarłych, on okazał jej swoją pomoc.
Zamieszkała u niego aż do czasu rozwiązania - Paty przerwała na chwilę by
zrobić kilka łyków wody – Gdy urodziła, mnie i Edda pod skórę wszczepiła nam
pióra ze srebrnych skrzydeł.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
Paty odsłoniła kawałek ciała na dekolcie bym mogła zobaczyć to o czym
mówiła. Pod jej skórą znajdowało się złote pióro a fragment jej ciała cały czas
świecił jasnoniebieską poświatą. Ona i Edd byli nieśmiertelni.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Tafus wychował na oboje. Przed śmiercią Inez opowiedziała mu wszystko
co zrobiła. Próbował odnaleźć Ezeona, ale dowiedział się, że umarł ponieważ
ktoś pozbawił go dwóch piór z jego skrzydeł. Od tamtego czasu nie chciałam
więcej słuchać o Srebrnych Skrzydłach. Choć noszę w sobie ich część nie
chciałam wiedzieć czym są ani skąd się wzięły.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Wow. A to historia – tylko tyle mogłam teraz powiedzieć. Paty mi wiele
powiedziała, nadal jednak nie wiedziałam jak znaleźli się tu na ziemi i
dlaczego Edd jest tak bardzo podobny do mojego taty. Nie chciałam jednak
nadużywać wylewności Paty więc postanowiłam, że jeszcze znajdę okazje by ją o
to zapytać.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Skoro wtedy nie chciałaś wiedzieć nic o skrzydłach, jesteś pewna, że
chcesz bym ci o nich opowiedziała? – zapytałam.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Mów – odpowiedziała.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Niestety sama nie wiem o nich za dużo. Tafus powiedział mi, że dają
nieśmiertelność, ale ani on ani rodzicie nie byli zbyt chętni by powiedzieć mi
coś więcej. Sama jednak dowiedziałam się paru nowych rzeczy dzięki Aronowi i to
całkiem niedawno.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
Któregoś dnia powiedziałam Aronowi, że naprawdę chciałbym wiedzieć
dlaczego Skrzydła są aż tak wyjątkowe. Specjalnie dla mnie opuścił niebo i udał
się gdzieś daleko, nie wiem do dziś gdzie, ale przyniósł mi garstkę ważnych
informacji, których pewnie nikt by mi do dziś nie powiedział. Tafus i rodzice o
niczym nie wiedzieli.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Wiesz, że Aron nie jest dla ciebie – przerwała mi.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Wiem to aż za dobrze. A więc Aron dowiedział się, że każdy kto dotnie skrzydeł
umrze, a wyrwanie pióra doprowadza do śmierci anioła. Samo patrzenie na
skrzydła wprowadza w stan hipnozy, ale w niebie wszyscy do nich przywykli, więc
nikt nie gapił się na mnie jakoś dziwnie.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Rozumiem, że będąc w stanie hipnozy zwiększa się chęć dotknięcia
skrzydeł?&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Tak, ale…&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
Urwałam choć sama nie wiem czemu.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Paty, wiesz kim jest Ostatni Czarny Anioł? – zmieniłam nagle temat.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
Twarz Paty mówiła sama za siebie- poruszyłam temat, którego nie
powinnam. Spojrzała na mnie ze złością i zdziwieniem i pewnym zażenowaniem. Nic
nie mówiła, więc stwierdziłam, że nasza rozmowa dobiegła końca. Wstałam, żeby
pójść za nią, ale po raz kolejny zrobiło mi się słabo i znów dopadł mnie
niemiłosierny ból głowy. Usłyszałam tylko jak Paty woła Patryka by chwilę później
znów zemdleć.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
Otworzyłam oczy i zobaczyłam siedzącego przy moim łóżku Patryka.
