No Identity

Ako naman ang mahal niya. Okay lang naman yun diba?

2021-04-30T16:12:00.004+08:00

Ako naman ang mahal niya.

Okay lang naman yun diba?

Photo by Jeremy Bishop on Unsplash

Nagtatanong ka kung anong opinyon ko sa kwento mo. Gusto mong malaman kung tama ba yang nararamdaman mo. Nagtatanong ka kung sapat ba ang mga rason mo para ipaglaban ang pagmamahal mo.

Ito lang ang sagot ko. Umaasa ako na makukuha mo ang pinupunto ko.

1 Corinthians 13

Love is patient..

"Hindi ko na hihintayin na maghiwalay sila, ako naman daw ang mas mahal niya."

Love is kind..

"Wala akong pakialam kung may masasaktang iba, ang importante mahal namin ang isa't-isa. Ipaglalaban ko ang pagmamahalan naming dalawa!"

Love is does not envy, it does not boast, it is not proud..

"Oh? Sigurado kang mas mahal ka niya? Pero bakit nasa akin siya? Bakit kapag nalulungkot siya, sa akin siya tumatakbo? Bakit kapag may okasyon palaging nasa akin siya? Bakit mas gusto niya akong kasama kaysa sa'yo? Bakit niya pa ako hinanap kung masaya pala siya sa'yo?"

It does not dishonor others, it is not self-seeking, it is not easily angered, it keeps no record of wrongs..

"Pwede bang hayaan mo na lang kaming maging masaya? Oo! Ikaw ang nauna pero ikaw ba ang pinili niya hanggang huli? Hindi naman diba? Ikaw na lang ang hadlang sa kasiyahan naming dalawa. Move on kana, pwede ba? Kailangan ko siya at kitang-kita naman, ako ang kailangan niya at hindi ikaw."

Love does not delight in evil but rejoices with the truth..

"Ang tanging mali lang ay ang sitwasyon. Nagkita kami sa maling panahon. 'Yung panahon na nakatali na siya sa iba. Pero ano ngayon? Walang mali sa tunay na pagmamahal. Ganyan naman talaga diba? Nagmahal siya kaya dapat handa siyang masaktan. Kung may mahal ng iba ang mahal niya, pakawalan na lang niya kaysa magdusa lang sila habang-buhay. Dapat hayaan niya na lang kaming maging masaya."

It always protects, always trusts, always hopes, always perseveres.

"Nabuntis ka lang niya kaya ka niya pinakasalan. Walang pagmamahal 'don. Kaya nga siya nasa akin ngayon kasi sa akin niya nakita ang pagmamahal na hindi niya nahanap sa'yo. Hindi siya masaya sa'yo, hindi ka niya mahal. Anong mahirap intindihin don? Susustentuhan naman daw niya ang anak niyo at okay lang sakin 'yon. Maghanap ka na lang din ng iba dahil malapit na kaming magka-baby. Ang pagkakaiba natin, ako ang gusto niyang makasama sa pag-buo niya ng sariling pamilya. 'Wag ka ng manggulo, please lang."

Naitatama ba ng pagmamahal ang isang pagkakamali? Ang hirap ng tanong na'to. Sobra.

Sayang, bagay sana kami.

Sayang, perfect sana kami para sa isa't-isa.

Sayang, kung ako lang sana ang una niyang nakilala.

Sayang, nagkamali kasi siya noon. Nagkamali kasi ako noon, ito tuloy natali kami sa maling tao.

Napakaraming nasasayang na pagkakataon dahil sa mga maling desisyon natin noon. 'Wag mo na sanang dagdagan pa ngayon. Ang isang bagay na nagsimula sa mali ay hindi kailan man nagtatapos bilang isang tama. Masaya ka ngayon pero you'll never be truly happy. Masaya kayo ngayon but behind that happiness, alam mong may ibang taong nagdudusa sa pagmamahalang pinaglalaban niyo. Bitbit mo ang consequences ng mga magiging desisyon mo ngayon. Baka sa dulo, mas marami pang magiging sayang.

Kung nababasa mo ito ngayon, baka ito na ang sign para bitawan mo 'yung mga maling bagay na pinaglalaban mo ngayon. Kung kahit papaano ay napapaisip ka sa mga sinasabi ko, it's a sign na you're a good person. Ang mabuting tao na kagaya mo deseves a genuine happiness. Deserve mo yung kaligayahan na isang daang pursyentong para sa'yo. Maghintay ka lang, hindi mo siya deserve.

Proud ako dahil nakatagpo ako ng taong kayang magmahal kagaya ng pagmamahal na nararamdaman mo. Pero hiling ko lang, makakita ka ng tamang tao na pagbubuhusan mo ng ganyang klaseng pagmamahal. Hindi sa kanya. Hindi sa taong nakatali na sa iba.

Please.

Hanggang dito na lang ba talaga ako?

2021-04-28T04:18:00.007+08:00

Hanggang dito na lang ba talaga ako?

Photo by Ki Severinova on Unsplash

Habang tumatakbo ang oras ay 'tila ba mas lumilinaw ang mensahe na sinasampal sa akin ng realidad:

"Hanggang dyan ka na lang."

Ilang oras na akong nakatingin sa monitor ng laptop ko. Ilang words na rin ang binura ko dahil hindi ko magawang isulat kung ano ang gusto kong sabihin. Pinangako ko sa sarili ko na gusto kong ibahagi sa iba 'yung determinasyon kong tuparin ang mga parangarap ko. Noong nagsimula akong magsulat dito, gusto kong ipakita sa inyo na may pag-asa pa para sa atin mga maraming pinagdadaanan sa buhay. Gusto kong iparamdam sa inyo na kaya natin 'to. Gusto kong patunayan sa inyo na basta't nasa puso natin 'yung pangarap natin, makakayanan natin lahat.

But today, I feel different.

Somebody told me na ...hanggang dito na lang ako.

It sucks dahil sa halip na mainis ako sa kanya at ipaglaban ang pangarap ko, nanahimik lang ako at napa-isip. I honestly thought na baka tama siya. Baka tama siya na dapat baguhin ko na ang takbo ng buhay ko. Tumatanda na ako pero wala pa ring nangyayari sa buhay ko. Bigla akong natakot kasi baka tama siya na hanggang dito na lang ako. Bigla akong nawalan ng kumpyansang magsulat dahil ano nga naman ang karapatan kong magsulat at magtapang-tapangan sa blog na ito kung kahit sa sarili ko ay palpak din naman ako? Hindi ba?

Bakit pa ako nandito? Sana hindi na lang ako nagsalita.

Naisip kasi kita. Naisip ko na if this shit happens to me, siguro ay napagdaanan mo na rin ito.

Hindi naman sa lahat ng panahon, malakas tayo. Hindi sa lahat ng oras ay hopeful tayong magiging okay din ang lahat. Hindi lahat ng oras sigurado tayo na para sa atin nga yung daan na pinili nating tahakin. Maraming oras na pinagdududahan natin ang sarili nating desisyon, natatakot tayo na baka sa dulo hindi naman pala para sa atin 'yung gusto natin. Natatakot tayo na baka pumalpak lang tayo. Nahihiya tayo dahil matanda na tayo pero wala pa tayong nararating, na 'tila ba umaasa lang tayo na mapapasatin din yung bagay na ginugusto natin pero parang hindi naman natin kaya.

Baka nga tama sila na hindi talaga ito para sa atin.

Baka nga tama sila na hanggang dito ka na lang.

Ano nga naman ba ang karapatan nating mangarap? Ordinaryong tao lang naman tayo. Hindi naman tayo kabilang doon sa mga taong pinanganak ng may ginintuang kutsara. 'Yung tipong kahit anong gusto nilang kurso, okay lang kasi mayaman naman sila at matatalino. 'Yung kahit hindi naman nabiyayaan ng mataas na IQ ay may gandang parang diwata or talentong pang one-in-a-million naman. Sila na ang swerte, sila na ang matalino. Ang swerte naman nila, sana ako rin.

Heto lang ako, ordinaryong nilalang. Hanggang dito na lang ba talaga tayo?

Gusto kong ipaalala sa'yo na may pera sa basura. Palaging may mapupulot na aral sa mga basurang tinatapon sa atin ng buhay, obligasyon mong pulutin 'yon.

Kung kagaya ko ay nagsisimula ka na ring magduda sa sarili mo, it's a good thing. Believe me. Nagpapasalamat ako 'don sa taong nagtanim ng ganyang kwestyon sa utak ko at pagsampal sa akin sa realidad. Maraming-maraming salamat sa'yo dahil marami akong natutunan at may maibabahagi na naman ako sa iba.

Paano kung hanggang dito lang talaga ako?

Look back: saan ka ba nagsimula?

'Yan lang naman ang nakikita nila, ang ngayon. Alam ba nila ang lahat ng pinagdaanan mo para marating mo kung ano ka ngayon? Nakikita ba nila sa mga imahinasyon nila kung ano ang mga pangarap mo sa sarili mo pagdating ng panahon?

Isipin mo lahat ng mga pinagdaanan mo. Alalahanin mo lahat ng mga sinakripisyo mo para sa pangarap mo. Balikan mo lahat kung saan ka nagsimula. Lahat ng mga pinaghirapan mo at pinagpaguran mo ang magiging basehan kung karapatdapat ka ba talaga sa gusto mong puntahan.

Para sa akin ba talaga ang pagiging doktora? Ano ngayon kung tumanda na ako kaka-aral? Ano ngayon kung 'yung iba ay nakapundar na ng kanilang mga kotse samantalang ako ay nagpupuyat kaka-aral? Paano kung hindi naman pala ako nakatadhanang maging doktora? Paano kung pumalpak lang ako?

Fuck them.

Panahon lang ang makakapag sabi kung para sa atin ba ito o hindi. Ang mahalaga ay ginagawa natin ang best natin ngayon. Kung hindi man ako magiging doktora balang araw, alam kong ginawa ko lahat para matupad ang pangarap ko. Ginawa ko lahat ng makakaya ko at naniniwala ako na hindi ako nilagay ng Diyos sa ganitong sitwasyon para lang itapon ang lahat ng natutunan ko sa byahe ng buhay ko.

We'll never know what's really for us. Hindi natin alam kung talagang para sa atin ba 'yung daan na tinatahak natin. Ano ngayon, hindi ba? Anong gagawin mo? Hihinto ka na lang? Susundin mo na lang kung ano ang sinasabi ng iba na gawin mo? Dapat ito, dapat ganyan. Masaya ka ba don?

Enjoy your journey. Kung may makasalubong kang tao na ipapamukha sa'yo na hanggang dyan ka na lang, balikan mo lahat ng napagdaaanan mo. Tanggapin mo at mag-isip ka. Totoo bang hindi ka umuusad? Kasi kung hindi, baka kulang pa ang efforts mo. O baka naman ay pagod na pagod ka na pero ibang landas na pala yang tinatahak mo? Reality check muna. O baka may mali pala ang pamamaraan mo. Baka 'yang mga bagay na umuubos ng oras at lakas mo ay hindi mo naman pala kailangan sa pupuntahan mo.

Gamitin mo 'yung mga taong walang tiwala sa kakayahan mo para mas maging mabuti kang tao.

Gamitin mo ang paghila nila sa'yo pababa para mas lumakas ka sa paghila sa sarili mo pataas.

Gamitin mo ang pagkakamali ng iba para maitama mo ang sarili mo

Marahil nakatadhana natin silang makasalubong sa journey natin para ipaaalala sa atin kung saan tayo nagsimula at yung mga dahilan natin para patuloy tayong lumaban.

Marahil ay nandyan sila para ma-realize natin na masyado pala tayong nabubulag sa pagsunod sa mga gusto natin para sa mga sarili natin pero hindi ang gusto ng tadhana para sa atin. Matigas pala ang ulo natin na pinapakita na sa atin 'yung mas OKAY na daan pero pinipilit pa rin natin ang gusto natin.

Hindi man natin alam kung ano ang totoong para sa'tin, always do your best. It will pay off someday sa paraang hindi natin ine-expect.

May tiwala ako sa'yo. Nandito lang ako, kaibigan.

Hindi natatapos doon ang pambubully mo...

2021-03-26T00:59:00.015+08:00

Hindi natatapos doon ang pambubully mo...

Photo by Ilayza Macayan on Unsplash

Itago na lang natin siya sa pangalang Maria.

Sa mga panahon na pinapanood ko kayong nagisistawanan habang sinasagot niya ang ating guro na handa siyang bigyan ng mataas ng marka, hindi doon natatapos ang pambubully niyo...

...dahil naririnig niya ang mga munti niyong halakhak na hindi niyo naman sinubukang ilihim. Na sa tuwing nakatalikod siya ay palaging may takot sa dibdib niya na baka may mga taong palihim siyang kinukutya. Ginawa niyong kakaba-kaba ang pagtawa, ginawa niyong nakakahiya ang pagsagot, ginawa niyong katatawanan ang isang taong naghihirap para maabot ang kanyang pangarap.

Sa mga panahon na naririnig ko kayong nalalait niyo ang suot niyang bestida, ginagawang katatawanan ang ayos ng buhok at pinipintasan ang kanyang imperpektong katawan, hindi doon natatapos ang pambubully niyo...

...dahil sa tuwing humaharap siya sa salamin ay nahihirapan na siyang makita kung ano ang maganda sa repleksyon sa kanyang repleksyon. Ang pagtingin sa kanyang katangian ay napuno ng pagdududa - duda kung kaya ba niyang pantayan ang pamantayan ng mga panaghusgang mga mata ng madla. Na 'tila ba naging isang krimen ang paglakad sa mundo kung hindi ka perpekto.

Sa mga panahon na nadiskubre ko kayo na gumagawa ng istorya para aliwin ang inyong mga pansariling imahinasyon. Oo, gusto niyong maipakita sa lahat na kayo ang mga astig sa paaralang ginawa niyong sariling organisasyon, hindi doon natatapos ang pambubully niyo..

...dahil kahit anong pilit niyang isigaw ang katotohanan patungkol sa kanya, 'tila bingi na ang lahat sa ingay na inyong ginawa. Pinagkait niyo sa kanya ang pagkakataon na depensahan ang kanyang sarili. Pinagkait niyo sa kanya ang pagkakataon na maglakad nang hindi nakayuko. Pinagkait niyo sa kanya na ipakita sa lahat ang totoong siya at sa halip ay pinilit ipasuot ang maskara na kayo din mismo ang gumawa.

Sa mga panahon na nalaman kong binastos niyo siya at ginawang instrumento ng malumot niyong mga isipan, hindi doon natatapos ang pambubully niyo...

...dahil doon ay natakot siyang mag isa kasabay ang kanyang takot na magtiwala sa iba. 'Yung dating payapa ay ginawa niyong masalimuot. 'Yung dating inosente ngayon ay napuno na ng pag'aalinlangan at takot - takot na balang araw ay maging ang respeto niya sa kanyang sarili ay hindi na niya kayang maibigay pa. Ang takot na hindi makuha ang respetong hindi maibigay ng iba.

Sa mga panahon na wala akong ginawa para itama ang pagkakamali nila, sa mga panahon na pinili kong pumikit para hindi makita ang ginagawa nila, sa mga panahon na nagbingi-bingigan ako para hindi ko marinig kung ano man ang sinasabi nila tungkol sa'yo, at sa mga panahon na naging duwag ako dahil pinili kong lumayo at umiwas, hindi doon natatapos ang pam-bubully namin...

...dahil hanggang ngayon nakamarka na sa isipan ko kung gaano ako ka-duwag. Pero may magbabago ba? Marahil wala. Marahil pareho tayong nag-dusa. Sana ay sabay tayong lumaban; sana sinamahan kita. Anong silbi ng pagiging kaibigan ko, Maria, kung sa oras ng kagipitan pinili kitang talikuran? Hindi man sigurado kung sa atin ang huling halakhak, hindi iyon sapat na bumitaw ako sa ating pagkakahawak.

Kung sana lang ay sabay tayong lumaban. Kung sana lang ay sabay tayong naging matapang para maipakita sa kanila na hindi tama ang ginagawa nila. Kung sana lang ay sinubukan kong magsalita, kasi hindi naman doon natatapos ang pambubully nila..

...dahil hanggang ngayon sa isip nila ay tama sila. Hanggang ngayon, kahit lumipas na ang napakaraming taon ay walang nagbago. Patuloy nilang ginagawang katatawanan ang hindi naman dapat. Patuloy nilang tinatapakan ang mga walang laban. Patuloy nilang iniignora ang iyong nararamdaman. Patuloy nilang minamaliit ang iyong kakayanan. Patuloy nilang kinukutya ang iyong pagkatao. Patuloy silang nabubuhay na para bang wala silang sinirang buhay.

Hindi natatapos ang pambubully nila sa eskwelahan.

Hindi natatapos ang pambubully nila sa iisang tao lamang.

Hindi natatapos ang pambubully nila sa kanilang kabataan.

'Yung sugat na naiiwan sa puso at pagkatao ng mga katulad ni Maria ay hindi madaling gamutin. Siguro para sa iba ay isa lamang itong katawa'tawa, pero para sa kanya isa itong bagahe na dadalhin niya habang-buhay. Hindi ganoon kadali na maghilom ang sugat na 'yon, nasaaan ang kunsensya mo? Paano ka nakakatulog sa gabi kahit alam mo na may isang tao na nagdudusa dahil sa'yo?

Hindi ko sinisisi si Maria sa pagiging mahina o sa inkapasidad niyang protektahan ang kanyang sarili. Sinisisi kita sa pag-aambisyon mong magmukhang mataas gamit ang pagtapak sa pagkatao ng iba. Nakaka'awa ka dahil ginawa mong kaligayahan ang paghihirap ng iba. Tingin mo, nakakamangha ka?

Sinisisi ko ang sarili ko dahil hindi ko nakuhang lumaban. Akala ko kasi matatapos din, akala ko kasi balang-araw matututo din kayo. Akala ko darating ang panahon na pagsisisihan niyo ang mga ginawa niyo at hihingi kayo ng tawad. Hindi ko inakala na pangarap niyo palang maging mangolekta ng basura - dinala niyo pa talaga ang mga basura niyong mga ugali mula sa nakaraan hanggang sa kasalukuyan.

Sa dulo, tayo pa rin ang bubuo sa pagkatao natin. Susubukin ng mga tao sa paligid natin at ng panahon ang ating mga karakter. Kung paano tayo mag re'respond sa mga problemang tinapon sa'tin ng buhay, doon natin malalaman kung magwawagi ba tayo o hindi. Kung ibibigay ba sa'yo ng tadhana ang inaasam nating huling halakhak.

Maria, I'm sorry. Kailan man, hindi ako nagduda sa kakayahan mo. Siguro mas nagduda ako sa sarili ko kung kaya kong protektahan ka pero alam kong hindi sapat 'yon an dahilan para iwanan ka.

Gusto ko ring malaman mo na sobrang proud ako para sa'yo. Sa labang ito, ikaw ang nanalo. Para sa akin, ikaw pa rin ang panalo. Pinakita mo sa lahat na hindi mo kailangang maging katulad nila para maging mas angat. Pinakita mo na hindi mo kailangang gawin ang pamamaraan nila para makita ng lahat na kahit saang aspeto ay mas magaling ka pa rin.

Ikaw ang isa sa mga naging inspirasyon ko na gamitin ang mga basura ng mundo sa magandang paraan. Tinuruan mo ako na gamitin ang pangit na sitwasyon para makalikha ng maganda at para mas maging malakas. I am forever thankful na kaibigan kita - kahit na duwag ako, salamat.

You did well. I am so proud of you.

Uy, may tsimosa!

2021-03-25T00:52:00.013+08:00

Ben White on Unsplash

Kalma self, tsimosa lang 'yan.

Oo, mahirap. Mahirap pigilan ang sarili na sabunutan kung sino man 'yung lintek na tsimosa na kung anu-ano ang sinasabi sa'yo. Minsan ang sarap na lang putulin ng mga dila nila para mawalan sila ng kaligayahan. Seryoso. Isa silang salot. Salot na nagsisilbing lumot sa isipan ng mga tao. Para silang kuto, kapag hinayaan mo lang ay lalong dumadami, lalong kumakati, at lalong nagiging perwisyo. Ingat ka, nakakahawa yan.

Yung tipong kahit anong gawin mo ay may masasabi sila. Lahat na lang ata ng ganap mo sa buhay 'eh updated sila. Minsan pa nga, mas nauuna pa nilang malaman 'yung mga bagay-bagay kesa sa'yo. 'Yung nakasanayan na nilang gawing pulutan sa umaga, tanghali at sa gabi ang buhay mo. Kung sinisipag pa nga 'eh aabot ka pa ng midnight snacks. Buti sana kung lahat ng sinasabi nila ay totoo, yung iba imbento pa nga. Payag ka? Payag ka na pag-usapan na lang nila ang buhay mo? Nakakapang-gigil mo? Feel mo din?

Kahit anong galit natin, kahit anong inis na nararamdaman natin at kahit anong tukso na patulan sila...

DON'T!

I feel you, my friend.

Pero kalma ka lang muna, self. Be patient. Hinga ng malalim.

I'll tell you why....

※Hindi sila magbabago kahit magalit ka. Your anger will change you.

Madalas 'yung galit natin ang nagpapabago sa atin. Nagsimula tayo bilang mabubuting tao, bakit tayo nag-end up na katulad na rin nila? Kapag pinatulan mo sila gamit ang galit na nararamdaman mo, nag eexpect ka ba na yayakapin ka nila at mag-sosorry sila sayo? Hindi. It will get worse.

Pag pinatulan mo sila gamit ang pamamaraan nila, hindi mo sila mababago. Ikaw ang mababago. Welcome to the club my dear friend, gusto mo yun?

Kapag hinayaan mo silang mag-stay sa isip mo, you will lose peace. Pero sa oras na pinapasok mo sila sa buhay mo, you'll lose yourself. Para 'yang lason, hindi mo naman ikamamatay kung hindi mo iinumin. Hindi ka maapektuhan kung hindi mo ihahalo sa sistema mo. Kaya binabalaan kita, bago ka pa gumawa ng pinaka malaking pagkakamali sa buhay mo, stop it.

※Ito 'yung laban na kahit manalo ka, talo ka pa din.

Choose your battles. Hindi lahat ng battles kailangan tayong lumaban. May mga klase ng gera na mas wise na umatras. Aatras ka hindi dahil sa mahina ka, hindi dahil sa duwag ka o dahil wala kalang kapasidad lumaban. Aatras ka dahil may ibang gera kang dapat labanan. May ibang bagay na mas deserving ng oras at efforts mo. May ibang tao ng deserving ng attention mo. I tell you, don't spend your time with people na ang tanging kahilingan ay makita kang bumagsak. Let them watch you habang unti-unti kang lumalayo sa kanila. Sa dulo, hindi mo na maririning 'yung mga walang kwentang ingay na nanggagaling sa bunganga nila. Darating ang panahon na mas paniniwalaan ng tao kung ano ang nakikita nila mula sa'yo kumpara sa naririnig nila mula sa iba.

Someday, hindi mo na kailangang magsalita para paniwalaan nila kung ano ang tama at ang totoo. It's hard, yes. But someday, lahat ng pagtitiis mo, mag-bubunga. Someday, they will not matter. Kaya please, don't.

※You are way better than them. Itulak mo sila pataas, 'wag kang sumama pababa.

Para silang mga nawawalang mga tupa. Siguro kaya nila trip pag-usapan ang buhay mo kasi hindi interesting ang mga buhay nila. Hindi masaya ang mga buhay nila kaya't pinipilit nilang ipasok ang mga sarili nila sa buhay ng iba. Minsan naman ay ginagamit lang nila ang kapintasan ng iba para maitago 'yung mga sarili nilang kapintasan at pagkakamali. O hindi kaya'y sila 'yung mga pumalpak sa buhay kaya naghahanap lang din ng ibang tao na mas palpak sa kanila para hindi sila malungkot. Para hindi nila maramdaman na failure sila, kasi may iba pang mas palpak kesa sa kanila.

