It’s now been a full year since we returned from our trip through Australia, New Zealand and Southeast Asia. After having travelled incredible deserts & beaches, having met inspiring people and lived amazing experiences, we actually longed to come home. Weird, huh?
Here’s what Laura wrote down in the days after our return; so far unpublished.

After eight and a half months of traveling, meeting people from all over the world, working for a bit and having the most wonderful time, we’re now heading home.
“Are you happy to head home?”, people have asked us many times. Oh, yeah! But at the same time we feel regret: our adventure Down Under is over and now it’s back to the life we had before. We knew our trip would end the 13th of April and in the last weeks, we did count down, even though we were enjoying beautiful Laos and Cambodia.

It feels so good to see our family and friends back after all those months; we’ve missed them a lot. Our little niece Maïte has grown and changed so much; she’s so smart. Being 4 months old when we left, she was a small baby; now she runs around, understands simple sentences, is constantly pointing out what she sees, fools around. One thing hasn’t changed; she still gives us her beautiful smile. (Although Jurriaan first had to shave his backpacker beard for that.) You can imagine we spent -and are still spending- a lot of time with her and her lovely parents: my sister and brother-in-law.

So, what happened while we were away? Belgium hasn’t changed a lot: we still don’t have a government (it’s a world record!), the chocolate and beer are still mouth watering (O, did we crave for that! Westmalle Tripel, Tripel Karmeliet, Jupiler!), and in Gent people still flock to waterside terraces as soon as there’s a single ray of sunshine.

There’s a few little changes we did however notice; The new European numberplates, the diversity of people in the streets (black, asian, caucasian, punks, hip hop heads, …), and the fact that most Belgians ride a decent bike, unlike the crappy two-wheelers you see in Asia, or even Australia. After being in Australian cities and on the Lao and Cambodian countryside, it even appears to be relatively safe to cycle in Belgium. (Never would have thought I’d say that, being a target for fast cars every day cycling to work.)

So Belgium didn’t change that much. Did we? Think not. We didn’t leave because we were struggling with life-issues or because we weren’t happy with the lifes we lived, or to escape from something; we just wanted to go and see the world. Simple.
Being in Australia for more than half a year we are now true No Worries ambassadors. Living a life without worrying about what you can’t change is so relaxing and more enjoyable – as we eye-witnessed in Australia. While traveling we missed a lot, and most of all dear family and friends, so now we realise even more that they are so important for us.
One thing we didn’t miss at all, was telly (television for non-ozzies).

Seeing, exploring and experiencing beautiful countries and different cultures during several months broadened our horizon and was such a rich experience. It takes some effort -actually, it takes quite a lot of effort-, but it is so well worth it. Get out there!

To the dear friends from Australia and around, all the beautiful people we met, we definitely expect you all for a trip in Belgium! We can be your hotel and personal guides but above all it would be wonderful to see you back and chat about good old times ;). With a real good Belgian beer or Trappist, that is, off course.

Funny how much of this – one year later – is still true. The way we feel about the lucky lifes we live and the amazing friends and family we have.

An aurora (plural: auroras or aurorae) is a natural light display in the sky particularly in the high latitude (Arctic and Antarctic) regions, caused by the collision of energetic charged particles with atoms in the high altitude atmosphere (thermosphere). The charged particles originate in the magnetosphere and solar wind and, on Earth, are directed by the Earth’s magnetic field into the atmosphere.

Ha! “Lapland?” “Waarom?” Poollicht! Northern lights! Aurora borealis! Welk antwoord heb je nog meer nodig? Dat het er ook nog eens mooi is deed er bijna niet toe. Ik wou poollicht zien.

En we hebben het gezien; al hadden we het eerst wel niet door. We zaten ongeveer een 150 kilometer boven de poolcirkel (hoe hoger hoe meer kans op poollicht), en elke brochure zei: “Op een heldere nacht is er bijna 100% zekerheid op poollicht.”. Dus stonden we op heldere dagen, eenmaal de zon onder was – wat trouwens tergend traag gaat eind februari! – in de kou te turen naar de hemel. Geen lichtvervuiling; dus zagen we met de minuut meer al dan niet vallende sterren. Hier en daar wat wolkjes wel, en dus ook wat vlekken in de lucht.
Pas al we achteraf enkele foto’s checkten (sluitertijd 30+ seconden) zagen we groene tinten en hadden we door waar er zich poollicht bevond.