Wystraszyłam się. Co on tu robił? W moim pokoju? A jak się dowie? Chciałam na
niego nakrzyczeć, ale nie miałam siły. Byłam strasznie osłabiona.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Jak się czujesz? – zapytał dotykając mojego czoła. Nie odpychałam go,
nie czułam takiej potrzeby.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Dobrze. Znów zemdlałam?&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-Tak. Paty i Edd próbują ci jakoś pomóc, ale obawiam się, że nie będzie
to łatwe.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
-To pewnie przez zmianę klimatu – wymamrotałam.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
Patryk był taki przystojny. Martwił się o mnie. W pokoju paliła się
tylko lampka, która nie dawała za dużo światła. Nagle odniosłam wrażenie, że
znam Patryka całe życie, że mogłaby być z nas fajna para. I nie wiem jak do
tego doszło, ale nagle znalazłam się w ramionach Patryka. Przytulił mnie. Nic
nas nie łączyło. Po prostu przyjacielski uścisk po pięciu godzinach znajomości.
Czułam rytmiczne bicie jego serca. W jego ramionach było mi dobrze. Cały ból i
zmęczenie zniknęło, poczułam się lepiej, dzięki niemu.&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://anylkaa-pokochajmnie.blogspot.com/feeds/8307634350071915336/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://anylkaa-pokochajmnie.blogspot.com/2015/01/rozdzia-czwarty.html#comment-form' title='Komentarze (5)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6336242444170592931/posts/default/8307634350071915336'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6336242444170592931/posts/default/8307634350071915336'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://anylkaa-pokochajmnie.blogspot.com/2015/01/rozdzia-czwarty.html' title='Rozdział czwarty'/><author><name>Anylkaa</name><uri>http://www.blogger.com/profile/05140802673844094370</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='26' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhuMV66pYSwcGW4IMLkmpTnHYXBi1IvaMQsVfrc6OFVm8k1i5_TSvFwauawdzmIYFMSYL2y0CCDfpdJmPIJZP4TMG0MVgLnNcQrZffB6IU-bqKDG-ZtMZTHB44B7wD-2A/s220/Anahi+132.png'/></author><thr:total>5</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6336242444170592931.post-1625354609020806639</id><published>2015-01-15T10:45:00.000+01:00</published><updated>2015-01-15T10:45:52.754+01:00</updated><title type='text'>Rozdział trzeci</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Chłopak zmierzył mnie wzrokiem od góry do dołu. Gapiłam się na niego
jakbym nigdy nie widziała faceta. No w sumie to nie widziałam prawdziwego,
ziemskiego faceta i to jeszcze tak przystojnego. Tak, tak się określa na ziemi
ładnych i uroczych chłopców, którzy swoim widokiem zwalają z nóg.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Jestem Patryk – powiedział uśmiechają się i wyciągając dłoń by się
przywitać.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Lena – odwzajemniłam uścisk dłoni i uśmiech bo niby czemu miałabym
tego nie robić?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Zresztą Paty powiedziała, że mam się zachowywać ludzko by nikt niczego
nie podejrzewał. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Mieszkasz tu? – zapytałam przerywając krótką ciszę.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Jak widać. A ty co tu robisz?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Jestem an… - ugryzłam się w język – Jestem angielką – szybko się
poprawiłam - Wnuczką Paty i Eda. Przyjechałam do nich by się nimi opiekować. –
dodałam.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-W porządku. Może chcesz się ze mną przejść? Pokażę ci okolicę.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Wmurowało mnie. Znałam go może z pięć minut a on już mi proponuje
spacer? Tak się podrywa dziewczyny na ziemi? Dobrze, że u nas w niebie nikt nie
robi takich rzeczy. Marius nazywał takie rzeczy randką. Zaraz, czy to miała być
randka? Nie, nie, niemożliwe. Madlen o czym tym w ogóle myślisz, karciłam się w
myślach. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Jasne, pójdę z tobą – wypłynęło z moich ust zanim zdążyłam mu odmówić.
