Ogi Speedy

Hello Blog!

2020-03-26T23:39:00.001-07:00

So here we are!

This is my first post after years. It's been quite a while since i wrote a blog post, namely 10 years!

I have to admit, that what i feel now, is like writing for the first time, but i know i will get over it fast, because i am a writer, am i?

Maybe yes, maybe no. I struggled for 3 years to become a professional author and did much research, tried to develop myself, tried to finish my novel, have been accepted to one of Europe's best literary academies, but couldn't matriculate, because of some dumb consulate staff etc.

Nevertheless, i am here back again and trying to make it. I won't give up on my dreams. My fight continues to make my dream of becoming a bestselling author in the U.S. come true.

I am a bit sleepy now, so i'll finish this post early. Thanks for reading me folks!

Yours sincerely,

Ogi Speedy

Deneme

2017-09-15T12:56:00.000-07:00

500-4000 kelime arasında yazılan, kurgusal olmayan, herhangi bir konuda yeni ve kişisel görüşlerle bezenmiş bir anlatım içinde sunulan düz yazı türüdür.

Görsel	Başlık

Üzülme Çocuk!

2017-06-09T13:02:00.000-07:00

Üzülme çocuk!
Gidişime,
Sakın üzülme!
Küçük dünyaların
Büyük insanı değil.
Büyük dünyanın,
Küçük insanı olduğumdan gidiyorum ben.

Üzülme!
Gözyaşı dökme çocuk!
Sevindirme,
Sana düşman olanları!
İnanmazsın belki ama,
İyi bilirim ben senin;
Neşelerin,
Acıların,
Sevgilerin ve
Korkularını.
Aile baskıların,
Ve,
Yalnızlıklarını.
Sevindirme o yüzden çocuk!
Sevindirme sakın,
Seni asla anlamayacakları!
Gidiyorum işte çocuk!
Gidiyorum.
Üzülmüyorum ama çocuk!
Üzülmüyorum.
Çünkü biliyorum çocuk!
Çünkü biliyorum.
Sol yanım hala sen;
Saf,
Temiz,
Masum,
ÇOCUK…

Bir Yazarın Ölümü

2017-01-28T09:52:00.000-08:00

Kederli yazar, gözyaşları içinde, son hikayesini yazmak üzere bilgisayarı açtı. Yazacağı her cümle, kelime, hatta harf bile altın değerindeydi artık, zira bir daha hiç yazamayacağını çok iyi biliyordu. Bu bilinçle, kendini Marmara’nın serin sularına bırakmadan önce, onu anlayamamış bu gezegene kendini son kez anlatmaya koyuldu.

– Ey dünya!

Parmakları titriyor, gözyaşları tuşları sulandırıyor; kimi damlalar ekrana sıçrayarak, hüzünlü isyanının izlerini cihaza taşıyordu.

– Sen beni anlamadın! İstediğim sadece anlaşılmaktı, ama anlayamadın!

Tuşlara basma şiddetini, her yazdığı kelimede artırıyordu.

– Seni suçlamıyorum dünya. Bunu ben istedim. Seni ben istedim!

Yazmayı kesti. Geçmişine gitmekte olduğunu ifade edercesine, birkaç saniyeliğine ekrana daldı. Ardından tekrar yazmaya başladı.

– Tam 11 sene önce, Ege ile Akdeniz’in birleştiği noktada Tanrı beni yanına çağırdığında, ben onu değil seni seçmiştim.

Gözleri, durmaksızın gözyaşı dökmekten, azgın güneşte kavrulan yapraklar gibi kuruyordu.

– “Daha değil!” dedim ve cennetten vazgeçtim.

Karşılığında seni istedim. Bütün çamurun, kanın, ikiyüzlülüğün, kahpeliğin ve yalanlarınla. Seni istedim, çünkü değiştireceğimden emindim. Ah şu dik kafam! Cennetin tohumlarının dünyada filizlenip yeşerebileceğini sanacak kadar ahmak, Tanrı’ dan vazgeçebilecek kadar kibirli…

Yüzü artık kıpkırmızı kesilmişti. Nefes almakta zorlanıyordu. Yanaklarında, iğrenç bir sırıtmanın izleri olan çizgiler belirmeye başladı.

– Hahahaha! Seni nasıl çözdüm ama? Çok basittin dünya, seni çözmek çok basitti. Bütün ilişkilerin çıkara dayalı, bütün kuralların esnekti. Güce tapıyordun dünya, sadece güce tapıyordun. Adalet, özgürlük, sevgi… Gelip geçiciydi dünya. Kendin gibi her şeyin de geçici ve yozlaşmaya mahkumdu.

Sırıtmayı kesti. Gözyaşı dökemeden ağlamaya devam etti.