Bij een tweede poging was het echter véél actiever en duidelijker. Het was écht groen dat we zagen, geen ingebeelde vlekken, je zag duidelijk een band, soms twee, je zag het verschuiven. Geen twijfel aan. De bewijzen …

Wat wij ons nu niet meer afvragen over poollicht …

• Poollicht beweegt uiteraard trager dan in de time-lapse filmpjes waarvan je ‘t herkent. (Bovenstaand filmpje is het resultaat van ongeveer een uur foto’s nemen, foto’s van elk minstens 20 seconden sluitertijd.) Je kan het een beetje vergelijken met wolken op een rustige dag. Je ziet het niet meteen bewegen, maar als je even niet oplet zie je wel dat er ondertussen is iets verandert.
• De intensiteit van de kleur in het echt is minder dan hoe ze hier op foto/video staan. Ik schat dat je het zo’n 50% minder fel ziet.
• De groene kleur is het meeste zichtbaar, een rode schijn aan de randen is minder duidelijk. Paarse en/of blauwere tinten hebben we niet gezien.
• Meestal is poollicht in “banden” van oost naar west.
• Het heeft absoluut geen zin om vanuit je chaletje naar buiten te kijken om even te checken “of er vandaag poollicht is”, je moet buiten zijn, en je ogen laten wennen aan de donkerte en hopen op zo weinig mogelijk licht van de omgeving.
• Je ziet het, en toch geloof je ‘t nog niet. Magisch …

Als je je muis boven volgende link zet, en dan op het knopje duwt, kom je meer te weten over onze reis in Lapland: Vakantie in Fins Lapland plannen.

We zijn terug van een weekje Fins Lapland, waar we 9 dagen op wolkjes sneeuw hebben gelopen …

Hoe hebben we ons voorbereid?

Begin januari 2012 zijn we beginnen met zoeken naar en boeken van accomodatie en vluchten voor een trip die anderhalve maand later doorging (krokusvakantie, 18 – 26 februari). Kort op de bal, maar we hebben daar weinig problemen ondervonden. Behalve bij Lapland Reizen (Zuiderhuis), waar ze ons kortweg wisten te vertellen dat al hun formules volgeboekt zaten, zonder verder ook maar een beetje hulpzaam te zijn.

De Belgische krokusvakantie viel samen met een Zuid-Finse vakantieperiode; waardoor het waarschijnlijk wel iets drukker was in “toeristische” gebieden, al gebiedt de eerlijkheid ons te zeggen dat we daar weinig van hebben gemerkt.

Via finnishlakesidecabins.com vonden we een chalet in the middle of nowhere, 50 km verwijderd van de dichtstbijzijnde winkel, 150 km boven de poolcirkel, in Pulju, een klein dorpje aan de rand van een wilderness area. Exact wat we zochten; ver van alle drukte in ongerepte natuur een plaats voor ons twee, met alles erop en eraan. We betaalden 550 euro voor een weekje in deze chalet voor 4, mét sauna en open haard. Héérlijk. Absolute aanrader.

Met accomodatie die vastligt konden we daarna ook snel onze vluchten vastleggen. De zo goed als enige operator die op de Lapse luchthavens vliegt is Finnair. Vluchten uit België naar Lapland verlopen via Brussel en Helsinki. Rovaniemi is de zuidelijkste en grootste luchthaven in Fins Lapland; verder vliegen er nog burgervluchten op Ivalo, Enontieko en – de one-runway luchthaven waar wij op vlogen: – Kittila. Onze landing in Lapland verliep niet zo vlot; tot drie keer toe deed de piloot een approach om dan net voor we de grond zouden raken met volle geweld weer op te stijgen door een sneeuwbui/lage zichtbaarheid. Vierde keer goede keer, gelukkig; want na een uurtje rondcirkelen boven Lapland hadden we het wel gehad.
We boekten onze vluchten via de site van Finnair zelf (en dat was goedkoper dan via tour operators) voor 392 euro (per persoon, BRU-HEL en HEL-KTT, heen en terug).

Op weg naar Lapland overnachtten we 1 nacht in een Holiday Inn in Helsinki, omdat de keuze aan beschikbare vluchten en uren beperkt was, en omdat dat financieel (bijgevolg) wat interessanter uitkwam. Helsinki bezoeken deden we niet; al is het een ab-so-lu-te aanrader voor een city trip / stop over; dat weten we uit ondervinding, een eerdere rondreis in 2005. Nu was het motto: zoveel mogelijk sneeuw!

