Odnoszę wrażenie, że Jacek zapędza się w swojej wizerunkowo-komunikacyjnej piaskownicy. Każdy blog musi mieć strategię? Blogerzy amatorzy odejdą do lamusa? Nie przebiją się blogi niszowe? WTF?

Moim zdaniem blogerzy w ogóle nie mają szans za pomocą bloga przebić się do mainstreamu. Istnieją tylko dwa sposoby na zostanie sławnym blogerem:


Jeśli ktoś pisze sobie notki, siedząc w domu z nadzieją, że go dostrzegą i znajdą to powodzenia. Może być całkiem oryginalny, dość inteligentny, odkrywczy, mieć fajny warsztat, a i tak pewnie media się nimi zainteresują, bo to one w gruncie rzeczy są hermetyczne, nie blogosfera. Blogi dyskutują z innymi blogami oraz starymi mediami, stare media tylko same ze sobą.

Mam wrażenie, że blog dla mało których dziennikarzy to coś ważnego, coś co samo w sobie może zbudować autorytet. Nikt nie traktuje człowieka poważnie, jeśli jest jedynie blogerem. No, chyba, że jest blogerem kontrowersyjnym, wtedy ewentualnie można się nim zainteresować. Ale chyba nie o to chodzi?

Jacek twierdzi, że nie przebiją się blogi niszowe, nie przebiją ogólne, nie mają szans blogi prowadzone przez niewytrwałe mimozy. Czyli jakie mają? Pisane przez kolesi zafiksowanych na punkcie autokreacji, którzy każde zdanie i każdy obrazek we wpisie umieszczają z pełną świadomością wizerunkowych konsekwencji? Czy może po prostu blogi ludzi, którzy zwyczajnie mają coś do powiedzenia?

Na szczęście sieć to ogromny długi ogon. Można tu machnąć ręką na mainstream, pisać o mega niszowych sprawach i zdobyś szacunek swojego małego światka. Czy to w gruncie rzeczy nie jest lepsze i cenniejsze od poklasku tłumu? Tyle razy Jacek mówi o przełomie w komunikacji, o zmianach, nowych mediach, a koniec końców broni typowo hierarchicznego modelu, w którym profesjonalny bloger przemawia do mas. Gdzie tu różnica, poza zmianą z papieru na bity?

Piszę trochę emocjonalnie, bo zaczynając pisać tego bloga myślałem podobnie - trzeba być konsekwentnym, zdobywać komcie, czytelników, lansować się. Dzisiaj już tak nie myślę, uważam, że dużo cenniejsze są zwyczajne, szczere notki, bo takie tylko dają szansę na poznanie autora, a to w końcu najcenniejsze i unikalne w blogowaniu.

Z różnych opinii wyłania się obraz powszechnego braku akceptacji dla Śledzika. Jeśli chodzi o argumenty, to jest tu już nieco gorzej. Większość uważa, że nazwa jest kiepska, kojarzy się (w zależności od skłonności do imprezowania) od ryby po wódeczkę. Inni psychologicznie uzasadniają, że śledzenie nie kojarzy się z komunikacją. Inni snują spiskowe teorie (n-k nas wyzyskuje, podpisało umowy z celebrytami na śledzenie, zarabia jakoś na śledziu, więc go nie wyłączy itp.). Słowem, praktycznie nikt nie dyskutuje o meritum.

Kilka rzeczy w związku ze startem Śledzika mi się nasunęło.

• Nasza Klasa nie wyciągnęła wniosku ze startu prezentów. Wtedy też mieliśmy do czynienia z buntem, jednak wtedy wszyscy sobie go zracjonalizowali naturalnym oporem przed zmianami. Może jednak można było zrobić więcej, żeby lepiej przygotować użytkowników do przyjęcia nowej funkcji?
• Nie bardzo rozumiem, po co śledzik powstaje jako osobny produkt? Dlaczego nie zdecydowano się na włączenie funkcjonalności statusów po prostu w news feed naszej klasy? Nie wiem, czy Nasza klasa jest serwisem, który musi przyciągać dalej nowych użytkowników, wydaje mi się, że poza gronem haterów już prawie wszyscy tam są. Z drugiej strony - Facebook uruchamia wersję Lite, która jest trochę takim Śledzikiem, bo bez powiadomień z aplikacji, sama aktywność użytkowników. Więc może to jest kierunek?
• W sytuacji, gdy większość znajomych jest raczej bierna na Naszej Klasie nie ma problemu z posiadaniem kilkuset znajomych, nawet dalszych. Jednak, gdy do tych luźnych znajomych mamy wysłać jakąś informację o swoim życiu - włącza się jakaś blokada (przynajmniej we mnie). Na Śledziu nie piszę o tym, o czym na Blipie, ani nawet o tym, o czym na Facebooku, bo nie czuję się tam intymnie. Facebook to dla mnie rozmowa ze znajomymi w knajpie. Śledzik to stanie na balkonie i krzyczenie do całego osiedla.
• Oczywiście rozwiązaniem jest rozsądne dodawanie znajomych, ale teraz to już musztarda po obiedzie. Do tego dochodzi jeszcze powiadamianie o usuwaniu ze śledzonych, które uważam za kiepski pomysł.

