بهتر از خود فیلم ها اما آن یک ساعت بعد از فیلم است. ساعت ۱۱ و ۱۲ شب را می گویم که احتمالاً یک قوطی دلستر در دست راه می افتم در خیابان های خلوت آن ساعت شب. آدم های آن موقع خیابان نسبت به آدم های ساعت ۹ و ۱۰ شب آدم های جالبتری هستند. اصلش فکر نکنم حاضر باشم آن چند ساعت را با هیچ چیزی عوض کنم.

بگذریم. بنا نبود این هایی که نوشتم را بنویسم. بنا بود راجع به پرتقال خونی و روایت عاشقانه با پایان فیلم فارسی گونش بنویسم که نمی دانم چه شد که این شد. اصلاً آن تیتر پرتقال خونی را هم به همین خاطر نوشتمش آن بالا! بگذاریدش به حساب رها کردن قلم و مشاهدۀ نتیجه اش. پرتقال خونی هم باشد برای بعد.

علی الحساب به قول A Man Called Old Fashion، این وبلاگ صاحب در این پست فقط قصد دارد دو نکتۀ وبلاگی را یادآوری کند.

نکتۀ اول اینکه این وبلاگ‌صاحب حمایت خودش را از حرکت اخیر وبلاگی که جماعتی از وبلاگ نویسان در حمایت از بحرین راه انداخته اند اعلام می کند.

جمعی از آشنایان و ناآشنایان وبلاگ نویس اقدام به راه اندازی وبلاگی مجزا در راستای حمایت نمادین وبلاگ نویسان فارسی از بحرین، کرده اند. طبیعتاً انتشار یادداشت های حمایتی یا حداقل پیوستن به این حرکت، با قراردادن لینک یا لوگوی این کار در وبلاگ های فارسی، می تواند کمک کنندۀ این جنبش وبلاگی باشد. (البته هنوز لوگو و سه گوش در اختیار وبلاگ نویسان قرار نگرفته است که امید این اتفاق هم بیفتد.)

وبگاه حمایت وبلاگ نویسان فارسی از انقلابیون بحرین

نکتۀ دوم هم خبر خوشی است از راه اندازی مجدد «خانۀ کتاب اشا»! اشا، وبگاه تخصصی حوزۀ کتاب و مطالعه، توسط بر و بچه های آن خانه به سرکردگی حسام مطهری مجدداً راه افتاده و شایع شده است که با ایده های جدید قصد دارد کار خود را از نو شروع کند. هر چند ما معنی این قهر و نازهای جماعت فرهنگی را کلاً درک نکردیم (حسام هم جز همین جماعت است البت) اما به هر حال راه اندازی مجدد خانۀ کتاب اشا در این وان افسای فرهنگ، خبر خوبی برای اهالی فرهنگ و مطالعه است که این روزها با راه افتادن نمایشگاه کتاب دوران خوشی را سر می کنند.

خانۀ کتاب اشا؛ رویاهایی که می آیند!

نهایتاً هم اینکه خیال نکنید نگارندۀ «یک فنجان فکر» این روزها حساب فکر و نوشیدنش را تعطیل کرده و بازار تفکر را تخته کرده است. روزگار این روزها سر ناسازگاری برداشته و ابر و باد و مه و خورشید و فلک دست اتحاد داده اند که نگارنده بیخیال نوشتن افکار شود. فی الحال اتحاد ابر و باد و مه را شکسته ام. اما خورشید و فلک هم زورشان زیاد است و نگارنده باید مدتی را هم برای شکستن اتحاد این دو سر کند. ;)

«جدایی نادر از سیمین» اثر فوق العاده ای است. فیلم روایت صادقانه ای از زندگی امروز ما دارد. مخاطب تا پایان فیلم و در تمام لحظات با فیلم همراه است و مدام در حال فکر کردن به لحظات فیلم است. بازی فوق العادۀ بازیگران باعث شده است تا جدایی نادر از سیمین فیلمی ماندگار در تاریخ این دورۀ جشنواره باشد.

متاسفم. پاراگراف بالا دروغی بیش نبود. خیلی دوست داشتم (و شاید دوست داشتید) که پاراگراف بالا ادامه پیدا کند و به به و چه چه کنان مشغول کف زدن های طولانی برای همدیگر باشیم که دیدی فرهادی چه ساخت و سینما را تکان داد و از این دست حرف ها. ولی حیف که این حرف ها برای اثر «معمولی» و «خنثی» فرهادی زیادی گنده است.

