Σήμερα γίνεται φασαρία σε όλο το Internet, επί τη αφορμή δύο νομοσχεδίων που συζητούνται αυτόν τον καιρό στα νομοθετικά όργανα των ΗΠΑ. Οι δύο νόμοι προς ψήφιση λέγονται SOPA (Stop Online Piracy Acy, νόμος για την παύση της online πειρατείας) και PIPA (Protect IP Act,  νόμος για την προστασία της πνευματικής ιδιοκτησίας).

Δεν είναι τωρινή αυτή η ιστορία, έχει μήνες που συζητιέται, αλλά η ψήφισή των νόμων γίνεται πιθανά τον ερχόμενο μήνα και ειδικά σήμερα ένα πολύ μεγάλο κομμάτι του Internet διαμαρτύρεται με έντονο τρόπο για τα δύο νομοσχέδια και ό,τι αυτά συνεπάγονται. Μεγάλα sites και επιχειρήσεις, όπως η Google, η Wikipedia, το Wired και πολλοί άλλοι έχουν μαυρίσει τις σελίδες τους ή έχουν κατεβάσει ρολά (αυτολογοκρίνονται σαρκαστικά). Η ίδια η διακυβέρνηση Ομπάμα μέσα στο Σαββατοκύριακο δήλωσε ενάντια στα δύο νομοσχέδια και γενικότερα υπάρχει μεγάλη ένταση.

Θα μου πεις, κάτσε ρε μάστορα, Αμερικάνικοι νόμοι είναι, τι με κόφτει εμένα;

Να πούμε δυο λογάκια να δούμε τι προβλέπουν τα κείμενα αν περάσουν οι νόμοι;

Ουσιαστικά πρόκειται για νομικές διατάξεις που – θεωρητικά – έχουν ως σκοπό την πάταξη της πειρατείας στο Internet και την αντιμετώπιση της κλοπής πνευματικής ιδιοκτησίας. Για να το πετύχουν αυτό όμως, τα μέτρα που προβλέπονται είναι τουλάχιστον αμφιλεγόμενα.

Για παράδειγμα, με βάση τους SOPA/PIPA, αν ένα οποιοδήποτε site εδραζόμενο στην Αμερική θεωρηθεί ότι υποκινεί ή διευκολύνει με οποιονδήποτε τρόπο τη διακίνηση πειρατικού περιεχομένου, ο κάτοχος του copyright μπορεί με συνοπτικές διαδικασίες να ζητήσει από τον πάροχο του site να το κατεβάσει, χωρίς πρότερη ειδοποίηση του διαχειριστή, χωρίς διαπραγματεύσεις, χωρίς τίποτα. Και δε μιλάμε μόνο για το αμφιλεγόμενο περιεχόμενο, μιλάμε για ολόκληρο το site. Το αστείο είναι πως προσφέρεται πλήρης νομική αμνηστία στον πάροχο αν συνεργαστεί εξωδικαστικά με τις αρχές!

Άλλο παράδειγμα, αν κάποιος έχει ανεβάσει στο site του ένα παράνομα ripαρισμένο δίσκο σε MP3 κι εγώ λινκάρω από το site μου σε άσχετη σελίδα αυτού του site (γιατί μου άρεσε π.χ. ένα άρθρο του), μπορεί ξαφνικά να βρω το δικό μου site κατεβασμένο, χωρίς να με προειδοποιήσει κανένας, και με μικρές πιθανότητες να μπορέσω να το ξαναανεβάσω ή να αίρω τον περιορισμό.

Αντίστοιχα, αν τα υπό αμφισβήτηση sites είναι ξένα (το τι ορίζουν οι νόμοι ως ξένο και ημεδαπό για τις ΗΠΑ είναι αρκετά φλου και τεχνικά λάθος, όπως και σχεδόν η ολότητα του νομικού κειμένου), τότε και πάλι με μια απλή αίτηση από τους κατόχους του copyright δίνεται εντολή σε μηχανές αναζήτησης και παρόχους Internet, χωρίς τη δυνατότητα άρνησης, να βάλουν αυτά τα sites σε μαύρη λίστα και να εμποδίσουν την πρόσβαση σε αυτά. Αντίστοιχα, αν κάποιο site θεωρείται ύποπτο για διακίνηση πειρατικού υλικού (και μιλάμε για υποψία, όχι για αποδεδειγμένη εμπλοκή), με αντίστοιχες συνοπτικές διαδικασίες δίνεται η δυνατότητα σε τράπεζες και διαφημιστές που συνεργάζονται με το εν λόγω site να σταματήσουν να το εξυπηρετούν και μάλιστα χωρίς καμία χρηματική υποχρέωση.

Μεταξύ άλλων, όποιος γράφει ή προβάλλει (“υποκινεί” νομίζω είναι ο χρησιμοποιούμενος όρος) προγράμματα και εργαλεία που να παρακάμπτουν τα μπλοκαρίσματα θεωρείται και ο ίδιος συνεργός. Τέτοια εργαλεία, να προσθέσω εγώ εδώ, είναι και οι VPN clients που χρησιμοποιούμε από τα σπίτια μας για να συνδεθούμε με το Πανεπιστήμιο και να χρησιμοποιήσουμε τις υπηρεσίες του, να έχουμε πρόσβαση σε δημοσιεύσεις και λοιπά! Και το πλέον κορυφαίο, δεν προβλέπονται καθόλου ποινές για ψευδείς και ανακριβείς καταγγελίες και κατηγορίες περί πειρατείας. Ο τρέχων νόμος στην Αμερική για την προστασία πνευματικών έργων, ο DMCA (Digital Millenium Copyright Act) προβλέπει σε περίπτωση καταγγελίας για πειρατικό υλικό το κατέβασμα του σχετικού υλικού με ειδοποίηση του διαχειριστή, αλλά: α) μόνο του υλικού και όχι όλου του site και β) αν τελικά η καταγγελία ήταν ψευδής και ο διαχειριστής το κυνηγούσε δικαστικά τους έκοβε τον κώλο. Αυτές οι δικλείδες με τους SOPA και PIPA θα πάνε περίπατο.

Τι μας νοιάζει τώρα: προφανώς αν κάτι τέτοιο ψηφιστεί από τις ΗΠΑ αργά ή γρήγορα θα φιλτράρει και σε άλλες χώρες, όπως η Ελλάδα στην περίπτωσή μας, ή το Ευρωκοινοβούλιο για να το θέσουμε σε ευρύτερη βάση. Ακόμη και χωρίς να το συζητάμε όμως, μην ξεχνάτε ότι μεγάλα sites όπως το Google, το WordPress ακόμη (που φιλοξενεί επί του παρόντος αυτό το blog) και άλλα έχουν από το σημείο μηδέν τεράστιο πρόβλημα. Μπορεί να μη μας επηρεάζει νομικά (ακόμα) αλλά ως χρήστες μας δημιουργεί πρόβλημα από τώρα. Για να το πω χοντρά με δυο λόγια, πρόκειται για πρακτικές τύπου “ένοχος μέχρι αποδείξεως του εναντίου, κι αν διαφωνείς άντε να αποδείξεις ότι είσαι ελέφαντας, και αν το αποδείξεις δεν τρέχει τίποτα, σε δυο ώρες σου κάνει άλλος καταγγελία και ξανά μανά τα ίδια”. Ανοίγουν οι κερκόπορτες για λογοκρισίες, μαζικό φίμωμα απόψεων και τα λοιπά – οι ειδικοί μιλάνε καλά – καλά για διαμερισματοποίηση και για σκότωμα του Internet όπως το γνωρίζουμε.

Λινκς με περισσότερες πληροφορίες εδώ, εδώ κι εδώ για όσους ενδιαφέρονται.

Έτσι, για να μη σε πιάσουν αδιάβαστο στο net café της γειτονιάς σου που θα πας να πάρεις τη δόση σου WoW ζώον:P

Οφείλω να παραδεχτώ πως τα τελευταία χρόνια έχει αρχίσει και με κουράζει αυτός ο εξαναγκασμός του έξω στα ρεβεγιόν και τις γιορτές. Οι πάντες σκοτώνονται πότε θα γίνει η Ανάσταση/αλλάξει ο χρόνος/κλάσει η νύφη για να φύγουν τροχάδην για έξω, για να στριμωχτούν σα σαρδέλες με 500 άλλους και να πιουν όσο πιο γρήγορα μπορούν όσο περισσότερες μπόμπες γίνεται, για να ξυπνήσουν την επομένη το μεσημέρι ντενεκέδες από το hangover και να πουν ότι περάσανε γαμάτα.

Σόρι αγάπες αλλά δεν ορίζω έτσι τη διασκέδαση:)

Και δεν είναι μόνο η κούραση, οι αφραγκίες του κόσμου, οι δύσκολες συγκυρίες. Τα ντιριντάχτα και τα πανηγύρια έχουν γέλιο και πλάκα, όχι όμως όταν γίνονται για να γίνουν. Τέτοιες μέρες νομίζω είναι καλύτερο να τις περνάμε με τους δικούς μας ανθρώπους, με κόσμο που μας αρέσει η παρέα τους, που τους εκτιμούμε, που έχουν σημασία για εμάς. Λίγοι και καλοί.

