2012 – wat wel, wat niet?
En dan hoor je ook nog nieuwe plannen te hebben voor 2012! Dan maar eens bedenken wat ik NIET wil….
Heb ik dan geen spannende plannen die kunnen mislopen, of belangrijke zaken te verliezen? Natuurlijk wel, maar die heeft iedereen. Succes in de liefde, sport, werk en een goeie vrijetijdsbesteding, daar is niemand zomaar tegen.

Misschien slaat dat NIET willen wel nergens op. Is het niet gewoon veel makkelijker om te bedenken wat je WEL wil…?! Bijvoorbeeld vorig jaar voorspelde ik hier dat James Blake in 2011 groot zou gaan worden. Da’s wel een waarheid geworden lijkt me. Wie de muzikale ontdekking van 2012 wordt, durf ik niet met zo’n zekerheid te zeggen. Lianne la Havas misschien? En voor 2011 was mijn voornemen om eens muzikaal op te treden voor publiek. Het werd een duo-dj-set voor een select publiek, waar ik niet van durf te beweren dat het een succes is geworden. Dit jaar? Nog maar eens proberen.

Wat ik niet wil: voorspellen wat er in 2012 allemaal gaat gebeuren. Ieder jaar vraag ik me aan het begin ervan af, wat er zal gebeuren de komende 12 maanden; wat gaat het nieuwsjaaroverzicht gaat halen. En wat haalt mijn persoonlijke overzicht? 2011 was voornamelijk een erg goed jaar. Benieuwd of 2012 dat kan toppen…

Doorbouwen
Dit jaar als voornemen om verder uit te bouwen wat ik eerder begonnen ben: op m’n werk een aantal projecten (specialisatie UXD, onderwijskunde, samenwerkingen met journalisten) en met de Cine*baars naast de filmavonden ook de radio-afleveringen uitbouwen en dan hier, op dit blog echt eens werken aan het van de grond krijgen van een waar Nederlands Audio Platform.

I’ll keep you posted.

En ondertussen blijf ik een groot vertrouwen hebben in 2012, voor datgene wat de muzikale vernieuwers van Viral Radio ons brengen:

“How a shoesalesman, an architect and a teacher set off to make hyperlocal radio”. Binnenkort op nonormalnews.org …“

En nu is het dan zover: samen met Marius de architect (eigenlijk bouwconcept-ontwikkelaar), Mathieu de schoenenman en ik, hebben we een eerste Soundcloud-aflevering gefabriceerd voor ons eigen radio-programma-idee: Radio Cine*baars – de soundtrack van je buurt. Hier vast een korte proeve:

De Cine*baars
Sinds een aantal jaar organiseer ik met bovenstaande heren en 2 dames, een maandelijkse, gratis filmavond in Meneer de Wit. Afgelopen september hosten we zelfs een Cafe-avond met eten, drinken, dansen, dj’s en korte films. Dat werd een groter succes dan verwacht. Alles onder de titel “Cine*baars”.

Een experiment
En die Cine*baars wordt zo langzaamaan een begrip in de buurt, en succes smaakt bij ons toch -oh cliche- naar meer. We willen wat nieuwe dingen uitproberen. Met een beetje hulp van de bewonersinitiatieven–ondersteuning organiseren we de films – onze core, zeg maar. Maar voor extra dingen trekken we zelf tijd en materieel uit. Om vervolgens gewapend met veel enthousiasme, pen, papier en gekke invalshoeken, projecten te bedenken. We hebben een platform, we hebben publiek; wat kun je daarmee…?

Jahaa: Radio!
In 2 avonden bedachten we dat er een radio-uitzending, met filmmuziek, moest komen. In 2 andere avonden zetten we de boel op, en de 5e avond hadden we onze opnames binnen. Een middagje editten, et voila: Radio Cine*baars – aflevering 1 @ Cafe Cook.