Nie dałam chyba po sobie poznać, że coś jest nie tak. Zeszliśmy po schodach do
salonu a stamtąd na taras gdzie siedziała Paty i czytała gazetę. Na nasz widok
oderwała wzrok i spojrzała na Patryka.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Gdzie ją zabierasz? – spytała.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Oprowadzę ją trochę po okolicy. Szkoda by w taki dzień siedziała w
domu. Nie masz nic przeciwko?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nie, ale musicie wrócić o dwudziestej. Punkt dwudziesta Lena musi być
w domu.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Od kiedy jesteś taka stanowcza? Daj jej trochę swobody.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nie dyskutuj ze mną i idźcie już sobie – uśmiechnęła się a my
poszliśmy.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Znałam Patryka krótką chwilę, ale mój umysł archanioła podpowiadał mi,
że mogę mu zaufać, że muszę to zrobić. Tak też postanowiłam. Nie mógł mi nic
zrobić, bo Paty i Edd nigdy by mu tego nie wybaczyli. Wyszliśmy na zatłoczoną
ulicę, pełną ludzi i samochodów. Każdy pędził w swoim tempie i w swoją stronę a
dla mnie to wszystko było nowe. Zwracałam uwagę dosłownie na wszystko i
przypatrywałam się różnym rzeczom. Nie potrafiłam powstrzymać swojej anielskiej
ciekawości. W sumie nie wiem czemu to robiłam, bo wszystko, ale dosłownie
wszystko było na zajęciach z Mariusem. Poruszanie się po świecie ludzi wcale
nie było takie trudne jak widziałam to z perspektywy anioła w niebie. Marius
oczywiście również z tych zajęć zrobił nam test. Z pomocą Tafusa wyczarował u
nas w niebie ludzką ulicę identyczną jaką idę teraz i kazał nam się uczyć po
niej chodzić ,przechodzić na pasach. Do dziś nie wiem po co każdy anioł stróż
musiał to umieć. Jakby każdy z nich miał zostać zesłany na ziemię. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Patryk szedł obok mnie w milczeniu a ja co jakiś czas na niego
spoglądałam. Był miłym chłopakiem a ja patrząc na niego przypomniałam sobie
Arona, mojego bohatera, mojego ukochanego, którego musiałam zostawić w niebie.
Czy rodzicie i Aron za mną tęsknili tak jak ja za nimi? Czy skontaktują się ze
mną za kilka dni? Strasznie za nimi tęskniłam, ale powoli do mnie docierało, że
mój pobyt tutaj jest konieczny.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Na długo przyjechałaś? – zapytał Patryk.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Chyba na rok, ale w sumie to sama nie wiem. A ty długo ich znasz?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Patryk spojrzał na mnie i nie odpowiedział od razu. Odwzajemniłam
spojrzenie. Jego oczy były koloru czarnego, tak mocnego i intensywnego jak jego
ubrania. Zignorował moje pytanie bo odebrał telefon od kogoś i powiedział, że
zaraz przyjdzie. Skręciliśmy w prawo i moim oczom ukazało się wielki napis&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
„Centrum Ogrodnicze KŁOS”, czyli miejsce mojej pracy od jutra. Całe
podwórko wykładane było kostką a na środku stała wielka hala w której zapewne
trzymane było wszystko co z ogrodnictwem miało związek.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Pracujesz tu? – spytałam.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Tak. O ile wiem to ty też. – odpowiedział z uśmiechem.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Mhm. Więc po co tu przyszliśmy?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Poznasz moich znajomych.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Znajomych? Miałam swoich znajomych w niebie, nie potrzebowałam ich tu
na ziemi. Nagle stało się coś dziwnego, bo w ułamku sekundy niemiłosiernie
rozbolała mnie głowa. Nie miałam pojęcia co się dzieje dopóki przede mną nie
stanęła ona. Moja podopieczna. Ból nie ustawał. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Lena w porządku? Stało się coś? – zapytał Patryk.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Strasznie rozbolała mnie głowa. Przepraszam – wymamrotałam po cichu.