Όσο για το 2011; Δύσκολη χρονιά ασυζητητί. Φάγαμε τα μούτρα μας – επανειλημμένα! – και μάλιστα οι περισσότερο σε πολλά επίπεδα. Ουδέν κακόν αμιγές καλού όμως, κάποια μαθήματα και κάποιες εμπειρίες έμειναν, όπως μένουν πάντα. Ανέκαθεν πίστευα ότι αυτό που είμαστε σε κάθε δεδομένη στιγμή αποτελείται από το σύνολο των εμπειριών και των αποφάσεών μας μέχρι τότε: το 2011 δεν έχει κάποια διαφορά, από αυτή την οπτική γωνία.

Καλά να περάσετε λοιπόν, όπως κι αν περάσετε απόψε. Καλή χρονιά με ό,τι χρειάζεται ο καθένας μας. Και πάντα με υπομονή, υγεία, υπερηφάνεια και αξιοπρέπεια.

Ο λεβέντης πήγε σε συνάδερφο που του έδωσε για αγωγή Pulmicort. Ο γνωστός δεν είχε ούτε βρογχίτιδα, ούτε άσθμα, ούτε καπνίζει, ούτε φουσκώνει μπαλόνια σε τσίρκο για δεύτερη δουλειά. Καλό δεν είδε, πήγε σε δεύτερο συνάδερφο μετά από κάποιες μέρες που τον κοίταξε και του έδωσε μία συγκεκριμένη αντιβίωση.

Και εκφράζει την (εύλογη, μετά τα όσα του είπαν) απορία: μα έπαιρνα το εισπνεόμενο για πόσες μέρες και δεν έχω φτιάξει ακόμα. Τι θα μου κάνει η αντιβίωση;

Στοπ εδώ, να διευκρινίσω, δεν έχω τίποτα με το Pulmicort ούτε μου φταίει το φάρμακο. Θα μπορούσαμε να μιλάμε για το οποιοδήποτε εισπνεόμενο κορτικοστεροειδές της αγοράς. Απλώς αυτό έτυχε να ακούσω σήμερα, αυτό αναφέρω.

Το θέμα είναι ότι η αγωγή ήταν λάθος. Άνθρωπος με καθαρό λαιμό, χωρίς ακροαστικά, χωρίς φλέμματα, χωρίς ιστορικό άσθματος ή ενεργά συμπτώματα άσθματος, χωρίς βήχα, μη καπνιστής, χωρίς προβλήματα στην ακτινογραφία θώρακος, χωρίς συμπτώματα από κατώτερο αναπνευστικό που έχει πονοκέφαλο, βαρύ κεφάλι και μπουκωμένη μύτη δε χρειάζεται εισπνοές κορτιζόνης.

Πάμε άλλη μία, με μπρίο: ΔΕ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΕΙΣΠΝΟΕΣ ΚΟΡΤΙΖΟΝΗΣ._

Λογικό να μην του κάνει τίποτα το Pulmicort, τζάμπα το φορτώθηκε. Η αντιβίωση από την άλλη έχει μια σχετική ένδειξη: αφού ξεκίνησε συντηρητικά για κάποιες μέρες χωρίς αντιβιοτικό και δεν είδε βελτίωση, υπάρχει μια καλή πιθανότητα να έχει βακτηριακή λοίμωξη, άρα σωστά ο δεύτερος συνάδερφος τον ξεκίνησε σε αυτό που λέμε εμπειρική αγωγή: θεραπεία που δίνουμε με βάση τα συμπτώματα του ασθενούς ώστε να πιάσουμε τα στατιστικά πιθανότερα αίτια, και η οποία είναι πιο γενική παρά εξειδικευμένη προκειμένου να ξεκινήσει γρήγορα. Ζεστά, πολλά υγρά, καμιά πορτοκαλάδα, φυσιολογικό ορό στη μύτη για ξεβούλωμα και λογικά σε τρεις με πέντε μέρες θα έχει καλό αποτέλεσμα ο γνωστός:)

Φυσικά (το κλασικό disclaimer) σε καμία περίπτωση δε λέω να μην ακολουθείτε τις οδηγίες των γιατρών σας, ούτε ότι κάποιος που δεν είναι ο ίδιος γιατρός θα πρέπει να αποφασίζει μόνος του αν θα πάρει ή όχι κάποια αγωγή που του έδωσε ο γιατρός του. Ο κάθε άρρωστος και το κάθε περιστατικό διαφέρουν και θέλουν εξατομικευμένη εκτίμηση και αντιμετώπιση. Πρέπει όμως να διαλέγετε γιατρούς που να εμπιστεύεστε, που να σας εμπνέουν οι ίδιοι εμπιστοσύνη, ναι;:)

Πιθανό τεχνικό post ή απολογισμός για το 2011 αύριο, stay tuned. Χρόνια πολλά σε εορτάζοντες και μη, μιλάμε:)

Με το πέρασμα στο Timeline ο χρήστης έχει επτά ημέρες να το φέρει στα μέτρα του πριν αυτό βγει στον αέρα αυτόματα (ή μπορεί να παρακάμψει το χρονικό διάστημα αυτό αν δεν τον ενδιαφέρει ή είναι έτοιμος). Τι εννοώ «ετοιμάσει»: το Timeline ουσιαστικά είναι ένα πλήρες ιστορικό του τι έχεις κάνει στο Facebook. Έχει σχεδιαστεί με τη φιλοσοφία πως όσοι έχουν πρόσβαση σε αυτό μπορούν να σκρολάρουν κάτω και να πάνε προς τα πίσω, βλέποντας χρονικά ταξινομημένη όλη τη δραστηριότητα του χρήστη στο site – τι πόσταρε, τι σχολίασε, αν έβαλε κάποια εφαρμογή ή αν έγραψε στον τοίχο κάποιου, πρακτικά τα πάντα.

Σαφώς, υπάρχει η δυνατότητα να περιοριστεί η πρόσβαση στο προφίλ σε ορισμένες ομάδες χρηστών ή μόνο σε φίλους ή φίλους φίλων, όπως επίσης δίνεται και η δυνατότητα να αλλαγεί η ιδιωτικότητα σε μεμονωμένα posts (π.χ. αυτό δε θέλω να το δουν όσοι είναι στη δείνα λίστα μου). Υπάρχει όμως το εξής πρόβλημα: αν έχεις κάποια posts πριν από – ας πούμε – τρία χρόνια, όταν ήσουν ακόμα στο σχολείο ή όταν ακόμη δεν είχες καλοξυπνήσει και δεν είχες καταλάβει τι μαύρη τρύπα είναι το Facebook, τα οποία δε θες να μπορεί να δει ο καθένας, την πάτησες: όποιος γουστάρει να ασχοληθεί με το άτομό σου μπορεί να πάει προς τα κάτω και να γυρίσει όσο πίσω θέλει, μέχρι και τη στιγμή που άνοιξες λογαριασμό στο site.

Σκέψου πόσο εύκολα κάποιος (κουτσομπόλης στην καλύτερη, κακόβουλος στη χειρότερη περίπτωση) μπορεί να σχηματίσει πλήρη εικόνα για κάποιον χρήστη που δεν είναι υποψιασμένος: μαθαίνει εύκολα το ποιος είσαι, πού συχνάζεις, τι σου αρέσει, τι δε σου αρέσει, πότε τα είχες, πότε δεν τα είχες, πότε ήσουν στα χάι και στα ντάουν σου, πότε είχες νεύρα, με ποιον βρίστηκες – τα πάντα ουσιαστικά.

Και εντάξει εμείς που είμαστε της παλιάς σχολής, που είχαμε blogs από νωρίς, που ήμασταν στο Internet από όταν τα πράγματα ήταν ακόμη «αθώα» και μάθαμε από τα ψηφιακά μας γεννοφάσκια να προσέχουμε τι λέμε και τι γράφουμε. Έχουμε μια δημόσια παρουσία online, γράφουμε με το όνομά μας, με πλήρη συνείδηση του τι λέμε και τι κάνουμε, του τι εκθέτουμε και τι κρατάμε δικό μας. Όλοι οι νεώτεροι ή οι λιγότερο σχετικοί χρήστες όμως;

… για να μην αναφερθώ στις άπειρες, απείρου κάλλους σκηνές Τόλμης και Γοητείας που έχουν να ζήσουν άπειροι γκόμενοι και γκόμενες όταν αρχίσουν το σκάψιμο:P

Λύσεις: πρώτον, παίρνετε αμπάριζα ΌΛΑ τα ποστάκια στο Timeline σας και τα κρύβετε. Για κάποιον σαν εμένα που έχει χιλιάδες activities σε διάστημα τριών ετών είναι πρακτικά αδύνατο κάτι τέτοιο. Δεύτερον, το καλύτερο που μπορείτε να κάνετε είναι να περιορίσετε την ορατότητα στα παλιά σας posts, που γίνεται από το μενού Privacy, οπότε όλα τα παλιότερα posts σας ρυθμίζονται αυτόματα να είναι ορατά με τον ίδιο τρόπο που είναι κάθε νέο ποστάκι στη χρονική στιγμή που δίνετε την εντολή. Με αυτόν τον τρόπο δε διαγράφεται ούτε κρύβεται κάτι, αλλά όλες οι παλιές δημοσιεύσεις είναι αόρατες σε όσους δεν έχουν τα κατάλληλα δικαιώματα.

