Papjes eten doet hij al langer vlot – alhoewel – en drinken uit een bekertje begint ook al te lukken. Ligt hij niet op z’n rug met al z’n speeltjes op z’n speelmat te spelen, dan zit hij flink rechtop (af en toe valt hij nog eens achterover) of rolt hij er op los, wisselend tussen buik- en ruglig.

De iPhone ontgrendelen kan hij nog niet, maar los op de iPhone meppen om Spongebob iets te laten doen in de Spongebob Tickler app, dat moet je’m geen twee keer voortonen (net zoals toetsen op een toetsenbord aanslaan).

Sinds vorige week maakt hij ook aanstalten om te kruipen. Oké, voorlopig gaat het nog achteruit, maar binnenkort zal hij ‘m wel in eerste krijgen vermoed ik. Voor de Facebook-lozen, of zij die het filmpje gemist hebben, ziehier onze Achteruitkruipemans!

Ach, hij wordt toch zo snel groot. Twee maand geleden nog kon hij niet eens rechtopzitten, of van buik- naar ruglig (en omgekeerd) overgaan.

Als bovenstaande u nog niet overtuigd heeft: op de redactie las ik vandaag “Memento met een stevige dosis anabole steroïden” over de film. Klinkt niet slecht.

Voor zij die niet zo veel met films bezig zijn: de film is van dezelfde hand als de regisseur van Memento, een schitterende brainfuck film met een IMDB rating om U tegen te zeggen (8,7). (Weetje: In Memento zal je waarschijnlijk wel de acteurs die Cypher en Trinity in The Matrix spelen herkennen).

~

Af en toe krijg ik van Kinepolis een mailtje in de inbox. U weet wel, om de klanten te informeren. Gisteren kreeg ik onderstaande de inbox: Blijkt dat ze op de Nationale Feestdag (vandaag) gratis tickets aan de bioscoopgangers van de dag uitdelen indien men als de Belgische driekleur verkleed komt.

Op dagen zoals deze wou ik dat ik een rode broek had.

Ja zeg, had die Hilary niet zopas mijn Langste Route afgepakt en had ze erna niet met Mary-Ann een ertske gewisseld dan had ik – en niet Mary-Ann – de 11 punten binnen (moest enkel nog één straat leggen en één stad bouwen).

Of had Mary-Ann net voor mijn voorbije beurt de struikrover niet gesmeten, ik had twee schapen kunnen ruilen (dank u haven!) voor mijn – toen nog ontbrekende – erts en de stad kunnen zetten (de langste route had ik toen nog).

Had had had … “had mijn tante ne vent geweest, tons was’t mijne nonkel”.

Djutoch.

Wat gaan ze nog allemaal uitvinden? Droogkasten met verlichting in? Ah nee, wacht, dat bestaat blijkbaar al …

What’s next, een muziekske wanneer je de deur opentrekt?

Het duurt even eer het op gang komt, maar daarna is het goed vertrokken. Niet alleen de classics maar ook iets recenter zoals Portal passeren de revue.

Jammer dat we geen foto’s hebben van toen hij er effectief in zat. Maar ja, je kent dat: te druk bezig met hem vast te houden, tegen hem te babbelen over hoe tof het wel niet is, zelf met het water te spelen, …

Vandaag was het dan ook weer prijs: Ons Fleeble — dat ooit kleine ding van nog geen jaar oud, ondertussen hoogzwanger en bijgevolg binnenkort tienermoeder — kwam met een muisje af tot op het plankier, deze keer een bosmuisje.

De muizenteller staat deze week ondertussen op zeven lijkjes, een mengeling van bosmuisjes, spitsmuizen – die blijkbaar geen muizen zijn, dank u @jente – en veldmuizen. Eveneens op de teller staat één levend spitsmuisje dat eersgister onder de wasmachine zat te piepen. Heb het beestje netjes kunnen vangen (een afgesneden fles langs de muur waar ze passeren zal houden werkt altijd!) en dan maar achteraan de weide losgelaten.

Tussen al dat gekijk door ging z’n mondje af en toe open, nam hij een klein hapje en begon het kijkavontuur opnieuw. Het ventje was/is vrij snel afgeleid.

Nog niet eens halverwege de maaltijd krijg ik na een minuut rondturen nog een hap van hem te zien. Ik neem een nieuwe schep eten en wanneer ik terug naar Finn kijk zie ik hem recht voor zich staren, de kin iets naar omhoog, de mond open en tegelijkertijd slikbewegingen maken. Een fractie van een seconde later begint hij rood te worden en komen de tranen in zijn ogen … “hmmz, ik ken dat precies” … Snel schud ik eens aan Finn z’n schouder — “Finn, ademen hé jongen” maar zonder resultaat, hij werd roder en bleef happen.

Omdat z’n mond open was kon ik zien dat hij een stuk van z’n eten opgehamsterd had – door constant rond te kijken was hij blijkbaar vergeten om te kauwen/slikken – en dat het in de weg zat. Snel met m’n vinger in z’n mond het weinige beetje er uit gehaald, Finn uit z’n Tripp-Trapp gelift om …

Plots hoor ik ‘m zich verslikken — “Oef, hij krijgt lucht!” — en wat later was hij terug z’n lachende zelve. Phew, was me dat even schrikken zeg! De ene seconde was alles prima, en de seconde erna ging het goed fout. Ik kan je zeggen: de paar lepels erna zijn met bevende hand naar binnen gegaan!