Spojrzałam na swoją podopieczną. Uśmiechała się od ucha do ucha i emanowała od
niej radosna energia. Była naprawdę ładna. Patrzenie na nią tam z góry nie
oddawało jej całkowitej urody jaką w sobie miała. Długie brązowe włosy miała
związane w kucyk, sukienka w kropki dodawała jej uroku. Obok niej stał silnie
zbudowany mężczyzna. Był bez koszulki, więc dostrzegłam, że jest bardzo opalony
i wysportowany, niczym mój Aron. Ból głowy nie ustępował, ale poradziłam sobie
z nim na tyle by przywitać z nowymi znajomymi.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Sara, Wiktor to Lena. Wnuczka Paty i Edda – przedstawił mnie Patryk a
ja podałam im dłoń.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Lepiej się czujesz? – znów zapytał mnie Patryk.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Tak. W porządku, nic mi nie jest – odpowiedziałam.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
I właśnie wtedy dotarło do mnie, że po raz pierwszy w życiu kogoś
okłamałam. Archanioł nie powinien robić takich rzeczy, tym bardziej anioł
stróż. Nie było to najlepsze zagranie z mojej strony, ale nie chciałam nikogo
martwić.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Chodźmy na lody, albo na piwo. Mam dość na dziś. – powiedziała Sara
gdy wyszliśmy na główną ulicę. Wiktor i Lena szli z przodu a ja z Patrykiem za
nimi. Oni cały czas rozmawiali, my milczeliśmy. Czułam, że głowa zaraz mi
pęknie. Zdarzyło się to pierwszy raz w moim życiu. Byłam archaniołem, miałam
Srebrne Skrzydła, nie powinnam czuć bólu, a jednak. Coś w moim funkcjonowaniu
musiało się zmienić odkąd jestem na ziemi. Nie rozumiałam jeszcze co i byłam
wręcz pewna, że nikt mi tego nie powie. Przecież nadal byłam archanielicą,
aniołem stróżem, miałam skrzydła. Co mogło być nie tak? Czy moje moce zniknęły?
Czy straciłam swoje zdolności telekinetyczne? Czy to w ogóle było możliwe?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Lepiej się czujesz? – zapytała Sara troskliwie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Tak. Dzięki, że się martwisz – powiedziałam siląc się na uśmiech.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Spoko. Przyjaciele Patryka to moi przyjaciele – uśmiechnęła się.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Nie wiem jak długo szliśmy ani dokąd szliśmy, ale nie czułam zmęczenia,
choć moja głowa nadal niemiłosiernie bolała. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Po jakimś czasie moim oczom ukazała się drewniana chata przy której
siedziało mnóstwo ludzi popijających piwo, jedzących lody lub obiad.
Znaleźliśmy czteroosobowy stolik a Wiktor z Sarą poszli złożyć zamówienie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nie wyglądasz najlepiej – zagadnął mnie Patryk.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-To znaczy? – spojrzałam na niego. Siedział obok mnie i był tak blisko.
Przeszedł mnie dreszcz.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Jesteś strasznie blada. Na pewno dobrze się czujesz? Paty mi nie
daruje jak coś ci się stanie? – mówił przerażony. Złapał mnie za rękę i znów
spojrzeliśmy sobie w oczy. W jego znów dostrzegłam niekończącą się czerń. Nie
było ze mną za dobrze. Nie wiedziałam co się dzieje. Widziałam Patryka
podwójnie, chwilami potrójnie. Jego obraz i ludzi wokół nagle stał się
zamazany. Potężny ból trawił moją głowę. Zamknęłam oczy i zasnęłam.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;i&gt;&lt;b&gt;Patryk&lt;/b&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Lena zemdlała. Wszystko działo się bardzo szybko. Ktoś ze stolika obok
pomógł mi ją włożyć na plecy. Biegłem ile sił w nogach niosąc ją na barana.
Zostawiłem Sarę i Wiktora nic im nie mówiąc. Nie było na to czasu. Nie
wiedziałem co się z nią stało, co tak na nią wpłynęło, bo skoro była aniołem,
to takie zdarzenie w ogóle nie powinno mieć miejsca. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Tak, wiedziałem, że była archaniołem, aniołem stróżem zesłanym na
ziemię by uratować swoje królestwo. Tylko tyle udało mi się wyciągnąć od Paty i
Edda.&amp;nbsp; Nie byli zbyt wylewni jeśli chodzi
o udzielanie informacji i strasznie długo trwało zanim uzyskałem informacje o
Lenie, o sobie już nie wspominając. Żyje tylko dzięki nim. Jestem tu na ziemi,
tylko dzięki nim. Zawdzięczam im najlepsze cztery lata swojego życia. To już
cztery lata jak u nich jestem, a ja mam wrażenie, że mieszkam z nimi z o wiele
więcej.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Paty! Paty! –krzyczałem gdy już wbiegłem na osiedle gdzie mieszkaliśmy
– Paty! Paty!&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Kobieta musiała usłyszeć moje krzyki bo szybko wybiegła na drogę. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Co z nią?&amp;nbsp; - spytała przerażona
łapiąc Lenę za dłoń – Zanieś ją do piwnicy.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Zrobiłem jak kazała. Piwnica w domu Paty i Edda była ogromna.
