Het moet gezegd; de vorige blogpost over werking en controle van een auto viel té uitgebreid uit om nog het label “voor dummies” te dragen. Hier een versie die je je misschien makkelijker herinnert als je in panische toestand in the middle of nowhere vastzit.

(via)

Onze derde ochtend in Ban Na Hin hebben we meer geluk met het vinden van een geslaagd ontbijt: de banana pancake smaakt. (De banana pancake, een dikke pannenkoek met banaan in het deeg, is in Laos alomtegenwoordig, al twijfelen we of de Laotianen ze zelf vaak eten; zij houden het ongetwijfeld bij rijst.) En we genieten vooral van veel en lekker hete thee. Thee is gedurende de afgelopen 8 maanden zowat het enige product waar we niet hebben proberen op beknibbelen; opstaan, een potje water opzetten en genieten van een heerlijke Twinings Earl of Lady Gray maakt het begin van de dag zoveel mooier.
We reizen vandaag verder met als bestemming Pakse, de laatste grote stad in Zuid Laos (70 000 inwoners). Vooraleer we vertrekken moeten we echter nog op zoek naar een vermiste kous. Het duurt even voor we de meisjes in het restaurant/bar/guesthouse/wasserette, waar we gisteren onze zak vuile kleren dropten, het probleem uitgelegd krijgen, en ondertussen tikt de tijd tot vertrek van de enige tuk-tuk richting bestemming iets te snel weg. We zitten al achterin de tuktuk en de motor is net gestart, als de dochter komt aangelopen met de kous.
In tegenstelling tot de heenrit naar Ban Na Hin rijden we nu in vol daglicht terug richting Mekong. Zo zien we iets van het ons beloofde mooie landschap; een groen en heuvelachtig karstlandschap met scherpe pieken. We klimmen tot op mooie hoogte en hebben zicht op de vallei waar we gisteren op ons brommertje doorsjeezden. Een hele rij vrachtwagens is ook gestopt, maar niet voor het uitzicht. De vrachtwagens blokkeren opzettelijk de weg; hier wordt gestaakt. Onze tuktuk is echter zo klein dat de chauffeur hem er nog overal kan tussen laveren; op millimeters van andere auto en grachten, dat wel. Tijdens deel twee van de rit naar Pakse, weer op de bus, zien we mijn (schele) adonis terug, en deze keer heeft hij niet enkel passagiers en kuikens bij; vandaag vervoeren we ook enkele honderden kilo’s aubergines en is het dak volgeladen met roze wc-papier. (Hoeveel zou een Lijnkaart voor 2000 rollen toiletpapier kosten?)
In Pakse aangekomen regelen we een kamer en spurten naar een lekker Indisch avondmaal, eindelijk eens iets anders dan rijst, kool en wortel. Na een dag bekomen (vooral Jurriaan’s maag- en darmstelsel ligt overhoop met de lokale keuken), souveniers kopen en fruitshakes drinken, gaan we dagtrippen.

Samen met een Amerikaans koppel en onder begeleiding van een behoorlijk goed Engels sprekende gids en een eigen chauffeur, worden we rondgeleid op het Bolaven Plateau, de hoogvlakte ten oosten van Pakse. Marc en Amy zijn ongeveer onze leeftijd, wonen al anderhalf jaar in Beijing en reizen nu in drie maanden – tussen twee jobs – doorheen Zuid-oost Azië. We zitten al snel op eenzelfde golflengte en babbelen honderduit over hun ervaringen in China, onze reis tot nu toe, en dromen voor later.
We stoppen aan een aantal watervallen, die gezien het droge seizoen vrij bescheiden zijn. Eigenlijk vallen ze in het niets, vergeleken met de kolkende watermassa’s van de Atherton Tablelands, maar hier valt er tenminste te zwemmen. Doet ferm deugd!
De gids leidt ons ook rond op een lokale markt; het is de grootste voedselmarkt in de wijde omgeving en we zijn er de enige toeristen. Terwijl de gids zijn uitleg doet, roert hij langzaam in een vreselijk stinkende pot zelfgemaakte vissaus; we proberen geïnteresseerd te kijken, maar de walgelijke aroma’s die door zijn roeren vrijkomen doen ons toch afkeurende blikken trekken. Er volgt nog een rondleiding op een thee- en koffieplantage en met een kop Laotiaans-Hollandse espresso babbelen we verder met Marc & Amy. En dat zetten we ‘s avonds verder bij nog eens lekker Indisch eten. Zij gaan verder naar het noorden, wij zakken af richting zuiden, dus spelen we elkaar tips door voor onze laatste dagen in Laos …

Bovenstaande kaart uit 1946, gebaseerd op details van een geograaf uit 1920, illustreert hoe vruchtbaar Australië is. Zo goed als niet dus.

