Oι Σημειωσεις του ΦΑΝΤΙ

Η Μπέσα ως μέρος της ελληνικής ταυτότητας

noreply@blogger.com (ΦΑΝΤΙ) — Fri, 23 Mar 2012 08:08:00 +0000

Ένα εξαιρετικό άρθρο του του κ. Φώτη Καγγελάρη Δρ. Ψυχοπαθολογίας (από τις ΑΝΙΧΝΕΥΣΕΙΣ του Παντελή Σαβίδη), το καλύτερο ψυχογράφημα του νεο-έλληνα που έχω διαβάσει μέχρι σήμερα ! Ο Κος Καγκελάρης είναι βαθύς γνώστης των λέξεων και των σημασιών τους, πολύ προσεκτικός μάλιστα στην επιλογή τους. Έτσι όταν μιλάει για την αυτορύθμιση, αναφέρεται απλώς σε μια ρύθμιση. Υποθέτω, εσκεμένα δεν χρησιμοποιεί την Καστοριαδινή "αυτονομία", διότι ακριβώς η τελευταία προϋποθέτει την πολιτική ωριμότητα και ορθολογικότητα την οποία ασπάζεται ο Κος Καγκελάρης. Είναι απαραίτητη αυτή η διευκρίνηση, διότι άλλο απλώς ρύθμιση κι άλλο νόμος (αυτονομία).

Να προσθέσω για όσους δεν γνωρίζουν τι σημαίνει "Μπέσα" τα παρακάτω από την wikipedia :

Η ΜΠΕΣΑ (στα Αλβανικά bese) καθορίζει ένα πρότυπο συμπεριφοράς με βάση τις αξίες μιας ομάδας ατόμων. Τα μέλη της θεωρούν τις ΠΡΟΦΟΡΙΚΕΣ δεσμεύσεις απαραβίαστες, ενώ επιταγή αποτελεί η απόδοση ΤΙΜΗΣ σε συντοπίτες και συγγενείς, σύμφωνα με τα εκάστοτε συμφέροντα και τους ηθικούς κανόνες της εποχής.Στην ύπαιθρο, η συμμετοχή σε πρακτικές που σχετίζονται με τη μπέσα μπορούσε και μπορεί να οδηγήσει σε ακραίες καταστάσεις, όπως θανάτους αντιπάλων. Στην πράξη, λόγω της σύγχρονης αστικοποίησης το περιεχόμενο της μπέσας είναι συγγενικό με έννοιες όπως αξιοπιστία, αξιοπρέπεια και φιλότιμο. Για τα αναξιόπιστα άτομα, χρησιμοποιείται η λέξη μπαμπέσης (αλβανικά pabese, από το pa+bese, δίχως μπέσα).

Εδώ βέβαια οφείλω να καταθέσω την ένταστασή μου για την καταχρηστική συγγενικότητα της λέξης "μπέσα" με την αξιοπιστία και αξιοπρέπεια, λέξεις πολιτικές με βαθιές αρχαιοελληνικές ρίζες, δηλαδή λέξεις που βασίζονται σε μια απρόσωπη αξιολόγηση που στηρίζεται σ' αρχές ! Η συνέχεια στο κείμενο του Κου Καγκελάρη
-------
‘Εμείς οι Έλληνες έχουμε μπέσα και φιλότιμο’, είπε ο αρχηγός του κόμματος της Ν. Δημοκρατίας, πριν από κάποιο καιρό, απαντώντας στο αίτημα των Ευρωπαίων εταίρων να συνυπογράψει με τις άλλες πολιτικές δυνάμεις του τόπου τη δέσμευσή του στις υποχρεώσεις που θα απορρέουν από την οικονομική – πολιτική συμφωνία.

Τα ερωτήματα που προκύπτουν είναι πολλά. Ας αφήσουμε στην άκρη το ακατανόητο του πώς γίνεται ο ικέτης να θέλει να επιβάλει τους όρους του. Θα προσπαθήσω να συντάξω μερικά μέσα στον περιορισμένο χώρο του παρόντος κειμένου. Κατ’ αρχήν, από πότε τ’ ‘αρβανίτικα’ είναι η επίσημη γλώσσα των Ελλήνων και του επίσημου κράτους; Όσο και να θέλουν οι πολιτικοί σύμβουλοι του κ. Α. Σαμαρά μέσω της συγκεκριμένης λέξης να υπερθεματίσουν για την ειλικρίνεια, την πίστη και τις άλλες αρετές των Ελλήνων γιατί άραγε αυτή η λέξη βρέθηκε ως καταλληλότερη; Θα μου πείτε ίσως, για εσωτερική κατανάλωση. Ναι, αλλά γιατί αυτή; Σε ποιούς απευθύνεται; Ποιοί θα καταναλώσουν τη συγκεκριμένη λέξη;

Μια λέξη, λοιπόν, βαθύτατα ελληνική, ο Λόγος, στην οποία οφείλεται η δημιουργία του σύμπαντος και του έλλογου κόσμου αγνοείται επιδεικτικά. Στη θέση του ακούγεται ένα ξένο σημαίνον το οποίο οφείλει, για πολιτικές σκοπιμότητες και ελιγμούς, να πολιτογραφηθεί ως ελληνικό. Μήπως, άραγε, οφείλουμε να πολιτογραφηθούμε ‘Αρβανίτες’ για ν’ ανταποκριθούμε καλύτερα στη λέξη ή είμαστε; Να διευκρινίσω ότι δεν απαξιώνω τ’ ‘αρβανίτικα’ ή τις άλλες διαλέκτους και ιδιώματα που εμφωλεύουν στον ελληνικό χώρο ή κατοικούν στις γλώσσες των λαών της γης. Κανένα λαό και καμιά γλώσσα δεν απαξιώνω. Ερωτήματα θέτω, για να επιχειρήσω τις απαντήσεις στη συνέχεια. Αμ, το ‘φιλότιμο’ που το πάτε; Οι Ευρωπαίοι και οι άλλοι λαοί της γης, βλέπε Ιάπωνες, δεν διαθέτουν απ’ αυτό; Πόσοι πολιτικοί μας ή στρατιωτικοί έχουν αυτοκτονήσει ή έστω έχουν παραιτηθεί από φιλότιμο; Επί πλέον, ο κ. Α. Σαμαράς επιχειρεί ακόμη κάτι πιο ριζοσπαστικό και μεταμοντέρνο.

Προτείνει ανεπιφύλακτα να καταργηθεί το κείμενο – που θα έφερε την υπογραφή - να καταργηθεί η κειμενική σκέψη, ίσως η γραφή ως άχρηστη εξέλιξη του Λόγου. Μια παλινδρόμηση, λοιπόν, στην προφορικότητα. Ποιας εποχής; Μήπως οι σύμβουλοι του κ. Α. Σαμαρά, ως οπαδοί της προφορικότητας είναι εν τω βάθει Ευρωπαίοι, μαθητές του Ρουσώ, του Λ. Στρως, του Ντεριντά και το αγνοούν; Ή δεν το αγνοούν και παίζουν σε δύο ταμπλό;

Στο σημείο αυτό θα πρέπει να δούμε τον αντίποδα της συγκεκριμένης λέξης όπως εκφράστηκε από τον αρχηγό του ετέρου μεγάλου κόμματος, τον κ. Γ. Παπανδρέου. Εννοώ, την περίφημη ζεμπεκιά, το ‘βαρύ ρεμπέτικο του Γιώργου’ που με περίσσια χορευτική ρητορική δεινότητα αναπτύχθηκε μπρος στα μάτια των θεατών, ανάγοντας τον κ. Παπανδρέου σε εκφραστή των αρετών της ελληνική ψυχής, λεβεντιάς, μαγκιάς κ.ά. Των οποίων η ακραία μορφή είναι το βαρύ ζεμπέκικο μιας άλλης ελληνικής περσόνας, του Ν. Κοεμτζή.

Ας σημειωθεί εδώ, για την διευκόλυνση της περαιτέρω ανάλυσης μας ότι ο πρώην πρωθυπουργός όταν εκφράζει το βαθύ λαϊκό ταμπεραμέντο με την ζεμπεκιά, είναι ντυμένος φραγκολεβαντίνικα: κουστούμι και γραβάτα, έστω χαλαρωμένη. Το ίδιο και ο έτερος πολιτικός αρχηγός, όταν μιλάει για ‘μπέσα’ δεν παύει αφ’ ενός να σείει σημειώσεις και να διαβάζει γραπτά, αφ’ ετέρου να είναι ντυμένος με την ίδια ακριβώς – πολιτική - αμφίεση. Μήπως οι δύο πολιτικοί αρχηγοί μας λένε ότι και μέσα στα δυτικά κουστουμάκια δεν παύουν να είναι μάγκες και λεβέντες; Μήπως μας λένε ότι αναγκάστηκαν να στριμώξουν τη μαγκιά και τη μπέσα – για ευνόητους λόγους- σ’ ένα τέτοιο κορσέ;

Και ότι ο κορσές καταρρακώνεται από μόνος του, με την κινητική ή λεκτική έκφραση της μαγκιάς; Όπως ακριβώς στους ζεν - πρεμιέ των δραματικών ασπρόμαυρων ελληνικών ταινιών του εξήντα όπου δοξάζεται το υβρίδιο ‘κύριος-μάγκας’. Ή μήπως πρόκειται για σημειολογικές αντιφάσεις άνευ ουσίας και νοήματος; Δε νομίζω. Το αντίθετο. Και νόημα έχουν και ουσία έχουν. Η μπέσα και η ζεμπεκιά έρχονται από πολύ μακριά. Έρχονται ταυτόχρονα, την εποχή που οι Έλληνες ως ανεξάρτητο κράτος, διεκδικούσαν την ελληνικότητά τους, τη γη τους, τη γλώσσα τους, τη ψυχή τους, την ταυτότητά τους. Αφ’ ενός τέκνα του Κοραή και του Διαφωτισμού. Αφ’ ετέρου με βαριές καταβολές από τον Ναστραντίν Χότζα και τον ανατολικό χώρο του οποίου υπήρξαν μέρος επί αιώνες.

Είναι από τότε που οι Έλληνες ζουν ένα βαθύ διχασμό ως υποκείμενα της Ιστορίας, γνωστό σε όλους: το βλέμμα στη Δύση, η καρδιά στην Ανατολή.

Με συνέπειες αβάσταχτες: κράτος δικαίου μεν, αλλά υπερισχύει το δίκαιο της συντεχνίας, ορθός λόγος μεν αλλά βαθιές προκαταλήψεις δομούν την συλλογική συνείδηση, πολιτεία – οργανωτής μεν της εύρυθμης λειτουργίας της δημόσιας ζωής, εξουδετερωμένη δε από την απαξίωση του δημόσιου χώρου. Στην καλύτερη περίπτωση, μια Αυτορρύθμιση που εξουδετερώνει πλαγιομετωπικά το ρόλο της πολιτείας και του κράτους: καθημερινό παράδειγμα, στα φανάρια δεν περνάμε όταν έχει πράσινο αλλά ελισσόμαστε ανάμεσα στ’ αυτοκίνητα, με κόκκινο. Βλέπουμε την πλήρη εφαρμογή αυτής της πρακτικής στους μετανάστες ως φέροντες ακριβώς την ανατολίτικη νοοτροπία του κράτους. Είναι αυτή η Αυτορρύθμιση που συμβαίνει στα εγκλήματα τιμής, στη διαχείριση της ψυχικής διαταραχής, στα οικογενειακά μυστικά, στα φάρμακα χωρίς γιατρό, στο ‘μην ακούς τι λένε’, στην απαξίωση του εγκόσμιου βίου και ταυτόχρονα η προσκόλληση στην υλικότητά του.

Στην επίπλαστη μοντερνικότητα των ζευγαριών με τις βαθιά αντιδραστικές θέσεις για τον ρόλο χρήσης του άλλου φύλου. Στην απαξίωση του δημόσιου χώρου, της πόλης, της πολιτικής και ταυτόχρονα στην απαξίωση των ορίων Δημόσιου – Ιδιωτικού. Είναι αυτή η Αυτορρύθμιση που επισυμβαίνει στα φαινόμενα που κατ’ ευφημισμό αποκαλούνται διαφθορά, (εφορία, πρόστιμα, κ.λπ.) ενώ είναι βαθιά φαινόμενα απορρύθμισης Οθωμανικής νοοτροπίας.

Γνήσιο τέκνο της Αυτορρύθμισης είναι η παραοικονομία η οποία υπήρξε τόσο βιωματικά αποδεκτή ούτως ώστε να καταστεί στυλοβάτης της πραγματικής οικονομίας. Συναφείς εκδηλώσεις και συνέπειες αυτού του τύπου ελληνικότητας είναι τα Ζωνιανά, η περσόνα του τσαμπουκά, ο φόνος για ένα βλέμμα ή μια θέση πάρκινγκ, παιδεία χωρίς γνώση, λεφτά χωρίς εργασία και πλείστες παρόμοιες εκφάνσεις που αναδύονται από το βαθύ ελληνικό τοπίο.