You will never find happiness at somebody else's flaws and faults. They will never be happy. Ga'non na lang sila. Sa halip na mag-focus sila sa mga magagandang bagay na binibigay sa atin ng mundo,mas pinili nilang pansinin ka. Ga'non ka kaganda 'te. Kaya maswerte ka kasi may opportunity kapa na mas makita ang mga bagay bagay in a bigger picture. Unlike them na naka focus lang sa buhay mo, ikaw ay may pagkakataon pa para makita ang ganda ng mundo. May pagkakataon kapa ng makita ang iba pang mga bagay maliban sa pagkakamali at kapintasan ng iba.

Tulungan mo silang makakita ng magandang mga bagay through you. Kung ikaw lang ang nakikita nila, then strive better para mas gumanda ang nakikita nila. Hindi mo mapipigilan kung ano ang takbo ng isip nila pero mababago mo kung ano ang makikita nila. Maging instrumento ka para makita nila na may maganda din pala na pwedeng mangyari sa isang taong minsan nilang tintratong basura.

'Wag kang sumama sa kanila pababa, itulak mo sila pataas. Malay mo, magbago sila dahil sa'yo.

Hanggang dito na lang muna, kaibigan. Sana kahit papaano may natulong ako sa'yo.

Tsismosa lang yan, magpapatalo ka ba?

Bakit hindi ko makita kung ano ang gusto ko?

2021-03-15T15:03:00.003+08:00

Bakit hindi ko makita kung ano ang gusto ko?

Emily Morter on Unsplash

Nakakaingit. May mga tao na alam na nila ang mga gusto nilang marating sa buhay. May mga iilan na siguradong sigurado sila kung ano ang gusto nilang direksyon sa buhay - kung ano at paano nila gagawin ang mga "purpose" nila sa buhay. Samantalang ikaw ayun, litong-lito pa rin. Ang dami dami mo ng ginawa, ilang araw ka nang puyat kakaisip kung ano ba talaga ang gusto mo - ayun, bokya ka pa rin. Hanggang ngayon wala ka pa ring direksyon. Hanggang ngayon hindi ka pa rin sigurado. Hanggang ngayon wala ka pa ring sagot. Kalma ka lang. Huminga ka muna ng malalim.

Ang taong nagmamadali ay madalas nagkakamali. That's true most of the time. Masyado nating minamadali ang mga bagay-bagay kaya't madalas nami-miss natin 'yung mas magandang opportunity - kung sana lang natuto tayong maghintay. Madalas sa kagustuhan natin ng instant na sagot ay nagse-settle na lang tayo kung ano ang nandyan. Hindi kita masisisi. Madalas naman kasi nalalagay tayo sa posisyon na nakaka-pressure. Nakakatakot. Nakakahiya.

Anong gusto mong maging paglaki mo? Bata pa lang tayo 'yan na ang tanong sa'tin. Ano lang ba ang alam natin nung mga panahon 'yon, hindi ba? Naalala ko noon ang palaging sagot ko ay Doktor. Naging consistent na lang ako sa sagot ko kahit na hindi ko talaga sigurado kung 'yan ang gusto ko. Yan na 'eh. Nakatatak na sa isip ng mga magulang ko na magkakaroon na sila ng doktor na anak. Nag-expect na sila at kahit ikaw ay nag-expect na din sa sarili mo. Paano pag hindi mo pala kaya?

Anong gusto mong maging paglaki mo? 'Yan din ang tanong ng mga teachers natin. Isa-isa tayong tatawagin at ipapaliwanag kung bakit yan ang pangarap natin. Nandoon ka sa isang sulok, nag-iisip kung ano ba talaga ang gusto mo habang pinapakinggan mo ang matataas na pangarap ng mga kaklase mo. Bakit ga'non? Bakit wala kang maisulat? Bakit wala kang maisip? O kung may maisip ka man, hindi mo sigurado kung sapat na ba 'yon para matawag na "pangarap". Masyado kasing mababa kumapra sa iba. Masyado kasing simple. Pagdududahan mo ang sarili mo kung kaya mo bang mangarap kagaya ng iba.

Anong balak mo? Tapos ka na ng kolehiyo, 'yan pa rin ang tanong sa'yo. Kahit nga papasok ka sa trabaho yan din ang tanong ng mag-iinterview sa'yo sa trabaho. Pwede mo bang isagot na "Hindi ko po alam"? Tatanggapin ba nila ang sagot mo kahit 'yon naman talaga ang totoo? Hindi ko talaga alam. Hindi talaga natin alam. Pero hindi naman ibig sabihin non ay hindi na tayo gagalaw. Hindi ibig sabihin noon ay hindi na talaga tayo mangangarap. Hindi ibig sabihin noon ay wala na tayong patutunguhan. Tama naman, hindi ba?

Oh. Nakuha mo na ba kung bakit hindi mo mahanap ang sagot sa mga tanong mo?

Pressure. Lahat sila may plano na. Lahat sila naka-enroll na. Lahat sila stable na sa kani-kanilang mga buhay. Samantalang ikaw - ayun hindi pa rin makakuha ng sagot na 'tila ang daling sagutin. Nakaka-pressure kasi dapat sa ganitong edad ay dapat may ganyan kana. High school kana, dapat naiisip mo na kung anong kurso mo sa kolehiyo. College kana, dapat naiisip mo na kung ano ang gusto mong trabaho. Graduate kana, dapat naiisip mo ng magpundar ng bahay at kotse. Trenta kana, dapat maiisip mo ng mag asawa at bumuo ng sariling pamilya. Pressure. Pressure dahil kaya nilang gawin 'yon pero ikaw feeling mo nahuhuli ka. Pressure kasi parang napag iiwanan ka na ng panahon.

'wag mong subukang habuling ang panahon, mapapagod ka lang -

Ayokong dumating 'yung panahon na pagisisihan mo dahil napagod ka lang pero hindi ka nakarating sa gusto mong puntahan. Kung sila nasa finish line na at ikaw naglalakad pa rin, hindi ibig sabihin non ay talo ka. Baka iba lang talaga ang end point mo. Iba lang talaga ang destinasyon mo. Nagkataon lang na mas malayo 'yung sayo.

Check mo kung ito ba ang dahilan kung bakit hindi mo makita kung ano ba talaga ang gusto mo. Baka pressure lang pala ang dahilan kung bakit hindi mo makita ang gusto mo para sa sarili mo. 'Wag mong hayaan na pigilan ka ng pressure ng iba or pressure mo sa sarili mo, i-enjoy mo lang journey mo.

Expectations. Masyado mong iniisip ang expectations ng magulang mo about sa'yo. Okay lang na maging aware sa mga expectations ng iba as long as maganda ang effect non sa'yo. Kung dahil sa mga expectations na 'yon ay pinagbubutihan mo ang mga ginagawa mo or doon ka kumukuha ng inspiration, bakit hindi, hindi ba? Tandaan mo na minsan 'yan din ang dahilan kung bakit hindi natin makilala ng lubusan ang mga sarili natin. Nakakalimutan na natin 'yung totoong mga gusto natin kasi kailangan nating ma-meet 'yung gusto ng iba para sa atin. Natatakot tayong gumawa ng sariling desisyon na hindi aprubado ng iba kasi baka mali. Baka pumalpak ka lang.

'Eh ano ngayon kung hindi mo ma-meet ang expectations nila?

Madalas nahihirapan tayo kasi ang dami nilang gusto para sa atin. Ang taas ng pangarap ng mga magulang natin para sa atin. Walang masama doon. Magulang sila. Siguro sa isip nila ay 'yon ang the best para sa'yo. Ang bottomline doon, gusto nilang makuha mo ang the best para sa'yo - magkaiba nga lang siguro kayo ng definition ng 'best'.

Pero yung sagot kung ano ang best version natin ay tanging tayo lang din ang makakasagot. Walang iba kung hindi ikaw ang mas makaka-alam kung hanggang saan ang kaya mong gawin. 'Wag mong hayaan na ang expectations ng iba ang maging hadlang para hindi mo makita ang gusto mo. Gamitin mo ang magandang intensyon nila para sa'yo para mas makita mo ng malinaw kung ano ba talaga ang gusto mo.

Fear of the Unknown. Masyado kang natatakot pumalpak at magkamali. Kung hindi ka pa nagkakamali, hindi ka natututo sa buhay. Totoo 'yon. Personally, 'yung mga maling nagawa ko sa buhay ang naging daan para makita ko kung ano ang gusto kong gawin. Dahil sa pagkakamali natin ay mas naliliwanagan tayo kung ano 'yung mga importanteng bagay na hindi natin pinapahalagahan noon. Normal lang matakot lalo na sa mga bagay na hindi naman natin sigurado. Pero ang maipapayo ko lang sa'yo ay 'wag mong hahayaan na ang takot mo ang pumigil sa'yo para gawin ang mga bagay na gusto mong gawin. Kung natatakot ka sa mga bagay na hindi mo nakikita at hindi mo sigurado, have faith. Have faith on yourself. Magtiwala ka na makakaya mong magawa ito. I promise you na kapag nalagpasan mo na 'yan, you'll end up stronger.

Kung sa ngayon ay umuulan pa rin ng mga "siguro" sa bawat sagot mo...

Kung hanggang ngayon ay hindi ka sigurado kung ano ang tatahakin mo..

Kung hanggang ngayon ay wala ka pa ring sagot sa mga tanong mo...

It's okay. Wag kang magmadali. 'Wag kang mapressure. 'Wag kang matakot.

Every day subukan mong gumising with a grateful heart. Subukan mong i-spend ang araw mo as if it is your last - without worries of the unknown future or walang worries kung name-meet mo ang expectations ng iba. Spend it doing the things you like.

Embrace your life; enjoy your journey.

Magigising ka na lang isang umaga na malayo na pala ang nilakbay mo. Marerealize mo na lang na 'yung mga bagay na tinatanong mo noon, may sagot ka na pala. 'Yung mga bagay na hindi mo sigurado, nakikita mo na sa realidad mo.

I tell you. 'Yung mga sagot na kailangan mo is within you. Nasa'yo na..hindi mo lang nakikita.

Have faith in yourself.

I have faith in you.

Mag-shift kaya ako ng course?

2021-01-31T22:22:00.008+08:00

Photo by Syed Ali on Unsplash'

Kagaya mo, dumaan na din ako sa stage na tinanong ko ito sa sarili ko: Mag-shift na kaya ako ng course? Ang hirap no? 'Yung malapit ka nang matapos sa college pero sayang kasi ang dami mo ng ginugol na oras sa pag-aaral. Ang dami mo ng sinakripisyo - panahon, pera at efforts. Pero mukhang mas exciting 'yung isang course, parang mas gusto natin 'yon. Parang mas sasaya tayo don. Baka 'yun na yung passion natin na matagal na nating hinahanap. Baka 'yun na pala 'yung para sa atin. Are you ready to take the risk?

------------- to be continued.

Paano kung hindi talaga siya para sayo?

2021-01-27T14:21:00.009+08:00

Photo by Clayton Robbins on Unsplash

Madalas kahit gaano natin kagusto ang isang tao o isang bagay, kahit ibigay natin ng buong-buo ang sarili natin, hindi talaga pwede. Hindi talaga para sa atin. Hindi talaga ito nakatadhanang maging atin. Ang sakit no? Kasi baka pwede pa. Baka pwede pa nating gawan ng paraan. Baka pwede pang pilitin. Nagbabaka-sakali na kapag maghintay tayo ng isa, dalawa o kahit sampung taon, magbabago ang ihip ng tadhana. Baka sakaling maging atin din 'yung pinapangarap natin.

Kailan ba dapat huminto? Paano ba malalaman kung kailan na dapat gumising sa pantasya na may pag-asa pa? Sabi kasi nila 'wag daw tayong mapapagod na ipaglaban 'yung pinapangarap mo, balang araw ay makukuha mo din 'yon. Parang ang sarap gumising na lahat ng pinapangarap mo noon ay nasa'yo na. Dito tayo kumukuha ng lakas at hope para lumaban pa rin kahit pagod na. Pero kahibangan na bang matatawag kung ipaglalaban mo pa 'yung bagay na alam mong hindi naman para sa'yo?

Ready ka na ba?

Keep your eyes on the goal. 'Yan ang sabi nila pero parang may kulang. Paano kung 'yung mga mata pala natin ay naka-focus sa maling goal? Paano kung sa maling direksyon ka pala nakatutok? Paano kung hindi pala 'yon para sa atin?

Keep your goals in your heart; that way magagamit mo pa 'yung mga mata mo para makita ang ganda ng mundo. Mas ma-aappreciate natin yung mga bagay at tao na mame-meet natin along the way. Hindi man tayo nakarating sa goal na gusto nating mapuntahan, naging masaya naman tayo sa journey natin. Our hearts will guide us sa tamang direksyon and will help us to keep on fighting, but our eyes will let us discover the wonders of life.

Hindi man mapunta sa atin yung gusto natin o yung pinapangarap natin, marami naman tayong babaunin na masasayang memories. Madami tayong babauining lessons. Minsan kasi kapag naka-focus tayo sa isang bagay, nakakalimutan na natin 'yung mas importateng bagay. Nakakalimutan natin na hindi lang isang tao o bagay ang tunay na makaka-kumpleto sa mga buhay natin. Hindi natin napapansin yung napakaraming bagay na maaaring makapag'buo ng pagkatao natin. 'Yung goals pala na baon natin sa simula ng laban ay hindi naman pala mahalaga sa finish line.

Ito din yung magtuturo sa'tin kung kelan na dapat huminto. Ito pala ang sekreto para malaman natin ang sagot kung kailan na tayo dapat huminto.

Pause.

Masaya ka ba sa journey mo? Kung 'yung pinapangarap mong makuha ay unti-unti kang binabago into a worse person, that's not probably the right thing for you. Kung 'yung mga mahal natin sa buhay ay unti-unti tayong tinatalikuran, baka sa maling tao o bagay tayo naka-focus. Remember those people who were with us noong panahon na nasa ilalim tayo, masaya ba sila sa kung anong klaseng tao ka ngayon? Ikaw, masaya ka ba?

If your goals are keeping you from living your life to the fullest, baka may mali. Madalas kasi, hindi 'yung targets natin ang mali, it is how we do it. Sometimes, para sa atin naman talaga ang isang bagay or tao pero 'yung pamamaraan natin ang mali. Minsan, 'yung timing natin yung mali kasi masyado tayong nagmamadali, masyado tayong impatient. Kahit hilaw ay handa nating kainin dahil sa sobrang pagka-gusto nating makuha ang isang bagay or tao. Sa dulo ay ikaw din ang mag-susuffer kasi masyado kang nagmamadali, ikaw din ang nawalan dahil sinayang mo 'yung hilaw na opportunity. Kung marunong ka lang sanang mag'hintay.

Just enjoy your journey and do it the right way. 'Yung mga bagay na babaunin mo sa huli outweighs the joy of finishing the goal. Hindi natin alam na baka along the way, doon natin makikita 'yung bagay or tao na naka'tadhana sa atin. Sa jouney pala natin mahahanap ang mga bagay na totoong mas importente, hindi lang natin nakikita noon. Hindi man pala para sa atin 'yung bagay na pinapangarap natin, at least naging mas mabuting tao tao. Naging better tayo. Naging mas malakas tayo. Kapag 'yung pinaglalaban mo is keeping you from moving forward, siguro panahon na para maintindihan mo na hindi 'yon para sa'yo. Hindi 'yon ang best para sa'yo.

Does that help? I doubt it. Baka lalo ko lang pinagulo ang isipan mo. Ang point ko lang ay palagi mong tatandaan na iisa lang ang buhay natin. Kung gusto mong maging abogado, doktor o maging mister or misis niya, choice mo 'yon. It's your choice how you will live your life.

Ako? Nandito lang ako para i-remind ka to always choose life.

Enjoy your journey, my friend.

Single ka pa rin?

2020-12-20T15:42:00.005+08:00

Photo by call me hangry 🇫🇷 on Unsplash

Single ka pa rin? Sana kasi si ano na lang. Ang choosy mo kasi!

Hindi ako choosy, hindi lang talaga siya ang perfect match ko.

Emphasize ko lang ha? Perfect match, hindi perfect person. I always find it fascinating kung bakit tayo nagdedemand ng perfection sa isang tao kahit na hindi naman tayo ga'non ka perfect. Sa panahon ngayon, kahit physical perfection possible na. Ayaw mo ng kulot, magpa-rebond ka. Gusto mong maging morena, magpa-tan ka. Gusto mo ng mas maliit at magandang hugis na bewang, ipatanggal mo 'yung isang rib mo. 'Yung kapit-bahay naming si Berto, si Roberta na ngayon; halos di na nga ma-itsurahan. It's like anyone can be somebody kung gugustuhin lang natin.

Kung gaano kadali maghanap ng perfect person, parang naging mas mahirap naman hanapin ang perfect match na para sa'yo. Madalas kasi nataktingin tayo sa magagandang qualities ng isang tao - sana nga ganito na lang kasi mas madaling gawin 'to. Mas madaling humanga sa mga bagay na magaganda pero ang hirap hirap mahalin ang imperfections ng iba. Kahit nga mga simpleng imperfections natin ay hindi madaling tanggapin, paano pa kaya ang kakulangan ng iba? Ang hirap no?

Minsan, tinatanong ko sa sarili ko kung choice ko ba talaga na maging single ako. Ano ba, hindi ba talaga ako mabenta or talagang choosy lang ako kagaya ng sinasabi ng iba? Minsan kapag may topak ako, naiisip ko na lang na buti pa yung mga mas pangit sa'kin may jowa pero ako mag-isangnag-cecelebrate ng Valentine's Day. Mabait naman ako pero bakit ga'non? Parang hindi ko naman ginusto maging single pero wala lang talaga akong makita na perfect match ko. Choosy ba ako?

Mabalik ako sa intention ko kung bakit ko ito sinulat. Hindi ko 'to sinulat para mag-rant or maghanap ng mga singles out there. Hindi ko 'to sinulat para makahanap ng destiny ko or turuan ka kung paano makaraos sa stage ng pagiging single. Sinulat ko 'to para maibahagi 'yung mga pagkakamali ko bilang isang certified single, learn from the expert my dear readers.

👍'Wag mo siyang hanapin, kusa siyang darating.

Madaming beses ko ng narinig 'to pero hindi ako naniniwala. Noon. Para sa'kin, mga tamad lang ang naniniwala dito. Para sa mga takot sumubok at mag'explore, pero I was wrong. Kaya pala mahirap maghanap ng totoong pagmamahal; kasi the more na naghahanap ka mas lalo mo siyang hindi makikita. I want this, I want that. Kapag pala naka-focus tayo sa isang specific na person or characteristics ng isang tao, na-mimiss natin yung maraming bagay na hindi natin akalain na mas kailangan pala natin. Dahil naka-focus tayo sa mga katangiang gusto natin, hindi mo napapansin na nakasalubong mo na pala 'yung taong nakatadhana para sa'yo o baka naman palagi mo na siyang kasama at nakaka-usap ngunit hindi mo lang naisip na siya na pala ang "the one" kasi hindi siya ang type mo. Hindi mo binigyan ng pagkakataon kasi hindi siya ang hinahanap mo. Imagine how many times you've missed your chance of forever dahil lang sa may hinahanap kang iba.

Tigilan mo na ang paghahanap, buksan mo lang ang mga mata mo. Be open to possibilities.

👍Tigilan mo ng mag-set ng standards, be the standard.

Aminado ako na guilty ako dito. Madami akong hinahanap sa isang tao - noon. Kailangan ganito, dapat ganyan. Masyado akong focused sa kung ano ang gusto ko kesa sa kung ano ang maibibigay ko para sa kanya. Totoo naman na mas madali gumawa ng imaginary person na meron lahat ng qualities na gusto natin. Madaling sabihin na gusto natin ng physically fit na person, sexy or macho papa. Pero the truth is hirap na hirap tayong mag trim ng fats sa katawan natin. Gusto natin ng matalino or matataas ang grades sa school pero hindi naman natin kayang mag-aral ng mabuti. Gsuto natin ng masipag at responsable pero tamad naman tayo. Ang daling mag'demand ng magagandang qualities sa ibang tao pero hindi naman natin mai-apply sa mga sarili natin.

Paano kung dumating yung tamang tao para sa'tin pero sa panahon na ma-meet natin sila, hindi pa tayo ready? Kasi sa halip na ini-improve natin ang mga sarili natin, busy tayo sa paghahanap ng mga qualities na 'yon sa iba. Siya na pala ang tinadhana para sa'yo pero hindi na kayo perfect match because you missed the opportunity to be the best version of yourself.

Set a standard for yourself and work for it. Be the standard.

👍Pwede kang mag-mahal ulit.

Naniniwala ako na posible kang mag-mahal ulit. A failed relationship is not a reason para tumigil kang maniwala sa pagmamahal. Siguro, hindi natin magagawang mag-mahal katulad ng pagmamahal na binigay natin sa nauna, pero a different form of love is still love. Siguro natatakot ka ng masaktan ulit, kasi baka kapag ibibigay mo na naman ulit ng buong-buo ang puso mo sa isang tao, mabibigo na naman. Hindi lahat ng tao, pare-pareho. Hindi mo sila mababago sa paraang gusto mo, pero kaya mong ibahin ang pakikitungo mo sa kanila. Kaya mo silang mahalin in a different way. Gamitin mo 'yung mga bagay na natutunan mo sa mga masasakit na naranasan mo para mas matuto kang magmahal ng tama. Hindi sobra, hindi kulang. Madalas kasi, napaka-harsh ni life na kaya tayo sinasaktan ng paulit-ulit ay para matuto tayo in the hard way. Ang tigas kasi ng ulo natin.

'Wag mong hayaan na maging hadlang ang sakit para maranasan mo ulit sumaya at magmahal. Sapat na nasaktan ka nila, siguro ay kasalanan na nila yon. Pero yung pagpigil mo sa sarili mong makaranas ng kasiyahan at pagmamahal ulit, kasalanan mo na 'yon.

Itigil na natin ang pag-blame sa ibang tao kaya hindi na natin magawang magmahal at mag-tiwala ulit. It's your fault for being weak.

👍Pwede kang mahalin ulit.

Ano ngayon kung nagkamali ka sa mga dati mong minahal? Hindi mo kailangang bitbitin ang pagkakamaling yon habang-buhay. Ang mahalaga natuto ka at napatawad mo ang sarili mo. Kung merong benefits ang pagiging human beings, 'yon ay allowed tayong magkamali once in a while. Hindi naman tayo perpekto. Kagaya nga ng madalas nating sinasabi, lahat ng tao nagkakamali. Kaya okay lang yan. Kung nagkamali ka man ang importante ay natuto ka. Kung may mga flaws ka, hindi ibig sabihin non ay hindi mo na deserve mahalin. Pwede kang mahalin ulit.

Patawarin mo ang sarili mo para makita mo ng mas malinaw 'yung mga bagay na kamahal-mahal sa sarili mo.

Oh ayan. Hindi guaranteed na magkaka-love life ka pagnatapos mo tong basahin. Ako nga single pa din. LOL. Pero ang mahalaga, sa oras na matagpuan mo na siya ay ready kana. Kaya mo na i-presinta sa kanya ang best version ng sarili mo.

Habang wala pa siya, work on improving yourself. Para kapag pinagtagpo na kayo ng panahon, wala na kayong ibang gagawin kun'di ang mahalin ang isa't-isa.

Toxic ba ang family mo?

2020-06-12T18:05:00.004+08:00

Photo by Mikael Seegen on Unsplash

Oh, eto na naman tayo. Realtalk na naman 'to para sa mga kinauuklan dyan. Kung feel mo tinatamaan ka, saluhin mo para naman matuto ka at mabawas-bawasan ang toxic sa mundo. Kung nakaka-relate ka sa'kin at na-experience mo ito, sabay nating palayain ang inis para hindi na kumalat.

Ano, ready ka na ba?

Tsismis comes from within.

