O ja: 4kg850, 59,5cm ondertussen; Ze worden zo vlug groot, meneer!

It’s match day.
It’s Valentine’s day.
Leter your better half know how you feel.

De Italianen doen ook mee trouwens.

Vanavond spelen we tegen Brugge … ‘t zal spannend worden!

Oden’s struggle with cancer finally came to an end.
May he rest in peace and his memory be eternal.

‘t Ziet er allemaal zeer tof uit. Het kriebelt vanbinnen. En toch weet ik niet hoe het voelt, zo om op latten/een snowboard te staan.

Ik geef toe, mijn eerste keer moet nog komen. Misschien in 2011?

dat jullie gratis slabbetjes uitdelen vind ik de max, zeker nu ikzelf sinds kort trotse vader ben geworden. Echter, eerst zeggen dat ik er gratis en voor niks ene kan krijgen waarop ik al m’n gegevens moet vrijgegeven (laat de reclame maar komen zeker?) en me nadien pas de melding geven dat ik misschien — afhankelijk van de windrichting, de lijfgeur van de omroepsters van één na een zware dag, én indien God hemzelve het belieft? — mogelijks er eentje kan krijgen vind ik niet leuk.

De één slabbetjes — (c) VRT

Dat het aanbod snel uitgeput zal zijn kan ik goed begrijpen — wie niet wil er een bavetje met “Ik zen nogal ne keirel hé!” rondom z’n kleine spruit zien?! — maar om dat op dergelijke wijze aan te pakken … neen, zo werkt een webshop niet. Een echte shop of actie in die trand zou de stockindicatie gewoon (ja, dat kan “gewoon“) op de site vermelden en per aanvraag die mee aanpassen, dat zou pas eens aangemaam surfen zijn! Zo weet ik — als klant — meteen wat er nog beschikbaar is, en of het nog de moeite is om me in te schrijven … of heeft de commercie — viz. het verzamelen van gegevens van ouders met jonge kinderen om ze later bvb. een bak Ketnet-mails te sturen —  plots de overmacht genomen?

Niettegenstaande vind ik het uiteraard een heel mooie actie van jullie. Marketingwise knap gezien om die doelgroep (jonge ouders) aan te spreken (de idee op zich is uiteraard zo oud als de straat: geef gratis iets weg en zorg dat je logo er zo groot mogelijk op staat), enkel de uitwerking mocht wat beter.

Trouwens, nu ik jullie toch aan de lijn heb: de Ketnet-shake lijkt me te lang (en dus te moeilijk) voor jonge kinderen. Het had beter iets kort en meteen ook iets logisch van tekst geweest (“Alles King Size” — Zitten we in de Quick of zo?). Ik denk maar snel aan “Hey you, oe ist mee joe — alles kits maat?” of iets in die aard: da’s kort, én meteen ook logisch

• “Dag mevrouw” — “Ja, ‘t is voor een opname bij de reumatologie, ze weten er van”
• “OK. Sis-kaart bij mevrouw?” — “Hier zo.”
• “Identiteitskaart?” — “Check!”
• “Wit kaartje van’t UZ?” — “Dat ook ja, adres moet wel nog gewijzigd worden.”
• “Geen probleem mevrouw, hier uw nieuw kaartje zie.” — “Merci!”
• *wat getokkel op de computer*
• “Tiens … wacht … keer bellen naar daar”

Om een lang verhaal — één van 40 minuten om precies te zijn — kort te houden: Wanneer Hilde van het onthaal Eveline — euh — “in de computer stak” belde ze naar die dienst reumatologie zodat zij haar een bed zouden toewijzen waarop Hilde vervolgens de opnamefiche van Eveline zou kunnen afdrukken. Veel gebel en gekeuvel later bleek dat de dienst reumatologie de week voordien reeds een record voor Eveline aangemaakt had en dat ze nu naast elkaar op die verschillende entries aan het werken waren waardoor ze maar op elkaar bleven wachten. Ach, ‘t is me ook vaak genoeg overkomen (werken op lokale vs. live data) dus echt kwalijk kan je het hen niet nemen; Onthouden doe je’t wel uiteraard.