Μια βαθιά παιδική αντίληψη για την πραγματικότητα όπου οι λέξεις, οι ευχές και ένας ανώριμος ναρκισσισμός υποκαθιστούν τη σχέση με την πραγματικότητα: ‘σιγά…’, ‘έλα μωρέ…’, ‘δε βαριέσαι…’, ‘δε γαμιέται…’ ‘έχει ο Θεός…’ Συναφείς εκδηλώσεις και συνέπειες που απορρέουν αλλά και παράγουν παραδομές συγκρότησης του κοινωνικού ιστού που υποκαθιστούν την καλώς ευνομούμενη πολιτεία, τον Νόμο, το κράτος. Γιατί να μας εντυπωσιάζει η δυνατότητα του συστήματος των παραδομών να παράγει το δικό του κράτος, το παρακράτος, ακραία αλλά φυσική συνέπεια της Αυτορρύθμισης;

Γιατί να μας εντυπωσιάζει η παρανομία - όχι η ανομία - φυσική απότοκος των παραδομών της Αυτορρύθμισης και απολαμβάνουσα της ίδιας εκτίμησης, αν όχι μεγαλύτερης από εκείνη της αποδοχής του Νόμου; Και ταυτόχρονα να παράγει μια Ελλάδα που πενθεί διαρκώς αυτό που δεν μπόρεσε να είναι ή αυτά που έχασε -‘περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα…’- εκλογικεύοντας συνωμοσιολογικά και θριαμβολογώντας ποδοσφαιρικά.

Κατά τον ίδιο τρόπο, φαίνεται να εξελίχθηκε από τη γέννηση του ελληνικού κράτους, η πελατειακή σχέση των κομμάτων με τον πληθυσμό. Σχέση φύλαρχου – κοτζαμπάση – οπλαρχηγού – τοπικού κομματικού παράγοντα – κομματάρχη, που φτάνει ως τον πασά και τον Σουλτάνο. Όπως σήμερα είναι η σχέση των οπλαρχηγών με τον ντόπιο πληθυσμό στο Αφγανιστάν ή στην Υεμένη. Θείος βλαστός της Αυτορρύθμισης το Βόλεμα του πολιτικού πελάτη, η συναλλαγή, η διαπλοκή, η σιωπή. Η προβολή, προεκλογικά, του ‘κράτος δικαίου και αξιοκρατίας’, του συνθήματος ‘όλοι μαζί’, όπως και του ‘τώρα δουλειά’ είναι ο απαραίτητος καθησυχασμός για τον σίγουρο εξευτελισμό αυτών των αξιών.

Το κράτος θ’ ανήκει στη φυλή που θα υπερισχύσει.

Ένα κράτος – αραμπάς όπου χαμογελαστοί και δυναμικοί πολιτικοί παρελαύνουν ρίχνοντας ζεμπεκιές και κραυγάζοντας ‘μπέσα’. Εν παρόδω, η έννοια του κράτους, ουσιαστικά η έκφραση του Ορθού Λόγου, η σχέση του ανθρώπου με τον Νόμο και την Ηθική, η έννοια του ‘καθήκοντος’ όπως αναπτύχθηκε στο Δυτικό Πολιτισμό από τον Σπινόζα, τον Καντ, τον Λοκ, τον Χέγκελ, τον Φίχτε κ.ά. διανοητές, ουδέποτε έφτασε στο υπογάστριο των Βαλκανίων, επειδή ακριβώς δεν μπόρεσε να ανθίσει ο Ορθός Λόγος. (Η γραφειοκρατία είναι άμυνα έναντι του Ορθού Λόγου και ταυτόχρονα μίμηση του, ένα κακέκτυπο εφαρμογής.)

Εκκλησιαστικός λόγος και ανατολίτικη νοοτροπία. Ιδού οι τροχοί που θα σύρουν τον αραμπά του Ελληνικού κράτους στον 21ο αιώνα.

Είναι τυχαίο ότι παραμένει αμετάφραστο ή λειψό το έργο των δυτικών φιλοσόφων – Χιούμ, Λάιμπνιτς, κ.ά.- ή ότι μόλις τα τελευταία χρόνια μεταφράστηκαν οι δύο ακρογωνιαίοι λίθοι του καλώς σκέπτεσθαι, η Καντιανή ‘Κριτική του καθαρού λόγου’ και η ‘Λογική’ του Χέγκελ; Εν αντιθέσει με την πληθώρα των εκδόσεων για τους ‘Βίους Αγίων’ ή την έκδοση για τη ζωή του Κοεμτζή από τον ίδιο, σε σημείο που του επέτρεπε να γίνει βιοποριστικό του μέσο. (Κύριοι, αν θέλουμε τον Κοεμτζή ως πρότυπο περσόνας της νεοελληνικής πραγματικότητας, ας τον εντάξουμε – α λα Ιονέσκο και Μπέκετ – μέσα στο πλαίσιο του παραλόγου της ζωής και της ύπαρξης, ας τον θεωρήσουμε ακόμα και ως Άγιο ή σαλό των δυνάμεων που συγκροτούν ή που αποδιοργανώνουν τον άνθρωπο ως υποκείμενο του εαυτού του, όπως θεώρησε ο Σαρτρ τον Άγιο Ζενέ. Ας τον δούμε ως την ακραία, και γι αυτό ‘ανθρώπινη πολύ ανθρώπινη’, ένσταση της αξιοπρέπειας και άρα της Ηθικής.

Αλλά, όχι μιας κρυφά συγκερασμένης επιδοκιμασίας για την μπέσα του μαχαιριού και το τσαμπουκά της ζεμπεκιάς. Γιατί τότε ακριβώς επιδοκιμάζουμε το ίδιο το γενεσιουργό πλαίσιο που ο ίδιος ο Κοεμτζής με την πράξη του, αρνήθηκε.

Η Ομαδική Ψυχολογία των Ελλήνων είναι ένα υβρίδιο φτιαγμένο από κακώς αποστηθισμένο Καρτέσιο και αυθεντικά βιωμένο Άγιο Νεκτάριο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού του αποκυήματος είναι η αγκαλιά του Κράτους και της Εκκλησίας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η διασκέδαση των Ελλήνων, και δη, των νέων Ελλήνων, οι οποίοι περιμένουν πως και πως την ώρα να διασκεδάσουν ‘γνήσια’ και ‘αυθεντικά’ με ελληνική μουσική, δηλαδή με τσιφτετέλια, αφού έχει προηγηθεί ξένη μουσική ως προοίμιο και ζέσταμα του πραγματικού ξεφαντώματος, του ελληνικού τσιφτετελιού και χορού της κοιλιάς. Μα, σε τι διαφέρουν τα παιδιά αυτά από εκείνον τον αρχηγό κόμματος που από πάνω φορά κουστούμι αλλά από κάτω σφύζει για την ώρα της ζεμπεκιάς; Ή τον έτερο αρχηγό που φορώντας το κουστουμάκι του φωνάζει ‘μπέσα’;

Χαρακτηριστικό παράδειγμα η λατρεία της τεχνολογίας ελληνοποιημένη: τελευταίο μοντέλο κινητού με σήμα κλήσης βαρύ λαϊκό άσμα. Η αναχώρηση άνευ προγραμματισμού τον δεκαπενταύγουστο. Το πότε αγοράζουν τις ατζέντες τους για τη νέα χρονιά οι Έλληνες και πότε οι Γάλλοι. Και πλείστα όσα…

Μ’ αυτή την έννοια, από την άλλη μεριά, ο Μαρξ, γνήσιο τέκνο του ορθού λόγου έχει τόση σχέση με το κομμουνιστικό κόμμα Ελλάδας όση και η ελληνική αστική τάξη με τον μεγαλύτερο αδελφό του, τον Χέγκελ: κακή αποστήθιση.

Ο φιλοσοφικός λόγος στο ΚΚΕ έχει υποκατασταθεί εξ αρχής (ας απαγγέλει το ποίημά του στη γιορτή του σχολείου περί διαλεκτικού υλισμού) από μια ρομαντική συνείδηση απότοκο μεν του ορθολογισμού στην περίπτωση της ιστορίας της Δύσης αλλά όχι και στην περίπτωση του ΚΚΕ. Όπως ακριβώς, κατ’ αντίστοιχο τρόπο, η ελληνική αστική τάξη λόγω εγγενών αδυναμιών ουδέποτε υπήρξε φορέας του λόγου του Καρτέσιου, του Καντ και του Χέγκελ. Και ως στερούμενη της φυσικής καταγωγής της αδυνατεί η ρομαντική αυτή συνείδηση να εντοπίσει και να περιγράψει το φιλοσοφικό πλαίσιο του κόσμου που ευαγγελίζεται.

Ας πούμε, ο λόγος του ιταλικού ΚΚ είναι η πολιτική φιλοσοφία που απορρέει ως μία εμπράγματη μορφή της εξέλιξης του δυτικού λόγου της ιστορίας της φιλοσοφίας. Οι συνέπειες , θετικές ή αρνητικές είναι ανάλογες. H πρόσφατη δραματική ‘αναχώρηση’ του Λ. Μάγκρι, τον οποίο κάποτε οφείλουμε να εγγράψουμε στους ιππότες του μαρτυρολογίου του αντίστοιχου λόγου, δίπλα στον Μπένγιαμιν, και τον Αλτουσέρ, εκφράζει το προσωπικό αδιέξοδο ενός υποκειμένου που αδυνατεί να βρει την συνέχεια του λόγου της ιστορίας και της ιστορίας του. Αιτία θανάτου: αφασία. Εξαφανίζεται, από έλλειψη λόγου. (Στην περίπτωση Χάιντεγκερ το αδιέξοδο του λόγου θα βρει πρόσβαση στην ποίηση του Χαίλντερλιν. Στην περίπτωση Βιτγκενστάιν, στο άρρητο.) Ανάλογα, και τα όποια λάθη θα είναι λάθη δομικής αντίληψης της πραγματικότητας που θ’ απορρέει από την πολιτική φιλοσοφία των συναισθημάτων ως πολιτική πράξη του εγκοσμιοποιημένου λόγου.

Στην περίπτωση του ΚΚΕ, το αδιέξοδο θα οφείλεται σε λάθη κακής αντιγραφής με πρόσβαση στον ενοχικοσυνωμοσιολογικό αποκλεισμό. Πότε, αλήθεια, το ΚΚΕ συναντά τον Λαμετρί, τον Χόλμπαχ ή τους Εγκυκλοπαιδιστές και τους άλλους δικούς του, για να μην πω για τον Σπινόζα πριν συναντήσει τον Μαρξ; Που πάτε, ρε παιδιά, με τέτοιο σκοτάδι; Και πέστε, ότι επικρατείτε. Μέσα σε τι πλαίσιο Λόγου θα υπάρξει η ‘παύση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο’; Πώς θα τα βγάλετε πέρα με τον σκοταδισμό που έχετε μέσα σας ως γνήσιοι και απροβλημάτιστοι συνεχιστές της παράδοσης, της συντήρησης και της ανατολικότητας;

Μιας επίπλαστης, άκαμπτης και ταυτόχρονα διάτρητης Ηθικής που με θεατρικό πάθος υπερασπίζεστε, και σεις, στο όνομα του λαού. Ε, ναι, πρέπει επιτέλους να δούμε - μη γελάσετε, είναι πολύ σοβαρό - την κ. Α. Παπαρήγα να διαβάζει την ‘Κριτική του πρακτικού λόγου’. Κι ας το απορρίψει.

Κατά βάθος η Ελληνική κοινωνία δεν εκφράζει συμπτώματα. Είναι, με την φροϋδική έννοια του όρου, ολόκληρη ένα σύμπτωμα ψευδοσυμβιβασμού αντίρροπων δυνάμεων που προκύπτουν αφενός από τις αντιμαχόμενες καθηλώσεις αρχαιοελληνικότητας - ορθοδοξίας, ενίοτε υβριδικά παράλληλες, αφετέρου από την σύγκρουση της ευρύτερης παράδοσης - ανατολικότητας, στην οποία ενυπάρχει η προλογική - μαγική σκέψη – πρώτα πάμε στο μάγο, μετά στον παπά και μετά στο γιατρό - με την μοντερνικότητα. Η επίθεση στη μοντερνικόττητα από την ευρύτερη παράδοση δίνει την δυνατότητα συγκρότησης μιας ψευδοταυτότητας που προκύπτει ως αντίδραση και όχι ως λόγος επιθυμίας. Εξ ου και ο αλληλοσπαραγμός της αδύνατης συγκατοίκησης των τμημάτων της.

Το σημαίνον Έλληνας αποκρύπτει επιμελώς την αντινομία των σημαινομένων.

Ουσιαστικά, το σύμπτωμα του ψευδοσυμβιβασμού προκύπτει από την σύγκρουση της βαθιάς Ελλάδας που αγαπάμε με την Ευρωπαϊκή Ελλάδα που θέλουμε. Με κόστος, την παραμόρφωση των απαντήσεων ταυτότητας και την σύγχυση πολιτισμικού - πολιτικού προσανατολισμού.

Το ‘μπέσα’ και η ‘ζεμπεκιά’ λοιπόν, των πολιτικών αρχηγών έρχονται από πολύ μακριά.

