Δε θα σχολιάσω το πολιτικό σκηνικό, την κυβέρνηση, την αντιπολίτευση, το καλό μνημόνιο, το κακό μνημόνιο, τον καλό Τσίπρα, τον κακό Τσίπρα, αν καλά ή κακά κάνουμε ή ο,τιδήποτε άλλο. Δεν είναι ο χώρος γι’ αυτό εδώ και δεν είναι και το αντικείμενο που θέλω να θίξω.

Ένας ειδικευόμενος γιατρός αμοίβεται με καθαρό μηνιαίο μισθό (με τα επιδόματα μέσα, μετά τις κρατήσεις) περί τα 1000 €. Ούτε τσικ παραπάνω. Οι ώρες που δουλεύουμε είναι επίσημα 8ωρο ανά εργάσιμη ημέρα, ανεπίσημα πολύ πολύ πολύ περισσότερες – σχεδόν σίγουρα δεκάωρο ανά εργάσιμη ημέρα και πολλές φορές περνάμε και τις δώδεκα. Αυτά χωρίς τις εφημερίες. Οι εφημερίες είναι 7 με 10 το μήνα, είναι εικοσιτετράωρες, χωρίς να παίρνουμε ρεπό την επομένη, χωρίς να στοκάρονται αυτά τα χαμένα ρεπό κάπου ή να αποζημιώνονται χρηματικά ή αλλιώς. Η καθημερινή εφημερία αμοίβεται περί τα 50 € καθαρά – δηλαδή περίπου τρία ευρώ την ώρα give or take. Σημειωτέον ότι και δεκαπέντε εφημερίες να κάνεις το μήνα, θα πληρωθείς μέχρι επτά, κι αυτό με νόμο του κράτους. Οι υπόλοιπες ούτε καν χρωστούμενες, τις κάνεις δώρο στην υπηρεσία.

Γιατί τα λέω αυτά; Κάντε λίγο υπομονή, ο στόχος του post δεν είναι (μόνο) να σας πω πόσο ριγμένοι είμαστε, αυτό είναι ήδη γνωστό και δεδομένο. Θα καταλάβετε σε λιγάκι πού το πάω.

Όταν είμαστε μέσα, τουλάχιστον σε κλινικές και μάχιμες ειδικότητες όπως λ.χ. η χειρουργική, δεν έχουμε ησυχία. Δεν υπάρχει το ξάπλωσα δυο τρεις ωρίτσες γιατί δεν ένιωθα καλά και νταξ μωρέ δεν άκουσα το τηλέφωνο και πώς κάνεις έτσι. Ανά πάσα ώρα και στιγμή μπορεί να στραβώσει το κάθε τι, από μια αδιαθεσία μέχρι κάποιον ασθενή που ξαφνικά άρχισε στα καλά του καθουμένου να γκρεμίζεται. Τη στιγμή που θα ακούσεις κιχ έχεις σηκωθεί και τρέχεις. Αν είναι false alarm, ακόμη και δεκαπέντε φορές στη σειρά δε μπορείς να το κάνεις σαν τον μύθο με το βοσκό και το λύκο, γιατί αν πρόκειται για κάτι σοβαρό και το αγνοήσεις θα φας άνθρωπο από την αμέλειά σου. Οπότε τρέχεις για όλα.

Σας έχω ζαλίσει καλοί μου, το ξέρω. Φτάνω στο δια ταύτα, λίγη υπομονή ακόμη.

Χθες που λέτε εφημερεύω. Σχετικά δύσκολη εφημερία, έχουμε κάνει και χειρότερες, επομένη γενικής εφημερίας, καμιά δωδεκαριά νέες εισαγωγές που έπρεπε να τις μάθουμε από την αρχή. Από τις 7 το πρωί ως τις 2 τα ξημερώματα δεν κάτσαμε κώλο κάτω. Ευτυχώς χωρίς επείγοντα συμβάματα και τρεχάματα ως εκείνη την ώρα. Η νύστα σύννεφο, πιάνουμε 2:30 – 3:00 τα ξημερώματα της Παναγίας με τη συνεφημερεύουσα και λέμε να πάμε για ύπνο. Κατά τις 5 τα ξημερώματα μας κατεβάζει ο νοσηλευτής της βάρδιας κάτω τροχάδην. Μια κοπελίτσα 28 χρονών, από μέρες νοσηλευόμενη στην Κλινική, στράβωσε απότομα και άσχημα. Η νύστα βαριά, δε μπορούσαμε να πάρουμε τα πόδια μας από την αϋπνία, κρατούσαμε τα μάτια μας ανοιχτά με οδοντογλυφίδες. Και αναγκαστήκαμε να κάτσουμε εκεί ξύπνιοι, σε εγρήγορση, γιατί αν δεν το είχαμε κάνει η κοπέλα θα είχε πεθάνει εκεί και επί τόπου – και πήγε τραινάκι όλη η νύχτα στο ίδιο τέμπο. Και παρά το ότι θέλαμε να βάλουμε τα κλάματα από τη νύστα, δεν είχαμε το δικαίωμα να κοιμηθούμε γιατί η ζωή της μικρής προείχε. Και δεν είναι μεμονωμένο συμβάν, συχνά πυκνά αναγκαζόμαστε να κάνουμε νυχτέρια.

Πάμε τώρα στο κλου: ασχέτως του τι γίνεται στο πολιτικό σκηνικό της χώρας και ποιον στηρίζει ο καθένας, χθες είχε μια πολύ πολύ σοβαρή ψηφοφορία στη Βουλή, για το Γ’ Μνημόνιο. Για τους ΧΨΖ λόγους η ψηφοφορία πήγε ξημερώματα, πήγε πρωί και συνέχιζε ακόμη. Συμφωνούμε όλοι νομίζω ότι σε ένα ζήτημα τέτοιας σημασίας επιβάλλεται ο βουλευτής, ο οποιοσδήποτε βουλευτής, από οπουδήποτε και αν προέρχεται, οφείλει να είναι απίκο, να έχει την προσοχή του τεταμένη και να εκτελέσει το αξίωμά του με υπευθυνότητα. Πληρώνονται εξ’ άλλου οι κύριοι, και μάλιστα αδρά: αν πιστέψουμε τους υπολογισμούς μιας κας. Σαϊτάκη που γράφει στο News 247 (δεν την ξέρω τη γυναίκα), ο κάθε βουλευτής αντιστοιχεί σε 15.051 € το μήνα, με 5.705 από αυτά να είναι η βασική αποζημίωση.

Και έχοντας βγει από την εφημερία που σας περιγράφω, βλέπω αυτή τη φωτογραφία. Κι αυτή, κι αυτή, κι αυτή (οι φωτό από το iefimerida.gr).

Και νιώθω το αίμα να μου ανεβαίνει στο κεφάλι.

Μας αμοίβετε με ξεροκόμματα κύριοι για να περιπολούμε πάνω από τους αρρώστους μέσα στα μαύρα χαράματα, ενώ παίρνετε ένα τσουβάλι λεφτά για λογαριασμό σας – αδικαιολόγητα κατά την ταπεινή μου άποψη, αλλά έστω.

Με ποιο δικαίωμα αποκοιμάστε κατά τη διάρκεια μιας τόσο σημαντικής ψηφοφορίας, και όντες τόσο καλά πληρωμένοι;

Και έστω κοιμηθήκαμε, με ποιο θράσος και με ποιο δικαίωμα ψηφίζετε μετά σε μια ψηφοφορία που ακολουθεί ομιλίες που ποτέ δεν ακούσατε γιατί μετρούσατε προβατάκια;

Με ποιο δικαίωμα θα πάτε ένα γιατρό αύριο μεθαύριο στο δικαστήριο όταν ξεραθεί στον ύπνο μετά από 120 ώρες δουλειάς την εβδομάδα χωρίς ούτε ένα ευχαριστώ γιατί μέσα στη δικαιολογημένη νύστα του θα γράψει μια εντολή που θα είναι λάθος και άθελά του θα κάνει ζημιά σε έναν άνθρωπο;

Δεν έχω να προσθέσω κάτι άλλο, νομίζω το κάλυψα απόλυτα το θέμα.

Χρόνια πολλά στους εορτάζοντες, καλές διακοπές σε όλους όσους φεύγουν τώρα
Σ

Απεναντίας, δεν έχω πλέον χρόνο ούτε για να κοιμηθώ, πόσο δε μάλλον να καθίσω και να αραδιάσω πέντε δέκα γραμμές από σκέψεις, τις οποίες μετά πρέπει να χτενίσω, να ξαναδώ για να σιγουρευτώ ότι με εκφράζουν, ότι δεν έχω γράψει καμιά παπάτζα (γιατί ό,τι γράφουμε online το λέμε δημόσια κύριοι, και είναι δυνητικά επιλήψιμο βεβαίως βεβαίως), και κυρίως ότι δεν έχουν καμία αναφορά στο χώρο δουλειάς μου και τους ασθενείς με τους οποίους έρχομαι σε επαφή καθημερινά – αφού μας δεσμεύει το ιατρικό και προσωπικό απόρρητο. Πλέον, αν έχω να μοιραστώ κάτι, το Twitter και το status του FB με εξυπηρετούν με την αμεσότητα και τη βραχύτητά τους. Blog posts δεν είναι, αλλά στα πλαίσια του quickfire τρόπου ζωής μας εν έτει 2015, με καλύπτουν.

Έχουμε πολλά να πούμε, αλλά δεν είναι της παρούσης και δεν είναι ο στόχος αυτού του post.