Hindi mawawala na may isang ultimate chismosa sa isang pamliya. Kung mamalas malasin pa ay madami sila. Kum'baga pinaglihi ata siya ng magulang niya sa CCTV. May mga ganito talagang tao, maiinis ka lang kung iinintihin mo pa ang sasabihin nila. You have no other choice but to ignore them if you long for a peaceful life. Trust me on this.

The hardest part of dealing with these kind of people ay hindi dahil tsismoso't tsismosa sila. It's the fact na kapamilya mo sila. Iisang dugo lang ang dumadaloy sa mga ugat niyo and how much you try to detach from them, para lang silang linta na nakadikit sa'yo. Pwede mong piliing pumatol but it's a fruitless battle to fight negativity with anger. Ikaw lang ang mapapagod. Ikaw lang ang mahihirapan. Sabi nga nila, poison won't affect you until you mixed it with your system.

Alam mong toxic sila; alam mong lason sila na sisira sa masaya mong buhay so don't you dare drink it. Don't you dare take it.

Palagi mong tatandaan na hindi mo kailangang kainin lahat ng pagkain na binibigay sa'yo. Life is like that, choose only those that won't harm you. Hindi natin kayang kontrolin kung anong trip nila sa buhay, their brains are probably wired that way. Somebody else's lives must be really entertaining para sa kanila. Sa kasamaaang palad, mukhang buhay mo ang main course nila. But go on with your life.

Kung naiinis ka sa ginagawa at sinasabi nila sa'yo, them make them a model. Gawin mo silang modelo ng isang taong ayaw mong maging ikaw. Remember that feeling, remember the pain. Hindi para pahirapan ang sarili mo at tanggapin ang toxic na binabato nila sa'yo, but to be reminded na ga'non din ang mararamdaman ng iba kapag ginaya mo 'yon.

Be that person who stops the wildfire. I can't guarantee na titigil sila sa ginagawa nila. Baka nga kahit wala na silang ngipin 'eh tsismosa pa din sila. Pero atleast, diba? May nagawa ka to stop this sick-fucking illness from spreading. Mabawasan man lang ang isang tsismosa sa mundo. Oh, dalawa na tayo.

You know your life more than anybody else. Ikaw lang ang mas nakaka-alam ng mga keber mo sa buhay mo. Sana ay natutunan mo 'yan mula sa mga tsismosang nakapaligid sa'yo. Sana rin pumasok sa kukote mo na kung may gusto kang malaman about sa isang tao, it's always the best to ask that person directly. You should know better. Hindi ka man nagkakalat ng istorya ng iba pero nakikinig ka sa mga kwento-kwento at naniniwala ka sa kanila, aba ineng, tsismosa din. Avoid it. Run away from it. Choose to be a better person.

Pressure to be someone you are not.

Ang toxic din ng buhay na parang may palaging nakapatong sa'yo na pressure sa bawa't kibot na gagawin mo. The need to meet your parents' expectations kahit na hindi mo naman gusto or hindi mo kaya. There are moments na may gusto tayong gawin pero hindi natin magawa because our parents push us to do otherwise.

Respect your parents. It's the golden rule. Always has been and always will be.

That slowly becomes toxic kapag dumating na sa point na nakakalimutan na natin 'yung identity natin at nalilito na tayo kung ano ba talaga ang gusto natin. Kapag dumating yung moment na nahihirapan na tayong mamili kung gagawin ba natin yung gusto ng mga magulang natin or susundin natin 'yung pansarili nating kagustuhan. It makes us confused, it's a burden to always think of what our parents would think or say sa tuwing magde-desisyon tayo. Kung magiging masaya or proud ba sila sayo kung ito ang gagawin mo. It slowly makes us forget who we really are. Unti-unti tayong kinakain ng regrets and what-ifs natin kaya nagiging miserable tayo.

But what went wrong? Sisisihin ba natin 'yung mga magulang natin? Sila ba ang dahilan kung bakit tayo nahihirapan ngayon? Toxic ba sila? Toxic ba ang sitwasyon? Or are we the ones being toxic?

Understanding. We just failed to understand. Nakalimutan lang natin na magkaiba tayo ng pinang-gagalingan. We failed to see their perspective as parents at mukhang nakalimutan din ng magulang natin na may sarili tayong pagkatao. Remember, ang palagi nilang nasa isip ay kung ano ang "tingin nila" na mas makakabuti para mga anak nila. There's nothing wrong with that and, in my opinion, it's not toxic per se. Naging toxic lang dahil we failed to see their perspective. We failed to see their intentions. We failed to voice out what we really want.

Kahit na sobrang hirap, kahit na hindi natin maintidihan. Always trust and believe your parents intentions for you. Trust them na gusto lang nila ang best para sa'yo.

Unless you understand them, we cannot demand for their understanding. It's one of the principles I still hold onto hanggang ngayon. Gusto kong ibahagi sa'yo, I find it useful at times. Don't demand for something you cannot give yourself. It's unfair.

Listen to your parents. Respect their pieces of advice, take it positively. But remember, you are never obliged to swallow it whole. Tandaan mo na sa dulo, ikaw pa rin ang magde-desisyon para sa sarili mo. Gamitin mo 'yung natutunan mo sa kanila to create a destiny of your own.

I don't know your story or the kind of situation you're in. Ang natutunan ko lang at gusto kong ibahagi sa'yo ay kung sino-sino man ang makilala mo at kung ano man ang dumating sa buhay mo, whether it's makes or breaks you, your perspective makes a difference.

Whether you see the good in worst situations or see the bad in best situations is always your choice.

Playing Favorites.

Pilitin mo mang 'wag pansinin, meron talagang pinapaboran ang magulang natin among sa magkakapatid. They won't admit it. Sasabihin nila na pantay-pantay lang ang tingin nila sa atin pero may bago silang sapatos tapos ikaw ay wala. Sasabihin nilang wala silang paborito pero palaging paborito ni ate or ni kuya or ni bunso 'yung ulam na nililuto ni nanay. Kapag nag-aaway ay ikaw ang unang pinapalo ni Mama. Kapag may bisita ay palaging bida 'yung kapatid mo samantalang pareho lang naman kayo ng achievements. It's still a denied fact for parents and unspoken truth among siblings.

Bawa't-araw na dumadaan, pinipilit mo na lang kimkimin sa sarili mo na 'hindi ka naman paborito' or 'you're the least-liked child'. Negative thoughts starting to build up in a child's mind at maaaring dalhin nila ito hanggang sa pagtanda - always feeling inferior sa loob ng tahanan. It also creates a competition sa mga magkakapatid just to earn the title of being "the favorite" but still, you are not. Sila pa din ang paborito kahit na gaano sila kapalpak.

Ang toxic no? Being the least favorite. I've listened to several people's stories; tungkol sa mga sama ng loob nila sa kapatid o magulang nila dahil hindi sila napapaboran. It's sad na kahit 50's or 60's na sila ay hindi pa din nila makalimutan ang childhood trauma nila. Then it hit me. I need to let it go. I need to let go of that negative thoughts because it clouds our vision to what's much more important - family.

'Eto medyo personal, if it bores you just skip the part.

I was also a least favored child. I'm a member of a traditional family na first born children are favorites. Growing up, I stopped doing my best because it scared and pained me. Na kahit anong gawin ko, I can never compete with my siblings. They're gifted but my skills are acquired. 'Yan ang palaging naririnig ko sa tatay ko. 'Nung mga bata pa kami, our eldest would always accomplish something smoothly samantalang ako ay kailangan ko pang mag effort para magawa ang mga ginagawa niya. I had to practice riding a bike for days yet isang oras lang, marunong na siya. I spent several weekends sa pool para matutong lumangoy but she already learnt that in one session. My parents never failed to emphasized those facts at ang difference naming dalawa.

Doon tumatak sa isip ko na hindi ako magaling. As early as seven years old up until now, palagi kong nasa isip na hindi ako kasing galing nila at kasing talino nila. I know I can never compete with them. Then I decided to compensate my lack of gift with effort and perseverance. Kung kaya nilang gawin ito ng isang oras lang, then I'll start earlier than them. Kung mas magaling sila sa Math, then I'd study more, I'd study in longer hours kahit na hindi na ako matulog.

Those inferiority became my poison at the same time my inspiration to do better. Nalunod ako sa sarili kong ka-toxic'an for so long that I failed to see the good things in life. Hinihiling ko na hindi pa ako huli para sabihin ito, but let it go. Don't be like me.

You don't need to be someone's favorite para mas ma-appreciate mo ang value mo. It also doesn't mean na better sila sa'yo. Parents do have their own reasons. Siguro ay mas nakikita lang nila 'yung sarili nila sa kapatid mo, or mas nakikita nila na mas kailangan nila ng tulong compared sa'yo. They shed the same tears the moment you were born. Their heart leapt the same manner the first time you smiled or cried or mutter a word.

We cannot expect them to treat us the same way but I know that they love us the same weight. It probably because our visions were clouded kaya hindi natin nakita 'yung efforts ng magulang natin sa atin. Baka dahil sa sobrang busy natin sa pag-kukumapara sa mga kapatid natin that we failed to recognize a different kind of love our parents have for us.

Magkaka-iba man ang treatment nila sa atin but at the end of the they, anak ka pa din at magulang mo pa rin sila. Pamilya mo sila, hindi ka-kompetensya. Free your heart from these fucking negativity, wag mong hayaan na lumabo ang konsepto mo ng isang 'pamilya' dahil sa pagkukulang ng magulang mo sa'yo.

I, too, wish a better life for you. Nandito lang ako.

You can always talk to me ans share your feelings.

Your feelings are valid. Always remember that.

I have a lot more in my plate. Ang daming ko pang gustong sabihin at idagdag but I want to stop here. I want you to be with yourself now and stop reading. Take a deep breath. Tulungan mo akong mabawasan ng isang tao ang toxic sa mundo.

A Love That Kills.

2020-04-25T22:38:00.005+08:00

Pinapanood ko siya habang umiyak at nasasaktan...

Pinapanood ko siya habang binibitawan niya lahat ng meron siya...

Pinapanood ko siya habang sinisira niya ang magandang buhay at hinaharap na nakalaan sa kanya...

Pinapanood ko siya habang unti-unti siyang namamatay...

Nasasaktan ako habang pinapanood ko siyang nagmamahal. Nagmamahal lang naman siya, pero bakit ga'non? We have been warned about this deadly feeling, totoo pala talagang may pag-ibig na nakamamatay.

Maraming nagiging tanga pagdating sa pag-ibig. Ang pinaka masaklap 'don eh 'yung sitwasyon na hindi ka aware na tanga ka, ang hirap non bes. Paano mo maisasalba ang sarili mo sa isang bagay na hindi ka aware na sinisira kana pala? 'Wag kang mag-alala, siguro kaya ako nag e-exists ay para may isang nilalang man lang sa mundong ibabaw na magbabalik sayo sa realidad. H'wag mong hayaan na sa oras na magising ka sa realidad, you're already dead.

Sa tingin ko, ang maling pag-ibig ay parang kanser. Wala man lang early symptoms na infected kana, ni hindi mo alam kung saan at kailan aatake. Ga'non din sa pag-ibig, minsan hindi ka aware na hindi na pala tama. Unti-unti ka na palang sinisira, unti-unti na pa lang kinakain ng maling pag-ibig ang isang bagay na bumubuo sa pagkatao mo. Don't let that happen to you.

A love that kills your dreams.

Sometimes hindi ka aware na sinasakripisyo mo na pala ang pangarap mo para sa isang tao. Kadalasan, nagsisimula yan sa maliliit na bagay: pag-tetext magdamag sa halip na mag-aral o pagsasakripisyo ng passion at gusto mong gawin kasi gusto mong makasama siya. 'Yan yung mga simpleng bagay na hindi mo akalain na malaki na pala ang epekto sa mga desisyon mo. Nagiging factor na pala siya sa pagde-desisyon mo para sa sarili mo. Mas pinipili mo na 'yung sitwasyon na mas makakabuti para sa inyong dalawa kesa unahin mo ang sarili mong pangarap. Mas gusto mo ng kasama siya kesa gawin 'yung mga bagay na dating nakakapag-pasaya sa'yo. Is this a bad thing?

Kagaya ng mga gamot, mapapabuti ka basta tamang dosage at nasa oras ang pag-inom. Ga'non din sa pag-big, kapag sobra na, delikado. Kapag mali ang timing, hindi nakakabuti. It's a good thing na pina-prioritize mo siya over other things na kinakahiligan mo noon. Maganda na nag-i'spend ka ng oras at masaya kayong dalawa, ibig sabihin noon ay seryoso ka. Ibig sabihin non ay ginagawa mo na siyang parte ng buhay mo. Okay naman 'yon.

A wrong kind of love attacks a person of any age. Most ng mga teenagers ngayon, in love na. 'Yung literal na may gatas pa sa labi pero gusto ng ibigay lahat-lahat para sa taong mahal niya. Wala ako sa posisyon para sabihin na hindi yan pagmamahal; ang role ko lang dito ay isalba ka para sa maling pag-ibig.

Pause and think again.

Ano yung bagay na pinapangarap mong gawin noon bago mo siya nakilala? O baka naman may nabuo kang pangarap habang kasama mo na siya. Naaalala mo pa ba? Are you happy? Mas napapalapit ka ba sa pag-achieve ng pangarap mo kasi nandyan siya? Sabi nila kapag nagmahal ka, hindi ka nagiging selfish. Tama din naman, kaya nga kaya mong ibigay ang panahon at attention mo kahit na may mga gusto ka ding gawin. Kahit nga tadtad kana ng projects at activities, pilit mong pinagkakasya ang oras mo para lang sa kanya. Kahit ilang libong kilometro ang layo niyo sa isa't-isa, gagawa at gagawa ka ng paraan para lang makausap at makasama siya. Mas iniisip mo kung ano ang mas makakabuti para sa inyong dalawa or para sa kanya. Natututo kang maging selfless. Pero is it mutual? Kaya niya bang maging selfless para sa'yo?

Pagnagmahal ka ng totoo, katumbas non ay pagtanggap na parte na siya ng pagkatao mo. It's not about 'owning' that person but embracing that person as part of yourself. Kasama sa sangkap ay pag-respeto sa pinapangarap niyang gawin and all you can do is to support that person into achieving his/her dreams. Magtutulungan kayong mag-grow, itutulak mo siya sa daan na mas mapapabuti at mapapasaya siya kasi alam mong yon ang bubuo sa pagkatao ng babae/lalaking minahal mo. Nararanasan mo ba 'yan sa minamahal mo ngayon? Kung parati kang nailalagay sa sitwasyon na kailangan mong mamili between sa pangarap mo at sa kaligayahan ng mahal mo, pwedeng himinto ka muna at i-assess ang sitwasyon. Mas kilala mo naman ang sarili mo, Wala ka naman dito kung hindi mo pumasok sa isip mo yan.

Don't regret of letting go of that kind of love that kills your dreams. 'Wag mong hayaan na balang-araw, mapalitan ng pagsisisi ang pagmamahal na iniingatan mo ngayon. 'Wag mong hayaan na dumating ang araw na sasabihin mo na "binitawan ko ang pangarap ko para sa'yo" pero ipagpapalit ka lang niya. Para mong ipinusta ang buong buhay at future mo sa isang taong hindi ka naman kayang ipaglaban hanggang dulo. 'Yung pagkatapos mong ibigay lahat para sa kanya para mapabuti siya pero kaya ka niyang bitawan para sa bagay o taong gusto niya.

At the end of the day, ang hirap ipasa ang blame sa ibang tao. Kusa mo namang ibinigay eh, hindi ba? Meron kang choice na ingatan ang sarili at pangarap mo pero hindi mo ginawa. Hinayaan mong lumipas ang opportunity mo para sa kanya; the saddest part ay that was your choice.

Tandaan din natin na hindi naman lahat ng "love" ay equivalent sa mag-jowa. Meron ding love between parents and anak. Madalas, dito tayo mas nakaka-relate. Minsan dahil sa sobrang pagmamahal ng magulang natin, nailalagay tayo sa sitwasyon na mamimili ka kung gagawin mo 'yung pangarap mo o susundin mo kung ano ang parangap ng mga magulang mo para sa'yo. It's a kind of love that kills your dreams and your identity as a unique person. Ipaglalaban mo ba o magmamahal ka na lang? Ang pinakamadaling gawin ay mamili; pero kagaya ng sinabi ko sa iba kong blogs, may paraan na you can create your own option and do both pero hindi yon magiging madali. It's up to you.

A love that kills a relationship.

Gusto ko akin ka lang. 'Teh, nagmamahal ka lang, hindi ka magma-migrate sa ibang planeta. Hindi por que't nasa relasyon ka, makakalimutan mo na may pamilya at mga kaibigan ka. Kahit nga mag-asawa, may friends pa din. Hindi naman naglalaho ang tao sa mundo sa oras na naging kayo na. Uulitin ko, a relationship is not an ownership. Nakakarinig ka na ba from your friends or your family na "di kana sumasama samin" o "anak, stay ka naman sa bahay". 'Yung tipong napapadalas na nagpaparinig sila sa'yo na hindi kana nakakasama sa mga gatherings o gala na ginagawa niyo naman noon. Hindi mo napapansin na nawawalan kana ng oras sa ibang tao kasi masaya ka naman na kasama mo ang jowa mo. Huminto ka muna at isipin mo kung kelan kayo huling lumabas ng barkada o pamilya mo na wala ang jowa mo. Baka naman kasama ka nga nila pero habang kumakain kayo ay ka-text mo naman ang jowa mo? Baka naman sumama ka lang kasi hindi available si jowa? Kasi busy siya? Kasi may night out din siya? Baka pinili mo lang ang friends and family mo kasi convenient sa'yo?

'Wag ga'non. Hindi mo kailangang bitawan ang mga taong bumuo sa'yo at naging parte ng journey mo para sa pagmamahal mo sa isang tao. Isama mo siya sa mundo mo at sumama ka sa mundo niya. Love creates, not destroys; it creates friendship and relationship - between lovers, family and God. 'Yung friends niya become your friends, 'yung family niya becomes your family. Walang separate na mundo dahil lang nagmamahalan kayo. Alam mo ba kung ano ang pinakamagandang relationship na mabubuo niyo together? It's your relationship with God. Kung isa sa mga yan ang sinasakripisyo mo para sa kanya, isang malaking ekis na yan. Mag-isip isip ka muna.

Hindi madaling magbigay ng oras para sa lahat ng tao sa Earth. Imposible yon. Kaya nga sabi nila, habang nagmamature ka, pakonti ng pakonti ang circle of friends mo. Hindi mo kasi magagawang paglaanan ng panahon lahat ng tao sa mundo, that's why ang hirap maging politician. Ang gusto ko lang sabihin ay hindi mo kailangan ibigay ang buong panahon mo sa kapartner mo. Yes, dumating siya sa buhay mo, kailangan mo siyang alagaan at mahalin. Pero hindi mo kailangan bitawan ang ibang tao para magkaroon ka ng space para sa kanya. Maglaan ka naman ng oras para sa pamilya at kaibigan mo. Maraming paraan, alam kong alam mo yan. 'Wag ka nang maghanap ng justification sa ginagawa mo ngayon.

Gusto ko lang isingit 'tho I've written this sa iba kong blog: 'yung pag-ibig na sumisira ng pamilya ng iba. Dapat mo bang ipaglaban yung pagmamahalan niyo na katumbas ng buhay ng ibang tao? Worth ba ng pagmamahalan niyong dalawa 'yung buhay ng iilang taong pinili niyong sirain?

A love that kills yourself.

Tumingin ka sa salamin. Are you satisfied sa nakikita mo? Titigan mo ang mga mata mo, masaya ka ba? Kilala mo pa rin ba ang sarili mo? You love, of course, you've changed. Sa sobrang pagmamahal natin, madalas hindi tayo aware na napapabayaan na natin ang sarili natin. We tend to give everything sa mga taong mahal natin. Kaya nga madalas, mukhang losyang ang mga nanay natin. Bakit? Ang dami nilang kailangang mahalin at alagaan! 'Yung asawa nila, mga anak at pati ang parents-in-law. Halos wala na silang oras para sa mga sarili nila, baka nga bago bumili ng bagong panty 'eh iisipin muna niya ang needs ng mga anak at asawa niya. Commended talaga ang mga nanay. Doon na pumapasok yung mutual obligation ng husband para alagaan ang asawa niya.

Anong konek? Like that motherly-love, madalas talaga sa isang relasyon mas naiisip natin yung kapakanan ng iba kesa sa mga sarili natin. One day, titingin ka na lang sa salamin na halos hindi mo na kilala ang sarili mo, ang laki na pala ng pinagbago mo. 'Yun na yung tinatawag na judgement day. Do you regret what you've become? There was one time, I said sorry sa nanay ko kasi dahil sa amin ay hindi niya nabibili ang gusto niya, hindi siya makabili ng bagong damit para lang may maibigay sa amin. Sabi niya sakin "Anak, wala akong pinagsisisihan basta para sa inyo." That was the kind of love that kills your old self to give way to a better you. Hindi por que't nag-iba kana, masama na. May mga panahon na hindi ka man pleasing physically but deep inside you, alam mong mas buo kana. Mas gusto mo na yung ikaw ngayon kumpara kung ano ka before.

Ang point ko lang is that, whatever happens, walk towards doon sa daan na alam mong hindi mo pagsisisihan. 'Yung daan na hindi sisirain 'yung identity mo ngayon. Piliin mo 'yung klase ng pagmamahal na kahit tumingin ka sa salamin, alam mong wala kang pagsisisihan sa mga desisyon na pinili mo - sa pagmamahal na pinili mong ipaglaban.

*Sensitive part:

Bago ko tapusin itong article na'to, gusto kong daanan yung topic na "A love that literally kills." Napaka-sensitive ng part na ito lalo na sa mga tao na naka-experience na nito. Merong napaka-importanteng tao sa buhay ko na who actually did that. Unang pumasok sa isip ko, "Paano mo magagawang tapusin ang buhay mo para sa isang tao na mahal na mahal mo?"

'Yun actually ang naging inspiration ko para isulat itong blog na to. Napaka-heart breaking makita 'yung taong importante sayo na mawawala dahil lang nagmahal siya sa maling paraan. I don't blame the person, I blame the process. Wala tayo sa posisyon para sabihin na "maling tao" yung minamahal niya/natin, we'll never know. Even married couples can end up badly. It's the way you love which destroys a relationship - or even a life. And it's sad.

I am no love guru. Lolokohin lang kita kung magsusulat ako ng blog kung paano magmahal ng tama or paano malaman kung nahanap mo na ba si Mr./Ms. Right. I can never do that. Kung mapapansin mo kahit sa iba kong blog, wala akong concern sa ibang bagay but your well-being. My concern is YOU that's why this blog exists. Kung may pinagdadaanan ka, let other people help. Bigyan mo kami ng opportunity para tulungan ka. Bigyan mo kami ng chance para ipakita na mahal at concern kami sayo.

We may not be able to give that kind the love you want galing sa specific na tao na gusto mo but we'll surely give you that kind of love you deserve - a different kind of love. Life may be giving you a hard time pero kahit nga bola nag bo-bounce back. Kaya mo din.

You are a gift to us. Remember that.

Susuko ka na ba? Kumapit ka lang.

2020-02-08T23:55:00.002+08:00

'Ang tanga-tanga mo kasi!'

'Ganito dapat, ganyan dapat!'

'Wala kang kwentang tao!'

'Ang tanda-tanda mo na, wala ka pa ring silbi!'

...at marami pang iba. Ang sakit diba? Ang sakit sa puso at tenga na nakakarinig tayo ng ganyan na para bang lahat na lang ng ginagawa natin ay mali. Ang sakit sa puso na marinig na sa lahat ng bagay na ginawa at sinakripisyo mo, wala ka pa ring kwenta. Hindi ka pa rin sapat.

Well, ito lang ang masasabi ko:

welcome to this cruel world!