Δε λέω κατ’ ανάγκη ότι το Timeline είναι κακό και να το κάψουμε στην πυρά. Είναι εργαλείο, είναι πολύ ενδιαφέρον ως προς το ότι δίνει μοναδικό τρόπο να «ξεφυλλίσεις» ένα προφίλ και ομολογουμένως είναι ωραίο σχεδιαστικά. Αλλά για κάποιον που δε φροντίζει να κρατάει τα εν οίκω μη εν δήμω μπορεί δυνητικά να αποτελέσει τεράστιο πρόβλημα.

Ένα side note πάντως, έκανα μια εξόρμηση στο δικό μου προφίλ. Πάντα είχα κατά νουν πως ό,τι ποστάρω εκεί μέσα είναι άμεσα ή δυνητικά δημόσια κοινοποιήσιμο οπότε σε γενικές γραμμές δεν έχω κάτι που να θέλω να κρύψω ή να ντρέπομαι και να πρέπει να το κατεβάσω. Και πάλι, είναι ελαφρά σοκαριστικό το να πηγαίνεις πίσω στο χρόνο και να διαβάζεις πράγματα που έγραφες πριν τρία χρόνια σε στιγμιαίες παρορμήσεις. Δε λέω κατ’ ανάγκη κακό, απλώς σε βάζει σε διάφορες σκέψεις.

Ψάξτε το, μην τρέχετε τελευταία στιγμή όσοι είστε στο FB:)

• έχετε κληρονομικό ιστορικό (όχι κάθε τρεις και λίγο χωρίς ειδικό λόγο όμως)
• νιώθετε πρήξιμο ή δυσφορία στο λαιμό ή βλέπετε/πιάνετε κάποια μάζα στο μπροστινό μέρος του λαιμού σας
• προσέξετε να μην αντέχετε την υπερβολική ζέστη ή το κρύο, να είστε ασυνήθιστα ευερέθιστοι ή ληθαργικοί, να ιδρώνετε πολύ ή να έχετε κρύο και ασυνήθιστα λιπαρό δέρμα, να έχετε εύθραυστες και ευαίσθητες τρίχες, να νιώθετε μεγάλη εξάντληση ή στεναχώρια (ή αντίθετα, υπερδιέγερση)
• έχετε μάτια που προβάλλουν από τις κόγχες τους περισσότερο απ’ ότι στο συνήθη κόσμο (αυτό που λέμε υπερθυρεοειδικό βλέμμα ή – κατά το αρχαϊκότερο – «λάμπον όμμα»), και τέλος
• αν έχετε πάρει ή χάσει πολλά κιλά σε μικρό χρονικό διάστημα.

Τα παραπάνω δεν αποτελούν κατ΄ ανάγκη πρόβλημα ή ένδειξη αρρώστιας, αλλά ίσως να σηματοδοτούν κάποια θυρεοειδοπάθεια και να βοηθήσουν στο να την πιάσουμε νωρίς.

Πώς το ψάχνουμε τώρα: επίσκεψη σε ενδοκρινολόγο, μας βλέπει και αν το κρίνει σκόπιμο γράφει εξετάσεις αίματος (T3, T4, TSH για αρχή και υπάρχουν και διάφοροι αντισωματικοί δείκτες που μπορεί να παραγγείλει αν υποψιάζεται αυτοάνοσες θυρεοειδοπάθειες). Δεύτερη κίνηση ο υπέρηχος θυρεοειδούς, και αν διαπιστωθούν όζοι ίσως χρειαστεί και σπινθηρογράφημα θυρεοειδούς με ραδιενεργό ιώδιο.

Βεβαίως (το ξαναλέω εγώ, θα το λέω μέχρι να με σιχαθείτε) ποτέ δε μπαίνουμε μόνοι μας σε αυτό το τριπάκι του ψαξίματος: αν δεν είμαστε γιατροί δεν ξέρουμε ότι τι να ψάξουμε ούτε πώς να αξιολογήσουμε τα αποτελέσματα των εξετάσεων. Επισκεψούλα σε γιατρό της εμπιστοσύνης μας και έχουμε το κεφάλι μας ήσυχο.

‘ντάξει;:)

Να δούμε μερικούς από αυτούς που βγαίνουν;

• Διοικητικό προσωπικό (επιστάτες, φύλακες, θυρωροί, υπάλληλοι γραφείου)
• Πωλητές σε λιανικό εμπόριο και χονδρεμπόριο
• Ζαχαροπλάστες
• Εισπράκτορες λεωφορείων, σταθμάρχες, επιστάτες
• Οδηγοί μικρών φορτηγών που εργάζονται ως βοηθοί
• Καμαριέρες
• Κομμωτές – κομμώτριες, κουρείς
• Ταμίες πολυδυναμικού super market
• Οδηγοί ταξί εκτός Νομών Αττικής και Θεσσαλονίκης
• Προσωπικό καθαριότητας σε γραφεία διοίκησης δημοσίων υπηρεσιών και επιχειρήσεων που έχουν μόνιμη εργασία στο δημόσιο και τους οργανισμούς
• Συντηρητές κτιρίων

Αυτοί βγαίνουν από τη λίστα, ξαναλέω. Ήταν μέχρι τώρα και βγαίνουν. Να το κάνω πιο λιανά, ο επιστάτης έπαιρνε μέχρι τώρα επίδομα βαρέων και ανθυγιεινών. Ο θυρωρός το ίδιο, ο εισπράκτορας στον ΟΑΣΑ το ίδιο, η κομμώτριά σου μαντάμ το ίδιο, η κοπελίτσα που πουλάει ρούχα στα Zara το ίδιο.

Και ‘νταξ’, οκέι, ας πάρουν οι άνθρωποι, δε λέω. Κάποια από αυτά που είναι στη λίστα όντως ζορίζονται και μπορείς να πεις δικαιολογείται το επίδομα.

Να δούμε λίγο και μερικά από αυτά που παραμένουν μέσα στη νέα λίστα;

• Νεκροπομποί
• Νυχτοφύλακες
• Οδηγοί και βοηθοί ασθενοφόρων
• Οδηγοί οχημάτων σταθερής τροχιάς
• Οδηγοί ταξί Αθηνών και Θεσσαλονίκης (και μόνο αυτοί είπαμε)
• Καθαριστές λεωφορείων
• Οδηγοί λεωφορείων και πούλμαν
• Εξωτερικοί εικονολήπτες με φορητές κάμερες σε τηλεοπτικούς σταθμούς
• Σιδερωτές και διαλογείς ιματισμού σε πλυντήρια και κλωστοϋφαντουργεία (με την προϋπόθεση να απασχολούνται τουλάχιστον για το 33% της μισθολογικής περιόδους και στις πλύσεις)
• Αρτοποιοί (αλλά όχι ζαχαροπλάστες είπαμε)
• Ψήστες
• Λατζέρηδες
• Χημικοί και βιοχημικοί (αλλά όχι αυτοί που εργάζονται σε οινολογικά εργαστήρια)
• Στρατιωτικοί (μόνο οι ναρκαλιευτές και οι πυροτεχνουργοί)
• Νοσοκόμοι κτηνών, παρασκευαστές, σπερματολήπτες και σπερματεγχύτες

Δεν ξέρω αν το πιάσατε το υποννοούμενο, αλλά όλοι αυτοί συνεχίζουν να παίρνουν το επίδομα. Παραβλέπω το γεγονός ότι για τους πιλότους της πολιτικής και – ιδίως – τους Ικάρους της ΠΑ δεν αναφέρεται τίποτα, παραβλέπω το ότι για τις δυνάμεις της Αστυνομίας δεν προβλέπεται τίποτα, παραβλέπω το ότι οι νυχτοφύλακες επίσης πληρώνονται το επίδομα κανονικά (ξέρω ένα κάρο τέτοιους που μόνο που δε ροχαλίζουν πάνω στη βάρδια). Βλέπω εδώ οδηγούς, μέσα στους οποίους και των μέσων σταθερής τροχιάς. Να βάλω εδώ σφήνα το ότι οι οδηγοί στο Μετρό δουλεύουν κανονικά τετράωρο, το υπόλοιπο μισό οκτάωρο τους πληρώνεται ως υπερωρία – χώρια το βαρέων και ανθυγιεινών. Λέω εγώ τώρα.

Και πάει στο διάολο, να το πάρουν όλοι αυτοί, ακόμη και ο πουλοπαίχτης του ταύρου και το παληκαράκι που θα κρατάει από κάτω το λεκανάκι. Θεωρητικά έρχεται σε επαφή με βιολογικό υλικό, ζώα είναι αυτά, μπορεί να φας καμιά κλωτσιά και να μείνεις σέκος, επικίνδυνο το επάγγελμα, να το πάρουν κι αυτοί το επίδομα. Μακριά από μένα ότι είπα να μείνει κάποιος ριγμένος.