This map reflects the theories of professor Griffith Taylor of the University of Sydney, who in the 1920s argued that the settlement of Australia be limited to its non-tropical coastal regions. In a sense, prof. Taylor was right. Today, 90% of Australia’s population lives within 50 km (31 mi.) of the coast, mainly in the areas vertically shaded on this map. The country’s interior is devoid of settlement, and almost uninhabited.

But prof. Taylor was also wrong, not in the least from the viewpoint of the Aborigines, who did not view Australia merely as a mainly unarable (93%) and largely ungrazeable continent. In their songlines, even the harshest bits of desert have relevance, and are habitable – if only for their traditional hunter-gatherer lifestyle.

Je kan de kaart ook in een politieke context plaatsen; in de jaren ’20 was er behoorlijk wat angst voor immigratie, vooral vanuit Azië. Deze map past natuurlijk perfect in het verhaal dat toen werd opgehangen. Maar ook toen we net een week in Darwin, Australië waren, zagen we verschillende auto’s rondrijden bestickerd met “Australia is full”. Compleet van de pot gerukt, dachten wij: nog niet dubbel zoveel mensen als in België op een oppervlakte 250 keer zo groot. Al is de werkelijkheid uiteraard iets genuanceerder.

In elk geval, in die grote nutteloze lege cirkel daar links, leefden wij enkele van onze mooiste dagen op deze reis.

(bron, via)

We zijn in Vientiane, de hoofdstad van Laos, en vragen ons af of we op dit uur van de dag – het is al na de middag – nog een bezoek kunnen brengen aan de morning market. Geen probleem; de marktgebouwen zijn nog steeds volgestouwd met eighties kleren en goedkope elektronica. We laten de fake iPhones links liggen en nemen al snel de bus verder richting zuiden, naar Ban Na Hin. Ik verlekker me op de knappe busbegeleider. Want na tien dagen Azië, en aldus een schrijnend gebrek aan knappe mannen (metgezel uitgezonderd), ben ik naarstig op zoek naar mannelijk schoon. Ik blijk echter redelijk wanhopig te zijn – of zo beweert Jurriaan toch; volgens Jurriaan is het ne schelen otter. Makkelijk praten, met al die knappe vrouwen hier.
De busreis is deze keer meer volgens Aziatische standaarden: een vuile en rammelende bus die maar traag vooruit kruipt omdat de chauffeur werkelijk overal stopt. Thaïse karaoke en een plastiek zakje met levende kuikentjes op de zetel naast ons, houden er de sfeer in.
Na onze mislukte met-de-bus-naar-Vang-Vieng-ervaring herhalen we de chauffeur tot vervelens toe waar wij willen afstappen; mét resultaat. We stappen over in een ander busje, dat ons na ruim een uur aan onze uiteindelijke bestemming afzet: Ban Na Hin.

Na wat rond strompelen doorheen het kleine Ban Na Hin, belanden we in een voor ons ongezien chique guesthouse. Geen houten plank met een deken als matras maar een echt en comfortabel bed. (En lekker dikke kussens en een geweldig donsdeken.) Dit heerlijke comfort, voor een kleine 8 euro, is welgekomen na een hele dag bus … We bekomen van de rit met kitcherige karaoke en Thaïse feuilletons op tv; acting like locals. We laten het ons welgevallen en houden de volgende ochtend een sleep-in: genieten van de warmte terwijl buiten grijze regenwolken domineren. Ons ontbijt is koude, naar chieken-smakende thee en droog brood met wat watermeloen; het resultaat van 10 minuten sukkelen in kaduuk Engels en nog kaduker Laotiaans. Later op de dag informeren we ons in de toeristische dienst over een trip naar de Kong Lo grotten, de reden van ons bezoek aan dit dorp.

Ondanks een zwaar op de maag liggende banana pancake, schieten we de volgende dag sneller uit de startblokken. En dat heeft alles te maken met de scooter die we huren. In ware Johnny-en-Marina-style tsjeezen we zo’n 40 km voorbij kleine dorpjes met enthousiast zwaaiende kindjes richting the Kong Lo Caves.
Aan de Caves zelf heisen ze ons in fluoroze reddingsvesten. In een gemotoriseerde kano en met twee gidsen varen we de 7,5 kilometer lange grotten binnen. Af en toe stappen we eens uit om stalagtieten- en mieten te bekijken, omdat het water te ondiep is, of omdat we een klein watervalletje moeten overwinnen. Het is een adembenemende tocht, vooral omdat de Kong Lo Cave zo geweldig groot is! Er lijkt geen einde te komen aan de tocht onder de grot.

