اين، همه من نيستم

مهدي — Sat, 05 Jul 2008 22:33:00 GMT

پيش نوشت :
" لعنتي بيا منو بزن.
که بفهمم اصلا مي بيني من کجا وايسادم "

نمي دونم. بهش مي گن رونمايي يا چي.
ولي خب. من خيلي وقته يه جاي ديگه هم مي نوشتم.
بعد از امتحانا هم يه دو سه روزي روش کار کردم و اين از آب در اومد.
خب. از اول هم گفته بودم که اين وبلاگ فقط يه پيشنويس هست.
به هر حال من ديگه اينجا نمي نويسم.
حس خوبي ندارم. نشستم همه پست هام رو دوباره خوندم. به ياد آوردن تک تک لحظاتي که اين ها رو مي نوشتم.
توي خونه. لابي دانشکده. سر کلاس درس. کافه هنر. تئاتر شهر...
آدم نوستالژيکي نيستم. ولي يادآوري شون، يادآوري تک تک لحظه هايي که کلمات رو مي نوشتم، با همه اتفاقاتي که قبلش، همون موقع يا بعدش برام افتاد، يه حس مه آلودي داره. غمگين نيست. ولي خوشايند هم نيست.
مي گفت : « از ترس اينکه يه وقت خداحافظي نکنه، به هيچکس سلام نمي کرد.»
من سلام کردم. ولي نمي تونم خداحافظي نکنم.
من اينجام :
http://www.sarnie.ir
امکانات پذيرايي خيلي محدوده. بر و رو نداره. ولي مزه چرا.

آفتاب،
شايد جايي، کز آن، کرانه افق را،
خونين مي کرد،
پرنده اي بال بگشايد،
سينه آسمان را بشکافد،
تا عطر مرداب را بگستراند.
لک لکان،
سرخوش از آبي آب هاي اقيانوس،
نمي دانند،
مرداب ميعاد زندگي است.

پ . ن : اونجا ديگه اين مهدي نيست. من، هروقت بخوام مي تونم عوض بشم. من متولد سال مارم.
پ . ن 2 : اونجا ديگه خبري از اين مدل نوشتن نيست. همه چيز عوض شده. خونه جديد، اثاثيه جديد هم مي خواد.
پ . ن 3 : پيش نوشت مخاطب خاص داره.
پ . ن 4 : همه حقوق اين وبلاگ در طبق اخلاص وقف عام شد.
پ . ن 5 : خط جديدي رو شروع کردم. نقطه سر خط !

نقطه سر خط (گاه نوشت هاي من)

اين، همه من نيستم