Zawężanie definicji anarchizmu do jego głównych 2/3 nurtów (akolektywizmu, aindywidualizmu i asyndykalizmu) to idiotyzm – każda ideologia, która zakłada zniesienie państwa wlicza się w poczet anarchizmu, którego istotą jest zniesienie państwowego monopolu na przemoc – pod tę etykietkę akapiści ewidentnie podpadają.

Jeżeli ktoś, tak jak ów Maciej De ograniczy to słówko do tych trzech “szkół”, to gdzie zaklasyfikować całą resztę?

Czym się różni od państwowego zamordyzmu, proponowane przez Rothbarda, prawo do podejmowania ostatecznych decyzji dotyczących „swojej” własności przez „właściciela” nawet jeżeli dotyczy to także innych osób, w jakiś sposób z nią związanych (np. pracowników najemnych)?

Na przykład tym, że państwowy zamordyzm nie pozostawia wyboru – płać abo giń, oddaj kasę, dom, idź do więzienia. Ten “anarchizm” to de facto komunizm, bo nie da się skłonić ludzi do porzucenia kapitalizmu i zamieszkania w komunach/spółdzielniach inaczej niż przemocą. Also: jedyną, wymuszoną już nie przez państwo, ale komuszków formą własności będą użytki kolektywne – a jak nam burżuj postawi wieżowiec, to mu go zburzymy, bo jebiemy na prawo własności, albo chcemy mieć taki sam, ale nie mamy środków, żeby go wybudować. Odbijamy piłeczkę:

Czym się różni od państwowego zamordyzmu, proponowane przez Carsona, prawo do podejmowania ostatecznych decyzji dotyczących “publicznej” własności przez “właściciela” zwłaszcza jeżeli dotyczy to tego, co cudze, a nie Moje? Co odróżnia władzę państwa nad jednostką od władzy kolektywu?

Krótko rekapitulując można powiedzieć, że „anarcho-kapitaliści” rozdzielając wolność ekonomiczną oraz wolności politycznej, czynią z tej drugiej zwyczajny żart, gdyż wymarzone przez nich społeczeństwo byłoby społeczeństwem skrajnych nierówności. W konsekwencji członkowie takiego społeczeństwa cechowali by się różnym zakresem wolności i wolności rządzenia, w zależności od posiadanego majątku

Nie ma czegoś takiego jak “wolność polityczna”; polityka zawsze sprowadza się do uzurpacji – czy to wolą Większości, która rozporządza majątkiem i życiem innych drogą wyborczego konsensusu, czy też władczą knagą Króla, namaszczonego z woli Boga lub Ludu, i z tej racji uprawnionego do grabieży i dyrygowania wajchami gospodarki. Zawsze jest to system kastowy, który wymusza podział ludzi według układów i stref wpływów, a nie zdolności do pomnażania fizycznego bogactwa (naturalnej hierarchii ekonomicznej).

Tak samo, jak naturalne jest, że różni ludzie mają różny wzrost, móżyni dłuższego chuja, nordowie większą tolerancję na słońce, a chinole wyższe IQ, tak naturalna jest nierówność ekonomiczna. Ludzie, którym się nie poszczęściło, którzy nie mają zdolności lub Woli, żeby się czegoś dorobić zginą z głodu pod płotem. Żeby nie zginęli, trzeba zrobić to samo, co robią obecni etatole – zabrać jednym, przemielić przez systemową biurokrację i rozdać drugim “według potrzeb”, o których oczywiście mają decydować inni, którzy nie są w stanie ocenić, na ile dany człowiek zasługuje, ile powinien dostać kiełbasy, drobiu, co lubi jeść, jakie rozrywki są mu potrzebne itepe-itede-etece.

Abstrahując już od tego, że jest to złe, niemoralne etc., to w anarchizmie jest kompletną utopią, bo jeżeli nie ma systemu, który by wszystkim zarządzał, to nie można też wymusić na ludziach przestrzegania określonych “praw”, takich jak kompulsywne miłosierdzie wobec Bliźniego, od którego byś się zapewne odżegnał i działania machiny, która będzie te nierówności temperować. Ale tak to właśnie wygląda: nie jest ważne to, co moje, bo przychodzi harpia, która powołując się na towarzysza swego, który właśnie dogorywa pod płotem konfiskuje ci pieczywo i 50 złotych na poczet “żywotnej potrzeby”. Tylko kto ma decydować o tym, co jest “żywotną potrzebą”, a co “egoistyczną zachcianką”?

Czyż mogę być prawdziwie wolny, nie posiadając ferrari, pijąc ze szklanek z indyjskiego szkła i jeżdżąc tanim Golfem, pyta socyalista? Ja, tak okrutnie poszkodowany przez los, zubożały w porównaniu do tych chciwych świń z korporacji; czyż i Ja nie jestem uprawniony do posiadania tego, co oni? Dlaczego jedni umierają z głodu, podczas gdy drudzy opływają w dostatki i śpią na forsie, szastając nią na dziwki i koks? Ja też chcę! Znaczy… Nie na dziwki, ale chcę MIEĆ. Nie, ja nie chcę – DOMAGAM SIĘ mienia. A że nie ma… Sorry, Batory, ma być, a jeśli nie ma, to DAJ.

“Skrajna nierówność” jest tak naturalna jak rozdźwięk pomiędzy głupimi a mądrymi, wykształconymi a plebsem, wysokimi a niskimi – nie może być regulowana sztucznie, w dodatku w systemie, który z definicji zakłada jebanie systemu.

Za nurt podobny do proudhonizmu w libertarianizmie uchodzą geolibertarianizm, którego wyznawcy nie rozumieją pojęcia własności – i tego, że jak już coś kupię lub wydębię, to jest Moje. I tak: zamiast własności prywatnej chcą “własność użytkową”, polegającą na tym, że kupujesz dom, ale on wcale nie jest twój – musisz za niego do końca płacić tantiemy, oczywiście władzy, za to, że już nikt inny nie może z niego korzystać, a ty ograniczasz komuś “dostęp” do danego kawałka ziemi.

“Własnością użytkową” w moim rozumieniu może być tylko własność najemna – lokal na prywatnym terenie/u znajomego/gdzie bądź, za który płaci się czynsz – bo się go nie kupiło na własność, a nie dlatego, że nikt nie może posiadać nic dla siebie.

Podobnież, rozgraniczenie “własności prywatniej nieruchomości” od “własności prywatnej” to absurd, bo niby czym się różni posiadanie domu od posiadania szczoteczki do zębów? Jak użyjesz tej drugiej, to też nikt inny nie będzie mógł z niej skorzystać – raz, że zapaskudziłeś, dwa – jest Twoja. Chodzi tu też zapewne o własność środków produkcji, które wedle pracowitej teoryjki należą się tylko tym, którzy wytwarzają dobra materialne – a nie projektantowi, który załatwia lokal, płaci za niego rachunki, manageruje pracą, ściąga specjalistów, załatwia sprzęt i spedycję.

Rady Robotnicze, które pojawiły się w miejsce jebanych, uwłaszczonych burżujków nie składały się z ludzi, którzy faktycznie dysponują daną fabryką, czują się za nią odpowiedzialne i mają wiedzę potrzebną do jej prowadzenia. Znajomy opowiedział mi niedawno historię młyna, którego zresztą wiedziałem na własne oczy, a który w czasach przed-uwłaszczeniowych świetnie na Podbeskidziu prosperował, utrzymując pracowników i mając dosyć nowoczesną (jak na tamte czasy) technologię. Teraz została z niego ruina, bo państwo utworzyło Radę Robotniczą i znacjonalizowało zakład. Po paru latach upadł, ale pusty blok pozostał – jako symbol dawnej chwały, zapomnianej cnoty produkcji.

Dlatego błędem jest postrzeganie kapitalistów jako wyzyskiwaczy – w kraju/świecie, w którym nie dostaną na starcie żadnych państwowych dopalaczy kapitał, który osiągną będzie rezultatem wyłącznie ich samodzielnej, ciężkiej pracy i dostarczania klientom dóbr pożądanych (a nie wytypowanych drogą przetargu w jakiejś komisji), za które zapłacili subiektywnie pojmowaną wartością – pieniądzem.

Jeżeli coś jest kupowane, a na rynku panuje pełna konkurencja i możliwy jest wybór spośród wszelkich dostępnych dóbr (na przykład w sektorze smartphonów, aj-padów, pecetów i wszelkich sprzętów kabelkowych) to jednostka płaci uczciwą pracą za uczciwą pracę drugiej jednostki.