Het middageten is alweer een ware onderneming door de taalbarrière. Gebarentaal en tekens helpen niet, zodat ze er de expert Engels van het dorp moeten bijhalen. Die blijkt ook niet echt zo gespecialiseerd in de taal, maar we kunnen hem op z’n minst duidelijk maken dat we geen vlees of vis moeten hebben. Jammer dat onze kennis van het Laotiaans nog steeds niet verder reikt dan “khob chai”, “dank u”.
De kindjes die er rond lopen zijn allerschattigst, de jongen haalt zijn beste rekenkunsten boven om uit te rekenen hoeveel we hen moeten.
En dan weer richting Ban Na Hin, waar we nog wat van Little Britain doen en uit pure luiheid en snakkend naar Westers voedsel een mango en elk een pakje chips als avondeten eten.

Honderden – neen duizenden!, neen miljoenen!! – keren hoorden we hoe jaloers mensen wel niet waren op ons avontuur. Toen we onze reis aankondigden, was dat zonder twijfel de meest gehoorde reactie. En ook nu we terug zijn en het aantal “en-zijde-’t-al-gewoon”-tjes stilaan mindert, is het niet ongewoon dat mensen hun frustratie met ons delen; “Ouh, dat zou ik ook graag gedaan hebben!”. En dan begint het: “Maar …”

… ik wil een huis kopen / ik heb een huis gekocht!

Behoor je tot de eerste categorie, dan is het erg simpel; Staak de huizenjacht en koop dat ticket! Het was door zelf enkele huizen te gaan bekijken dat wij plots dachten: nu of nooit, en zo tot het besef kwamen dat we eigenlijk liever (eerst) iets van de wereld wilden zien. Nu, een jaar later, zitten we inderdaad nog steeds in ons zelfde huurappartement, ‘geld weg te smijten’ (zoals vele Belgen-met-baksteen-in-de-maag ons doorsteken), en dat is natuurlijk een feit; maar het is hier wel verdomd gezellig en liever wat geld wegsmijten dan zo’n mooie ervaring.
En zelfs al heb je al een (al dan niet zware) lening voor een gezellig huisje-met-tuintje, niet getreurd. We zijn in Australië het levende bewijs tegengekomen: een koppel uit het Leuvense dat twijfelde tussen hun huis afwerken en enkele maanden komen rondtrekken maar daar eigenlijk niet lang moest over nadenken. Ook grote zus Lies vertrok voor twee jaar naar Los Angeles en verhuurde in tussentijd gewoon haar nieuw gekochte huis.

… ik heb geen geld!

Als je reist, doe je geld op. Hoeveel geld heb je voor een groot deel zelf in de hand. Bij ons ging het er bij periodes héél spaarzaam aan toe. We kochten enkel witte producten kopen. Vergeleken continu prijzen en producten. Aten elke dag het goedkoopste en niet erg smakelijke sponsbrood, muësli met melkpoeder of droge koeken. Het doet een mens watertanden naar al het lekkers dat we thuis gewoon zijn. Maar het is het allemaal zo heel erg waard. Rondrijden in adembenemende landschappen, ‘s morgens met de zon wakker worden en vanuit je rijdend huis de dag ziet beginnen; meerdere maanden lang was dat onze luxe.
De occasionele uitspatting (een pot spaghettisaus van een goed merk, aubergines gebakken in een halve liter olijfolie, een rijkgevulde pizza na een week zonder vers eten, of een zalige fles wijn), smaakten er des te beter door.
Wij werkten tijdens onze trip relatief weinig (alles samen een zestal weken op negen maand) omdat we er wilden uithalen wat er in zat. Maar werk je enkele weken meer dan heeft dat al een enorme invloed op je budget. Je kan werken voor loon – dan moet je uiteraard een visum hebben waarmee dat je dat mag -, maar ook werken in ruil voor accommodatie en/of maaltijden is niet ongewoon.

… ik ben alleen!