Wydaje mi się, że specyfika Naszej Klasy niekoniecznie skazuje Śledzika na sukces. Na razie jesteśmy w fazie buntu, która powoli się kończy. Pytanie, czy wejdziemy do fazy użycia funkcji, czy raczej będziemy mieli do czynienia ze Śniętym Śledzikiem?

Komórki dzisiaj to już małe komputery. Sam odkąd kupiłem Nokie z Symbianem, korzystam z mobilnego internetu równie często co w domu. W ostatni weekend znowu bardzo mocno przydały się mapy od Google, Opera Mini pozwoliła mi sprawdzać rozkłady autobusów, Nimbuzz pozwolił mi odbierać wiadomości z GG… Ciągle problemem są stosunkowo wysokie opłaty za przesyłane dane, ale to powoli się zmienia (szczególnie za granicą).

A moja Nokia to i tak nic w porównaniu do możliwości, jakie mają iPhone i G1. Dzięki udostępnieniu dobrego API w systemach tych urządzeń, użytkownicy dostają dostęp do naprawdę zaawansowanych aplikacji. W tym numerze SDJ zostało omówionych kilka platform mobilnych.

Najciekawszy dla mnie był artykuł o programowaniu dla Symbiana (z wiadomych względów). Co ciekawe, po kilkuodcinkowym kursie jak programować dla Symbiana w C++, czyli jak tworzyć natywne aplikacje, tym razem pojawiło się omówienie Pythona! Python wkracza wszędzie, do sieci, a także jak widać do komórek. Przyznam, że tworzenie aplikacji w ten sposób wydaje się dużo, dużo mniej skomplikowane niż tworzenie natywnych programów. Poprzedni kurs (który czytałem dopiero od 2 części) był dużo bardziej “przerażający”.

Interesujący był też artykuł o technicznych aspektach mobilnego podpisu elektronicznego. Pewna rzecz mnie jednak zastanowiła - autorzy najpierw bardzo zachwalali szeroką dostępność tego rozwiązania, a następnie omawiali wyłącznie Windows Mobile. Todo: sprawdzić, czy podpis działa w innych urządzeniach, ktoś coś o tym wie? Mam nadzieję, że nie powtórzy się sytuacja z ZUS-owskim Płatnikiem, który długi czas miał tylko wersję Windowsową, a otwarty Harnaś musiał odpowiednie informacje wyciągać na drodze sądowej. Podpis w komórce może w końcu ruszyć temat, ale tylko wtedy, jeśli będzie szeroko dostępny.

Smutny obraz się z tego wyłania. Wychodzi na to, że każdy, kto stara się o pracę powinien o tej pracy wciąż opowiadać, pisać na blogu o sprawach zawodowych, na Facebooku mieć tylko znajomych z pracy, Twittera używać tylko do publikowania ciekawych linków… Nuda? No nuda.

Czy wy, jako pracodawcy, nie zatrudnilibyście człowieka, który na blogu wrzuca LOLcatsy? Albo człowieka, którego zdjęcie z imprezy krąży po sieci, a znajomi piszą mu niewybredne komentarze w profilu? A może nie zatrudnilibyście kogoś, kto wystawia odważne zdjęcia na fotce?

Wydaje mi się, że pracodawcy powinni się wykazywać rozsądkiem. Czy publikacja na blogów dziwnych zdjęć sprawia, że ktoś będzie mało wartościowy jako pracownik? W końcu każdy ma prawo do “prywatnego” życia w sieci, w którym nie myśli non-stop o tym jak dana publikacja wpłynie na jego pozycję zawodową.

A może to po prostu inny krąg kulturowy i u nas praca nie dominuje tak życia jak w USA?

Styczniowy numer SDJ doszedł do mnie w grudniu już, ale okres świąteczno-sylwestrowy nie sprzyjał zbytniej aktywności w ogóle, a zwłaszcza na blogu.

Ale za to przejrzałem numer dogłębnie w poszukiwaniu artykułu do recenzji. Tym razem dużo o Javie, Flashu itp, aż tu nagle - Pozycjonowanie stron, artykuł Wojtka Kłodzińskiego. O, to lubimy.

Artykuł oceniony na poziomie 1., całkiem słusznie, bo wszystko o czym autor pisze, to absolutne podstawy. Wiedzy niewiele, za to pojawia się bardzo dogłębny opis systemu Seo Adder. Instalacja, konfiguracja… Zapala się pierwsza żarówka - pół artykułu o podstawach SEO poświęcone jednemu programowi do dodawania linków do katalogów?
Druga żarówka:

Firmą profesjonalnie zajmującą się tematem, jest firma Enterso - lider na polskim rynku.

… i tu link do strony, na której można zamówić analizę serwisu pod kątem SEO.