Να δούμε όμως λίγο και στον κλάδο της υγείας ποιοι λαμβάνουν το “καυτό” επίδομα;

Νοσοκόμοι, παρασκευαστές και βοηθοί αυτών (των παρασκευαστών), θαλαμηπόλοι ψυχιατρικών νοσοκομείων και κλινικών, συντηρητές πειραματόζωων, παρασκευαστές τραπέζης αίματος και συσκευαστές ορών και εμβολίων, καθαριστές

Για τους θαλαμηπόλους δε θα σχολιάσω, έχει μια βάση, όσο τρεμάμενη κι αν είναι αυτό. Δε θα σχολιάσω επίσης για τους συντηρητές πειραματόζωων, για τον ίδιο λόγο (αν και το να ταΐζεις τα ποντίκια για τα πειράματα και να πληρώνεσαι βαρύ κι ανθυγιεινό είναι το λιγότερο αστείο). Και πολύ σωστά πληρώνονται οι νοσηλευτές καθαριστές και λοιπά παραϊατρικά επαγγέλματα που έρχονται σε επαφή με βιολογικά υλικά.

Προσέχετε όμως να λείπει κάτι;

Σε αυτή τη λίστα την τελευταία λέω, μήπως λείπει κάτι;

Οι ρουφιάνοι οι γιατροί πού σιχτήρι είναι;

Σε περίπτωση που δεν το καταλάβατε, πάμε άλλη μία, ρητά και ξεκάθαρα:

ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΔΕΝ ΠΑΙΡΝΟΥΜΕ ΕΠΙΔΟΜΑ ΒΑΡΕΟΣ ΚΑΙ ΑΝΘΥΓΙΕΙΝΟΥ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΟΣ

Και να μιλήσω βασικά για τη δική μου ειδικότητα, τη Γενική Χειρουργική, γιατί όσο να ‘ναι ειδικότητα από ειδικότητα διαφέρει.

Ρε παληκαράκο Υπουργέ, στον οδηγό ταξί που είναι καθιστική στάση επί μακρόν δίνεις επίδομα, σ’ εμένα που κάθε μου χειρουργείο μπορεί να φτάσει και τις 8 ώρες όρθιος δεν;

Στην καθαρίστρια που θα έρθει να καθαρίσει το χειρουργείο μετά την επέμβαση δίνεις επίδομα, και καλά κάνεις, σ’ εμένα που έχω τα χέρια μου μέσα στην κοιλιά του αρρώστου που έχει AIDS/ηπατίτιδα B/ηπατίτιδα C/ο,τιδήποτε συνέχεια για ένα κάρο ώρες δεν;

Στον θαλαμηπόλο της ψυχιατρικής κλινικής που είναι υποτίθεται σε κίνδυνο ζωής επειδή μπορεί να βρεθεί στο διάβα ενός τρελού δίνεις επίδομα, στο συνάδερφο που εφημερεύει και του μπαίνει ένα πρεζόνι μέσα στο κέντρο υγείας και του βγάζει μαχαίρι για να πάρει σύριγγες/χάπια/whatever (και ο νυχτοφύλακας επειδή κοιμάται ή κάνει την κότα δεν τον σταματάει) δεν;

Στον οδηγό του ασθενοφόρου και τον βοηθό του ασθενοφόρου που πάνε να παραλάβουν ασθενή και μπορεί ή να μολυνθούν ή να τρακάρουν ή ένα κάρο διαόλους δίνεις επίδομα – και πάλι καλά κάνεις, στο συνάδελφο γιατρό που θα μπει μέσα να συνοδεύσει γιατί αλλιώς θα πεθάνει ο άρρωστος δεν;

Στο νοσηλευτή που θα πάει να αλλάξει τους ουροσυλλέκτες στην κλινική δίνεις το επίδομα – και πάλι, καλά κάνεις, στο συνάδερφο ειδικευόμενο που θα πάει να κάνει τις αιμοληψίες και ίσως κατά λάθος να τρυπηθεί με βελόνα που έχει πάνω αίμα ασθενούς δεν;

Στο συνάδερφο που θα ράψει στα επείγοντα και επειδή θα χτυπιέται ο μαχαιρωμένος από κάτω θα του μπει η βελόνα του ράμματος στο χέρι με το αίμα του αρρώστου δεν;

Στο συνάδερφο που θα δουλέψει τη μια μέρα το πρωί και μετά θα μπει σε εφημερία και θα βγει από αυτήν άυπνος όλη νύχτα και θα συνεχίσει δουλειά την επομένη μέρα το πρωί, και θα πάει σπίτι του για ύπνο για να ξυπνήσει κατ’ ευθείαν την επόμενη μέρα το πρωί και να το ξαναπάρει όλο απ’ την αρχή δεν;

Και κατά τα άλλα πληρώνεις τους νυχτοφύλακες και τους οδηγούς ε; Και τους εισπράκτορες εισιτηρίων ε; Και τους νεκροπομπούς ε;

Ξαναλέω, δεν έχω κανένα πρόβλημα (σχεδόν) με όλους τους ανωτέρω που παίρνουν ή έπαιρναν το επίδομα βαρέων και ανθυγιεινών επαγγελμάτων. Αν υπάρχει μία έστω στοιχειώδης και λογική βάση, με γεια τους με χαρά τους και αμαρτία ουκ ευρίσκω.

Αλλά δεν είναι το λιγότερο υποκριτικό με μια τέτοια λίστα να απουσιάζει με τόσο κραυγαλέο και προκλητικό τρόπο από μέσα το ιατρικό επάγγελμα;

Και προσέξτε, δε μίλησα για ευθύνη ή για μέγεθος προσφοράς ή κάτι ανάλογο. Ξεχάστε τα αυτά, μιλάω αυστηρά και μόνο για παράγοντες κινδύνου και βαρύτητας επαγγέλματος.

Ε Υπουργούλη; Δε νομίζεις ότι κάτι πρέπει να παίξει και για μας – επιτέλους;

Γρήγορο update, λοιπόν.

Πρώτον, ξεμπέρδεψα με το αγροτικό μου (υποχρεωτική θητεία υπαίθρου, το λέει ο νόμος). Στην περιοχή της Λαμίας υπηρέτησα, κόσμο πολύ γνώρισα, σίγουρα κράτησα κάτι καλό για τον εαυτό από άποψη χαρακτήρα, σίγουρα δεν έμαθα τίποτε παραπάνω ιατρικά. Κανονικά θα είχα παρά μα παρα πολλά να πω και να γράψω για τον ένα χρόνο αυτόν αλλά υπάρχουν νομικές και δεοντολογικές δυσκολίες στη μέση. Θα αρκεστώ απλώς να πω ότι ήταν… ενδιαφέρουσα χρονιά.

Δεύτερον, φέτος είναι τελευταία χρονιά στο DI. Πρώτα ο Θεός, έχω αλλα 8 μαθήματα συν την πτυχιακή μου για να τελειώσω. Δεν ήμουν τόσο πολύ από κοντά σε αυτή μου τη φοίτηση, κυρίως λόγω δουλειάς και στρατού, αλλα και επειδή πρόκειται για αντικείμενο που λίγο πολύ, όσο να ‘ναι το έχω, οπότε το διάβασμα μου μπορώ να το βγάλω και χωρίς ιδιαίτερη παρακολούθηση. Παρ’ όλ’ αυτά, την έχω μέσα στην καρδιά μου αυτή τη σχολή και τα παιδιά της:) Τελική ευθεία λοιπόν και σε αυτό, από κοντά πλέον.

Τρίτον, από σειρές περιμένουμε να τελειώσει το Chuck (και να μην κάνει κοιλιά στα τελειώματα – Δυτικέ πού είσαι; βγες να δώσεις ρεσιτάλ), και έχω αρχίσει από την αρχή το πολύ πολύ καλο Fringe. Ένα άλλο mention-worthy όνομα είναι το Alphas – και δεν ξεχνάμε ποτέ τον Dexter #trueStory

Τέταρτον, πλήρης ανανέωση στα iDevices. MBP 13άρι για φορητό μηχάνημα, iPhone 4S ανα χείρας και 21″ iMac ως κύριος υπολογιστής. Α, και το iPad 2 μου για διάβασμα και γενικό ρόλο μπαλαντέρ – όπως η συγγραφή αυτού του post, φέρ’ ειπείν. Απόλυτα ευχαριστημένος από το lineup, τα πάντα διαθέσιμα άμεσα, εύχρηστα, βολικά: αυτή η εταιρεία μας έχει καλομάθει.