Wij waren met z’n twee en dat heeft zo zijn voordelen. Je deelt je ervaringen (negatief en positief), je hebt iemand om op terug te vallen en je deelt kosten. Dat het ook alleen kan, bewijst Annelies, samen met een aanzienlijk deel van de backpackers. Soms lijkt het zelf alsof ze in de meerderheid zijn, jongeren die er alleen op uit trekken en onderweg massa’s vrienden maken. Met z’n tweeën ben je minder geneigd om snel contact met medereizigers en locals te leggen, maar dan nog gaat dat altijd supervlot … Je zal op reis zelden alleen zijn.

… mijn vriend(in) wil zoiets niet doen!

Heb je een relatie en staat je vriend(in) niet meteen te springen voor een avontuur aan de andere kant van de wereld? Ook daar zijn oplossingen voor: op een gegeven moment heb ik Jurriaan medegedeeld “Ik wil naar ‘t buitenland. Ga je mee of niet?” met het idee dat ik desnoods wel alleen zou gaan. Na enkele weken wennen aan het idee en dankzij mooie verhalen van andere backpackers was Jurriaan uiteindelijk al bijna enthousiaster dan ik om te vertrekken.

… ik heb vast werk!

We betalen met z’n allen geweldig veel belastingen in dit deel van de wereld, maar soms ben ik daar o zo blij mee: als ik naar de dokter moet, als ik naar school ging, of in dit geval: als je even een pauze wil inlassen in je carrière en tijdskrediet opneemt. Het is zelfs een recht. Een andere optie is verlof zonder wedde: ik kwam met mijn werkgever overeen dat mijn vast contract voor één jaar geschorst werd. Ik word dus niet uitbetaald, heb geen uitkering maar ben zeker dat ik mag terugkomen. Meer over tijdskrediet, loopbaanonderbreking en verlof zonder wedde.

… ik wil of heb kinderen!

Met kinderen lijkt het inderdaad geen simpele opgave. Bv. in een ontwikkelingsland als Laos zou ik niet graag zwanger of met een klein ukje rondlopen; als er iets foutloopt, zijn ziekenhuizen uren verwijderd. Anderzijds zagen we in Australië wel af en toe gezinnen rondtrekken waarvan de kinderen ‘s ochtends les kregen van mama en papa en ‘s namiddags het nationaal park konden verkennen. Het is dus mogelijk …

Dus als jullie écht jaloers zijn op de verhalen hier, doe er dan iets mee! Een vliegtuig, auto, fiets of trottinet en een beetje lef is écht alles wat je nodig hebt om op reis te vertrekken.

(Photo by Cade Buchanan)

Na enkele duizenden kilometers dirt road, honderden kilometers 4WD tracks en tientallen kilometers ploeteren door los zand, weten we vandaag nét dat ietsje meer over off road rijden dan voor ons vertrek. Tijd om enkele tips op een rijtje te zetten. (Ook een beetje op vraag van David en Griet. *hat tip*)

Toen we plannen maakten voor onze Australië-reis, wisten we al zeker dat we daar met een 4×4 wilden rondcrossen. Niet dat we daar enige ervaring mee hadden, maar onze trip door Amerika had ons geleerd dat de mooiste en bijzonderste plekjes vaak enkel maar met een stevige jeep te bereiken zijn. Laat er geen twijfel over bestaan dat dat in Australië nog meer het geval is. Australië rondreizen in een jeep was de beste beslissing die we hebben genomen, en absoluut de extra kost waard.

Wat kan een jeep?

Eigenlijk per toeval, deed ik een jaar voor ons vertrek een dagcursus 4×4 in Eindhoven, Nederland. Een collega had toen plannen voor een trip door het rode continent en wou voorbereid zijn. Zelf hadden we nog geen idee van onze bestemming, maar een dag crossen met wat vrienden zag ik zeker zitten.

Wat me meest bijblijft van die dag, is de verbazing over de mogelijkheden van een 4×4! Hellingen, modderpoelen en andere hindernissen waarvan ik dacht “dat doe ik nooit!”, bleken toch haalbaar. “The key to success” daarbij was geduld, rustig blijven en weten wat je doet. We voelden ons die dag kleine kinderen die zich uitleefden met groot speelgoed. Compleet wacko!