Wyzysk pojawia się wtedy, kiedy jeden z pracodawców dysponuje środkami zdobytymi w nieuczciwy sposób – ze sztucznego monopolu, rządowych grantów, dotacji od prywatnej mafii typu ITI/Agora, czy też obfitych rządowych kontraktów (na drogi, zbrojenia, autostrady etc.). Bez państwa nie będzie wyzysku, bo konkurencja i obfitość dóbr podniesie stopę życiową do takiego poziomu, że nawet większość lumpów ze śmietnika będzie w stanie znaleźć zatrudnienie. Teraz nie mogą, bo są korpo, płace minimalne i jebane fiskusosanepidy, które zniszczą każdą firmę,

Ale on tu pił do czegoś głębszego – do tego, że zatrudnienie się w firmie i “sprzedawanie” jej efektów swojej pracy w zamian za “1/10 ich wartości” to zuo. A kto oszacowuje wartość, jak nie ten, który wytwarza dany produkt? Samotna jednostka ma małe szanse na wypromowanie i zarobienie na przykład na nowym rodzaju płyt, ale jeżeli pójdzie z tym do korpo i tam to rozwinie, to zarobią wszyscy – ona, korpo i społeczeństwo. Współdziałanie to korzyść dla wszystkich, socjaluszku. A motywacją jest zawsze zarobek.

Inny słowy: „anarcho-kapitaliści” popierają panowanie osób posiadających kapitał, nad tymi którzy go nie posiadają, zarówno w zakładzie pracy, jak i w życiu społecznym. Nawet jeżeli zachowają demokratyczne formy podejmowania decyzji w obrębie własnych organizacji społecznych, to i tak osoby posiadające kapitał będą w stanie wymusić (np. poprzez szantaż lub groźbę) podejmowanie decyzji korzystnych dla siebie, jak i będą w stanie wymusić niemal podjęcie się każdej czynności przez osoby nie posiadające kapitału (jako, że ci będą się znajdować pod presją przymusu ekonomicznego – widma głodu, nędzy i bezrobocia). W praktyce więc popierają zachowanie społecznego status quo

Nie da się całkiem odrzucić hierarchii, bo to jest obiektywny fakt, że człowiek, który jest ode mnie zdolniejszy, lepiej sobie radzi i jest “nierówny” wobec mojej niższej zaradności życiowej będzie miał więcej, lepiej i zawsze najlepsze miejsca. Zasłużył na to, poprzez swoje zdolności. To “panowanie” nie jest więc niczym innym jak naturalnym porządkiem świata, który wynosi najlepszych na szczyt i “pozostawia” słabych, żeby zginęli z powodu własnej niekompetencji.

“Przymus ekonomiczny” to taki sam przymus jak fizjologiczna potrzeba srania, żarcia czy spanie – musisz i już, jak nie chcesz, żeby ci jelita pękły to lecisz do kibla. Tylko w ekonomii, poprzez generowanie długów i zabieranie silniejszym na poczet słabszych udało się tymczasowo ten mechanizm oszukać – słabi nie szukają pracy, nie rozwijają się i nie walczą o życie, bo mają kogoś, kto zawsze im da, usłużnie odbierając innemu i biorąc dla siebie stosowną część. Na tym opiera się ten system – na wyzysku.

Kto tego nie widzi, jest głupcem. Kto widzi i dalej upiera się przy swoim, jest idiotą. A kto widzi, upiera się i nienawidzi silniejszych, którzy są ofiarami, ten jest nic niewartym hipsterczem z lewicowo-liberalno-zjebanych mendiów.

Amę.

KS. WIKARY: Księże proboszczu, jak rozpoznać neutralne miejsce na randkę? Czy pub jest ideologicznie odpowiedni? Jak odróżnić kawiarnię lewackom od prawackey?

KS. PROBOSZCZ: Miejsce neutralne to takie, które otrzymało akredytację lokalnego biskupa lub ordynariusza. Pub jest odpowiedni wtedy, jeśli wpuszcza tylko osoby powyżej 21-go roku życia, kończy działalność o godzinie 23-ciej, nie sprzedaje trunków powyżej 18% i znajduje się w odległości co najmniej 50 km od najbliższej szkoły lub sanktuarium.

Kawiarnie powinny jako takie pozostawać pod czujną obserwacją parafialnej grupy wsparcia [tzw. "Strażnic Moralności" - przyp. red.], ponieważ to ulubione miejsca spotkań młodych ludzi – a wiadomo, co takim do głowy przychodzi, kiedy tylko na moment straci się opiekun.

Opcją nie budzącą wątpliwości moralnych jest na pewno poruszanie się wyłącznie po lokalach zamieszczonych w oficyalnych dziennikach diecezjalnych.

KS. WIKARY: Rozumiem. A czy można zaprosić na randkę osobę innego wyznania? Albo, ateistkę? Czy jest to zgodne z zasadami podrywu?

KS. PROBOSZCZ: Każdą kandydatkę należy dyskretnie wypytać o to, czy i jak często chodzi do kościoła, ale w taki sposób, żeby nie poczuła się urażona. Z protestantami, ateistami i deistami należy bezwzględnie zerwać kontakty, natomiast prawosławnych, grekokatolików, wyznawców kościołów koptyjskich i mariawitów episkopat może jeszcze EWENTUALNIE stolerować. Należy jednak pamiętać, że dziecko urodzone w małżeństwie rodziców, którzy są różnego wyznania musi być BEZWZGLĘDNIE wychowywane w tradycji katolickiej.

Generalnie, najbezpieczniej będzie, jeżeli przyszłą żonę poznasz na oazie.

KS. WIKARY: Czy można zainicjować procedurę bliższego poznania z osobą poznaną na pielgrzymce do Obór, albo do Kalwarii Zebrzydowskiej? Jakiej pomocy ze strony duszpasterzy mogę się spodziewać, będąc członkiem oazy?

KS. PROBOSZCZ: Tak, Kodeks Prawa Kanonicznego nie widzi w tym względzie żadnych przeszkód, a nawet przewiduje taką możliwość. Musicie tylko pamiętać, że bliższe namiętności pomiędzy kobietą a mężczyzną możliwe są dopiero po ślubie. Do “inicjacji procedury bliższego zapoznania się” nie potrzebujesz akredytacji lokalnego biskupa – wyobrażasz sobie zresztą, drogi parafianinie, co by było, gdyby każda para chciała taką uzyskać? – ale przy bliższym poznaniu warto zasięgnąć opinii miejscowego proboszcza. Sługa boży, pasterz, zawsze najlepiej zna problemy swoich owieczek.

KS. WIKARY: A co z oazowiczami? Czy oni otrzymują jakiś szczególny rodzaj wsparcia?

KS. PROBOSZCZ: Członek oazy otrzymuje pełne wsparcie, porady i zainteresowanie ze strony wikarego, czy też lokalnego księdza proboszcza. Wiem, bo sam wizytowałem takie parafie, w szczególności oazy w małych wioskach, w których praktykuje się metody Nowej Ewangelizacji. Jeżeli partnerka nie należy do lokalnego Koła Różańcowego ani Oazowego, warto ją tam zabrać i oswoić z nowym towarzystwem. Stosunek przedmałżeński nie musi przekreślać drogi do Zbawienia – i warto o tym pamiętać! Miłosierdzie boże może oczyścić nawet grzeszników i przywieść ich do tzw. “dziewictwa powtórnego” – czyli stanu sprzed popełnienia bluźnierstwa przeciwko Najświętszej Panience.

KS. WIKARY: Dziękuję ks. Proboszczowi za wywiad i życzę dobrej nocy – księdzu i Parafianom!

W efekcie pomyje, jakie Pan Profesor wylał na ludzi nie popierających jego neopol-potowskich paradygmatów o Wojnie Sprawiedliwej i Wolności Do napędziły mu sporo negatywnego subiektu, którego zapewne nie omieszka podsycić kolejnymi głodnymi kawałkami o gwałtach, ekonomicznej prostytucji i polewaniu kwasem solnym – rzeczach wyraźnie rozbudzających kolektywną wyobraźnię tłumu. Jeżeli takie ma fetysze, nie wnikam, ale ja tu węszę podsycane czerwienią sny o Revolucji Kulturalnej.

Każda taka Revolucja, jak uczy wujek Marx, ma na celu zmianę “świadomości społecznej”, czyli de facto ukształtowanie ludzi w taki sposób, żeby przestali myśleć samodzielnie, dbać o swoje potrzeby i przedkładali “interes kolektywu” nad swój własny. To taka nieco bardziej zaawansowana variacja demokracji ateńskiej, w której obywatel mógł być wolą zwykłej większości wygnany, uwłaszczony, uwięziony, a nawet skazany na śmierć, jeśli “leżało to w interesie społeczeństwa”.