Ons format: hyperlokale herkenning
Iedere aflevering van Radio Cine*baars wijden we aan de film die we bij de aankomende Cine*baars gaan vertonen. Welke film het wordt, dat vertellen we (nog) niet, maar dat hoor je WEL, als je goed oplet. We nemen op, op locatie in De Baarsjes, interviewen altijd de eigenaar van de plek waar te gast zijn, en we vragen mensen om de scene te beschrijven die hoort bij de soundtrack van de film… (of ze de film nou gezien hebben of niet!). Daarnaast kiezen we 2 thema’s/onderwerpen uit de film, die we vrij ombuigen naar vragen die we kunnen stellen aan de aanwezigen op locatie. Bij aflevering 1: quizzes en dubbellevens.

Op deze manier bieden we luisteraars de mogelijkheid tot herkenning: de locaties in je eigen buurt, je buren, of de film. Misschien herken je de muziek al. Allemaal goed. Je komt vast in de stemming voor de aankomende filmavond. Daar gaat het om. Op welke manier dan ook. Hyperlocal dus!

Broadcast-help
In de voorbereiding en aanloop naar de (voor ons) spannende opname-avond, WhatsApp’ten we weer veel binnen het team, maar onderzochten we ook meerdere live-broadcast-omgevingen en testen het een en ander. Zo probeerden we de live-streams uit via Facebook-video-chat, Skype, Google+ Hangouts, Ustream.tv en kregen we van de aardige tech-mensen van Red Light Radio wat streamsoftware-tips. En die laatste tip hadden we nooit kunnen krijgen zonder de hulp van de schier onmetelijke ‘reach’ van @frankmeeuwsen. Uiteindelijk kozen we in dit stadium voor ‘live-opgenomen’, en ‘zenden we uit’ via Soundcloud.com/radiocinebaars. En daarnaast een Spotify-playlistje, voor de hele soundtrack.

Content-help
Natuurlijk konden we niet alles alleen, en hebben meerdere mensen zinnige bijdragen geleverd aan ons avontuur:
Thijmen Hoebink maakte onze jingle. Adeline van Lier checkte ons draaiboek, en Tjitske Mussche gaf redactionele tips.

Balen x 100
Dan zou je denken dat je de boel wel voor elkaar hebt. En alhoewel we een aantal testjes op locatie uitvoerden met microfoon en opname-software (Audacity, Soundcloud-app zelf, voice-recorder, dictaphone en richtmicrofoon), zijn de uiteindelijke opnames via de MacBookPro+Audacity+built-in-Mic-combi zeer.. ahem… sub-optimaal. Lang verhaal kort: geluidskwaliteit van de interviews is ruk. En dus zijn we op zoek naar een goede microfoon. Help jij ons?

En straks aflevering 2…?
En waar zullen we aflevering 2 eigenlijk opnemen? Doe maar een suggestie. Hopelijk zien we je woensdag 7 december, bij de aankomende Cine*baars. Meld je even aan op cinebaars.nl

1. De evolutie van ons denken (as we learn)…
Oke, het is best imponerend, maar als we de uitleg van Bill Verplank (interface wetenschapper) erbij pakken, snappen we waarom mijn nichtje van nog geen 3 al kan interacteren met smartphones.

Ome Bill vertelde tijdens CHI Sparks 2011 dat we grofweg in 3 fases leren denken in ons leven: (1) enactive, (2) iconic en (3) symbolic. Dit is al jaren bekend, mede door onderzoek van Piaget.

1. enactive knowledge: zodra we geboren zijn, grijpen, zuigen en trekken we mensen en objecten naar ons toe.

2. iconic thinking: worden we iets ouder, zeg 5 jaar oud, dan wordt ons visuele vermogen sterker, beginnen we dingen te zien en te bekijken. We kunnen beter omgaan met abstracties en vereenvoudigingen. Denk aan Nijntje dat voor een konijn staat. Of aan de honden van de hand van Fiep Westendorp bijv.

3. symbolic thinking: we kunnen steeds meer in symbolen, getallen en verdere abstracties denken, onthouden en refereren aan dingen die we niet letterlijk voor ons zien.

In een normale ontwikkeling volgen al deze ‘mentaliteiten’ elkaar op, vullen ze aan, en hebben mensen soms nog een sterke voorkeur voor 1 van deze 3 fasen. We blijven deze ‘mentaliteiten’ ook allemaal bezitten.