Κοιτάζω προς τα πίσω και συνειδητοποιώ ότι έχουν αλλάξει πολλά. Διαβάζω posts όπως αυτό κι αυτό από τρία χρόνια πίσω και η διάφορα είναι χαώδης. Και τελικά είναι όπως λέει ο Walter στο Fringe, για κάθε απόφαση που παίρνει ο καθένας μας υπάρχουν εναλλακτικές πραγματικότητες όπου αυτή η απόφαση δεν πάρθηκε – ή είχε άλλη έκβαση. Τότε τελείωνα την Ιατρική, τώρα τελειώνω μια άλλη σχολή. Τότε ήμουν άλλος χαρακτήρας, πιο ενθουσιώδης, πιο παρορμητικός, πιο εύπιστος ίσως, τώρα είμαι πιο συγκρατημένος, πιο προσεκτικός – πιο ώριμος θα έλεγα. Τόσο ο στρατός όσο και το αγροτικό ήταν θέσεις ευθύνης, το έχω γράψει και παλιότερα, και στη συγκεκριμένη δουλειά όσο να ‘ναι αυτό σε αλλάζει.

Σε κάθε περίπτωση, είμαι πλέον αυτός που είμαι. Το μόνο που δεν άλλαξα ποτέ και που δε μετάνιωσα είναι ότι όλον αυτόν τον καιρό, και ποτέ μέχρι τώρα, δεν έχω πει ψέμματα, ούτε έχω κρύψει κάτι. Φυσικά υπάρχουν χίλιες παροιμίες για τα χίλια πόδια του διαόλου, το ψέμμα που έχει κοντα ποδάρια, ότι όλα μαθαίνονται τελικά και τα λοιπά – όταν είσαι straight as an arrow που λένε και οι φίλοι μας οι Άγγλοι και μαθαίνεις τελικά το βάθος της απάτης το πληρώνεις δίπλα βέβαια, γιατί ξέρεις ότι δεν άξιζες το πούλημα. Ακόμη κι έτσι όμως, αυτο είναι το ένα πράγμα που δεν αλλάζω. Η ουσία είναι ότι είμαι επιτέλους πίσω, και έχω μάθει από τα λάθη μου αρκετά ώστε να μην τα ξανακάνω: πλέον ξέρω ποιους να εμπιστευτώ και πoιους να πιστέψω:)

Δε θα το τραβήξω άλλο, δεν είναι αυτός ο σκοπός του post και καταντάω κουραστικός. Θα επιχειρήσω να πυκνώσω λίγο τις αναρτήσεις· αρκετές φορές έχω ξεκινήσει να γράφω για κάτι και σταμάτησα μετά από λίγο γιατί ήταν θέμα που δε σήκωνε γράψιμο δημόσια. Δυστυχώς, εδω που έχουμε φτάσει είναι πολλα τα τέτοιου είδους θέματα, αλλά μένω αισιόδοξος.

Ελπίζω να τα ξαναπούμε σύντομα:)

Σπύρος

Κατ’ αρχάς να ευχαριστήσω τους λίγους δικούς μου ανθρώπους που μου στέκονται και χάρη στους οποίους συνεχίζω και προσπαθώ – σε όλα τα μέτωπα.

Κατά δεύτερον, να ζητήσω συγγνώμη αν αδίκησα άθελά μου κάποιους. Είναι δύσκολο να ικανοποιείς τους πάντες και ακόμη και όταν προσπαθείς δεν είναι πάντα σαφές ποτέ αυτό γίνεται με τρόπο δίκαιο ή αν ρίχνεται κάποιος.

Το 2010 ήταν δύσκολη χρονιά – τραγικά δύσκολη. Πέραν όλων των δραματικών εξελίξεων στα πολιτικά και οικονομικά δρώμενα της χώρας και όχι μόνο, φέτος με ανησυχεί κάτι άλλο πολύ περισσότερο: δε μπορώ να πω ότι πήραμε κάτι σε αντάλλαγμα. Ούτε μετριοφροσύνη αναπτύξαμε, ούτε ταπεινοφροσύνη, ούτε ηρεμία, ούτε αίσθηση του μέτρου, ούτε τίποτα. Απεναντίας, βλέπω τον κοινωνικό μας ιστό να καταστρέφεται έτι περαιτέρω, τα ήθη μας να πηγαίνουν περίπατο και την ανθρωπιά μας να εξανεμίζεται. Γινόμαστε χειρότεροι από καννίβαλοι, με φοβίζει το τελικό προϊόν.

Για μένα η χρονιά που πέρασε μεταφράζεται σε δουλειά, πολλή και ασταμάτητη δουλειά. Δε θα είναι χωρίς αντίκρυσμα, ούτε βαίνει εις μάτην, αλλά από την άλλη ίσως έχω χάσει κι εγώ λίγο το μέτρο. Σε καθε περίπτωση, όσο με αφορά είμαι στα βαθιά και έχω δρόμο ακόμα, χωρίς να αυτό σημαίνει ότι ζω ένα μαρτύριο. Θα δείξει, υποθέτω.

Για να μην το πολυλογώ λοιπόν: θυμηθείτε ότι είμαστε άνθρωποι. Ξεκαθαρίστε τι θέλετε στη ζωή σας, βρείτε τα με τους εαυτούς σας, μη φέρεστε όπως δε θέλετε να σας φέρονται. Μερικές φορές δε χρειάζονται πολλά, απλώς λίγα και καλά.

Να είστε όλοι καλά, γέροι, ζωντανοί και στα δυο σας πόδια και φέτος, με τους δικούς σας ανθρώπους. Ελπίζω να τα λέμε λίγο πιο σύντομα, ψάχνω τη συνταγή για γρήγορες και απροετοίμαστες επικοινωνίες – θα το βρω:)

Τα φιλιά μου,
Σπύρος

Και με το σημερινό πρωτοβρόχι επαληθεύω το εξής: το να περπατάς *μετά* απ’ τη βροχή, με δροσούλα και χωρίς πολλές βιασύνες, μυρίζωντας το βρεγμένο χώμα, είναι ανεκτίμητης αξίας:)

Βγείτε ρε, κάντε καμία βόλτα!

Εφημερία στο καινούργιο μου πόστο σήμερα, η πρώτη για την ακρίβεια – δε θα πω ποιο και πού, και σωστό δεν είναι και δεν τα βγάζουμε στο κλαρί αυτά, κάνει τζιζ.

Λοιπόν, δυο διακομιδές εκτός πόλεως, η μια ασφαλής, η άλλη όχι και τόσο. Και φυσικά στα πλαίσια της εφημερίας βοήθεια στα παιδιά που επίσης έχουν βάρδια απόψε, όπως είθισται και πρέπει. Μπορώ να πω ότι είμαι ικανοποιημένος σε γενικές γραμμές από το τελικό αποτέλεσμα της μέρας, και (τουλάχιστον για μένα) είναι μεγάλη υπόθεση αυτό:)

Καιρό είχα να τραβήξω τέτοια ολονυκτία – δεν ξέρω, πολλοί συνάδελφοι στον κλάδο σιχτηρίζουν σε παρόμοιες περιπτώσεις, ίσως να φτάσω στο ίδιο σημείο κι εγώ κάποια μέρα. Για την ώρα πάντως… μπορώ να πω ότι το ευχαριστήθηκα:D Και η επιβράβευσή μου, μουσικούλα πριν τον ύπνο: Matt Bianco στο Lost In You, από τον Hifi Bossanova δίσκο τους.

… ελπίζω δηλαδή να είναι ύπνος και να μην τρέχουμε πάλι χαράματα:P Το ξέρω πως είμαι πίσω στα posts μου, δεν πολυέχω χρόνο δυστυχώς, αλλά ευελπιστώ να αλλάξει αυτό σύντομα. Για τώρα τρέχει εξεταστική στο DI (τι DI ρωτάς φίλε επισκέπτη; Department of Informatics, θέλει ρώτημα; ) και τρέχουμε να καλύψουμε κενά οπότε… λίγο υπομονή ακόμα,

Εντάξει, τι να λέμε τώρα, το παιχνίδι είναι έπος.

Αλλά επειδή μιλάμε για το παιχνίδι της δεκαετίας, θα γράψω μερικά πράγματα παραπάνω.

Να σημειώσω πριν αρχίσω ότι γενικά δεν αγοράζω παιχνίδια, τουλάχιστον όχι με την κλασική έννοια του boxed game που θα πάω στο μαγαζί και θα σκάσω το 40άρι/50άρι/60άρι ευρώ μια φορά τις τέσσερις/έξι/οχτώ εβδομάδες για να πάρω το boxάκι και να λιώσω. Δεν έχω ούτε το χρόνο που απαιτεί αυτού του είδους η ασχολία, ούτε πιστεύω ότι αξίζει τα λεφτά.

Παρ’ όλ’ αυτά, το SCII είναι εξαίρεση. Μέσα στο καθημερινό πρόγραμμα όπου με τις δουλειές και τις υποχρεώσεις περιορίζεις το gaming σου σε casual games τύπου Plants vs. Zombies και Trism, άντε και ένα Tales of Monkey Island αν έχεις λίγη ώρα παραπάνω, αν είναι να διαλέξεις *ένα* παιχνίδι που θα βάλεις κάτω και θα το ξεπατώσεις, πρέπει ο τίτλος που θα διαλέξεις να φτουράει.

Και μιλάμε για έναν τέτοιο τίτλο.