فرهادی یاد گرفته است که فیلم هایش را روی بازیگرانش ببندد. البته نباید منکر شد که او توان بالایی هم در بازی گرفتن از بازیگران دارد. سکانس رویایی کوبیدن سر شهاب حسینی به در، به اتفاق نظر اکثر مخاطبان، سکانسی ماندگار و عالی است. اما آیا واقعاً یک فیلم تنها کوبیدن سر یک بازگیر به در یا گریۀ باورپذیر زنی جلوی قاضی دادگاه و التماسش به قاضی است؟ آیا همین که چند بازیگر خوب را دور هم جمع کنیم و بازی خوبی از آن ها بگیریم کافی است تا بگوییم فیلم، فیلم ماندگار و درخور تحسینی است؟ اگر چنین است که باید به تک تک مردم و خانواده هایشان هر روز جایزه بدهیم. چون طبیعی ترین بازی ها را همین مردم در طول روز انجام می دهند!

در جدایی نادر از سیمین -دقیقاً مانند دربارۀ الی- بازی بازیگران فوق العاده است. ارتباط ها کاملاً واقعی و رفتارها کاملاً عادی و باور پذیر است. اما نکته ای که باعث شد من در میان کف زدن های ممتد جمعیت تنها نگاه کنم و چند لحظه بعد الفاظ ناخوشایندی را در مورد فیلم به کار ببرم، این است که فیلنامۀ فیلم کاملاً بی محتواست. دستاویز قرار دادن موضوع «دروغ» و نحوۀ تعامل انسان ها با این مفهوم قطعاً می تواند موضوع خوبی برای یک فیلم باشد. کما اینکه در دربارۀ الی مفهوم «قضاوت» بود که دستمایۀ خلق یک فیلم شد و البته آنجا چقدر خوب پرداخت و تصویر شده بود. اما در جدایی نادر از سیمین روایت به شدت خسته کننده است. فیلنامۀ کسالت آور فیلم بارها و بارها من را تشویق به ترک سالن می کرد اما تنها دلیل ماندنم در سالن اذیت شدن سایرین در هنگام خروج من بود. تکرار معضل دروغ گویی در جای جای فیلم به شدت خسته کننده است و ساختگی است.

نکتۀ دیگر سکانس های بی محتوایی است که صرفاً به دلیل اصرار کارگردان به روایت یک زندگی در فیلم آورده شده اند. در بخشی از فیلم پسر داستان پدرش را به حمام می برد و به سختی او را در حمام شست و شو می دهد و کمی بعد احتمالاً از فرط فشارهای زندگی روی شانه های پدر اشک می ریزد. فشار روی پسر در سرتاسر فیلم مشهود است. هیچ نیازی نیست تا پدر را در حمام روی صندلی بنشانیم و پسر را وادار به گریه کنیم تا مخاطب باور کند که فشار را بفهم!

به نظر من جدایی نادر از سیمین یک فیلم کاملاً معمولی است. فیلمی که حرف تازه ای برای گفتن ندارد و فقط با اصرار بر بازی های خوب و روان بازیگران ذهن مخاطب را به تسخیر خود در می آورد. از این دست فیلم ها به فراوانی در سطوح مختلف فیلم های تلویزیونی یافت می شود. فیلم هایی که دغدغه های مفاهیم اخلاقی را دارند و سعی به تصویر کشیدن این مفاهیم در موقعیت های مختلف دارند. تفاوت فیلم فرهادی با این فیلم ها فقط در بازی بهتر بازیگران و احتمالاً فیلمبرداری بهتر و واقعی تر باشد!

با این همه اما مثل هر فیلم دیگری جدایی نادر از سیمین هم سکانس های خوب و حتی عالی داشت. اصرار زن خدمتکار در نخوردن پول حرام و یا فکر کردن بلند لیلا حاتمی در ماشین و بیان زیبای نادیده گرفتن ۱۴ سال زندگی توسط شوهرش و یا مواردی مثل این همه و همه در کنار بازی بسیار خوب شهاب حسینی، لیلا حاتمی و البته ساره بیات نکات مثبت جدایی نادر از سیمین است.