Dlatego postępowcy, komuniści i anarcho-egalitaryści, czyli ruchy pozornie sobie sprzeczne stawiają zawsze na “zmianę świadomości społecznej”, akcje propagandowe, kampanie społeczne i inne drenujące ludziom mózgi ekscesy, finansowane zawsze z olbrzymich, wydartych siłą haraczy zwanych podatkami.

Żeby zrobić fajną, antynazbolską reklamę wcale nie trzeba wywoływać dwóch wojen światowych – wystarczy na pół minuty dopchać się do mikrofonu:

Tacy jak Pan Kardaszewski paradoksalnie negują istotę ideologii swoich bożków, egalitarystów i narodowych socyalistów, którzy z taką ofiarnością bojują przeciw wszelkim nierównościom, wyzyskom i dyskryminacjom forsując je jednocześnie na masową skalę – zmuszając pacyfistów do łożenia na masowe mordy zwane wojną, chrześcijan do fundowania bezpłatnej skrobanki, a całą resztę do ściepy na premie zaprzyjaźnionych banksterów. Każdy, w każdej chwili może zostać zmuszony do finansowania czegoś, co stoi w sprzeczności z jego moralnym principium – zależnie od tego, jak tam sobie postanowi namaszczony przez partyjną nomenklaturę ideolog. Nikt się wtedy nie ogląda na “prawa mniejszości” – dostajesz michę ryżu, kilof, kartkę na mięso, a twoim obowiązkiem jest zapierdalać – aby państwo mogło prowadzić swoje podboje i dalej utrzymywać cię w przekonaniu, że żyjesz w socyalnym raju na ziemi.

Jacek Kaczmarski rzekł był kiedyś w wywiadzie, że “Kto się rozczarowuje wolnością, ten ją zdradza i sam sobie wystawia świadectwo skretynienia”. Pan Profesor rozczarował się “obiektywną” wersją wolności, w której człowiek ma wolną rękę w kształtowaniu swego losu i jest zależny jedynie od kryteriów fizjologicznych oraz praw fizyki, a w której wciąż istnieje “przymus pracy”. Razem z innymi NazBolami wykoncypował sobie, jak fajnie by było móc nie pracować i nie płacić a mieć. W tym celu musiał zrzucić jedyny balast, jaki go krępował – tę nieznośną, paskudną logikę, która mówi, że aby powstało cztery należy najpierw dodać dwa do dwóch. Dzięki temu laborystyczna teoria wartości nagle nabrała sensu – na co komu majątki, kapitały, firmy i ten cały trud włożony w pracę, skoro można odrzucić prymat pieniądza i spokojnie patrzeć, jak ludzie będą pracować dla Wspólnego Dobra?

Nacjonalizm – pisze Pan Profesor – bierze się z tęsknoty do czynów heroicznych oraz wynikającej z nich wielkości, która nie mierzy się wyłącznie zasobnością portfela, neoliberalizm to rezultat tęsknoty do takich gratyfikacji, jak wylegiwanie się na tropikalnych plażach, dodatkowo uprzyjemniane popijaniem wyszukanych drinków. 

Tak oto mit o pracowitości kapitalistów uległ demaskacji – wiemy już, że pieniądz nie jest wytworem mrówczej pracowitości tysięcy pracodawców i pracobiorców, tylko efektem ich grzesznego marzenia o lepszym życiu, chęci egzystowania bez troski o finanse i jakichś, tfu, urojeń przyszłych delirycznych alkoholików.

Prawdziwą gospodarką jest wyłącznie planowa gospodarka narodowa, która jako jedyna, według Pana Profesora, ma przyszłość. On, jeśli tylko otrzyma po temu wystarczającą sposobność, przystąpi do budowy Wojującego Państwa Opiekuńczego (Welfare-Warfare State), którego obywatele, jako jedyni w całej ludzkiej historii, wyzbędą się optyki egoizmu i nie będą patrzeć na świat przez pryzmat portfela – nie będzie ich bowiem na niego stać.

Nasuwa mi to skojarzenie z podrasowaną wersją biadolenia pt. “No niestety, tak to już musi być, że pieniądz rządzi tym światem”. Ujadanie całkiem zrozumiałe w przypadku typowych blokersek, Matek-Polek, które ugotują obiad, przebiorą pantalony i w ramach zabicia czasu przy pilnowaniu dziecka bawiącego się w piaskownicy obgadują sobie to i owo, retorycznie wzdychając i pokiwując sobie ze zrozumieniem główkami, ilekroć któraś powie jakąś prawdę objawioną.

Pan Kardaszewski jest jednak człowiekiem potężnym wykształceniu i oszałamiającym doświadczeniu zawodowym, którym mógłby spokojnie obdzielić przynajmniej trzy osoby. Ponieważ wiemy, i mamy tutaj dobitny przykład, że wiedza wcale nie musi przekładać się na mądrość życiową (coś, co w pasującym tu przysłowiu może posiadać chłop, a nie musi profesor), jesteśmy w stanie przyjąć do wiadomości, że ludzie czasami się mylą; szczególnie jeśli trafi im się jakieś nieszczęście, które przewartościuje ich poglądy na rzeczywistość. Kiedy jednak człowiek, który uzyskał doktorat z ekonomii zdaje się mieć na jej logicznych, elementarnych podstaw mniejsze pojęcie niż taki gołowąs i samouk bez Alma Mater jak ja, można sobie zadać pytanie: po co studiować coś, w co się nie wierzy?

Libertarian i korwinoliberałów tym kraju jest relatywnie mało, co wydatnie obrazują wyniki wyborów i sondaże – 1,5-4%, których jednak za obiektywny miernik rzeczywistości przyjąć nie można. Libertarianie często bowiem nie głosują na żadne partie, ani sami ich nie tworzą, manifestując swój wstręt do etatyzmu i nie chcąc “brać odpowiedzialności” za czyny polityka, któremu powierzają swój głos.

Nie ma więc możliwości, o ile wykluczamy chorobę psychiczną, aby Pan Kardaszewski uważał wolnościowców za zagrożenie – jest ich na tyle niewielu, że nie przejmuje się nimi nawet władza państwowa, a co dopiero czyjeś córki, siostry i żony. Można mu przyznać brawa za kunszt trollerski i wirtuozerię w rozsierdzaniu wykopowych aktywistów i strażników Przestrzegania Prawa w Państwie Prawa. Co i rusz ktoś wymienia paragrafy, judzi “nawoływaniem do nienawiści” i postuluje procedurę zakapowania Pana Profesora lokalnemu posterunkowi pałecji.

Żeby móc powiedzieć, że coś jest przestępstwem, trzeba najpierw znaleźć jego ofiarę – słowa mogą ranić, ale nie zabijać. Mord jest zawsze efektem decyzji konkretnej jednostki, a zwalanie odpowiedzialności na gościa wyżej jest przykładem żałosnego, marxistowskiego determinizmu – “to nie ja zabiłem, to Kardaszewski mi kazał”. “To nie ja stłukłem żonę, zrobił to mój pas”. Owszem, ktoś go może potraktować poważnie, wziąć pod pachę butlę z kwasem solnym i ruszyć na miasto, ale kto mu kazał słuchać nawiedzonych wywodów człowieka zepchniętego na margines polityczny? Stosując ten przepis konsekwentnie, trzeba by a priori karać producentów broni za morderstwa, właścicieli autostrad zamykać za wypadki drogowe, a wytwórców gaśnic traktować jak bezpośrednich sprawców pożarów.

Mógłbym się tu jeszcze rozpisać o pierdołach n/t. płacy minimalnej, ekonomicznej ignorancji, nacyol-partiotycznym przywiązaniu do gliny i azbestu, czy utopijnym marxistowskim determinizmie – tylko po co? Ludzie sami sobie wystawiają świadectwo, a dowodów na skrzywienie światopoglądowe dzisiejszego penitenta jest aż nadto.

Skończyłę.

Co ciekawe, madziarski monsz stanu podzielił się tymi rewelacjami dopiero w zeszłym tygodniu, tchnąc grozą na partyjnym soborze “w miejscowości Eger”. Szczegółów nie ujawnił, żeby tego nikt przypadkiem nie zweryfikował, a wieść dotarła do bratanków szklankowo-szablowych dopiero dwa dni po.