Isa lang ang reason kung bakit ka nandito ngayon at nagbabasa - alam kong nasasaktan ka. Alam kong nagdududa ka sa sarili mo. Alam kong iniisip mo na baka tama silang lahat. Alam ko na hindi mo na kayang magpanggap pa na kaya mo pa, na okay ka, na masaya ka at na darating din ang araw na tatanggapin nila ang buong pagkatao mo.. everything including your flaws and imperfections.

But no, again this is a cruel world.

pero susuko ka na ba? 'Wag, kumapit ka lang.

Hindi ako yung tamang tao na makakatulong sa'yo para i-heal yung puso mo at alam kong hindi sapat ang kahit anong magagandang salita or words of encouragement na pwede kong sabihin sayo para makalimutan mo lahat ng mga sinabi nilang masasakit. Sino ba naman ako kumpara sa mga taong malapit sa puso mo pero pinili kang sugatan? Hindi ba?

Wala lang, nandito lang ako para maramdaman mo na may kasama kang lumalaban. Gusto ko lang sabihin sa'yo na kumapit ka lang. Maniwala ka na darating ang araw magiging okay din tayo. Gusto ko lang sabihin sa'yo na darating din 'yung point sa buhay natin na magiging worth lahat ng pains at challenges na binabato sa'tin ng buhay.

Kahit gaano pa siguro kahaba yung isulat ko dito, hindi ko magagawang gamutin ang sugat sa puso mo, pero susubukan kong humanap ng paraan para hindi ka sumuko, 'Wag mo naman akong iwanan na mag-isang lumalaban. Magkasama tayo dito.

You are one-of-a-kind.
Siguro hindi mo masyadong na-aappreciate ang sarili mo pero isa kang blessing sa iba, sa paraang kahit ikaw ay hindi mo na-re'realize. Sa mga simpleng bagay lang na ginawa natin, unaware tayo sa mga impact noon sa ibang tao, nagkataon lang na 'yung taong pinaglaanan natin ng effort 'eh hindi ka ga'nong na-aappreciate. Hindi ibig sabihin noon ay wala ka ng silbi. May moment na sobrang pagod na pagod na ako from work, I had a very long and unlucky day na ginusto kong kumain muna bago umuwi sa bahay. Then a security guard opened the door at ngumiti sakin habang binabati ako ng 'Good evening po'. I was so sad pero dahil sa ngiting 'yon, I forgotten how bad my day was. Alam ko kung gaano siya kapagod sa maghapong pagtayo at pag'babantay sa mga tao sa tindahang 'yon pero that small gesture made me realize na our small actions can be a blessing sa ibang tao. 'Yung simpleng acts of kindness natin ay maaaring malaking bagay na sa iba. Hindi lang natin alam.

Kaya't...
magsimula na tayong ma-appreciate ang mga sarili natin.
Maniwala ka sa sarili mong ganda at kabutihan. Maniwala ka na may silbi ka sa mundo at hindi ka basura. Matutunan nating tanggapin na may halaga tayo despite of our imperfections. Meron kang silbi kahit na hindi mo kayang ma-meet ang standards nila. Don't try to fix yourself, there's nothing wrong with you. Hindi mo lang kayang tanggapin na iba ka sa sinet nilang standards, pero tandaan mo - hindi mo kailangang ma-meet yon. There's no such thing as standards, be your own standard. Every time na nagfo-focus tayo sa mga flaws natin at gumagawa tayo ng listahan kung paano natin babaguhin ang mga mali sa mga sarili natin, we also begin to see the flaws of others. Hindi natin namamalayan na nagiging bahagi din tayo ng mga mapanghusgang mga mata, we become part of a society na parang hindi kuntento sa mga sarili nila - always striving to meet the crowd's standards. Nagiging "dapat ganito ka, dapat ganyan ka". Pero the moment na we appreciate ourselves, we also appreciate somebody else's imperfections, kahit pa-paano nababawasan ang mga taong mapanghusga. Unconsciously, you become a blessing to someone. Dahil kahit gaano kapangit ang mundo, pinili mong tignan kung ano ang maganda sa kanya. Kudos sa'yo.

Madalas, 'yung mali naman ay hindi galing sa'yo ngunit galing sa mga taong nakapaligid sa'yo.

It's not that you failed them but they failed to see what's good in you.
Hindi ka kulang, hindi ka pangit, hindi ka walang kwenta; hindi lang nila makita 'yon at hindi mo na kasalanan 'yon. Hindi mahalaga kung gaano kadami 'yung mga taong naniniwala sa'yo, hindi mahalaga kung gusto ka ng mga taong gusto mong magustuhan ka. Look around you, look beside you, who's there? Sino yung taong kaya kang tanggapin kabila ng pagkakamali at pagkukulang mo? Sino yung taong nasa tabi mo na nanatiling nasa tabi mo kahit wala ka? Madalas, hindi 'yon yung taong ine-expect natin or gusto nating makakita ng good qualities natin, pero ito na yung panahon para matutunan mong ma-appreciate sila. Kasi 'yung mga panahon na hindi ka naniniwala sa sarili mo, 'yung mga panahon na parang basura ang tingin mo sa sarili mo, they accepted you and that's more than enough. Kahit na iisang tao lang 'yon, or sa tingin mo walang naniniwala sa'yo, tumingin ka sa salamin..tignan mo ang sarili mo. Yan. Yan 'yung ka-isa-isang taong hindi ka iiwan kahit na nahihirapan ka na. 'Yan yung taong hindi ka susukuan, kaya wag kang tumigil lumaban. kayanin mo, kumapit ka lang..kahit para sa kanya na lang. At para sa akin, kasi alam ko na magiging okay ka. Magiging masaya ka. Makikita mo kung gaano ka swerte ang mundo dahil nan'don ka.

Maging masaya ka, enjoy your life.
Sana ito na 'yung simula na unti-unti mo nang ma-appreciate yung sarili mo. Believe me, 'yung moment na magtiwala ka sa sarili mo; ang hirap ng maniwala sa mga negativities ng iba. Na sa tuwing may masasakit na salita kang naririnig mula sa iba, you'll realize how miserable their life is. You'll feel sad; hindi dahil tama sila pero dahil kailangan nilang maging ga'non para maitago ang lungkot at paghihirap nila. Sana dumating yung panahon na ikaw na naman ang magsisilbilng kamay para tulungan sila sa kanilang mga miserableng mundo at buhay, ikaw ang magsilbing ilaw para mas makita nila kung gaano kaganda ang mundong ginagalawan nating lahat. Sana magawa natin 'yon para kahit papaano ay mai-share natin sa iba 'yung peace na nararanasan natin dahil pinili nating tignan kung ano yung mga magaganda at hindi kung ano ang mali sa iba.

Kaya wag kang sumuko, kumapit ka lang.

The world is cruel always choose to be kind, always choose to see what's good in you.

Kapit lang, kaibigan.

Hindi niya ako gusto, ipipilit ko pa ba?

2019-11-08T02:29:00.001+08:00

May nagtanong: Paano na? Hindi niya ako gusto. Dapat ko pa bang ipilit? Medyo mahirap 'to. Pwede ko bang ibalik ang tanong? Ikaw ba, hanggang kelan mo kayang masaktan? Hanggang kailan mo kayang tiisin ang sakit na ilang beses kang ni-rereject ng taong gustong-gusto mo? Hanggang kelan mo kayang mag-hintay hanggang sa dumating ang panahon na magiging sapat kana sa para sa kanya? Kaya mo bang maghintay kahit walang kasiguraduhan na maibabalik niya ang pagmamahal na binibigay mo? Gugustuhin mo bang mabuhay habang araw-araw pinapamukha sayo ng mundo na hindi ka sapat, na kulang ka, na mas OK sila kesa sayo dahil hanggang ngayon.. hindi ka pa rin niya gusto. Okay lang ba sa'yo yun?

Hindi kita kayang pigilan sa nararamdaman mo; hindi rin natin siya kayang pilitin para magustuhan ka. Siguro may mga taong na-iinlove sa taong hindi pinanghihinaan ng loob, sa taong pursigido, sa taong malakas ang determinasyon. Malay natin, isa pala siya sa mga taong 'yon. Pero baka hindi. Kaya nga tinanong kita kanina, hanggang kelan mo kayang masaktan? Hanggang kelan mo kayang mag-tiis? Sa tingin ko kasi, nasa boarder line ka na. Malapit ka ng sumuko, hindi ka naman magtatanong kung kaya mo pa. Hindi ba?

Alam mo, dumaan din ako sa ganyang sitwasyon. Meron akong gustong tao simula pagkabata pa lang namin. Gusto ko siya sa loob ng mahigit isang dekada. Ilang beses akong na-reject at nasaktan dahil alam kong hindi ako ang taong gusto niya. Siguro kagaya mo, may mga times na inisip ko kung ano ang pwede kong gawin para magustuhan niya ako. Ano ang dapat kong baguhin para lang ako ang mapansin niya. Inisip ko kung hanggang kelan ko kayang tiisin na masaktan. Deserve ko din naman sigurong lumigaya, baka may ibang taong kayang mahalin ako bilang ako. Hindi niya ako gusto, pero eventually hindi ko na lang rin pinilit ang gusto ko kasi gusto ko siya. Na-gets mo ba?

Dahil sa pagmamahal mo sa isang tao, natututo tayong maging selfless. Mas nagiging matimbang 'yung kaligayahan ng mahal natin kesa sa sarili nating satisfaction. Dahil din sa pagmamahal o sakit na dulot ng pagkabigo, nakakaya nating gawin 'yung mga bagay na mahirap i-accomplish. Nagagawa nating baguhin ang mga sarili natin more than what we could imagine. Oo, hindi natin kayang i-control ang nararamdaman niya pero kaya nating kontrolin kung paano tayo mag-rerespond sa pain and failures. Desisyon mo naman yan kung magmumukmok ka na lang o magsisikap ka sa buhay. Mag-focus ka na pag-aralan kung paano mo mamahalin ang sarili mo para kapag dumating ang panahon na ibibigay sa'yo ng tadhana 'yung taong para sa'yo, alam mong sapat ka na. Alam mong ipi-presenta mo ang sarili mo as your best. Take it or leave it.

Gusto mo bang malaman kung anong nangyari sa one-sided love ko para sa taong 'yon? Nagkita ulit kami pagkalipas ng madaming taon at sa wakas, nagustuhan na niya 'yung naging produkto ng pagsisikap ko. Hindi ko ginawa 'yon para sa kanya, ginawa ko 'yun para sa sarili ko. Swerte ko lang dahil sa wakas, naging sapat na ako para sa kanya. Swerte ko dahil sa wakas, nagustuhan na rin ako ng taong matagal kong pinangarap. Sana nga happy ending, kaso kailangan ko siyang iwan. Ang labo no? Paano ko nagawang bitawan yung taong pinapangarap ko?

Simple lang ang sagot: 'yung best version ng sarili ko ay hindi pala para sa kanya. Naging daan siya para ma-realize ko 'yung taong nakatadhana para sa'kin. Ito 'yung time na nagpapasalamat ako sa taong 'yon kasi kung hindi niya ako ni-reject at pinili kong i-adjust ang sarili ko para lang magustuhan niya ako, hindi ko mararanasan 'yung pinakamasarap na feeling sa mundo - 'yung mahalin at magmahal ng taong tatanggapin ka ng buong-buo.

Madalas 'yung mga sakit na nararamdaman natin ay blessing in disguise. Hindi man natin ma-realize 'yun ngayon pero dadating yung time na tayo na mismo yung magpapasalamat dahil naranasan natin lahat ng sakit at failures na 'yon. Kaya ka pala sinaktan ng tadhana para ma-push ka na magpursigi sa buhay. Kaya pala ni-reject ka ng taong gusto mo dahil may isang tao na naghihintay para tanggapin ka at mahalin ka ng buong-buo. Parte pala 'yon ng plano para sa'yo, kailangan mo lang maniwala.

Mabalik tayo sa tanong mo, ipipilit mo pa ba? Ang sagot ko ay gamitin mo siyang inspiration para maging mas mabuting tao ka. Kahit naman sabihin kong 'wag mo ng ituloy ay hindi mo naman mapipilit ang sarili mong 'wag siyang magustuhan. Hindi na mawawala yan, kasama na siya sa pagkatao mo. Sana lang ay makahanap ka ng way para gamit mo in a positive way 'yung emotions na nararamdaman mo ngayon. At sana lang, matagpuan niyo ang isa't-isa sa tamang panahon. 'Yung panahon na sapat kana at sapat na siya para sayo.

Sana nakatulong kahit papaano. Ano, balitaan mo ako ha?

Uy! Pautang naman!

2019-11-07T02:25:00.003+08:00

Anak ng teteng! Uutang ka na naman?! Diba may utang ka pa sakin?! Buti sana kung ang dali mong singilin e! Sarap isagot nito doon sa kaibigan mong nakaka-alala lang sa oras ng kagipitan tapos kakalimutan kana kapag panahon na ng singilan. Ito 'yung rason kung bakit madalas nagwawalan tayo ng kaibigan tapos nadadagdagan 'yung kaaway. Diba? Stress hindi ba? Sumagot ka man o hindi sa tanong na 'to umpisa na ng kalbaryo ng buhay mo.

Ang tagal kong inisip kung paano ko isusulat itong kalokohang ito na hindi masyadong mang-aalipusta ng kapwa. Kung masaktan ka man sa mga sasabihin ko, I did my best ate-kuya. Ito na talaga, to the lowest level na 'tong ka-prankahan ko na'to para hindi ka masyadong ma-hurt. Umpisahan na natin ang pangbuburaot. Lagyan natin ng codenames para hindi masyadong obvious.

The 911.

Ito 'yung klase ng utangero't utangera mong kaibigan na ginawa ng emergency number 'yung mobile number mo. Para bang kada may emergency 'eh automatic na ikaw ang ite-text o tatawagan. 'uy friend, may emergency pwede bang makahiram ng pera? Kailangang-kailangan lang. Wala namang masama kung may emergency talaga kaso tinalo niya pa ata ang hospital sa dami ng emergencies niya sa buhay. Doktor ka 'teh? Ayos ka ah.

Hindi ko naman sinasabing 'wag niyong pautangin. Malay niyo, emergency talaga. Ang hirap no? Ang hirap tanggihan 'yung ganitong sitwasyon. Kahit kapos ka din sa pera mapipilitan kang magpahiram kasi "mas" kailangan niya. Imbes na may pang-grocery sana kayo 'eh ibibigay mo na lang dahil baka life-and-death situation. Kung busilak pa yung puso mo ay baka pati savings mo isasagad mo para lang sa kanya. 'Wag ganon. Paano kung ikaw naman ang may emergency, paano ka na? Paano na ang pamilya mo?

Sa ganitong klaseng utang, 'wag mong i-eexpect na maibabalik kaagad ang ipapahiram mo. Bakit? Kung totoo man na emergency, malamang yan matatagalan 'yung payment dahil sa tindi ng pangangailangan niya. Sigurado yan, hindi lang ikaw ang mauutangan at it would take time bago siya maka-recover. Kung isasagad mo ang pera mo, deads ka. Panigurado ikaw naman ang next na mangungutang.

Paano naman kung 'yung ibang emergency pala ang na-experience ng magaling mong kaibigan. Yari ka. Nasa 1-5% chance lang na mababayaran ka, bakit? Hindi niya nga masulusyunan ang maliit na problema niya, utang pa kaya? Konting isyu lang sa buhay, tatawag na sayo para mangutang. Baka pati pambili ng gatas ng anak niya, itatawag pa niya sa'yo. Ano, instant daddy? Ikaw naman na uto-uto, nagpautang ka naman. Kung ako sa'yo, i-unfriend mo na lang yang kaibigan mo. Mai-istress ka lang. Kung kukunsintihin mo siya, hindi siya matututong dumiskarte sa buhay niya. Kaibigan mo diba? Tulungan mo. Tulungan mong magbago!

The Grab Delivery.

Ayos 'to. 'Yung ikaw na nga 'yung inutangan ikaw pa yung mag-eeffort pumunta sa kanya. OK diba? Ginawa kang Grab food - umorder lang, i-dedeliver mo tapos siya ang kakain. Boom! May pera na siya, kawawa ka. Uy, may mga ganitong tao. Seryoso. Mag-tetext para mangutang pero busy daw kaya ipadala na lang, aba matinde kapag hindi mo napadala agad, galit pa! Kami pa ba ang may utang na loob para pautangin ka? Sana Grab Express ka din sa oras ng singilan.

Kung ganito kang klaseng tao, konting hiya naman ma'am-sir. Ikaw na nga ang nanghihiram, mag-effort ka naman pumunta don sa tao. Gigil na gigil talaga ako sa ganito lalo na kung wala naman sa lugar. Unang-una, nagmagandang loob na 'yung tao para tulungan ka, wag mo namang abusuhin. Okay lang kung hindi talaga kayang pumunta personally, maiintindihan naman. Baka naman malayo or mas convenient na ipadala na lang, pero 'wag kang mag-astang parang responsibilidad niyang matugunan ang pangangailangan mo ura-urada. Kalma 'teh, tandaan mo ikaw ang may kailangan. Sa madaling salita, ikaw ang nakikiusap, wag kang mag-inarte. Nage-gets niyo naman siguro kung sino 'yung mga gusto kong patamaan dito, hindi ba?

Kung may ganito kang kaibigan, aba'y wag mong sanayin. Lalo na kung pekeng 'The 911' na tapos 'The Grab' pa? Sus'marya! Malala na yang kaibigan mo, i-unfriend mo na. Kung pwede nga i-block mo na. Hindi ko sinasabing pahirapan niyo ang mga kaibigan niyo lalong lalo na kung kailangan niya talaga. Ang point ko lang, tutulungan mo na nga siyang lutasin 'yung problema niya, ikaw pa ba ang kikilos para sa kanya? Anong ambag niya, taga 'yow-yow? Kung makakausap mo siya personally, matutulungan at madadamayan mo siya as a friend. Baka makatulong ka pa pala sa kanya sa ibang paraan.

The Globe.

Sa globe, abot mo ang mundo. Ang daming naloko ng linyang ito pero pagpunta mo sa banyo, wala namang signal. Hindi naman sa sinisiraan ko 'yung Globe pero real talk tayo dito. Applicable din 'to sa mga utangero't utangera niyong kaibigan. Sila 'yung mga taong puro pangako lang pero madalas namang out-of-reach. In short, naglaho na parang bula. Nangangakong babayaran ka din agad pero hindi mo na ma-contact pag-sapit ng singilan. Sus, hindi na bago 'to. Normal na to, hindi ba?

Para sa mga ganitong klaseng tao, mamatay na kayo. Charot lang, HAHAHA. Konsyensya naman po, kawawa naman 'yung mga taong busilak ang pusong tumulong sa inyo. Kung hindi niyo kayang mag-bayad, at least man lang magparamdam kayo. Mag-explain kayo. Maki-usap kayo. Kasi pinasa niyo lang 'yung problema niyo doon sa taong tumulong sa inyo, kawawa naman hindi ba? Balang-araw babalik sa inyo 'yung mga ginagawa niyo sa iba. Ang tawag dyan? KARMA. Hindi naman sa tinatakot ko kayo pero parang ga'non na nga. Hindi man kayo ma-contact ng mga taong pinagkaka-utangan niyo pero kung nababasa niyo 'to sana aantig ang mga puso niyo para magparamdam ulit. (Oh ayan, pengeng commission ha. HAHAHA) 'Wag niyong takbuhan ang mga obligasyon niyo, kasi someday mahahabol din kayo niyan. Kawawa ka pag-dating ng araw. Ikaw rin.

Para naman sa nabiktima ng ganitong tao, saludo ako sa inyo. 'Wag niyong sisihin ang sarili niyo dahil nagpaka-tanga kayo o nagpabiktima kayo. Naniniwala ako na may mga mabubuti talagang tao, sana wag mong bawasan. Hindi ka man mabayaran pero isipin na lang natin na nakatulong ka sa kanya. At least, may isang tao pa rin sa magulong mundo na 'to na kayang gumawa ng kabutihan sa iba. Pwede pautang? Echos lang. hahaha Ang payo ko lang, be wiser next time. Maniwala na lang tayo na every good deed naman na ginagawa natin, may kinalalagyan. Hindi man maibalik sa'yo pero makakatulong yon sa ibang tao. Isipin mo na lang nagbayad ka to get rid of that toxic person in your life.

The PLDT.

Para naman hindi niyo sabihing bias ako, idamay na din natin pati kabilang network. Ito naman 'yung klase ng taong na-cocontact niyo nga pero puro explanation lang naman at hindi naman nagbabayad. Parang connection niyo sa internet, ilang beses man kayong tumawag sa customer service 'eh hindi naman naaayos. Kaway-kaway sa mga martyr dyan na hanggang ngayon naniningil pa rin! Whoooo! Anyare? Ano na daw ang dahilan niya ngayon?

Ito real talk para sa mga taong ganito. Dinadagdagan mo lang ang kasalanan mo, tigilan mo na yan bago pa kita masabunutan. Estapador ka na nga sinungaling ka pa, 'wag ka nang magdahilan! 'Wag ka ng mag-imbento ng rason mong pangkalye; kung wala kang balak magbayad, sabihin mo! Hindi yung nangangako ka na magbabayad ka pero hindi ka naman gumagawa ng paraan. Sige pa rin ang online shopping mo or pa-sosyal na post mo sa Facebook or Insta pero inutang mo lang naman yang niyayabang mo. Maawa ka doon sa taong nagpa-utang sa'yo kahit hindi ka naman deserving. Tama na 'yung ninakawan mo na siya ng pera, wag mo ng lokohin o paasahin. Tama ba ang pagkakabasa mo? Magnanakaw? Oo. Magnanakaw ka. Ninakaw mo sa kanya 'yung 'peace of mind' sa bawat pagkakataong sinisingil ka niya. Ninakaw mo sa kanya 'yung chance na ma-enjoy niya yung perang pinagpaguran at pinaghirapan niya. 'Yung dapat pamilya niya ang masaya pero dahil sa'yo, nai-istress pa siya. Tama na 'teh. Tigilan mo na.

At para sa'yo na nabiktima ng taong ganito, hay, ayoko ng dagdagan ang agony mo, Kagaya nga ng sinabi ko kanina: isipin mo na lang nagbayad ka to get rid of that toxic person in your life. Hinihiling ko na sana swerte-hin ka sa buhay. Gusto kitang maging masaya at parte ng solusyon na yan ay i-let go mo na 'yung mga bagay na nakakapagpa-stress sayo. Meron ka pang isang option: kasuhan mo. Kasuhan mo para matuto, para manginig sa takot. Hindi magiging madali ang proseso pero ayaw kitang tanggalan ng solusyon. Be brave, be wiser. Kampi ako sa'yo.

The Human Resource.

Naks, ito talaga dapat 'yung number one ko pero ang tagal kong inisip kung anong code name ang fit sa mga taong ganito. Ito 'yung mga klase ng tao na para kang ini-interview masagot mo lang kung bakit hindi mo sila mapa-utang. Teka 'te, diba ikaw ang nangungutang? 'bat kelangan kong mag-explain?! Ang masakit non, duda pa siya sa'yo. Pinag-dududahan ka pa na wala ka talagang pampa-utang. Ang hirap i-explain na kahit may pera ka pero hindi naman siya kasama sa budget mo. Hindi siya naniniwalang 'wala kang pera' kasi may pera ka naman daw. Ano 'te, hindi na ako kakain para sa'yo? Ako pa mag-aadjust? Tapos galit pa kapag nabalitaan na may binili ka. Sinungaling! Wala daw pera pero bumili ng ganito, ganyan! Ay?! Ka-stress no? Saan ka naman lulugar.