اما در نهایت به نظر من در زمانی که فیلم سوشیال نتورک جایزۀ گلدن گلاب را درو می کند و یا هارت لاکر جایزۀ بهترین فیلم اسکار را می گیرد این اصلاً اتفاق خوبی نیست که جشنوارۀ فیلم فجر جایزۀ بهترین فیلمش را به فیلم خنثی و معمولی جدایی نادر از سیمین بدهد و فیلم باشکوه و پرمحتوا و هدفمند «۳۳ روز» در هیاهوی کف های اکثریت مخاطبان «به ظاهر روشنفکر» جشنوارۀ فجر، که دغدغه هایشان در سطح به تصویر کشیدن زندگی معمولی انسان های معمولی تنزل یافته است، گم شود و داوران جشنواره تحت تاثیر همین کف و سوت ها آرمان های سینمای انقلابی را به فراموشی بسپارند.

پینوشت:

- به نظرم جدایی نادر از سیمین ۳ سیمرغ بیشتر نخواهد گرفت. نقش مکمل زن و مرد برای ساره بیات و شهاب حسینی و متاسفم که بگویم احتمالاً جایزۀ بهترین کارگردانی هم خواهد گرفت.

- اگر ۳۳ روز بهترین فیلم جشنواره شود شیرینی هم می دهم :دی دلیلم هم بر اصرار بر جایزه گرفتن این فیلم کسب پشتوانۀ محکم برای اکران بین المللی فیلم است. به طور جداگانه به ۳۳ روز خواهم پرداخت در یادداشتی جدا.

- در مورد سایر فیلم های جشنواره پس از پایان هیاهوهای جشنواره خواهم نوشت.

- من یک مشکل عمده با مخاطبان سینمای ایران دارم. آن هم این است که به جای تماشای فیلم کارگردان و بازیگران را تماشا می کنند. مثلاً دوستی می گفت هر چیزی که فرهادی بسازد خوب است. خب چرا باید این طور باشد؟ یا مثلاً از دیگری پرسیدم ۳۳ روز را دیده ای؟ در پاسخ شنیدم که شورجه ساخته است و شورجه معمولاً فیلم خوب نمیسازد. حتی زحمت دیدن فیلم را به خود نمی داد این رفیق ما. در حالی که دو اثر اخیری که شورجه به سبکی در آن ها دخالت داشته به نظر من هر کدام انقلابی در سینمای ایران است. نفوذی و ۳۳ روز.

- دلیل ناگذاری این یادداشت هم به اسم اصغر فرهادی همان پاراگراف بالا بود.

تمام فکرهای آن شبش را مرور کرد. تمام فکرهای آن روزهایش را مرور کرد. تمام فکرهای آن سال ها را مرور کرد. دوستانش را. زندگی اش را. خاطراتش را. یادش آمد آن روزها همیشه می گفت «خاطره می شود». لبخندی زد و در حالی که اشک هایش را پاک می کرد بلند شد. با خودش فکر می کرد احتمالاً این شب هم خاطره می شود. یقۀ کاپشنش را بالا زد. قوطی دلستر، تبلتی که کار نمی کرد و گوشی موبایلش را همان جا رها کرد و رفت. شاید چندسال دیگر… شاید هم نه.

هر ناظر حرفه ای می داند که برنامه نویسی کاری مشابه وبسایت تریبون چه حجمی از زمان و انرژی را خواهد گرفت. آن هم زمانی که شخصی مثل اسماعیل بخواهد بر کارت نظارت کند!

این ها را گفتم تا به اینجا برسم که دیشب دوستی خبر داد که وبسایتی به نام WPskin قالب تریبون را به نام خود زده است و چنین نوشته است:

«این قالب خبری وردپرس را بنده از بیس نوشتم و در اختیار شما خواهم گزاشت با قیمتی مناسب.»

نمی دانم اسمش را چه می توان گذاشت. من نامی بهتر از دزدی برای این کار پیدا نکردم. در بخش نظرات این وبسایت مخاطبان از دموی کار پرسیده اند و نمی دانم چه چیزی دریافت کرده اند. شاید لینک تریبون برایشان ارسال شده است!