Ponieważ pozostawianie Czytelników niezaspokojonych i na głodzie nie licuje z powagą nie tylko niniejszego, ale w ogóle żadnego autora, publikujem tu odpowiedź na takiego oto komęta; autorstwa Szymona Piotra Pańczyka:

Drodzy anarchokapitaliści. Jakie rozwiązania rynkowe problemu terroryzmu dostrzegacie? Załóżmy, że pewne tajne ośrodki na świecie dysponują arsenałem broni atomowej, biologicznej, chemicznej. Jest jasne, że wolny rynek dostarczy narzędzi dystrybucji takiej broni do zainteresowanych i uposażonych. Jak, przyjmijcie rolę przedsiębiorcy, odpowiedzielibyście na zapotrzebowanie na bezpieczeństwo ze strony zwykłych ludzi, którzy chcieliby uzyskać (rozsądną) pewność, że ich dom nie znajdzie się nigdy w polu rażenia głowicy jądrowej pozostającej w rękach grupy ekstremistów?

Oto moje, spisane pod Natchnieniem, słowo:

Równie dobrze można by zapytać o “zapotrzebowanie na bezpieczeństwo” tych, którzy chcieliby uzyskać pewność, że nikt nie wysadzi im domu z bazooki. Zdecydowana większość spośród większości nie czuje się zagrożona, nie montuje sobie ścian pancernych, ani nie instaluje miniaturowych wyrzutni przeciwrakietowych. 

W społeczeństwie wolnościowym wszyscy będą mieć broń chemiczną, biologiczną i atomową w dupie, albowiem nie będzie już państw, przeciwko którym można jej użyć. Jeśli ktoś kiedykolwiek dysponował poważniejszą ilością głowic nuklearnych, to były to zawsze rządy wielkich mocarstw – USA, Indie, Sovietski Sojuz, czy Chiny. Praktycznie nigdy nie zdarzyło się, żeby bomby atomowe wpadły w łapska ohydnych prywatnych kapitalistuff. Tylko państwa są dostatecznie bogate, żeby wytwarzać sobie wzbogacony uran, przerabiać go na głowice, a potem w nieskończoność przetrzymywać i wywoływać u sąsiadów poczucie zagrożenia.

Jeżeli chodzi o broń biologiczną i chemiczną, to wytworzenie choćby jednej bomby z wąglikiem do najtańszych i najszerzej opisanych z pewnością nie należy. Ale, przypuśćmy już, że argument ekonomiczny jednak zawiódł, bo pojawił się nadziany russijski oligarcha, który z własnej kiesy funduje sobie dwie bomby z gruźlicą typu C i wsadza je do samolotu. Pojawia się pytanie, po co łon miałby to w ogóle robić? Jeżeli jakiegoś fundamentalisty nie stać na to, żeby sobie sam ufundował taką bombkę, to skąd niby miałby wziąć mamonę na sponsorowanie ekscesów jakiegoś milionera?

Każdy akt masowego terroryzmu był przejawem nienawiści wobec RZĄDU. Taki, dla przykładu, Usama ibn-Ladin mówił: “Bush odpowie za swoje zbrodnie nie życiem, tylko cierpieniem swojego narodu”. “Jeśli Ameryka użyje przeciw nam broni chemicznej czy atomowej, będziemy mogli odpowiedzieć tą samą bronią, która służy nam jako środek odstraszania”. Wynika z tego jasno, towarzyszu komsomołowcze, że obiektem jego hejterstwa był przede wszystkim Bush, rząd i US Army, którzy dla Afgańczyków i Pakistańczyków stali się synonimem okupanta. To, że gość był popierdolonym ortodoksem i religijnym fanatykiem, który utożsamiał obywateli USA z rządem to już inna sprawa. Źródłem problemu była przede wszystkim interwencyjna polityka Waszyngtonu, która w ciągu ostatniego stulecia i czasów I WŚ rozrosła się niebotycznie – wymagając w zamian wyższych podatków, New Dealów i utworzenia FEDu, coby sobie drukować banknociki z powierza.

No ale załóżmy, że jakiś fanatyk produkuje sobie broń biologiczną i detonuje w środku miasta. Wybucha epidemia wąglika, gruźlicy, krwawienia z fiuta; czegokolwiek, co jest chorobą i zabija. Człowieki panikują, ludzie umierają, więc wszystkie organizacje policyjne i stowarzyszenia naukowców czują, że to jest dla nich być albo nie być – że muszą unieszkodliwić terrorystów i zażegnać problem epidemii, albo cała wiocha po prostu wymrze i nie będzie klientów. Prowadzą więc osobne śledztwa, albo tymczasowo łączą się w Coś – i poszukują sprawców zamachu. Robią kwarantannę, odcinają dzielnicę po dzielnicy i z obawy o własne dupy szukają tak długo, aż znajdą.

Szpitale, ośrodki badawcze, organizacje ochroniarskie i prywatne lecznice udostępniają swoją wiedzę i pomieszczenia, bo wiedzą, że epidemia im zagraża, a potencjalne uśmiercenie 3/4-tych miejskiej populacji grozi poważnym zastojem w interesach. W każdym przypadku działa zdrowy, wbudowany w naturę człowieka egoizm, który przez pryzmat dbania o własną rzić sprawia, że życie innych staje się lepsze.

Rząd jest w stanie osiągnąć to samo, a prawdopodobnie nawet zrobić to lepiej – ale nie potrafi tego zrobić bez solidnego wyłupienia społeczeństwa z uczciwie zgromadzonych piniendzy. Efekt opodatkowania jest taki, że przez znakomitą większość czasu ludzie płacą za coś, z czego prawdopodobnie nigdy, albo raz na dwie dekady, skorzystają. Skoro nikt (jeszcze, inspiracja ObamaCare prawdopodobnie natchnie i rząd Donalda Te) nie przymusza mnie do wykupywania ubezpieczenia, to z jakiej racji mam płacić za coś, z czego być może nigdy nie będę musiał skorzystać?

Wolny rynek nie może “nie działać”, z tego względu, że tak naprawdę nie jest ustrojem. Ludzie radzili sobie na długo przed nastaniem wszelkich -izmów, na czele z feudalizmem i socyalizmem, na długo przed ustawową regulacją rynku i połączeniem się kilku plemion w jedno – najczęściej poprzez przymus, podbój, gwałt na dziewicach i palenie chałup.

Genezą państwa jest agresja, genezą Wolności jest dobrowolność. Tak, wiem, że Jul zwyzywa mię od utopistów, ale towarzysz Pańczyk chciał dyskusji, argumentów – toteż mu je dostarczam. Dziewczę może mię bić gdzie chce i ile razy chce, a ja i tak nie oddam.

Amen, to mówiłem ja, Kononovitch Cristoph.

RedNacz Nowego Ekranu, Tomasz Parol (ksywa: Łażący Łazarz) opublikował był wywiada z gościem reklamującym się jako “szef grupy Anonymous w Polsce”. Człekiem bardzo tajnym, bardzo groźnym i siedzącym ponoć po czubek głowy w tzw. Wielkiej Grze O Losy Świata – cyberwojnach, starciach agentów wrażych mocarstw, podsłuchach Polaczków przez Chinoli z bazaru i wszystkich tych strasznych, tajnych rzeczach, o których przeciętny zjadacz chleba woli nie słuchać przy jedzeniu.

Chociaż’em laik i się nie znam, nawet dla mię ten jak na standardy Animuza wywiad-rzeka wygląda co najmniej wątpliwie. Zacznijmy od sposobu prowadzenia rozmowy – jeden z najbardziej poszukiwanych hakerów w Polszczy Ludowej zaprasza na spotkanie, jak sam przyznał, inwigilowanego przez WSIowców Tomasza Pe i spotyka w okolicach Warszawy; najpewniej miejscu publicznym.

Dlaczego człowiek, który może bez wysiłku włamać się na czyjąś skrzynkę pocztową i zostawić tam uwiarygodniający go ślad decyduje się zaryzykować fizyczny kontakt z obserwowanym targetem służb specyalnych? Wystarczyłoby, gdyby wskazał Łazarzowi możliwość wysyłania pytań na drugą skrzynkę. Wiarygodność rzekomo anonimowego Anonimuza i tak oscyluje w okolicach zera. Równie dobrze mógł to być służbista, podstawiony prowokator, czy haker-pasjonat, który interesuje się polityką i ma wystarczająco pary w gębie, żeby zwieść nawet towarzysza Parola.

Już podczas zapoznania, kiedy chlopaq przestawia się jako “trzon” i określa mianem “najlepszego” z bliżej niezidentyfikowanej grupy obrabiaczy informacji wyłazi bokiem sprzeczność. Zaraz potem dodaje, że Animuz jest rodzajem “struktury anonimowej, amorficznej i absolutnie niesformalizowanej”. Jeżeli grupa faktycznie jest taką amebą i nie posiada żadnej hierarchii, to jak można w ogóle mówić o “trzonie”, czy “rządzeniu i nadawaniu tonu”? Spora część Anonimuzów to anarchiści, którzy nie zniosą żadnego rodzaju kontroli, rządu, czy narzucania grupie zdania jednostki.