Powiedziałabym nawet, że wręcz ogromna. Jak drugi dom. To było jednak
konieczne. Wiedziałem to sam po sobie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Położyłem Lenę na łóżku, przykryłem kocem, usiadłem na fotelu obok i
przyglądałem się przygotowującej jakąś miksturę Paty.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Mów – powiedziała niezbyt miłym tonem.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-To nie moja wina. Poszliśmy tylko do Centrum. Poznała Wiktora i Sarę i
nic więcej.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Trzask. Paty upuściła szklankę którą trzymała w ręce.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Jak to poznała Sarę? – spojrzała na mnie z niedowierzaniem i zaskoczeniem.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-No tak to Paty.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Spodziewałam się tego. Przecież byłam na to gotowa, ale nie
wiedziałam, że tak to na nią wpłynie. – ciągnęła Paty zbierająca szkło z
podłogi nie kalecząc się przy tym.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Możesz mówić jaśniej.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Wiesz, że Lena jest aniołem stróżem? Nawet tu na ziemi? – spytała mnie
od nowa robiąc miksturę dla Leny.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-No wiem. A co to ma wspólnego z Sarą?&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Lena jest aniołem stróżem Sary.&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://anylkaa-pokochajmnie.blogspot.com/feeds/1625354609020806639/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://anylkaa-pokochajmnie.blogspot.com/2015/01/rozdzia-trzeci.html#comment-form' title='Komentarze (5)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6336242444170592931/posts/default/1625354609020806639'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6336242444170592931/posts/default/1625354609020806639'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://anylkaa-pokochajmnie.blogspot.com/2015/01/rozdzia-trzeci.html' title='Rozdział trzeci'/><author><name>Anylkaa</name><uri>http://www.blogger.com/profile/05140802673844094370</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='26' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhuMV66pYSwcGW4IMLkmpTnHYXBi1IvaMQsVfrc6OFVm8k1i5_TSvFwauawdzmIYFMSYL2y0CCDfpdJmPIJZP4TMG0MVgLnNcQrZffB6IU-bqKDG-ZtMZTHB44B7wD-2A/s220/Anahi+132.png'/></author><thr:total>5</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6336242444170592931.post-8781937523001187094</id><published>2015-01-05T10:52:00.000+01:00</published><updated>2015-01-05T10:52:21.291+01:00</updated><title type='text'>Rozdział drugi</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Stałam jak wryta nie wiedząc co zrobić. Nie miałam pojęcia kim jest ta
kobieta, nie wiedziałam gdzie jestem ani co mam dalej robić. Chciałam usiąść i
się rozpłakać. Już tęskniłam za mamą, tatą, Aronem i za swoim życiem. Czy
zesłanie mnie tu było naprawdę konieczne? Skrzydła. Co ze skrzydłami? Nadal je
mam? Dotknęłam pleców, poczułam dwa zgrubienia i odetchnęłam z ulgą. Skoro
wszystko było na swoim miejscu nadszedł czas aby wybadać staruszkę i znaleźć
jakieś schronienie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Kim jesteś i skąd znasz moje imię? – zapytałam bacznie na nią patrząc.