Κατ’ αρχάς η όλη εμπειρία είναι βαθύτατα κινηματογραφική, όπως αγαπάει χρόνια τώρα η Blizzard. Με το καλημέρα σας, πριν καλά καλά μπεις στο κεντρικό μενού, το κλιπάκι της εισαγωγής είναι γυρισμένο (σε CGI) και ενορχηστρωμένο σα να βλέπεις εισαγωγή ταινίας – “Blizzard Entertainment presents” και τα λοιπά. Μετά την εγκατάσταση λοιπόν, τα απαραίτητα updates και την εισαγωγή-αγκίστρι, βρίσκεσαι μπροστά στο κεντρικό μενού. Το παιχνίδι θέλει Battle.net account υποχρεωτικά, μέσω αυτού δεν παρέχεται μόνο η πρόσβαση στο multiplayer μέρος αλλά και στην ενεργοποίηση του τίτλου, μετά την αγορά. Πηγαίνοντας στο site της υπηρεσίας κάνεις login και καταχωρείς τον κωδικό που υπάρχει στη συσκευασία, οπότε και ξεκλειδώνει το παιχνίδι. Σημειωτέον ότι είτε κάνεις την εγκατάσταση από το DVD, είτε κατεβάσεις τον installer από το επίσημο site, το αποτέλεσμα δε διαφέρει – αρκεί να βάλεις το serial στο λογαριασμό σου και είσαι έτοιμος για παιχνίδι.

Μετά το login λοιπόν, βρίσκεσαι στην κεντρική οθόνη του λογαριασμού σου. Από εδώ μπορείς να διαλέξεις αν θέλεις να παίξεις single- ή multiplayer, με τις ανάλογες επιλογές. Το multiplayer μέρος έχει τον δικό του πλούτο από επιλογές (ladders, πόντους, achievements, ιστορίες για αγρίους) αλλά δεν έχω ασχοληθεί ακόμα σοβαρά για να μπορώ να εκφέρω άποψη. Το single player μέρος παρέχει ένα μικρό tutorial το οποίο όμως απευθύνεται σε νέους παίκτες, αφού οι παλιοί ξέρουν ήδη τον χειρισμό.

Αυτό είναι ένα άλλο μεγάλο σημείο του παιχνιδιού: η οικειότητα στους παλιούς παίκτες. Όποιος έχει παίξει τα πρώτα StarCraft ή κάποιο WarCraft ξέρει αμέσως τι πρέπει να κάνει, από την πρώτη στιγμή που θα αντικρίσει τα στρατεύματά του. Όλο το παιχνίδι αποπνέει την αίσθηση ότι γυρίζεις σπίτι σου: πολλές μονάδες έχουν – ή παραπέμπουν απ’ ευθείας – στον παλιό τους σχεδιασμό, ατάκες που πετάνε όταν τις επιλέγεις το ίδιο, το interface στη μάχη είναι σχεδόν απαράλλακτο το παλιό, ακόμη και η μουσική έχει αριστερά – δεξιά σκορπισμένα μικρά riffάκια παρμένα σχεδόν αυτούσια από το παλιό soundtrack. Είναι εξαιρετικά δύσκολο να φτιάξεις κάτι που να είναι καινούργιο και ταυτόχρονα τόσο οικείο. Οι παλιοί θα το λατρέψετε αμέσως. Αρκεί να αναφέρω ότι μία από τις πρώτες αποστολές του single player campaign είναι σχεδόν ταυτόσημη με μία (νομίζω την τρίτη; δε θυμάμαι) του Terran campaign στο πρώτο StarCraft: έχεις 20 λεπτά μέχρι να έρθει ο στόλος σου και να σε σηκώσει και πλησιάζει στην τοποθεσία σου μια μεγάλη δύναμη από Zerg. Κλασικά έχεις δύο εισόδους στη βάση και πρέπει να αντέξεις μέχρι να φτάσει το Ιππικό (και προαιρετικά, να φας και τρεις τέσσερις βάσεις του εχθρού). Αν αυτό δεν είναι throwback, δεν ξέρω τι είναι:)

Για τα γραφικά ουδέν σχόλιο, είναι από τα καλύτερα σε PC game. Αν ο υπολογιστής σου το σηκώνει, θα δεις πλούσιους φωτισμούς, decals παντού, μεγάλο επίπεδο λεπτομερειών σε μονάδες και περιβάλλον (σκόνες, παραμορφώσεις, εφέ, φυλλωσιές, νερό, τα πάντα) – αλλά ακόμη και σε παλιότερα μηχανήματα το παιχνίδι προσαρμόζεται με χάρη. Στον iMac μου τετραετίας (Radeon X1600 Mobility, 2 GB RAM, Core 2 Duo 2 GHz) παίζει στα 1152x ανάλυση με τις ρυθμίσεις μέτρια προς χαμηλά, με αρκετά καλό framerate την περισσότερη ώρα. Αν κατεβάσω τις ρυθμίσεις στην ίδια ανάλυση χαμηλότερα, όπως προτείνει το παιχνίδι, ακόμη και το μικρό σπάσιμο στην κίνηση εξαφανίζεται. Μπράβο στην Blizzard για τη λεπτομέρεια στον κώδικα. Επίσης, ακόμη και τα cutscenes μεταξύ των αποστολών είναι “γυρισμένα” με τη μηχανή γραφικών του παιχνιδιού, πολύ προσεγμένα, και με live rendering (δεν είναι γραμμένα εκ των προτέρων πλην λίγων).

Ο ήχος είναι στα γνωστά ψηλά επίπεδα, με εφέ παντού, απίστευτες ατάκες από τις μονάδες (που κατά τα πρότυπα της εταιρείας, με πολλαπλά κλικ σου λένε διάφορα και κρατάς την κοιλιά σου), και ένα κυρίως country/western soundtrack να ντύνει το όλο σύνολο. Ταιριάζει στην ψυχολογία του παιχνιδιού και του single player campaign, και σε βάζει στο κλίμα αμέσως. Χρυσό φινίρισμα το τζουκμπόξ στην καντίνα μεταξύ των αποστολών που παίζει τραγούδια όπως “Εγώ το ζεργκ και το δίκαννο” (πραγματικός τίτλος), ή διασκευές σε γνωστά κομμάτια όπως Suspicious Minds, Free Bird, Sweet Home Alabama και πάει λέγοντας. Τα puns και τα references σε άλλα παιχνίδια, ταινίες και τα λοιπά πάνε κι έρχονται (yippy-ki-yay motherf***er, stay awhile and listen κλπ), ενώ οι ηθοποιοί που δανείζουν τις φωνές τους στους πρωταγωνιστές είναι πειστικοί και αληθοφανείς.

Το ίδιο το παιχνίδι έχει αρκετές διαφορές από το παλιό ως προς τον τρόπο που εκτυλίσσεται. Κατ’ αρχάς το Wings of Liberty είναι το πρώτο από τα τρία κομμάτια του StarCraft II saga – μόνο του το Terran campaign. Παίζεις τον Jim Raynor, τέσσερα χρόνια μετά τα γεγονότα του Brood War και ενώ οι Zerg έχουν αποσυρθεί στον πλανήτη Char, η Dominion του Mengsk έχει εξελιχθεί σε παντοδύναμη αυτοκρατορία με έδρα τον Korhal. Ο ίδιος ο Raynor έχει χαρακτηριστεί ως τρομοκράτης και συνεχίζει την προσπάθεια για αντάρτικο στον μπαρμπα-Αρκτούρο αναλαμβάνοντας μισθοφορικές αποστολές για να χρηματοδοτεί τα στρατεύματά του. Όλα αυτά καλά μέχρι που στα καλά του καθουμένου οι Zerg αρχίζουν νέα επίθεση στους κόσμους της Dominion υπό την ηγεσία της Kerrigan… και ο Τζιμάκος ο Ρέινορ παρέα με ένα μπουκάλι ούζο (sic) καλείται να βγάλει πάλι τα κάστανα απ’ τη φωτιά. Τα άλλα δύο campaigns θα κυκλοφορήσουν μελλοντικά: Το Heart of the Swarm, το Zerg campaign θα επικεντρώνεται στην Kerrigan και θα έχει RPG στοιχεία (θα αναβαθμίζεις την Kerrigan και θα παίρνεις levels), και το Legacy of the Void, το Protoss campaign, θα απαιτεί διαπραγματεύσεις και διπλωματία προκειμένου να μπορείς να επιτυγχάνεις τους στόχους σου.