Γράφω με μία και μόνο αφορμή: πριν λίγες μέρες ανακοινώθηκε το τέλος της κυκλοφορίας ενός από τα θρυλικότερα περιοδικά υπολογιστών στον Ελληνικό χώρο, του PC Master. Έχουμε μιλήσει άλλη μια φορά εδώ μέσα για το περιοδικό, το αρχαίο 2006. Το PC Master άρχισε ως έκδοση της Compupress κάπου το 1989, ως το «μεγαλύτερο» αδερφάκι του κραταιού Pixel και μια πιο ανάλαφρη μορφή του επίσης παλιότερου Computer Για Όλους (CΓΟ) – αυτά τα δύο βγήκαν στην αγορά το ’83. Το Pixel είχε να κάνει κυρίως με παιχνίδια για κονσόλες και Amiga/Amstrad, ενώ το CΓΟ με πιο σοβαρά θέματα υπολογιστών, επιχειρηματικού κόσμου των PCs και τα λοιπά. Το PCM [φωτό, αρχαία ιστορία] ήταν η γέφυρα που ένωσε τα δύο, και μετά την λήξη της κυκλοφορίας του Pixel το καλοκαίρι του 1996 πήρε τα σκήπτρα και καθιερώθηκε στα τέλη της δεκαετίας του ’90 και έπειτα ως το κυρίαρχο περιοδικό για τον Έλληνα χομπίστα και PC gamer.

Ήταν εποχές που στηνόμασταν στις ουρές στα περίπτερα κάθε που κυκλοφορούσε το PC Master για να το πάρουμε, να τσεκάρουμε τη ζελατίνα μη μας έχουν βουτήξει τη δισκέτα – και μετέπειτα το δισκάκι, που γυρίζαμε τετράγωνα ολόκληρα για να βρούμε περιπτερά που να έχει το τελευταίο τεύχος, και που διαβάζαμε το περιοδικό από μπροστά μέχρι πίσω δέκα και δεκαπέντε φορές, άρθρο άρθρο, σελίδα σελίδα, μέχρι να περάσει ο μήνας και να βγει το επόμενο.

Και δεν ήταν απλή υπόθεση το PCM: είχε καταφέρει να σχηματίσει ολόκληρο ακολούθημα. Μέχρι και τουρνουά παιχνιδιών είχε διοργανώσει (τα περιώνυμα Grand Prix [φωτό]), στα οποία όποτε μπορούσαμε πηγαίναμε, πιτσιρικάδες ακόμη, με σκοπό όχι τόσο να κερδίσουμε βραβεία αλλά να μιλήσουμε από κοντά με τους συντάκτες που διαβάζαμε κάθε φορά που έσκαγε το νέο τεύχος στην αγορά. Φανατικοί αναγνώστες, ιδιαίτερος τρόπος γραφής, μοναδικός αέρας στα κείμενα. Εν ολίγοις, το περιοδικό είχε κατορθώσει να μεσουρανήσει στην Ελληνική αγορά τεχνικού τύπου με θέμα τα PCs, σε βαθμό που χτυπιόταν στα ίσα με το «ξενόφερτο» και πολύ πιο καλά δικτυωμένο και με περισσότερους πόρους PC Magazine. Η Compupress [Wikipedia] έπαιζε μπάλα με δυο τρεις πολύ καλές εκδόσεις και με ανοίγματα σε αρκετούς χώρους: εκδόσεις βιβλίων υπόλογιστών (Anubis, ακόμη μοστράρουν στη βιβλιοθήκη μου), ISP (η παλία CompuLink), τηλεοπτικές εκπομπές (The Computer Show – εδώ ένα βιντεάκι για να θυμούνται οι παλιοί), ακόμη και MMOs (δε θα ξεχάσω ποτέ το The 4th Coming, για το οποίο η CLink λειτουργούσε Ελληνικό server).

Και κάποια στιγμή… όλη αυτή η ιστορία ξεφούσκωσε.

Με έναν τρόπο που ποτέ δε μπόρεσα να καταλάβω, μέσα σε λίγα χρόνια, το PC Master παρεκτοπίστηκε, έπαψε να είναι ανταγωνιστικό, και παρέπεσε μαζί με όλον τον υπόλοιπο συρμό.

Νομίζω την καλύτερη ανάλυση την κάνει ο Πέτρος ο Κηπουρόπουλος (Sir Pretender), πρώην συντάκτης του περιοδικού, στο blog του. Το PC Master έχασε γιατί ήταν κύημα ενός οργανισμού που έμεινε μπλοκαρισμένος στο παρελθόν. Η Compupress ποτέ δεν έκανε σοβαρά την προσπάθεια να μπει στην εποχή της online πληροφορίας, ποτέ δεν έκανε το βήμα να γίνει ανταγωνιστική σε έναν εξελισσόμενο κόσμο που εν τέλει την ξεπέρασε. Το αποτέλεσμα ήταν ότι σιγά σιγά ο κόσμος άρχισε να ενημερώνεται από αλλού, να μην έχει λεφτά να ξοδέψει σε ένα μηνιαίο (ενίοτε και διμηνιαίο) έντυπο, χωρίς ηλεκτρονική μορφή, χωρίς άμεση αλληλεπίδραση με τους αναγνώστες του, χωρίς μηχανισμό να ανταγωνιστεί τα νέα μέσα.

Υπήρξαν βέβαια και άλλες παράμετροι: ο κόσμος που αρχικά ήταν η ψυχή του περιοδικού και που το πότισαν με το αεράτο ύφος και τον μοναδικό αέρα που το δίεπε σιγά σιγά, ένας ένας, έφυγαν από τη συντακτική ομάδα. Οι παλιοί που έμειναν, είτε μεγάλωσαν και πέρασαν σε παρασκηνιακούς και υποστηρικτικούς ρόλους, είτε προσπάθησαν να κρατήσουν τα ηνία με λάθος τρόπους, ώστε τελικά να ζημιώσουν το σύνολο της σύνταξης. Και με αυτά και μ’ αυτά ο κόσμος στο PC Master άλλαξε, αντικαταστάθηκε ξανά και ξανά και ξανά, και τελικά το αποτέλεσμα λίγο θύμιζε το αρχικό.

Αυτό βεβαίως αφορά εμάς τους παλιούς αναγνώστες. Εγώ το PCM το πρωτοαγόρασα από σπόντα πιτσιρικάς μαθητής Δημοτικού το Νοέμβριο του 1994, και από τότε συνέχισα κάθε μήνα, πιστά, μέχρι και το Δεκέμβριο του 2005 περίπου. Πρόλαβα πάνω από μια δεκαετία τευχών και συντακτών, είδα μέλη του προσωπικού του να παντρεύονται (γεγονός αυτό), τη μορφή των τευχών να αλλάζει (μονότευχο σε δίτευχο – PC Master και PC Games – και τούμπαλιν), πρόλαβα να αγοράσω ειδικές και συλλεκτικές πλέον εκδόσεις, και πολλά άλλα. Υπήρξαν καλύτερες και χειρότερες περίοδοι, και απ’ ότι καταλαβαίνω και διαβάζω, τα τελευταία χρόνια τα παιδιά της σύνταξης είχαν ανακτήσει κάτι από την παλιά αίγλη των μεγαθήριων [φωτό] που άλλοτε αρθρογραφούσαν.

Και πάλι όμως, αυτό ποτέ δε στάθηκε αρκετό. Το PC Master παρέμεινε εν τέλει στάσιμο. Και η υφή με την οποία ξεκίνησε άλλαξε και νερώθηκε τόσες πολλές φορές που πλέον το τελικό αποτέλεσμα, δυστυχώς, δε δικαιολογούσε το χρηματικό αντίτιμο και το ξεβόλεμα του περιπτέρου. Για τέτοιους περίπου λόγους εξ’ άλλου σταμάτησα κι εγώ να το αγοράζω: ήταν ένα περιοδικό που πλέον ούτε με εξέφραζε όπως άλλοτε, ούτε έβλεπα το λόγο να δίνω τα Χ € το μήνα στον περιπτερά για να καλύψω μια ανάγκη που πλέον με την τότε άρτι αφιχθείσα DSL σύνδεση μπορούσα να εξυπηρετήσω με τρόπο πολύ πιο άμεσο και ευρύ.

Και με αυτόν τον τρόπο, τελικά οριστικοποιήθηκε η διακοπή της κυκλοφορίας, πριν λίγες μέρες. Ήταν γνωστό από κάποιες βδομάδες πίσω ότι το PCM σταματάει να κυκλοφορεί, έγινε μια προσπάθεια για συνδρομητικό μοντέλο που πάτωσε, και περιμέναμε να βγει το τεύχος #304, που θα ήταν και το τελευταίο. Εν τέλει ανακοινώθηκε ότι ούτε καν αυτό δε θα κυκλοφορήσει. Και έτσι άδοξα, σιωπηλά και απότομα, μπήκαν τίτλοι τέλους στην ιστορία ίσως του πιο επί της ουσίας επιτυχημένου Ελληνικού περιοδικού Πληροφορικής και υπολογιστών. Δεν του άξιζε. Τα άλογα όμως τα σκοτώνουν πριν γεράσουν. Αφού το PC Master γέρασε και έμεινε μετά την ώρα του, τουλάχιστον ας τελειώσει εδώ και ας μας μείνουν μόνο οι ευχάριστες αναμνήσεις που μας προσέφερε.

Σε ένδειξη φόρου τιμής νομίζω ότι το ελάχιστο που μπορεί και πρέπει να κάνει η Compupress είναι να διαθέσει το αρχείο του περιοδικού στο κοινό προς δωρεάν ανάγνωση, όπως έχει κάνει άλλωστε και με το Pixel. Τα πρώτα 150 τεύχη του περιοδικού είναι ήδη σκαναρισμένα και ανεβασμένα σε site του χώρου από ιδιώτες μέχρι το #150, τα πιο πρόσφατα σίγουρα υπάρχουν κάπου στους servers του εκδότη, ενώ τα ενδιάμεσα σίγουρα θα βρεθεί κάποιος να τα σκανάρει και να τα διαθέσει.