We huurden ook een auto voor een week. Redelijk essentieel als je naar the middle of nowhere wil trekken, minder essentieel als je in één van de ski resorts wil verblijven. (Ja er kan daar geskied worden; ik spreek me niet uit over de kwaliteit; al was ik er wel blij door verrast.) Boeken van de auto gebeurde na het boeken van de vlucht; de Finnair site gaf een overzicht van verschillende verhuurmaatschappijen en daarvan kozen we de goedkoopste wagen in de net-niet goedkoopste klasse. (Zoeken op andere sites naar huurwagens leverde geen betere resultaten dan via Finnair.) Nergens kregen we meldingen over rijden in de sneeuw, nood aan sneeuwkettingen, speciale voorzieningen tegen de kou; dus gingen we ervan uit dat dat allemaal wel in orde zou zijn …
Bleek ook simpelweg zo; aanvankelijk aarzelend rijden, tegen het einde van de week ook aan 80km/u over bevroren en onderbesneeuwde wegen scheuren.

Onze chalet was gehuurd tot zaterdagochtend; maar er was voor ons geen reden om niet tot het allerlaatst mogelijke moment in Lapland te blijven, dus boekten we nog een nacht in Hotel Levi Panorama in een ski resort tussen de luchthaven en Pulju in. Levi ligt naast een berg(je) van ong 600m; wat de Finnen heeft aangezet om er meteen een hoop pistes tegenaan te gooien. Niets vergeleken met de hoogtes in de Alpen, maar als we bovenop deze heuvel stonden waren we niettemin onder de indruk. Mooie vergezichten; maar vooral overal een metersdik sneeuwtapijt met witte sculpturen waar je amper nog de bomen in herkent.

Omdat zowat iedereen die we aanspraken voor tips voor Lapland vol lof sprak over een safari op de sneeuwscooter of slee-tocht met Huskies, boekten we ook dit nog op voorhand; via diezelfde Finnish Lakeside Cabins operator als de chalet.

And that’s it. Een vlucht, een auto om op bestemming te geraken, een dak boven ons hoofd en een folieke. Meer voorbereiding was er niet nodig. Ter plaatse huurden we nog cross country skis voor een week, zodat we all set waren voor een weekje ploeteren door sneeuw, sukkelen op cross country ski’s, zweten in de sauna, gloeien voor het haardvuur en staren naar poollicht.

Wat namen we mee?

Met 2 grote trekrugzakken, een grote fototas en een wandelrugzak waren we alvast even zwaar gepakt als voor een 9 maanden durende wereldreis; en dat lag dan vooral aan de skivesten en de lading thermisch ondergoed. Qua kleding hadden we ongeveer hetzelfde mee als voor een ski-/snowboardreis; misschien een extra fleece-truitje. Het is er toch net iets kouder. Onze standaard wandelschoenen (stevig en waterdicht) voldeden ook ruimschoots en specifieke sneeuwschoenen waren niet nodig. Kou hebben we enkel gehad als we een tijdje stil stonden buiten; weer beginnen wandelen of langlaufen bracht al snel de warmte terug. Al bevriest de waterdamp die je uitademt bij -15° celsius wel aan je wenkbrauwen en haar. Schoon zicht.

Wat we extra meekregen van Jan was een fiets/wandelgps. Omdat stafkaarten ons bij die koude, mogelijke sneeuwval en vooral ondergesneeuwd (en dus bijna onherkenbaar) landschap nogal nutteloos leken, en omdat een iPhone/smartphone batterij drie keer niets waard is bij Lapse temperaturen (zo verzekerde de toeristische dienst van Levi ons), hadden we een iets robuustere GPS mee. We hadden geen gedetailleerde kaarten van de regio, en wandelden vaak gewoon in het wilde weg (vaak in sporen van sneeuwscooters), op gevoel, met de zon als indicatie en de GPS als veiligheid voor mochten we de weg kwijtraken.

Voor foto’s van het poollicht had ik een Canon EOS 500D reflexcamera bij (+ statief, + timer), voor foto’s tijdens het wandelen/langlaufen hadden we een compact camera, en voor de sneeuwscooter- en huskytocht had ik een GoPro Hero 2 geleend van Lieven.

En, hoe was ‘t?

Bahahaha. Zalig uiteraard. Ik ga de foto’s voor zich laten spreken.

Het moet gezegd; de vorige blogpost over werking en controle van een auto viel té uitgebreid uit om nog het label “voor dummies” te dragen. Hier een versie die je je misschien makkelijker herinnert als je in panische toestand in the middle of nowhere vastzit.