Potem pojawia się słynny już fragment o podsłuchiwaniu przez wyłączoną komórkę – rzucony właściwie mimochodem i zignorowany przez RedNacza podczas zadawania następnego pytania. O ile służbiści nie posiadają jakichś tajemniczych, importowanych ze zgniłego zachodu metod zdalnego podsłuchiwania przez wyłączony telefon, będę zakładał, że chodziło to po prostu o dodatkową pluskwę umieszczoną gdzieś pośród kabelków, czy pod wyświetlaczem. Dlaczego wyłączony telefon nie może posłużyć za dyktafon tłumaczyć chyba nie muszę.

Anonimowy rysiek opisuje mechanizm “przerzucania sobie” delikwenta od służb do służb. Podsłuchują go przez pewien czas, i jeśli nic nie znajdą, zostawiają dla kolejnego stadka hien. Iście, taka mała samopomoc chłopska, Consulting Company Limited. My damy naszego wam, a wy dacie nam w zamian waszego. Wszyscy są szczęśliwi, a już najbardziej 10 milionów pracowników służb, które wprost nie nadążają z inwigilacją wszystkich Wrogów Narodó. Zakładając oczywiście, że to państwo na nich stać.

Chwilę potem dochodzą nas kolejne straszliwe wieści: dybią na nas bandy najemnych hakerów ze wschodu, Ruskie i Chinole; podsłuchują i sprzedają za Ural i Ałtaj. Nie kwestionuję, brońcie Panbuczku, istnienia giełd informacji, bo na świecie to zapewne norma, że służby i zainteresowane osoby (takie jak wspomniany towarzysz Buffett) wymieniają się bilingami, logami sieciowymi, rejestrami z podsłuchów i całą zwałą śmieci, które gromadzą się w toku działania służb. Zamiast wywalać, WSIowcy mogą wszystko z zyskiem zutylizować na bazarze – anemicy sobie przejrzą, większość odrzucą, a to, co ich zainteresuje przekażą do central w Moskwie i Pekinie. It’s win-win.

Dalej, miszczu raczy nas krótkim info o metodzie przeszukiwania bazy danych operatora na podstawie słów kluczowych i… Opisem, a jakże, swojego genialnego kunsztu hackerskiego. “Mogę”, chwali się, “zacząć podsłuchiwać Tuska omijając dziecinne zabezpieczenia, a samemu Bondaryczkowi mogę odsłuchać i skasować wszystkie wiadomości głosowe”.

No skoro możesz, to dlaczego tego nie robisz? Czemu powstrzymujesz swój karzący, cybernetyczny bat i pozwalasz trwać reżimowi pomarańczowych kulfonów; dyktaturze, która robi “Państwu Polskiemu” taką krzywdę? Protekcję systemów bankowych można jeszcze pokrętnie tłumaczyć chęcią ochrony obywatelskich oszczędności. Trzeba tylko Otworzyć Umysł, zacisnąć kciuki, zagryźć kłykcie i uwierzyć w to, że banda komputerowych geeków będzie systematycznie, rok w rok strzec systemów teleinformatycznych zagranicznych (a działających pod polskimi nazwami) holdingów. Zapewne banksterzy wynajmują hakerów jako ekspertów od bezpieczeństwa, ale nie za dzięka, tylko konkretne pieniądze i nie w takiej skali.

Później standard. Jak nie będziesz cicho, to zły żółtek (może Bilguun?) usunie ci PESEL, poprzestawia hasła, zdyskredytuje i nie zapomni klupnąć w łepek, gdybyś za bardzo narozrabiał.

W rewelacje na temat otwartych skrzynek pocztowych na Onetach, Wupe i Interiach jestem skłonny uwierzyć, dlatego, że służalczość polskich koncernów medialnych nie zna granic. Im wcale nie potrzeba nakazów sądowych i papierków od prokuratora – udostępnią służbom wszystko, bo nie szanują klienta; przyzwyczaiły się już do pozycji monopolistów na ogłupianie informacją.

Miałem wstawić to na końcu, ale nie wytrzymam – kolejna wstawka przechyliła szalę radości. “Szczególnie musicie uważać, gdy za dwa tygodnie ruszycie z Tygodnikiem NE. Jesteście zbyt beztroscy”. “Zróbcie prościutką aplikację pocztową, podepnijcie pod Nowy Ekran dla swoich użytkowników, zabezpieczcie ją na 3 sposoby”. ”Nie śmierdzicie groszem i teraz was można załatwić ekonomicznie. A szkoda by było, bo nie jesteście ani sprzedani, ani partyjni”. Czy indagowany szefu Anonimuzów należał kiedyś do Rady Zarządu NE?

Za to paragraf na temat ACTA jest całkiem sensowny; bo ACTA w rzeczywistości nie ma na celu walki z piractwem, tylko brutalny mord na przedsiębiorczości, swobodzie cyrkulacji myśli, idei. Panowie z komisyj mają przy tym w dupie interesy organizacji broniących “praw autorskich” – liczą się na tyle, na ilu musi liczyć się barman serwujący klientowi drinka, za którego mu zapłacono. O patentach, prawie autorskim i ściganiu jak zwierzę rozpiszę się jeszcze kiedy indziej.

Aluzja do Buffeta, starego miliardera, któremu dobrobyt rzucił się na mózg też nie jest zapewne przypadkowa – dziadyga ma ponoć nadzwyczajnego nosa do finansów i z wyprzedzeniem wie, gdzie lokować kapitał tak, żeby się porządnie zwrócił. Na wizerunek “proroka z Omaha” można sobie zapracować, albo go… Kupić. Majątek najwyraźniej nie przeszkadza mu nawoływać do opodatkowania “superbogatych” i zniwelowania różnic w dochodach. Starość boli, mój ssssskarbie.

W kolejnych odpowiedziach wraca problem cyberwojen, ataków na strony rządowe i komand ruskochińskich, zawodowo zajmujących się uprzykrzaniem życia bohaterskim panom H., którzy to panowie raczą być tak etyczni, że nie robią świństw polskim turystom i nie pastwią się nad ofiarami dla zabawy. Iście, jak kot, który odgryza myszy głowę i odpuszcza sobie krótkie tortury pazurkami.

Dalsze ustępy niosą czytelnikom wieści, wieści, dodajmy, wielce ważkie – Anonimuzi nie ujawnią swoich 200 giga, czy tera danych, pełnych haków na rząd, odpowiedzi na wszechświat, Smoleńsk i całą resztę. A nie uczynią tego, albowiem, jak już wspomnieliśmy, mają swoją etykę i nie podetną gałęzi, na której siedzą – rządu i banków. Ściślej, zrobią to, ale dopiero wtedy, kiedy rząd “złamie warunki” i zechce utopić panów hackerów “w jakichś ACTAch”. I empatia poszła się, kurwa, jebać.

Ciekawe jest jeszcze wspomnienie o Tusku, Smoleńsku i ocenzurowana odpowiedź na pytanie o sprzedajność Batera i Ewy Ewart. Z pierwszego wynika, że może towarzysz-najlepszy wcale nie jest taki sweetaśny jak sam twierdzi – zakładając oczywiście, że istnieje, a sama rozmowa odbyła się naprawdę i nie jest przykładem ambitnej dziennikarskiej fikcji. Wykluczyć tej możliwości nie mogę, bo style Łazarza i Anonimuza dosyć się pokrywają – oszczędność w formie, krótkie zdania, i taka… Grzeczność. Przekleństw, nienawiści i hejterzenia tam nijak nie uświadczysz – wszystko takie gładkie, i tfu, merytoryczne.

Niezależnie od tego, czy to fake, czy prawda jak szczere złoto, gratuluję adwersarzowi RedNacza udanego trollingu.

PS: Focia u góry jest jaka jest; wstawiłem ją, bo mi się spodobała. Spróbujcie coś ściągnąć z MegaUpload, to sobie obejrzycie podobną.

Hierezjarchowie z Warszawki i kołchoźnego parlamentu wykazują się przy tym typową dla każdego rządu hipokryzją – sami drukują na potęgę, pożyczając na procent bankom i sobie nawzajem, ale każdego, kto spróbuje tego samego ścigają z nienawiścią i pogardą godną każdego monopolisty zwalczającego konkurencję. W końcu, tylko rząd może uzurpować sobie prawo do nieograniczonego tworzenia z powietrza grzesznej mamony. Przez ostatnie wieki przeszkodą była obowiązująca w całej €uropie (i nie tylko, bo na południu i Wschodzie też) międzynarodowa waluta płatnicza – złoto, srebro i miedź. Wszystko liczone według uncji kruszca w monecie; nie do podrobienia i nie do oszukania.