Είναι το λιγότερο που μπορεί να γίνει για έναν παλιό φίλο τον οποίον αποχαιρετούμε. Εγώ τουλάχιστον ξέρω πώς θέλω να έχω το PC Master στο μυαλό μου: όπως το διάβαζα, πιτσιρικάς, την εποχή μεταξύ ’95 και 2005, τότε που το χαιρόμουν με την ψυχή μου. Καλό ταξίδι σε έναν θρύλο του Ελληνικού computing, και καλή σταδιοδρομία στους εργαζομένους του, παλαιούς και νυν, γνωστοί και φίλοι όπου κι αν αυτοί βρίσκονται.
Σ

Σύντομα λοιπόν, η περιγραφή του υποβάθρου: τα πράγματα είναι δύσκολα για όλους στην παρούσα χρονική συγκυρία – εντός κι εκτός Ελλάδος. Διαβάζω τον τελευταίο καιρό ένα κάρο posts σχετικά με τα προβλήματα που έχουμε εντός των συνόρων, για κόσμο που σκέφτεται αν θα μείνει ή αν θα φύγει, όπως παραδειγματικά αυτό κι αυτό. Ακούω ένα κάρο κόσμο, ειδικά στο δικό μου κλάδο, να μιλάει απογοητευμένα για το χάλι και για το ότι δεν υπάρχει ελπίδα σωτηρίας, και όλα τα σχετικά επιχειρήματα.

Και μου γεννάται μια εύλογη απορία: αφού είμαστε για χαρακίρι και τα πράγματα είναι για αντικαταθλιπτικά, γιατί δεν έχει αδειάσει ακόμη η χώρα και να μείνουν μόνο οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι πολιτικοί; Σαφώς υπάρχει μια τάση για φυγή, αλλά είναι κρατημένη και με τα χίλια ζόρια, όχι η μαζική έξοδος στις πύλες που θα ανεμένετο αν η κατάσταση είναι τόσο ζοφερή όσο έχει βαφτεί στα μυαλά μας.

Διαπιστώνω όμως τελικά ότι όλοι αυτοί που διαμαρτύρονται και οδύρονται… επιμένουν. Και υπομένουν, και παλεύουν. Παράλογα, ανεξήγητα, με μια ψυχολογία που αγνοεί τα λογικά επιχειρήματα. Και εντελώς παράδοξα και με μαγικό σχεδόν τρόπο… δουλεύει! Προ ημερών είχα μια συζήτηση με έναν από τους δασκάλους μου στο νοσοκομείο, που έλεγε ότι είναι στο τσακ να φύγει πίσω για Αμερική, όπου έκανε ειδικότητα, όπου τα πράγματα είναι αλλιώς, καλύτερα, πιο αξιοπρεπή και με καλύτερες απολαβές. Ο ίδιος άνθρωπος (και μιλάμε για νέους ανθρώπους, όχι κόσμο ένα κλικ πριν τη σύνταξη) μετά από ούτε μια βδομάδα μου έλεγε ότι έχει παλέψει για το εδώ σύστημα, για την υγεία στην Ελλάδα, για να επιστρέψει στην πατρίδα του, για το Πανεπιστήμιο αυτό και ότι δεν είναι διατεθειμένος να το βάλει κάτω. Δεν το είπε ο ίδιος, αλλά αυτό που εννοούσε ήταν αυτό που κάπου πήρε το μάτι μου σε κάποια ανάρτηση σε blog: μέχρι να ματώσουν οι πέτρες θα το παλεύει.

Και καταλήγω έκπληκτος ότι τα πράγματα πραγματικά δεν είναι τόσο τραγικά. Και ότι στην τελική όλα ανάγονται σε τρεις παράγοντες. Πρώτον, ότι πρέπει να το πάρεις απόφαση. Όσο δεν αφοσιώνεσαι, όλα σου φαίνονται χάλι και μένεις άτολμος. Αν επιλέξεις κάτι με χαρά και όρεξη, τα πάντα  κουμπώνουν μεταξύ τους, ακόμη και οι δυσκολίες – μέχρι τότε όλα σου ξυνίζουν. Δεύτερον, η κατάσταση είναι πλέον τόσο ρευστή και αβέβαιη τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, που πλέον δεν αξίζει καμία στεναχώρια και καμία ανησυχία. Οι ημέρες του μεγάλου φαγοποτιού έχουν αρχίσει και πνέουν τα λοίσθια, δε χωράει καμιά αμφιβολία. Με τον ίδιο τρόπο όμως, και ο κόσμος έχει βαρεθεί να φοβάται – είναι στην ανθρώπινη φύση να κοιτάζουμε ψηλά. Και τρίτον, στην τελική όλα ανάγονται στο τι θέλεις από τη ζωή σου. Τι είναι αυτό που δεν αντέχεις με τίποτα, τι είναι αυτό χωρίς το οποίο δε μπορείς να ζήσεις, τι είναι αυτό που θα σου άρεσε αλλά δεν καίγεσαι και ιδιαίτερα, τι είσαι διατεθειμένος να θυσιάσεις και τι όχι. Με λίγα λόγια, τι είναι αυτό που θα σε κάνει να μπορείς να τελειώνεις τη μέρα σου και μ’ όλες τις δυσκολίες να μπορείς να χαμογελάσεις. Ίσως είναι ένα πάκο κατοστάευρα στο πορτοφόλι σου, ίσως είναι το να πηγαίνεις στη δουλειά σου και να σου φέρονται σαν βασιλιά, ίσως είναι ένα ζεστό πιάτο φαΐ όταν γυρίζεις σπίτι σου.

Για μένα; Λίγα πράγματα. Το να αγαπάω τη δουλειά μου, ακόμη κι αν αυτή είναι δύσκολη ή αντίξοη – και με το χέρι στο Ευαγγέλιο, την αγαπάω όσο λίγα πράγματα. Η δυνατότητα να μπορώ να προστατέψω, να θεραπεύσω, να βοηθήσω, να κάνω τον κόσμο γύρω μου να χαμογελάσει: ασθενείς, οικογένεια, φίλους, δικούς μου ανθρώπους. Να ξέρω ότι αυτό που κάνω έχει νόημα για κάποιους, κι ας μην αλλάξω τον κόσμο μόνος μου.

Νομίζω ότι στην Ελλάδα έχουμε αρχίσει και το καταλαβαίνουμε αυτό σιγά σιγά αυτό, ότι αλλού είναι η ουσία στη ζωή. Μας έκατσε στραβά γιατί συνηθίσαμε στις εύκολες λύσεις, στις ανέσεις, στις βολές μας. Λογικό επομένως να επιλέγουν πολλοί την οδό της ελαχίστου αντιστάσεως. Αλλά είναι ώρα να επιστρέψουμε στις βάσεις μας. 21ος αιώνας, ναι, οκέι, μαζί σας. Αλλά να ξέρουμε ποιοι είμαστε και τι κάνουμε. Και υπάρχουν πράγματα που δεν αποτιμώνται με ποσοτικούς όρους. Το έγραψε και ο Βάρναλης: «κι αν είναι ο λάκκος σου πολύ βαθύς, χρέος σου με τα χέρια σου να σηκωθείς».

Τελικά συνειδητοποιώ πως αν και πραγματικά είμαι απροετοίμαστος για την αλλαγή φρουράς… τελικά είμαι έτοιμος. Μακάρι μόνο να το έβλεπαν όλοι αυτό.

Ο ΙΣΑ από φέτος έχει ρίξει στο μισό την ετήσια συνδρομή για τους γιατρούς που είναι μέσα στα πρώτα πέντε έτη από τη λήψη αδείας ασκήσεως επαγγέλματος. Για τους συναδέλφους που κατέχουν άδεια ασκήσεως για από έξι ως και δέκα χρόνια η μείωση είναι στο 25%, ενώ για τους υπολοίπους η συνδρομή παραμένει ίδια.

Εντελώς ενημερωτικά, οι Πανεπιστημιακοί γιατροί Α’ βαθμίδος είχαν προσαύξηση κατά 20%.

Πάλι καλά που μας έριξαν λίγο το χαράτσι γιατί τρώμε γερό δάγκωμα και για εμάς που είμαστε εν αναμονή ειδικότητας (ήτοι, άνεργοι) λεφτά δεν περισσεύουν.

Ένα μικρό διάλειμμα για να πω δυο λόγια για το φινάλε του Chuck.

Η σειρά κράτησε πέντε σεζόν – δε λέω ότι ήταν πολύ, απλώς έχασε λίγο το μπούσουλά της στην τελευταία και έκανε κοιλιά. Θα μπορούσαν να είχαν ένα καλύτερο και πιο επεισοδιακό story arc στα τελευταία δέκα – δώδεκα επεισόδια και να το λήξουν πιο ικανοποιητικά. Still. Δε θα επεκταθώ στο τι έγινε κατά τη διάρκεια της σεζόν, θα πιάσω απλώς τα τελευταία τρία επεισόδια, και πάλι από αυτά ό,τι μου κάνει κλικ – εντάξει;

Έχουμε και λέμε, και ακολουθούν spoilers και αρκετή κουβέντα.

Όταν δώσανε στη Sarah το Intersect είχα αγανακτήσει εσωτερικά γιατί θεώρησα ότι οι σεναριογράφοι είχαν ξεμείνει εντελώς από δημιουργικές ιδέες. Τελικά ήταν προθέρμανση για το πανηγύρι που θα ακολουθούσε στα επόμενα επεισόδια. Όταν ο Morgan είχε αρχίσει να χάνει κομμάτια αναμνήσεων, η σειρά είχε ψιλοκωμικό τόνο – σε αυτήν την περίπτωση η ζημιά στο μυαλό της Sarah είναι πολύ πιο γρήγορη, πολύ πιο εκσεσημασμένη και πολύ πιο δραματική. Ήδη οι τελευταίες σκηνές του 5×11 είναι από τις πιο βαριές ίσως ολόκληρης της σειράς. Σε καμία περίπτωση πάντως δεν περίμενα η σκηνή με Chuck και Sarah στην κουκέτα του Maglev να είναι η τελευταία ευτυχισμένη τους στιγμή εντός πλαισίων status quo. Αντίστοιχα, το σεναριακό στήσιμο στο πρώτο μισό του φινάλε προσφέρεται για βαριές σκηνές: ο Chuck τρώει ξύλο χωρίς αύριο από τη γυναίκα του που δεν τον αναγνωρίζει καν, δε σηκώνει χέρι να αντεπιτεθεί, και η ίδια η Sarah λειτουργεί όπως λειτουργούσε πριν πέντε χρόνια, χωρίς καμία προσωπική επένδυση ή αναστολή. Χωρίς αμφιβολία το σκοτεινότερο επεισόδιο όλης της σειράς, και ακόμη περισσότερο όσο όδευε προς το τέλος του, με το DVDάκι που παρουσιάζει ο από μηχανής θεός Casey.