(via)

Onze derde ochtend in Ban Na Hin hebben we meer geluk met het vinden van een geslaagd ontbijt: de banana pancake smaakt. (De banana pancake, een dikke pannenkoek met banaan in het deeg, is in Laos alomtegenwoordig, al twijfelen we of de Laotianen ze zelf vaak eten; zij houden het ongetwijfeld bij rijst.) En we genieten vooral van veel en lekker hete thee. Thee is gedurende de afgelopen 8 maanden zowat het enige product waar we niet hebben proberen op beknibbelen; opstaan, een potje water opzetten en genieten van een heerlijke Twinings Earl of Lady Gray maakt het begin van de dag zoveel mooier.
We reizen vandaag verder met als bestemming Pakse, de laatste grote stad in Zuid Laos (70 000 inwoners). Vooraleer we vertrekken moeten we echter nog op zoek naar een vermiste kous. Het duurt even voor we de meisjes in het restaurant/bar/guesthouse/wasserette, waar we gisteren onze zak vuile kleren dropten, het probleem uitgelegd krijgen, en ondertussen tikt de tijd tot vertrek van de enige tuk-tuk richting bestemming iets te snel weg. We zitten al achterin de tuktuk en de motor is net gestart, als de dochter komt aangelopen met de kous.
In tegenstelling tot de heenrit naar Ban Na Hin rijden we nu in vol daglicht terug richting Mekong. Zo zien we iets van het ons beloofde mooie landschap; een groen en heuvelachtig karstlandschap met scherpe pieken. We klimmen tot op mooie hoogte en hebben zicht op de vallei waar we gisteren op ons brommertje doorsjeezden. Een hele rij vrachtwagens is ook gestopt, maar niet voor het uitzicht. De vrachtwagens blokkeren opzettelijk de weg; hier wordt gestaakt. Onze tuktuk is echter zo klein dat de chauffeur hem er nog overal kan tussen laveren; op millimeters van andere auto en grachten, dat wel. Tijdens deel twee van de rit naar Pakse, weer op de bus, zien we mijn (schele) adonis terug, en deze keer heeft hij niet enkel passagiers en kuikens bij; vandaag vervoeren we ook enkele honderden kilo’s aubergines en is het dak volgeladen met roze wc-papier. (Hoeveel zou een Lijnkaart voor 2000 rollen toiletpapier kosten?)
In Pakse aangekomen regelen we een kamer en spurten naar een lekker Indisch avondmaal, eindelijk eens iets anders dan rijst, kool en wortel. Na een dag bekomen (vooral Jurriaan’s maag- en darmstelsel ligt overhoop met de lokale keuken), souveniers kopen en fruitshakes drinken, gaan we dagtrippen.

Samen met een Amerikaans koppel en onder begeleiding van een behoorlijk goed Engels sprekende gids en een eigen chauffeur, worden we rondgeleid op het Bolaven Plateau, de hoogvlakte ten oosten van Pakse. Marc en Amy zijn ongeveer onze leeftijd, wonen al anderhalf jaar in Beijing en reizen nu in drie maanden – tussen twee jobs – doorheen Zuid-oost Azië. We zitten al snel op eenzelfde golflengte en babbelen honderduit over hun ervaringen in China, onze reis tot nu toe, en dromen voor later.
We stoppen aan een aantal watervallen, die gezien het droge seizoen vrij bescheiden zijn. Eigenlijk vallen ze in het niets, vergeleken met de kolkende watermassa’s van de Atherton Tablelands, maar hier valt er tenminste te zwemmen. Doet ferm deugd!
De gids leidt ons ook rond op een lokale markt; het is de grootste voedselmarkt in de wijde omgeving en we zijn er de enige toeristen. Terwijl de gids zijn uitleg doet, roert hij langzaam in een vreselijk stinkende pot zelfgemaakte vissaus; we proberen geïnteresseerd te kijken, maar de walgelijke aroma’s die door zijn roeren vrijkomen doen ons toch afkeurende blikken trekken. Er volgt nog een rondleiding op een thee- en koffieplantage en met een kop Laotiaans-Hollandse espresso babbelen we verder met Marc & Amy. En dat zetten we ‘s avonds verder bij nog eens lekker Indisch eten. Zij gaan verder naar het noorden, wij zakken af richting zuiden, dus spelen we elkaar tips door voor onze laatste dagen in Laos …

Bovenstaande kaart uit 1946, gebaseerd op details van een geograaf uit 1920, illustreert hoe vruchtbaar Australië is. Zo goed als niet dus.

This map reflects the theories of professor Griffith Taylor of the University of Sydney, who in the 1920s argued that the settlement of Australia be limited to its non-tropical coastal regions. In a sense, prof. Taylor was right. Today, 90% of Australia’s population lives within 50 km (31 mi.) of the coast, mainly in the areas vertically shaded on this map. The country’s interior is devoid of settlement, and almost uninhabited.