Αυτή τη φορά υπάρχει χρόνος για διάλειμμα μεταξύ των αποστολών. Τελειώνοντας κάθε πίστα μεταφέρεσαι στην εκάστοτε “βάση” σου, όπου μπορείς να μιλήσεις με τους συντρόφους σου για τα τεκταινόμενα, να δεις τηλεόραση και το τι προβάλλουν οι σταθμοί για τα πρόσφατα συμβάντα (έπος ο Donny Vermillion, ο παρουσιαστής ειδήσεων που κόβει μονίμως τη ρεπόρτερ του σταθμού πριν προλάβει να πει ότι ο Ρέινορ αντιμετωπίζεται ως λαϊκός ήρωας, για να τον παρουσιάσει ως αδίστακτο τρομοκράτη), και να παίξεις παλιότερες αποστολές για να πετύχεις περισσότερα achievements ή να μαζέψεις λεφτά…

… γιατί χωρίς λεφτά αναβαθμίσεις γιοκ. Πρόκειται για ένα άλλο μεγάλο κόλπο που υπάρχει στο StarCraft II: κάθε αποστολή σου αποφέρει ένα χρηματικό ποσό. Μεταξύ αποστολών μπορείς να επισκεφθείς το Armory, όπου σου δίνεται η δυνατότητα να ξοδέψεις λεφτά στις μονάδες και τα κτίριά σου και να αγοράσεις μόνιμες αναβαθμίσεις που είναι πλέον διαθέσιμες σε όλες τις επόμενες αποστολές: μεγαλύτερη εμβέλεια για τους Raiders σου, stim packs για τους Marines, διπλό εύρος βολής για τα Hellions, καλύτερο healing από τους γιατρούς σου, περισσότερες θέσεις στα bunkers, και τα λοιπά. Χωρίς αναβαθμίσεις δύσκολα θα τα βγάλεις πέρα. Αντίστοιχα, οι περισσότερες αποστολές έχουν ένα optional objective, με την ολοκλήρωση του οποίου κερδίζεις τα πολύ σπανιότερα research points – είτε Zerg είτε Protoss. Στα διαλείμματα μπορείς να επισκεφθείς το εργαστήριο όπου μπορείς να ξοδέψεις αυτούς τους πόντους είτε σε νέες μονάδες και κτίρια που υιοθετούν αυτές τις τεχνολογίες, είτε σε αναβαθμίσεις στα ήδη υπάρχοντα. Και φυσικά υπάρχει ο Mr. Hill, ο τοπικός “πλασιέ” μισθοφόρων, που σου δίνει πρόσβαση σε μισθοφορικές ομάδες διαθέσιμες για πρόσληψη. Αυτές ξεκλειδώνουν με την πρόοδο του παιχνιδιού και τις επιδόσεις του παίκτη, τις πληρώνεις εκ των προτέρων, και μπορείς να τις καλέσεις κατά τη διάρκεια της μάχης (με ένα μικρό αντίτιμο) μέσω του σχετικού κτίσματος. Κάθε μισθοφορική ομάδα μπορεί να κληθεί έναν πεπερασμένο αριθμό φορών οπότε προσοχή – είναι ελίτ μονάδες με ειδικές ικανότητες που μπορούν να κάνουν τη διαφορά.

Και το κερασάκι στην τούρτα: υπάρχει ένα arcade παιχνιδάκι στην καντίνα του Hyperion, στα πρότυπα των παλιών scrolling shoot ‘em ups, το οποίο είναι κανονικό mini game με το high score του και τα *δικά του* achievements. Εντυπωσιακό!

Γενικά το StarCraft II είναι ένα απίστευτο παιχνίδι που πρέπει να παίξουν όλοι ανεξαιρέτως οι φαν των παιχνιδιών στρατηγικής, και όχι μόνο. Μπορεί η Blizzard να χρειάστηκε 12 χρόνια για να βγάλει το διάδοχο, αλλά η δουλειά που έχει κάνει είναι απίστευτα προσεγμένη και ποιοτική. Χαλάλι το 50ευρό – το Terran campaign μόνο του είναι ένα ολόκληρο παιχνίδι! Συνολικά η τριλογία θα είναι το καλύτερο παιχνίδι στρατηγικής που θα έχει κυκλοφορήσει ποτέ, και κρίνοντας από το πρώτο μέρος, και τα άλλα δύο θα είναι εξίσου καλά. Μπορώ να πω ότι το προτείνω ανεπιφύλακτα, τελική βαθμολογία πέντε στα πέντε αστεράκια και τα κέρδισε με το σπαθί του. Και δε συζητήσαμε καν το multiplayer κομμάτι!

Τι κάθεστε, πηγαίνετε και πάρτε το!

Το λειτουργικό της Google, κακά τα ψέμματα, είναι αρκετά ενδιαφέρον. Μπορεί να στηρίζουμε iOS με τα κόκκαλα, αλλά πρέπει να ομολογήσω ότι το ρομποτάκι είναι αρκετά φιλόδοξη προσπάθεια. Το λειτουργικό έχει μερικές έξυπνες ιδέες (hotspot creation στην 2.2, έξυπνο notification system, διάφορα ωραία κολπάκια εδώ κι εκεί), αλλά υστερεί σε αρκετούς τομείς υποδομής. Όλο το interface είναι συμπαθητικό, αλλά… χάνει κάπως. Είναι σα να συγκρίνεις το Aqua με τα βασικά θέματα των window managers του Linux: απόλυτα λειτουργικοί αλλά χοντροκομμένοι, αραφινάριστοι. Και αυτό φαίνεται παντού, στο σκρολάρισμα των οθονών, στις φόρμες, στα popups, παντού. Ένας tech-minded χρήστης ίσως να μη δώσει ιδιαίτερη προσοχή, ένας μέσος άνθρωπος όμως θα νιώσει τη διαφορά σε σχέση με τη ρευστότητα και τη στίλβη του iPhone και του λειτουργικού του.

Still, πολύ καλή και αρκετά χρηστική προσπάθεια. Δεν είναι χάλι μαύρο όπως ήταν τα Windows Mobile (θα τα δούμε και αυτά όταν βγουν τα καινούργια), του λείπει όμως και ο ενθουσιασμός του webOS. Μπορώ να καταλάβω γιατί κάποιοι χρήστες που αντιπαθούν το iOS στρέφονται σε συσκευές με Android – σεβαστή η επιλογή τους. Εγώ δεν πρόκειται να το κάνω πάντως:)

Αλλά στο θέμα μας: coding για το ρομπότ.

Η όλη διαδικασία με το SDK πάει ως εξής: κατεβάζουμε το βασικό πακέτο από το developer portal, το οποίο είναι γραμμένο σε Java και διατίθεται και για τις τρεις μεγάλες αρχιτεκτονικές (Mac, Linux, Windows). Το αποσυμπιέζουμε, και τρέχουμε το κατάλληλο configuration πρόγραμμα μέσα από τον φάκελο του SDK. Πλέον από εκεί φτιάχνουμε τα virtual machines μας, και επίσης από εκεί εγκαθιστούμε και αναβαθμίζουμε platforms και λοιπά addons για το σύστημα. Το SDK προαπαιτεί JDK 1.5 ή 1.6 εγκατεστημένο, Python 2.2 και προτείνει Eclipse για πρότυπο περιβάλλον ανάπτυξης… γιατί τα προγράμματα για Android γράφονται σε Java! Θα ακολουθήσει συνέχεια στο σκάλισμα, σίγουρα, αλλά οπωσδήποτε δεν εντυπωσιάζομαι από το όλο στήσιμο.  Δεν είναι ότι έχω κάποια τρελή κόντρα με την Java, απλώς δε νιώθω αυτό το απόλυτο integration των APIs με το IDE και όλα τα υπόλοιπα εργαλεία που χρησιμοποιεί η Apple μέσω του Xcode όταν γράφει κάποιος προγράμματα για το iOS. My point is, ακόμη και στο πώς γράφονται τα προγράμματα για το Android διαφέρει η φιλοσοφία της Google.

Επίσης, ένα μικρό τελευταίο rant: το UI των προγραμμάτων το στήνεις είτε προγραμματιστικά at runtime, είτε ορίζοντας τα επιμέρους στοιχεία σε XML εκ των προτέρων. Δηλαδή, μηδέν graphic UI design! Έλα ρε Google, σοβαρέψου λίγο:/

Πάντως σίγουρα αξίζει να ασχοληθεί κάποιος. Θα επανέλθω όταν έχω νεώτερα επί του θέματος. Πάντως η μεταφορά προγραμμάτων που είναι native σε άλλες κινητές πλατφόρμες πρέπει να μην είναι ιδιαίτερα βολική ή εύκολη. Θα δείξει:)