Έχει ήδη συζητηθεί στο Internet αλλά θα το γράψω κι εγώ, η δεύτερη ώρα του φινάλε είναι ουσιαστικά ένα μεγάλο tribute σε ολόκληρη τη σειρά. Συνεχείς αναφορές δεξιά και αριστερά σε περασμένα επεισόδια και αποστολές, easter eggs παντού, άλλα εντελώς κρυφά κι άλλα κραυγαλέα. Δεν είναι άσχημο, ίσα ίσα που είναι καλά ανεκτό ως και ευχάριστο. Αυτό που μου έκανε μεγάλη εντύπωση στο δεύτερο μισό του φινάλε είναι πως έχουν βάλει μέσα ουσιαστικά όλες τις μικρές λεπτομέρειες που κάνουν ένα επεισόδιο Chuck να είναι… ένα επεισόδιο Chuck:P Σκηνές στο Buymore με Big Mike και τους γνωστούς άγνωστους κομπάρσους σε ρόλο stalkers, σκηνή με Casey και το απαραίτητο weapons gag (μία από τις ελάχιστες φορές που ο Chuck πυροβολάει με πραγματικό όπλο στη σειρά και φέρνει την καταστροφή), Intersect flash, και φυσικά Jeffster. Εντυπωσιακός ο τρόπος που έφεραν και έδεσαν το φινάλε με το πρώτο επεισόδιο (βόμβα σε λάπτοπ και Irene Demova virus), πρέπει να είναι από τα ελάχιστα παραδείγματα σειρών που κάνουν τόσο εκτεταμένο και προφανές tribute στον εαυτό τους χωρίς να μπλοκάρουν κάπου και χωρίς να φαίνεται άνοστο ή ζορισμένο.

Και μένει το θέμα resolution. Όλοι τελικά πήραν το δρόμο τους και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα. Ο Big Mike στο κατάστημα που έχει αγοραστεί από τα Subway (κραυγαλέα διαφήμιση, δε φτάνει τα επίπεδα Hawaii 5-0 όμως σε καμία περίπτωση), ο Jeff και ο Lester μεγάλες φίρμες στη Γερμανία, ο Awesome και η Ellie μετακόμιση σε νοσοκομείο στο Σικάγο με τη μαμά Bartowski από κοντά για την εγγονή, ο Morgan και η Alex μετακομίζουν, ο Casey πάει να βρει τη Gertrude…

… όλοι τελικά;

Το Chuck είχε σταματήσει από καιρό να είναι η ιστορία ενός ετεροχρονισμένου αξιαγάπητου geek που αρχικά έγινε πράκτορας με το στανιό και μετά το έκανε όνειρό του. Η προσθήκη του Intersect 2.0 στις αρχές της τρίτης σεζόν ήταν εξαιρετική ιδέα γιατί έδωσε τη δυνατότητα στους σεναριογράφους να γυρίσουν τον τόνο της σειράς προς πιο ενεργές κατευθύνσεις, να την κάνουν πιο κατασκοπική, να γυρίσουν σκηνές δράσεως πιο «εφετζίδικες». Από τα μισά της τρίτης σεζόν ήδη και πολύ περισσότερο κατά την τέταρτη ο πυρήνας της ιστορίας ήταν πλέον αν «θα το πάρει το κορίτσι», κι αυτό μας χάρισε εξαιρετικά επεισόδια και σκηνές, όπως η πρόταση γάμου στο διάδρομο του νοσοκομείου (που θα μπορούσε κάλλιστα να είναι το φινάλε της σειράς). Προσέξτε, μιλάμε για το Chuck, όχι για κάποια άλλη σειρά – που έχει παράδοση ως προς το ότι τα σημαντικά storylines σώζονται πάντα στο τέλος ως εκ δια μαγείας. Και περιμένεις ότι μετά την επιλογή του Chuck να θυσιάσει το Intersect για να σώσει τον κόσμο στην όπερα, θα έχει κάποια ηθική ανταμοιβή: τη γυναίκα του πίσω.

Και το φέρνεις από δω κι από κει, πετάς άπειρες σπόντες κατά τη διάρκεια του διώρου ότι οι αναμνήσεις της Sarah δεν έχουν διαγραφεί αλλά βρίσκονται κάπου εκεί μέσα σε καταστολή και το φτάνεις στην τελική σκηνή στην παραλία και αφήνεις το μεγαλύτερο cliffhanger της νεώτερης τηλεοπτικής ιστορίας. Από τη μία ήταν μαγκιά των δημιουργών ότι δεν κώλωσαν να το λήξουν όπως ήθελαν, από την άλλη είναι ένα είδος προδοσίας προς το κοινό της σειράς, που ήθελε ένα happy end και δεν το είχε. Δεν ήταν κακό φινάλε, κάθε άλλο. Προσωπικά όμως, ως πιστός θεατής της σειράς από το πρώτο επεισόδιο, μου έκατσε κάπως στραβά. Δεν είναι το τέλος που έπρεπε να έχει ο τηλεοπτικός Chuck. Ας είναι, highly rated.

Ένα μικρό aside: αυτό το επεισόδιο ανέδειξε υποκριτικά τον Zac Levi. Εξαιρετικός ηθοποιός, χαρισματικός, ταλαντούχος και ιδιαίτερος, βγάζει μια μοναδική ειλικρίνεια στην οθόνη. Πέραν του ότι γράφει, πέραν του ότι παίζει πάρα πολύ καλά, ίσως είναι ο μοναδικός υποψήφιος για το ρόλο του Chuck που είχε το απαραίτητο geekness για να τον υποδυθεί σωστά. Major props.

Και έτσι τελείωσε κι αυτή η σειρά. Mac-friendly, geek friendly, καθιέρωσε τη δική της κουλτούρα, από τα δικά της inside jokes (pineapple για λέξη-κλειδί εκκένωσης του Buymore, δεν ξεχνιέται) μέχρι τους μοναδικούς κομπάρσους που έδιναν την ψυχή τους για κάθε επεισόδιο και δείχνει στο γυαλί. Και μία από τις ελάχιστες σειρές που είχε τέτοιο δέσιμο με τους θεατές της και τόσο ενθουσιώδες ακολούθημα. Δεν έληξε ακριβώς όπως θα ήθελα, αλλά ήταν πέντε ωραία χρόνια.

Zac, Josh, Yvonne, Adam, Sarah, Ryan, Vic, Scott, Mark and Bonita, thank you for everything. It’s been a great five years and a great show; well done.

Σήμερα γίνεται φασαρία σε όλο το Internet, επί τη αφορμή δύο νομοσχεδίων που συζητούνται αυτόν τον καιρό στα νομοθετικά όργανα των ΗΠΑ. Οι δύο νόμοι προς ψήφιση λέγονται SOPA (Stop Online Piracy Acy, νόμος για την παύση της online πειρατείας) και PIPA (Protect IP Act,  νόμος για την προστασία της πνευματικής ιδιοκτησίας).

Δεν είναι τωρινή αυτή η ιστορία, έχει μήνες που συζητιέται, αλλά η ψήφισή των νόμων γίνεται πιθανά τον ερχόμενο μήνα και ειδικά σήμερα ένα πολύ μεγάλο κομμάτι του Internet διαμαρτύρεται με έντονο τρόπο για τα δύο νομοσχέδια και ό,τι αυτά συνεπάγονται. Μεγάλα sites και επιχειρήσεις, όπως η Google, η Wikipedia, το Wired και πολλοί άλλοι έχουν μαυρίσει τις σελίδες τους ή έχουν κατεβάσει ρολά (αυτολογοκρίνονται σαρκαστικά). Η ίδια η διακυβέρνηση Ομπάμα μέσα στο Σαββατοκύριακο δήλωσε ενάντια στα δύο νομοσχέδια και γενικότερα υπάρχει μεγάλη ένταση.

Θα μου πεις, κάτσε ρε μάστορα, Αμερικάνικοι νόμοι είναι, τι με κόφτει εμένα;

Να πούμε δυο λογάκια να δούμε τι προβλέπουν τα κείμενα αν περάσουν οι νόμοι;

Ουσιαστικά πρόκειται για νομικές διατάξεις που – θεωρητικά – έχουν ως σκοπό την πάταξη της πειρατείας στο Internet και την αντιμετώπιση της κλοπής πνευματικής ιδιοκτησίας. Για να το πετύχουν αυτό όμως, τα μέτρα που προβλέπονται είναι τουλάχιστον αμφιλεγόμενα.

Για παράδειγμα, με βάση τους SOPA/PIPA, αν ένα οποιοδήποτε site εδραζόμενο στην Αμερική θεωρηθεί ότι υποκινεί ή διευκολύνει με οποιονδήποτε τρόπο τη διακίνηση πειρατικού περιεχομένου, ο κάτοχος του copyright μπορεί με συνοπτικές διαδικασίες να ζητήσει από τον πάροχο του site να το κατεβάσει, χωρίς πρότερη ειδοποίηση του διαχειριστή, χωρίς διαπραγματεύσεις, χωρίς τίποτα. Και δε μιλάμε μόνο για το αμφιλεγόμενο περιεχόμενο, μιλάμε για ολόκληρο το site. Το αστείο είναι πως προσφέρεται πλήρης νομική αμνηστία στον πάροχο αν συνεργαστεί εξωδικαστικά με τις αρχές!

Άλλο παράδειγμα, αν κάποιος έχει ανεβάσει στο site του ένα παράνομα ripαρισμένο δίσκο σε MP3 κι εγώ λινκάρω από το site μου σε άσχετη σελίδα αυτού του site (γιατί μου άρεσε π.χ. ένα άρθρο του), μπορεί ξαφνικά να βρω το δικό μου site κατεβασμένο, χωρίς να με προειδοποιήσει κανένας, και με μικρές πιθανότητες να μπορέσω να το ξαναανεβάσω ή να αίρω τον περιορισμό.