But prof. Taylor was also wrong, not in the least from the viewpoint of the Aborigines, who did not view Australia merely as a mainly unarable (93%) and largely ungrazeable continent. In their songlines, even the harshest bits of desert have relevance, and are habitable – if only for their traditional hunter-gatherer lifestyle.

Je kan de kaart ook in een politieke context plaatsen; in de jaren ’20 was er behoorlijk wat angst voor immigratie, vooral vanuit Azië. Deze map past natuurlijk perfect in het verhaal dat toen werd opgehangen. Maar ook toen we net een week in Darwin, Australië waren, zagen we verschillende auto’s rondrijden bestickerd met “Australia is full”. Compleet van de pot gerukt, dachten wij: nog niet dubbel zoveel mensen als in België op een oppervlakte 250 keer zo groot. Al is de werkelijkheid uiteraard iets genuanceerder.

In elk geval, in die grote nutteloze lege cirkel daar links, leefden wij enkele van onze mooiste dagen op deze reis.

(bron, via)

We zijn in Vientiane, de hoofdstad van Laos, en vragen ons af of we op dit uur van de dag – het is al na de middag – nog een bezoek kunnen brengen aan de morning market. Geen probleem; de marktgebouwen zijn nog steeds volgestouwd met eighties kleren en goedkope elektronica. We laten de fake iPhones links liggen en nemen al snel de bus verder richting zuiden, naar Ban Na Hin. Ik verlekker me op de knappe busbegeleider. Want na tien dagen Azië, en aldus een schrijnend gebrek aan knappe mannen (metgezel uitgezonderd), ben ik naarstig op zoek naar mannelijk schoon. Ik blijk echter redelijk wanhopig te zijn – of zo beweert Jurriaan toch; volgens Jurriaan is het ne schelen otter. Makkelijk praten, met al die knappe vrouwen hier.
De busreis is deze keer meer volgens Aziatische standaarden: een vuile en rammelende bus die maar traag vooruit kruipt omdat de chauffeur werkelijk overal stopt. Thaïse karaoke en een plastiek zakje met levende kuikentjes op de zetel naast ons, houden er de sfeer in.
Na onze mislukte met-de-bus-naar-Vang-Vieng-ervaring herhalen we de chauffeur tot vervelens toe waar wij willen afstappen; mét resultaat. We stappen over in een ander busje, dat ons na ruim een uur aan onze uiteindelijke bestemming afzet: Ban Na Hin.

Na wat rond strompelen doorheen het kleine Ban Na Hin, belanden we in een voor ons ongezien chique guesthouse. Geen houten plank met een deken als matras maar een echt en comfortabel bed. (En lekker dikke kussens en een geweldig donsdeken.) Dit heerlijke comfort, voor een kleine 8 euro, is welgekomen na een hele dag bus … We bekomen van de rit met kitcherige karaoke en Thaïse feuilletons op tv; acting like locals. We laten het ons welgevallen en houden de volgende ochtend een sleep-in: genieten van de warmte terwijl buiten grijze regenwolken domineren. Ons ontbijt is koude, naar chieken-smakende thee en droog brood met wat watermeloen; het resultaat van 10 minuten sukkelen in kaduuk Engels en nog kaduker Laotiaans. Later op de dag informeren we ons in de toeristische dienst over een trip naar de Kong Lo grotten, de reden van ons bezoek aan dit dorp.

Ondanks een zwaar op de maag liggende banana pancake, schieten we de volgende dag sneller uit de startblokken. En dat heeft alles te maken met de scooter die we huren. In ware Johnny-en-Marina-style tsjeezen we zo’n 40 km voorbij kleine dorpjes met enthousiast zwaaiende kindjes richting the Kong Lo Caves.
Aan de Caves zelf heisen ze ons in fluoroze reddingsvesten. In een gemotoriseerde kano en met twee gidsen varen we de 7,5 kilometer lange grotten binnen. Af en toe stappen we eens uit om stalagtieten- en mieten te bekijken, omdat het water te ondiep is, of omdat we een klein watervalletje moeten overwinnen. Het is een adembenemende tocht, vooral omdat de Kong Lo Cave zo geweldig groot is! Er lijkt geen einde te komen aan de tocht onder de grot.

Het middageten is alweer een ware onderneming door de taalbarrière. Gebarentaal en tekens helpen niet, zodat ze er de expert Engels van het dorp moeten bijhalen. Die blijkt ook niet echt zo gespecialiseerd in de taal, maar we kunnen hem op z’n minst duidelijk maken dat we geen vlees of vis moeten hebben. Jammer dat onze kennis van het Laotiaans nog steeds niet verder reikt dan “khob chai”, “dank u”.
De kindjes die er rond lopen zijn allerschattigst, de jongen haalt zijn beste rekenkunsten boven om uit te rekenen hoeveel we hen moeten.
En dan weer richting Ban Na Hin, waar we nog wat van Little Britain doen en uit pure luiheid en snakkend naar Westers voedsel een mango en elk een pakje chips als avondeten eten.