Para sa mga taong ganito, sana naman maintindihan niyo 'yung sitwasyon nung tao. Kasalanan ba niya na wala kang pera? Kasalanan ba niya na nandyan ka sa posisyon na kailangan mong mangutang? Hindi naman, diba? Kung ano ang problema mo ngayon, sa'yo 'yun. Hayaan mo naman na ma-enjoy niya 'yung pinaghirapan niya. Hindi lang ikaw ang may karapatang maging maayos. Kung ano ang gusto niyang gawin sa perang pinaghirapan niya, desisyon niya yon. 'Wag mo naman sanang ipasa sa iba ang problema at negativity mo dahil lang hindi ka napag-bigyan. Kaya nga 'tulong' ang ginagamit na word, 'hiram' o 'utang', kasi hindi mo dinidemand. Kusa 'yong binibigay.

Para sa'yo na hindi makapag-abot, naiintindihan kita at dahil mas mabigat ang problema ng nangungutang sa'yo (assuming na applicable ito), ikaw na lang ang umunawa. Kapag talaga ang tao nalagay sa alanganin, hindi nakakapag-isip ng tama. Siguro sa sobrang stressed nila ay hindi na rin nila kayang i-contain ang emotions nila. Pero you don't have to feel obliged. Hindi ka obligadong magbigay pero iwasan mo na lang makipag-away. It's not worth it at hindi makakatulong para sa inyong dalawa. Hayaan mo siya magalit, mapapagod din siya.

The Red Cross.

Naaalala mo ba 'yung alkansya ng Red Cross sa MRT or sa mga tindahan na pinupuntahan mo pero hindi ka naman nagdo-donate kahit na piso? Oo, kailangan nila ng tulong pero hindi mo man lang magawang magbigay kahit konting barya. Ngayon, alalahanin mo 'yung mga kaibigan mong nangangailangan ng konti tulong mo pero hindi mo natulungan. Masakit ba? Meron ka pero inig'nore mo sila. Akala mo siguro 'anti-utang ako'; hindi. Patas tayo dito. Bigyan naman natin ng pansin 'yung mga taong nangungutang pero hindi nabibiyayaan, hindi naaabutan ng tulong.

Wala tayong obligasyon na tulungan ang bawa't taong lumalapit sa atin. Siguro, yung iba ayaw na lang tumulong kasi nabiktima na ng mga taong na-mention ko kanina. Siguro, yung iba ay wala ding kapasidad na mag-abot ng tulong sa iba. 'Wag kang mag-alala, wala ako sa posisyon para i-judge ka.

Para doon sa mga tinamaan ng mga rants ko kanina, alalahanin niyo yung mga 'Red Cross' na tao. Biktima din sila ng mga pang-aabuso niyo sa kabutihan ng iba. Sila dapat ang tinutulungan, hindi kayo. Sila dapat ang binibiyayaan at hindi ang mga taong kagaya niyo. Dahil sa pang-aabuso niyo sa kabutihan ng iba, natatakot na ang mga tao na magtiwala sa mga dapat pagkatiwalaan. Kapag kasi sarili at kapakanan lang natin ang iniisip natin, hindi natin makita 'yung effects ng mga ginagawa natin. Akala natin, okay lang. Akala natin, wala tayong naa-agrabyado.

Okay lang, mabait naman 'yun, maiintindihan niya kung ito muna ang uunahin ko.

Okay lang, mayaman naman yan. Pwedeng utangan, 'wag ng bayaran.

Okay lang, may atraso sa'kin yon, para makaganti ako.

It's not okay.

Nabitin ba kayo? Kung may naisip kayong pwedeng idagdag sa listahan, comment lang pero wag 'yung pangalan ng friends niyo. HAHAHA

Ano bang silbi mo?

2019-11-05T06:00:00.001+08:00

Heto na naman ako. Nagtatanong na naman ng kung ano-anong parang wala namang katuturan. Dinamay pa kita. Pero minsan ba, naiisip mo din ba 'to? Pag gising mo sa umaga, bago ka matulog or kahit kelan na random na panahon... naiisip mo din ba kung may silbi ka ba? Naiisip mo din ba na sa milyon milyong tao sa mundo o kahit dyan na lang sa barangay niyo, may naitutulong ka ba? May naibabahagi ka ba? May ambag ka ba?

Madalas, naitatanong ko yan sa sarili ko lalo na kapag traffic at wala akong magawa habang nakasakay sa FX. Mapapatingin ako sa katabi kong pagod na pagod galing sa trabaho or mga grupo studyanteng nagkukwentuhan ng mga nangyari sa classroom. Naiisip ko 'yung mga kaklase kong may kanya kanya ng pamilya, may sarili ng bahay, nasa abroad na o pagminalas-malas, patay na. Naiisip ko 'yung kapit-bahay naming sa araw-araw na ginawa ng Diyos eh parang hindi nauubusan ng pwede nilang pag-awayan. Ito 'yung point sa buhay ko na napapatanong na lang ako, "anong nangyari sa akin? Ito ba yung buhay na gusto ko? May silbi pa ba ako?"

Kung nagbabasa ka ng blogs ko, palagi kong sinasabi na gawin mo lang ang mga bagay na gusto mo, 'yung feel mong makakabuti sayo, 'yung tingin mong magiging masaya ka. Tinanong sa'kin ng kaibigan ko, "Paano mo 'yon gagawin sa kabila ng mga responsibilidad mo? Paano mo pipiliin ang mga bagay na gusto mong gawin at pangarap mong gawin kung madaming buhay na nakapasan sayo?" Hindi lahat ng tao nakakapili ng gusto nilang gawin, hindi lahat ng tao kayang gumawa ng options nila kasi kahit anong gawin nila, kahit anong pilit nila, hindi talaga pwede. Paano na?

Kapag nasa linya naman ang lahat, hindi ka mapapa-isip ng ganito. Hindi ka magtatanong kung anong silbi mo kasi OK ka - alam mo kung anong gusto mo, alam mo kung ano ang dapat mong gawin. Pero may mga taong naliligaw, naguguluhan, o minsan kahit 'feel nila' kung ano 'yung dapat nilang gawin, nagdududa pa rin kung kaya ba talaga nila or 'yun ba talaga dapat 'yung path natatahakin nila. Ang gulo diba? Saan ka dito? Okay ka ba or may isyu ka din?

Hindi lahat ng plano natin para sa sarili natin 'eh 'yun na 'yung para sa atin. Oo, madalas kong sinasabi na kilalanin mo ang sarili mo at gawin mo yung mga bagay na gusto mo. Pero that's only the first step. Unang hakbang pa lang 'yon para madiscover mo 'yung sarili mo at maranasan mo 'yung the best story ng buhay mo. Kung alam mo na lahat ng sagot sa tanong mo, kung alam mo na agad kung saan ka patungo, you'll deprive yourself the best journey to live on. Kaya siguro hindi natin alam 'yung purpose natin kasi hindi naman nakukuha ang sagot sa mga sarili natin. Ito pala yung tanong na kahit ilang araw kang umiyak, hinding hindi mo makukuha ang sagot.

You'll never realize kung gaano kalaki ang naaambag mo sa buhay ng iba. 'Yung mga panahon na akala natin wala tayong silbi o naia-ambag, malaki na pala ang effect 'non sa buhay ng iba. Palagi akong naniniwala sa goodness ng bawa't tao, kahit sa'yo, naniniwala ako na nadyan ka for a reason. Lahat tayo may desire na tumulong sa iba, hindi lang natin alam kung paano. Hindi lang natin alam kung may effect ba yung mga ginagawa natin. Kagaya nitong katabi kong empleyado na pagod na pagod galing opisina. Naka-nganga pa habang nakasandal sa balikat ko. That's hard work. Hindi man niya 'yon ginawa para sa akin pero nai-inspire ako na pagbutihin ang mga ginagawa ko at i-push pa kahit pagod na. Ikaw na reader ko, hindi ka naman nagbabasa para sa'kin, pero naiinspire mo akong magsulat pa para sa iba.

May silbi ka. May bilang ka. Kapag may mga panahon na nagdududa ka sa existence mo, nagdududa ka sa kakayahan mo, tumingin ka lang sa iba. Tumingin ka lang sa mga taong nasa paligid mo and find a way to get an inspiration from them. Kung may mga panahon na parang hindi tugma ang mga gusto mo sa gusto ng mundo para sa'yo, maniwala ka na dinadala ka lang ng buhay patungo sa destinasyon na mas makakabuti sayo, doon sa mas sasaya ka, doon sa mas madami kang matutulungan. Madalas kasi matigas lang talaga ang ulo natin, ayaw nating maniwala. Most of the time may mga plano tayo at may mga kagustuhan tayo na kahit anong pilit natin, hindi talaga pwede. Nadedepress lang tayo or nasasaktan kasi nga 'yun ang gusto natin pero hindi natin magawa or hindi natin makuha. Ibabalik ko 'yung tanong na "Paano ka mamimili between sa gusto mo at sa gusto ng mundo para sa'yo?" Paano ang mga responsibilidad mo?

Maalala ko lang sa isa sa pinakamagandang librong nabasa ko, ano daw ang secreto ng kaligayahan? "The secret of happiness lies in looking at all the wonders of the world and never forgetting the two drops of oil in the spoon." (The Alchemist, Paulo Coelho - click niyo yung link para sa excerpt ng libro, it's a good read). I agree. Kapag torn ako sa kung ano ang dapat kong piliin, inaalala ko na lang 'yung kwento niya sa libro. Gawin mo 'yung responsibilidad mo habang ine-enjoy mo ang ganda ng mundo. There's still a beauty in black and white portrait, may ganda pa rin sa hardships and sorrow. May sarap pa din kahit maalat ang ulam. May dahilan kung bakit ka nailagay sa posisyon na kailangan mong maging responsable. May reason kung bakit wala ka sa posisyon mamili kung anong gusto mong gawin. Madalas din naman kasi, 'yung mga gusto natin ay hindi naman yon ang talagang para sa atin. 'Yun lang 'yung unang hakbang para marating natin 'yung tamang ending na para sa atin.

Siguro wala na naman akong natulong, as usual pam'pagulo lang ako ng isip mo. May mga naiisip ka na taliwas sa naiisip ko. I am not trying to prove something. Ang end goal ko lang naman ay maitatak sa kokote mo na 'you're worth something' hindi ko man masagot kung ano exactly, but I believe na you're destined to touch somebody else's life. Maniwala ka lang sa sarili mo and enjoy your life.

Live a long and meaningful life.

Book recommendation:

The Alchemist (Paulo Coelho)

Nakalimutan na kita, bakit bumalik ka pa?

2019-07-28T12:59:00.002+08:00

Para ito sa taong nagtanong ng: “bakit may mga taong kinalimutan mo na tapos bigla bigla na naman babalik”; aray ko, naramdaman kita don. ‘Yung tipong ilang balde na ng luha ang iniyak mo at drum-drum na alak ang nilaklak mo para lang makalimutan siya tapos wala man lang abiso, bigla bigla na lang siyang babalik sa buhay mo. Mapapamura ka na lang, “Bakit ga’non life?! Tang’ina naman oh!”

Ang usual response ko dyan ay sandamakmak na tanong, “bakit kami kailangang pag’tagpuin ulit?” “Mahal pa ba niya ako?” “Mahal ko pa rin ba siya?” “Paano kung..” ang hirap ‘eh. Baka kasi may second chance pa o baka ito na yung right time para sa inyong dalawa. Ang hirap na nga sagutin ng isang tanong, dadagdagan pa ba natin? Ano? Ipu-push mo ba o iiwas ka na lang? Ito ang sagot ko, malay ko. Malay natin, Diyos ba ko?

May samu’t-sari tayong kwentong naririnig, ‘yung iba parang kwento ni Basha at Popoy - may Second Chance; ‘yung iba naman parang kwento ni Ginny at Marco (Starting Over Again) - kailangan lang pala ng closure. Pero hindi naman pelikula ang buhay mo, ang istorya mo ay naka’depende sa desisyon mo. Isa lang naman ang malinaw sa sitwasyon mo ngayon, kagaya nga ng sabi mo, nakalimot kana. Kaya mo ba siyang tanggapin sa present mo?

Kagaya nito, bumabalik na naman siya sa buhay mo. Hindi ka naman magtatanong ng ganito kung talagang wala ka ng mga ‘what ifs’ tungkol sa inyong dalawa. Aminin mo, may feelings ka pa din, hindi naman nawawala ‘yon. Pwede mo naman siyang deadma’hin nung nakita mo siya ulit, pwede ka namang mag-‘hello’ lang nung binati ka niya, pero heto ka nagtatanong pa rin at heto ako nangenge’alam sa buhay mo. Ang dami ko na namang sinasabi.

Ito lang ang gusto kong gawin mo: tumingin ka sa salamin and look what kind of person you’ve become. Hindi natin kayang bigyan ng sagot ‘yung tadhana niyo o bigyan ng lunas ‘yung naudlot niyong love story. Wala namang nakaka-alam kung may next chapter pa kayong dalawa or extra na lang siya sa buhay mo. Baka naman kasi bumalik siya hindi para mag-stay pero para maging handa ka ng tuluyang mag’let go. Gusto ko lang maalala mo na kung ano man ang mga nangyari noon, tapos na yon. Natapos na rin ‘yung love story niyo nung iniwan ka niya at pinili mo siyang kalimutan. Remember na nung time na pinili niyo pareho na bumitaw, natapos na rin ang love story niyong dalawa. Kung sino man ‘yung taong binabalikan niya ngayon, ‘yun na yung taong nagbago simula ng nawala siya, kaya niya bang tanggapin ‘yon? Tandaan mo rin na ‘yung taong bumabalik sa buhay mo ay iba na compared doon sa taong nang-iwan sa’yo noon, kaya mo bang tanggapin yon?

Ayaw kitang paasahin. Hindi natin kayang i-predict kung love story pa rin ang panibagong chapter niyong dalawa - hindi naman kasi ako ang writer ng buhay mo; IKAW. Sa huli, ikaw pa rin ang magde-desisyon kung lalaban ka ulit at susugal sa pag-ibig. Sana lang, wag mong kakalimutan ‘yung mga pinagdaaanan mo noon, lahat ng natutunan mo sa mga pagkakamali niyong dalawa at ‘wag na ‘wag mong kakalimutan ‘yung mga taong nag-stay beside you when everybody else chose to leave. ‘Yun lang naman ang mahalaga and over time naniniwala ako na malalaman mo rin ang sagot kung bakit kayo pinag-tagpo ulit. Sana when that time comes, mai-kwento mo rin sakin yung mga nangyari sayo.

To be honest, sa tingin ko hindi mo naman talaga kailangan ng advice ko. Kapag sinabi ko bang ‘wag mo nang balikan yang ex mo, susundin mo ako? Hindi naman e. Kung mahal mo pa, go. Kung ayaw mo na, edi wag. Kung naduduwag ka, kung natatakot ka, kung madaming kang tanong, hindi naman ako ang dapat mong tanungin- ‘yung past mo. SIYA.

Kaya ka nandito kasi natatakot kang magkamali ulit. Gusto mo lang ng karamay kasi natatakot kang pumalpak at masaktan na naman. Alam mo kasing posibleng maiwanan ka na naman or maging tanga ulit. Natatakot kang baka dumating yung araw na magsisi ka sa magiging desisyon mo ngayon. Natatakot kang baka dumating ‘yung araw na pagsisihan mong naging duwag kang tanggapin ulit siya sa buhay mo o naging tanga ka na umasa na naman sa part two ng love story niyo.

Normal lang ‘yan. Normal lang matakot na masaktan ulit at magkamali ng ilang beses kahit sa parehong tao pa. May kilala ka bang taong nagmahal na hindi naging tanga? Palagi mo lang tatandaan ‘yung mga bagay na natutunan mo sa mga pagkakamali mo (at niya) noon at baunin mo ang lahat ng ‘yon para sa taong susunod mong mamahalin - siya man ulit o ibang tao na.

Ang importante naman ay nagmahal ka. Kung mahal niyo pa ang isa’t-isa at kaya niyong panindigan ang pagmamahal na ‘yon, bakit hindi? Kung wala kayong nasasagasaan na ibang tao, wala namang masamang sumubok ulit o umasa ulit.

Hindi ko alam kung makakatulong pero nakaranas na rin ako ng ganyan, ang pagkakaiba lang.. ako ‘yung nang-iwan at ako yung bumalik. Parehas naming hindi alam kung ano ang continuation ng istorya naming dalawa- kung mag wo-work pa ba or hindi na. Parehas kaming may kanya-kanyang takot na nararamdaman, may doubts and even kung compatible pa ba kami para sa isa’t-isa. Alam mo ba ang sagot? We chose to love each other kahit na parehas kaming may doubts. Hindi ko alam kung tatanggapin pa niya ako kahit na iniwan ko siya noon. Hindi namin alam pareho kung kaya pa naming mahalin ang pagbabago sa isa’t-isa nung mga panahon na magkahiwalay kami and kaya pa ba naming mahalin ang isa’t-isa kahit parehas kaming takot magmahal.

Hindi mo kayang piliin kung sino ‘yung taong mamahalin mo pero choice mo kung lalaban ka ba or bibitaw na sa taong pinili ng puso mo. Make a choice. At the end of the day, lahat ng sakit na naramdaman mo, mga lessons sa buhay at yung courage mo to love or to let go ang babaunin mo sa susunod na battles mo - maging sa pag’ibig man o sa ibang bagay.

Naniniwala ako sa’yo. Kaya mo yan!

Paano ba mag-move on?

2019-04-05T02:53:00.003+08:00

Time heals the pain. Gasgas 'yung line na'to, pero trust me, legit to. Totoo nga pala talaga. Ang tanong lang naman dito eh gaano katagal na panahon ang kailangan mo para masanay kana sa sakit na nararamdaman mo. Kung tunay kang nagmahal, hindi nawawala 'yung pagmamahal na 'yun, at habang mahal mo pa siya, imposibleng hindi ka masasaktan. Mahirap humanap ng paraan para mawala yung sakit kasi hindi naman talaga nawawala, kailangan mo lang sanayin yung sarili mo sa sakit na nararamdaman mo para mas tumibay ka. Para pagdating ng panahon, maging handa na yung puso mo na magmahal ulit nang mas malalim kumpara nung una.

Noong bata ako, palagi akong nadadapa. Ewan ko ba kung bakit napaka-clumsy ko. Tapos iiyak ako dahil sobrang sakit nung gasgas sa tuhod ko. Sa dinami-rami ata noon ng sugat sa paa ko makaka-buo na ako ng mapa ng Pilipinas. Tapos, 'yung mga sumunod, hindi na gaanong masakit. Kung noon, umiiyak pa ako, nakayanan ko na ako na mismo ang naglalagay ng Betadine sa sugat ko. Masakit pa rin pero it became bearable. The new wound might be as deep as the previous ones pero hindi na siya gaano kasing sakit nung una. Kaya ko na, kaya naman pala.

May mga panahon na kapag iniiwan tayo ng mga mahal natin, tinatanong natin sa sarili natin, "Ano ba ang kulang, ginawa ko naman lahat?" "Akala ko, mahal niya ako. Sabi niya, hindi niya ako iiwan." Ang daming tanong, ang daming mga pangako. May sasagot pa ba niyan? Wala na 'teh, iniwan kana nga diba? Move on na. Hindi natin mapipilit ang isang tao na gawin ang isang bagay na ayaw niyang gawin. Maaaring nasasaktan din siya ginawa niya o maaaring ginawa mo, pero nag-decide na siyang iwanan ka at wala na siya sa tabi mo. Ano pa ba ang hindi malinaw doon?

Acceptance. May mga bagay na kahit umiyak tayo, maglupasay tayo, hindi na natin mababago o hindi natin kayang control-in. Kaya nga hindi ako naniniwala na alak ang sagot sa mga pusong sawi, anong magagawa non? Iniiwasan mo lang tanggapin ang katotohanan at tinutulungan ka lang ng alak na tulugan ang problema mo. Kinabukasan iiyak ka na naman. Kung ako sayo, lumaklak ka na lang ng madaming kape. Uminom ka ng sandamakmak na kape para naman magising ka. Masakit pero tulungan mo na lang yung sarili mo na mapaikli 'yung panahon na maghihirap ka. Tulungan mo 'yung sarili mo na mapabilis 'yung proseso ng paghe-heal ng sugat, wag mong tulugan, harapin mo. Kung kailangan banggitin mo 'yung sentence na "wala na siya" nang paulit-ulit para lang maalala mo, gawin mo!

Umiyak ka. Ibuhos mo. Umiyak ka. Kung kailangan mo ng isang linggo para matanggap yung sitwasyon mo, gawin mo. Magkulong ka sa banyo, sa kwarto, humagulgol ka, ilabas mo lahat ng nararamdaman mo. Wala ka namang mapapala kung pipigilan mo. Hindi ba kapag kumain ka ng masama ang lasa, niluluwa mo? Kumain ka nga ng panis, yung katawan mo na 'yung kusang naglalabas kasi masama sayo. Kung sobrang sakit na nang nararamdaman mo, walang dahilan para itago mo yan sa puso mo. 'Wag mong tipirin 'teh, isagad mo na para maubos na. Naniniwala ako na may limit 'yung sakit na yan. Pero ang pinaka-importante niyan, umiiyak ka kasi nasasaktan ka at tanggap mo na hindi na siya babalik. Pero kung yang pag-iyak mo eh iniisip mo na iniwan ka at umaasa ka pang babalik siya, 'teh, balik ka sa number one. Anong sinabi ko? Tanggapin mo na.

Heal. Ikaw man ang nagkamali or siya, gamutin mo 'yung sarili mo. Oo, nasaktan ka at nasaktan mo siya. Nagkamali ka or ginago ka niya, pero tapos na 'yun. Kung pilit mong nilalagay ang sarili mo sa sitwasyon na hindi mo na kayang baguhin or ibalik pa, papahirapan mo lang ang sarili mo. Kung nasaktan mo siya, patawarin mo 'yung sariili mo. Tanggapin mo na nagkamali ka at tulungan mo ang sarili mo na magbago. Ga'non talaga eh, nagkamali ka, may consequences 'yun. Pero wag nawag mong hahayaan na i-brand mo 'yung sarili mo na palpak dahil lang sa nagkamali ka at nakasakit ka. Kung hindi mo sinasadya, unti-unti mong baguhin ang sarili mo. Make that pain a journey to a better you.

Kung ikaw naman ang sinaktan, forgive. Kung hindi man para sa kanya, kahit para na lang sa sarili mo. Sabi nga nila, hindi ba, 'yung bawat pagmamahal na ibinigay mo, bawat oras na nilaan mo para sa iba at care na pinaramdam mo sa kanya, hindi pwedeng hindi 'yun masusuklian. Hindi nga lang palaging same person ang magbabalik, hindi palaging same moment. Minsan, sa ibang tao manggagaling, minsan naman ay sa ibang panahon. Ang importante, nagmahal ka. Hindi natin kayang pigilan ang ibang tao na wag tayong saktan, kasi siguro kailangan nilang gawin yun para sila naman ang lumigaya.

Find yourself. Isa sa mga pagkakamali ng ibang taong nag-momove on ay they tend to find a new love instead. Kasi kapag daw may nawala, hahanap tayo ng bagong mag-fifill nung spot na yun sa puso at buhay natin. may point naman, pero ano 'yung mali don? Hinahayaan mo na ibang tao ang bubuo ng pagkatao mo. Inaasa mo sa iba 'yung paghihilom na dapat ay ginagawa mo sa sarili mo. 'Wag kang tamad 'teh, trabaho mong ayusin ang sarili mo. 'Wag mong i-asa sa iba ang kaligayahan mo, wag mong ipasa sa iba 'yung trabaho mo na turuang i-value ang sarili mo. Find your true value, find yourself. Darating 'yung panahon na mahahanap mo ulit 'yung pag-ibig na hinihiling mo, pero habang wala pa, gamitin mo mung yung panahon para maghilom lahat ng sugat, gamitin mo yung oras para mas palawakin 'yung espasyo ng pagmamahal sa puso mo. Kumbaga kapag may bote ka ng tubig at nabasag ito, hindi mo naman ipipilit na ilagay yung tubig sa basag na bote. Humanap ka muna ng mas matibay na lalagyan para next time, handa ka nang lagyan ito muli ng tubig. This time, mas matibay na, hindi na basta-basta mababasag. Ga'non din sa pagmamahal, buuin mo mung yung sarili mo para maging mas matibay ka, para next time na dumating yung tamang tao para sayo, handa ka nang saluhin lahat ng pagmamahal niya. Hindi masasayang, hindi matatapon. 'Yung hiling ko lang naman ay maging masaya ka, pero sana 'yung saya na maramdaman mo ay siguradong mag-lalast ng matagal.