Έρχονται από βαθιά λιμνάζοντα νερά κολακείας, εκ των οποίων αναφύονται τα φυτά του πελατειακού κράτους, της έλλειψης κράτους, της έλλειψης πολιτικού λόγου (κανείς δεν διαβάζει πια Θουκυδίδη ή Δημοσθένη;). Εκ των οποίων σχηματίζεται ο καθρέφτης επί του οποίου καλούνται οι πελάτες να βρουν την πολιτισμική τους ταυτότητα ταυτιζόμενοι με το πρότυπο. Προς όφελος της διαιώνισης του εσωτερικού διχασμού.

Έως ότου υπάρξει μια όξυνση των πραγματικών συνθηκών που θα επιφέρει απειλή διάλυσης. Μια πραγματικότητα που θα ζητήσει απάντηση στο ποιοί είμαστε. Μια πραγματικότητα που θ’ αναδείξει την ένταση του συμπτώματος επί του σώματος και του λόγου του Έλληνα που δεν μπόρεσε να καταλάβει ότι υπάρχει όχι επειδή πιστεύει, αλλά σκέφτεται - άρα - και γι’ αυτό υπάρχει. Ακόμα κι αν το ‘άρα’ στη φράση του Καρτέσιου είναι μη λογικό, λέει ο Λάιμπνιτς. Αλλά πώς να καταλάβει ότι υπάρχει – ν’ απαντήσει στο ποιος είναι - επειδή σκέφτεται και όχι επειδή πιστεύει, αφού – συνέπεια του πολιτικού φροντιστηρίου - δεν μπορεί να σκεφτεί ότι σκέφτεται, αφού ‘πράγματι’ υπήρξε επειδή πίστευε αυτό που πίστευε.

Ας είναι κι έτσι. Αλλά τότε ας αφήσει άλλους να κανονίζουν και να σκέφτονται γι’ αυτόν, κι αυτός ας προσεύχεται. Καταλαβαίνουμε, λοιπόν, γιατί η παρούσα κρίση δεν είναι κατά βάση οικονομική. Είναι εκφραστής μιας σοβούσης πολιτισμικής απόκλισης. Και η επιδιωκόμενη οικονομική σύγκλιση, προσπαθεί να γεφυρώσει το αγεφύρωτο πολιτισμικό χάσμα δύο κόσμων. (Παρεμπιπτόντως, γιατί μεταλλάχθηκε το Μέγαρο της Μουσικής; Κτίστηκε, άραγε, για τη δόξα του μπουζουκιού; Το Μέγαρο της Μουσικής, στην καρδιά, χωροταξικά, μιας ευρωπαϊκής πρωτεύουσας, είναι σημειολογικά η απόλυτη μορφή σύγκρουσης του πολιτισμικού διχασμού και η επικράτηση της παράδοσης, μέσω μιας σταδιακής και επίμονης διάβρωσης ως απάντηση στην ‘ύβρη’ του ευρωπαϊκού πολιτισμού)

Θα έλεγα ότι, το Λακανικό ‘συμβολικό’ πεδίο, υπήρξε για τον Έλληνα, ένα πρόσχημα, μια δήθεν επιδίωξη, μια υποκριτική τακτική για να παραμένει και να εντρυφεί στο ‘πραγματικό’ μέσω του εικονοφαντασιακού μικρού άλλου που προσφέρει ο πολιτικός ‘λόγος’. Ο Λόγος του Μεγάλου Άλλου ήταν προς χλευασμό, απόρριψη, επιθετικότητα που προέκυπτε από φοβισμένη συσπείρωση για την Ετερότητα.

Για εμάς, ο Άλλος είναι ο καρντάσης. Ο Λόγος είναι η μπέσα. Σφραγίδα η ζεμπεκιά. Κατ’ αυτή τη λογική, πήγε ο κ. Α. Σαμαράς και είπε στους Ευρωπαίους: ‘εσείς έχετε Καρτέσιο, εμείς όμως έχουμε Αγ. Νεκτάριο. Που είναι πιο δυνατός από τον δικό σας. Ο δικός σας κάνει θαύματα;’ Κάνει θαύματα και ο δικός τους και μάλιστα έφτιαξε μια Ευρώπη, αλλά που να το ξέρει ο κ. Α. Σαμαράς. Ή το ξέρει;

Τελειώνοντας, θα έλεγα, ότι δεν είναι καθόλου κακό να παίρνει κάποιος απάντηση στο ποιος είναι, στο ποιος θέλει να είναι πολιτισμικά – πολιτικά εντρυφώντας στη πολιτική φιλοσοφία των συναισθημάτων που λέγαμε, εφ’ όσον οι απαντήσεις αυτές συγκροτούν την πληρότητα, κατά το δυνατόν, της ταυτότητάς του. Τον βγάζουν από την αδράνεια της αμφιθυμίας ή της απορίας. Αλλά, οφείλει ν’ απαντήσει και με το λόγο του σώματός του και με το λόγο του βλέμματός του. Μ’ αυτή την έννοια, αν δεν μπορούμε ή δεν θέλουμε να βρεθούμε στην Ευρώπη, ας δεχθούμε την ‘ανατολικότητά’ μας. Θα δείτε ότι, αυτόματα όλα τα θέματα θα λυθούν αρμονικά.

Παλινδρομώντας μας πήρε μερικούς αιώνες, βέβαια. Κακό είναι όταν υπάρχει αδυναμία απάντησης μέσα από απαντήσεις που αντιφάσκουν και που πριμοδοτούν την άρνηση μιας απώλειας που σηματοδοτείται από χαώδεις ευδαιμονικές φαντασιώσεις παιδικότητας, για το πέρασμα στην τάξη του λόγου.

Επειδή οι γονείς – πολιτικοί, για δικές τους ανάγκες, αρνούνται την ωρίμανση στα παιδιά.

Αυτό το βαθύ διχασμό στην πολιτισμική ταυτότητα του Έλληνα είναι που οφείλει να θεραπεύει ο ορθός πολιτικός λόγος, οι πολιτικοί, και όχι να επιδεινώνουν το αδιέξοδο στ’ όνομα μιας ανίερης κολακείας για ίδιον όφελος. Αν η Ελλάδα θέλουμε να σταθεί στα πόδια της, οι Πολιτικοί, οφείλουν να ενσαρκώσουν τον Λόγο της Βουλής των Ελλήνων προσδιορίζοντας μια ταυτότητα και ένα στόχο που θα έχουν θέση στον κόσμο.

Το τζάμπα τραπέζι στην πίστα λόγω γεωπολιτικής θέσης, φαίνεται ότι τελείωσε πια.

Ας μιλήσουμε, λοιπόν, ας κουβεντιάσουμε. (Υπενθυμίζω την υψηλού ήθους συνάντηση δύο διαφορετικών κόσμων εντός του πλαισίου του δυτικού λόγου, του Πάπα Βενέδικτου ιστ΄ και του Χάμπερμας.) Ας μιλήσουμε. Όλοι.

Τι είναι η Ελληνικότητα; Ποια είναι η θέση της στον κόσμο και στο μέλλον; Ποιοι θέλουμε να είμαστε;

Τα σπαράγματα του λόγου της Παράδοσης και της Νεωτερικότητας ας αρθρωθούν σε λόγο Ελληνικό.

Ας γίνουν σημασιακές συγχορδίες για την ανάδειξη της ταυτότητας και όχι σπαραγμοί εξάρθρωσής της. Ο πόνος είναι κοινός. Ας προλάβουμε. Όταν οι νέοι σπάνε, σπάνε την έλλειψη ταυτότητας.

Μια σπασμένη βιτρίνα είναι το σπάσιμο του καθρέφτη του Τίποτα.

Κλείνοντας, θέλω να θυμίσω ότι η σχολή του Πάλο - Άλτο κατέγραψε το φαινόμενο του ‘double bind – διπλό αδιέξοδο’, (αν μ’ αγαπάς μην μ’ αγαπάς, απαγορεύεται ν’ απαγορεύεις, Δυτικός Ανατολίτης…) ως αίτιο του αυτισμού στη σχέση επικοινωνίας γονέα – παιδιού, δηλαδή την παύση συμμετοχής στην πραγματικότητα, αφού όποιο μήνυμα εκληφθεί θ’ αντιφάσκει με το περιεχόμενό του, με αποτέλεσμα τον ψυχικό απραγματισμό, την έλλειψη θέσης στον κόσμο.

Ο πολιτικός λόγος σήμερα είναι πομπός ενός τέτοιου μηνύματος: ‘είσαι μάγκας – Ευρωπαίος’.

Συνέπεια: ακινησία, διάλυση, πανικός μπροστά στην εικόνα ενός διαμελισμένου πολιτισμικά σώματος, που προσφέρει ο παραμορφωτικός πολιτικός καθρέφτης.
Μούγκα.
Εμβροντησία.
Έλλειψη λέξεων, έλλειψη νοήματος.

Λέτε γι’ αυτό να προτιμούν ν’ αυτοκτονούν;
Λέτε γι’ αυτό ν’ αδυνατούν να εξεγερθούν;

ΔΡ ΦΩΤΗΣ ΚΑΓΓΕΛΑΡΗΣ ΔΙΔΑΚΤΩΡ ΨΥΧΟΠΑΘΟΛΟΓΙΑΣ

H έλευση της Μοναδικότητας

noreply@blogger.com (ΦΑΝΤΙ) — Sun, 11 Mar 2012 11:49:00 +0000

Ανάλογα με τα κέφια ίσως ανοίξω το επόμενο χρονικό διάστημα ένα τεράστιο και σημαντικότατο θέμα κατά την γνώμη μου. Την επανασύνδεση της Τεχνικής με το Πραγματικό. Υπάρχει ένα "κίνημα" στον δυτικό κόσμο με διάφορες ονομασίες, όπως "Υπερανθρωπισμός", "Μετα-ανθρωπισμός", "Τεχνοάνθρωπος" και άλλες.

Ο Raymond Kurzweil έχει εισαγάγει εδω και 1-2 δεκαετίες περίπου τον όρο "Μοναδικότητα" (Singularity Point), να συμβολίσει την αλλαγή "φάσης" της πραγματικότητας, την ανάδυση ενός ΝΕΟΥ με την έννοια του ριζικά νέου υποδείγματος. Πρόκειται για την ανάδυση του τεχνοανθρώπου, ενός "ρομπότ" που θα μοιάζει τόσο πολύ στον άνθρωπο ώστε να μπορούμε αβιάστα να παραδεχτούμε ότι είναι "ζωντανό"και "υποκείμενο". Θα είναι μάλιστα εξυπνότερο από το βιολογικό του ισοδύναμο.

Προς το παρόν ας πάρουμε μια πρόγευση του τι έρχεται.

Ανθρωποιειδή με φυσικά χαρακτηριστικά ως νοσοκόμοι:

Εταιρεία που θα πουλάει ανθρωποιειδή για τις δουλειές του σπιτιού σε απαιτητικούς "άνδρες"

Ανθρωποειδή - εργάτες κάποια στιγμή θα αναπτύξουν συναισθήματα και επίγνωση του ότι είναι "ζωντανά"

Οι 6 βαθμοί της Κρίσης

noreply@blogger.com (ΦΑΝΤΙ) — Tue, 28 Feb 2012 11:58:00 +0000

Video για να προβληματιστούμε και να κρίνουμε. Εξαιρετικά δύσκολο πρόβλημα εφόσον δεν εξαρτάται από εμάς μόνο. Η λύση ή θα είναι παγκόσμια και μάλιστα συλλογική ή δεν θα υπάρξει καθόλου. Η κρίση που περνάμε θα είναι διαρκείας και θα βαθαίνει όσο δεν αποφασίζουμε να τοποθετηθούμε απέναντι στο παγκόσμιο πρόβλημα.

Η τοποθέτηση για μια τόσο μικρή χώρα όπως η δική μας, θα έπρεπε να είναι "αμυντική", εφόσον δεν μπορούμε να επηρεάσουμε τα κέντρα λήψης των μεγάλων αποφάσεων. Το κάλεσμα της κρίσης θα μεγαλώνει όσο δεν σκεπτόμαστε το σωστό για τον Τόπο που ζούμε, δεν αναγνωρίζουμε τον αληθινό δια-χωρισμό τεχνοανθρώπου περιβάλλοντος, αλλά ασχολούμαστε με τα χρέη, τα δάνεια, την Γερμανική επιτήρηση και τα spreads !

Η παγκοσμιοποίηση που έφερε ο καπιταλισμός ή θα ενώσει όλους τους ανθρώπους ή θα οδηγήσει ολόκληρη την ανθρωπότητα, για πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία, σε ολική κατάρρευση. Αυτή είναι πολύ χειρότερη απειλή από τα καταστροφολογικά διλλήματα επιστροφής στη δραχμή ή παραμονής στο Ευρώ ! Εάν θέλετε πραγματικά να τρομοκρατηθείτε δείτε το video που ακολουθεί. Βέβαια δεν φτιάχτηκε γι αυτό τον σκοπό, αλλά ως ειδοποίηση, ως προβληματισμός, ως καμπανάκι εγρήγορσης για το που δημιουργείται ο χωρισμός. Χωρισμός που αναπόφευκτα μας καλεί σε επιλογή, σε κρίση. Καλεί την δική μας προσωπική κρίση, καθενός ξεχωριστά, ανεξαρτήτως χρώματος, φυλής, γλώσσας, πατρίδας, επαγγέλματος και ιδεολογίας.

