Een bijzonder en bijzonder mooi werk van schilder Rik Meijers, bij galerie Aschenbach & Hofland in Amsterdam, en meer, nog te zien tot en met 14 februari aanstaande. Als ik rijk was, dan...]]>
Een bijzonder en bijzonder mooi werk van schilder Rik Meijers, bij galerie Aschenbach & Hofland in Amsterdam, en meer, nog te zien tot en met 14 februari aanstaande. Als ik rijk was, dan...]]>
En in het Volkskrant Magazine van vorige week deed fotograaf Erwin Olaf — die met zijn recente fotoseries Grief, Rain en Hope steeds volwassener wordt — een wat mij betreft verfrissende uitspraak: "Ik vind dat er veel wordt gepsychologiseerd. Je kunt ook gewoon dingen doen omdat je ze zo mooi en leuk vindt - je intuïtie volgen." Zo is het maar net.]]>
Het voornemen om hier na een bezoekje aan favoriet museum De Pont, afgelopen weekend, een favoriet werk te belichten bleek minder eenvoudig dan gedacht. Want zoals iedereen weet die er wel eens was, De Pont hangt vol met prachtige werken. Een stel doeken van René Daniëls, een mooi ingetogen videovierluik van Bill Viola, de optische illusies van Anish Kapoor, Wolfgang Laib's zacht geurende kamer van bijenwas - nou ja, allemaal topkunst en teveel om op te noemen dus.
Maar mijn favoriet van het moment is een werk van de Vlaamse kunstenaar David Claerbout dat ik nog nooit eerder zag. Zijn Ruurlo, Borculoscheweg, 1910 is een mengeling van foto en video, waarvoor een oude ansichtkaart als uitgangspunt diende. Een mooi melancholish beeld, waarin de tijd stil lijkt te staan, ware het niet dat opeens blijkt dat de bladeren van de boom zachtjes bewegen. Het is zo subtiel gedaan dat het vanzelfsprekend is, die geluidloos waaiende boom in een verder roerloos landschap. Zo subtiel zelfs, dat je het op dit kleine videootje amper ziet - dus wie het echt wil beleven zal toch zelf op het bankje in De Pont moeten gaan zitten.]]>
Tijdens een wandelingetje over de Amsterdamse Wallen - op zoek naar het nieuwe atelier van vriendin en sieradenontwerpster Susanne Klemm - ben ik in het gelukkige bezit geraakt van een echte Ted Noten. Onder het motto 'be nice to a girl, buy her a ring' hangt daar tussen de ramen op het Oudekerksplein een snackmuur vol met ringen die, geserveerd op een papieren schaaltje, voor het luttele bedrag van 2 euro 50 mee te nemen zijn. De sieradenautomaat van Noten is onderdeel van het project Redlight Design, een initiatief van de gemeente Amsterdam en een woningbouwvereniging die de rosse buurt zo van haar criminele karakter en uiteindelijk van prostituees willen ontdoen - maar wat mij betreft is het juist de mix van dames achter glas en design uit de muur die het interessant maakt.]]>
Tja, ehm, stil hier.. ik ben vooral heel erg druk bezig geweest met mijn eigen werk in plaats van met dat van anderen.. excuseer en wees vooral welkom op de tentoonstelling, van 6 september tot en met 11 oktober in Wetering Galerie in Amsterdam.]]>
Intussen ben ik nog steeds razend benieuwd naar de (al niet meer zo nieuwe) schilderijen van tekenaar Marcel van Eeden. Op dit moment zijn ze nog niet in Nederland te zien, wel in Berlijn, wat op zich natuurlijk een goed excuus is om die stad - Amsterdam maar dan zonder de arrogantie - weer eens te bezoeken. Het was wel even schrikken, trouwens, dat het Tekenlog er na al die jaren, waaraan geen eind leek te komen, zomaar mee ophield:
"On the 2nd of December, shocked fans of the manic draughtsman Marcel van Eeden, discovered the last entry on his drawing-blog. In big, italic print stood 'The End'. The rumour circulating the art world was that Marcel van Eeden had stopped drawing altogether. For 15 long years he produced a drawing every day and since 2001 his online drawing blog enabled fans to track his daily progress: so, has Marcel van Eeden really said farewell to the artworld? No! This is not an end, but a new beginning!" Dat belooft wat, dus. Het doek hierboven lijkt alvast een soort René-Daniëls-kwaliteit te hebben, al kan dat komen door het zwarte vlinderstrikje linksonder, en natuurlijk zou het wel een erg groot compliment zijn, dat zelfs Van Eeden niet verdient. Bovendien, er valt pas wat over te zeggen als we de schilderijen in levende lijve gezien hebben - maar de foto's van het aangekondigde nieuwe begin zijn in elk geval veelbelovend. Zodra ik er ben geweest hoort u van me. *) p.s.: ook hier even op vakantie. *) nieuw: neem nu een e-mail-abonnementje op mijn feed, zoals dat heet - zodra er hier iets gebeurt bent je dan de eerste die het hoort.]]>