Explore. Eto na 'yung opportunity na gawin 'yung mga bagay na hindi mo nagagawa noon. Sabi nga nila, make your failure an opportunity. Hiindi opportunity na makahanap ng bagong love life pero opportunity na mas makita 'yung sarili mo .Meron ngang mga brokenhearted diyan na nakakayanan umakyat ng bundok mag isa or kayang mag travel sa malayong lugar mag-isa. Nagagawa ba nila 'yun kapag may jowa sila? Madalas naman mas madami tayong nagagawang kakaiba kapag nasasaktan tayo, kasi masakit na eh. Hindi ka na matatakot masaktan kasi nasasaktan kana. Kung nagawa mo na yung part mo na magpakalunod sa lungkot at sakit, tama na. Maawa ka naman sa sarili mo. Lumabas ka na sa kulungan mo kasi hindi mo alam, this time mas maganda na pala yung mundo na para sa'yo. Kung 'yung hindi na gumagana yung electric fan niyo sa bahay, kahit anong pindot mo hindi na aandar yan. Kailangan mong kalikutin or i-explore kung ano yung sira, kung ano yung mali. Kailangan mong hanapin ang sarili mo para mas makita mo yung mga bagay na maganda pala na hindi mo mo magawang makita noon - mapa-sarili mo man or ibang tao. Gamitin mo yung mga mata mo para makita mo yung ganda ng mundo, hindi para makita 'yung ala-alang hindi mo na kayang ibalik pa.

Let go. Ito siguro yung pinaka-importante sa lahat. 'Yung pag-papalaya sa sarili mo at sa taong mahal mo. Pagpapalaya sa mga nakaraan at sa mga pag-ibig na hindi na talaga kaya pang ipaglaban. Pagpapalaya sa panahon niyong dalawa na mag'kasama. Pag-papalaya sa sakit at sa nakaraan. Alam kong kaya mo, alam kong magagawa mo. Hindi man ngayon pero sigurado ako na darating 'yung panahon na magagawa mong piliin na sumaya at palayain ang sarili mo sa lahat ng sakit at ala-ala ng kahapon. Deserve mong sumaya dahil pinili mong mag-mahal. Alam kong darating yung araw na makikita mo rin yung taong bubuo sa pagkatao mo. 'Yung taong hahawakan ang mga kamay mo at hindi magagawang bitawan ang mga ito kahit na anong sakit. 'Yung taong handang ipakita sa'yo kung gaano kaganda ang mundo at kung gaano kasarap magmahal at mahalin. 'Yung taong magpapa-alala sa'yo ng value mo at i-ti-treat ka more than what you deserve. Someone who will accept you completely, kahit sa tingin mo hindi ka perfecto, kahit na may mga pagkukulang ka, kahit na may mga pagkakamali ka. That person who will love your imperfections because s/he has already seen the perfect world with you.

Kung ano man ang pinagdadaanan mo ngayon, I am lucky I found another person na kayang magmahal ng kasing totoo ng pagmamahal mo. Ma-swerte dahil sa dinami-dami ng rason para hindi magmahal, pinili mong magmahal ng totoo. Naging matapang ka at alam kong mas magiging matatag ka pa paglipas ng oras.

Just live and love. Matuto ka sa lahat ng mga napagdaanan mo at baunin mo lahat ng yan para mas madami kang maibahagi na pagmamahal at lesson sa ibang tao.

Bakit parang kulang pa din?

2019-03-03T21:56:00.002+08:00

"Binigay ko naman lahat. bakit parang kulang pa din?" Aray ko beh. Ang sakit ng tanong na'to kuya pero ramdam na ramdam kita. Siguro, halos lahat tayo dumadating sa point na nagtatanong na tayo kung bakit parang kulang pa din lahat ng binigay natin kahit na sagad na sagad na tayo, alam natin na ginawa na natin lahat o ibinigay na natin lahat ng meron tayo kahit na halos wala nang matira para sa mga sarili natin...pero kulang pa rin pala. Bakit ga'non?

Kung binigay mo na lahat, walang kulang 'don; baka nga sobra pa ang binigay mo. Ang tanong lang, baka naman kasi hindi 'yung kailangan nila 'yung binigay mo o baka hindi naman pala ikaw ang kailangan nila para makuntento sila. Para kang isang good samaritan na nagbigay ng lechon sa taong nanghihingi ng tubig, tubig pala 'yung kailangan niya pero nag-hain ka ng buffet. Nauuhaw lang pala siya. Kailangan nila pala 'yung taong mag-aalok sa kanya ng isang basong tubig at hindi isang lechon. Ang hirap 'no? Gusto mo lang naman magbigay, gusto mo lang naman magmahal, gusto mo lang naman makatulong, pero hindi pala ikaw 'yung kailangan niya. Para sa kanila, kulang ka. Kulang ka pa rin.

Hindi ko sigurado kung anong pinanghuhugutan mo. Ang dami naman kasing pwedeng ibigay - pwedeng pagmamahal, pang-unawa, malasakit or even materyal na mga bagay. Alinman sa mga 'to ang "subjects" ng katanungan mo, pare-pareho lang yan. Basta ang tandaan mo, walang masama mag-bigay. Never naging masama ang maghangad na may maibahagi tayo sa ibang tao. Pero kung pagod kana, may choice ka namang humito. Itatak mo sa kokote mo na choice mo kung magbibigay ka pa rin o hindi. Kasi diba, ayon sa isang great pilosopo called common sense, kung pinilit kang ibigay ang isang bagay na ayaw mo naman ibahagi, hindi "bigay" ang tawag don, nanakawan kana 'te. Ang tanong ko, ninakawan ka ba? Niloko ka ba? Pinilit ka ba? Kung hindi, e'di wala ka nang karapatang magreklamo para sa mga bagay na pinili mong gawin at, higit sa lahat, wala kang karapatang humingi ng kapalit sa mga bagay na kusa mong binigay.

Pero alam mo, naisip ko, hindi ka naman mapapagod magbigay kung inalam mo muna kung ano 'yung kailangan niya. Hiningi niya bang ibigay mo 'yung mga bagay na binibigay mo? Kunwari na lang sa pagmamahal, hiningi niya ba na mahalin mo siya? Hiningi niya ba na ibigay mo sa kanya 'yung buong atensyon mo? Hiningi niya ba 'yung mga regalo mo sa kanya? Hindi naman sa kinakampihan ko siya, ang hirap lang talaga mag-paliwanag ng walang example. Pero back to the main issue, bakit hindi mo tanungin yan sa kanya? Ano ba 'yung kailangan mong gawin para makuntento siya? Kasi baka ikaw naman ang nag-decide na mag-hain ng lechon kahit gusto lang pala niyang uminom. Ikaw pala 'yung nagkusang ibigay sa kanya ang buong puso at buhay mo pero kailangan lang pala niya ng isang dibdib na pup'wedeng iyakan at sandalan. In short, gusto ka lang niyang gamiting panyo pero binigay mo pati puso mo. Aray ko. Sakit 'non. Hindi ka kulang, hindi lang talaga 'yun ang kailangan niya.

Kung ano man ang specific na pinagdadaanan mo, hindi ko intensyon na lalo kang palungkutin, pasensya na, hindi naman ako nagsulat talaga para masolusyunan ang problema mo. Gusto kitang mauntog sa katotohanan para hindi kana mahirapan pa. Pero ito, baka sakaling gumaan ang loob mo. Hindi ka kulang, "baka" hindi niya lang makita na 'yung binibigay mo ay higit pa sa kailangan niya. Pwede din 'yung maging dahilan. Pwede mong ipakita sa kanya na deserve niya 'yung mga bagay na more than sa hinihingi niya. Pero kagaya nga ng example ko kanina, paano mo mapipilit ma-appreciate ng isang tao ang lechon kung tanging tubig lang ang kailangan niya? Minsan, hindi naman sapat na kaya nating mag-bigay, kailangan mo ding subukang intindihin 'yung taong gusto mong bigyan.

Naalala mo ba 'yung laruan natin nung mga bata pa tayo? 'Yung may butas na may iba't ibang shapes tapos ang goal lang nung laro ay ma'i-shoot mo sa butas 'yung tamang shape na hinahanap nito. That early stage sa mga buhay natin, tinuruan na tayo nang mga magulang natin na ilagay sa tamang lugar ang bawa't bagay. Kung hindi mag-fit, hindi 'yon ang tamang sagot. Ga'non din dito sa sitwasyon mo ngayon. Kung pilit mong ipinapares ang square na shape sa star-shaped na butas, hindi mo ma-sosolve 'yung game. 'Wag mong iisipin na kulang ka, hindi lang talaga square ang kailangan niya at someday, you will find your own match. 'Yung lugar kung saan mag-fi'fit ka perfectly. Hindi sobra; hindi kulang.

Bawa't bagay na binibigay natin, hindi pup'wedeng walang kalalagyan ito. Never mong hayaan na saktan ka ng buhay nang walang kapalit, magdemand ka palagi ng compensation and the best compensation would be the lessons na matututunan mo sa bawa't pagkadapa mo.

I hope makatulong ako sa'yo pero kung kulang pa 'tong mga sinasabi ko para maliwanagan ka, it's easy, hindi ako ang kailangan mo. Never stop searching, baunin mo lang yung kakapiranggot na natutunan mo sa'kin.

Bakit hindi ako ang pinili mo?

2019-03-02T04:40:00.002+08:00

Personal story and an open letter, to you.

Hindi ako ang asawa mo pero...

araw-araw, tinatanong ko ang sarili ko - bakit hindi ako ang pinili mo? Alam kong masaya ka sa iba, nakikita ko na siya ang kumukupleto sa buhay mo, pero bakit ga'non? Bakit hindi kami sapat? Bakit hindi ako sapat.

Hindi ako ang asawa mo...

sabi mo noon, isa ako sa mga dahilan kung bakit ka nabubuhay, isa ako sa mga inspirasyon mo sa araw-araw mong ginagawa. Sa tuwing nawawala ka, sa tuwing hindi ka umuuwi, sa tuwing nakakalimot ka, pilit kong inaaalala ang mga pangako mong babalik ka. Itinanim ko sa isip at puso ko na sa mga panahong wala ka, alam kong ginagawa mo lahat ng makakaya mo para maiparamdam kung gaano mo kami kamahal.

Hindi ako ang asawa mo...

pero 'nung unang beses na nakita ko 'yung babaeng nagpapaligaya sa'yo, parang pinipiga ang puso ko dahil siya pala ang dahilan kung bakit parang naglaho ka na lang nang parang bula. Pinilit kong ipikit ang mga mata ko sa kung ano ang tama at mali, pinilit kong intindihin ka dahil alam kong doon ka masaya, pero nung mga panahon ding 'yon, para mong sinasaksak ang puso ko at binasura ang kunsensya ko dahil alam kong may asawa ka. Hindi tama, pero bakit mo hinayaang makita ng dalawang mata ko ang pagkakamaling dapat hindi mo ginagawa?

Hindi ako ang asawa mo...

pero nararamdaman ko ang sakit kasi mahal kita, at mahal pa rin kita kahit na ganyan ka. Masakit makita na napapasaya ka niya, pero mas masakit na isang pagkakamali ang babaliktad sa mundo ko. Sana hindi mo na lang ako pinangakuan na babalik ka, sana hindi mo na lang ako pinaasa sa mga pangako mo. Masakit na makita kang nagmamahal ng iba, pero mas masakit na makita ang asawa mo na lumuluha dahil sa pagmamahal mong hindi mo pala kayang panindigan... Bakit ka nagmahal ng dalawa?

Hindi ako ang asawa mo...

pero para mo akong pinatay nung panahong pinili mo ang babaeng 'yon at ang anak mo kaysa sa akin. Habang sumisigaw ka sa telepono at sinasabi mong ayaw mo na akong makita, parang gumuho ang mundo ko, Hindi ko na alam kung saan ako pupunta, at kung panghahawakan ko pa ang mga pangako mo noon. Inintindi naman kita. Okay lang sa akin na may mahal ka nang iba. Tinanggap ko ang anak mo sa kanya, pero bakit kailangan mo akong mawala para lumigaya kayo? Bakit kailangan mong iparamdam sa akin na isa akong basura na kaya mong itapon para sa kanila?

Hindi mo ako asawa...

pero nung panahon na yon, hiniling ko na sana ako ang pinili mo kagaya nang pagpili ko sa'yo kapalit ng mga pangarap ko. Ayoko kasi na tumanda ka mag-isa at disappointed, kaya sinubukan kong maging isang tao na bubuo sa mga expectations mo. Sana maalala mo 'yung mga panahon na sinubukan ko, sinubukan kong maging isang tao na papantay sa mga expectations mo. Pero kulang, kulang pa.. Kulang pa din.

Hindi mo ako asawa...

pero ikaw ang unang prince cahrming ko. Ikaw ang nagmulat sa mga mata ko na may iba't-ibang uri ng pagmamahal. Ikaw ang unang nagturo sa akin na ang pagmamahal ay hindi nababase sa kilig, sa mga ngiti, sa mga bagay na pup'wedeng ibigay sa taong mahal mo. You wanted to show me that your love encompasses sacrifice. Nakita ko kung gaano ka nagsakripisyo at yung sakripisyong yon ay umabot sa puso ko na kahit wala ka, naramdaman ko ang pagmamahal mo. Pero bakit bigla ka na lang nawala?

Hindi mo ako asawa...

pero anak mo rin naman ako. Hinayaan kitang maging masaya kasama ang babaeng bumuo sa pagkatao mo habang pinapanood ko ang sarili kong ina na lumuluha dahil sa'yo. Hindi ko maintindihan noon kung bakit kailangan mong maghanap ng iba kahit na si Mama ang pinili mong iharap sa altar. Hindi ko maintindihan kung bakit mo ako kailangang ipakilala sa kanya - sa babaeng mahal mo noong hindi ko pa maintindihan kung mas matimbang ba ang tama sa kaligayahan? Akala ko okay lang na masaya ka, ang sabi mo, natural lang sa mga lalaki ang gawin ang ginawa mo.

Hindi mo ako asawa...

pero simula noon, nahirapan na akong magtiwala sa pag-ibig. Ramdam ko ang sakit na naidulot mo mula sa pagta-traydor sa babaeng may suot ng kapares ng singsing mo. Nasaan na nga pala 'yon ngayon? Nawala mo na rin o tinapon mo kagaya ng pag-tapon mo sa amin?

'nung panahon na pinili mong tanggalin ako sa buhay mo para maging masaya kayo, sinubukan kong hindi umiyak. Sinubukan kong hindi magalit sa'yo, kasi alam ko na ginawa mo lang 'yun dahil natagpuan mo na 'yung kaligayahan mo. 'Yung anak mo mula sa kasalanan mo, 'yung babaeng pinagpalit mo sa sarili mong dugo at laman.

Gusto ko lang malaman mo na unti-unti nang naghihilom 'yung malalim na sugat na iniwan mo sa amin, sa akin. 'Yung bakas na maiiwan nito, siguro gagawin ko na lang na reminder sa sarili ko na at least, masaya ka na. At least kumpleto na kayo nang bago mong pamilya. At least may isang anak na hindi mawawalan ng isang ama kagaya ko. Ang hiling ko lang, 'wag mo nang uulitin. Kung wala kang balak mag stay sa buhay namin, 'wag ka na lang ulit magpakita, wag ka nang magparamdam. Okay na kami. Magiging okay din kami.

Balang araw, makakalimutan ko rin lahat ng masasakit na sinabi mo. Balang araw, matatabunan na ng magagandang memories 'yung ala-ala na pinili mo kaming talikuran para sa kanya. 'Yung araw na ipinagtabuyan mo ako, minura, sinisi sa lahat ng paghihirap niyong pamilya, at paglimot sa lahat ng pangako mo.

Sa mundong ito, hindi naman pala mahalaga kung ano ang legal. Hindi mahalaga kung kami ang tunay at nauna. Sa dulo, mas mahalaga pa rin 'yung kung saan tayo mas magiging masaya.

Gusto kong magpasalamat kasi tinuruan mo ako. Natuto ako sa'yo at ikaw ang inspirasyon ko.

Hinding-hindi ako magiging kagaya mo.

Salamat dahil hindi ako ang pinili mo..mas nakita ko na mas maligaya ang mundo na hindi lang masaya ka pero nasa tama ka.

Salamat dahil siya ang pinili mo.

Okay ka pa ba?

2019-03-02T01:41:00.002+08:00

Hindi ka okay. Kasi kung oo, bakit ka nandito? Paano mo ako natagpuan? Bakit mo tinatanong sa sarili mo yan? Kung sa tingin mo ay magiging okay ka pagkatapos mong basahin 'to, wala kang mapapala. Maghahanap ka lang ulit ng ibang posts or articles kung paano maging "OK" pero sure ako na bukas hindi ka na naman "OK". Maghahanap ka lang ulit ng mga bagong videos, blogs, inspirational movies and quotes kung paano ka magiging better o paano mo ma-sosolve yung mga pinagdadaanan mo ngayon pero pagkalipas ng ilang araw, o ma-swerte kana kung linggo or bwan, matatagpuan mo na naman ang sarili mo sa parehong sitwasyon. Kung ano man ang mahugot mo sa pagsesearch mo online o pagmumukmok mo dyan, good luck sayo.

Okay ka lang ba? Wala lang. Gusto ko lang itanong sa'yo yan. Asumera lang ako na kaya ka nandito kasi naghahanap ka rin ng isang tao na may pakialam kung okay ka lang. Nandito ba ako para damayan ka? Siguro. O gusto ko lang din na makahanap ng isang taong miserable kagaya mo para naman mai-angat ko ang status ko, "Yes! May mas tanga pa sa akin!"

Ikaw 'yun. Oo, tanga ka. Dalawa tayo. Dahil nandito kana, damay-damay na 'to.

Ito, seryoso na ako.

Sa tuwing nararamdaman mo na hindi ka okay, or nag-aantay ka ng isang taong may interes kung kamusta ka na, puntahan mo lang ako ulit. Tignan mo lang ulit itong blog ko. Basahin mo ulit. Gusto ko lang maramdaman mo na may isang tao rin sa mundong 'to na nag-aantay ng parehong tanong. Na baka 'yung mga taong hinihintay natin na magsabi nitong tanong na'to ay naghihintay lang din... naghihintay lang din sila na mapansin natin ang existence nila.

Sa tuwing naglalakad ka sa ma-taong kalsada, o sumasakay ka sa dyip o busy ka sa trabaho mo or studies mo, nabibigyan mo ba ng pansin yung mga taong nasa paligid mo at tinatanong sila kung okay lang ba sila? Kung masaya sila? Natatanong mo ba kung may pinagdadaanan din sila kagaya mo? Ako ba, tinanong mo? Kanina ka pa nandito pero curious ka ba kung okay lang ako?

Minsan kasi, masyado tayong naka-focus sa mga sarili natin. Feeling natin, mag-isa tayo, feeling natin wala silang paki-alam kung masaya ka ba o malungkot o miserable. Masyado tayong naka-focus sa nararamdaman natin kaya naman hindi natin napapansin na tayo pala 'yung lumalayo. Tayo pala 'yung nakakalimot. Tayo pala 'yung walang pakialam. "Bakit ga'non? Hindi nila tayo naaalala?" Kung hindi ka nila maalala, bakit hindi ikaw ang magparamdam? Kung hindi man sila sumagot sa'yo, at least hindi nila mararamdaman 'yung nararamdaman natin.

Kasi may naka-alala sa kanila.. at ikaw 'yun.

Gusto kong mag-reach out sa'yo para maalala mo na 'yun lang din pala ang kailangan mong gawin para maramdaman mong hindi ka nag-iisa. Hindi ka okay ngayon, ngayon lang yan. Naniniwala ako na balang araw, malalaman mo na 'yung mga tanong sa mga sagot mo. Naniniwala ako na hindi sa lahat ng panahon, miserable ka. Kailangan mo lang i-extend yung mga kamay mo para maramdaman mo na hindi ka pala nag iisa, at maramdaman nila na nandyan ka. Kung hindi man nila ma-appreciate 'yung existence mo, at least, you begin to appreciate yours and theirs. Tigilan mo na 'yung pagbabasa ng kung anu-ano, tigilan mo na 'yung pag like ng posts ng iba sa Facebook, or pag'iiscroll ng mga litrato sa Insta. If you really want to get out of that miserable life, go out. Wag mong hintayin na may taong magliligtas sa trap na ginawa mo sa sarili mo.

If they can't do it, do it. Ask. Help. Reach out. Listen.

Okay ka lang ba? Itanong mo yan sa iba, wag sa sarili mo. Alam kong alam mo kung gaano kalaki 'yung impact niyan sa mga buhay natin. Isang simpleng tanong pero ang gaan sa pakiramdam, ang laki ng change sa atin. Sabi nga ni Kris Aquino, "Love, love, love" husay no? Akala mo kung sino nang philosopher ang i-memention ko. HAHAHA.

Dami ko pang gustong sabihin pero out of topic na, next time na lang ulit.

Smile na. Kaya mo yan.

Pagod ka na ba?

2018-11-26T07:57:00.009+08:00

"Hindi lang naman ikaw ang napapagod sa mundo." Ganito 'yung madalas na sagot sa atin kapag sinasabi nating pagod na tayo. Tama naman sila, lahat ng gumagalaw ay napapagod. Kahit nga 'yung yung mga tambay sa kanto, kahit na walang ginagawa eh napapagod. Tanungin mo 'yung mga tsismosa mong kapit-bahay kung napapagod sila, malamang 'eh pagod na rin yung mga yun. In short, they're right. Hindi lang ikaw ang napapagod sa mundo. 'Eh ano ngayon kung lahat naman napapagod? Kailangan ba nating ikumpara ang pagod mo sa nararamdaman ko?

Ikaw, pagod ka na no? Wala ka naman dito kung hindi. Sabi nga nila, kapag napapagod ka na, walang masama na magpahinga ka. Hindi masama na tumigil ka, huminto ka muna, magpahinga at bawiin mo yung energy mo para bukas may lakas ka na ulit. Ang tanong lang 'eh, "Gaano katagal ang kailangan mong pahinga para maging okay ka na ulit?" Isang araw? Isang bwan? Isang taon? It took me few years bago ako ulit nagkaroon ng lakas para maglakad ulit sa buhay. 'Wag kang mapressure kung matagal ka maka-recover. Ang mahalaga naman ay babangon ka ulit. Lalaban ka ulit. Sa ngayon, magpapahinga ka lang.

Ito pala yung tanong na hindi dapat dinidead'ma lang. May point sa buhay natin na kahit ang haba na ng tulog natin o hindi kaya'y maghapon lang naman tayong nasa loob ng bahay pero parang ang hirap gumalaw. Nagpahinga naman tayo pero bakit parang nakakapagod pa din? Isang araw ay magigising na lang tayo na hindi na natin alam 'yung rason kung bakit pa natin pinapagod yung mga sarili natin. Hindi natin maalala kung naging parusa na yung dating mga bagay na gustong-gusto nating gawin. Dumadating na lang yung araw na hindi na natin alam kung anong gagawin natin.

Ginagawa na lang natin yon kasi doon na tayo nasanay kahit alam mong...

nakakapagod na.

Pause at tanggapin mo na pagod kana.