… is de devolutie van onze interactieve computers
De ironie wil, zo vertelde Verplank op datzelfde CHI Sparks, dat het met computing, interfaces en interactie juist de tegengestelde richting op gaat. Kijk maar eens terug naar eerdere computer-systemen:
1. de eerste interactieve computers waren symbolisch, language-based. Je moest er een taal met commando’s voor kennen (UNIX, MS-DOS, BASIC, etc.)

2. In de jaren ’70 en ’80 werd interactive computing visueel, ontstond de Graphical User Interface (GUI), mede onder design-leiding van Bill Verplank zelf, als designer van Xerox Star, de ‘moeder’ van Windows en de vroegere MacOS’es.

3. En sinds 2007 sluit interactive computing vooral aan bij de denk- en belevingswereld van een 2,5-jarige: aanraken, voelen, trekken, knijpen, vasthouden en trillen. Werken met computers is tastbaar: tangible en ‘natuurlijk’. Microsoft’s Craig Mundie noemt dit ook wel een NUI: de natural user interface. En daar hoort inderdaad ook de Kinect bij.

Bovenstaande verhaal kun je terugzien in de video-opname van Bill Verplank zelf, tijdens Chi Sparks. Start de video op de 35e minuut precies.

2. Mary Meeker says it too
Mary Meeker, een voormalig analist bij Morgan Stanley, geeft altijd hoogst-actuele en -voor velen-interessante schetsen van internet-trends. Zo ook tijdens de Web 2.0 -summit in San Francisco van 18 oktober dit jaar. Deze keer wijdt ze meerdere slides aan de future of the web en de user interface, die volgens haar van tekst en toen grafisch, nu naar voelen/geluid/bewegen aan het verschuiven is. En dan gaat ze voornamelijk door op geluid: je oren worden de nieuwe muis, en geluid opnemen – ‘recorden’ – wordt de nieuwe QWERTY, zo quote ze de oprichter van SoundCloud.

Een merkwaardige stap om van voelen naar geluid te gaan, maar met de komst van SIRI, de spraak-software van de nieuwe iPhone 4S, kun je er donder op zeggen dat Mary Meeker met deze voorspelling gelijk krijgt, al was het maar volgens het oude mantra “a [number of] million people can’t be wrong”.

3. Een nieuwe generatie
De laatste is een open deur, maar mijn nichtje heeft natuurlijk de toekomst omdat ze zo jong is. En gezien het feit dat het denken van kinderen niet eenvoudiger kan, kan dus interactive computing ook niet makkelijker, als we Verplanks logica volgen. Maar besef wel dat ook de NUI’s nog in de kinderschoenen staan, en heel veel toepassingen moeten nog bedacht of verder uitontwikkeld worden. Een voorproefje dan (via de Interaction Design NL Facebook-groep):

Watch this video on YouTube.

Bron: http://newspaperdesign.ning.com/

Het zal niemand ontgaan zijn, maar ik heb een hernieuwde interesse in journalistiek -mede dankzij studenten van de SVJ.

De praktische visie
En zo viel mijn oog afgelopen zaterdag extra op de Media-bijlage van NRC Handelsblad. Met daarin een erg interessant -en veel te kort- interview met een dagblad-ontwerper. Had ik eigenlijk nooit zo bij stil gestaan, dat iemand die specifieke functie kan hebben. En het was niet een ontwerper, maar de, naar zo bleek: Mario Garcia. De beste man is 64 jaar, per definitie geen digital native, maar hij heeft een haarscherpe, realistische kijk op de toekomst van media en nieuws, en eentje die past binnen mijn eigen straatje. Wel zo makkelijk. En niks einde van papier.

De man heeft al zo’n 578 kranten een nieuw uiterlijk gegeven, en is duidelijk over de toekomst van dagbladen: print, online, mobiel en tablet. Het is en en en en. Helemaal mee eens.

De harde cijfers
En in ditzelfde weekend kwam ik een newspaper-statistiekje tegen in The Economist:

Via The Economist

Check ook de bijbehorende facts eens:

• Tussen 2006 en 2010 23% minder advertentie-inkomsten
• Meer krantenlezers dan internetlezers
• Er zijn wereldwijd 200 nieuwe titels bijgekomen
• Titels zijn duurder geworden

Bron: http://www.economist.com/node/21532315.