Honderden – neen duizenden!, neen miljoenen!! – keren hoorden we hoe jaloers mensen wel niet waren op ons avontuur. Toen we onze reis aankondigden, was dat zonder twijfel de meest gehoorde reactie. En ook nu we terug zijn en het aantal “en-zijde-’t-al-gewoon”-tjes stilaan mindert, is het niet ongewoon dat mensen hun frustratie met ons delen; “Ouh, dat zou ik ook graag gedaan hebben!”. En dan begint het: “Maar …”

… ik wil een huis kopen / ik heb een huis gekocht!

Behoor je tot de eerste categorie, dan is het erg simpel; Staak de huizenjacht en koop dat ticket! Het was door zelf enkele huizen te gaan bekijken dat wij plots dachten: nu of nooit, en zo tot het besef kwamen dat we eigenlijk liever (eerst) iets van de wereld wilden zien. Nu, een jaar later, zitten we inderdaad nog steeds in ons zelfde huurappartement, ‘geld weg te smijten’ (zoals vele Belgen-met-baksteen-in-de-maag ons doorsteken), en dat is natuurlijk een feit; maar het is hier wel verdomd gezellig en liever wat geld wegsmijten dan zo’n mooie ervaring.
En zelfs al heb je al een (al dan niet zware) lening voor een gezellig huisje-met-tuintje, niet getreurd. We zijn in Australië het levende bewijs tegengekomen: een koppel uit het Leuvense dat twijfelde tussen hun huis afwerken en enkele maanden komen rondtrekken maar daar eigenlijk niet lang moest over nadenken. Ook grote zus Lies vertrok voor twee jaar naar Los Angeles en verhuurde in tussentijd gewoon haar nieuw gekochte huis.

… ik heb geen geld!

Als je reist, doe je geld op. Hoeveel geld heb je voor een groot deel zelf in de hand. Bij ons ging het er bij periodes héél spaarzaam aan toe. We kochten enkel witte producten kopen. Vergeleken continu prijzen en producten. Aten elke dag het goedkoopste en niet erg smakelijke sponsbrood, muësli met melkpoeder of droge koeken. Het doet een mens watertanden naar al het lekkers dat we thuis gewoon zijn. Maar het is het allemaal zo heel erg waard. Rondrijden in adembenemende landschappen, ‘s morgens met de zon wakker worden en vanuit je rijdend huis de dag ziet beginnen; meerdere maanden lang was dat onze luxe.
De occasionele uitspatting (een pot spaghettisaus van een goed merk, aubergines gebakken in een halve liter olijfolie, een rijkgevulde pizza na een week zonder vers eten, of een zalige fles wijn), smaakten er des te beter door.
Wij werkten tijdens onze trip relatief weinig (alles samen een zestal weken op negen maand) omdat we er wilden uithalen wat er in zat. Maar werk je enkele weken meer dan heeft dat al een enorme invloed op je budget. Je kan werken voor loon – dan moet je uiteraard een visum hebben waarmee dat je dat mag -, maar ook werken in ruil voor accommodatie en/of maaltijden is niet ongewoon.

… ik ben alleen!

Wij waren met z’n twee en dat heeft zo zijn voordelen. Je deelt je ervaringen (negatief en positief), je hebt iemand om op terug te vallen en je deelt kosten. Dat het ook alleen kan, bewijst Annelies, samen met een aanzienlijk deel van de backpackers. Soms lijkt het zelf alsof ze in de meerderheid zijn, jongeren die er alleen op uit trekken en onderweg massa’s vrienden maken. Met z’n tweeën ben je minder geneigd om snel contact met medereizigers en locals te leggen, maar dan nog gaat dat altijd supervlot … Je zal op reis zelden alleen zijn.

… mijn vriend(in) wil zoiets niet doen!

Heb je een relatie en staat je vriend(in) niet meteen te springen voor een avontuur aan de andere kant van de wereld? Ook daar zijn oplossingen voor: op een gegeven moment heb ik Jurriaan medegedeeld “Ik wil naar ‘t buitenland. Ga je mee of niet?” met het idee dat ik desnoods wel alleen zou gaan. Na enkele weken wennen aan het idee en dankzij mooie verhalen van andere backpackers was Jurriaan uiteindelijk al bijna enthousiaster dan ik om te vertrekken.