Αντίστοιχα, αν τα υπό αμφισβήτηση sites είναι ξένα (το τι ορίζουν οι νόμοι ως ξένο και ημεδαπό για τις ΗΠΑ είναι αρκετά φλου και τεχνικά λάθος, όπως και σχεδόν η ολότητα του νομικού κειμένου), τότε και πάλι με μια απλή αίτηση από τους κατόχους του copyright δίνεται εντολή σε μηχανές αναζήτησης και παρόχους Internet, χωρίς τη δυνατότητα άρνησης, να βάλουν αυτά τα sites σε μαύρη λίστα και να εμποδίσουν την πρόσβαση σε αυτά. Αντίστοιχα, αν κάποιο site θεωρείται ύποπτο για διακίνηση πειρατικού υλικού (και μιλάμε για υποψία, όχι για αποδεδειγμένη εμπλοκή), με αντίστοιχες συνοπτικές διαδικασίες δίνεται η δυνατότητα σε τράπεζες και διαφημιστές που συνεργάζονται με το εν λόγω site να σταματήσουν να το εξυπηρετούν και μάλιστα χωρίς καμία χρηματική υποχρέωση.

Μεταξύ άλλων, όποιος γράφει ή προβάλλει («υποκινεί» νομίζω είναι ο χρησιμοποιούμενος όρος) προγράμματα και εργαλεία που να παρακάμπτουν τα μπλοκαρίσματα θεωρείται και ο ίδιος συνεργός. Τέτοια εργαλεία, να προσθέσω εγώ εδώ, είναι και οι VPN clients που χρησιμοποιούμε από τα σπίτια μας για να συνδεθούμε με το Πανεπιστήμιο και να χρησιμοποιήσουμε τις υπηρεσίες του, να έχουμε πρόσβαση σε δημοσιεύσεις και λοιπά! Και το πλέον κορυφαίο, δεν προβλέπονται καθόλου ποινές για ψευδείς και ανακριβείς καταγγελίες και κατηγορίες περί πειρατείας. Ο τρέχων νόμος στην Αμερική για την προστασία πνευματικών έργων, ο DMCA (Digital Millenium Copyright Act) προβλέπει σε περίπτωση καταγγελίας για πειρατικό υλικό το κατέβασμα του σχετικού υλικού με ειδοποίηση του διαχειριστή, αλλά: α) μόνο του υλικού και όχι όλου του site και β) αν τελικά η καταγγελία ήταν ψευδής και ο διαχειριστής το κυνηγούσε δικαστικά τους έκοβε τον κώλο. Αυτές οι δικλείδες με τους SOPA και PIPA θα πάνε περίπατο.

Τι μας νοιάζει τώρα: προφανώς αν κάτι τέτοιο ψηφιστεί από τις ΗΠΑ αργά ή γρήγορα θα φιλτράρει και σε άλλες χώρες, όπως η Ελλάδα στην περίπτωσή μας, ή το Ευρωκοινοβούλιο για να το θέσουμε σε ευρύτερη βάση. Ακόμη και χωρίς να το συζητάμε όμως, μην ξεχνάτε ότι μεγάλα sites όπως το Google, το WordPress ακόμη (που φιλοξενεί επί του παρόντος αυτό το blog) και άλλα έχουν από το σημείο μηδέν τεράστιο πρόβλημα. Μπορεί να μη μας επηρεάζει νομικά (ακόμα) αλλά ως χρήστες μας δημιουργεί πρόβλημα από τώρα. Για να το πω χοντρά με δυο λόγια, πρόκειται για πρακτικές τύπου «ένοχος μέχρι αποδείξεως του εναντίου, κι αν διαφωνείς άντε να αποδείξεις ότι είσαι ελέφαντας, και αν το αποδείξεις δεν τρέχει τίποτα, σε δυο ώρες σου κάνει άλλος καταγγελία και ξανά μανά τα ίδια». Ανοίγουν οι κερκόπορτες για λογοκρισίες, μαζικό φίμωμα απόψεων και τα λοιπά – οι ειδικοί μιλάνε καλά – καλά για διαμερισματοποίηση και για σκότωμα του Internet όπως το γνωρίζουμε.

Λινκς με περισσότερες πληροφορίες εδώ, εδώ κι εδώ για όσους ενδιαφέρονται.

Έτσι, για να μη σε πιάσουν αδιάβαστο στο net café της γειτονιάς σου που θα πας να πάρεις τη δόση σου WoW ζώον:P

Οφείλω να παραδεχτώ πως τα τελευταία χρόνια έχει αρχίσει και με κουράζει αυτός ο εξαναγκασμός του έξω στα ρεβεγιόν και τις γιορτές. Οι πάντες σκοτώνονται πότε θα γίνει η Ανάσταση/αλλάξει ο χρόνος/κλάσει η νύφη για να φύγουν τροχάδην για έξω, για να στριμωχτούν σα σαρδέλες με 500 άλλους και να πιουν όσο πιο γρήγορα μπορούν όσο περισσότερες μπόμπες γίνεται, για να ξυπνήσουν την επομένη το μεσημέρι ντενεκέδες από το hangover και να πουν ότι περάσανε γαμάτα.

Σόρι αγάπες αλλά δεν ορίζω έτσι τη διασκέδαση:)

Και δεν είναι μόνο η κούραση, οι αφραγκίες του κόσμου, οι δύσκολες συγκυρίες. Τα ντιριντάχτα και τα πανηγύρια έχουν γέλιο και πλάκα, όχι όμως όταν γίνονται για να γίνουν. Τέτοιες μέρες νομίζω είναι καλύτερο να τις περνάμε με τους δικούς μας ανθρώπους, με κόσμο που μας αρέσει η παρέα τους, που τους εκτιμούμε, που έχουν σημασία για εμάς. Λίγοι και καλοί.

Όσο για το 2011; Δύσκολη χρονιά ασυζητητί. Φάγαμε τα μούτρα μας – επανειλημμένα! – και μάλιστα οι περισσότερο σε πολλά επίπεδα. Ουδέν κακόν αμιγές καλού όμως, κάποια μαθήματα και κάποιες εμπειρίες έμειναν, όπως μένουν πάντα. Ανέκαθεν πίστευα ότι αυτό που είμαστε σε κάθε δεδομένη στιγμή αποτελείται από το σύνολο των εμπειριών και των αποφάσεών μας μέχρι τότε: το 2011 δεν έχει κάποια διαφορά, από αυτή την οπτική γωνία.

Καλά να περάσετε λοιπόν, όπως κι αν περάσετε απόψε. Καλή χρονιά με ό,τι χρειάζεται ο καθένας μας. Και πάντα με υπομονή, υγεία, υπερηφάνεια και αξιοπρέπεια.

Ο λεβέντης πήγε σε συνάδερφο που του έδωσε για αγωγή Pulmicort. Ο γνωστός δεν είχε ούτε βρογχίτιδα, ούτε άσθμα, ούτε καπνίζει, ούτε φουσκώνει μπαλόνια σε τσίρκο για δεύτερη δουλειά. Καλό δεν είδε, πήγε σε δεύτερο συνάδερφο μετά από κάποιες μέρες που τον κοίταξε και του έδωσε μία συγκεκριμένη αντιβίωση.

Και εκφράζει την (εύλογη, μετά τα όσα του είπαν) απορία: μα έπαιρνα το εισπνεόμενο για πόσες μέρες και δεν έχω φτιάξει ακόμα. Τι θα μου κάνει η αντιβίωση;

Στοπ εδώ, να διευκρινίσω, δεν έχω τίποτα με το Pulmicort ούτε μου φταίει το φάρμακο. Θα μπορούσαμε να μιλάμε για το οποιοδήποτε εισπνεόμενο κορτικοστεροειδές της αγοράς. Απλώς αυτό έτυχε να ακούσω σήμερα, αυτό αναφέρω.

Το θέμα είναι ότι η αγωγή ήταν λάθος. Άνθρωπος με καθαρό λαιμό, χωρίς ακροαστικά, χωρίς φλέμματα, χωρίς ιστορικό άσθματος ή ενεργά συμπτώματα άσθματος, χωρίς βήχα, μη καπνιστής, χωρίς προβλήματα στην ακτινογραφία θώρακος, χωρίς συμπτώματα από κατώτερο αναπνευστικό που έχει πονοκέφαλο, βαρύ κεφάλι και μπουκωμένη μύτη δε χρειάζεται εισπνοές κορτιζόνης.

Πάμε άλλη μία, με μπρίο: ΔΕ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΕΙΣΠΝΟΕΣ ΚΟΡΤΙΖΟΝΗΣ._

Λογικό να μην του κάνει τίποτα το Pulmicort, τζάμπα το φορτώθηκε. Η αντιβίωση από την άλλη έχει μια σχετική ένδειξη: αφού ξεκίνησε συντηρητικά για κάποιες μέρες χωρίς αντιβιοτικό και δεν είδε βελτίωση, υπάρχει μια καλή πιθανότητα να έχει βακτηριακή λοίμωξη, άρα σωστά ο δεύτερος συνάδερφος τον ξεκίνησε σε αυτό που λέμε εμπειρική αγωγή: θεραπεία που δίνουμε με βάση τα συμπτώματα του ασθενούς ώστε να πιάσουμε τα στατιστικά πιθανότερα αίτια, και η οποία είναι πιο γενική παρά εξειδικευμένη προκειμένου να ξεκινήσει γρήγορα. Ζεστά, πολλά υγρά, καμιά πορτοκαλάδα, φυσιολογικό ορό στη μύτη για ξεβούλωμα και λογικά σε τρεις με πέντε μέρες θα έχει καλό αποτέλεσμα ο γνωστός:)

Φυσικά (το κλασικό disclaimer) σε καμία περίπτωση δε λέω να μην ακολουθείτε τις οδηγίες των γιατρών σας, ούτε ότι κάποιος που δεν είναι ο ίδιος γιατρός θα πρέπει να αποφασίζει μόνος του αν θα πάρει ή όχι κάποια αγωγή που του έδωσε ο γιατρός του. Ο κάθε άρρωστος και το κάθε περιστατικό διαφέρουν και θέλουν εξατομικευμένη εκτίμηση και αντιμετώπιση. Πρέπει όμως να διαλέγετε γιατρούς που να εμπιστεύεστε, που να σας εμπνέουν οι ίδιοι εμπιστοσύνη, ναι;:)

Πιθανό τεχνικό post ή απολογισμός για το 2011 αύριο, stay tuned. Χρόνια πολλά σε εορτάζοντες και μη, μιλάμε:)

Με το πέρασμα στο Timeline ο χρήστης έχει επτά ημέρες να το φέρει στα μέτρα του πριν αυτό βγει στον αέρα αυτόματα (ή μπορεί να παρακάμψει το χρονικό διάστημα αυτό αν δεν τον ενδιαφέρει ή είναι έτοιμος). Τι εννοώ «ετοιμάσει»: το Timeline ουσιαστικά είναι ένα πλήρες ιστορικό του τι έχεις κάνει στο Facebook. Έχει σχεδιαστεί με τη φιλοσοφία πως όσοι έχουν πρόσβαση σε αυτό μπορούν να σκρολάρουν κάτω και να πάνε προς τα πίσω, βλέποντας χρονικά ταξινομημένη όλη τη δραστηριότητα του χρήστη στο site – τι πόσταρε, τι σχολίασε, αν έβαλε κάποια εφαρμογή ή αν έγραψε στον τοίχο κάποιου, πρακτικά τα πάντα.