Enkele van de dingen die we die dag uitgelegd kregen:

• Hou je handen/armen/hoofd altijd binnen de wagen. Mocht je kantelen, is dat de enige manier om zeker te zijn dat je ze/het niet kwijt raakt.
• De meeste ongelukken en fouten gebeuren ook bij het off road rijden puur door een te hoge snelheid.
• De lage versnelling van een 4×4 is zo sterk dat je vaak puur rijdt door met je koppeling te spelen, ipv. gas.
• Het is niet omdat iets niet van de eerste keer niet lukt, dat het bij een tweede, derde of tiende poging niet kan. Vooral rustig blijven is de boodschap.
• Stap uit en wandel eerst over de moeilijke stukken. Probeer in te schatten of je truck erover geraakt en hoe.
• Moet je door water? Check dan eerst hoe diep het is, hoe sterk de stroming is en hoe vast de ondergrond.

Jasper maakt een verslag van die fed geile dag: 4 J’s Off The Road op Vimeo.com

Is die cursus achteraf nuttig gebleken op reis? Absoluut. Had het zonder ook gekund? Absoluut. Maar ‘t was vooral dikke fun :).

Een goede auto

Vereiste 1 voor off-road plezier is uiteraard een goeie auto. In Automechaniek voor dummies hebben we onze eigen tips voor het vinden van auto’s en onze checklist voor het keuren van auto’s opgeschreven, net nadat we Stevie kochten. Lees er gerust eens die gids op na, en maak jezelf voor vertrek op z’n minst een beetje vertrouwd met de mechaniek van een auto.

Meer?

Verder in de reeks over “Australië per 4WD” volgen (in de komende weken) nog artikels over:

• Wat neem je mee? Over campinggerief, reserve-onderdelen en proviand.
• Waar rijd je over? Over de types wegen in Australië
• Zorgen voor je banden. Over het bandenspanningen.
• Rijtips voor een 4×4. Over veiligheid, plezier en uit-de-shit geraken.
• Problemen? Over wat te doen in noodgevallen.
• Onderhoud. Over zorgen voor wat nog rest van je vijfdehands auto.

Hou deze blog in de gaten …

Onze eerste echte busrit door Laos is niet van de poes. We hebben ook de wilde verhalen over heroïsche ritten met onverwachte wendingen (en vooral veel vertragingen) gehoord, maar toch wagen we ons in één keer van Huay Xai naar Vang Vieng, wat officieel 20u zal duren. Zelf rekenen we er alvast nog enkele uren bij.

Aangezien de meeste backpackers kiezen voor de nachtbus naar Luang Prabang, zijn we bij vertrek de enige Westerlingen in het busstation. We delen de verrassend chique bus (mét airco) met een tiental Laotianen en een verdwaalde 60-jarige Pakistaan. Die laatste vraagt tot vijf keer toe of dit wel de bus is naar Vientiane, hoe het stadje heet waar we zijn vertrokken en hoe dat dan wel gespeld wordt. Niet dat we het zelf allemaal zo goed weten; waar de bus stopt, wanneer we juist aankomen, of, hoelang en waar we halt houden voor plas- en eetpauzes; we hebben er het raden naar. Beste manier om om te gaan met de Lao mentaliteit? Take it as it comes.
(Tip: Lokale bussen stoppen erg vaak, meestal gewoon op aanvraag waar mensen willen uitstappen of opstappen. Zogenaamde VIP bussen zijn niet meteen luxueuzer, maar vaak iets directer. Oh, en … je koopt geen ticket voor een zetel, en je koopt ook geen garantie over tijdstip van aankomen. De enige garantie van je ticket is dat je er *ooit* zal geraken.)
Na enkele uren rijden verspert een kolossale boom de weg, waardoor we een klein uurtje vertraging oplopen. En ook de gevolgen van local food laten zich voelen: Immodium brengt de redding tijdens de busrit. Maar los daarvan zijn we bijna teleurgesteld dat alles zo vlot verloopt: geen pech onderweg, genoeg plaats op de bus, de airconditioning werkt (… zelfs wat te hard), de chauffeurs wisselen elkaar regelmatig af, stoppen geregeld voor korte pauzes en hebben een – relatief – veilige rijstijl. (Lees: lang en vaak genoeg toeteren zodat iedereen al lang de berm is ingevlucht eenmaal je voorbijvliegt.)