… ik heb vast werk!

We betalen met z’n allen geweldig veel belastingen in dit deel van de wereld, maar soms ben ik daar o zo blij mee: als ik naar de dokter moet, als ik naar school ging, of in dit geval: als je even een pauze wil inlassen in je carrière en tijdskrediet opneemt. Het is zelfs een recht. Een andere optie is verlof zonder wedde: ik kwam met mijn werkgever overeen dat mijn vast contract voor één jaar geschorst werd. Ik word dus niet uitbetaald, heb geen uitkering maar ben zeker dat ik mag terugkomen. Meer over tijdskrediet, loopbaanonderbreking en verlof zonder wedde.

… ik wil of heb kinderen!

Met kinderen lijkt het inderdaad geen simpele opgave. Bv. in een ontwikkelingsland als Laos zou ik niet graag zwanger of met een klein ukje rondlopen; als er iets foutloopt, zijn ziekenhuizen uren verwijderd. Anderzijds zagen we in Australië wel af en toe gezinnen rondtrekken waarvan de kinderen ‘s ochtends les kregen van mama en papa en ‘s namiddags het nationaal park konden verkennen. Het is dus mogelijk …

Dus als jullie écht jaloers zijn op de verhalen hier, doe er dan iets mee! Een vliegtuig, auto, fiets of trottinet en een beetje lef is écht alles wat je nodig hebt om op reis te vertrekken.

(Photo by Cade Buchanan)

Na enkele duizenden kilometers dirt road, honderden kilometers 4WD tracks en tientallen kilometers ploeteren door los zand, weten we vandaag nét dat ietsje meer over off road rijden dan voor ons vertrek. Tijd om enkele tips op een rijtje te zetten. (Ook een beetje op vraag van David en Griet. *hat tip*)

Toen we plannen maakten voor onze Australië-reis, wisten we al zeker dat we daar met een 4×4 wilden rondcrossen. Niet dat we daar enige ervaring mee hadden, maar onze trip door Amerika had ons geleerd dat de mooiste en bijzonderste plekjes vaak enkel maar met een stevige jeep te bereiken zijn. Laat er geen twijfel over bestaan dat dat in Australië nog meer het geval is. Australië rondreizen in een jeep was de beste beslissing die we hebben genomen, en absoluut de extra kost waard.

Wat kan een jeep?

Eigenlijk per toeval, deed ik een jaar voor ons vertrek een dagcursus 4×4 in Eindhoven, Nederland. Een collega had toen plannen voor een trip door het rode continent en wou voorbereid zijn. Zelf hadden we nog geen idee van onze bestemming, maar een dag crossen met wat vrienden zag ik zeker zitten.

Wat me meest bijblijft van die dag, is de verbazing over de mogelijkheden van een 4×4! Hellingen, modderpoelen en andere hindernissen waarvan ik dacht “dat doe ik nooit!”, bleken toch haalbaar. “The key to success” daarbij was geduld, rustig blijven en weten wat je doet. We voelden ons die dag kleine kinderen die zich uitleefden met groot speelgoed. Compleet wacko!

Enkele van de dingen die we die dag uitgelegd kregen:

• Hou je handen/armen/hoofd altijd binnen de wagen. Mocht je kantelen, is dat de enige manier om zeker te zijn dat je ze/het niet kwijt raakt.
• De meeste ongelukken en fouten gebeuren ook bij het off road rijden puur door een te hoge snelheid.
• De lage versnelling van een 4×4 is zo sterk dat je vaak puur rijdt door met je koppeling te spelen, ipv. gas.
• Het is niet omdat iets niet van de eerste keer niet lukt, dat het bij een tweede, derde of tiende poging niet kan. Vooral rustig blijven is de boodschap.
• Stap uit en wandel eerst over de moeilijke stukken. Probeer in te schatten of je truck erover geraakt en hoe.
• Moet je door water? Check dan eerst hoe diep het is, hoe sterk de stroming is en hoe vast de ondergrond.

Jasper maakt een verslag van die fed geile dag: 4 J’s Off The Road op Vimeo.com

Is die cursus achteraf nuttig gebleken op reis? Absoluut. Had het zonder ook gekund? Absoluut. Maar ‘t was vooral dikke fun :).

Een goede auto

Vereiste 1 voor off-road plezier is uiteraard een goeie auto. In Automechaniek voor dummies hebben we onze eigen tips voor het vinden van auto’s en onze checklist voor het keuren van auto’s opgeschreven, net nadat we Stevie kochten. Lees er gerust eens die gids op na, en maak jezelf voor vertrek op z’n minst een beetje vertrouwd met de mechaniek van een auto.