Σαφώς, υπάρχει η δυνατότητα να περιοριστεί η πρόσβαση στο προφίλ σε ορισμένες ομάδες χρηστών ή μόνο σε φίλους ή φίλους φίλων, όπως επίσης δίνεται και η δυνατότητα να αλλαγεί η ιδιωτικότητα σε μεμονωμένα posts (π.χ. αυτό δε θέλω να το δουν όσοι είναι στη δείνα λίστα μου). Υπάρχει όμως το εξής πρόβλημα: αν έχεις κάποια posts πριν από – ας πούμε – τρία χρόνια, όταν ήσουν ακόμα στο σχολείο ή όταν ακόμη δεν είχες καλοξυπνήσει και δεν είχες καταλάβει τι μαύρη τρύπα είναι το Facebook, τα οποία δε θες να μπορεί να δει ο καθένας, την πάτησες: όποιος γουστάρει να ασχοληθεί με το άτομό σου μπορεί να πάει προς τα κάτω και να γυρίσει όσο πίσω θέλει, μέχρι και τη στιγμή που άνοιξες λογαριασμό στο site.

Σκέψου πόσο εύκολα κάποιος (κουτσομπόλης στην καλύτερη, κακόβουλος στη χειρότερη περίπτωση) μπορεί να σχηματίσει πλήρη εικόνα για κάποιον χρήστη που δεν είναι υποψιασμένος: μαθαίνει εύκολα το ποιος είσαι, πού συχνάζεις, τι σου αρέσει, τι δε σου αρέσει, πότε τα είχες, πότε δεν τα είχες, πότε ήσουν στα χάι και στα ντάουν σου, πότε είχες νεύρα, με ποιον βρίστηκες – τα πάντα ουσιαστικά.

Και εντάξει εμείς που είμαστε της παλιάς σχολής, που είχαμε blogs από νωρίς, που ήμασταν στο Internet από όταν τα πράγματα ήταν ακόμη «αθώα» και μάθαμε από τα ψηφιακά μας γεννοφάσκια να προσέχουμε τι λέμε και τι γράφουμε. Έχουμε μια δημόσια παρουσία online, γράφουμε με το όνομά μας, με πλήρη συνείδηση του τι λέμε και τι κάνουμε, του τι εκθέτουμε και τι κρατάμε δικό μας. Όλοι οι νεώτεροι ή οι λιγότερο σχετικοί χρήστες όμως;

… για να μην αναφερθώ στις άπειρες, απείρου κάλλους σκηνές Τόλμης και Γοητείας που έχουν να ζήσουν άπειροι γκόμενοι και γκόμενες όταν αρχίσουν το σκάψιμο:P

Λύσεις: πρώτον, παίρνετε αμπάριζα ΌΛΑ τα ποστάκια στο Timeline σας και τα κρύβετε. Για κάποιον σαν εμένα που έχει χιλιάδες activities σε διάστημα τριών ετών είναι πρακτικά αδύνατο κάτι τέτοιο. Δεύτερον, το καλύτερο που μπορείτε να κάνετε είναι να περιορίσετε την ορατότητα στα παλιά σας posts, που γίνεται από το μενού Privacy, οπότε όλα τα παλιότερα posts σας ρυθμίζονται αυτόματα να είναι ορατά με τον ίδιο τρόπο που είναι κάθε νέο ποστάκι στη χρονική στιγμή που δίνετε την εντολή. Με αυτόν τον τρόπο δε διαγράφεται ούτε κρύβεται κάτι, αλλά όλες οι παλιές δημοσιεύσεις είναι αόρατες σε όσους δεν έχουν τα κατάλληλα δικαιώματα.

Δε λέω κατ’ ανάγκη ότι το Timeline είναι κακό και να το κάψουμε στην πυρά. Είναι εργαλείο, είναι πολύ ενδιαφέρον ως προς το ότι δίνει μοναδικό τρόπο να «ξεφυλλίσεις» ένα προφίλ και ομολογουμένως είναι ωραίο σχεδιαστικά. Αλλά για κάποιον που δε φροντίζει να κρατάει τα εν οίκω μη εν δήμω μπορεί δυνητικά να αποτελέσει τεράστιο πρόβλημα.

Ένα side note πάντως, έκανα μια εξόρμηση στο δικό μου προφίλ. Πάντα είχα κατά νουν πως ό,τι ποστάρω εκεί μέσα είναι άμεσα ή δυνητικά δημόσια κοινοποιήσιμο οπότε σε γενικές γραμμές δεν έχω κάτι που να θέλω να κρύψω ή να ντρέπομαι και να πρέπει να το κατεβάσω. Και πάλι, είναι ελαφρά σοκαριστικό το να πηγαίνεις πίσω στο χρόνο και να διαβάζεις πράγματα που έγραφες πριν τρία χρόνια σε στιγμιαίες παρορμήσεις. Δε λέω κατ’ ανάγκη κακό, απλώς σε βάζει σε διάφορες σκέψεις.

Ψάξτε το, μην τρέχετε τελευταία στιγμή όσοι είστε στο FB:)

• έχετε κληρονομικό ιστορικό (όχι κάθε τρεις και λίγο χωρίς ειδικό λόγο όμως)
• νιώθετε πρήξιμο ή δυσφορία στο λαιμό ή βλέπετε/πιάνετε κάποια μάζα στο μπροστινό μέρος του λαιμού σας
• προσέξετε να μην αντέχετε την υπερβολική ζέστη ή το κρύο, να είστε ασυνήθιστα ευερέθιστοι ή ληθαργικοί, να ιδρώνετε πολύ ή να έχετε κρύο και ασυνήθιστα λιπαρό δέρμα, να έχετε εύθραυστες και ευαίσθητες τρίχες, να νιώθετε μεγάλη εξάντληση ή στεναχώρια (ή αντίθετα, υπερδιέγερση)
• έχετε μάτια που προβάλλουν από τις κόγχες τους περισσότερο απ’ ότι στο συνήθη κόσμο (αυτό που λέμε υπερθυρεοειδικό βλέμμα ή – κατά το αρχαϊκότερο – «λάμπον όμμα»), και τέλος
• αν έχετε πάρει ή χάσει πολλά κιλά σε μικρό χρονικό διάστημα.

Τα παραπάνω δεν αποτελούν κατ΄ ανάγκη πρόβλημα ή ένδειξη αρρώστιας, αλλά ίσως να σηματοδοτούν κάποια θυρεοειδοπάθεια και να βοηθήσουν στο να την πιάσουμε νωρίς.

Πώς το ψάχνουμε τώρα: επίσκεψη σε ενδοκρινολόγο, μας βλέπει και αν το κρίνει σκόπιμο γράφει εξετάσεις αίματος (T3, T4, TSH για αρχή και υπάρχουν και διάφοροι αντισωματικοί δείκτες που μπορεί να παραγγείλει αν υποψιάζεται αυτοάνοσες θυρεοειδοπάθειες). Δεύτερη κίνηση ο υπέρηχος θυρεοειδούς, και αν διαπιστωθούν όζοι ίσως χρειαστεί και σπινθηρογράφημα θυρεοειδούς με ραδιενεργό ιώδιο.

Βεβαίως (το ξαναλέω εγώ, θα το λέω μέχρι να με σιχαθείτε) ποτέ δε μπαίνουμε μόνοι μας σε αυτό το τριπάκι του ψαξίματος: αν δεν είμαστε γιατροί δεν ξέρουμε ότι τι να ψάξουμε ούτε πώς να αξιολογήσουμε τα αποτελέσματα των εξετάσεων. Επισκεψούλα σε γιατρό της εμπιστοσύνης μας και έχουμε το κεφάλι μας ήσυχο.

‘ντάξει;:)

Να δούμε μερικούς από αυτούς που βγαίνουν;

• Διοικητικό προσωπικό (επιστάτες, φύλακες, θυρωροί, υπάλληλοι γραφείου)
• Πωλητές σε λιανικό εμπόριο και χονδρεμπόριο
• Ζαχαροπλάστες
• Εισπράκτορες λεωφορείων, σταθμάρχες, επιστάτες
• Οδηγοί μικρών φορτηγών που εργάζονται ως βοηθοί
• Καμαριέρες
• Κομμωτές – κομμώτριες, κουρείς
• Ταμίες πολυδυναμικού super market
• Οδηγοί ταξί εκτός Νομών Αττικής και Θεσσαλονίκης
• Προσωπικό καθαριότητας σε γραφεία διοίκησης δημοσίων υπηρεσιών και επιχειρήσεων που έχουν μόνιμη εργασία στο δημόσιο και τους οργανισμούς
• Συντηρητές κτιρίων

Αυτοί βγαίνουν από τη λίστα, ξαναλέω. Ήταν μέχρι τώρα και βγαίνουν. Να το κάνω πιο λιανά, ο επιστάτης έπαιρνε μέχρι τώρα επίδομα βαρέων και ανθυγιεινών. Ο θυρωρός το ίδιο, ο εισπράκτορας στον ΟΑΣΑ το ίδιο, η κομμώτριά σου μαντάμ το ίδιο, η κοπελίτσα που πουλάει ρούχα στα Zara το ίδιο.