Miała niesamowite błękitne oczy, bliznę na czole a jej twarz była pokryta
zmarszczkami. Musiała być naprawdę stara.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Widzę, że naprawdę im się spieszyło, że wysłali cię tu bez
jakichkolwiek informacji.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Im, czyli komu? Mamie, tacie? – spytałam – Zaraz… To ty ich znasz? –
dodałam zszokowana tym co sama odkryłam.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Tak. Znam ich lepiej niż ktokolwiek na ziemi. Wejdźmy do środka. Tam
ci wszystko opowiem.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Babcia zaprowadziła mnie do dużego domu z piękną drewnianą altanka przy
wejściu i balkonem na piętrze. Wnętrze domu wyglądało zjawiskowo. Ściany w
kolorach białym i niebieskim idealnie wkomponowały się w drewniane wyposażenie
domu. Kobieta zaprowadziła mnie do dużego salonu, kazała usiąść i zaczekać.
Usiadłam na miękkiej jak moje skrzydła kanapie i rozejrzałam się niepewnie.
Przede mną&amp;nbsp; na drewnianej szafeczce stał
duży telewizor a z lewej strony stał malowniczy, wykładany brązowymi cegiełkami
kominek na którym stały figurki aniołów. Dopiero teraz zorientowałam się, że na
ścianach wiszą portrety aniołów a figurki aniołów stoją w każdym możliwym
miejscu. W tej chwili dziękowałam Mariusowi za lekcje z życia człowieka. To
dzięki tym lekcjom potrafiłam się w teraz &amp;nbsp;tu odnaleźć.&amp;nbsp;
W każdym kącie pokoju stały doniczki z kwiatami a po prawej stronie było
wyjście na taras. Kobieta długo nie wracała i zaczęłam się denerwować.
Spojrzałam na dłonie by zobaczyć czy faktycznie nadal mogę chronić moja
podopieczną. Na szczęście ta moc mi została. Dziewczyna aktualnie się uczyła,
więc mogłam spokojnie ją zostawić. W nauce moja pomoc była jej zbędna.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nie sądziłem, że to stanie się tak szybko – usłyszałam za plecami głos
starszego mężczyzny. Odwróciłam się i omal nie zamarłam. Przede mną stał tata,
tylko w wersji milion lat starszej. Chyba zaczęłam mieć przewidzenia z tej
tęsknoty. Mężczyzna miał na głowie kapelusz i ubrany był w krótkie spodenki i
cienką podkoszulkę. Bruzdy na jego twarzy świadczyły, że przeżył wiele, ale
przez jego rysy i głębokie czarne oczy miałam wrażenie, że widzę przed sobą
tatę. Znów powróciła okropna tęsknota za rodziną choć byłam tu &amp;nbsp;krótki czas. Staruszkowie usiedli na fotelach
naprzeciw mnie a ja w końcu mogłam zalać ich potokiem pytań, czego wcale nie
uważałam za niewłaściwe w takiej sytuacji.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Czy ktoś mi w końcu powie gdzie ja jestem i kim wy jesteście? –
próbowałam być spokojna.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Jesteś na ziemi – odezwał się mężczyzna – Ja jestem Edd, a to moja siostra Paty.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-I niby skąd wiecie kim jestem?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Tego dowiesz się później – Paty spojrzała na mnie nie pewnie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Okej. To możecie mi wyjaśnić po jaką cholerę się tu znalazłam, kim są
Wygnańcy i co ja mam tu robić w ludzkim świecie? – podniosłam trochę głos.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Królestwo Aniołów znalazło się w niebezpieczeństwie. Jesteś tutaj bo
jako jedyna możesz ocalić nie tylko świat aniołów, ale również doprowadzić do
odrodzenia wymarłej rasy.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Niebezpieczeństwo? Jakie niebezpieczeństwo? Kto może zagrażać aniołom?