Το παιγνίδι παίζεται ήδη στον αιώνα που μόλις άρχισε.

Έξι βαθμοί λοιπόν, έξι στάδια για κρίση.

tvxs.gr | Έξι βαθμοί από tvxorissinora

Διαδώστε το, να σπάσει η καθημερινή πλύση εγκεφάλου με τα λάθος διλήματα !

Κρίση

noreply@blogger.com (ΦΑΝΤΙ) — Mon, 27 Feb 2012 16:52:00 +0000

Κρίσις από το "κείρω", δηλαδή κόβω, διαχωρίζω, επομένως επιλέγω, εξετάζω, ερίζω, ερμηνεύω, διαλέγω κι εκλέγω, αποφαίνομαι.

Η Κρίση δηλαδή μας καλεί να κρίνουμε, να πάρουμε αποφάσεις.

Όσο βιώνουμε παθητικά την Κρίση ως κάτι αρνητικό "που μας συμβαίνει" κι όχι ως έγκληση σε επιλογή, τόσο θα ενισχύεται η απαίτηση αυτή. Ο διαχωρισμός θα βαθαίνει ώσπου να γίνει επιτέλους ορατός. Για να επιλέξουμε.

Όσο δεν διαλέγουμε, την διαδικασία αυτή την αντιλαμβανόμαστε ως (ανάγκη για) ισχυρότερη κρίση !

Καστοριάδης για την ελληνική δημοκρατία

noreply@blogger.com (ΦΑΝΤΙ) — Sat, 25 Feb 2012 12:28:00 +0000

Απίστευτη συνέντευξη. Σε 7 λεπτά εικονογραφεί το σύνολο του ελληνικού πολιτικού ζητήματος. Τι κρίμα να μην υπάρχει εγχώρια αριστερά αυτού του βεληνεκούς .... αλλά κακέκτυπα αντίγραφα του Λένιν ...

"Η Δημοκρατία συγκροτείται από ενήλικες" κι όχι από άτομα που λένε "Μωρέ 'γω θα σώσω το Ρωμέϊκο; "

Περί του μη δειν δανείζεσθαι

noreply@blogger.com (ΦΑΝΤΙ) — Sun, 19 Feb 2012 20:47:00 +0000

Διάβασα πρόσφατα ένα μικρό και ενδιαφέρον κείμενο του Πλούταρχου, γραμμένο το 92 μ.Χ.

Ήρθε να επιβεβαιώσει τις αρχές και εξηγήσεις που είχε δώσει ο πατέρας μου, σπουδαίος άνθρωπος, αυτοδίδακτος, παλαιστής της ζωής.

Αν αρκούμασταν στα απαραίτητα, οι δανειστές δεν θα υπήρχαν ως είδος, όπως δεν υπάρχουν Κένταυροι και Γοργόνες. Διότι, χρεωνόμαστε για να πληρώνουμε όχι το ψωμί και το κρασί, μα εξοχικές κατοικίες, δούλους, μουλάρια, ανάκλιντρα και τραπεζώματα. Άνθρωπος όμως που μπλέκει μια φορά μένει χρεώστης για πάντα. Στις μέρες μας η τρυφή, η μαλθακότητα και η πολυτέλεια έχουν κάνει τους ανθρώπους να μην χρησιμοποιούν αυτά που έχουν, μολονότι έχουν αρκετά.

Ο ένας δανειστής λοιπόν διαδέχεται τον άλλο, τοκογλύφος ή μεσάζοντας, πρώτα Κορίνθιος, έπειτα Πατρινός, έπειτα Αθηναίος. Οι Πέρσες μάλιστα από όλα τα παραπτώματα θεωρούν πρώτο το χρέος και δεύτερο το ψέμα, καθώς οι οφειλέτες καταφεύγουν συχνά στα ψεύδη. Όμως περισσότερο ψεύδονται οι δανειστές και μάλιστα δόλια. Αφού στα κατάστιχά τους γράφουν ότι δίνουν στον τάδε το δείνα ποσό ενώ στην πραγματικότητα εκείνος λαμβάνει λιγότερα.

Και έπειτα περιγελούν τους φιλοσόφους που λένε ότι τίποτα δεν γεννιέται από το τίποτα. Και όμως να που από κάτι που ούτε υπάρχει, ούτε υπήρξε, τίκτεται τόκος. Δεν είναι η ανάγκη που τους σπρώχνει σε αυτό, αλλά η απληστία που στο τέλος ενώ καταστρέφουν τα θύματά τους, δεν υπάρχει κάποιο όφελος. Ούτε τα χωράφια που κατάσχουν από τους οφειλέτες καλλιεργούν, ούτε τα σπίτια που τους έχουν πετάξει έξω κατοικούν, ούτε τα ακριβά ρούχα τους φορούν. Με το που θα καταστρέψουν έναν ρίχνονται αμέσως στον επόμενο με δόλωμα τον πρώτο.

Αντίστοιχα και οι οφειλέτες δανειζόμενοι από τον έναν για να πληρώσουν τον άλλο και μετακυλίοντας τα χρέη τους, φορτώνονται όλο και περισσότερους τόκους, δυσχεραίνοντας όλο και περισσότερο την θέση τους. Αλλά αν πέσει κάποιος μέσα στην λάσπη πρέπει ή να σηκωθεί αμέσως ή να μείνει ακίνητος. Αν στριφογυρνάει και κυλιέται με το σώμα του μουσκεμένο, μαζεύει επάνω του ακόμη περισσότερη βρωμιά.

Γιατί λοιπόν καλοπιάνεις τον τραπεζίτη, δανείσου από το δικό σου τραπέζι! Ντρέπεσαι να τα πουλήσεις αλλά δεν ντρέπεσαι να τα βάλεις ενέχυρο και να πληρώσεις τόκο για κάτι που είναι δικό σου. Μείνε λοιπόν κι εσύ χωρίς δούλους, για να μην γίνεις ο ίδιος δούλος, και χωρίς περιουσία για να μην γίνεις περιουσία κάποιου άλλου. Γι αυτό ηχεί γελοία η σοφή παροιμία "Δεν μπορώ να κουβαλήσω την κατσίκα φορτώστε μου στους ώμους και το βόδι"

Βέβαια αυτά τα κείμενα δεν διδάσκονται στα ελληνικά σχολεία, αφού η "ανάπτυξη" της οικονομίας μας στηριζόταν βάσει σχεδίου στον δανεισμό.

Ζωή κι επιβίωση

noreply@blogger.com (ΦΑΝΤΙ) — Fri, 17 Feb 2012 08:31:00 +0000

Μεταμοντέρνο σύνθημα στον τοίχο, γραμμένο από τον αναρχικό του 21ου αιώνα:

"Η ζωή δεν είναι επιβίωση" .... !

Προφανώς όταν έχεις γνωρίσει μονάχα την καλή ζωή, την ασφαλή ζωή χωρίς πόλεμο σε ολόκληρη την διάρκειά της, την σιγουριά του κάτι-παραπάνω από επιβίωση, σε τρομάζει αυτό το ενδεχόμενο.

Αλλά εάν την είχες βιώσει, θα γνώριζες ότι το πρώτο σκαλί της ζωής είναι η επιβίωση ! Και τελευταίο βέβαια. Άλλωστε η ίδια η ζωή τι άλλο είναι, παρά ένα σκαλί πάνω στο θάνατο; Έτσι ξεκινάει, με το κλάμα της αγωνιώδους αναζήτησης του μητρικού στήθους, η ζωή.

Αλλά δεν χρειάζεται να έχεις κατέβει σ΄ αυτό το σκαλί για να κατανοήσεις τέτοια ζητήματα. Και τότε θα έγραφες

"Η ενήλικος ζωή είναι έτοιμη να αναμετρηθεί με την επιβίωση"

Απλά αδιαφορείς διότι, στην πραγματικότητα, δεν ξέκοψες ποτέ από το μητρικό το γάλα. Κι έτσι αυτό που ήθελες να πεις ήταν:

"Μην μου στερείτε τον πολιτισμό των ανέσεων που είχα" (ουά, ουά)

Και μπορεί τότε να γινόσουν πιο κατανοητός, ακόμη κι από τον ίδιο σου τον εαυτό ...

Κατανομή πληθυσμού υπό παραγωγική οπτική

noreply@blogger.com (ΦΑΝΤΙ) — Thu, 16 Feb 2012 10:35:00 +0000

Ο πίνακας έχει δημιουργηθεί από επίσημα στοιχεία (ΕΣΥΕ, ΙΟΒΕ, ΓΣΕΕ) του 2010 με κάποια προσαρμογή (προσεγγιστική) για την ανεργία.

Ως "επισφαλής εργασία" έχω ξεχωρήσει τους μισθωτούς με προσωρινή εργασία και όλους τους αυτοαπασχολούμενους. Θεωρώ ότι ο κατακερματισμός που προκαλούν στην οικονομπια, σε πολύ μικρές οικονομικές μονάδες, αποτελούν μια από τις πολλές πτυχές του ανταγωνιστικού προβλήματος της οικονομίας μας. Εαν ήταν ενταγμένοι σε μεγαλύτερες οικονομικές μονάδες, θα εμφανίζονταν στην γραμμή "ιδιωτικοί υπάλληλοι" αυξάνοντας την προστιθέμενη αξία του οικονομικού αποτελέσματος.

Τελικά 3,2 εκατομμύρια εργαζόμενοι (μισθωτοί και αυτο-απασχολούμενοι) καλούνται να συντηρήσουν οικονομικά, εκτός από τους εαυτούς τους και τα υπόλοιπα 8,3 εκατ. Δηλαδή μια αναλογία περίπου 1:2,5.

Οπότε ένα μοντέρνο αντρόγυνο σήμερα πρέπει να δουλέψει για να ταίσει περίπου (εκτός από τους εαυτούς τους):

ένα δικό τους παιδί,
μισό ακόμη παιδί που σπουδάζει,
έναν παπού ή μια γιαγιά,
ένα δημόσιο υπάλληλο,
έναν άνεργο και
μισό άτομο με ειδικές ανάγκες.

Μάλιστα η αναλογία του πιο παραγωγικού κομματιού της οικονομίας, που λογικά είναι το 1,5 εκατ μισθωτών με μόνιμη απασχόληση (προφανώς σε κάπως μικρές προς μεσαίες οικονομικές μονάδες) είναι περίπου 1:10.

Φυσικά η "μελέτη" αυτή είναι μονάχα πληθυσμιακή και δεν γίνεται συγκριτική αντιστοίχιση εσόδων που παράγει το δυναμικό των 3,2 εκατ με τα έξοδα (μαζί με τα δανεικά + τόκοι κεφαλαίου) των 11,5 εκατομμυρίων, διότι δεν γνωρίζω εαν υπάρχουν και που τέτοια στοιχεία.

Θα άξιζε όμως κάποια ομάδα να κάνει μια μελέτη με αυτό το πρίσμα.

Ο παραλογισμός στο κόκκινο

noreply@blogger.com (ΦΑΝΤΙ) — Mon, 13 Feb 2012 21:52:00 +0000

O παραλογισμός στο κόκκινο ! Μια αριστερά που διαμαρτύρεται για τον διασυρμό των δύο εθνικών συμβόλων αντίστασης ενώ απερίσκεπτα τα έστειλε, ΓΕΡΟΝΤΑΚΙΑ, στην πρώτη γραμμή να ρουφήξουν καμαρώνοντας (!) μάλιστα τα δακρυγόνα ! Και τι θα μας πούν τώρα, ήταν κι εκείνα εκεί; Και λοιπόν τι πετύχατε;

Τι γυρεύανε τα "γεροντάκια" στην πρώτη γραμμή, τον διασυρμό τους; Ή θα μας πείτε ότι ο άσπλαχνος ο Ματατζής ...δεν δείχνει έλαιος ... Τι μας λέτε μωρέ;! ΠΟΣΟ αδύναμοι είσαστε!! Τα σύρατε και τα διασύρατε, ΑΦΗΣΑΤΕ τα σύμβολα τα εθνικά, τα δικά σας σύμβολα, στο έλαιος του «αντιπάλου» να τα εξεφτυλήσει ;! Μπράβο σας «αγωνιστές» ! Τόση σημασία δίνετε στα σύμβολα ... Αλλά μήπως η ψυχολογία του "εσταυρωμένου" δεν λέει να σας εγκαταλήψει παρόλη τον ιστορικό υλισμό που σας δίδαψε ο Μάρξ κι ο Έγκελς !

Εύγε αδύναμοι εγκέφαλοι! Την δική σας έλλειψη σεβασμού προς τα σύμβολα, την ανυπαρξία ΑΥΤΟσεβασμού την βλέπτε ή πρέπει να φωνάξω δυνατότερα;

Περισσότερο μυαλό είχαν τα χιλιάδες ελληνόπουλα – προβοκάτορες (!) που αυθόρμητα αυτο-οργανώθηκαν για να κάψουν τα αντίπαλα σύμβολα. Η αριστερά ξέρει μονάχα να καίει τα δικά της σύμβολα ... Ναι ξέρει επίσης να ονοματίζει προβοκάτορες όσους μπορούν να οργανώνονται και να εκτελούν με απαράμιλλο συντονισμό τις δικές της επαναστατικές φαντασιώσεις !! Μόνο ένα κράτος μπορεί να πετύχει τέτοιους βαθμούς μαζικού συντονισμού λένε στην αριστερά ...