Και ‘νταξ’, οκέι, ας πάρουν οι άνθρωποι, δε λέω. Κάποια από αυτά που είναι στη λίστα όντως ζορίζονται και μπορείς να πεις δικαιολογείται το επίδομα.

Να δούμε λίγο και μερικά από αυτά που παραμένουν μέσα στη νέα λίστα;

• Νεκροπομποί
• Νυχτοφύλακες
• Οδηγοί και βοηθοί ασθενοφόρων
• Οδηγοί οχημάτων σταθερής τροχιάς
• Οδηγοί ταξί Αθηνών και Θεσσαλονίκης (και μόνο αυτοί είπαμε)
• Καθαριστές λεωφορείων
• Οδηγοί λεωφορείων και πούλμαν
• Εξωτερικοί εικονολήπτες με φορητές κάμερες σε τηλεοπτικούς σταθμούς
• Σιδερωτές και διαλογείς ιματισμού σε πλυντήρια και κλωστοϋφαντουργεία (με την προϋπόθεση να απασχολούνται τουλάχιστον για το 33% της μισθολογικής περιόδους και στις πλύσεις)
• Αρτοποιοί (αλλά όχι ζαχαροπλάστες είπαμε)
• Ψήστες
• Λατζέρηδες
• Χημικοί και βιοχημικοί (αλλά όχι αυτοί που εργάζονται σε οινολογικά εργαστήρια)
• Στρατιωτικοί (μόνο οι ναρκαλιευτές και οι πυροτεχνουργοί)
• Νοσοκόμοι κτηνών, παρασκευαστές, σπερματολήπτες και σπερματεγχύτες

Δεν ξέρω αν το πιάσατε το υποννοούμενο, αλλά όλοι αυτοί συνεχίζουν να παίρνουν το επίδομα. Παραβλέπω το γεγονός ότι για τους πιλότους της πολιτικής και – ιδίως – τους Ικάρους της ΠΑ δεν αναφέρεται τίποτα, παραβλέπω το ότι για τις δυνάμεις της Αστυνομίας δεν προβλέπεται τίποτα, παραβλέπω το ότι οι νυχτοφύλακες επίσης πληρώνονται το επίδομα κανονικά (ξέρω ένα κάρο τέτοιους που μόνο που δε ροχαλίζουν πάνω στη βάρδια). Βλέπω εδώ οδηγούς, μέσα στους οποίους και των μέσων σταθερής τροχιάς. Να βάλω εδώ σφήνα το ότι οι οδηγοί στο Μετρό δουλεύουν κανονικά τετράωρο, το υπόλοιπο μισό οκτάωρο τους πληρώνεται ως υπερωρία – χώρια το βαρέων και ανθυγιεινών. Λέω εγώ τώρα.

Και πάει στο διάολο, να το πάρουν όλοι αυτοί, ακόμη και ο πουλοπαίχτης του ταύρου και το παληκαράκι που θα κρατάει από κάτω το λεκανάκι. Θεωρητικά έρχεται σε επαφή με βιολογικό υλικό, ζώα είναι αυτά, μπορεί να φας καμιά κλωτσιά και να μείνεις σέκος, επικίνδυνο το επάγγελμα, να το πάρουν κι αυτοί το επίδομα. Μακριά από μένα ότι είπα να μείνει κάποιος ριγμένος.

Να δούμε όμως λίγο και στον κλάδο της υγείας ποιοι λαμβάνουν το «καυτό» επίδομα;

Νοσοκόμοι, παρασκευαστές και βοηθοί αυτών (των παρασκευαστών), θαλαμηπόλοι ψυχιατρικών νοσοκομείων και κλινικών, συντηρητές πειραματόζωων, παρασκευαστές τραπέζης αίματος και συσκευαστές ορών και εμβολίων, καθαριστές

Για τους θαλαμηπόλους δε θα σχολιάσω, έχει μια βάση, όσο τρεμάμενη κι αν είναι αυτό. Δε θα σχολιάσω επίσης για τους συντηρητές πειραματόζωων, για τον ίδιο λόγο (αν και το να ταΐζεις τα ποντίκια για τα πειράματα και να πληρώνεσαι βαρύ κι ανθυγιεινό είναι το λιγότερο αστείο). Και πολύ σωστά πληρώνονται οι νοσηλευτές καθαριστές και λοιπά παραϊατρικά επαγγέλματα που έρχονται σε επαφή με βιολογικά υλικά.

Προσέχετε όμως να λείπει κάτι;

Σε αυτή τη λίστα την τελευταία λέω, μήπως λείπει κάτι;

Οι ρουφιάνοι οι γιατροί πού σιχτήρι είναι;

Σε περίπτωση που δεν το καταλάβατε, πάμε άλλη μία, ρητά και ξεκάθαρα:

ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΔΕΝ ΠΑΙΡΝΟΥΜΕ ΕΠΙΔΟΜΑ ΒΑΡΕΟΣ ΚΑΙ ΑΝΘΥΓΙΕΙΝΟΥ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΟΣ

Και να μιλήσω βασικά για τη δική μου ειδικότητα, τη Γενική Χειρουργική, γιατί όσο να ‘ναι ειδικότητα από ειδικότητα διαφέρει.

Ρε παληκαράκο Υπουργέ, στον οδηγό ταξί που είναι καθιστική στάση επί μακρόν δίνεις επίδομα, σ’ εμένα που κάθε μου χειρουργείο μπορεί να φτάσει και τις 8 ώρες όρθιος δεν;

Στην καθαρίστρια που θα έρθει να καθαρίσει το χειρουργείο μετά την επέμβαση δίνεις επίδομα, και καλά κάνεις, σ’ εμένα που έχω τα χέρια μου μέσα στην κοιλιά του αρρώστου που έχει AIDS/ηπατίτιδα B/ηπατίτιδα C/ο,τιδήποτε συνέχεια για ένα κάρο ώρες δεν;

Στον θαλαμηπόλο της ψυχιατρικής κλινικής που είναι υποτίθεται σε κίνδυνο ζωής επειδή μπορεί να βρεθεί στο διάβα ενός τρελού δίνεις επίδομα, στο συνάδερφο που εφημερεύει και του μπαίνει ένα πρεζόνι μέσα στο κέντρο υγείας και του βγάζει μαχαίρι για να πάρει σύριγγες/χάπια/whatever (και ο νυχτοφύλακας επειδή κοιμάται ή κάνει την κότα δεν τον σταματάει) δεν;

Στον οδηγό του ασθενοφόρου και τον βοηθό του ασθενοφόρου που πάνε να παραλάβουν ασθενή και μπορεί ή να μολυνθούν ή να τρακάρουν ή ένα κάρο διαόλους δίνεις επίδομα – και πάλι καλά κάνεις, στο συνάδελφο γιατρό που θα μπει μέσα να συνοδεύσει γιατί αλλιώς θα πεθάνει ο άρρωστος δεν;

Στο νοσηλευτή που θα πάει να αλλάξει τους ουροσυλλέκτες στην κλινική δίνεις το επίδομα – και πάλι, καλά κάνεις, στο συνάδερφο ειδικευόμενο που θα πάει να κάνει τις αιμοληψίες και ίσως κατά λάθος να τρυπηθεί με βελόνα που έχει πάνω αίμα ασθενούς δεν;

Στο συνάδερφο που θα ράψει στα επείγοντα και επειδή θα χτυπιέται ο μαχαιρωμένος από κάτω θα του μπει η βελόνα του ράμματος στο χέρι με το αίμα του αρρώστου δεν;

Στο συνάδερφο που θα δουλέψει τη μια μέρα το πρωί και μετά θα μπει σε εφημερία και θα βγει από αυτήν άυπνος όλη νύχτα και θα συνεχίσει δουλειά την επομένη μέρα το πρωί, και θα πάει σπίτι του για ύπνο για να ξυπνήσει κατ’ ευθείαν την επόμενη μέρα το πρωί και να το ξαναπάρει όλο απ’ την αρχή δεν;

Και κατά τα άλλα πληρώνεις τους νυχτοφύλακες και τους οδηγούς ε; Και τους εισπράκτορες εισιτηρίων ε; Και τους νεκροπομπούς ε;

Ξαναλέω, δεν έχω κανένα πρόβλημα (σχεδόν) με όλους τους ανωτέρω που παίρνουν ή έπαιρναν το επίδομα βαρέων και ανθυγιεινών επαγγελμάτων. Αν υπάρχει μία έστω στοιχειώδης και λογική βάση, με γεια τους με χαρά τους και αμαρτία ουκ ευρίσκω.

Αλλά δεν είναι το λιγότερο υποκριτικό με μια τέτοια λίστα να απουσιάζει με τόσο κραυγαλέο και προκλητικό τρόπο από μέσα το ιατρικό επάγγελμα;

Και προσέξτε, δε μίλησα για ευθύνη ή για μέγεθος προσφοράς ή κάτι ανάλογο. Ξεχάστε τα αυτά, μιλάω αυστηρά και μόνο για παράγοντες κινδύνου και βαρύτητας επαγγέλματος.

Ε Υπουργούλη; Δε νομίζεις ότι κάτι πρέπει να παίξει και για μας – επιτέλους;

Γρήγορο update, λοιπόν.

Πρώτον, ξεμπέρδεψα με το αγροτικό μου (υποχρεωτική θητεία υπαίθρου, το λέει ο νόμος). Στην περιοχή της Λαμίας υπηρέτησα, κόσμο πολύ γνώρισα, σίγουρα κράτησα κάτι καλό για τον εαυτό από άποψη χαρακτήρα, σίγουρα δεν έμαθα τίποτε παραπάνω ιατρικά. Κανονικά θα είχα παρά μα παρα πολλά να πω και να γράψω για τον ένα χρόνο αυτόν αλλά υπάρχουν νομικές και δεοντολογικές δυσκολίες στη μέση. Θα αρκεστώ απλώς να πω ότι ήταν… ενδιαφέρουσα χρονιά.

