Check out deze leuke filmpjes over experiences onderweg.
Doet ons even terugdromen…

Hat tip @mvissers

Afgelopen weekend gaf ik een one-to-one fotoworkshop aan Rosemie. Een late workshop voor Music for Life.
Samen naar foto’s kijken, zien wat de sterke punten zijn en waar er nog kan aangewerkt worden. Technisch een en ander uitleggen.
Ik doe het graag. (Vraag maar aan mijn lief, die dan stilletjes er vantussenuit muist als het haar teveel wordt)

Het is ook een veel gestelde vraag na onze reis: die foto’s, hoe doe je dat…

Het antwoord is heel simpel: Veel oefenen, één worden met je toestel, en denken door een lens.

Vandaag botste ik op 2 kleine en goedkope boekjes die ik die mensen graag durf aanraden. (Voor slechts 5 dollar kan je immers niet sukkelen)
10 manieren om je fotografie te verbeteren. Deel 1 en 2 -onderaan de pagina- .
Een topper voor amateur fotografen die wat dieper willen in gaan op hun fotografie.

Bij Craft & Vision vind je trouwens ook zwaarder werk, voor de iets meer advanced fotografen. Getuige het nieuwe boek van Piet ‘More than Words’ over zwart wit conversies, maar evengoed ‘Vision is better’ met artikels over fotografie.
Telkens aan dezelfde goedkope 5 dollar. Zelfde prijs voor de iPad app.
Een ware ontdekking zeg maar…

(copyright foto: demorgen.be)

Vanop een afstand kijken we met z’n allen verschrikt toe hoe de situatie in Japan evolueert. De meeste grote kranten volgen de situatie op de minuut op en avond na avond wordt een nucleair expert opgetrommeld die op de rooster gelegd wordt over de veiligheid van onze kerncentrales.

Ondertussen zitten duizenden mensen in Japan zonder eten, drank en warme kleren en neemt de kans op een kernramp van de grootorde van Tsjernobyl met de dag toe. Toch lijkt er op dit ogenblik, op enkele uitzonderingen na, weinig sprake van grootscheepse inzamelacties om Japan te helpen. Lady Gaga lanceerde een ‘help japan’ armband waarvan de winsten rechtstreeks gedoneerd worden. Sony liet weten 300 miljoen Japanese yen te doneren ‘to help relief and recovery efforts in communities affected’ en zette bovendien een ‘disaster relief fund’ op waarin het donaties van Sony werknemers verzamelt en aanvult.

Om te weten hoe wij een steentje konden bijdragen, moest ik zelf op zoek gaan via internet. Via Google leerde ik dat een donatie aan het Rode Kruis waarschijnlijk de beste optie is. Een oproep die ik via Facebook deed, leverde me enkel van Sony België een constructief antwoord op. Voor de rest algemene stilte en één cynisch antwoord “Ach da geld gaat toch ni allemaal naar daar.”

Music for life slaagt er jaar na jaar in om massaal veel mensen op de been te brengen en geld te verzamelen. Maar op een grote ramp zoals deze, lijken we weinig meer te doen dan passief toe te kijken en ons af te vragen hoe zou het met onze kerncentrales gesteld zou zijn? En zouden we die toch niet beter afschaffen? Let op: begrijp me niet verkeerd. Die vragen zijn absoluut noodzakelijk. Maar ondertussen zitten in Japan wel duizenden mens in de problemen. Misschien moeten we ons ook minstens de vraag stellen: hoe kunnen we hen helpen?

Is het naief te geloven dat we kunnen meebouwen aan een betere wereld? Ik denk het niet. Wat mij betreft, is ook dit lifestyle design. Keuzes maken niet enkel op basis van wat je zelf wil hebben-doen-zijn, maar ook op basis van wat voor soort wereld je wil creëren.

Wij kiezen alvast voor een empathische wereld. Wat doet u? Giften aan het Rode kruis zijn fiscaal aftrekbaar vanaf 40€. Onze storting is net gebeurd.

Het is hier van mijn (Ine’s) kant stilletjes geweest de laatste maanden… Dat had te maken met mooie werkprojecten, en goesting. Goesting om me te smijten op die projecten en geen goesting in andere dingen, zoals schrijven, sharen.

Een kleine terugblik op het afgelopen jaar en ik weet dat er veel veranderd is.
Weg van de geijkte patronen is het veel gemakkelijker ‘je-zelf’ te worden, met aandacht voor de dingen die je zelf wil.