Het UZ (detail) (bron)

Eindelijk geraakt waar we moesten zijn kwam de dokter langs om Eveline door alles te praten: bleek dat die vrij kort door den bocht ging en meteen over ladingen cortisone begon te praten en dat de borstvoeding zeker en vast stopgezet moest worden! Euh … toch wel even zwaar slikken eerlijk gezegd! Gelukkig was ze — nadat ze met “de prof” gebeld had — ietwat voorzichtiger geworden en gingen ze de remedie uitstellen tot na dat alle tests (en resultaten) terug waren om zo de borstvoeding niet onnodig in gevaar te brengen. Dat zou een tweetal weken duren, zodat we intussen de tijd zouden hebben om alles te regelen en te doen.

De geplande biopsie zou de ochtend nadien (vandaag) om 7u30 doorgaan, wat de avondopname verklaarde, en tegen 12u ’s middags zou ze zeker naar huis mogen.

~

Vandaag om 11u kreeg ik van Eveline te horen dat haar onderzoek  last-minutegewijs pas om 14u30 zou doorgaan. Achteraf hoor ik echter van Eveline dat ze om 8u15 wakker geschoten is en zich afvroeg waarom niemand haar is komen halen waarop ze antwoordden dat het verschoven was … ik vermoed eerder dat iemand haar vergeten halen was eerlijk gezegd.

On her way …

Tegen 13u ben ik met Finn toegekomen op het UZ (er was geen afgekolfde melk meer op voorraad, dus we moesten wel zo vroeg richting UZ afzakken gezien Eveline daar reeds afgekolfd had) en hebben we net Eveline nog zien weggevoerd worden richting de bioptie. “Mevrouw zal een uurtje tot een uurtje een half weg zijn“, kreeg ik nog van de persoon die haar mee nam te horen. Allez bon, praise the lord voor iPhones en 3G om de tijd me tegemoet kwam door te komen zeker?

~

De batterij van de iPhone was reeds lange tijd morsdood; Het boekje over borstvoeding van voor naar achter uitgelezen; Alle verpleegsters waren eens naar “da schuun manneke” komen kijken; Finn was goed verzadigd en reeds enkele malen ververst; Ikzelf had honger als geen ander; De andere dame op de kamer had een koortsopstoot; Menig oud wijveke had ik op de gang reeds van me af geslagen; De nieuwe Blokken ging net beginnen en toen … toen werd Eveline — drie uur en dertig minuten nadat ze voor onderzoek meegenomen was — met bed en al naar binnen gerold; Finally!

Verzadigde knock-out Finn!

Tijdens die tijd hebben ze een biopt van een ader aan haar slaap genomen alsook een biopt van de dijspier om te zien of de ontsteking zich uitgespreid had of niet. Bovendien hebben ze een nieuwe echo van de halsstreek genomen om dat te vergelijken met het eerder verkegen beeld. De prof die de touwtjes in handen had, had als snel door dat het hier geen Takaysu Arteritis betreft … een last van een paar duizenden kilo van onze schouders; Oef!

Het beeld dat ze nu hadden was een compleet normaal en toonde geen enkele gelijkenis met dat van een week geleden. Na wat doorvragen van Eveline bleek dat de onsteking er heel goed zou kunnen gekomen zijn van haar episiotomie (aka, “knip”) tijdens de bevalling en zich vervolgens in haar hals gemanifesteerd zou hebben. De zwelling zou door een vochtophoping kunnen verklaard worden; Een andere mogelijkheid is dat er een adertje gescheurd is (waarschijnlijk door het persen tijdens de bevalling).

Om geheel zeker te zijn of er geen scheurtje/lek is gaan ze op 5 januari een MRI scan uitvoeren. Het uur van de scan ligt reeds vast en dat kan niet verschuiving aldus de dokter — als extra heeft ze de scan als prioritair geboekt … nu maar hopen dat het effectief zo zal zijn (het UZ ondertussen een beetje kennende …). Als contrastmiddel gaan ze afstappen van het gebruikelijke om de borstvoeding zeker en vast niet in het gedrang te brengen. Op 6 januari (de datum waarop Finn uitgerekend werd, nota bene) volgt een eindverslag door de behandelende arts.

~

Pfff, ik had me m’n kerstvakantie en eerste weken met Finn toch wel vrij anders voorgesteld. Nu, gelukkig is alles goed aan het aflopen (juist de MRI scan nog) en is er zo goed als niks aan de hand; Een énorme last van onze schouders.

Bij deze ook een bedanking aan de verpleegsters van het UZ omdat ze ons zo goed geholpen hebben deze namiddag (afkolfapparaat meerdere malen steriliseren, een voedingskussen te leen geven, een wegwerpflesje van de dienst materniteit gaan halen, melk warmen, etc.). Enige jammere echter is dat het UZ me niet meteen als ziekenhuis maar eerder als een fabriek overkwam …

As you were soldier, move along.