Lokalni panowie na morgach, na przykład król Zygmunt Któryś-Tam (bodajże, Stary, ale rączką za niego nie ręczę) mieli dostęp do innych rzadkich w tamtych czasach surowców – rud soli i boksytu, rzadkich a obrabianych ręcznie tkanin, czy choćby zasobów rzadkich drewien, masowo wycinanych i spławianych Wisłą na handel z Holendrami. Złoto, srebro i miedź – czyli Waluta – były umownymi środkami płatniczymi, które jedynie ułatwiały wycenę produktu/usługi i same w sobie nie miały wartości – ich wartość można było mierzyć dopiero ceną, jaką godził się zapłacić konsument, żeby otrzymać dane dobro.

Brukselscy klakierzy sukcesywnie niszczyli ten naturalny proces, wypierając naturalne i niemożliwe do podrobienia kruszce naturalne świstkami papieru, które można sobie płodzić w nieskończoność i używać do zapychania dziury budżetowej. Tego pragnął i do tego nawoływał nieżyw już towarzysz Andrzej El, przywódca robotniczo-socrealistycznej kliki zwanej Samoobroną. Twierdził, że dodruk pieniądza jest świetnym sposobem na łatanie dziurawej państwowej kiesy, która działa na zasadzie szklanki z dziurką – im więcej wlejesz, tym większą plamę będziesz miał potem na spodniach.

W mym starym podręczniku do 6-tej klasy SP wisi fotka młodych, silnych i pochodzących z Wielkich Ośrodków aryjczyków, którzy świeżo po wojnie jeździli do sklepu z taczkami wypakowanymi stertami marek. Jeszcze zanim zdążyli dojść, wartość ładunku wiezionego na taczkowozie zmalała o 15% – z powodu szalejących wskaźników inflacji i powojennego boomu koniunkturalno-demograficznego (czyt. w ludziach powojennych odżyły uczucia nieomal już przez zdenegenerowaną ludzkość zapomniane – Miłość i Współczucie – które potem trza było odpowiednio skonsumować – najpierw w domu, na kanapie, potem w sklepie – przy kiepie).

Takie cuś nazywamy hiperinflacją, super-hiper-peta-mega-inflacją, lub też inflacją galopującą, w wyniku której wszyscy są bogaci, ale nikogo na nic nie stać. Ponieważ zdarzyło-było się to na świecie ledwie pięć razy (w Polszczy, Germanii, Jugosławii, Zimbabwe i na Węgrzech), “ekonomiści” z leninowego nadania zdążyli już zapomnieć, czym kończy się zwiększanie podaży pieniądza w nieskończoność.

Dodruk, chociaż jest całkiem sprawną metodą na pomnażanie gotówki, ma swoje wady. Przede wszystkim, wszystko zostaje w papierach, rejestrach, wszystko może zostać (przynajmniej w USA) odczytane przez kongresmana i podane do wiadomości publicznej. Znacznie przyjemniejszym i wygodniejszym sposobem na fabryczną produkcję kieszonkowego jest zamiana kilku cyferek na kontach nabrzmiałych banków, “zbyt dużych, żeby mogły upaść”.

Rząd, po wyeliminowaniu tradycyjnych form płatności, pozbyłby się uporczywych kontroli i uciążliwych hamulców prawnych, które krępują jego drukarskie zapędy. Nie byłoby limitu, nie byłoby końca wiecznej stymulacji; przepompowywaniu pieniędzy z kont rządu do kies korporacji i banksterskich międzynarodówek. Praktycznie oznaczałoby to też koniec “szarej strefy” – ostatniej podpory gospodarki i jedynego rodzaju pracy, do którego bezpieka nie zdołała wsadzić swych upapranych czerwienią rączek.

Każdy sklep, każdy punkt wymiany, każdy kiosk i każda pierdółka, w której w grę wchodzą pieniądze byłaby zobowiązana do używania kart i kont bankowych, które mają tę zasadniczą wadę, że widać na nich wszystko jak na dłoni – gdzie byłeś, co kupiłeś, ile zapłaciłeś, a nawet to, z kim handlowałeś. TO jest de facto kompletna miazga i przejazd po prywatności – znacznie większa niż ACTy i brutalne antypirackie nagonki.

Od tej pory troskliwo-podcieraczodupkowe służby mogłyby mieć pełen wgląd w kilkuletnią historię transakcji każdego obywatela – a w konsekwencji do tajemnic handlowych, miejsc pobytu, danych kontrahentów, osobistych preferencji przy doborze towarów i caaałej masy różnych pierdół, z którymi człek rozsądny a nieufny nie podzieliłby się nawet z kolegą, a co dopiero jakimś miśkiem z Abewu, Cebea, czy innych WSI.

Coś takiego, jak mi podpowiada ma sklerociała już pamięć, zaproponowano niegdyś w Szwecji – gdzie elyty postulowały ukrócenie dyktatu “niebezpiecznych transakcji” i zabezpieczenie interesów klasy pracującej, poprzez zmuszenie jej do płacenia za bilety wyłącznie kartą. Wujek nie gryzie: link.

Abstrahując jeszcze od tematu służb, Szwecji, ACTów i uwalonych farbą czy czym rączek – “szara strefa” nie znosi próżni. Jeżeli wyeliminują papierki, walutą stanie się coś innego – praca, kamienie szlachetne, obligacje… Cokolwiek, co ma jakąś wartość i da się wymienić na realny piniondz.

Ten piniondz jest więc miernikiem wartości towaru – i sam w sobie nie ma wartości i wcale nie jest powiedziane, że musi być najważniejszą walutą używaną podczas wymiany. Sprzedawca krzeseł może umówić się z klientem, który zna się na włókiennictwie, że ten wymieni mu firanki w lokalu i w zamian otrzyma komplet jeszcze gorących stołków. 7-letni Wojtuś wstaje codziennie o 5-tej i roznosi na osiedlu świeże bułeczky, 14-letni Ryszard myje sąsiadom auto, a 59-letni Cristopher (emigrant z Kanady) myje Krysi i Stasi podjazd; jedząc sobie codziennie rodzinny, darmowy obiadek. Wolny handel, wolny ynternet, wolna €uropa, wolny piniondz!

Efektem tego była zawrotna liczba 3.000 demonstrantów, czyli koło 3% całomiejskiej populacji. Wiarygodnym weryfikatorem tychże danych jest oczywiście Komenda Miejska Policji w Bielsku-Białej, która to najwyraźniej musi dysponować jakąś tajemniczą, przyszłościową technologią; pozwalającą garstce pałecjantów na przeliczenie tysięcy nadchodzących z różnych stron osób.

1. Było zimno.
2. Śmierdziało papierosami i spoconym motłochem.
3. Było fajnie.
4. Człowieki nie musiały się na mię tak dziwnie paczać, kiedy nie podskakiwałem i nie kwokałem na ich “Kto nie z kaczę, kto nie z kaczę, ten z Esbe”.
5. Bielszczańskie gimbo w niczym nie ustępują Warszawskim.
6. Organizatorzy imprezki (absolutnie nie ignorując dogmatu o polit-poprawności i w dalszym ciągu wypowiadając się zgodnie z duchem Polityki Miłości) za przeproszeniem dali ciała, albowiem tłum, po początkowych przemowach na platzu Ratuszowym, ruszył do przodu i w owczym pędzie przeszedł samopas przez całe miasto – koordynatorów zostawiając het-het, z tyłu. Mało brakowało, żeby gimbo przemieszane z anarcholami wpadło na małe zakupki do Savii, czy stadnie uderzyło na obrotowe drzwi galeryi handlowej. Na szczęście, pokusa blokowania ruchu ulicznego i hałasowania na ulicach była, ahh, nie do odparcia.

Pomimo tychże niedogodności, serce me i dusza ma radują się – albowiem Lud raczył wreszcie ruszyć dupska sprzed telewizorów, zgasić tefałeny i powiedzieć głośno, wyraźnie: “Jesteśmy wku’hwieni, nie dla ACTA, nie dla ACTA, Donald łobuzie wsadzimy ci chuja w buzię, nie dla ACTA”, ewentualnie kontestując system kultowym “Nie bać System”, tudzież kontestująco-opresyjnym “Donald – co? – Kurwo”.

Niektóre ludki bardzo pragną, żebym głośno, wyraźnie i pod przysięgą zeznał, jakie to stosunki utrzymuję z 28-mio punktowym świstkiem papieru zwanym ACTA. Moje pojawienie się na manifie powinno te wątpliwości rozwiać – ale tworzy ich jeszcze więcej. Jak toto tak to, że libertarianin idzie w jednym szeregu z socyal-anarcholami, palikociarnią i Bojownikami o Sprawiedliwość Społeczną (czyt. narodowym pismactwem).