Kung nakakaramdam ka ng ganito just stop for a while. Buti pa 'yung cellphone mo, kapag wala ng energy kusang namamatay. Hihintayin mo bang mangyari yung sayo? Isang araw, babangon ka na patay ka na din? Patay na 'yung pagkatao mo o yung puso mo kasi hindi mo na alam kung bakit ka bumabangon? (Parang commercial lang ng Nescafe, LOL) Ayokong diktahan ka kung ano ang dapat mong gawin. Ine-encourage pa nga kita na H'WAG MO NA MUNANG GAWIN. Siguro nasasabi ko ito kasi naniniwala ako na mas importante ka kaysa sa mga bagay na dapat mong gawin or tapusin. Mas importante na maging masaya ka at maibalik mo yung dati mong sigla sa mga bagay-bagay kaysa sa empty success na nakukuha mo dyan sa bagay na umuubos sa'yo. Yan naman ang purpose natin diba?

To live...

so live, my friend.

It took me years bago ko narealize na okay lang huminto. Okay lang magpahinga. Natatakot kasi ako na kung huminto ako, baka mapagiwanan na ako ng mga kasabay ko sa byahe. Natakot ako na kung magpapahinga ako ay magustuhan ko na 'yung pakiramdam na komportable. Pero narealize ko na noong panahon na huminto ako, doon ko mas nakita kung ano 'yung dahilan kung bakit ako napagod. Doon ko mas nakita para akong tanga na inuubos ko pala yung panahon ko sa mga bagay na akala kong 'importante' at tumatakbo pala ako sa kalye na akala kong 'way to success' - mali pala ako. Kinailangan ko lang palang huminto para ma-realize ko na mali pala ako.

'Wag ka nang magtanong, relax.

Bakit mo pa kailangang magtanong sa sarili mo, mapapagod ka lang kakaisip. Sabi ko nga sa'yo na magpahinga ka muna. Ang kulit din kasi. Ilayo mo muna yang phone mo at umiwas ka muna sa social media. Kakatingin mo sa oras ay lalo kang hindi makatulog. Kaka-abang mo sa sale sa Shoppee or Lazada ay mas lalo kang lumulubog sa expenses. Hindi mo tuloy ma-enjoy ang sahod mo. Hindi mo tuloy ma enjoy ang kape mo sa umaga kasi late ka na naman nagising.

Stop assessing kung ano ang cause ng pagod mo. Deep inside you, alam mo naman ang sagot. Iwasan mo muna kung ano yon. Kahit isang araw lang, let's see what will change.

Be with yourself.

Treat yourself a peaceful day. Deserve mo yan. 'Yung klase ng araw na ikaw naman muna ang bida. Tulungan mo yung sarili mo na ma-appreciate ulit yung sarili mo. Balikan mo kung anong klaseng tao ka ba bago ka malunod sa responsibilidad mo? Bago ka malunod sa mga kinailangan mong gawin para matupad mo ang mga pangarap mo?

I remember one guy. Ang sabi niya sa akin, pangarap niyang mabigyan ng magandang buhay 'yung pamilya niya. 'Yun lang ang tanging pangarap niya sa buhay - 'yung makita na masaya at nakatapos sa pag aaral ang kanyang mga anak. Kaya't bitbit ang pangarap na yon, he worked hard. Milyunaryo na siya bago pa makatungtong ang mga anak niya sa elementary. Palagi niyang sinasabi na pagod na siya pero hindi siya pwedeng huminto dahil 24/7 ang negosyo niya. Unfortunately, umabot sa point na tulyan na niyang nakalimutan yung reason kung bakit niya gustong yumaman. Dahil pagod siya at gusto niyang maramdaman ang katas ng mga pinaghirapan niya, he spent all his money sa mga bagay na akala niyang makakapag-bigay sa kanya ng saya - babae, luho at bisyo.

Sadly, iniwan niya ang pamilya niya at sumama sa iba. Bumuo siya ng sariling pamilya na para bang nakalimutan na niya yung dahilan kung bakit siya nagsimulang lumaban noon. His family struggled in life. Nasaan na napunta yung dating pangarap niya? Nakalimutan niya na din ba? Diba't ang sabi niya, ginagawa niya ang lahat para sa pamilya niya? Ano na ang nangyari sa mga pangarap na 'yon?

That's the story of my father.

Nakita niyo ba?

Madalas kapag napapagod tayo, naghahanap tayo ng kaligayahan sa mga maling bagay. Inaaksaya natin yung oras, pera at buhay natin sa mga bagay na hindi naman pala importante. Nakakalimutan natin 'yung mga bagay na noon ay pinapahalagahan natin. 'Yung mga taong naging inspirasyon natin kung bakit tayo lumalaban araw-araw ay binabale-wala na pala natin.

Tumigil ka muna, please. Don't push yourself too much.

Ayokong umabot sa point na kakailanganin mong kumuha ng kaligayahan mula sa mga hindi importanteng bagay dahil lang napapagod kana. Ayokong matulad ka sa lalaki sa istorya ko na hanggang ngayon ay hindi niya pa rin maalala kung ano yung tunay na bubuo sa buhay niya. Or siguro ay naaalala niya paminsan-minsan, pero hindi na niya kayang ayusin yung pagkakamali niya. Hindi na niya kayang himinto sa kung ano ang ginagawa niya kahit na alam kong pagod na siya at hindi siya masaya.

I want you to live the kind of life you want. Hindi dahil ginagawa mo lang yon dahil 'yon ang kailangan or 'yun ang consequences ng mga maling desisyon mo sa buhay.

Oh, pagod kana ba?

Magpahinga ka muna.

Mas maraming taong nagkakamali kapag pagod na.

Ikaw rin.

Hindi. Hindi okay ang maging madamot, diba?

2017-09-06T02:04:00.002+08:00

Inaamin ko.. naging madamot ako dahil mas pinili kong bitawan ang lahat para magkaroon ako ng pagkakataong mas makilala ko ang sarili ko.. para mas marinig ko ng mabuti 'yung binubulong ng puso ko na hindi ko marinig noon. Pasensya ka na dahil nasaktan kita noong araw na nadesisyon akong bumitaw sa ating dalawa. Sabi nga ng math teacher natin noong elementary tayo, 1 times 1 daw equals two. Pero paano 'yan eh hindi ako buo? kahalati lang ako.. The two of us together cannot be whole if I'm just.. just this - half-baked.. Isa na siguro sa pinakamasakit at pinakamahirap na desisyon ng buhay ko ang gabing 'yon pero hindi ko magawang pagsisihan ang lahat ng 'yon. Hindi ko magawang pagsisihan na mas pinili kong matutong maging madamot sa'yo, sa pamilya ko at sa mundong pinipilit akong dalhin sa isang posisyong hindi naman ako magiging buo.

Hindi pala madali. Hindi pala madaling hanapin ang sarili na matagal nang nawala, para kang nasa isang gubat at hindi mo alam kung saan ka pupunta o ano ang hinahanap mo. Minsan, hinihiling ko na sana nandito ka sa tabi ko, maligaw man ako, mawala man ako, saan man ako dalhin ng hangin ay alam kong may kasama ako. Pero hindi, hindi ko gagawin 'yun sa'yo. Hindi ako kakapit sa'yo dahil lang mahal kita, lalaban ako dahil mahal kita. Kakayanin ko dahil mahal kita. Hindi ako susuko dahil mahal kita. At hindi ako babalik, dahil mahal kita. Hindi ko pipiliing maging madamot sa'yo dahil lang 'yun ang pinaka-madali para sa akin. Deserve mong makakita at makahanap ng tamang taong makakasama mo, 'yung parehas kayong buo. Deserve mong maging masaya at makaramdam ng pagmamahal at pag-aalaga mula sa taong nararapat para sa'yo. Ako? Mahaba pa ang lalakarin ko, hindi ko alam kung hanggang kailan ako maglalakbay pero masaya ako dahil nararamdaman kong malapit ko nang makita at makasama 'yung hinahanap ko - ang sarili ko. Balang araw, magiging buo din ako. I have met someone in my journey - he has become my light and I am learning how to put my trust in Him, 'yung isang bagay na nakilimutan kong gawin sa loob ng mahabang panahon. At hinihiling kong sana matutunan mo din.

You (and my family) have become my inspiration and reason why I shouldn't stop. Thank you for letting me see the sun rise at the top of a mountain at ang makita ang paglubog na araw sa tabi ng dagat. Let's discover how far we will go.

Hope to see you someday in court.

P.S. Pero boks iba eh. Wala pang three months. Alam mo ba 'yung three-month rule? May ilang araw pa ako boks. Ganyan ka ba ka kating-kati na palitan ako?

Bakit hindi kita naramdaman noon?

2017-08-12T03:01:00.001+08:00

To..

Para sa'yo 'to, kagaya ng ipinangako ko noong muli tayong nagkita. Ipinagako ko sa sarili ko na kapag dumating ang tamang panahon, isusulat ko ang kwento nating dalawa... kung paano ako dinala ng pagkakataon pabalik sa'yo, para maramdaman ko ulit ang pagmamahal mo na kailan man ay hindi pala nawala. Sorry, nagkamali ako.

Naalala mo ba noon halos araw-araw tayong magkasama? Kung tama ang pagkaka alala ko, parang 8 years old pa lang ako nung una tayong nagkasama. Madalas kitang nakikita noon na nakatayo sa may gate ng school, pero hindi naman kita napapansin at hindi kita kinakausap. Pero isang araw, bigla na lang nagbago ang lahat. Gigising ako ng maaga para lang makita kita agad bago mag-umpisa ang klase. Nakangiti akong papasok sa classroom kasi nakita at nakasama kita bago ang lahat, kahit na wala akong natapos na assignment o puyat ako sa gabi ay pupuntahan kita ng maagang maaga para lang sa moment nating dalawa. Habang nagsisitakbuhan ang lahat at excited na umuwi, masaya akong naglalakad ng mabagal habang iniisip kung ano ang mga pwede kong gawin para makasama kita ng mas matagal. Bata pa kasi ako noon at bawal akong umuwi ng gabi galing school. Hindi ko pa naiintindihan noon kung ano ba talaga ang nararamdaman ko, ang alam ko lang ay magaan ang puso ko kasi alam kong nasa tabi lang kita. Masaya ako, nakangiti at hindi ko iniisip ang problema ng mundo. Madalas naka-upo lang ako sa sulok at pinagmamasdan kita mula sa malayo, nakikinig sa mga salita mo habang kinakausap mo ang iba. Hindi ko mapansin ang mga tao sa paligid, o yung lalaking nasa tabi ko, kasi kahit na malayo ang agwat natin ay nasa'yo ang buong atensyon ko. Tandang-tanda ko pa yung mga salitang galing sa puso mo, hindi mo man sabihin ng direkta sa akin ay alam kong mahal mo ako at alam mong darating ang panahon na mamahalin dinn kita kahit na hindi ko pa alam noon ang kahulugan ng pagmamahal.

Lumipas ang mga araw. napansin ng iba ang madalas nating pagsasama. Masaya ako dahil masaya sila para sa ating dalawa. Pero naiingit ako sa kanila kasi nakikita kong masaya sila sa ginagawa nila. Masaya sila sa paglalaro, masaya sila sa pakikipagkwentuhan sa iba, masaya sila sa paglalakwatsa - lahat ng yan isinakripisyo ko para lang makasama ka dahil mas gusto ko na magkasama tayong dalawa bago matapos ang araw. Alam ko kasing sa oras na humakbang ako papasok sa bahay, papasok na naman ako sa mundo kung saan hindi ka nag-eexist. Hindi ka kasi matanggap ng pamilya ko at kahit na ipilit ko na ipakilala ka sa kanila ay pilit nilang isinasara ang pinto para sa'yo. Masakit. Masakit dahil palagi mong sinasabi sa akin na sana ay balang araw matanggap ka din nila. Minsan ay nagtatanong din ako, tanggap na rin ba kita? Bigla akong naging hindi sigurado kung tama ba ang pagkakakilala ko sayo, naging hindi ako sigurado kung totoo bang masaya ako o baka imahinasyon ko lang lahat dahil sabik ako sa ganitong pakiramdam na hindi ko nararamdaman sa bahay.

Pero siguro ganoon talaga, mahina ako. Mahina ako dahil bigla na lang akong nawala. Hindi na kita pinuntahan sa dati nating tagpuan, sinubukan kong humanap ng ibang kasama at gawin ang mga bagay na hindi ko magawa noong magkasama pa tayong dalawa. Palagi mo kasing binubulong sa akin kung ano ang mga dapat at hindi ko dapat gawin. Masyado kang mabait to the point na nakakainis na kasi hindi ko kayang pantayan ang ugali mo. Hindi ko kayang maging tulad mo at nakakatakot na baka magkamali ako. Siguro takot lang akong dumating ang panahon na iiwan mo ako, kaya nauna na akong bumitaw sa ating dalawa. Oo, tanga ako. Pasensya na, isa yon sa pinaka malaking pagkakamali sa buhay ko.. ang piliing bumitaw.

Sa una, masaya ako. Masaya ako dahil sa nabawasan ang responsibilidad kong puntahan ka at gawin ang mga bagay na mukhang masaya. Natuto akong magbulakbol at napabarkada sa maling tao. Madalas kitang nadadaanan na mag-isa sa sulok, pero pinili kong deadma-hin ka. Habang tumatagal, pakonti ng pakonti ang mga taong kasama mo, at unti-unti ay natutunan ko kung paano ka makalimutan. Simula noon ay hindi na ako ulit sumulyap sa'yo. Hindi ko na alam ang nangyari sayo kahit na...kahit na kahit kailan pala ay hindi ka bumitaw sa akin. Pasensya kana, nagkamali ako.

Unti-unti nawala sa puso at isip ko lahat ng napag-usapan natin noon, kinalimutan at binalewala ko lahat ng mga pangako mo sa akin..siguro dahil masyado na akong naging masaya sa bagong mga kasama ko. Hindi ko rin mapigilan ang hindi mapangiti sa atensyon na natatannggap ko, hindi ko kasi napapansin noon na meron din pala akong taga-hanga..siguro masyado lang akong focus sayo kaya hindi ko sila napapansin. Naranasan kong kiligin, makatanggap ng rosas at mga tsokolate, at mga sulat na lumang estilo pero nakakataba pa rin ng puso. Masarap pala sa pakiramdam ang mabuhusan ng atensyon. Masarap pa lang masabihan ng maganda at malaman na meron akong taga-hanga. Masarap pala sa pakiramdam na meron akong napapangiting mga kaibigan na noon ay hindi ko napapansin dahil abala ako sa pagmumuni-muni sa pag-iintindi sa mga sinasabi mo sakin na hindi ko naman maintindihan. Ito pala ang pakiramdam ng wala ka sa buhay ko, akala ko malaya ako. Akala ko magiging masaya ako.

Lumipas ang mga araw, buwan, at madaming taon ay hindi ko na maalala ang existence mo. Para kang naging isang litratong kumupas at itinago sa lumang baul. Habang tumatagal din ay pabigat ng pabigat ang puso ko, hinahanap ko kung ano ba ang kulang sa buhay ko. Madalas akong nagtatanong kung bakit parang hindi ako masaya, bakit parang may kulang, bakit ang hirap para sakin ang maging masaya? Bakit palaging puro mali ang desisyon na ginagawa ko sa buhay ko hanggang sa dumating yung point na nakilala na lang ako ng iba dahil sa mga maling desisyon ko sa buhay. 'Yung dating mga ngiti ay napalitan ng mga luha, 'yung dating mga halakhak ay napalitan ng mga hiyaw, 'yung dating mga taga-hanga ay napalitan ng mga taong nagtatanong kung anong dahilan kung bakit ako nagkaganito. Gustuhin ko mang sagutin, hindi ko rin alam. Hindi ko rin alam kung ano ang nangyari sa akin. Pero siguro, ito ang tadhana ko. Nakasulat na sa libro ng buhay ko na kailangan kitang iwanan at kalimutan para mas makilala ko ang sarili ko.

Simula noon ay nagsimula na akong maghanap ng sagot sa lahat ng tanong ko. Sinubukan kong hanapin ang kasagutan kung saan saan, kung kani-kaninong tao. Natuto akong maglakad mag-isa, hindi dahil wala nang ibang taong nandyan para sa akin kungdi dahil hindi kami pareho ng landas na dapat tahakin. Hindi ko alam kung paano ko ipapaliwanag na kailangan kong hanapin ang isang bagay na hindi ko naman alam kung ano ba talaga ang hinahanap ko. Kailangan kong matutong tanggapin ang tinakdang paglalakbay na tanging ako lang ang makaka-intindi. Ilang beses akong naligaw. Dumating yung point na ayoko nang lumabas ng bahay, ayoko nang ituloy lahat dahil natatakot na ako sa pagkakamali, natatakot akong malaman na kailangan ko na namang pumalpak muna bago matuto. Ganito ako eh, hindi ko alam kung bakit. Buti sana kung sarilli ko lang ang nahihirapan, ang kaso nadadamay ko pa ang ibang tao dahil sa mga kapalpakan ko. Hindi na maganda. Hindi na OK na meron akong ibang nadadamay dahil sa katarantaduhan ko.

Mahigit 15 years.. ganoon na pala katagal simula noon..noong musmos pa ang puso at isip ko at ikaw lang ang tanging bestfriend ko. Dadating pa ba ulit ang panahon na magiging kampante na ang puso ko? Dadating pa ba ulit ang panahon na matututo akong magtiwala ulit kahit na madami nang sugat ang puso ko dahil sa mga nangyari sa nakaraan? Meron pa bang magmamahal sa akin kagaya ng pagmamahal na naramdaman ko noon? kahit na pumangit na ako dulot ng guhit ng kalungkutan, dulot ng pait ng galit na naipon sa puso ko, dulot ng lahat ng pagkakamali ko at pagkakamali ng iba sa akin. Sino ang tatanggap sa isang katulad ko?

Habang pinapanood ko ang mundo na lumipas at gumalaw nang wala ako, para kang isang milagro na bigla na lang kumatok sa pinto ko. Kasama ka ng pinsan ko, 'yung pinsan kong matagal ko nang hindi nakikita at nakakausap. Magkakilala na pala kayo ngayon, noon kasi ay parang hindi naman kayo magkakilala. Mukhang masaya siya dahil kasama ka niya. Kitang-kita ko ang pagmamahal mula sa mga mata niya. Bigla kong naalala ang lahat ng pinagsamahan nating dalawa. Naalala ko bigla yung mga panahon na magkasama tayong dalawa, yung mga panahon na ganyan din ang mga ngiti ko sa labi, ganyan din ang mga kinang sa mga mata ko at ganyan din ang tunog ng mga halakhak ko. Nakita uli kita at nakita mo ako ulit. Nung mga sandaling nagsalita ka, alam ko..ramdam ng puso ko.. ikaw. ikaw lang ang matagal ko nang hinahanap.. ikaw ang kulang sa buhay ko. Buong buhay na paghahanap ko kung anong kulang sa buhay ko, narealize ko na ikaw pala yun. Pinigilan kong wag tumulo ang luha sa mga mata ko, katabi ko kasi ang pinsan ko at nahihiya akong may ibang taong makakita sa reaksyon ko. Mukha akong tanga. At naging tanga ako. Totoong tanga. As in tatanga-tanga. Hawak ko na pala ang totoong kaligayahan, pero binitawan ko pa. Tanga lang no?

Oo. Mas tanga ako dahil pagkatapos noon ay hindi na ako nagpakita kahit na inimbitahan mo akong dalawin ka ulit. Hindi na naman ako sumipot kasi natatakot akong baka mali na naman ako. Baka akala ko lang pala na ikaw ang sagot sa matagal ko nang tanong, natatakot akong baka hindi mo na ako tanggapin at natatakot akong dumating ang panahon na hindi na naman kita maintindihan at iwanan na naman kita. Bumalik na naman ako sa dati kong ginagawa, pero hindi tulad noong dati ay ngayon pinipilit ko nang bumangon sa pagkabagsak ko. Pinipilit ko nang bumuo ng identity na magugustuhan mo.. na kayang pumatay sa level mo. Pinipilit kong magbago, pero alam kong hindi ko 'yon magagawa dahil wala ka sa buhay ko. Ilang linggo ang lumipas ay nagyaya na naman ang pinsan ko para i-meet ka, pumayag ako at sumama. Naramdaman ko na naman ang kakaibang saya sa puso ko na hindi ko naramdaman sa ibang tao, kahit na sa pamilya ko. Ikaw lang ang nakakagawa ng kakaibang ritmo sa puso ko. OA na kung OA pero maiintindihan niyo rin ako. Simula noon, unti-unti kong binuksan ang tenga ko para makinig sayo. Gusto kong mapakinggan lahat ng na-miss ko simula noong huli tayong nagkausap. Ibang-iba kana pero alam kong ikaw pa rin naman yan kahit na mag-iba man ang straktura mo. Ikaw pa rin yan kahit na parang nag-iba ang paraan ng pagsasalita mo. Ikaw pa rin yan kahit na parang nag-iba na ang paraan ng pagkausap mo sa akin. Ikaw pa rin yan kasi nararamdaman ng puso ko ang parehong pagmamahal na pinaramdam mo sakin noon, walang nagbago..parang.. parang.. mas minahal mo ako ngayon. Alam kong ikaw pa rin yan.

Halos sumabog ang puso ko ng marinig kong mahal mo pa rin ako haggang ngayon. Tinanong ko kung bakit pero ngumiti ka lang sa akin. Kinuwento ko lahat..lahat lahat nang nangyari simula ng iwanan kita pero ngumiti ka lang sa akin. Niyakap mo ako noong walang tigil ang pagpatak ng luha ko at paghagulgol habang humihingi ng tawad sayo. Paano mo ako nagawang mahalin ng ganito kahit na hindi ko kayang mapantayan ang pagmamahal na binigay mo sa akin? Aaminin ko na kahit lumipas na ang madaming taon, naging mature lang pala ang pisikal na anyo ko pero hindi ko pa rin maintindihan ang konsepto ng totoong pag-ibig. Hindi ko alam kung mahal din kita pero pinipilit mo pa ring isaksak sa kokote ko na mahal mo ako at wala kang pakialam kung mahal na rin ba kita o hindi pa. Hindi ko maintindihan kung paano mo yun nagagawa o kung dapat ba kita pagkatiwalaan, Paano mo ako nagawang patawarin pag abandona ko sayo? Paano mo nakukuhang ngumiti habang kinukwento mo sa akin lahat ng lungkot at sakit na naramdaman mo noong panahong hindi man lang kita maalala?

Pinahid mo ang luha sa mga mata ko at sinabing wag na akong magtanong. Sinabi mong hindi na mahalaga ang nakaraan, hindi na mahalaga ang lahat ng pagkukulang at pagkakamali ko..ang mahalaga ay bumalik ako.Ang mahalaga ay naalala ulit kita. Mas lalo akong umiyak pero hindi na ako ulit nagtanong dahil pinaramdamam mo sa akin na ganoon lang palang bitawan ang lahat ng nakalipas kapag naramdaman mo nang nasayo na ang lahat ng kailangan para maging masaya ngayon at sa mga susunod pang araw. Inamin kong hindi ko sigurado sa nararamdaman ko para sayo pero ang sabi mo ay handa kang maghintay dahil alam mo, alam mo nooon pa at naniniwala ka pa rin sa akin, na dadating ang araw na matututo din akong magmahal ng totoo. Pinangako mong hindi mo ako bibitawan kagaya ng hindi mo pagbitaw sa akin noong mga nakalipas na taon. Pinangako mong hanggat magkasama tayong dalawa, hanggat nasa tabi natin ang isa't-isa ay hindi na ulit magiging madali ang mahulog sa bitag ng kalokohan ng mundo. Ang sabi mo kasi ay palagi mong akong bubulungan kagaya ng ginagawa mo noon, ikaw ang magsisiblbing mga mata ko sa tuwing hindi ako makakita ng maayos, ikaw ang magsisilbing tenga ko sa tuwing nabibingi ako sa ingay ng mundo, ikaw ang magsisilbing kamay at mga paa ko sa tuwing napapagod na akong lakbayin ang mundo. Handa mong tanggapin ang puso ko kahit na puro band aid na dahil sa kagagahan ko din. Ano pa ba ang kailangan kong hilingin? Nandito ka na sa tabi ko.