Als je dit zo leest en ziet, en bedenkt wat Mario zegt en The Economist toont, waar liggen dan de kansen?

Geen vragen? Geen les!
Dus… waarom dan toch interesse tonen? Nadat er meerdere relevante argumenten door de studenten waren opgeworpen, kon Future Newsmedia – les 2 (zie ook onderaan) beginnen.

Wat doen journalisten anno 2011?
Afgelopen woensdag vroeg ik dezelfde groep studenten wat journalistiek-studenten anno 2011 onderscheidt van oudere journalisten, communicatie-studenten en/of amateurs. Een greep uit de antwoorden, vrijelijk geinterpreteerd en gequote:

“Als journalist ben je nieuws- en leergierig”. “Wij lezen nog kranten”. “Wij zijn de voorkant”.

Er bleken in deze groep 2 kampen te bestaan, waarbij het ene kamp nieuwsgierig naar de mogelijkheden kijkt die technologie (zowel soft- als hardware) met zich meebrengen, en deze ook willen benutten. Het andere kamp verwacht dat het journalistieke werk niet zoveel verandert, maar dat er over 10 of 50 jaar wel wezenlijke verschillen zijn t.o.v. de professie van vandaag. Desalniettemin zijn beide kampen nieuwsgierig.En dat uitgangspunt lijkt me het belangrijkst.

Na enig overdenken, denk ik niet dat journalisten de ‘voorkant’ vertegenwoordigen van het (nieuws)-journalistieke landschap, maar misschien wel meer de ‘binnenkant’: de inhoud / de content zelf. En dat is natuurlijk niets nieuws, maar wel een fijn besef.

Vraagje:
Beste journalisten: zijn jullie inderdaad de binnenkant? Overtuig maar…

Hieronder les 2 en les 3.

“Begin met een ruzie, laat een gevecht ontstaan en eindig in een dans!”

Met deze opdracht wilde ik samen met het Kunstfactor Live-publiek, afgelopen vrijdag 30 september, een lezing ingaan. Een lezing over ‘Lang leve de fantasie – theater in tijden van technologie’. Mijn verhaal ging met name over het verhaal en de fantasie bij de makers en het publiek, en hoe je die verhalen en fantasie kan prikkelen. Soms met behulp van technologie, maar liever niet altijd. Ik had de vrijheid genomen om te zeggen wat theater is, en wat het moet zijn, en dat gaf nogal wat reuring in Zaal 5 van de nieuwe Lantaren Venster – het filmhuis van Rotterdam. De ruzie was ontstaan.

‘U bevindt zich hier’
Opzet geslaagd, want de essentie zit hem juist in eerst de goede vragen stellen, voordat je technologie in zet. Ik liet o.a. een interview met Dries Verhoeven zien, die een aantal jaren terug een waanzinnige voorstelling maakte, over eenzaamheid en spiegelen. Met fantasie en een grote verbeeldingskracht. Bekijk hier die video:

Watch this video on YouTube.

Daarnaast liet ik ook de intro-video van Facebook’s nieuwe Timeline zien, met daarna het commentaar van Sherry Turkle (zie vorige post) op het ‘performen’ van een ideale zelf via social networks en technologie.

Gelukkig konden we uiteindelijk de dans starten (daarna iig met Battle por Fiesta), alhoewel er weinig tijd over, en toch behoefte aan was, getuige deze tweet van een der deelnemers.

Hier de hele presentatie (via slideshare)

Waarom moeten we bang zijn, of opletten? Omdat Sherry Turkle en Evgeny Morozov het zeggen! Wie dat zijn, en wat ze zeggen? Kijk zelf – onderaan de post.