Als we in de vroeger uurtjes aan de enige die een klein mondje Engels spreekt vragen of we bijna in Vang Vieng zijn, blijkt dat we er al een dik uur voorbij zijn. Ze stellen voor ons af te zetten en een taxi terug te nemen, maar daar hebben we nu ook niet zoveel zin in. We besluiten Vang Vieng over te slaan, en zijn daar nu ook niet zo rouwig om. Het stadje staat vooral bekend omwille van een overvloed aan goedkope alcohol, magic mushrooms en happy pizza’s (stevig gekruid). Dagen worden er gesleten dobberend in een rubberen band op de rivier of languit crashend voor het scherm met eindeloze herhalingen van The Simpsons en Friends. Backpacker Walhalla, of een plek om te vermijden? Hangt van je stijl af …

In Vientiane besluiten we na wat gehannes met de tuk-tuk chauffeurs gewoon te voet van het busstation naar het centrum te gaan, volgens Lonely Planet slechts een tweetal kilometer. Onderweg stopt een ingeweken Australiër om ons een lift aan te bieden; sinds enkele maanden stoppen de bussen in een nieuw station dat zomaar eventjes acht kilometer van het centrum ligt. Australische vriendelijkheid bespaart ons zo een serieuze wandeltocht.
We hebben nog een hele dag in Vientiane, maar zijn compleet murw geslagen door de lange busrit en de knoop in onze darmen. Als we onszelf bijeen geraapt krijgen, verwennen we onszelf met lekker eten. De hoofdstad van Laos staat bekend om de vele gezellige en internationale cafeetjes en restaurants, en dat gaan we toetsen in de Scandinavian Bakery en een Indisch restaurant ‘Taj Mahal’.
Verdict? Zalig!

Een unieke driedaagse met The Gibbon Experience sluiten we samen met Becky af op restaurant in Huay Xai. We eten voor de verandering eens iets anders dan rijst. (Het eten is hier altijd lekker, daar niet van, maar de rijst komt ons nu al de oren uit, en we zijn amper een week in Azië.) Het geweldige Beer Lao smaakt nog beter dan anders en de pizza is zelfs best lekker! Daarna stopt de party fever echter al; tegen een uur of acht kruipen we doodop in ons bed … Tot we er uit worden geschud door een aardbeving. Natuurrampen lijken ons echt te achtervolgen (of ons voor te gaan). Aan de dodelijke aardbevingen in Christchurch, Nieuw-Zeeland en de zware overstromingen en de verwoestende cycloon Yasi in Queensland, Australië, waren we nog net ontsnapt, maar deze keer zitten we er middenin.
Logerend in een gammel guesthouse, op de 1^e verdieping, en met de aardbevingen van Nieuw-Zeeland en Japan in het achterhoofd, is het een zeer akelige ervaring. We zoeken bescherming in de deurpost, en als het beven gestopt is reppen we ons naar beneden, waar iedereen een beetje onwennig of lacherig staat te kijken. De beving duurt enkele tientallen seconden. Er is echter nergens schade te zien, en er lijkt ook niemand in paniek. Dus tja … terug naar binnen zeker? Nog de hele nacht zijn er stevige naschokken, een tiental.

‘s Ochtends lezen we dat het epicentrum maar op een zeventigtal kilometer van Huay Xai ligt (net buiten de grootste cirkel op de foto hierboven). De beving was met een magnitude van 6.8 zeer krachtig en de dodentol op dat moment werd geschat op 25. Ook al was het guesthouse geen toonbeeld van degelijke architectuur, we zijn opgelucht dat we niet nog in een boomhut sliepen, 25 meter boven de grond, zoals de nacht ervoor. Blij ook dat we enkel schrik hebben overgehouden aan de nacht.

Vandaag lezen we dat de dodentol van de aardbeving op 75 ligt. Sommige media hebben het zelfs over 150 doden, het dubbele. Dat er zo lang na datum nog geen duidelijkheid is over de exacte tol, zegt genoeg over de afzondering en de middelen van een land als Myanmar. (Ter vergelijking; de aardbeving in Christchurch werd geschat op 6.3 op de schaal van Richter, met 181 doden.)

En ter illustratie van het leven in Myanmar, hieronder een erg mooie documentaire van enkele jongelingen op tocht door het land.

Na twee dagen nietsen op de Mekong zijn we zo goed als volledig zen. Op het nippertje van het nirvana meren we aan in Huai Xai, de uitvalsbasis voor een drie dagen durende adrenaline-stoot. Na een overheerlijke banana pancake in ons guesthouse, steken we de straat over naar het kantoor van The Gibbon Experience waar we via een video leren dat het beschermen van de bedreigde gibbon aap kan door het nabootsen ervan. In een stuk ongerepte jungle werden een vijftiental ziplines gespannen, zodat je als bezoeker van het natuurpark als een aap tussen de kruinen van de bomen en over valleien kan slingeren. In één moeite installeerde men ook enkele knap gemaakte boomhutten om te overnachten. Het natuurpark, Bokeo Reserve, is een privaat stukje natuur, want bosbeheer is geen prioriteit voor de Laotiaanse overheid. Integendeel; er wordt in Laos massaal hout gekapt voor de Chinese en Vietnamese markten.