Σε λίγο θα μας πουν πως τα αμούστακα ήταν γερμανοί πράκτορες άρτι αφιχθείς από το Βερολίνο για να καταστείλουν το εργατικό κίνημα ... Δεν ξέρω τι να πρωτοκάνω με το στομάχι μου .... να το αφήσω να λυθεί στα γέλια ή να ξεράσει την αηδία ...

Μοντέρνοι καπιταλιστιτικοί οργανισμοί επιδιώκουν τις πολλαπλές, αποκεντρωμένες ομάδες γιατί είναι ταχύτερες, ευέλικτες και πιο αποτελεσματικές. Ο Παγκόσμιος Ιστός λειτουργεί ως αυτορυθμιζόμενος οργανισμός. Το ανοικτό λογισμικό στο οποίο στηρίζονται ζωτικές λειτουργίες πολυεθνικών, φτιάχθηκε και συντηρείτε μέσω πολλαπλών και διάσπαρτων ομάδων εργασίας. Η ίδια η ζωή δεν κάνει τίποτε άλλο εδώ και μερικά δισεκατομμύρια χρόνια από το να αυτοοργανώνεται, μας μαθαίνει η Βιολογία ....

Η ελληνική αριστερά στο έμπα του 21ου αιώνα , ΟΜΩΣ, βρίσκει παντού αντίπαλό της το κράτος ... όταν η εμμονή σου να γίνεις η ίδια κράτος καταντάει άπιαστος εφιάλτης, σου παίρνει και την δόξα και τις φαντασιώσεις ...

Μια αριστερά γερασμένη, εκτός ιστορίας, εκτός λογικής, μια κοινωνία εκτός εαυτού ...

Οι ηθικοί αυτουργοί

noreply@blogger.com (ΦΑΝΤΙ) — Sun, 12 Feb 2012 22:29:00 +0000

του σημερινού αδιεξόδου και του κέντρου της Αθήνας που καίγεται για ακόμη μια φορά, είναι προφανώς το πολιτικό και το δημοσιογραφικό σύστημα.

Είναι ο ηθικός αυτουργός με την εμμονή στην οικονομική τρομολαγνία, είτε μνημονιακή είτε αντί.

Ο κατακερματισμός των νοηματοδοτήσεων, η πτώχευση της αφήγησης "ποιός είμαι, από που έρχομαι και που πάω, γιατί ζω κι εργάζομαι" δεν αντιμετωπίζονται με οικονομικές αναλύσεις !! Ούτε καλύπτεται το δικό τους έλλειμμα με δανεικά χρήματα !

Δεν εμπνέουν αυτά την ψυχή ενός λαού (ακόμη κι αν ο ίδιος πίστευε το αντίθετο) αλλά μονάχα η ΝΕΑ αφήγηση ενός τρόπου ζωής που να εμπνέει ... δεν αλλάζει το νόημα της ζωής κάποιου που το είχε εναποθέσει σ ένα υψηλό επίπεδο διαβίωσης, με τεχνοκρατικούς όρους, αλλά με μια αφήγηση του πως θα είναι η ζωή του τα επόμενα χρόνια και γιατί αξίζει να το επιθυμήσει ... Ο άνθρωπος είναι ικανός να πεινάσει, να ζήσει ασκητικά, ακόμη και να δώσει την ζωή του όταν κατανοήσει και πιστέψει ότι συμμετέχει σε κάτι μεγάλο, κάτι που αξίζει και που τον υπερβαίνει.

Οι ωμές τεχνοκρατικές περιγραφές όσο ωμές κι αν είναι, δεν προσφέρουν νοήματα ζωής, εισπράττονται μονάχα ως άλογες απειλές και προκαλούν εξίσου άλογες αντιδράσεις !!

Τι δεν είναι Αυτονομία

noreply@blogger.com (ΦΑΝΤΙ) — Sun, 12 Feb 2012 20:22:00 +0000

Τελικά η Ιστορία δεν διδάσκει, εμάς τους νεοΈλληνες τουλάχιστον. Ούτε οι ελάχιστες υγιείς φωνές, τα πιο φωτισμένα ελληνικά πνεύματα, έγιναν κατανοητά.

Αντιγράφω από το βιβλίο "Σοσιαλισμός και Κοινοτισμός". Κ. Δ. Καραβίδας, 1930 (ζητώ συγνώμη για το μονοτονικό)

"Όλος ο σημερινός πολιτισμός είναι καπιταλιστικός, δηλαδή το κάθε τι εις το οποίον ο πολιτισμός αυτός εμφανίζεται είνε ενσάρκωσι και δημιούργημα του καπιταλιστικού κεφαλαίου. Δεν μπορεί κατά ταύτα να παρίσταται ως πολιτισμένη - κατά την σημερινή βεβαίως έννοια - η χώρα που δεν έχει καπιταλιστικά κεφάλαια και μάλιστα γηγενή κι όχι δανεικά. Το αντίθετο είνε διακωμώδησις και γελοιοποίησις, είνε συγχρόνως και κίνδυνος υποδουλώσεως"

"Δεν υπάρχει όμως κανείς κανείς λόγος να γελοιοποιήται, αφού με λίγο μυαλό ημπορεί να εύρη τον δικό της δρόμο απάνω στης δικές της γεωοικονομικές βάσεις και στης δικές της πρώτες ύλες, το δικό της είδος ζώης και τον δικό της πολιτισμό"

"Δεν μπορεί σε μια χώρα, επωφελώς δι αυτήν, να προηγηθεί η διάδοσις αυτών των καπιταλιστικών μορφών οργανώσεως της οικονομίας προ της δημιουργίας του βασικού παράγοντας, δηλαδή του κεφαλαίου, το οποίον άλλως πουθενά δεν έκαμε την πρώτη μαγιά του με δανεικά αλλά με υπερεργασία, με περιπετειώδεις κινδύνους και με εύστοχη κεφαλαιοποίησι. Κι αυτό είνε γεγονός που μπορεί κανείς να το διαπιστώση και στην σημερινή προσπάθεια της Ρωσσίας που δημιουργεί γοργά το κεφάλαιά της με πρωτοφανείς θυσίες του λαού της."

"Το να ζήτε μέσα σε μια καπιταλιστική αλλά και σοσιαλιστική επίσης ψευδαίσθησι, να πυκνώνετε εδω μεγάλες παρασιτικές πολιτείες (σημ. δική μου: εννοεί τις πόλεις) που τίποτε δεν δημιουργούν, που αντίθετα δια μέσου εκμαυλιστικών τραπεζικών οργανισμών, πλασάρουν μέσα στης καθυστερημένες γεωργικές χώρες μας, ξένα συμφέροντα και ξένα βιομηχανικά προϊόντα, εξ άλλου το να κάνετε δάνεια στο βρόντο και συγχρόνως το να μαζεύετε το κομπόδεμα του λαού με παραπλανητικούς τόκους καταθέσεων και να αρπάζετε δια της φορολογίας το χρήμα των παραγωγών και να το δίνετε για να το διαχειρισθούν, ως ικανότεροι τάχα, αυτοί που δεν παράγουν τίποτα, που ιδέα δεν έχουν ούτε από χωρική αλλ΄ ούτε και από καπιταλιστική (πολύ λιγότερο) παραγωγή, αυτό είναι κάτι εις το οποίον έχομε και παραέχομε ν΄ αντιτάξωμε αποφασιστικές κι αμείλικτες αντιρρήσεις"

Ποιό έθνος να λυπάστε

noreply@blogger.com (ΦΑΝΤΙ) — Fri, 10 Feb 2012 19:13:00 +0000

Το έθνος να λυπάστε αν φορεί ένδυμα που δεν το ύφανε.

Ψωμί αν τρώει αλλά όχι απ’ τη σοδειά του.

Κρασί αν πίνει, αλλά όχι από το πατητήρι του.

Το έθνος να λυπάστε που δεν υψώνει τη φωνή παρά μονάχα στη πομπή της κηδείας.

Που δεν συμφιλιώνεται παρά μονάχα μες τα ερείπιά του.

Που δεν επαναστατεί παρά μονάχα σαν βρεθεί ο λαιμός του ανάμεσα στο σπαθί και την πέτρα.

Το έθνος να λυπάστε που έχει αλεπού για πολιτικό, απατεώνα για φιλόσοφο, μπαλώματα και απομιμήσεις είναι η τέχνη του.

Το έθνος να λυπάστε που έχει σοφούς από χρόνια βουβαμένους
(Χαλίλ Γκιμπράν 1923)

Ο χορός των Νυμφάδων

noreply@blogger.com (ΦΑΝΤΙ) — Wed, 01 Feb 2012 08:53:00 +0000

Σήμερα το πρωί, τι όμορφο που ήταν το ανάλαφρο πέσιμο των κατάλευκων Νιφάδων ...

σαν χορός υπερβόριων Νυμφάδων !

Ο ποιητής που αγόραζε Εικόνες

noreply@blogger.com (ΦΑΝΤΙ) — Wed, 25 Jan 2012 15:07:00 +0000

Μια μέρα, μια αιωνιότητα που χάθηκε ... Ένας ποιητής που "αγόραζε" ελληνικές εικόνες, ένας συλλέκτης ελληνικών πλάνων, έφυγε σήμερα.

Τα έργα του Θ. Αγγελόπουλου τελετουργικές μυήσεις, θρησκευτικά ή (θα τολμούσε να πει κανείς) στρατιωτικά “καψώνια” … απαραίτητα για να έρθει κανείς αντιμέτωπος με τον εσώτερο κόσμο, κόσμο που κρύβεται μέσα κι έξω …. Επιδίωξή του να απομονώσει τον ατομικό έσω κόσμο, να τον ακινητοποιήσει, να τον μηδενίσει όπως οι Βουδιστές μοναχοί …
Γι αυτό απαιτούν πολύ κόπο και υπομονή … μας ζητούν την απόλυτη παράδοση του εσωτερικού μας Χρόνου … όπως κάνει ο ΜΟΝΑΧΟΣ … ο μονάχος Μοναχός … να χωθούμε μέσα στο Τίποτα του εσωτερικού μας Είναι, να βγούμε έξω και να δούμε το κάτι Άλλο όπως ΕΚΕΙΝΟ είναι.

Έτσι το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε για Τον τιμήσουμε, είναι να του αφιερώσουμε μια ώρα. Να επιλέξουμε ένα αντικείμενο που μας αφήνει αδιάφορους (π.χ. μια πέτρα, ένα βράχο, ένα πόμολο, ένα ταβάνι, ένα τενεκέ σκουπίδια) και να το κοιτάμε επίμονα για 1 ώρα, αδειάζοντας εντελώς τη σκέψη μας από τις καθημερινές σκοτούρες … να το δούμε από όλες τις μεριές και με όλους τους δυνατούς τρόπους.

Και που ξέρεις, εάν αισθανθούμε ότι κάπου εκεί προς το τέλος της μιας ώρας μέσα στον βράχο διαγράφεται το ευφυές κι αγέρωχο μειδίαμά του, να μην απορρήσουμε, να μην φοβηθούμε ούτε να αμφισβητήσουμε.

Διότι εκεί κάπου βρίσκεται τώρα και Πατρικά μας χαιρετά …

Συνωστισμένοι ΚΑΙ στο Ζάλογγο οι Έλληνες !

noreply@blogger.com (ΦΑΝΤΙ) — Tue, 24 Jan 2012 18:36:00 +0000

Από δημόσιες και καλά αμειβόμενες θέσεις επιρροής, τα ιθαγενή όρνεα συνεχίζουν συστηματικά, χθόνια κι αθόρυβα να τσιμπολογούν, τα πλέον ένα με την σάρκα, κουρέλια του γέρο Κρόνου ... Άμα τον ξεγυμνώσουν μια μέρα, αγριεμένος από τον Πόνο κι Οργισμένος με την Ύβρη τους, θα τα σηκώσει ψηλά, ένα-προς-ένα αχάριστα παιδιά, για να τα καταπιεί με δύναμη ξανά ...

Χάρις σε μια παρουσίαση του Βιβλίου του Γιώργου Καραμπελιά που έγινε χθες 23 Ιανουάριου 2012 στον Ιανό το μάθαμε κι αυτό ! Το πέσιμο των ηρωίδων από τον Βράχο μπορεί και να μην οφείλονταν τελικά στην ανυπότακτη θυσία των Σουλιωτισσών του Ζαλόγγου αλλά σε συνωστισμό τους !!!