Vandaag kwamen er nl. door de poreuze en openstaande membranen van mijn hoogstgepersonaliseerde en 360 graden-gemedieerde contentbubble, die ik overigens maar ten dele actief zelf vormgeef, de volgende 2 kijk-tips binnen:

1. “Gesprek op 2″ – socioloog Sherry Turkle geinterviewd door Daphne Bunskoek – schrijfster van het boek ‘Alone together’
2. Evgeny Morozov in “Tegenlicht” – schrijver van het boek ‘The Net Delusion’

1. Technologie als enabler voor deze post

2. de content als context voor deze post

3. the lessons to learn

Mathieu Hagelaars

1. Skype als radiozender - voor de last minute voorbereidingen
“Dat renderen duurt nog lang, ik blijf thuis”. zei Mathieu tegen me. We hadden eigenlijk bij mij thuis afgesproken, maar dat kwam niet goed uit nu. Dus Skype aangezet, en eigenlijk niet om even te bellen, maar meer als een soort continu live communicatie kanaal. Het kon minutenlang stil zijn. Of we hoorden elkaar wat mompelen, naar de keuken gaan of toiletteren. Totdat Mathieu vroeg of ik Lana del Rey al kende, of of de nieuwe Modeselektor al had gehoord. En zo startte hij een one-man radio show, exclusief uitgezonden naar mij, met realtime, fulltime interactie tussen zender en ontvanger. En alhoewel ik m’n focus bij m’n animatie had, genoot ik van de show, waarbij we af en toe wat meligs naar elkaar riepen.

2. Whatsapp als walkietalkie – voor de live-regie
Zowel ruim vantevoren, als tijdens het event, gebruikten alle 5 de teamleden een groeps-chat om elkaar op de hoogte te stellen en te houden van zaken, vragen en problemen. Handig als je allemaal op verschillende locaties bent, maar zeker ook tijdens bijv. de live-muziek of films tijdens de avond, dankzij de geluidsvrije, synchrone en mobiele eigenschappen van Whatsapp.

3. On-/offline campagne - voor de werving
Met ouderwetse posters en flyers (letterlijk qua design), adverteerden we diy-style hyperlokaal voor Café de Cine*baars. In o.a. cafés, bij de kapper, de bakker en verschillende restaurants plaatsten we zelf onze uitingen. Maar ook via de eigen website www.booomingbaarsjes.nl, twitter en Facebook maakten we onze avond bekend.
Met een GoogleDocs inschrijfformulier en FB-data probeerden we een overzicht en indicatie te krijgen van het soort en aantal te verwachten gasten. Vanuit eerdere Cine*baars-avonden hadden we ondertussen een aardige mailinglist opgebouwd, en uiteraard ook al deze mensen uitgenodigd.

Communicatie-resultaat
Op de avond zelf was het gezellig druk, sloot de opkomst heel goed aan op onze verwachtingen, en kwamen we mooi uit qua ingeschatte voorzieningen. Niet alleen de enthousiaste reacties van bezoekers, maar ook de ‘likes‘, retweets, nieuwsbrief-aanmelders en piek in site-bezoek geven mooie feedback.

Nu het event voorbij is, volgt de follow-up. Via het web, Facebook, twitter en in meatspace: een nieuw event. We’ll keep you posted…

“People trust people”

Een spreker die voor mij het beste verhaal had, was Ousama Itani , senior analyst in Al Jazeera’s New Media Department. In 15 minuten liet hij ons zien hoe Al Jazeera de ‘Arab Spring’ coverde. “We take the side of the people” – aldus Itani.

Daarbij horen 3 vragen:

1. How do people / your audience consume news?

2. On what platform ?

3. Where are they  - at home, office, on the streets,etc.?

“Facilitator of communication”
Tijdens de verschillende protesten in landen als Egypte en Tunesie, gedroeg Al Jazeera zich als ‘facilitator of communication”. Er ontstond een ‘new(s) ecosystem’: we hielden Twitter in de gaten (bijv hashtags #sidibouzid , #tunesia en #jan25 ), luisterden naar ons publiek en zetten een scala aan (nieuwe) media kanalen en technologieen in: scribblelive (live-event coverage, evt. anoniem), live-stream van Al Jazeera online, tumblr sites op aanvraag van het publiek.