We zijn altijd al vreemde eenden geweest, zowel Catherine als ik. We kozen vaak voor de niet voor de hand liggende keuzes. Veel mensen vinden dat cool. Maar toegegeven, we botsten vaak op tegen de geldende ‘norm’.

Toen ik de wereld vertelde dat ik van vrouwen hield, toen ik alleen vertrok op reis, toen ik naar het vreemde buitenland ging studeren, toen ik pertinent een auto weigerde, toen ik opteerde voor part-time ipv full-time, toen ik een appartement kocht maar er zelf niet in wilde gaan wonen, telkens was het net iets anders dan die norm. Op zich niet héél veel verschillend, maar genoeg om je telkens te moeten verantwoorden.
(Gelukkig heb ik ouders en groot-ouders die me hierin hard steunen, anders was het minder eenvoudig geweest.)

Die geldende norm word je zo met de paplepel ingelepeld. De dikke auto’s die rondom rijden. Het voordeel van een goeie job. Het streven naar een pensioen. De vakanties.
Reclame die je ermee rond de oren slaat, en heel de tijd roept: je moet die laatste dit of dat hebben, anders behoor je niet tot ‘ons’.
Wat die ‘ons’ dan is vraag ik me nog steeds af.

Ver weg waren de dingen allerminst eenvoudig, maar een ding was heerlijk: ons-zelf zijn en worden. Los van de verwachtingen van thuis, los van de materiele dingen, en van de verplichtingen

Het is een van mijn angsten nu we terug zijn: te vervallen in ervoor. Te vervallen in de verwachtingen en in de norm.

Maar ondertussen zien we hier en daar dingen verschijnen online. Mensen die hetzelfde in vraag stellen als wij, die ook roepen om je leven de ‘designen’ zoals wij het afgelopen jaar dat probeerden te doen.
We merkten het ook in de commentaren, in de mailconversaties die we met verschillende mensen hadden, in de twijfels die soms werden geuit: niet iedereen is nog op zoek naar ‘rijk en met aanzien sterven’ of in ‘een goeie job hebben en elke dag van 9 to 5 werken’.
Veel meer mensen zijn op zoek naar diepte, naar evenwicht.

We kunnen jullie deze dan ook niet onthouden…
Bij deze een warme oproep om te doen wat je in dromen hebt!
:)

Filmpje via @Leenta

We zijn nogal eco-minded ine en ik. We kopen regelmatig bio, willen graag onze volgende woning ecologisch verbouwen en proberen ons steentje bij te dragen aan een groenere planeet. De ene keer doen we dat door een jaarlijkse storting aan greenpeace, de andere door bewust te kiezen voor 1 wagen of groene energie.

Toegegeven, ons “groen” blijft wel steeds een “hedonistisch groen”. Onze levenskwaliteit helemaal terugschroeven voor een betere planeet, zo ver gaan we  niet. We zoeken liever naar een win-win.
En dus jaagden we wel wat CO2 de lucht in het voorbije jaar. 19 vluchten in totaal. Behoorlijk rampzalig voor onze ecologische voetafdruk, maar geen vliegtuigen nemen was geen optie. Een stuk regenwoud kopen wel. Wat persoonlijke bomen om die extra CO2 uit de lucht te filteren. Kwestie van onze verantwoordelijkheid op te nemen.

Ook goesting een stuk van t regenwoud te kopen? Dat kan u hier.

Het einde van het reizen is in zicht. Althans voorlopig toch… Maar het verhaal is niet ten einde. We maakten er nooit een geheim van dat dit verhaal over meer dan reizen en werken gaat, en eerder over lifestyle design.

Maar ik geef toe, nu we terug naar België keren, ben ik ergens ook wel bang opnieuw in oude patronen te vervallen. Of me te laten leiden door die kleine en grote stemmetjes die toch maar aanraden niet te veel risico’s te nemen, te kiezen voor een zekere job, 9to5 (of zelfs met wat overuren) aan een bureautje met een goed pensioen aan t einde van de rit. Kortom, om mijn beslissingen opnieuw vanuit “moeten” of “angst” eerder dan vanuit “goesting” te gaan nemen.