Γράφει η Βάσω Ψιμούλη στο μακροσκελέστατο (540 σελίδες) βιβλίο της «Σούλι και Σουλιώτες» [1]:

« Στη διάρκεια της διεξαγόμενης, σε στενωπούς και μονοπάτια του όρους, μάχης, μέρος των γυναικόπαιδων κατακρημνίστηκε είτε απωθούμενο στην άκρη του γκρεμού από τους οπισθοχωρούντες μαχητές, είτε με απόφαση των γυναικών να προτιμήσουν γι' αυτές και τα παιδιά τους τον εκούσιο θάνατο παρά μια οδυνηρή αιματοχυσία και αιχμαλωσία »

Εστιάζουν, έτσι, οι μεταμοντέρνοι αποδομιστές (γιατί άραγε η λέξη ηχεί το ίδιο αισχρή όπως η λέξη σοδομιστές ; ) στο στρίμωγμα που επέβαλε ο ισχυρότερος αντίπαλος .... Η εναλλακτική της παράδοσης στον κατακτητή εισάγετε με απονευρωμένους, διφορούμενους και παραπλανητικούς όρους ... Ο εκούσιος θάνατος μπορεί και να μην ήταν τελικά εκούσιος, αλλά να οφείλονταν στους οπισθοχωρούντες Σουλιώτες μαχητές και στην στενότητα του μονοπατιού !! Δεν πρέπει να είμαστε βέβαιοι δηλαδή για την αποφασιστικότητα της Θυσίας και την γενναιότητά τους ! Λεπτές, πολύ λεπτές, οι εννοιολογικές διαφορές ... Στόχος το αρχαιοελληνικό και διαχρονικά ελληνικό αγωνιστικό και ΠΕΡΗΦΑΝΟ πνεύμα ...

Εθνικιστική μυθοπλασία λοιπόν οι Σουλίωτες και η ανένδοτη αντίσταση εναντίον του Σουλτάνου ...

Δυο (2) βασικά γνωρίσματα του Σουλιώτικου αγώνα ενοχλούν περισσότερο τους αποδομιστές:

α) Ο ΧΟΡΟΣ και το ΤΡΑΓΟΥΔΙ. Πρόκειται για μια αρχαιοελληνική κίνηση μεγαλείου, μια δήλωση ελληνικότατης περηφάνιας, μια κατεξοχήν συμβολική πράξη τιμής προς την ζωή … αλλά όχι προς ένα οποιοδήποτε ΤΡΟΠΟ ζωής ! Το τραγούδι κι ο χορός, αποτελούν καταθέσεις ψυχής, συμβολικές δηλώσεις ΑΨΗΦΙΣΗΣ του Θανάτου μπροστά σ΄ ένα Υψηλότερο Ιδανικό, εκείνο της Ελεύθερης Ζωής ... Διότι θα αρκούσε μια αυτοχειρία, απλώς μια πτώση, εάν είχαν στριμωχτεί και πέσει ΑΚΟΥΣΙΑ από ‘κείνα τα βράχια … !! Αναρωτιέται και ο πιο αφελής:

« Μα καλά που βρήκαν τον χρόνο και τον χώρο να χορέψουν και να τραγουδήσουν έτσι στριμωγμένες στα στενά περάσματα του Σουλίου !!! »

Γράφει ο Αλέξης Πολίτης, Καθηγητής Φιλολογίας (παρακαλώ ! ) ^[6] που πληρώνεται από το περίσσευμα όλων εμάς των υπολοίπων για να μας φωτίζει περισσότερο μια και ξοδεύουμε τον δικό μας χρόνο στην παραγωγή άλλων, υλικότερων, αγαθών …

« ... η μυθοποίηση βρίσκεται μονάχα στην εξιδανίκευση, στο χορό. Αυτό άλλωστε είναι το διαφορετικό και το εξαιρετικό, επειδή αυτοκτονίες απελπισμένων, ακόμη και ομαδικές δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο στην ανθρώπινη ιστορία … » ^[1]

Τους έχει ενοχλήσει ο χορός και θα πρέπει να τον διαγράψουν, επειδή ακριβώς πρόκειται για πράξη Ευγένειας που υποδηλώνει καλλιέργεια! Τους ενοχλεί μια και το τραγούδι, ο χορός, την στιγμή της θυσίας σημαίνουν – και στον πιο αδαή αγράμματο – ότι οι "πρωτόγονοι" κλέφτες των Σουλιώτικων βουνών διέθεταν ήδη Παιδεία και καλλιέργεια πνεύματος … πριν τον ευρωπαϊκό "διαφωτισμό" μας .... !

Προφανώς περίμεναν, οι αποδομιστές, οι Σουλιώτισσες να συνωστίζονταν όπως οι οπαδοί στο στάδιο Χέϋζελ και απλώς να αυτό-ποδοπατιόνταν … Τέτοια είναι η δική τους κλίμακα αξιών … Η ενσωμάτωση σε μια κουλτούρα, σε μια καταγωγική πατρίδα, είναι ίδια με την ενσωμάτωση σε μια ποδοσφαιρική ομάδα … !

Ο χορός και το τραγούδι καταστρέφουν την Ακούσια και Απελπισμένη διάθεση που θα ήθελαν να τους αποδώσουν … Αλλά αν ο χορός είναι σχετικά εύκολος να αμφισβητηθεί όντας πράγματι δύσκολος στην κατάποση από τους πάσης φύσης δύσπιστους, η θυσία των παιδιών αποτελεί για τους αποδομιστές αμετακίνητο ογκόλιθο … Γι αυτό και αποσιωπείται από κάποιους όπως ο Πολίτης. Διότι γι αυτό το ΚΟΡΥΦΑΙΟ Συμβολικό γεγονός ΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ τι μπορούν να μας πούν; Είτε ότι δεν συνέβη είτε ότι δεν είμαστε βέβαιοι ότι συνέβη (όπως κάνει η Ψιμούλη) .... Αυτό το συμβάν βλέπετε, δεν επιδέχεται μυθοπλασίες, εξιδανικεύσεις και γενικά κάποιου είδους φτιασίδωμα. Είτε έγινε είτε όχι !

Αλήθεια πόσο πολύ θα ενοχληθούν όταν μάθουν πως ακόμη κι ο μεγάλος ζωγράφος Delacroix εμπνεύστηκε την γυναικεία φιγούρα που καθοδηγεί το πλήθος στον περίφημο πίνακα “ La Liberté guidant le peuple”, σύμβολο της Γαλλικής Επανάστασης και του Δυτικού Διαφωτισμού, από το ηρωικό παράδειγμα της Σουλιώτισσας Μόσχως Τζαβέλλα ; !!! ^[3]

Ο χορός των Σουλιωτισσών θα έπρεπε πάντως να είχε ενοχλήσει και τότε (το 1805) μέρος της γαλλικής διανόησης, διότι η μονομαχία των δικών τους "ευγενών" ανδρών για την τιμή μιας γυναίκας, συγκρινόμενη με τον χορό των Σουλιωτισσών ΓΥΝΑΙΚΩΝ πάνω από τις Πύλες του Άδη και τον μαζικό αφανισμό εκείνων και των παιδιών τους για την τιμή της Ελευθερίας, θα τους έκανε να μοιάζουν με μικρά κοριτσάκια που απλώς μαλλιοτραβιούνται για την πλαστική κουκλίτσα τους !!

β) Ο πανελλήνιος χαρακτήρας του αγώνα τους. Το γεγονός ότι αισθάνονταν Έλληνες και μαζί με τους υπόλοιπους Έλληνες, ελληνόφωνους, αλβανόφωνους και τουρκόφωνους αγωνίστηκαν για λογαριασμό όλων των Ελλήνων, ανεξαρτήτως γλώσσας, χρώματος και καταγωγής ! Ποιό ήταν το κεντρικό στοιχείο που καθόρισε την ελεύθερη προσχώρησή τους στην Ελληνικότητα και όχι ας πούμε στην Αλβανικότητα; Μα φυσικά αυτό που συνεχίζει και σήμερα να κάνει Φιλέλληνες τόσους πολλούς ανθρώπους ανά την υφήλιο ! Η αρχαιοελληνική πνευματική παράδοση της Φιλομάθειας (Αξιοσύνη του Πνεύματος), της Αρετής (Αξιοσύνη του Ατόμου) και της Ευνομίας (Αξιοσύνη της Πολιτείας). Όλα μαζί συνοψίζονται στην ελληνική εκδοχή της ανθρώπινης Ελευθερίας.

Αυτά ήταν τα κυρίαρχα στοιχεία στην προσωπικότητα του Σουλιώτη Μάρκου Μπότσαρη που σύμφωνα με αξιόπιστες πηγές όχι μόνο πρωτοστάτησε αλλά ξεκίνησε τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα του ‘21. Σύμφωνα με τον γάλλο συγγραφέα Auguste Fabre:

« Ο Μάρκος Μπότσαρης εδείχθη ο άξιος αντιπρόσωπος όλης της αρχαίας Ελλάδος, συνενώνων τάς αρετάς τών σοφών της και τήν έμπνευσιν τών ποιητών της μέ τούς ηρωϊσμούς τών ημιθέων της ... » ^[5]

Δηλαδή, αυτό ακριβώς που η αποδομίστρια Ψιμούλη ΕΙΡΩΝΕΥΕΤΑΙ ως «εθνική μυθοπλασία» στις ανάγκες της οποίας « η ιστοριογραφία της Σουλιώτικης κοινωνίας υποτάχθηκε ΕΞΑΡΧΗΣ ώστε να συνεισφέρει στη συγκρότηση του θεμελιωτικού ΜΥΘΟΥ της ελληνικής εθνικής ιδεολογίας » … (Πρόλογος στο βιβλίο της «Σούλι και Σουλιώτες») [4]

Δεν άντεξα χθες και κάπου εκεί σε μια στιγμή σύντομης παύσης των ομιλητών μου ξέφυγε ένας αναστεναγμός "φθάνει πια το χωνέψαμε, το καταλάβαμε" … Δεν ήταν για να σταματήσει η καταιγιστική παρουσίαση στοιχείων που με κόπο έχει συλλέξει στο βιβλίο του ο Καραμπελιάς για να στηρίξει τα αυτονόητα ! Ήταν ένας πόνος ψυχής, το τσούξιμο μιας πληγής που ενώ την έχεις ήδη καθαρίσει αρκετά της ρίχνεις κι άλλο οινόπνευμα .... Την καθαρίσατε αρκετά την πληγή μας κυρίες και κύριοι ΑΠΟΔΟΜΙΣΤΕΣ ...

Βλέπεις, πόσο ν’ αντέξει κάποιος ο οποίος κατάγεται από την περιοχή αυτή ;! Του οποίου οι γονείς γεννήθηκαν σ΄ αυτόν τον Τόπο ; Τους οποίους οι παππούδες μεγάλωσαν με τα δημοτικά τραγούδια της Τζαβέλαινας και του Μάρκου Μπότσαρη ; Κάποιου που όταν ατενίζει από το πατρικό του σπίτι τ’ αγέρωχα και ψηλόκορφα βουνά του Σουλίου, όταν το βλέμμα του χάνεται ακολουθώντας το πέταγμα του αετού πίσω από τα βουνά, αισθάνεται το Αίσθημα της Ελευθερίας να φυτρώνει μέσα του, κάθε φορά ξανά και ξανά …

Κάποιου που χαζεύοντας τον τσομπάνο πάνω στον βράχο με την γκλίτσα στον ώμο αναρωτιέται πως ήταν δυνατό να ζήσουν εκείνοι οι άνθρωποι σε ΤΟΥΤΑ τα μέρη με κάτι λιγότερο από τον βαθύ και υγρό αγέρα της Λευτεριάς !!

Πόσο, ακόμη, ν’ αντέξει κάποιος ο οποίος μικρό παιδί στο δημοτικό σχολείο, φορούσε την φουστανέλα και απάγγελε ως επιβράβευση της πρωτιάς στην τάξη του, το δημοτικό τραγούδι των Σουλιωτών ;!

Πόση υπομονή, πόση αντοχή, να δείξει ένας μοντέρνος, μορφωμένος και πολυπολιτισμικός άνθρωπος μπροστά σ΄ αυτήν την κατάπτυστη δήθεν επιστημοσύνη ;! Και γιατί να το κάνει άραγε; Μήπως για να μην χαρακτηριστεί φανατικός; Εθνικιστής;

Πραγματικά κάπου εδώ καταρρέουν οι αν(τ)οχές μας και κάπως έτσι οι αποδομιστές θα εμφυσήσουν ξανά σ’ εμάς τους αθώους αλλά καθόλου ανυποψίαστους ιθαγενείς, την άγρια Ελληνικότητα … !

Άραγε, γιατί επιμένει όμως η μεταμοντέρνα παγκοσμιοποίηση ξοδεύοντας εκατομμύρια ΕΥΡΩ στην παραχάραξη της ιστορίας μας; Εάν επιδίωξή τους ήταν ΜΟΝΑΧΑ η συμφιλίωση των λαών και η διευκόλυνση των εμπορικών ανταλλαγών μεταξύ μας, θα αρκούσε η καταγραφή της ιστορίας ως ΠΑΡΕΛΘΟΝ και η ενασχόλησή τους με την δημιουργία ΝΕΩΝ Συλλογικών Πολυπολιτισμικών Φαντασιακών και Συμβολικών Ταυτοτήτων στην θέση τους έθνους ... Δεν εξετάσθηκε επαρκώς και δεν απαντήθηκε εκτενώς από τους κατά τα άλλα αξιότατους ομιλητές στην χθεσινή παρουσίαση του βιβλίου του Γ. Καραμπελιά !