Jaka wymarła rasa?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Moje zdenerwowanie zmieniło się w zaniepokojenie. Świat aniołów był w
niebezpieczeństwie i tylko ja mogę go ocalić. Ale jak niby mam to zrobić? Nic
nie rozumiałam.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Naprawdę nikt ci nie powiedział? – zapytał Edd&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Naprawdę nic nie wiem. Wszystko działo się tak szybko. Mówili tylko,
że Wygnańcy dotarli do bram i że posiadają oni jakąś broń, która może mnie
zabić, co jest niemożliwe bo jestem nieśmiertelna.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Ups. Dlaczego opowiadałam takie rzeczy obcym ludziom? Mimo, że nie wiem
kim byli postanowiłam dać im szansę. W chwili gdy Paty zaczęła mówić o
Królestwie wiedziałam, że muszę im zaufać. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Edd jak to możliwe, że ona nic nie wie? &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nie wiem Paty. Nic z tego nie rozumiem.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Rodzeństwo ewidentnie było zaskoczone moją niewiedzą na temat grożącego
mi i królestwu niebezpieczeństwa. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Proszę was, powiedzcie mi wszystko. Już nie mogę tu wytrzymać. Chcę
wracać do domu. Tylko powiedzcie co mam zrobić – czułam, że zaraz się
rozpłaczę.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Wygnańcy to ni ludzie, ni anioły ni bogowie. To połączenie tych
wszystkich trzech ras. Szukają Srebrnych Skrzydeł by zapanować nad niebem i
zdobyć nieśmiertelność. Są nową rasą, anioły nie do końca wiedzą jak ich
pokonać, a bogowie nie chcą nam pomóc. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Czyli wszystko tak naprawdę zależy ode mnie. Wiecie jak mogą mnie
zabić skoro jestem nieśmiertelna? – zapytałam.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nie byliśmy tego pewni, ale twoje przybycie potwierdza, że zdobyli
Czarny Miecz. Jedyną broń, która może zabić nieśmiertelnego anioła –
odpowiedział mi Edd.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Madlen, wiemy, że chcesz wiedzieć po co to wszystko, ale my też mamy
swoje ograniczenia. Nie możemy od tak powiedzieć ci wszystkiego co być chciała
wiedzieć. Chcielibyśmy, ale po prostu nie możemy – tłumaczyła się Paty.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Pora żebyś nauczyła się życia jako człowiek – z uśmiechem na twarzy
powiedział Edd.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-To znaczy? – spytałam przerażona.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Naszym zadaniem jest cię chronić, ale ty sama musisz też o siebie
zadbać. Pójdziesz do pracy. Od dziś nazywasz się Lena Wiśniewska, masz
dwadzieścia dwa lata i przyjechałaś do nas zza granicy by się nami opiekować.
Skończyłaś studia ogrodnicze, dlatego od jutra zaczniesz pracę w Centrum
Ogrodniczym naszych sąsiadów. Wiedzą o tobie, więc&amp;nbsp; o nic się nie martw – wytłumaczył mi Edd.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Wiedzą o mnie? Że jestem aniołem? – spytałam zaskoczona.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nie spokojnie. O tym wiemy tylko my. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Ale ja nie mam pojęcia o byciu ogrodnikiem – odpowiedziałam.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Masz. Jeszcze o tym nie wiem, ale uwierz mi, że od jutra będziesz znała
się na tym najlepiej na świecie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Mimowolnie się uśmiechnęłam. Edd i Paty byli dla mnie mili i czułam, że
mogę a wręcz muszę zaufać.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Musisz jednak na siebie uważać – ostrzegła mnie Paty.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Na co?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Na to jak się zachowujesz, co mówisz, co robisz. Nie możesz dać po
sobie znać, że jesteś z innego świata. Wiemy, że Marius uczył się wszystkiego o
życiu człowieka, ale naprawdę musisz być ostrożna.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Chciałam zapytać skąd znają Mariusa, ale skoro nie powiedzieli mi kim
są wątpiłam, żeby udzielili mi odpowiedzi także na to pytanie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-A gdzie będę mieszkała? &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Zamieszkasz z nami – odpowiedział Edd - Byliśmy przygotowani na to, że
się zjawisz jednak pojawiłaś się wcześniej niż nasz plan to przewidywał.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Chodź ze mną. Zaprowadzę cię do twojego pokoju – dodała Paty.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Po drewnianych schodach udałam się za Paty na piętro. Na piętrze nie
znajdowało się nic prócz samych drzwi prowadzących zapewne do pokoi.&amp;nbsp; Mój pokój znajdował się na końcu korytarza.