• Εξεταστική στην Πληροφορική τέλος, πήγε αρκετά καλά, ακόμα βγαίνουν τα αποτελέσματα. Σημειωτέον, αν περάσω όλα όσα έδωσα θα έχω τελειώσει σχεδόν τη μισή Σχολή! WTF, πότε πέρασε κιόλας διετία;
• iOS 4.0 στο 3G[S], tethered jailbreak από τον iH8sn0w, παίζει καλά, κάτι γίνεται με το push του Google Sync και μου τρώει τη μπαταρία, θα το ψάξω και θα επανέλθω.
• The iPad has landed, 3G μοντελάκι, όταν έχω και την καρτούλα για το 3G access θα τα πούμε αναλυτικά. Μέχρι τότε όμως, dig this: η συσκευή τα σπάει. Απλά τα σπάει._ Αυτός που με βοήθησε ξέρει ποιος είναι και θα πιει μπύρες, τέλος! Thx bro:c00l:
• Στην υπόλοιπη επικαιρότητα η Switcheasy Nude εξαιρετική και προστατεύει τη συσκευή πολύ καλά. Ηθικόν δίδαγμα: όταν περνάτε προστατευτική μεμβράνη σε συσκευές σας βάλτε τες σωστά από την αρχή. Αν ακουμπήσει η εσωτερική πλευρά της μεμβράνης οπουδήποτε, game over: θα κρατήσει σκουπιδάκια, θα κάνει φυσαλίδες αέρα από κάτω και όταν η οθόνη είναι αναμμένη θα φαίνεται κάθε σκουπίδι σα βρωμιά. Μην την πατήσετε σαν το θείο Σμπαρού #fail
• Περιμένω να δω Sorcerer’s Apprentice, Tron: Legacy και κάνα δυο άλλα. Πρέπει να δω και The Crazies, φάση Resident Evil, να γελάσουμε λίγο.
• Πρέπει να ασχοληθώ λίγο σοβαρά με HTML5/CSS/Javascript/AJAX, έχω μείνει πίσω. Ιδέες;
• Έχω και ένα δυο ωραία ιατρικά θεματάκια που θέλω να κουβεντιάσουμε, αλλά όχι τώρα.
• Η κατάσταση είναι δραματική κατά τα άλλα, και αυτό που με εκπλήσσει περισσότερο είναι η απροθυμία των επαγγελματιών/παρόχων υπηρεσιών/καταστηματαρχών να μειώσουν τις τιμές τους εν μέσω κρίσεως. Φίλε όταν μου κόβουν 30% του μισθού μου δε μπορεί να περιμένεις να σου πληρώσω 5 ευρώ τον καφέ ούτε 10 ευρώ την πίτσα. Μειώστε γιατί σας βλέπω στο δρόμο.
• Αν δεν ακούτε ssmap να ακούσετε, είναι άξια τα παιδιά.

Σχόλια από κάτω, κατά τα γνωστά:)

Μερικές γρήγορες σκέψεις, οι καιροί και οι υποχρεώσεις δεν επιτρέπουν και πολύ ελεύθερο χρόνο.

Ο Θείος απεκάλυψε σήμερα το iPhone 4. «Η μεγαλύτερη εξέλιξη στο iPhone από την πρώτη του υλοποίηση». Μεγάλα και βαρύγδουπα λόγια για τη συσκευή που με έναν σαρωτικό, σχεδόν μονολιθικό, τρόπο ανέτρεψε όλα τα interface paradigms παγκοσμίως, έφερε την επανάσταση στους υπολογιστές τσέπης, και στα casual μοντέλα πώλησης.

Γιατί εντάξει, από τεχνικά χαρακτηριστικά θα βρουν πολλοί πολλά να πουν. Άλλα κινητά έχουν καλύτερη κάμερα/παίρνουν κάρτα μνήμης/έχουν dedicated πληκτρολόγιο/παίζουν flash/έχουν μπαταρία που κρατάει τρεις μέρες. Ακόμη κι έτσι, λίγα έχουν θερμικά κατεργασμένο άθραυστο γυαλί μπρος – πίσω, την ιπποδύναμη του A4 processor, τις διαστάσεις του iPhone 4 σε σχέση με αυτά που παρέχει, ή τη δυνατότητα να τραβάνε full HD βίντεο και να το μοντάρουν πάνω στη συσκευή. Για να μη μιλήσω για τη Retina Display που βγάζει ανάλυση ίσα με την Παναγία και όλα τα Χερουβείμ μαζί (οι πρώτες αναφορές λένε ότι δε μπορείς καν να διακρίνεις πίξελ). Καλά, για το γυροσκόπιο δεν τολμάω να μιλήσω, γελούσαμε όταν πρωτοβάλανε το επιταχυνσιόμετρο και τώρα κοιτάξτε πού έχουμε φτάσει.

Τα tech specs δε μου λένε κάτι πέρα από δύο συμπεράσματα: πρώτον, πλέον το iPhone προσφέρει αρκετά πράγματα σε σχέση με την τιμή του σε σύγκριση με τον ανταγωνισμό – και δεύτερον, έχει πλέον την ιπποδύναμη και τα χαρακτηριστικά που πρέπει να το πλαισιώνουν για να μπορέσει να προσφέρει μία έτι περαιτέρω ανώτερη εμπειρία χρήσεως.

Για μένα, αν πιάσουμε την κουβέντα για τις προδιαγραφές, αν αρχίσουμε τη μοδιστρική για το τι κάνει και δεν κάνει και πώς το κάνει το iPhone, έχουμε χάσει το όλο νόημα.

Εξηγούμαι: έβλεπα το βίντεο παρουσίασης του νέου πονήματος της Apple. Ψιλοαναμενόμενο δεδομένων των νέων καινοτομιών, αλλά είχε ένα κομμάτι που είδα δύο και τρεις φορές. Μιλάω για την ενότητα του FaceTime, του νέου προτύπου βιντεοκλήσεων που σκοπεύει να κάνει opensource η Apple. Πέρα από τις λεπτομέρειες που άπτονται της υλοποιήσεως και που δεν είναι του παρόντος να αναλύσουμε, ο Jobs και η παρέα του… κατάφεραν πάλι το ακατόρθωτο. Δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή φορητή συσκευή που να σου επιτρέπει να κάνεις βιντεοκλήσεις με αυτόν τον τρόπο, με αυτή την απλότητα, με μία τέτοια υλοποίηση που να μη χρειάζεται να κάνεις τίποτα απολύτως για να μιλήσεις και να βλέπεσαι με τον άλλον, όπου και αν βρίσκεται αυτός. Και μη μου πείτε για βιντεοκλήσεις over 3G, είναι πικρό αστείο και πονεμένο. Είναι μία δυνατότητα που επειδή έρχεται να αντιμετωπίσει ένα ήδη υπάρχον κατεστημένο (Skype, MSN, Gtalk) θα συναντήσει αντίσταση. Σκεφτείτε το όμως: για πρώτη φορά μία συσκευή τόσο ευχάριστη και τόσο ενστικτώδης στη χρήση θα δώσει αυτή τη δυνατότητα στο ευρύ κοινό λιτά, ουσιαστικά, «ανώδυνα» αν προτιμάτε.

Όχι ότι οι υπόλοιπες καινοτομίες δεν είναι σημαντικές: είναι και πολύ μάλιστα. Αλλά εδώ και αρκετό καιρό βλέπω πλέον τα πράγματα λίγο διαφορετικά. Η πρώτη και κύρια αξία με βάση την οποία κρίνεται ένα προϊόν, δοκιμάζεται στην αγορά και πιάνει ή πατώνει είναι το ποιες ανθρώπινες ανάγκες καλύπτει. Ανθρώπινες – δεν αρκεί να είναι αποτελεσματικό, πρέπει να έχει και ανθρώπινο πρόσωπο, να είναι κατά το δυνατόν διαφανές, να μπορεί να γεφυρώνει το χάσμα ανθρώπου – μηχανής και να φέρνει στο χρήστη αυτό που θέλει χωρίς να χρειάζονται ακροβατικά και σκέψη. Και σε αυτόν τον τομέα η Apple παίρνει πανηγυρικά άριστα, για ακόμη μια φορά.

Θα βρούμε πολλά να πούμε οι geeks για το μηχανάκι τους ερχόμενους μήνες, ήδη σηκώνει κύμα. Ο Greg Joswiak λέει στο κλείσιμο του βίντεο που λέγαμε: «θα αλλάξει τα πάντα, για άλλη μια φορά». Αντίστοιχα, και ο Jonathan Ive στην αρχή: «Θα επηρεάσει σε διάρκεια τον τρόπο με τον οποίον συνδεόμαστε ο ένας με τον άλλον».

Τα πιστεύω και τα δύο ακράδαντα:)

Update: Η Apple έχει ανεβάσει ξεχωριστά ένα βιντεάκι εδώ που παρουσιάζει ξεχωριστά το FaceTime και τις πιθανές εφαρμογές του. Δεν έχω να σχολιάσω κάτι, το βίντεο λέει περισσότερα απ’ όσα μπορώ να πω και απείρως καλύτερα. Δείτε το και τα σχόλια δικά σας.

Στο νοσοκομείο κάποια στιγμή έχουμε έναν ασθενή παππού, καλή ψυχή, να τον φυλάει ο Θεός – αλλά Παναγία μου, τρελά ιδιότροπος. Ο κύριος στο διπλανό κρεβάτι έχει περασμένη κεντρική γραμμή δεξιά (καθετήρα στη σφαγίτιδα, για εύκολη και γρήγορη πρόσβαση, είτε για να παίρνουμε αίμα, είτε για χορήγηση υγρών και φαρμάκων). Το σενάριο συνηθισμένο: η συνάδελφος πάει να πάρει αίμα από τον κύριο με τη σφαγίτιδα (από τα δεξιά, τη μεριά του καθετήρα, προφανώς).

Η απάντηση του θείου στο διπλανό κρεβάτι πάει κατ’ ευθείαν στο τοπ 25 των ασθενών:

«Να πας να του πάρεις από την άλλη μεριά… αυτή η μεριά είναι δικιά μου!»

Άπαιχτος παππού, κερνάω τήλιο στην καφετέρια του νοσοκομείου:D