Niestety, nie czuję się z’obowiązanym do posiadania własnego zdania w każdej sprawie – mimo iż zazwyczaj je mam i, jak na porządnego ekshibicjonistę moralnego przystało, nie omieszkuję go wyrazić.

My, Wyborcy, wiemy, że ACTA to zuo. Wiemy, że gdyby rządy każdego z krajów, które podpisały w Tokio ten brzydki a warty mniej niż rolka srajtaśmy papierek zdecydowały się ratyfikować go w parlamentach narodowych, internet czekałaby klęska. Nie cenzura, nie masowe blokady treści, nie zbiorowe nagonki na anonimowych wieśków, którzy do czegoś zalinkują albo wstawią sweet-kommcia – ale właśnie klęska.

Filozofia magików i bajkopisarzy, którzy wykreowali ACTA jest pozornie genialna – przerzuca bowiem odpowiedzialność za usuwanie treści z dotychczas powszechnie znienawidzonego i postrzeganego jako Wielki Zły rządu na barki providerów internetu, którzy w obawie przed nocnym nalotem na firmę sami rączo przystąpią do masowego blokowania i zgłaszania stron, za które cenzor może skazać ich na ciupę.

W ten sposób, Tusq i jego kohorta za jednym zamachem będą mogli chwalić się, że mają czyste rączki i pozbyć uporczywego problemu Wrogów Lódó, czyli samych internautów – którzy co i rusz wypuszczają brutalne paszkwile, godzące w płemiełowe dobro osobiste. Którzy organizują mu pod nosem manify, chcą wsadzić chuja w buzię, każą mu się, cytuję “nie bać” i ogólnie napędzają chorą spiralę społecznej nienawiści.

Ta nienawiść, ten obywatelski ostracyzm, głęboko boli pomarańczowe serduszko naszego Maczo Picu, naszego El Commandante, który wciąż szczerze obiecuje, nawołuje do oszczędności i zaciskania pasa, ale nikt go nie słucha – bardziej zacisnąć się już nie da. Pan Płemieł już oszczędził; nie przyznał sobie zaplanowanej na ten rok 500-złotowej podwyżki. Jeżeli taki gest solidarnego społecznie heroizmu nie zdołał przekonać demów maszerujących z monstrancją, że w kraju żyje się lepiej, to cóż więcej może uczynić nasze El Sol Del Peru? Obciąć pensje Rychom, Zbychom i Mirosławom? Pozbawić Radusia Sikorsky’ego tak bardzo potrzebnych 60-ciu milionów na “premie” dla zaufanych kumotrów? Wycofać wszystkie subsydia i dotacje dla bojówek pedalskich, Krytyk Politytycznych i zaprzestać sponsoringu wojenki w Afganie? Nie do pomyślenia!

Telewizja, gazety i radia są (nie)wolne – jedynym pieskiem, który nagminnie spuszcza się ze smyczy jest internet, zmora wszelkich totalitaryzmów i cenzorski czarny sen na jawie. Zatem, zamiast gryźć rękę, która karmi, rząd woli pozbyć się największego źródła kłopotów, bezczelnego oporu i dystrybucji antytuskistowskiej propagandy.

Michał Boni, ministerialny agent do specjalnych poruczeń, którego zapytano, czy zna cyferki (odpowiedział twierdząco, więc dostał tekę – wykształciuch), tłumaczy zafrapowanym dziennikarzom, jaką interpretację Prawdy powinni przekazać swoim owieczkom, żeby to wyglądało obiektywnie. W końcu, nie jest łatwo zaprezentować stanowisko prorządowe w sytuacji, kiedy +90% Narodu opowiada się zdecydowanie PRZECIW “trudnym, ale koniecznym decyzjom”.

Sztuka manipulacji jest trudna. Trzeba tak przedstawić sytuację, żeby Widz, pomimo odczuwanej sympatii, jednak zrozumiał, że wataha wcale nie chce dla niego źle. Żeby siedząc przed telewizorem ze zrozumieniem kiwał główką, samemu powtarzając sobie argumenty Grasiów, Kopaczów, Bonich i Tuskizmów – najlepiej zindoktrynowana owieczka to ta, która przekonała się sama. Żadne nawoływania, pijary i billboardy nie zastąpią porządnych, oddanych Sprawie ideowców, którzy zasłuchali się w pomarańczowym bełkocie i teraz sami przekonują innych, że “ten rząd zrobił jednak więcej dobrego niż złego, przyznaj”.

Tylko platformersy mają doraźne sprawy i kryzysy, z którymi zmuszone są walczyć. Tylko one nagle forsują ustawy, które mogły być uchwalone dawno temu, ale wyskoczyły w dziwnie odpowiednich momentach. Tylko bojownicy spod znaku Pomarańczowego Kulfona muszą na bieżąco znać potrzeby “rynków”, żeby móc odpowiednio reagować – zwiększać podaż pieniądza, przekręcać wajchę ze stopą procentową, podpisywać “regulacje zaostrzające dyscyplinę finansową” i godzić się na kompromisy z, tfu, Obywatelami, którzy w prawdziwie demoliberalnym ustroju są traktowani jak zło konieczne – w końcu, “nie potrafią podejmować trudnych, ale koniecznych decyzji”.

Konkludując, jedynie rząd wie, na co powinieneś wydać swoje pieniądze. Jedynie rząd ma monopol na właściwą interpretację Prawa. Jedynie rząd może podpisywać kawałek papieru, żeby zaraz potem twierdzić, że to nie będzie miało żadnego przełożenia na ustawodawstwo. Zatem, po co, po co, po co? Tusek zyskałby znacznie więcej, gdyby obluzował śrubę i zmniejszył podatki, ściągając do budżetu więcej i więcej – nadal utrzymywałby rozbudowaną biurokrację i kastowe przywileje, ale nie musiałby się martwić, że wkurwiony tłum będzie mu się darł po nocach. Iście, człowiek Paradoksu, ten nasz koleżka.

ACTA w ogóle nie definiuje terminu piractwa, który to termin nie pojawia się w polskim prawie karnym. Jeżeli nie ma na coś paragrafu, to znaczy, że to jest dozwolone – pod “kradzież” spokojnie można więc podpiąć zamieszczenie na Demotach obrazka z Kwejka, namalowanie reprodukcji Krzyku Edwarda Muncha, naskrobanie na krześle podobizny chuja w kapeluszu i okularkach (aka Zbigniewa Ha) i każdą wychodzącą mutację Linuxa.

Ergo, każdy, kto powiela lub chociaż udostępnia jakąś treść, obojętnie czy to obrazek, dźwięk, artykuł, czy ichnie ustrojstwo z punktu widzenia ustawy napisanej pod ACTA jest winny – piraci, czyli “odbiera” komuś potencjalny zysk z produktu, na którym autor nie zdążył jeszcze zarobić. Ponieważ zapis jest skrajnie niejednoznaczny, sąd może sobie ustalać werdykt według własnego widzimisię, a nie Prawa. W efekcie może się okazać, że “piratem” jest osoba, która nic wspólnego z internetem i komputerami nie ma.

Spaczona wersja prawa własności rozciąga się bowiem na cały patentowy przemysł – zastrzeżone są przecież receptury leków, składniki drinków gazowanych, schematy konstrukcyjne budynków, czy choćby wiszący tam po prawej Zakaz Pedałowania, którego odtąd nie mógłby rozklejać nikt poza NOPem.

Inny złowrogi ukaz, o wymownej nazwie PIPA, jest za to kwintesencją czerwonego stylu uprawiania polityki – wieloletniego gromadzenia informacji o obywatelach, tworzenia osobnych teczek dostępnych do wglądu dla WSIowych oficerów służb specjalnych, czy wreszcie doraźnej pomocy w lokalizowaniu “potencjalnego przestępcy”. Obecnie, pałecja musi posiadać nakaz sądu, żeby zmusić usługodawcę do przekazania numeru IP i zapisu loga sieciowego konkretnej, postawionej w stan oskarżenia osoby.

Dzięki PIPie ten jakże irytujący wymóg zniknie; niepotrzebne będzie nawet podejrzenie o terroryzm i reakcyjny karlizm – ABW et consortes będą mogły bez ograniczeń przeglądać bilingi, sieciowe logi, namierzać ściągających nielegały i hyclować ludzi na podstawie Ajpi. W Polsce wywiad sięga po te dane częściej, niż gdziekolwiek w €uropie – głównie w celu podsłuchiwania dziennikarzy, szukania haków na polityków i nieustannego czuwania nad Wrogami Rewolucji. Rozszerzenie tych kompetencji w połączeniu z punktem ACTA traktującym o “nie pociąganiu do odpowiedzialności ich wykonawców” skończy się podobnie jak wyjęcie spod prawa urzędników ZUSu – samowolą i bezprawiem.