جالب آنکه در هدر این وبلاگ می بینیم که نوشته شده است بخشی از فروش ماهانه به موسسه خیریه محک اهدا می شود.

توصیه من به مدیر این سایت این است که به جای این کارها از سرقت پروژه های حرفه ای در روز روشن دست بردارند. :)

پ.ن

- این نوشته را به این خاطر منتشر کردم که این روزها زیاد با این نوع از سرقت ها برخورد می کنم و این اصلاً اتفاق خوبی نیست.

- اصلش هم تقصیر خودم است که این صفحۀ نمونه کارها و طراحی های خودم را درست نمی کنم. به زودی این کار را خواهم کرد. هر چند کسی که بخواهد دزدی کند این چیزها هم جلویش را نخواهد گرفت.

- این نوشته را با دوستانتان به اشتراک بگذارید شاید کمی موثر واقع شود!

از تاکسی که پیاده شد دور و بر را حسابی برانداز کرد. نگاهی به ماشین های اطراف انداخت. انگار که دنبال کسی یا چیزی بگردد. خبری نبود. کوله اش را روی دوشش انداخت و بطری آب معدنی به دست به طرف ورودی ترمینال فرودگاه رفت. وارد سالن که شد دو ساعتی وقت داشت. کمی آن طرف تر صندلی خالی ای پیدا کرد. کوله اش را کنار صندلی روی زمین گذاشت.

صدای همیشگی از بلندگوهای سالن اعلام می کند «مسافرین محترم پرواز شمارۀ ۶۳۴ به مقصد دبی…» کوله اش را از روی زمین برداشت. چند دقیقه ای به دقت اطراف را نگاه کرد. انگار که از چیزی مطمئن شده باشد به طرف گیت ورودی رفت. بلیط را تحویل متصدی داد. چند دقیقه بعد پرواز شمارۀ ۶۳۴ پریده بود.

یک خبر شوکه‌کننده، اختصاصی کافه‌سینما؛ لیلا اوتادی در نقش ندا آقاسلطان!

در ادامۀ خبر آمده است:

«فیلم پایان‌نامه با موضوع جنگ نرم و حوادث بعد از انتخابات به تهیه‌کنندگی روح‌الله شمقدری و کارگردانی حامد کلاهداری جلوی دوربین رفت. موضوع فیلم درباره استاد دانشگاهی است که دارای فعالیت‌های جاسوسی و ارتباط با بیگانه است و ۴ دانشجویی که با این استاد پایان‌نامه دارند. این پایان‌نامه بهانه‌ای می‌شود برای ورود این دانشجویان به دنیای پرخطر سیاست.
لیلا اوتادی در نقش ندا آقاسلطان در این فیلم نقش‌آفرینی می‌کند…»

خبر منبع مشخصی ندارد و به عنوان خبر اختصاصی این پایگاه نقل شده است. فرض را بر صحت خبر می گذاریم و ادامه می دهیم. چند ساعت از این ماجرا نمی گذرد که جماعت سبزهای جنگ نرمی شروع به تولید محتوا بر ضد این بازیگر در اینترنت می کنند. مثل همیشه بالاترین مرکز این وحشی گری است. موضوع داغی برای شروع فحاشی و توهین به این بازیگر ایجاد می شود و کاربران بالاترین شروع به داغ کردن لینک ها می کنند.

همزمان با این اتفاقات صفحۀ فیس بوک لیلا اوتادی مملو از فحاشی سبزها می شود. به طوری که این صفحه در حال حاضر توسط سازنده حذف شده است. در عوض صغحه ای با عنوان مخالفان لیلا اوتادی در فیس بوک راه اندازی شده است و حالا احتمالاً همان ۵ هزار نفر از فن های لیلا اوتادی به این صفحه خواهند پیوست. مطمئن باشید آمار فن های این صفحه به شدت بالا خواهد بود. و فحاشی ها در این صفحه ادامه خواهد داشت.

صفحه هواداران لیلا اوتادی در فیس بوک قبل از ساعت ۱۴ :دی

این بار صفحۀ مخالفین لیلا اوتادی در فیس بوک؛ بعد از ساعت ۱۴ البته :دی عکس را بزرگ ببینید تا نکات دیگری را متوجه شوید.