– İstediğim sadece anlaşılmaktı dünya kardeş. Sadece beni anlamanı istiyordum. Ben seni anladım, ama sen beni neden anlayamadın dünya? Oyunlarını hep kuralına göre oynadım, nasıl davranmamı istiyorsan öyle davrandım. Çözdüm seni. Ama maalesef, sen beni çözemedin…

Bedeninin gittikçe güçten düşmeye başladığı, her an bayılabilecekmiş gibi sağa sola yalpalamasından belli oluyordu. Acısını dışarı atabilmek için inleyip, bağırarak kendinden geçmesi, içindeki huzursuzluğu dindirmeye yetmeyecekti.

– Ne yaptım sana dünya? Beni neden cezalandırıyorsun? Yoksa sen zaten hep böyle acımasız mıydın? Neden içimdeki son umut kırıntısını da öldürüyorsun dünya? Tanrı yoksa bu yüzden mi seni seçmeme izin verdi? Bana haddimi bildirmek için mi?

Yazmaya takati kalmamıştı artık. Boğazından midesine doğru bir bulantı hissetti. Bunun ölüm korkusu olduğunun farkındaydı. Ama ölmesi gerekiyordu. Bu dünyada daha fazla nefes almasının bir anlamı kalmamıştı.

Bilgisayarı oturduğu yere bıraktı ve denize doğru yürüdü. Hava buz gibi, sahildeki dalgalar hırçındı. Ölmek için güzel bir gündü. Bu ıssız sahilde, kimse onu boğulmaktan kurtaramazdı. Yüzme biliyordu, ancak suyun aşırı soğuk olması, kısa sürede yaşayacağı kramplar nedeniyle yüzmesini engelleyecek ve boğulmasını sağlayacaktı.

Belki akşam haberlerinde, güç sahiplerine yaranmak için yapacakları adaletsiz ve çarpıtma haberlerde, kısa süreli yer verirlerdi ona. Belki yaşayarak başaramadıklarını, ölerek başarabilirdi. Ancak bu düşünceden pek umutlu değildi. Senelerce uğraşmış ne düzeni ne de insanları değiştirebilmişti.

Bir kişi bile anlayamadı onu. Oysa tek bir kişi bile yetebilirdi belki dünyaya tutunması için. Bu eksiğe rağmen tutunmaya çalıştı senelerce. Daima kendini kandırdı. Daima yalan söyledi kendine. Ama artık bıkmıştı bu çirkin oyunu oynamaktan. Bütün seçeneklerinin tükendiğini, ölümden ötesinin yalan olduğunu görebiliyordu artık.

Eğer şimdi de 11 sene önce yaptığını yapacak olursa, yine aynı döngünün tekrarlayacağından emindi. O nedenle bu işi daha fazla uzatmanın anlamsız olduğunu düşündü ve cesaretini toplamaya çalıştı.

İntihar, kaybedeceği şeyleri olan insanlar için, cesaret edilmesi zor olan bir ölüm şekliydi. Bu tür insanlar başkalarının onları öldürmemesi için bile yalvaracak durumdayken, kendi elleriyle kendilerini öldüremezlerdi. O böyle biri değildi şüphesiz. Ama belki de senelerce kendini kandırmanın verdiği, ne pahasına olursa olsun mücadele alışkanlığının gereği, korkuyordu…

– İnsanım bende. Korkuyor olmam doğal. Oysa yapmam gereken basit. Küçükken havuzdaki tramplende yaptığım gibi, beklemek yerine gözlerimi kapatacağım ve atlayacağım. Sonrasını düşünmeyeceğim. Çünkü sonrası yok. Ölümden ötesi yok. Ölüm, sözün bittiği, kalemin tükendiği; harflerin kelimelere, kelimelerin cümlelere, cümlelerin metne dönüşmediği; sessizlik ve huzurun hüküm sürdüğü, adil ve özgür bir dünya. Kurtarılmış bölge bir nevi. Dünyanın en güçlü, en zengin, en güzel, en ünlü, en en en insanı da olsa, öldüğünde kuru bir cesede dönüşüyor. Satrançta bile taşlar oyun devam ettiği sürece anlamlılar. Oyun bittiğinde, vezir de piyon da aynı kutuya konuyor…

Dalgalar, sahildeki kayalıkları parçalamak istercesine, kıyıya vurup vurup duruyorlardı. Kederli yazar için, kederini ve kendisini azgın sulara atma vakti gelmişti. Kayaların arasından, atlarken biraz yol alabileceği kadar geniş olan bir tanesini bulup, onun üzerine çıktı. Ölüm korkusu, artık kendini şiddetle hissettiriyordu. Bacakları titriyor, içinin bir garip olduğu sürekli yutkunmasından belli oluyordu.