De foto hierboven viel vorige week in mijn postbus, Maria Roosen in haar atelier, kijkend naar een ketting van grote glazen kralen. Ze staat zichtbaar te denken en ik vroeg me af wat ze dan denkt. De ketting is net gearriveerd uit de glasblazerij, lijkt het, het plastic waarmee hij verpakt werd ligt er nog bij. Maar misschien is het ook een al ouder werk dat voor de gelegenheid van de aangekondigde tentoonstelling weer uit de kast werd gehaald. Kunst is niet alleen een kwestie van dingen maken, maar ook van kijk- en bedenktijd, heel veel kijk- en bedenktijd, en het lijkt erop dat Maria hier in die tijd zit. Is het goed, gaat het werken, zal de ketting om de nek van het houten heiligenbeeld inderdaad een oversized rozenkrans worden? Het plaatje geeft een inkijkje in de dagelijkse praktijk van de kunstenaar, die in de ogen van de buitenwereld vaak allerlei onzin uitspookt - wie maakt er nou in godsnaam zo'n idioot grote ketting, van glas? - maar die praktijk net zo serieus neemt als een tandarts of een dokter dat doen. *) nieuw: neem nu een e-mail-abonnementje op mijn feed, zoals dat heet - zodra er hier iets gebeurt bent u dan de eerste die het hoort.]]>
Gek genoeg vond ik een paar weken geleden tijdens de opening van de tentoonstelling van Johannes van Vugt - een van mijn favoriete Amsterdamse schilders - een schijnbaar saai en traditioneel Hollands landschapje het mooist. Je zou denken dat ik met mijn toch wat geperverteerde geest dit of gewoon deze mooi melancholische plaatjes zou kiezen, maar nee, het was het molentje dat me steeds weer aantrok. Geen idee waarom, en soms moet je dat ook niet willen weten. Een ding is zeker, ik ben dol op kleine doekjes en daar vallen die van Johannes, stuk voor stuk dertien bij achttien centimeter dus eigenlijk maar iets groter dan hierboven, zeker onder. *) nieuw: neem nu een e-mail-abonnementje op mijn feed, zoals dat heet - zodra er hier iets gebeurt bent u dan de eerste die het hoort.]]>
Vanavond ga ik, hoera want fan en dus trouw bezoeker, naar een optreden van de Belgische band Deus, om ingewikkelde redenen tevens naamgever van deze site. Het concert is onderdeel van een tour ter gelegenheid van het uitkomen van het nieuwe album Vantage Point, waarvan de cover en het binnenwerk van het boekje werden verzorgd door landgenoot Michaël Borremans, schilder en tekenaar, die ik wel bewonder maar over wie ik eigenlijk nog nooit iets schreef. De tekening, met bijbehorende koffievlek, heet Two Circles en maakt deel uit van de serie The Good Ingredients uit 2006, en zowel zanger Tom Barman als Borremans waren vereerd met elkaar te mogen werken. Of ik die tekening nou zo mooi vind weet ik niet - mijn voorkeur gaat geloof ik uit naar de schilderijen die Borremans maakt - maar het is toch mooi dat de kunst en de muziek zo samen komen. Dus, Tom, ik hou me aanbevolen voor het volgende hoesje. *) nieuw: neem nu een e-mail-abonnementje op mijn feed, zoals dat heet - zodra er hier iets gebeurt bent u dan de eerste die het hoort.]]>
Zes jaar geleden ging mijn allereerste berichtje, nummer 000001 om precies te zijn, over Kiki Smith. Toen één van mijn favoriete kunstenaars, nu niet meer, en de enige keer dat ik haar nog noem is als ik probeer uit te leggen dat er een soort van, naar mijn mening achterhaalde, kunstacademiekunststroming is van studentes - waaronder ikzelf me ook ooit bevond - die het lichaam als onderwerp heeft. Maar tijdens een bezoek aan Londen een paar jaar geleden zag ik haar werk in een galerie, en daar hingen eigenlijk best mooie dingen bij. Deze wolf bijvoorbeeld, een ets op dun knisperpapier, waarvan je zomaar zou kunnen denken dat hij geborduurd is. En de wolf speelt ook in mijn werk, zij het zijdelings, een rol, dus we hebben heus nog wel wat gemeen, Kiki en ik. *) nieuw: neem nu, zie rechts, een e-mail-abonnementje op mijn feed, zoals dat heet - zodra er hier dan iets gebeurt bent u de eerste die het hoort.]]>