سبزها در سایر شبکه های اجتماعی هم بیکار نمی نشینند و ادب و شعور خود را در این سایت ها هم به نمایش می گذارند. نمونه ای از این فحاشی ها را در زیر ببینید.

پس از این اتفاقات در ساعات پایانی شب وبسایت لیلا اوتادی هم توسط جریان افراطی و وحشی سبزها هک شد.

هدف این نوشته هرگز حمایت و یا مخالفت با اوتادی نیست. چون نه این قضیه محل بحث است و نه اینکه نگارنده دل خوشی از بازیگر جماعت دارد! اما محل بحث این رفتار وحشیانۀ سبزهاست در برخورد با مسائل کشور. اینکه در مورد بازیگری به این سرعت قضاوت کنیم یا فیلمی را که ندیده ایم و هنوز تولید نشده است(!) بازیگرش را به صلیب بکشیم و امثال این کارها، نوعی وحشی گری مدرن است که جریان سبز افراطی به شدت به آن دچار است.

حال تصور کنید این جریان بنا باشد مدیریت کشور را به دست بگیرد! احتمالاً هیچ مخالفی زنده نمی ماند. حداقلش این است که در نظام فعلی این ها زنده اند و به وحشی گری می پردازند!

پینوشت:

- عده ای هک سایت لیلا اوتادی را مقایسه می کنند با عملکرد برخی از جریان های حزب الله در هک کردن سایت های صهیونیستی و … تقریباً سطحی ترین و ضعیف ترین نوع توجیه این وحشی گری همین مقایسه است. اینکه مثلاً یک بازگیر ایرانی و هموطن را که هنوز جرمی از او سر نزده و معلوم نیست در فیلم بازی می کند یا نه. یا اینکه فیلم چیست و بنا دارد چه بگوید محاکمه کنیم و برایش حکم صادر کنیم و در جایگاه صهیونیست های کثیف و پست قرار دهیم اوج وحشی گری و رذالت سبزهاست.

- معذرت می خواهم به خاطر انتشار برخی از فحاشی های جریان تندرو سبز. جهت روشن تر شدن موضوع بود.

-نه، وصل ممکن نیست،
همیشه فاصله ای هست.
اگر چه منحنی آب بالش خوبی ست
برای خوب دل آویز و ترد نیلوفر،
همیشه فاصله ای هست.

دچار باید بود
وگرنه زمزمۀ حیرت میان دو حرف
حرام خواهد شد.
و عشق
سفر به روشنی اهتزاز خلوت اشیاست.
و عشق
صدای فاصله هاست.
صدای فاصله هایی که

-غرق ابهامند.

     -نه،
     صدای فاصله هایی که مثل نقره تمیزند
     و با شنیدن یک هیچ می شوند کدر.
     همیشه عشق تنهاست.
     و دست عاشق در دست ترد ثانیه هاست.
     و او و ثانیه ها می روند آن طرف روز.
     و او و ثانیه ها روی نور می خوابند.
     و او و ثانیه ها بهترین کتاب جهان را
     به آب می بخشند.
     و خوب می دانند
     که هیچ ماهی هرگز
     هزار و یک گرۀ رودخانه را نگشود.
     و نیمه شب ها، با زورق قدیمی اشراق
     در آب های هدایت روانه می گردند
     و تا تجلی اعجاب پیش می رانند.

          -هوای حرف تو آدم را
          عبور می دهد از کوچه باغ های حکایات
          و در عروق چنین لحن
          چه خون تازۀ محزونی!

از ادامۀ مجموعۀ شعر مسافر
«سهراب سپهری»

معترضه:
جماعتی از بچه های کافه حزب الله در ادامۀ فعالیت های جمعی، در حاشیۀ نمایشگاه رسانه های دیجیتال، اقدام به راه اندازی کارگاه های فنی آموزش وبلاگ نویسی و فعالیت مجازی کرده اند. اگر به وبلاگ نویسی و مسائل مرتبط با آن علاقه مند هستید اما همیشه در حل کردن مشکلات فنی گیر می کنید و به دنبال آدم های کاربلد می گردید، قطعاً این کارگاه ها جای خوبی برای یادگرفتن و پیدا کردن آن آدم های کاربلد است. بروید به صفحۀ کارگاه و اصل ماجرا را آنجا ببینید.