Boom i szoom wokół SOPów, ACTów i PIPów będzie trwał zapewne jeszcze przez jakiś, aż w końcu ucichnie – tak jak Smoleńsk, Occupy Wall Street, WikiLeaks i wszystkie tak lubiane przez Lud nowomody, które termin przydatności do spożycia mają raczej krótki. Większość tych wydarzeń była sztucznie podtrzymywana przez media, które dorzucały węgla do pieca i podsycały konflikty, całkowicie wyciszając afery związane z kreatywną księgowością, brakiem reform i kontrowersyjnymi ustawami.

Teraz jednak przyszła pora na coś, czego rząd ani nie zainspirował, najwyraźniej nie przewidział i z czym nie daje sobie rady – ministerialni siepacze miotają się w oszołomieniu, walą gafę za gafą, Tusku co chwilę zmienia zdanie i podaje sprzeczne stanowiska, a opozycja robi z siebie błaznów parodiując Anonymous – którzy, nota bene, nienawidzą właśnie wszelkich form władzy. Paradoks goni paradoks.

Rządowe psy szczekają; karawana jedzie dalej.

http://pokazywarka.pl/bartyzel/

Toż to hańba, potwarz i kłamstwo smoleńskie w najlepszym wydaniu, powiadam.

1. Kapitalista w bartyzelowym rozumieniu jest powiązanym z polityką bankierem, który poprzez REGULOWANIE rynku i korzystne dla siebie zapisy prawa staje się de facto monopolistą – bądź dzieli się rynkiem z innymi korporacjami, na zasadzie zmowy cenowej. Nie popiera wolnego rynku ani liberalizmu klasycznego (cóż dopiero mówić o libertarianizmie), bo to oznacza spadek cen, podwyższenie płac, konieczność konkurowania oraz podnoszenia jakości usług. Taki kapitalizm = korporacjonizm. Capital z łacińskiego nie oznacza kapitału, lecz capita – jednostkę.

2. Ekonomia to pierwotnie nauka o mechanizmach sterujących rynkiem, pozwalająca władykom i panom na morgach unikać szkodliwych dla gospodarki decyzji. Dopiero keynesiści i marxiści na stałe wprowadzili pojęcie “polityki ekonomicznej” oraz “ekonomii politycznej”. Ekonomia z definicji nie powinna być polityczna, bo to oznacza uzależnienie rynku od grupki kilku lalkarzy, którym umożliwiono możliwość dodrukowywania banknotów w nieskończoność, udzielania bankom kredytów czekowych (tzw. inflacyjnych, bez pokrycia), a także finansowania wojen i imprez masowych (I WŚ, Wietnam, rozróba w Libii).

W ten sposób władza, rząd, uzależnia od siebie ekonomię – dyktując stopy procentowe, tworząc pieniądze z powietrza i użyczając ich bankom w formie nisko oprocentowanych pożyczek, a także uchwalając antyrynkowe prawa – prędzej czy później doprowadzając do występowania cyklu koniunkturalnego (okresów wielkiego boomu i wielkiej bessy), połączonego z bardzo paskudnym zjawiskiem stagflacji – jednoczesnego występowania inflacji i stagnacji, dzięki któremu ceny są wysokie, ale gospodarka się nie rozwija (tak jak podczas boomu), bo panuje również wysokie bezrobocie.

3. Niech mości Yacuś pokaże mi przykład prawdziwie wolnorynkowego polityka-populisty, który doszedł do władzy drogą demokratyczną i miał większość potrzebną do wprowadzania głębokich reform. Wcz. Małgorzata Thatcherowa się nie kwalifikuje, bo miała rozdętą politykę socyalną, uprzedzam.

Chlopaq nie wie o czym pisze, albowiem:

4. Socyaliści nigdy na oczy nie widzieli wolnego rynku, a w pamięci mieli jeszcze na świeżo XIX-wieczną epokę industrializacji, w której “krwiożerczy kapitaliści zmuszali dzieci do pracy w kopalniach po 12 godzin za mniej niż 1$ dziennie”. Za przeproszeniem, wszystkie zadymy wieku XX-tego, wieku wojen, były możliwe właśnie dzięki XIX-wiecznemu postępowi technologicznemu – oświeceniu, wynalazcom, Newtonom, Watt’om i wszystkim innym Wrightom, którzy mieli swobodne, jeszcze niczym nie skrępowane pole do badań i rozwoju.

5. “Tu i tam występuje przy tym dokładnie ta sama retoryka “ujarzmiania natury” (jako przeciwieństwa jej “kultywowania”), tylko w pierwszym wypadku ujarzmiana ma być “zepsuta” natura homo politicus, w drugim zaś raczej natura stworzona a uprawiana przez kogokolwiek “na własną rękę”, czyli niewłaściwie, bo “nieracjonalnie”"

Żaden wolnorynkowiec nie chce ujarzmiać natury ani niczyjej woli, a wręcz przeciwnie – pragnie, żeby państwo odwaliło się od ludzi i zajmowało tylko zapewnianiem bezpieczeństwa. Natura istniała na długo przed człowiekiem, na długo przed ustawową regulacją rynku, a ludzie nie zbudowali swojego dobrobytu i postępu na gruncie teokracji ani absolutyzmu – gdyby ludzkość pozostała przy tych systemach, do dziś ludzie żyliby jak Żydzi, chodząc w płóciennych szatach, mieszkając w kamiennych lepiankach i podróżując osłami tydzień z jednej wsi do drugiej.

Postęp oznacza deregulację, ponieważ biurwokratyczne normy z samej definicji nie dopuszczają żadnych innowacji, metod eksperymentowania; nakazują wręcz podążanie udeptanymi miliony razy schematami. Tymczasem, większość odkryć dokonana została całkiem przypadkowo, jak na przykład: karteczki samoprzylepne, rzepy, penicylina, syntetyczne barwniki (morweina), i tysiące innych wynalazków, które pod teokracko-urzędniczym butem nie miałyby racji i możliwości zaistnienia. W końcu, życie to tylko krótki przystanek na drodze do wieczności; po co zatem cokolwiek ulepszać i wymyślać, tworzyć i kreować, skoro za parę dekad i tak czeka mię śmierć?

Ludzie na szczęście z natury przejawiają grzeszny pęd do zarabiania jak największej ilości grzesznej mamony – będą więc szukać oszczędności, innowacji, rozwiązań jak najprostszych i najwydajniejszych – wszystkiego tego, czego w idealnym ustroju teokratycznych postsyjonistów próżno szukać. Tam wypracuje się minimum niezbędne do podstawowej egzystencji i wymuszone “wolą społeczności”, a resztę pozostawia Bogu, wołając “Panie, wyręcz mnie, bo ja wolę czytać Biblię, chłeptać wodę z rzeki i wpierdzielać korzonki, ganiając w sandałach i płóciennej todze”.

Otóż, powiadam, Pan powiedział co na ten temat myśli w przypowieści o talentach: ludzie powinni się rozwijać, rozwijać und rozwijać, jak papier toaletowy, bo stagnacja oznacza grzech zaniedbania/lenistawa/gnuśności itepe-itede-etece. Można argumentować, że doktrynerskie ortodoksy mają taki sam obowiązek – tyle, że nie będą go wypełniać, albowiem pierwszą i najważniejszą naturą człowieka jest zdrowy, naturalny Egoizm.

Ten egoizm jest motorem działania Białego Człowieka; napędza go i podsyca chęć osiągania zysków, czyli obrzydlastego chapania pod siebie jak największej ilości kapitału – a więc niejako zmusza do zarabiania pieniądzy, szukania nowych dróg poprawy stanu własnej kiesy, którą to poprawę można uzyskać jedynie przez polepszenie usług świadczonych klientom – gwarantom przetrwania wytwórców.

Dzięki niemu [egoizmowi] przedsiębiorca/pracownik może utrzymać swoją rodzinę – do cięższej pracy nie zmotywuje bynajmniej go wizja polepszenia usług świadczonych konsumentom, tylko ZAROBKU, ZAROBKU. Człowiek jest najbardziej produktywny, kiedy działa dla własnego zysku – dlatego bardziej docenia to, co sam wypracuje, dlatego przykłada się do pracy w firmie, którą sam zarządza.

Uczynienie z ludzi niewolników total-teokracji nie sprawi, że nagle zaczną się solidaryzować z “ogółem Narodu” i pracować “dla dobra wspólnego”. Nie ma motywacji, nie ma innowacji.

Tyle.