Czytałem z niedowierzaniem. Patrzę na stopkę - nic nie sugeruje związku autora z reklamowaną firmą. Jednak szybkie Google i dowiaduję się, że autor jest założycielem i właścicielem firmy. Super, tylko dlaczego się tego zawstydził i nie pochwalił w stopce artykułu? Tym bardziej, że wykupił też dwie reklamy na całą pierwszą i drugą stronę (zaraz za okładką). Hasło na reklamie: “poczuj siłę reklamy”. Oj poczułem, poczułem…

Ciekawe ile taki pakiet kosztuje? I dlaczego nikt nie promuje kodeksu etyki wydawnictw papierowych? Jak rozumiem wiarygodność magazynu nie jest tak istotna, jak wiarygodność blogera?

A może ja dopiero przejrzałem na oczy, a takie rzeczy dzieją się codziennie, w każdym czasopiśmie?

Pomysł bardzo prosty - skoro już coś kupiłeś, lub trafiłeś na zakończoną aukcję (np. z Google) to dlaczego nie zaproponować Ci czegoś z podobnego działu? Może się skusisz na pokrowiec do telefonu, który właśnie nabyłeś? Albo jakąś inną książkę, zamiast tej, która jest niedostępna?

Takie chwyty od dawna stosują sklepy internetowe w celu maksymalizacji sprzedaży. Problem w tym, że Allegro to nie jest jeden sklep internetowy. Tak naprawdę, Allegro niczego nie sprzedaje (gdyby ktoś miał jakieś wątpliwości), a swoje zyski czerpie z małych firm, które działają za jego pośrednictwem. A co jest dobre na Allegro (zwiększenie ruchu na aukcjach → zwiększenie sprzedaży → zwiększenie wpływów z prowizji), nie koniecznie musi być dobre dla Sprzedających (którzy dzisiaj instalują sobie skrypty dające podobne funkcjonalności, tylko w obrębie własnego asortymentu). Albo niekoniecznie musi się im podobać.

W przypadku tej zmiany nie dokopałem się do pozytywnego komentarza na forum Allegro. Za to Ols stwierdził, że to zmiana korzystna dla Sprzedających. Ja nie jestem tego taki pewien, bo choć nowa opcja może zwiększy ogólny ruch na aukcjach i ogólne przychody, to nie sądzę, żeby pojedynczy sprzedający odczuli to w kieszeniach. A opór jest zrozumiały - w końcu ktoś kupuje u mnie, wybierając mój produkt, dlaczego mam go odsyłać do konkurencji? Choć teoretycznie aukcje sprzedającego mają mieć pierwszeństwo, to jednak komentarze wskazują, że system nie działa dobrze. Dodatkowo nie ma jak sprawdzić, ile ludzi przyszło z tego systemu na nasze aukcje, więc nie ma jak stwierdzić, czy jest jakiś zysk, który rekompensuje potencjalną stratę klienta. Dzisiaj Allegro to często sposób na życie niejednej firmy, a konkurencja w pewnych sektorach jest naprawdę ostra, więc każda przewaga konkurencyjna jest pożądana. Nie dziwię się, że w takim kontekście nowy system nie wzbudził zachwytu.

W całej tej sprawie jest jeszcze jeden ciekawy wątek - mianowicie ton komentarzy niezadowolonych użytkowników. Na przykład: “nikt nie pytal mnie o zgode na taka opcje!”, “To ja poproszę kasę za reklamę na mojej stronie tych INNYCH sprzedających.”,” ŻĄDAM USUNIECIA OBCYCH ODNOŚNIKÓW Z MOICH AUKCJI!!!!!!!!!!!!” itp.

Jest to ton osób szczerze przekonanych, że coś im się należy z tytułu używania Allegro. Podobny ruch można było obserwować w przypadku Naszej-Klasy po wprowadzeniu płatnych funkcjonalności. Po pewnych czasie używania serwisu użytkownicy czują się jego “współwłaścicielami”. Każda zmiana powoduje opór, bo zawsze jest ktoś, komu nie jest ona na rękę.

W przypadku Allegro dochodzą do tego jeszcze poważne pieniądze. Nasz aukcyjny monopolista słono każe sobie płacić za każdy wystawiony przedmiot, co w pewnym stopniu rzeczywiście usprawiedliwia roszczenia sprzedawców. Bez nich wszak nie byłoby zarobków i pieniędzy na kolejne spoty telewizyjne, akcje sponsoringowe, eventy promocyjne (jak loty balonem), czy zafundowanie fontanny z czekoladą i lodowych rzeźb na prowadzonej przez Artura Andrusa gali na Spotkaniu Allegro. Mimo tego nie widać oznak symbiozy. Na miejscu Allegro raczej dopieszczałbym kury znoszące złote jajka, niż wpychał im do ręki argumenty przeciwko sobie. Może to rosnące niezadowolenie sprzedawców jest szansą dla kogoś, kto miałby ochotę (i siłę) pokonać Allegro? O ile to w ogóle jest na tym etapie jeszcze możliwe.

UPDATE: Zgodnie z wypowiedzią jednego z administratorów, chronić interesy sprzedawców ma fakt, że proponowane produkty są z innej niż aktualna kategorii.

Także rozpowszechniajcie go na blogach i wśród znajomych, może dzięki niemu łatwiej będzie odpowiadać na pytania jak się używa blipa i do czego on służy…