Drzwi w kolorze błękitu wyróżniały się nie tle pozostałych brązowych i jednych
czarnych. Paty otworzyła mi drzwi i weszłyśmy do środka. Pokój był naprawdę
przytulny. Wszystko było w kolorze błękitu przeplatającego się ze srebrem bądź
bielą. Pod oknem stało łóżko na którym leżały poskładane ubrania. W kącie stała
dość duża szafa a pod jedną ze ścian biurko na którym stało zdjęcie moich
rodziców.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Jak to możliwe? – zapytałam ze smutkiem, bo tak bardzo za nimi
tęskniłam.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Zdjęcie ukazuje osoby za którymi najbardziej tęsknisz.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Tęsknie też z Aronem – powiedziałam do zdjęcia, ale Aron się na nim
nie pokazał. Spojrzałam na Paty a ona tylko wzruszyła ramionami.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nie chowałam twoich ubrań, chciałam żebyś sama to zrobiła. O nic nie
musisz się martwić. Masz wszystkie rzeczy jakie na ziemi posiada normalna
dziewczyna. Jednak nie zdążyliśmy ze wszystkim na czas. Nowy telefon dostaniesz
dopiero jutro. Łazienka znajduje się po lewej stronie. Zostawiam cię samą żebyś
przywykła. Gdybyś czegoś potrzebowała będę z Eddym na dole lub w ogrodzie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Spojrzałam na nią zakłopotana.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Spokojnie. Nic nas to nie kosztowało. Uwierz mi. Nie&amp;nbsp; jesteś pierwszym aniołem w naszym domu, ani
nie ostatnim.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Był ktoś przede mną? – zapytałam zaskoczona.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-No pewnie. Kiedyś ci o tym opowiem, a teraz odpocznij.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Paty już wychodziła z pokoju, gdy zdałam sobie sprawę, że nie mam pojęcia
jak długo już tu jestem.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Paty?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Tak kochana?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Jak długo już tu jestem?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
-Nie dłużej niż godzinę. Miałaś z tego zajęcia z Mariusem prawda?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Przytaknąłem głową. Paty uśmiechnęła się i wyszła. Zostałam sama.
Zupełnie sama a jutro miałam zacząć pracę i udawać, że jestem człowiekiem
zamiast ratować swoje Królestwo. Czy to miało jakikolwiek sens? Na zdjęciu cały
czas widziałam uśmiechniętych rodziców. Nie byłam gotowa żeby opuścić bliskich,
zostawić dotychczasowe życie i zniknąć. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Gdy otwarłam szafę zobaczyłam coś co wywołało uśmiech, ale i smutek na
mojej twarzy. Na wieszaku wisiała moja anielska szata w kolorze błękitu.
Dotknęłam miękkiego i lśniącego materiału i chciało mi się płakać z tęsknoty. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
Gdy już uporałam się z ubraniami doszłam do wniosku, że siedzeniem w
pokoju niczego się nie nauczę. Wyszłam z pokoju i stanęłam jak wryta gdy
zobaczyłam, że z pokoju z czarnymi drzwiami wychodzi chłopak. Ubrany cały
czarno był równie zaskoczony moim widokiem jak ja jego. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://anylkaa-pokochajmnie.blogspot.com/feeds/8781937523001187094/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://anylkaa-pokochajmnie.blogspot.com/2015/01/rozdzia-drugi.html#comment-form' title='Komentarze (3)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6336242444170592931/posts/default/8781937523001187094'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6336242444170592931/posts/default/8781937523001187094'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://anylkaa-pokochajmnie.blogspot.com/2015/01/rozdzia-drugi.html' title='Rozdział drugi'/><author><name>Anylkaa</name><uri>http://www.blogger.com/profile/05140802673844094370</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='26' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhuMV66pYSwcGW4IMLkmpTnHYXBi1IvaMQsVfrc6OFVm8k1i5_TSvFwauawdzmIYFMSYL2y0CCDfpdJmPIJZP4TMG0MVgLnNcQrZffB6IU-bqKDG-ZtMZTHB44B7wD-2A/s220/Anahi+132.png'/></author><thr:total>3</thr:total></entry></feed>