En dus probeer ik me in te dekken. Ik nam dit jaar de afstand en de tijd om na te denken over mijn persoonlijke mission statement en deed een aanzet tot het ontwikkelen van mijn dreamlines. Geen dreamlines zonder dromen, en geen mission statement zonder purpose. En dus begon ik bij t begin, met een boodschappenlijstje van dromen. Ik kan het iedereen aanraden. Hier alvast het mijne:

1. Be a lifestyle designer & a nunomad.
2. Live and work abroad at least once in life.
3. Go skiing & surfing on exotic destinations.
4. Travel the world.
5. Have my own website(s).
6. Buy my own property and renovate it. Build and design our eco house.
7. Do something that scares me every day.
8. Be a NuPhilosopher. Make life a better place through NuPhilosophy & be able to live from it.
9. Speak 4 languages perfectly (NL, FR, EN, SP). (almost there)
10. Run a 20K marathon.
11. Write an article for a magazine. A fancy one.
12. Design some furniture. Recycled Designs or 3D Printing.
13. Practice meditation at steady intervals.
14. Enjoy making photographs while traveling.
15. Get a Ba/Ma degree.
16. Design some places, create a piece of art & a few pieces of clothing.
17. Become more and more conscious every day.
18. Become completely financially independent.
19. Go skiing in a Scandinavian country.
20. Go meditating in Thailand.
21. Learn how to surf. (it’s not as easy as it looks – still learning)
22. Go snowboarding every year for at least 1 week.
23. Take a leap of faith. (About to do so…)
24. Be a master of erotic play.
25. Be happy. (work in progress)
26. Meet the love of my life. (check!)
27. Buy some property abroad.
28. Learn to play the stock market. Buy some windmill stocks & other beautiful things.
29. Have my own company.
30. Have enough power not to get powered over by anyone, without wanting to power over someone else.
31. Find some stability throughout an adventurous life.
32. Make love on the beach.
33. Have some true friends in life (always room for more)
34. Stop loosing time.
35. Take a parachute jump.
36. Dance till morning.
37. Learn to program/design for web.
38. Try everything once.
39. Realize my inner potential. (little by little starting to do so)
40. Publish a book. Not just any book. A good one.
41. Maybe be a mom one day.
42. Quit smoking & some other dirty habits.
43. Watch lots and lots of quality movies.
44. Get a PhD when I am old & more focused.
45. Enjoy a perfect sunset on a beach with friends and a BBQ.
46. Visit El Bulli & Noma.
47. Learn how to make beautiful presentations.
48. Learn from Steve how to be a good presenter.
49. Be a good cook. But even more… live & eat healthy.
50. Eat breakfast on the balcony of our bed room.
51. Don’t be scared anymore. Or maybe just a little bit.
52. Be the owner of an online concept store/platform.
53. Make a difference to the whole concept of being gay.
54. Attend BURNING MAN.
55. Attend SONAR.
56. Own & design a rental apartment with cool recycled, old & cheap design. Make it look like the fanciest place on earth.
57. Document my life in pictures/movies/txt.
58. Make a real difference.
59. Learn something new every single day.

Toen we een tijdje terug deze reeks “gast lifestyle designers” lanceerden, wilden we mensen aan t woord laten die hun leven vormgeven wars van standaard clichés of vastgeroeste templates. Mensen die ons op één of andere manier boeien, die een eigen stem hebben en een eigen pad gaan. Vaak ook mensen waarvan we eigenlijk stiekum zelf het verhaal willen horen – los van deze reeks.

En zo contacteerden we enkele maanden terug ook Debbie Pappyn. Wij zaten toen in Thailand, zij en David elders in de wereld. Verder dan een paar mailtjes kwam het door de drukte toen niet. Tot hier in Buenos Aires onze wegen elkaar kruisten. En dus zaten we enkele dagen geleden samen op een zonnig terrasje in Buenos Aires.

Waar we geen rekening mee gehouden hadden, is dat zij – as true journalists – uit onze ontmoeting misschien ook wel een artikel zouden puren. En dus stonden wij plots enkele dagen terug in De Morgen te pronken. Tijd voor het parallele verhaal dus.

De voorbije 6 jaar trokken ze de wijde wereld in en combineren ze – op hun manier – reizen en werken. De twinkeling in hun ogen wanneer ze over Tokyo (duidelijk één van de favorieten) vertellen of herinneringen ophalen aan een road trip in Las Vegas (met convertible, of wat had u gedacht?) verraden dat het ook bij hen gaat over meer dan reizen + werken. T lijkt hard werken en zeker niet altijd rozegeur en maneschijn (nee, continu op reis zijn is niet t zelfde als continue op vakantie zijn. Believe me, we know.), maar zeker toch ook lifestyle design. Hacks zoeken en vinden om t soort leven te leiden waar je van droomt. Als dat lukt door ondertussen voor enkele grote titels uit binnen- en buitenland te schrijven & fotograferen (de Tijd, de Morgen, Reforma (Mexico), een occasionele publicatie voor Monocle,…), why not? Pretty sweet deal, right?