‘Brand the revolution’
Sponsored Facebook-advertenties en Promoted tweets werden ingezet om Al Jazeera-tweets bovenaan Twitter-searches te krijgen. Daarnaast was het op Twitter belangrijk om de revolutie ook te ‘branden’: #jan25 was kort, helder en krachtig – “helps great for participation”, aldus Itani, “and drives the conversation”.

(information - noise) + context = accurate reporting

Dit is volgens Itani de formule om tijdens bijv. revoluties een waardevolle (nieuws)bron voor ‘the people’ te zijn.

remarkable side-effect
Op een gegeven moment werd facebook afgesloten in de revolutie-landen, en ook Al Jazeera werd geblokkeerd op tv. Gevolg: meer mensen de straat op.

Bron: http://www.boyreporter.ca

Volg de juiste kanalen
Het luisteren naar de straat, het volgen van people’s tweets, Al Jazeera’s eigen micro-reporting op Twitter en live-blogging voor de langere verhalen, leidde uiteindelijk tot meer kijkers voor het Al Jazeera-tv-kanaal.

Itani sloot af met een American-style tagline: “reporting a revolution needs a reporting revolution”. En niet Twitter is key, maar de mensen. Een fout die Techcrunch volgens hem wel maakte: “The Tunesian Revolution wasn’t televised, but you could follow it on Twitter” Itani’s repliek: the revolution was televised, you were just watching the wrong channel!” 

“We hebben je al gegoogle’d hoor”

Sinds deze week heb ik het voorrecht om met ‘nieuwe’ journalistiek te experimenteren. Samen met een groep jonge, aanstormende journalistiek-studenten van de Hogeschool Utrecht, gaan we 5 a 6 weken lang kijken wat nieuwere media kunnen betekenen voor het uitoefenen van hun professie. Toen ik had bedacht dat ik mezelf niet ging voorstellen, maar dat de studenten dit waarschijnlijk ter plekke konden opzoeken, kreeg ik bovenstaande reactie al direct. Kijk, dat zijn journalisten!

Als je wil leren zwemmen moet je ook nat worden
In overleg met studenten, Peter Paul Schmaal en Hubert Roza van de Journalistiek-opleiding van de HU, gaan we het volgende behandelen:

1. Wekelijks voorbeelden / cases behandelen en het (nieuws-)journalistieke landschap anno 2011 doornemen en in kaart brengen

2. experimenteren door zelf journalistiek te bedrijven binnen de beperkingen en wetten van een specifiek sociaal netwerk – denk aan Flickr, Google+, Facebook, Twitter, Linkedin en Foursquare

3. discussieren over:

1. de kernwaarden van een journalist,
2. de gereedschappen die hij/zij nu kan benutten, wanneer en waarom,
3. de invloed van elke student op, en de plicht die hij/zij heeft binnen, het vak in de toekomst

Tijdens de kick-off afgelopen woensdag behandelden we het volgende:



Excuses voor de missing fonts, en daardoor vreemde typografie!

Tussenopdrachten
De komende tijd gaan we de docu “Page One – Inside the New York Times” bekijken, die precies de grote thema’s en crises van journalistiek, nieuws, media & technologie anno nu aan het licht brengt, vanuit het perspectief van (medewerkers van) The Gray Lady. Daarnaast heb ik een 6-tal boeken aangedragen:

• ‘Free’ – Chris Anderson,
• ‘Cognitive Surplus’ – Clay Shirky,
• ‘Het museum als plek voor ideeen’ – Rutger Wolffson,
• ‘We, the media’ – Dan Gillmor,
• ‘Boeiuh’ – Rob Wijnberg en
• ‘Sex, blogs & rock’n'roll’ – Ernst-Jan Pfauth.

Ben benieuwd wat de studenten hieruit halen aan extra info en inspiratie voor hun opdracht en over hun denken over het vak van journalist.

Eind-opdracht:
Elke student krijgt, in groepjes van 3, een eigen sociaal netwerk toegewezen, en gaat binnen dit netwerk op zoek naar items/onderwerpen, die specifiek daar naar voren komen. Voorwaarde: geen items over het sociaal netwerk an sich. De uiteindelijke publicatie moet crossmediaal zijn (waarbij minimaal 2 kanalen benut moeten worden, medium-specifiek).