De reis naar het Bokeo Reserve is een avontuur op zich. 100% Laos: vol verrassingen. Eerst vertrokken we met twee jonge Engelse backpackers (vers van school), een Engels meisje (van onze leeftijd), en nog wat locals (waarvan één vrouw de zus van Elephant Man leek). De locals werden dan toch weer gedropt om plaats te maken voor vier stevige Noren. Een platte band aan een tankstation. En vooral: een avontuurlijke weg door de rivier en over de heuvels in de achterbak van een stevige 4×4. (Lees: een stevig rammelende 4×4.)
Waar de weg eindigt, een erg landelijk dorpje (nergens een baksteen te bekennen), nemen onze gidsen ons meteen mee voor een wel zéér stevige tocht naar de boomhutten. In het gezelschap van – op het Engelse meisje na – enkel mannen die ofwel dit traject alle dagen doen (de lokale gidsen), ofwel nog zeer jong en viriel zijn (de Engelse jongens), ofwel net een jaar in het leger hebben doorgebracht (de vier Noren), krijg ik al snel de kleur van een meer dan overrijpe tomaat.

De eerste ‘zipline’, in België beter bekend onder de naam ‘death ride’, doet snel de vermoeidheid vergeten: AAAAAAHIAAAAIAIAIAAIAAAAAAIIII. We zoeven over de vallei, over en tussen boomkruinen. De eerste boomhut op het traject is voor ons twee, en voor ons alleen. Daarbij komen ook twee gidsen die de komende dagen steeds voor ons paraat zullen staan en ons alvast verwennen met thee en lokale kokossnoepjes gewikkeld in bananenbladeren. Het kokend water voor de thee brengen ze aan via de zipline!
De boomhut heeft alles wat een doorsnee hotelkamer ook heeft: een bed (of toch een matras), douche, toilet en een klein keukentje, uiteraard alles in openlucht met een prachtig zicht (zie foto hierboven). De vermoeidheid van de toch wel zware tocht naar hier maakt dat we rap vertrokken zijn voor een siësta. Jurriaan laat zich niet kennen en gaat daarna nog alleen zippen. We kunnen dat hier op ons eentje doen in de wondermooie natuur.
Na een wonderlijke nacht te midden van duizendenden tsjirpende krekels, en geluiden van dieren waarvan we wellicht nog steeds het bestaan niet afweten, worden we ‘s morgens vroeg gewekt door onze gids. We gaan gibbons spotten en dat doe je best bij het krieken van de dag. Alleen al het zicht bij het zippen maakt dit meer dan de moeite waard: slierten mist die langzaam maar zeker oplossen tussen de bergen en de zon die als een rood-oranje bloedappelsien aan de horizon verschijnt. Met de gibbons zelf hebben we eerst minder succes, en we druipen af (of beter: zippen terug) naar onze boomhut waar de andere gids ons weldra ons ontbijt zal brengen. Opeens horen we de zingende gibbons in de jungle, en we reppen ons naar de plaats waar het geluid vandaan komt. En ja hoor, we zien enkele zwarte gibbons, slingerend van de ene boom naar de andere. Het gaat snel en echt dichtbij zijn we niet (een tiental meter), maar soit, we zetten het toch maar mooi bij onze wildlife tracker.
Na het ontbijt – rijst met groenten en een ei, zoals ongeveer alle maaltijden hier – trekken we met één van de gidsen weer de jungle in, om de andere boomhutten eens te gaan bekijken. Af en toe zippen, maar toch vooral heuvel op, heuvel af stappen. In de namiddag zippen we verder in de buurt van onze eigen boomhut en nemen we een kijkje bij de bouwvakkers die een volledig nieuwe boomhut voor 10 gasten aan ‘t installeren zijn. Een huzarenstukje: alle planken en materiaal wordt te voet en via de stalen kabels de jungle ingeloodst, er komt geen helikopter aan te pas. De zelf gebrouwen Lao Lao (een rijstwhisky die qua smaak aan wodka doet denken) houdt de arbeiders gaande. En wij mogen meeproeven. Straf!
Het is heerlijk om in het mooie late namiddaglicht en bij zonsondergang te zippen, we voelen ons de koning te rijk. En alweer vallen we als een blok in slaap, met als slaapliedje de geluiden van de Laotiaanse jungle.