Εκτιμώ πως αυτό ακριβώς το λεπτό σημείο θα πρέπει να συζητηθεί αποκλειστικά και ΔΙΕΞΟΔΙΚΑ. Διότι αυτή η ακατανόητη ενασχόληση με το παρελθόν μοιάζει με μια προσπάθεια εκ των υστέρων αιτιολόγησης ΠΑΡΟΝΤΙΚΩΝ πράξεων (ή παραλήψεων). Με απλά λόγια ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΠΟΙΗΣΗΣ της ΣΗΜΕΡΙΝΗΣ στάσης μιας μερίδας των νεοελλήνων.

Μοιάζουν να θέλουν να πουν στον Εαυτό τους (πάνω απ΄όλα) και σε όλους εμάς:

“ Κοιτάξτε μην απορείτε που κάνουμε εμείς αυτές τις επιλογές ΣΗΜΕΡΑ. Πάντοτε οι άνθρωποι έτσι παθητικά και δουλικά συμπεριφέρονταν μπροστά στην Ισχύ, άσχετα με το ποιές ηρωικές μυθοπλασίες κατασκεύαζαν οι πρόγονοί μας για να τις δικαιολογήσουν. Εμείς οι έλληνες δεν αποτελούμε εξαίρεση σ΄αυτόν τον πανανθρώπινο κανόνα ”

Την επόμενη φορά που όλοι εμείς οι παγκοσμιοποιημένοι Έλληνες καταναλωτές και οι οποίοι δεν είχαμε ποτέ καμία σχέση με την «εθνικό-επαναστατική» αριστερά, θα υπομένουμε την αποδόμηση μερικών εγχώριων κρανίων, θα είναι γιατί αρκετά ανεχτήκαμε όλους αυτούς τους πληρωμένους και ξεπουλημένους αποδομιστές της συλλογικής μας ταυτότητας … μιας ταυτότητας πέραν τους κράτους, της γλώσσας, της ράτσας ακόμη και της καταγωγής.

Να μην παραξενευτούν, ούτε να διαμαρτυρηθούν τότε, οι αποδομιστές, οι ηθικοί αυτουργοί, για την επιστροφή μας πίσω στην Ελληνική «βαρβαρότητα» … διότι εμείς οι μετα-παγκόσμιοι Έλληνες θα την βαφτίσουμε τότε – και δικαιολογημένα - «απόδοση ιστορικής αλήθειας» κι «απονομή δικαιοσύνης» !

Πηγές

[1] Βιβλίο Γ. Καραμπελιά «Συνωστισμένες στο Ζάλογγο», Εναλλακτικές Εκδόσεις 2011

[2] Κλέφτικα Δημοτικά Τραγούδια από το Web site Ήπειρος Λαός, Παράδοση, Ιστορία

[3] Marina Warner, «Monuments and maidens: the allegory of the female form», California Press 2000

[4] Βάσω Ψιμούλη, Πρόλογος από το «Σούλι και Σουλιώτες», Εστία 2005

[5] Αναφορά στον Auguste Fabre από τον Γρηγόρη Ν. Κοσυβάκη στο άρθρο «ΜΑΡΚΟΣ ΜΠΟΤΣΑΡΗΣ-ΕΝΑΣ ΙΔΑΝΙΚΟΣ ΗΡΩΑΣ»

[6] Αλέξης Πολίτης, Καθηγητής Φιλολογίας Πανεπιστημίου Κρήτης

Μαζί με τα υπόλοιπα έρχεται και το PEAK OIL

noreply@blogger.com (ΦΑΝΤΙ) — Sun, 22 Jan 2012 21:00:00 +0000

Τρόϊκα, ΕΕ και Ελληνική κυβέρνηση είναι αποροφημένοι (πλεόν - επιτέλους) με το κούρεμα - αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους. Σχεδιάζουν την επιμήκυνση του χρόνου λήξης των ομολόγων με ορίζοντα τριακονταετίας μαθαίνω.

Φαντάζομαι ότι θα έχουν, τουλάχιστον οι δανειστές μας - ειδικοί εμπειρογνώμονες - και κάποιο συνοδευτικό σχέδιο αναδιάρθρωσης της Ελληνικής οικονομίας ... Λέτε; Πούντο και μας το κρύβουν ;!

Πάντως οποιοδήποτε σχέδιο και για οποιαδήποτε οικονομία θα πρέπει να λάβει υπόψη του το PEAK OIL !

Πρόσφατη (2009) μελέτη από την Αυστραλιανή Κυβέρνηση προβλέπει ότι το ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ PEAK OIL να συμβεί περίπου το 2016 ! Ύστερα θα συμβεί αυτό που αποκαλούν ένα "2017 drop-off.

Σύμφωνα με τα συμπεράσματα της μελέτης τους, η εικόνα δεν θα αλλάξει σημαντικά εαν υποτεθεί ότι η Μέση Ανατολή αυξάνει κι άλλο την παραγωγή της για να αντισταθμίσει την γενική μείωση. Η παραγωγή θα αυξηθεί προσωρίνα ΑΛΛΑ ύστερα θα πέσει ΠΟΛΥ ΠΙΟ ΑΠΟΤΟΜΑ. Αυτό θα οδηγήσει σε ένα ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ σενάριο μια και η αναθρωπότητα δεν θα έχει αντιληφθεί την ανάγκη μετάβασης στην ΜΕΤΑ-ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ (After Peak Oil) εποχή !

Επομένως, το ερώτημα που τίθεται είναι πως θα αντιμετωπιστεί η μειωμένη διάθεση του σημαντικότερου και πιο βολικού ενεργειακού αγαθού με πληθώρα άλλων προϊόντων (λιπαντικά, λάστιχο, άσφαλτος, λιπάσματα, κλπ). Υπάρχουν στην πραγματικότητα τρεις επιλογές::

1. Αντικατάσταση του Πετρελαίου με άλλο υλικό (ισότιμα πλούσιο και άφθονο) κάτι που ανοίγει ΕΠΙΤΑΚΤΑ πλέον την συζήτηση των εναλλακτικών πηγών και των χαρακτηριστικών τους γνωρισμάτων.

2. Βελτίωση του Ενεργειακού "αποτυπώματος" που σημαίνει ουσιαστικά ΜΙΚΡΟΤΕΡΟ συντελεστή Ενέργεια/ Μονάδα ΑΕΠ ώστε να καλυφθεί η μείωση .

3. Μείωση του ΑΕΠ αντίστοιχη της μείωσης στην παραγωγή πετρελαίου.

Οι αλλαγές των επιλογών 1 & 2 θα πρέπει να "τρέξουν" με ρυθμός αντίστοιχο της ΚΑΘΟΔΟΥ της παραγωγής πετρελαίου από την Κορύφωσή της το 2016 (περίπου 1,5% ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ).

Όλες οι παραπάνω επιλογές θα έχουν ως συνέπεια την ΑΥΞΗΣΗ του ιδιωτικού και δημόσιου ΧΡΕΟΥΣ, με μοναδική διαφορά την αιτία της. Στις επιλογές 1 & 2 το μελλοντικό χρέος θα αυξηθεί εξαιτίας της τωρινής χρηματοδότησης του μελλοντικού επιπλέον ΑΕΠ που θα απαιτηθεί για να γίνουν οι διορθωτικές κινήσεις, ενώ στην 3η επιλογή η αύξηση θα προέρθει ουσιαστικά από την αδυναμία αποπληρωμής του υπάρχοντος χρέους εξαιτίας της μελλοντικής μείωσης του ΑΕΠ.

Τα έχουν σκεφτεί αυτά οι δανειστές και οι εγχώριοι "σχεδιαστές" ;

Πηγή: http://crudeoilpeak.info/australian-peaky-leaks-goes-mainstream

Καλή χρονιά

noreply@blogger.com (ΦΑΝΤΙ) — Sun, 01 Jan 2012 15:26:00 +0000

Η "άλλη" κρίση

noreply@blogger.com (ΦΑΝΤΙ) — Tue, 13 Dec 2011 16:23:00 +0000

Κι ενώ όλοι αχολούμαστε με την Οικονομική, μια άλλη πολύ χειρότερη κρίση σιγοβράζει μακριά από το τηλεοπτικό βλέμα μας ...

Σημειώνονται αλλεπάλληλα ρεκόρ χειμερινής ανομβρίας σε πολλά σημεία του πλανήτη:

Δυτική Ελλάδα: Νοέμβριος ο πιο ξηρός μήνας τα τελευταία 80 χρόνια

Κεντρική Ευρώπη: Η στάθμη του Δούναβη πλησιάζει το ιστορικό χαμηλό του 2003

Αγγλία: Η Υπηρεσία Περιβάλλοντος εκδίδει νότα για την λήψη έκτακτων μέτρων εξαιτίας της Φθινοπωρινής ανοβρίας (50% λιγότερη βροχόπτωση από την μέση τιμή) στην κεντρική Αγγλία, που συνοδεύει την ξηρότερη Άνοιξη τα τελευταία 80 χρόνια!

Αμερική: Νότιες πολιτείες όπως το Τέξας αντιμετωπίζουν την χειρότερη ξηρασία στην ιστορία τους !

Η Βρετανική υπηρεσία εξέδωσε ήδη νότα αντιμετώπισης της κρίσης, οι δικές μας υπηρεσίες πότε σκοπεύουν να κάνουν κάτι ;

Μετά την Άνοιξη το Φθινόπωρο

noreply@blogger.com (ΦΑΝΤΙ) — Tue, 06 Dec 2011 13:56:00 +0000

Και τα πρώτα εκλογικά αποτελέσματα στην Αίγυπτο ήρθαν για να επιβεβαιώσουν τα λεγόμενά μας

Τι είναι αυτό που Άνοιξε στην Ανατολή ;

Τις εκλογές κέρδισαν δύο Ισλαμικά κόματα, ένα ακραίο κι ένα δεύτερο λιγότερο ακραίο. Οι ηττημένοι των εκλογών ήταν εκείνοι που άρχισαν την Αραβική Άνοιξη, οι κοσμικοί δημοκράτες.

Περισσότερη πληροφόρηση εδω

Τι είναι αυτό που Άνοιξε στην Ανατολή;

noreply@blogger.com (ΦΑΝΤΙ) — Sat, 03 Dec 2011 19:47:00 +0000

Η Αραβική Άνοιξη συνεχίζει σε πλήρη εκδίπλωση. Τι είναι όμως αυτό ακριβώς που "άνοιξε" εκεί στην Ανατολή;

O εκδημοκρατισμός της Ανατολής θα έχει ως αντιστάθμισμα τον εκβαρβαρισμό της Δύσης έχει προφητεύσει ο φιλόσοφος Μποντριγιάρντ εδώ και πλέον της μιας δεκαετίας.

Η ημιαυτόνομη αποσταθεροποίηση της ιδεολογικοπολιτικής τάξης στην Ανατολή είναι επόμενο, ιδιαίτερα στον σημερινό υπερδιασυνδεδεμένο (υλικά και πληροφοριακά) κόσμο μας, να αποσταθεροποιήσει την Δύση. Καθώς κατακάθεται η πανηγυρική σκόνη τους τέλους της ιστορίας που δήθεν θα έφερνε η ιδεολογική νίκη της Δυτικής δημοκρατίας πάνω στους ανατολικούς πληθυσμούς, η Δύση αρχίζει να αντιλαμβάνεται ότι ενδεχομένως τα πράγματα να εξελίσσονται αντίστροφα: Είναι η Ανατολή που εξάγει την βαρβαρότητά της και που μας εκβιάζει με τα δικά μας ιδεολογήματα περί φτώχιας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αυτό δείχνει η αγωνία της Δύσης για το που θα οδηγηθούν οι Άνοιξες σε Αίγυπτο και Λιβύη και εάν θα "εκδημοκρατιστούν" ΤΕΛΙΚΑ.

Είμαστε εμείς που έχοντας ίσως φθάσει στο δικό μας τέλος της Ιστορίας έχουμε μπει ολοταχώς στην όπισθεν. Ίσως αντί οι λαοί της ανατολής να επιταχύνουν προς την μοντέρνα δημοκρατία να είμαστε εμείς που οπισθοχωρούμε προς την αντίθετη κατεύθυνση. Όπως προειδοποιούσε ο Σολζενίτσιν τον Ζαχάρωφ, όταν δυο κοινωνίες πάνε ΑΠΛΩΣ ν’ ανταλλάξουν τις διαφορές τους ως ένδειξη πλουραλισμού, ανοικτότητας και “ανεκτικότητας”, τελικά αυτό που συμβαίνει στην πράξη είναι ένα άθροισμα διαφορών και αρνητικών ποιοτήτων, αυτό που θα προκύψει είναι μια κοινωνία δυο φορές πιο διεφθαρμένη! Μήπως δεν ζούμε αυτόν τον “πλουραλισμό” εμείς εδώ στην Ελλάδα;

Άλλωστε ζητώντας από τους λαούς της Ανατολής να απελευθερώσουν ξαφνικά τεράστιες ποσότητες καταπιεσμένης ελευθερίας, καταψυγμένης για αιώνες στον πιο παχύ πάγο, δεν είναι αναμενόμενο η επαφή αυτή να προκαλέσει απίστευτη σύγχυση, αστάθεια κι αταξία; Η Ανατολή μπορεί να είναι αποξενωμένη από το υλικό σώμα της είναι όμως ενωμένη με τον εαυτό της, με την Ψυχή της. Αντίθετα η Δύση είναι αποξενωμένη από τον εαυτό της, ζει για το σώμα με πρόσχημα το φάντασμα της Ελευθερίας. Γι αυτό η Ανατολή είναι ισχυρότερη μέσα στην αδυναμία της. Και τώρα ελευθερώνονται με εκρηκτικό τρόπο τα πιο καταπιεσμένα ένστικτα. Η εξημερωμένη Δύση πάει να ανταλλάξει τα υλικά σημάδια – υποκατάστατα ελευθερίας που κατασκεύασε για να σημάνει την έλλειψη της Ελευθερίας, με την πραγματική ελευθερία που ΜΠΟΡΕΙ να ζήσει η Ανατολή, με το σημαινόμενο της Ελευθερίας, με την ελευθερία ως Ιδέα που έχει ΑΝΟΙΞΕΙ στους λαούς στης Ανατολής!