Δεύτερον, φέτος είναι τελευταία χρονιά στο DI. Πρώτα ο Θεός, έχω αλλα 8 μαθήματα συν την πτυχιακή μου για να τελειώσω. Δεν ήμουν τόσο πολύ από κοντά σε αυτή μου τη φοίτηση, κυρίως λόγω δουλειάς και στρατού, αλλα και επειδή πρόκειται για αντικείμενο που λίγο πολύ, όσο να ‘ναι το έχω, οπότε το διάβασμα μου μπορώ να το βγάλω και χωρίς ιδιαίτερη παρακολούθηση. Παρ’ όλ’ αυτά, την έχω μέσα στην καρδιά μου αυτή τη σχολή και τα παιδιά της:) Τελική ευθεία λοιπόν και σε αυτό, από κοντά πλέον.

Τρίτον, από σειρές περιμένουμε να τελειώσει το Chuck (και να μην κάνει κοιλιά στα τελειώματα – Δυτικέ πού είσαι; βγες να δώσεις ρεσιτάλ), και έχω αρχίσει από την αρχή το πολύ πολύ καλο Fringe. Ένα άλλο mention-worthy όνομα είναι το Alphas – και δεν ξεχνάμε ποτέ τον Dexter #trueStory

Τέταρτον, πλήρης ανανέωση στα iDevices. MBP 13άρι για φορητό μηχάνημα, iPhone 4S ανα χείρας και 21″ iMac ως κύριος υπολογιστής. Α, και το iPad 2 μου για διάβασμα και γενικό ρόλο μπαλαντέρ – όπως η συγγραφή αυτού του post, φέρ’ ειπείν. Απόλυτα ευχαριστημένος από το lineup, τα πάντα διαθέσιμα άμεσα, εύχρηστα, βολικά: αυτή η εταιρεία μας έχει καλομάθει.

Κοιτάζω προς τα πίσω και συνειδητοποιώ ότι έχουν αλλάξει πολλά. Διαβάζω posts όπως αυτό κι αυτό από τρία χρόνια πίσω και η διάφορα είναι χαώδης. Και τελικά είναι όπως λέει ο Walter στο Fringe, για κάθε απόφαση που παίρνει ο καθένας μας υπάρχουν εναλλακτικές πραγματικότητες όπου αυτή η απόφαση δεν πάρθηκε – ή είχε άλλη έκβαση. Τότε τελείωνα την Ιατρική, τώρα τελειώνω μια άλλη σχολή. Τότε ήμουν άλλος χαρακτήρας, πιο ενθουσιώδης, πιο παρορμητικός, πιο εύπιστος ίσως, τώρα είμαι πιο συγκρατημένος, πιο προσεκτικός – πιο ώριμος θα έλεγα. Τόσο ο στρατός όσο και το αγροτικό ήταν θέσεις ευθύνης, το έχω γράψει και παλιότερα, και στη συγκεκριμένη δουλειά όσο να ‘ναι αυτό σε αλλάζει.

Σε κάθε περίπτωση, είμαι πλέον αυτός που είμαι. Το μόνο που δεν άλλαξα ποτέ και που δε μετάνιωσα είναι ότι όλον αυτόν τον καιρό, και ποτέ μέχρι τώρα, δεν έχω πει ψέμματα, ούτε έχω κρύψει κάτι. Φυσικά υπάρχουν χίλιες παροιμίες για τα χίλια πόδια του διαόλου, το ψέμμα που έχει κοντα ποδάρια, ότι όλα μαθαίνονται τελικά και τα λοιπά – όταν είσαι straight as an arrow που λένε και οι φίλοι μας οι Άγγλοι και μαθαίνεις τελικά το βάθος της απάτης το πληρώνεις δίπλα βέβαια, γιατί ξέρεις ότι δεν άξιζες το πούλημα. Ακόμη κι έτσι όμως, αυτο είναι το ένα πράγμα που δεν αλλάζω. Η ουσία είναι ότι είμαι επιτέλους πίσω, και έχω μάθει από τα λάθη μου αρκετά ώστε να μην τα ξανακάνω: πλέον ξέρω ποιους να εμπιστευτώ και πoιους να πιστέψω:)

Δε θα το τραβήξω άλλο, δεν είναι αυτός ο σκοπός του post και καταντάω κουραστικός. Θα επιχειρήσω να πυκνώσω λίγο τις αναρτήσεις· αρκετές φορές έχω ξεκινήσει να γράφω για κάτι και σταμάτησα μετά από λίγο γιατί ήταν θέμα που δε σήκωνε γράψιμο δημόσια. Δυστυχώς, εδω που έχουμε φτάσει είναι πολλα τα τέτοιου είδους θέματα, αλλά μένω αισιόδοξος.

Ελπίζω να τα ξαναπούμε σύντομα:)

Σπύρος

Κατ’ αρχάς να ευχαριστήσω τους λίγους δικούς μου ανθρώπους που μου στέκονται και χάρη στους οποίους συνεχίζω και προσπαθώ – σε όλα τα μέτωπα.

Κατά δεύτερον, να ζητήσω συγγνώμη αν αδίκησα άθελά μου κάποιους. Είναι δύσκολο να ικανοποιείς τους πάντες και ακόμη και όταν προσπαθείς δεν είναι πάντα σαφές ποτέ αυτό γίνεται με τρόπο δίκαιο ή αν ρίχνεται κάποιος.

Το 2010 ήταν δύσκολη χρονιά – τραγικά δύσκολη. Πέραν όλων των δραματικών εξελίξεων στα πολιτικά και οικονομικά δρώμενα της χώρας και όχι μόνο, φέτος με ανησυχεί κάτι άλλο πολύ περισσότερο: δε μπορώ να πω ότι πήραμε κάτι σε αντάλλαγμα. Ούτε μετριοφροσύνη αναπτύξαμε, ούτε ταπεινοφροσύνη, ούτε ηρεμία, ούτε αίσθηση του μέτρου, ούτε τίποτα. Απεναντίας, βλέπω τον κοινωνικό μας ιστό να καταστρέφεται έτι περαιτέρω, τα ήθη μας να πηγαίνουν περίπατο και την ανθρωπιά μας να εξανεμίζεται. Γινόμαστε χειρότεροι από καννίβαλοι, με φοβίζει το τελικό προϊόν.

Για μένα η χρονιά που πέρασε μεταφράζεται σε δουλειά, πολλή και ασταμάτητη δουλειά. Δε θα είναι χωρίς αντίκρυσμα, ούτε βαίνει εις μάτην, αλλά από την άλλη ίσως έχω χάσει κι εγώ λίγο το μέτρο. Σε καθε περίπτωση, όσο με αφορά είμαι στα βαθιά και έχω δρόμο ακόμα, χωρίς να αυτό σημαίνει ότι ζω ένα μαρτύριο. Θα δείξει, υποθέτω.

Για να μην το πολυλογώ λοιπόν: θυμηθείτε ότι είμαστε άνθρωποι. Ξεκαθαρίστε τι θέλετε στη ζωή σας, βρείτε τα με τους εαυτούς σας, μη φέρεστε όπως δε θέλετε να σας φέρονται. Μερικές φορές δε χρειάζονται πολλά, απλώς λίγα και καλά.

Να είστε όλοι καλά, γέροι, ζωντανοί και στα δυο σας πόδια και φέτος, με τους δικούς σας ανθρώπους. Ελπίζω να τα λέμε λίγο πιο σύντομα, ψάχνω τη συνταγή για γρήγορες και απροετοίμαστες επικοινωνίες – θα το βρω:)

Τα φιλιά μου,
Σπύρος

Και με το σημερινό πρωτοβρόχι επαληθεύω το εξής: το να περπατάς *μετά* απ’ τη βροχή, με δροσούλα και χωρίς πολλές βιασύνες, μυρίζωντας το βρεγμένο χώμα, είναι ανεκτίμητης αξίας:)

Βγείτε ρε, κάντε καμία βόλτα!

Εφημερία στο καινούργιο μου πόστο σήμερα, η πρώτη για την ακρίβεια – δε θα πω ποιο και πού, και σωστό δεν είναι και δεν τα βγάζουμε στο κλαρί αυτά, κάνει τζιζ.

Λοιπόν, δυο διακομιδές εκτός πόλεως, η μια ασφαλής, η άλλη όχι και τόσο. Και φυσικά στα πλαίσια της εφημερίας βοήθεια στα παιδιά που επίσης έχουν βάρδια απόψε, όπως είθισται και πρέπει. Μπορώ να πω ότι είμαι ικανοποιημένος σε γενικές γραμμές από το τελικό αποτέλεσμα της μέρας, και (τουλάχιστον για μένα) είναι μεγάλη υπόθεση αυτό:)

Καιρό είχα να τραβήξω τέτοια ολονυκτία – δεν ξέρω, πολλοί συνάδελφοι στον κλάδο σιχτηρίζουν σε παρόμοιες περιπτώσεις, ίσως να φτάσω στο ίδιο σημείο κι εγώ κάποια μέρα. Για την ώρα πάντως… μπορώ να πω ότι το ευχαριστήθηκα:D Και η επιβράβευσή μου, μουσικούλα πριν τον ύπνο: Matt Bianco στο Lost In You, από τον Hifi Bossanova δίσκο τους.

… ελπίζω δηλαδή να είναι ύπνος και να μην τρέχουμε πάλι χαράματα:P Το ξέρω πως είμαι πίσω στα posts μου, δεν πολυέχω χρόνο δυστυχώς, αλλά ευελπιστώ να αλλάξει αυτό σύντομα. Για τώρα τρέχει εξεταστική στο DI (τι DI ρωτάς φίλε επισκέπτη; Department of Informatics, θέλει ρώτημα; ) και τρέχουμε να καλύψουμε κενά οπότε… λίγο υπομονή ακόμα,