The secret? Gewoon doen, gewoon je ding doen. In tegenstelling tot sommige andere (reis)journalisten, kiezen ze er bewust voor niet enkel met georganiseerde persreizen op stap te gaan maar vooral ook hun eigen weg te gaan en bestemmingen uit te kiezen waar ze zelf mooie verhalen vermoeden. Dat zorgt voor een zekere authenticiteit & frisheid. En nope, ze zijn niet gesponsord door Connections of al die andere dingen waar ze over schrijven. Alleen stuff dat echt de moeite is, geraakt door de selectie en dus in de pers.

Ik herinner me een zekere vorm van jaloezie toen ze enkele jaren terug in 80 dagen rond de wereld trokken en daar uitgebreid rond schreven voor de Morgen. En ongetwijfeld ben ik dat opnieuw, wanneer zij de volgende weken op Antartica zitten en wij (bijna) terug in België. But then again, zoals Debbie & David zelf zeggen, verder is niet altijd beter. Heck, wie weet wonen ze binnen enkele jaren wel in een gezellig huisje in Italië.

Wat velen niet weten, is dat ze ook hun eigen (ongelofelijke mooie) blog bijhouden. Voor de travel lovers, zeker checken, heel fijne content die reizen tot echte levenskunst verheft. Wij zijn alvast fan.

Ik kwam deze ergens op de interwebs tegen vorige week. NOt sure meer wie ernaar verwees..  ik dacht dat t Bart van Netlash was. Gewoon zo mooi.

Karl Symons is TV journalist, documentaire maker en travel writer. Hij woont en werkt in Kaapstad (Zuid-Afrika) en is oa bekend van reis- en lifestyle reportages zoals GO2 en De Tafelberg. In deze blogpost vertelt hij meer over het waarom en het hoe van zijn vertrek naar de Zuid-Afrika.

Een luid, dierlijk gebrul! Toen ik me omdraaide zag ik Richard oog in oog staan met een flink uit de kluiten gewassen baviaan. Ongetwijfeld het alfa-mannetje van de troep die we net passeerden. Het was een stralende ochtend en er waren amper bezoekers in de stille uithoek van het Cape Point Nature Reserve. Samen met mijn collega tv-maker en goede vriend Richard Wicksteed en zijn broer David waren we op weg naar de bruisende branding van de Atlantische oceaan om video-opnamen te maken van surfers. Richard en David waren fervente beoefenaars van de sport. We wandelden van de auto door de sneeuwwitte duinen in de richting van het maagdelijk ongerept strand en het flikkerend blauwgroene water: één van hun favoriete surfspots. Zij sjouwend met de surfplanken, ik met de camera en statief. Richard moest dringend even plassen en zou ons later vervoegen op het strand. Uit de fijnbosstruik dat hij uitkoos om te bewateren sprong plots een stevige baviaan. Het beest was duidelijk pissed off. David en ik keken met ongeloof naar de vreemde dans die het duo ten beste gaf. Ze stonden amper een halve meter uit elkaar en de baviaan haalde keer op keer uit met ontblote tanden. Richard week geen centimeter en brulde bloedstollend terug. Ik keek er als verlamd naar, maar David graaide een stuk hout van de grond en holde luid schreeuwend en vervaarlijk wiekend naar het strijdtoneel. Daar had de macho baviaan niet van terug. Hij staarde verschrikt naar de aanstormende broer, maakte een pirouette en holde met bokkensprongen, telkens omkijkend, naar de achtergebleven bavianengroep.

Terwijl Richard nog stond na te trillen, legde David uit dat zijn broer precies deed wat je moest doen in zo’n situatie. Uiteraard was het beter om uit de buurt van bavianen te blijven, maar als de confrontatie onvermijdelijk werd kon je maar beter niet gaan rennen. Zo’n dier heeft je in twee passen ingehaald en kan je vervolgens met zijn centimeters lange hoektanden behoorlijk wat schade toebrengen.