Διότι η Αραβική “Άνοιξη” περί τούτου πρόκειται. Για μια ΒΙΩΜΑΤΙΚΗ σχέση, μια ΒΙΑΗ ρήξη με το παρελθόν, μια ενεργή υπέρβαση στο παρόν! Πρόκειται για την Ελευθερία ως Ιδέα !! Είναι δυνατό η Δύση να βγεί αλώβητη από την επαφή του καυτού σημαινόμενου της Ελευθερίας με την κλιματιζόμενη αναδιανομή υλικών υποκατάστατων – σημαινόντων ; Πρόκειται για μια διαβολική συναλλαγή, αφού η Ανατολή καλείται να πουλήσει την Ψυχή της και η Δύση την άνεσή της !!

Διότι οι δυτικές κοινωνίες διαθέτουν κι εκείνες σε χειμερία νάρκη, τα αρχαϊκά ένστικτα, τις αναχρονιστικές πολιτικές δομές, τις παλιές ιδεολογίες. Βρίσκονται εκεί μέσα στην παρούσα ιστορική δομή, ανενεργές, αλλά πάντοτε εν δυνάμει. Διαθέσιμες να χρησιμοποιηθούν εφόσον είναι τα καταλληλότερα μέσα επιβίωσης στις νέες περιβάλλουσες ιστορικές συνθήκες. Η Δύση αφελώς πιστεύει ότι όλες οι κουλτούρες είναι συμβατές μεταξύ τους και ότι μπορεί να πάρει η ίδια την θέση της Ανατολής στην Ανατολή. Μέσω της ημιυποκινούμενης Άνοιξης, θα πέσει όμως στην παγίδα της. Μιας Ανατολής που επιδιώκει την εξαφάνιση της Δύσης ακόμη και με κίνδυνο τον δικό της θάνατο. Αυτή θα είναι η Ιδέα της Ανατολικής Ελευθερίας. Εάν υπάρχει αμφιβολία περί τούτου, ας αναλογιστούμε τον συμβολισμό της τζιχάντ.

Αντί για μια παγκόσμια ηθική κοινότητα, μια Νέα Παγκόσμια και δημοκρατική Τάξη, που θα εξασφάλιζε η ιδεολογική ηγεμονία της Δύσης, μάλλον οδηγούμαστε σε μια εντελώς διεφθαρμένη παγκόσμια κοινωνία, μια ενιαία αυτοκρατορία της σύγχισης, μια Νέα Παγκόσμια Αταξία ….

Υπερπραγματικότητα εναντίον Πραγματικότητας

noreply@blogger.com (ΦΑΝΤΙ) — Tue, 29 Nov 2011 20:57:00 +0000

H σύγχρονη επιστήμη (όπως συστάθηκε με το Καρτέσιο και τον Βάκωνα) αφού απέρριψε την ενότητα Πραγματικότητας και Πραγματικού, δηλαδή την συνοχή που εξασφάλιζε η πρωτοκαθεδρία του Ενός, οδηγήθηκε, σε αγαστή συνεργασία με τον παραγωγικό καπιταλισμό, στην δημουργία πολλαπλών υλικών αντιγράφων του.

Σήμερα ζούμε το τελικό στάδιο της συγκόλησης του ρίγματος Πραγματικότητας και Πραγματικού, δηλαδή την επανεμφάνιση της μιας και αδιαίρετης Πραγματικότητας όχι όμως ως Ιδέα του Ενός, αλλά ως υλικό Αντίγραφό του.

Ο 20ος ήταν ο αιώνας της θεμελίωσης των προϋποθέσεων (πληροφορική/τηλεπικοινωνίες, επικράτηση καπιταλισμού, παγκοσμιοποίηση) για την Προσομοίωση του Ενός. Τον αιώνα που μόλις άρχισε θα ολοκληρωθει το πέρασμα από το Πραγματικό και το υπερΠραγματικό στην Υπερπραγματικότητα των παγκόσμιων αγορών, των χρηματιστηρίων ρίπων, πόρων και τροφίμων, των μεταλλαγμένων, της καταγραφής των γονιδιωμάτων ζωντανών οργανισμών, της βιοτεχνολογίας, της νανοτεχνολογίας, της προσθετικής ρομποτικής, της νανοφαρμακολογίας, κα.

Έτσι ο 21ος θα αποτελέσει τον αιώνα της μεγαλύτερης και σ' όλα τα επίπεδα, Τιτανομαχίας, που γνώρισε μέχρι σήμερα η ανθρωπότητα και ο πλανήτης. Πρόκειται για την σκληρότερη και μεγαλύτερη σύγκρουση στην ανθρώπινη ιστορία μεταξύ ιδεών, πολιτισμών και υλικών υποστάσεων !

Μια τελική, νικηφόρα, αλλά όχι οριστική Τιτανομαχία. Ένας ολοκληρωτικός και παγκόσμιος πόλεμος μεταξύ μιας Υπερπραγματικότητας και της Πραγματικότητας.

Κάλεσμα ελληνικό

noreply@blogger.com (ΦΑΝΤΙ) — Sat, 26 Nov 2011 23:22:00 +0000

Όχι, όχι, δεν θα ξεχάσει, ο Ήλιος ο Νοητός, την πατρίδα μας ... Τις σκοτεινές αλλά φαρδιές, μητρικές ψυχές, ποτέ δεν τις ξεχνά !

Όμως, όπως πάντα, μόνο αφότου καρβουνιάσει γύρω και μέσα ολάκερη η πλάση, θα μπορέσουν τ' όνειρα να πάρουν εκδίκηση γι ακόμη μια φορά !

Τότε μόνο, η καύτρα, η πνευματική, η γονική, θα βρεί πλούσια εύφλεκτη ύλη ξανά ! Οπόταν, μυροβολούσα της άξιας ανθρωπιάς νέα φωτιά θ' ανάψει ! Κι έτσι το ΦΩΣ θα γεννηθεί, και πάλι, στον Τόπο ετούτο τον ελληνικό. Και θα το μεταλαμπαδεύσουμε εμείς οι έλληνες, χέρι στο χέρι, απλόχερα, σεμνά, με σιγουριά, ώστε ο άνθρωπος να ανα-στηθεί ξανά !

Ναι, ναι, ο Ήλιος θ' ανατείλει από τον Κόσμο ετούτο, τον μικρό τον Μέγα, γι ακόμη μια φορά. Ώστε τον κύκλο του να κάνει, ο Νοητός, από την αρχή ξανά !

Το τελευταίο στάδιο του Καπιταλισμού

noreply@blogger.com (ΦΑΝΤΙ) — Tue, 22 Nov 2011 07:54:00 +0000

Τελικά το πείραμα που ξεκίνησε με την Ελλάδα για το οποίο μιλούσαν κάποιοι, έχει να κάνει με την σύγκρουση της Οικονομικής “Επιστήμης” με την Πολιτκή. Η λογική του παγκοσμιοοποιημένου καπιταλισμού λέει πως η συμμετοχή των αδύναμων χωρών στον παγκοσμιοποιημένο ανταγωνισμό παραγωγής/κατανάλωσης δεν μπορεί να διεκπεραιωθεί ΠΙΑ από την ΠΟΛΙΤΙΚΗ.

Θα πρέπει αυτή την δουλειά να την αναλάβουν οι οικονομο-τεχνοκράτες …. Ζούμε ιστορικές στιγμές !

Με απλά λόγια, θα φύγουν από την μέση οι (αιρετοί) ΜΕΣΑΖΟΝΤΕΣ που διαχειρίζονταν τα δανεικά, ώστε το χρήμα να φθάνει απευθείας στον προορισμό του και να παράγει το επιθυμητό αποτέλεσμα (δηλαδή καλές αποδόσεις) απρόσκοπτα! Μάλιστα αυτό θα μπορούσε να επενδυθεί με μια δόση λαϊκισμού ώστε όταν δοθούν τα χρήματα στο κατάλληλο timing να φανεί ως σωτηρία και ενδεχομένως να πιάσει. Άλλωστε τους πολλούς τους ενδιαφέρει να βγαίνει “το καθημερινό” και όποιος τους το δώσει θα αποκτήσει κοινωνική, ενδεχομένως ΚΑΙ πολιτική αποδοχή !

Από την δημοκρατία και τα έθνη – κράτη θα περάσουμε, εφόσον πετύχει το πείραμα, σε μια νέα μορφή παγκοσμιοποιημένης Φεουδαρχίας με υπερεθνικές συλλογικότητες … αυτό μοιάζει να είναι το όραμα του καπιταλισμού στο τελευταίο του στάδιο, εκείνο της πλανητικής διακυβέρνησης.

Πως να γίνουμε ευτυχισμένοι χωρίς χρήματα

noreply@blogger.com (ΦΑΝΤΙ) — Mon, 24 Oct 2011 20:44:00 +0000

Δύσκολοι καιροί, ΛΕΦΤΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ, όμως το κεφάλι ψηλά !

Εμείς οι σύγχρονοι Έλληνες μπορούμε να ξαναγίνουμε ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΙ ... !

Ας θυμηθούμε τα ΤΡΙΑ βασικά στοιχεία της Ευτυχίας σύμφωνα με τον Επίκουρο ....

Το δικό μας χρέος

noreply@blogger.com (ΦΑΝΤΙ) — Thu, 22 Sep 2011 15:25:00 +0000

Με αφορμή ένα πρόσφατο άρθρο του Γκυ Σορμάν με τίτλο "Η τιμή της Ελλάδος"

http://infognomonpolitics.blogspot.com/2011/09/blog-post_6570.html

θα έλεγα πως δικαιολογημένα η Δύση αισθάνεται το ιστορικό της χρέος απέναντι στον αρχαιοελληνικό πολιτισμό. Ήταν τέτοιο το πνευματικό κατόρθωμα, τέτοια η λάμψη εκεί στον 5-6ο αιώνα, πραγματικά θα μπορούσε να την παρομοιάσει κανείς με έκρηξη καινοφανούς αστέρα, μια εκθαμβωτική λάμψη για ολόκληρη την ανθρωπότητα ... !

Ανυπέρβλητη η παρακαταθήκη (οι "έλληνες τα έχουν πει όλα", εμείς στην Δύση βάζουμε απλώς τις υποσημειώσεις έχει αναφέρει κάποιος επώνυμος δυτικός το όνομα του οποίου μου διαφεύγει) ώστε η σύγχρονη ελλάδα μονίμως να υπολείπεται σαν το δυστυχισμένο παιδί του Ωνάση ως προς το να ξεπεράσει τον πήχη του πατέρα! Ίσως αυτή η ανυπέρβλητη δυσκολία κάνει πάρα πολλούς από εμάς τους έλληνες να έχουμε μια τόσο προβληματική σχέση με το επίτευγμα (υποτίμηση, τυφλή μίμηση, φθόνος, κα)

Όμως, εαν πράγματι η Δύση χρωστά σε εμάς την πνευματική της υπόσταση, εμείς οι απόγονοι ΕΚΕΙΝΩΝ, χρωστάμε στην Δύση αλλά και στους εαυτούς μας, ιδιαίτερα σήμερα, έναν ολοκαίνουργιο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ.

Κάποτε, όχι και στο πολύ μακρινό παρελθόν, ακόμη, οι έλληνες διατηρούσαμε κάποια ελάχιστη πνευματική λάμψη. Τουλάχιστον τα αιτήματά μας τότε ήταν για να έχουμε "Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία" ....

Καθώς καταρρέει εσωτερικά το ελληνικό πνεύμα με αγοραία, ποταπά και χυδαία αιτήματα όπως το "δεν πληρώνω". Καθώς η πνευματική μάζα συμπιέζεται όπως σ΄ ένα γέρικο άστρο και αλλάζει ταχύτατα την δομή της, για να δούμε, ίσως εκραγεί ξανά όπως ΤΟΤΕ και φωτίσει και πάλι την Δύση και ολόκληρο τον πλανήτη !!

Αυτό είναι το δικό μας χρέος, όχι απλά ο μηδενισμός της λογιστικής του αναπαράστασης ...