Ondertussen zijn we een paar dagen verder en gaat het eigenlijk heel goed met Eveline. De last die ze had (zijnde de keelpijn) is sinds een viertal dagen over waardoor ze geen pijnstillers meer moet nemen. Niet dat de ‘ziekte’ weg is, maar zonder extra overlast is het uiteraard aangenamer om er mee om te moeten gaan.

Bijkomend goed nieuws is dat de vroedvrouw bepaalde zaken aangaande cortisone opgezocht heeft en dat blijkt dat het wel combineerbaar zou zijn met borstvoeding geven: slechts 1 procent zou via de melk naar de baby gaan, waarna er slechts 1 procent (van die 1 procent) effectief in hem zou geraken. Uiteraard hangt alles af van de dosis cortisone, maar op het eerste zicht zou Eveline toch borstvoeding blijven kunnen geven.

Indien bovenstaande niet mogelijk zou zijn kan er mogelijks nog een andere oplossing op gevonden worden maar enkel indien de halfwaardetijden (de tijd waarin de hoeveelheid stof tot de helft gereduceerd wordt, bekend van de C-14 datering methode en toepasbaar op alle stoffen) goed zijn. Indien die goed zit zou er een scenario waar er een deel van de afgekolfde melk weggegoten moet worden tot stand kunnen komen.

Halfwaardetijden grafiek
(let niet op het woord Radioactiviteit, stond reeds op de illustratie)

Stel – *stel* – bvb. dat Eveline elke week een spuit moet krijgen en dat na 1 dag na toedienen ervan de hoeveelheid cortisone niet meer schadelijk voor Finn zou zijn, dan kan Eveline de melk gedurende één dag afkolven & weggieten en de andere dagen toch borstvoeding geven (die ene dag valt dan te overbruggen met eerder afgekolfde melk). Opnieuw: alles hangt af van de dosis en indien die te veel zou zijn de manier van toedienen, het aantal toedieningen, de halfwaardetijd, etc.

Verder is het onderzoek dat nu gepland was ingekort tot een nacht en een (voormid?)dag. Morgenavond (dinsdagavond) moet Eveline omstreeks 18u “binnen” en de dag erna mag ze weer naar huis. Omdat we onze Finn niet mee willen nemen naar het ziekenhuis (waarom hem een dag tussen de zieke mensen plaatsen als het ook anders kan?) heeft Eveline de voorbije dagen praktisch constant melk zitten afkolven zodanig dat ik hem met de fles kan voeden terwijl zij in het ziekenhuis ligt.

Normaal gezien hebben we genoeg melk op voorraad, maar alles zal afhangen van de eetlust van onze Finn … de laatste dagen is hij nog meer dan anders onverzadigbaar, we vermoeden z’n eerste groeispurt! Indien hij zo doordrinkt zal hij zeker de drie kilo passeren net na nieuwjaar me dunkt!

Dan maar een bezoek bij de dokter vastgelegd (via het web, dat kan tegenwoordig allemaal) voor de dag erna. Toen ze terugkwam was het blijkbaar nog niet helemaal duidelijk: volgens de dokter was het niet haar schildklier noch haar keel maar “iets anders”. Een bezoek bij de radioloog zou meer duidelijkheid brengen.

Gisteren ging ze dan maar om foto’s en kwam het resultaat bij haar huisarts binnen waarop die dat naar ons doorbelde: takayasu arteritis aldus de radioloog (doch nog niet 100% zeker)

Euh, say what?! Een Googlebon later blijkt dat toch iets vrij ernstig (ontsteking van de aderen als ik het goed begrijp) maar – mits de nodige medicatie – treatable is. Echter, de medicatie is prednisone (In non-House lingo: cortisone) samen met steroids waardoor het ganse borstvoedingsverhaal in het water valt en onze wolk van vreugde sinds de komst van Finn mooi uit elkaar spat.

Als kers op de taart moet Eveline nu maandag voor 3 dagen in het UZ binnen om een angio en een biopsie van een ader ter hoogte van de slaap uit te laten voeren om zo de diagnose definitief vast te stellen, waarop de behandeling van start kan gaan.

En zeggen dat het met iets banaal als keelpijn begon …

Update 2009/12/14: ‘t was dus niet “iets meer dan een maand”, onze jongen is te vroeg geland