Alam kong hindi pa rin magiging madali ang lahat para sa ating dalawa, hindi siguradong magiging maganda ang lahat ng maranasan ko kapag kasama kita pero naniniwala ako. Naniniwala ako sa lahat ng pangako mo. Hindi man ngayon, mali.. hindi "pa" man ngayon pero alam ko balang araw lahat ng pagmamahal na binubuhos mo sa akin ay maibabalik ko rin sayo dahil ikaw ang naturo sakin kung paano magmahal ng totoo nang walang hinihintay na kapalit, na walang pinipiling panahon at limitasyon. Ayokong mangako, kasi alam kong madalas akong palpak at sumisira sa pangako, pero nararamdaman ko na balang araw ay magagawa ko yun..kasi naniniwala ka sa akin. Naniniwala kang kaya ko. Salamat sa pagtitiwa mo sa akin. Salamat sa pagmamahal mo sa akin.

Masayang masaya ako kasi kasama na kita ngayon...at alam kong magiging masaya tayong dalawa sa mga susunod pang mga bukas.

Nagmamahal,
A

Bakit ang hirap mabuhay?

2017-05-27T14:35:00.001+08:00

May nagtanong sa'kin nito: bakit daw ang hirap-hirap mabuhay? Kung hindi ba mahirap ang buhay, pipiliin mo pa bang mabuhay? If life is not hard, kung lahat ng bagay ay madaling makuha, kung lahat ng gusto mo ay binibigay ng mundo, sa tingin ko ay hindi mo matututunan kung ano ba talaga ang ibig sabihin ng buhay. Kung nahihirapan ka, ang dapat na tanong 'eh masaya ka ba kahit mahirap ang buhay? Kung oo, "congratulations!" kasi masaya ka sa pinili mong desisyon sa buhay.

Naalala ko, noong bata ako sa tuwing maglalaro ako ng mga sinaunang video games, tinatanong muna ako kung anong game mode daw ba ang gusto ko: Easy, Moderate, or Hard. Binibigyan ako ng pagkakataon ng Game Master para pumili kung paano ko lalaruin ang larong ginawa niya. Sa una pa lang, nasa atin na ang desisiyon kung gusto ba nating mahirapan o hindi, but whatever you choose, a game is a game pero tanging ikaw lang ang makakapagdesisyon kung paano mo dadalhin ang laro. The game is hard because you chose it to be hard, it will be easy kung pinili mo ang easy mode. Pero ang hindi kayang kontrolin ng game master 'eh kung paano mo lalaruin 'yung laro. Hindi niya alam kung mag-eenjoy ka ba sa larong ginawa nya o hindi. Hindi niya alam kung kaya mo bang tapusin ang laro o hindi. Nasa'yo kung makikita mo ang adventure sa larong pinili mo at kung may tiwala ka ba sa larong ginawa ng game master. Ganito din ang buhay. Mahirap ang buhay kasi pinili natin ang mahirap na daan, may kanya kanya tayong dahilan kung bakit tayo gumagawa ng desisyon at kasama doon ang desisyon kung magiging masaya ba tayo sa pinili natin o magpapatalo tayo sa laro ng buhay. Tandaan mo, ito ang pinili mo.

Kasama din sa game mode kung gusto ba natin ng 'Single Player' or 'Multiplayer'. Merong mga laro na masarap at dapat laruin ng mag-isa pero madami ding laro na mas maganda kung pagtutulungan niyong gawin. Hindi mo kailangang maglaro magisa para matapos ang game, pwede ka ding maginvite ng players (or party) para sabay-sabay niyong tapusin at ma-enjoy ang laro. Ang kailangan lang ay makahanap ka ng mg team players na gustong laruin ang pinili mong laro at game mode. Kaya pala nahihirapang tapusin 'eh dahil gusto mong sarilinin ang laro. Kaya ka pala nahihirapan, kaya ka pala nalulungkot, kaya ka pala frustrated, kaya ka pala palaging game over kasi mag-isa ka lang. Hayaan mo silang tuliungan ka, hayaan mo ang sarili mong tulungan sila, kasi sa dulo, hindi naman ito tungkol sa kung natapos nyo ba o hindi ang laro. Ang tanong, nag-enjoy ka ba kahit mahirap? Madami ka bang natutunan? Madalas kasi, may mga laro na hindi nakadesign para tapusin, maraming laro na wala namang katapusan (kagaya ng Ragnarok my loves). Hindi ka magtatagal kung pagsosolo ka lang at dadamdamin mo lahat na parang pasan mo ang mundo.

Kailangan mong gumalaw para mag level-up ka. Wala kang mapapala kung tatambay ka lang sa base dahil natatakot kang masaktan ng kalaban. Hindi rin pwedeng sabak ka lang ng sabak sa gera na hindi ka naman handa, kasi masasaktan ka lang at sa dulo mapapansin mo na balik ka lang ng balik sa lugar where you started samantalang nakausad na sila sa pagpapalevel at pagpapalakas ng characters nila. Hindi pwedeng magtago ka habang buhay sa farm site at safe zone dahil mamimiss mo yung experience kung paano lumaban as a team and as individual. By the time na ready kana, tapos na pala 'yung laban. At the end, wala ka ring silbi kakatago at kakaipon mo ng lakas ng loob. Sa dulo, wala ka palang naging silbi sa team. Wala ring silbi 'yung mga bagay na inipon mo dahil wala ka naman noong panahon na kailangan ka nila. Life is a game, it is an adventure na merong simula at katapusan. Hindi ito 'yung laro na kung sino ang may pinakamaraming puntos ay siya 'yung panalo. Ito 'yung laro na kung sino ang pinaka nag-enjoy at pinaka maraming natutunan ay siya ang nagwagi. Hindi ito ang laro kung saan isa lang ang maaaring manalo pero laro ito na pwedeng lahat kayo ay talo, depende kung paano ninyo lalaruin ang laro.

Kung napapagod kana, pwede ka namang mag-"PAUSE", hindi ba? Pwede kang tumigil sandali kung gusto mong magpahinga o baka naiihi kana 'eh tinitiis mo lang, hindika tuloy makapagfocus. Meron namang "RESTART" kung sa tingin mo nagkamali ka ng piniling option simula nung una. Wala namang masama kung magdesisyon kang magsimula ulit kung hindi ka na masaya at kung nararamdaman mong hindi tama ang desisyong pinili mo noong una pa lang. Pwede kang mag "QUIT" kung alam mong hindi ito ang larong para sa'yo. Madami namang laro diyan. madami kang pagpipilian para mahanap ang tamang laro na babagay sayo at kung saan ka mas magiging masaya. Hindi ba? Sa madaling salita, hindi ka mauubusan ng option sa buhay. Kung wala ang gusto mo sa mga options na inihain ng game master sayo edi tanggalin mo 'yung saksakan para mawala na 'yung game. Putulin mo kung ano man ang connection na nagdudugtong sa'yo at sa larong nagkulong sa'yo sa buhay na hindi mo naman gusto. Hindi mo kailangang pilitin ang sarili mo kung alam mong hindi ka magiging masaya at hindi makakabuti sa'yo at sa iba ang bagay na tinitiis mo nalang gawin.

Sa tuwing naiisip mo na mahirap ang buhay, wag kang matakot kasi hindi lang naman ikaw ang nagiisang nahihirapan sa mundo. 'Wag kabahan kung hindi mo alam kung anong gagawin mo sa umpisa, lahat naman tayo nalilito at naliligaw lalo na kung wala namang game manual na iniwan yung game master. Hindi ba't mas masaya 'yun? Ikaw ang gagawa ng sarili mong paraan kung paano mo ma-eenjoy 'yung laro. Mahirap pero masaya. Adventure kum'baga. Kailangan mo lang mag-laro, ang saya diba?

Ano tara! Laro tayo! Sali ka?

"Often I am asked, what does a hero truly need?

Hm.. Hm.. Hm..

Much depends upon the hero.

Would you be swift?

...

Would you be strong?

...

Would you be wise?

...

What does a hero truly need?

That is for you to decide..."

Nasubukan mo na bang mag-OMEGLE?

2017-04-30T17:21:00.001+08:00

Sinubukan ko ang app na 'to dahil sobrang na-cucurious talaga ako. Masaya bang makipag-usap sa mga taong wala ka namang ideya kung serial killers ba o miyembro ng budol-budol gang? Kung merong isang bagay na alam kong gusto kong gawin 'eh ito 'yung pumunta sa mga lugar na hindi ko pa nararating, I just realised na masarap din palang makipag-usap sa mga "strangers".

OMEGLE: may nakapagsabi sa akin na ito daw 'yung magandang puntahan kapag gusto mong makahanap ng ka-spark mo. Kung baga isa ito sa mga pinupuntahan ng mga tao para hindi nila mabitiwan ang paniniwala na totoo ang salitang "destiny" or "fate". Gustong gusto kasi natin ang ideya na sa dinami-dami ng tao sa mundo, maaari nating makita ang taong nakalaan para sa'tin kapag nagtugma tayo sa tamang oras, tamang panahon, tamang lugar at tamang pagkakataon. Pwedeng spark ng friendship or love or even spark ng ka-total opposite ng pagkatao mo. Nakakatuwa. I have tried it a lot of times simula noong masubukan ko ang app na ito (tinigil ko na ngayon :) ), hindi para maghanap ng tao na pwede kong gawing jowa pero para makita kung gaano ba karami ang mga taong kayang magpakatotoo sa sarili nila despite of not being able to fit in what the society wants. 'Yung iba kasi pinipiling magpanggap bilang isang taong hindi naman sila, kasi baka hindi sila magustuhan ng kausap nila o baka mag-disconnect 'yung ka-chat nila dahil hindi magmamatch 'yung qualities nila. 'Yung iba naman pinipiling magsinungaling dahil trip-trip lang nila (I am guilty of this) dahil iniisip nila na pinag-ti-tripan din naman sila ng kausap nila.

What if, that chance you played could have changed your life or his/her life? Paano kung 'yung chance pala na mas pinili mong magsinungaling sa sarili mo 'eh pagkakataon na para sayo na may makilala kang tao na posibleng makapagpabago sa buhay mo? Paano kung dahil sa pangti-trip at kasinungalingan mo 'eh ginaya ka ng kausap mo that could lead him/her to miss her chance to meet somebody meant for him/her to meet? If only you started to be true to yourself kahit na alam mong posibleng walang mag-match sa ugali mo. Or baka pinili mong mag-disconnect sa conversation ninyong dalawa dahil hindi siya qualified sa standards mo, nagdisisyon ka kasing pakinggan ang gusto mo lang pakinggan at makita ang gusto mo lang makita. Guilty ka ba dito?

Para sa akin, maganda itong app na ito kasi it is a test kung gaano kadalas mong pipiliing maging totoo sa sarili mo at sa ibang tao (hindi ibig sabihin na ibibigay mo na ang lahat ng impormasyon mo sa taong hindi mo pa lubos kakilala, alam mo naman sigurong protektahan ang sarili mo). Walang nakakakita at nakaka-alam kung honest ka ba o hindi, at kung magsisinugaling ka ay sarili mo lang din ang niloloko mo. Isa din itong test kung gaano kalaki ang pagtitiwalang ibibigay mo sa taong hindi mo kakilala. Handa ka bang makinig, maniwala at magbukas ng nararamdaman mo? Baka kasi mas maintindihan ka niya at makapagbigay siya ng mas malinaw na advice dahil wala naman siyang ibang alam maliban sa mga sinasabi mo at sa mga napagdaanan niya sa buhay. Sa dulo naman ay wala siyang pakialam kung anong desisyon ang gagawin mo dahil hindi nyo naman alam ang kuneksyon nyo sa isa't-isa. It is a way to find someone who is willing to listen, kahit na hindi ka niya maintindihan. Kasi dumarating talaga 'yung araw na hindi natin kayang sabihin lahat sa mga taong malapit sa atin, o may mga araw na makikita mo sa ibang tao ang sagot sa mga tanong mo. Only if you are willing to open up and listen.

Paraan din ito para matanggal yung stress mo at mapakita 'yung mga ugali mo na hindi mo mailabas sa lahat. Minsan nga nakakatuwa at nakakagulat kung gaano kadaming Pinoy (at pinay) ang mga joker pala at green-minded. Ikaw ba, naexperience mo nang maglakad sa kalasada tapos tatanungin ka ng nakasalubong mo, "Horny ka ba? Horny kasi ako eh" o kaya "anong size ng *toot* mo?" See? Nakakatawa discovering na kaya pala nating maging ganito kung walang ibang taong huhusga sa pagkatao mo. Ito pala 'yung mga tinatago-tago nilang thoughts and questions na hindi nila masabi sayo ng harapan at sa personal. Ito 'yung mga bagay na kahit nakakabwisit na may makausap kang random na ganitong tao eh wala kang magagawa kungdi intindihin na talagang tigang lang sila at wala silang mahanap na ibang paraan para marelease ang kanilang nararamdaman. Nasakto-han lang talagang ikaw ang namatch sa kanila. Hindi naman kasi tinuturo sa school kung paano dapat makipag-usap sa taong hindi naman natin lubos na kakilala. Naririndi ka ba sa salitang "I don't talk to strangers" pero nasa omegle? 'Yung tipong tatanungin ka, "anong ASL mo? "Anong name mo?" Pati height, waistline at educational background mo 'eh gusto pang malaman. Kung hindi mo naman masabi 'eh aalisan ka. Ang tanong, "bakit ka nasa omegle?" Hindi ba?

Hindi ka required na sabihin ang mga bagay na hindi bukas sa loob mong sabihin at hindi naman lahat ng binibigay ng OMEGLE sa'yo ay kailangan mong tanggapin, nasa'yo na yan kung dapat mo bang putulin ang conversation mo o maki-ride ka sa trip nila. Alam mo naman sa sarili mo kung anong klaseng conversation ang gusto mo at hindi mo kailangang pinilitin ang sarili mo kung ayaw mo talaga. Hindi ba? At wala ding pumipwersa sa'yo na magpuyat kakahanap ng taong makaka-match ng ugali mo. Hindi mo alam na kung kinausap mo pala 'yung katabi mo sa train o pumunta ka sa mall kesa magdamag kang kumukek sa omegle 'eh mas madami pa palang bagay na pwede mong matutunan at may mapapala ka pa sa buhay. Nasa'yo na lang din ang desisyon kung paano mo gagamitin ang oras at panahon mo.

Ano? Omegle pa? HAHAHAHA :)

Ano? I-ta-try mo ba?

"Do you believe in fate?"

When love feels like magic, you call it destiny.
But destiny has its sense of humor, you call it..
..SERENDIPITY.
Oh I love this movie:

Mapapatawad pa ba kita?

2017-04-27T21:57:00.002+08:00

Kahit anong gawin mo, hindi mo mapipigilang saktan ka ng mundo. Hindi mo mapipigilan ang mga tao na maging makasarili para makuha nila ang gusto nila o para maging masaya sila kasi sa ayaw mo man o sa hindi, mabait ka man o masama, wala ka mang malay o aware ka sa nangyayari sa mundo 'eh hiindi ka exempted sa sakit at pwedeng wala silang pakialam sa nararamdaman mo. Maaaring masaktan ka, umiyak, magalit o magkimkim ng sama ng loob, pero hanggang kailan? Hanggang kailan mo itatago ang nararamdaman mong sakit? Hanggang kailan mo itatago ang bigat sa puso mo? Mapapatawad mo pa ba siya?

Hindi pantay ang mundo kaya 'wag mong i'expect madaling makapunta sa gusto mong puntahan. Hindi ganoon kadaling maglakad kung masyadong masikip ang daan at kung pipiliin mong tahakin ang mabatong kalsada. Madalas nakakainis kasi alam nating wala naman tayong masamang ginagawa at wala naman tayong masamang intensyon kahit na kanino pero bakit kailangan pa nila tayong saktan ng ganito? Bakit ba nila ginustong unahin ang sarili nila para tayo naman ang masaktan bandang huli? Paano mo mapapatawad ang isang taong walang ideya sa maling nagawa niya? Paano mo iintindihin ang isang taong walang ibang gusto kundi ang maramdaman ang kasiyahan kapalit ng kalungkutan mo? Paano mo magagawang tanggalin ang galit at sakit sa puso kung ang taong may gawa nito ay wala namang intensyon na itigil ang ginagawa niya? Kasi masaya na siya at wala siyang intensyong tumigil kahit na nasasaktan at nahihirapan kana, Ang hirap no? Pero bakit ang tanga mo? Bakit ang tanga-tanga natin?

Madalas kong tinatanong sa sarili ko kung bakit merong mga tao na kayang manira ng buhay ng iba kapalit ng kasiyahan nila. Masaya kaya talaga siya? Pinipilit kong intindihin at ilagay ang sarili ko sa sitwasyon nila, pero hindi ko kaya at hindi ko maintindihan. Ikaw ba, kaya mo bang ngumiti kahit na alam mong ninakaw mo lang ang kaligayahan na ito mula sa labi ng iba? Kaya mo bang humakbang papunta sa daan na gusto mong tahakin kahit na alam mong meron kang taong natatapakan? Kaya mo bang mabuhay sa isang illusyon na alam mong hindi naman ito ang buhay na dapat sa'yo? Alam kong alam mo ang pakiramdam, alam kong naiintindihan mo ako, at alam kong posibleng naranasan mo na ito kaya gusto kong sabihin sa'yo, "Congrats! Na-realize mong hindi ka nag-iisa!" Oo. Ewan ko lang kung kelan mo ma-rerealize na hindi lang ikaw ang katangi-tanging tao sa mundo na nasaktan, nagalit at nagtanim ng sama ng loob. Lahat ng tao nasasaktan at umiiyak, lahat ng tao naranasang iwanan, traydorin, awayin o mang-away, at gawan ng hindi maganda ng mga taong hindi mo inakalang sasaktan ka. Pero tandaan mo, hindi lahat ng nasaktan ay natututong magpatawad, hindi lahat ng nakasakitt ay nakukuhang humingi ng tawad. Hindi lahat nakakalimot at nakaka-move on. Hindi lahat nang tao ay kayang piliing magpatawad - hindi para wakasan ang guilt na nararamdaman ng kaaway mo 'kungdi para tanggalin 'yung mga bagay na pumipigil para maging masaya ka at mas makita mo kung gaano kaganda ang buhay.

Palagi mong tatandaan na merong mga bagay na kaya mong kontrolin at merong mga bagay na kailangan mo na lang tanggapin, kasi sa ayaw mo man o sa hindi ay hindi mo maipigilan ang mundo sa pag-galaw nito para lang hindi ka masaktan. In short, hindi lahat kaya mong kontrolin at hindi umiikot ang mundo para sa'yo. Hindi mo na kailangang pahirapan ang sarili mo para intindihin kung bakit nila ginagawa ang mga ginagawa nila, kasi wala kang magagawa kung yun ang gusto nilang gawin - dun sila masaya 'eh. Ang tanging bagay na meron kang kontrol 'eh 'yung sarili mo. Hindi kita didiktahan kung ano ba ang dapat o hindi mo dapat gawin, meron kang tamang pag-iisip para dyan. Ang gusto ko lang ipunto sa hinaba-haba ng sinulat ko 'eh nasa'yo pa rin ang desisyon kung pipiliin mong mabuhay sa pagkakamali ng iba. Ano ngayon kung masakit ang sinabi nya? Ano ngayon kung kinuha nya yung mga bagay na dapat sayo? Ano ngayon kung inagaw nya ang boyfriend mo? O b'in-ackstab ka ng bestfriend mo o ipinagpalit ka ng asawa mo sa mas bata at mas sexy sayo? Kailangan bang magmukmok ka sa isang sulok at umiyak at lumaklak ng ilang boteng beer para lang magluksa sa kasalanan ng iba. Ikaw na nga ang ginawan nang mali eh ikaw pa ang pasimuno sa pagpapahirap mo sa sarili mo. Hindi madaling magpatawad, pero tandaan mo na mabuti kang tao at paraan lang ng Diyos yan para batukan ka at iparating na tapos na ang pag aaksaya mo ng oras sa maling tao at bagay. Parte ng buhay na kailangan nating matutong tanggalin ang load sa puso at isip para mas mapaltan ng magandang ala-ala. Hindi lahat natututong magpatawad - miski ako ay hindi ko alam kung paano pero alam ko sa sarili ko na balang araw ay gusto kong matutunan.

Hindi madaling magpatawad, hindi madaling makalimot lalo na kung masydong malalim ang sugat na iniwan nila - hindi lang sa puso at sa isipan kungdi pati na rin sa buong pagkatao mo. Para yang pagtawid sa kalsada. Kahit na green 'yung pedestrian traffic light eh pwede ka pa ring masagasaan sa pagtawid mo dahil sa maliit na pagkakamali ng driver ng jeep na hindi marunong pum-reno sa tamang oras. Nasa tamang tawiran ka naman at perfect ang timing ng pagtawid mo, pero wala kang kontrol sa mga sasakyang dumadaan. Pwedeng magkaroon ka lang ng gasgas o maliit na sugat o trauma sa pagtawid sa kalasada, pero maaaring ang maliit na aksideteng ito ang magdala ng isang malaking pagbabago sa buhay mo. Mapapatawad mo ba si mamang jeepney driver kahit na habang buhay ka nang hindi makakalakad dahil sa pagkasagasa mo? O namatay ang kasama mo dahil sa kapalpakan nya? Mapapatawad mo pa ba sya?

Hindi ako 'yung tipong madaling magpatawad at makalimot. Pinipilit kong intindihin kung bakit nila kailangang mag-commit ng pagkakamali pero hindi lahat ay naiintindihan ko. Sumasakit lang ang ulo ko sa kakaisip pero sa huli ay nagagalit rin naman ako dahil hindi maganda ang ginagawa nila sa akin o sa taong importante sa akin. Sinubukan kong gumawa ng bagay na makakapagpabago sa desisyon nila pero I always end up disappointed dahil madalas ay huli na ang laha, nagawa na nila ang bagay at hindi natin alam kung sinasadya ba nila o hindi, pero what is the point? Tapos na. Nagawa na nila. At kung meron na tayong effort at wala pa ring pagbabago, tama na. Matuto ka sa pagkakamali nila, at wag mong hahayaan na saktan ka nila. Hindi naman matatapakan ang pagkatao mo kung hindi mo sila hahayaang tapakan ka - mahirap pero wag kang magpapatalo sa buhay. Desisyon mo yan kung gusto mo pang pahirapan ang sarili mo at bitbitin ang bigat sa puso mo. Kailangan mo lang magpatawad para mabitawan mo na ang anumang bagay na pumipigil sa kaligayahan mo. Kailangan mo ring magpatawad para mabigyan ng chance 'yung taong importante sayo na itama ang pagkakamali niya. Kasi kung importante siya para sayo eh maiintidihan mo na hindi siya perpekto at matatanggap mo siya kahit na nagkamali sya at hindi niya intensyong saktan ka. Nagkamali ka na rin naman noon at sigurado akong magkakamali ka pa rin bukas o sa mga susunod pang mga araw. Kung totoong mahal mo siya ay maiintindihan mo na merong mga bagay na kahit hindi niya ginusto ay may masasaktan pa rin. Kailangan mo lang palang maintindihan at tanggapin na hindi perpekto ang mundong ginagalawan mo at hindi perpekto ang mga taong pinili mong papasukin sa buhay mo. Hindi ka naman kasi masasaktan ng ganyan kung hindi sila importante sayo, hindi ba?

Sa huli naman nasa atin pa rin ang desisyon kung mas pipiliin nating hawakan ang nakaraan o bitawan ang mga sakit na nararamdaman natim. Tayo naman ang may kontrol kung paano natin titignan ang mga pangyayari sa buhay natin at kung paano natin dadamdamin 'yung mga bagay na nararanasan natin. Handa ka bang panghawakan ang sakit o pipiliin mo na lang magpatawad? Mas importante ba ang nararamdaman mo kesa sa pagkakataong maging masaya? Hindi ko na rin alam kung anong sinasabi ko, maski ako ay naguguluhan sa nararamdaman ko. Matutulungan mo ba ako?