Meer?

Verder in de reeks over “Australië per 4WD” volgen (in de komende weken) nog artikels over:

• Wat neem je mee? Over campinggerief, reserve-onderdelen en proviand.
• Waar rijd je over? Over de types wegen in Australië
• Zorgen voor je banden. Over het bandenspanningen.
• Rijtips voor een 4×4. Over veiligheid, plezier en uit-de-shit geraken.
• Problemen? Over wat te doen in noodgevallen.
• Onderhoud. Over zorgen voor wat nog rest van je vijfdehands auto.

Hou deze blog in de gaten …

Onze eerste echte busrit door Laos is niet van de poes. We hebben ook de wilde verhalen over heroïsche ritten met onverwachte wendingen (en vooral veel vertragingen) gehoord, maar toch wagen we ons in één keer van Huay Xai naar Vang Vieng, wat officieel 20u zal duren. Zelf rekenen we er alvast nog enkele uren bij.

Aangezien de meeste backpackers kiezen voor de nachtbus naar Luang Prabang, zijn we bij vertrek de enige Westerlingen in het busstation. We delen de verrassend chique bus (mét airco) met een tiental Laotianen en een verdwaalde 60-jarige Pakistaan. Die laatste vraagt tot vijf keer toe of dit wel de bus is naar Vientiane, hoe het stadje heet waar we zijn vertrokken en hoe dat dan wel gespeld wordt. Niet dat we het zelf allemaal zo goed weten; waar de bus stopt, wanneer we juist aankomen, of, hoelang en waar we halt houden voor plas- en eetpauzes; we hebben er het raden naar. Beste manier om om te gaan met de Lao mentaliteit? Take it as it comes.
(Tip: Lokale bussen stoppen erg vaak, meestal gewoon op aanvraag waar mensen willen uitstappen of opstappen. Zogenaamde VIP bussen zijn niet meteen luxueuzer, maar vaak iets directer. Oh, en … je koopt geen ticket voor een zetel, en je koopt ook geen garantie over tijdstip van aankomen. De enige garantie van je ticket is dat je er *ooit* zal geraken.)
Na enkele uren rijden verspert een kolossale boom de weg, waardoor we een klein uurtje vertraging oplopen. En ook de gevolgen van local food laten zich voelen: Immodium brengt de redding tijdens de busrit. Maar los daarvan zijn we bijna teleurgesteld dat alles zo vlot verloopt: geen pech onderweg, genoeg plaats op de bus, de airconditioning werkt (… zelfs wat te hard), de chauffeurs wisselen elkaar regelmatig af, stoppen geregeld voor korte pauzes en hebben een – relatief – veilige rijstijl. (Lees: lang en vaak genoeg toeteren zodat iedereen al lang de berm is ingevlucht eenmaal je voorbijvliegt.)

Als we in de vroeger uurtjes aan de enige die een klein mondje Engels spreekt vragen of we bijna in Vang Vieng zijn, blijkt dat we er al een dik uur voorbij zijn. Ze stellen voor ons af te zetten en een taxi terug te nemen, maar daar hebben we nu ook niet zoveel zin in. We besluiten Vang Vieng over te slaan, en zijn daar nu ook niet zo rouwig om. Het stadje staat vooral bekend omwille van een overvloed aan goedkope alcohol, magic mushrooms en happy pizza’s (stevig gekruid). Dagen worden er gesleten dobberend in een rubberen band op de rivier of languit crashend voor het scherm met eindeloze herhalingen van The Simpsons en Friends. Backpacker Walhalla, of een plek om te vermijden? Hangt van je stijl af …

In Vientiane besluiten we na wat gehannes met de tuk-tuk chauffeurs gewoon te voet van het busstation naar het centrum te gaan, volgens Lonely Planet slechts een tweetal kilometer. Onderweg stopt een ingeweken Australiër om ons een lift aan te bieden; sinds enkele maanden stoppen de bussen in een nieuw station dat zomaar eventjes acht kilometer van het centrum ligt. Australische vriendelijkheid bespaart ons zo een serieuze wandeltocht.
We hebben nog een hele dag in Vientiane, maar zijn compleet murw geslagen door de lange busrit en de knoop in onze darmen. Als we onszelf bijeen geraapt krijgen, verwennen we onszelf met lekker eten. De hoofdstad van Laos staat bekend om de vele gezellige en internationale cafeetjes en restaurants, en dat gaan we toetsen in de Scandinavian Bakery en een Indisch restaurant ‘Taj Mahal’.
Verdict? Zalig!