De volgende dag horen we al vroeg de zingende gibbons, maar hebben we minder geluk bij het spotten. We moeten ons, al bengelend in het midden van één van de ziplines, tevreden stellen met een klein zwart puntje ergens in een boom. Na een ontbijt (jawel, rijst met …) maken we ons klaar om terug te keren naar de bewoonde wereld. De anderen, die we in die drie dagen bijna nooit hebben gezien, delen ons enthousiasme over de ongelooflijke ervaring.

In het dorpje wachten twee Nieuw-Zeelandse meisjes samen met ons op een rit terug naar Huay Xai. Eén ervan heeft een behoorlijke wonde aan de middenvinger en moet dringend naar het ziekenhuis. We moeten – naar Laotiaanse traditie – om één of andere vage reden nog een tijdje wachten, tot grote ergernis van de gewonde Nieuw-Zeelandse. Uiteindelijk zal ze pas in ‘t ziekenhuis van Huay Xai belanden een uur of vijf na haar ongeluk … We zien haar ‘s avonds terug. Onder invloed van een behoorlijke hoeveelheid pijnstillers ziet ze er opnieuw even ontspannen uit als wij na drie dagen zot-wijs plezier. En wie ons niet op ons woord gelooft, moet volgende video maar checken …

The Gibbon Experience op Vimeo.com

Een stad als Luang Prabang dien je in stijl te verlaten, dus nemen we de slow boat naar Huay Xai, een feeërieke reis op de Mekong die twee volledige dagen zal duren. De Lonely Planet gids raadt ons aan het motto “eerst zien, dan geloven” ten gronde toe te passen met verhalen over propvolle cargoschepen. We rekenen op de goedheid van de mens (of zijn gewoon naïef) en reserveren zonder checken een ticket in één van de travel agencies.
De volgende dag balanceren we elk met een grote en een kleine rugzak op een smal plankje dat het vasteland met de mooie, kleurrijke houten boot verbindt. We zoeken ons een plaatsje uit in de smalle, maar lange boot. De meeste reizigers doen dit traject in de andere richting, en erg veel locals zijn er vandaag ook niet: massa’s plaats dus. We ploffen ons neer op één van de autozetels, een contrast met de authentieke houten boot, maar comfortabeler dan een al even authentieke houten plank.
Het landschap glijdt langzaam voorbij: heuvels, zandstrandjes, rotsen, en af en toe een klein dorpje met enkele mensen die naast, in en van de Mekong leven. Deze levensader zorgt voor drinkwater, dient als snelweg, is een openbare badplaats en de vissen zijn een belangrijk onderdeel van het Laotiaanse dieet. De mensen op de oever staren ons wat beschaamd aan, zwaaien is niet gebruikelijk – slechts enkele enthousiaste kindjes doen er aan mee.
Rond zonsondergang meren we aan in Pakbeng, een klein dorpje dat als tussenstationnetje dient voor de boottrip. Het leeft dan ook van de (enkele) toeristen en doorgaand verkeer. We ontmoeten er tijdens het avondeten (heerlijke Tom Yum soep en vegetarische curry) twee Belgen en een Australische, Lisa. Het is super om Australische herinneringen boven te halen en Lisa weet ons wat meer te vertellen over de cultuur van de Aboriginals. De avond sluiten we af, begeleid door het getsjirp van duizenden krekels, onder een volle maan die de Mekong verlicht. Het was zo romantisch als het klinkt.
De volgende dag zit er nog minder volk op de boot dan gisteren, maar dat wordt dan weer gecompenseerd door gigantische zakken vol kleren, die ergens onderweg met man en macht gedropt worden in een klein dorpje. Lisa’s trip door Laos eindigt in Huay Xai en ze geeft ons tijdens de trip dan ook tips voor het vervolg van ons Laos-avontuur. (“Gaan we naar party en drugsstad Vang Vieng?”)
Haar laatste avond in Laos vieren we met een diner in restaurant ‘Riverview’, een mooi terras aan de oever van de Mekong. Aan de overkant, in Thailand, geven enkele overtuigde karaokezangers het beste van zichzelf, en wij mogen gratis meegenieten. Om 22u15 gaan we terug naar het guesthouse, waar ze ons al staan op te wachten zodat ze kunnen sluiten … Een echte party stad is het niet, maar wie maalt er om; morgen vertrekken we hier voor een driedaags apenavontuur …

Slow boat Louang Prabang – Huay Xai op Vimeo.com