Het voorval illustreerde pijnlijk wat er de jongste maanden bijna wekelijks in de lokale kranten stond. Bavianengroepen werden steeds driester en werkten zich wel vaker met verbluffend vernuft binnen in de huizen van bewoners van het zuidelijk deel van het Kaapse schiereiland. Veel had te maken met het bouwen van alsmaar meer woningen in hun natuurlijke omgeving, maar ook het feit dat toeristen de dieren graag lekkers toewerpen om een mooie foto te maken. Bavianen hadden intussen geleerd dat mensen altijd wel iets zoets achter de hand houden. De calorieën die ze op deze gemakkelijke manier naar binnen konden werken kostte hun minstens twee dagen prutsen en ploeteren in de natuur.

Afgelopen Paasweekend beleefden enkele toeristen het avontuur van hun verblijf toen een baviaan door het raam van hun minibusje binnenglipte en op zoek ging naar wat eetbaars tussen de bagage. De groep Europeanen stopte in de buurt van Millers Point, even voorbij de pinguin kolonie in Boulders, toen ze een familie bavianen op de weg zagen.
De chauffeur gooide een appel uit het raam en één van de bavianen besloot op zoek te gaan naar meer. Het dier wipte in één beweging door het raampje naar binnen terwijl iedereen erin zat. Daarop sprong de chauffeur via de andere deur naar buiten en liet zijn geshockeerde, luid gillende klanten alleen achter. Ooggetuigen zagen het busje onder hels kabaal heen en weer bewegen door de uitzinnig verschrikte toeristen. Na enkele minuten had de baviaan, blijkbaar de enige die het hoofd koel hield, er genoeg van en glipte met een acrobatische sprong terug naar buiten.

Ik stond perplex. Bavianen in wildparken slaan meteen op de vlucht als er mensen naderen. Ik had het zelf talloze keren meegemaakt bij het opslaan van een tentenkamp in Botswana en Namibië. Tijdens een reis naar het Namibische Mudumu National Park met Dirk Tieleman en Koen Batsleer in juli 2007 verjoegen we ongewild een bavianenfamilie zelfs twee keer na elkaar. Veel apenkuren en gemor toen, maar geen spoor van agressie tegenover ons. Het was tijdens die reis dat ik besliste om mij permanent in Kaapstad te vestigen.

Ik woon nu meer dan twee jaar in Zuid-Afrika. Sinds 1994 kom ik er geregeld, maar verhuizen stond niet op mijn agenda.

In 2006 lagen de kaarten plots anders. De stress om alsmaar nieuwe TV-programma’s te bedenken, voor te stellen aan zenders en vervolgens maandenlang aan het lijntje gehouden te worden werd zo goed als onhoudbaar. Mijn productiehuis TV De Wereld, gespecialiseerd in het maken van reisprogramma’s (o.a. GO2!, De Tafelberg, Zalm voor Corleone, De Schaduw van het Kruis, Gentse Waterzooi en De Beste Belg), liet ik samensmelten met een grotere speler en ik trachtte met vernieuwde en versterkte krachten goeie televisie te maken. De crisis in TV-land bereikte een hoogtepunt en heel wat onafhankelijke TV-collega’s moesten bijna letterlijk de broek tot op de knieën laten zakken om nog iets leuks te mogen doen. Creatieve zielen werden steeds vaker als citroenen uitgeperst en werkten zich suf in de hoop wat respons te krijgen van de Vlaamse zenders. Beproefde buitenlandse TV-formats en reality-reeksen kregen steevast voorrang. Vlaamse documentairemakers en bedenkers van originele tv-formats moesten vechten om aandacht en werden geparkeerd met zoethoudertjes. Sommige verantwoordelijken bij de TV-zenders keken geamuseerd toe hoe ze worstelden als een bende honden, vechtend om een kluif.

Net als de vorige jaren plande ik geregeld reizen naar en door Afrika om mijn mentale weerbaarheid aan te scherpen. Het leek alsof ik ginder bepaalde situaties en problemen beter kon analyseren en inschatten. Enkele intense ervaringen raakten me zo diep dat ik er stilaan van overtuigd raakte dat een ingrijpende ommezwaai in mijn leven zich opdrong. Hoe meer ik naar afgelegen, dunbevolkte gebieden trok, hoe meer ik gefascineerd raakte door de manier waarop mensen zich in moeilijke omstandigheden uit de slag trokken en hun samenleving organiseerden. Een soort “back to basics” waarbij essentiële waarden en pure menselijke verhoudingen zich kristalhelder aftekenden.