Kayanın en gerideki kısmına kadar yürüdü.

– Augen zu und durch! (Gözlerini kapa ve içinden geç!)

diye Almanca bir deyimi mırıldandı. Artık gözleri Marmara denizini görmüyordu. Gördüğü sadece, dalgaların hiç olmadığı, sessiz ve derin bir havuzdu. Üzerine basmakta olduğu ise bir kayalık değil, 5 metrelik bir tramplen idi. Ve kendisi de herkesin «atla», «atla» diye arkasından bağırdığı, atlamaktan korkan, dakikalardır tramplen üzerinde duran o çocuktu.

– Augen zu und durch! Augen zu und durch! Augen zu und durch!

Çocuk, tramplenin ucuna kadar olan kısa mesafeyi ömründe hiç koşmadığı kadar hızlı bir şekilde koştu ve hiç sıçramadığı kadar yükseğe sıçradı. Kalbi güm güm güm atıyordu, patlayacak gibiydi. Bütün çocukların; «atladı», «atladı», «başardı» seslerini duymaya başladığında, dudakları ve yanaklarında huzurlu bir tebessüm belirdi. Kederi böylece yerini huzura ve ölümün sessizliğine bırakmıştı.

Marmara denizinin dalgaları, artık kederinden arınmış yazarın bu mutluluğunu taçlandırırcasına, karşı koymasına izin vermeden, bedenini yuttu. Akşama cesedi bulunduğunda, cebinden eski bir fotoğraf çıktı. Fotoğraf, havuzdaki çocuğa aitti. Altında da şöyle yazıyordu:

Du hast es geschafft! (Başardın!)

Günlük 28.01.2017

2017-01-27T18:38:00.000-08:00

28.01.2017 tarihli günlük

İnsanlar başaklara benzer; içleri boşken başları havadadır, doldukça eğilirler.

diyor Montaigne. Doğru bir söz. Bunu seneler sonra, yeni yeni anlıyorum…

Montaigne’ in “Denemeler” adlı eserini ilk olarak 15 yaşımda okuduğumda, şüphesiz başım havadaydı.

Aradan 3 sene geçip 18′ ime geldiğimde, bilgi dağarcığım artmış, ancak başım nedense eğilmemişti. Yine havada, 3 sene önce olduğu yerdeydi.

21′ de de pek bir şey değişmedi. Daha bilgiliydim, daha başarılıydım, hayat basamaklarını birer birer tırmanıyordum. Ama bir türlü Montaigne’ in cümlesini tam olarak anlayamıyordum.

Sonra günün birinde, “içleri boşken” derken neyi kastettiğini, yavaş yavaş anlar gibi oldum. Yaşım 23′ e yaklaşıyordu ve üniversiteyi bitirmiş, askerliğimi tecil ettirmiş, iş arayışına girmiştim.

Anlamaya başladığım, içimin kitabi bilgiyle değil; okuldan veya kitaplardan edindiğim bilgileri somutlaştıran, elle tutulur kılan hayat tecrübesi ile dolması gerektiğiydi. Montaigne bundan bahsediyor olmalıydı…

Elbette o yaşa kadar birtakım tecrübeler edinmiştim. Elbette az da olsa dolmuştum. Ama doldurduklarım eğilmeme yol açmadığına göre, ya yeterince dolmamıştım, ya da Einstein’ ın dediği gibi, aynı şeyleri tekrar edip farklı sonuçlar beklemiştim.

Bu farkındalığa vardığım noktadan itibaren, hayata farklı bir gözle bakmaya başladım. Önüme, akademik kariyere ilişkin bir sürü fırsat çıktı. Üniversiteyi kitabi bilgi mekanı olarak gördüğümden, bütün o imkanları elimin tersiyle ittim. İstediğim, gerçek hayat tecrübesi idi.

İş aramaya koyuldum. Askerlik önümde durduğundan, sabit bir iş bulamadım. Gerek bundan, gerekse de Montaigne’ in bahsini ettiği anlamda dolmak istediğimden, başımın havada olduğu zamanlar asla gitmem diye düşündüğüm yere, askere, üstelik tecilimi erken bozdurarak gittim.

Yaşım 23 idi ve izin kullanmadığımdan, sadece 5 ay gibi bir süreyle askerlik yaptım. Ama bu 5 ay bile, yaşadığım yoğun tecrübeler nedeniyle, 15′ imden beri havada olan başımı eğdirmeye yetti.

Oradan döndüğümde, iş arama döngüsü yeniden başladı. Birkaç maaşlı işe girip çıktıktan sonra, bu şekilde tatmin olamayacağımı anladım ve serbest çevirmen olarak kendi işimi kurdum. Yaşım 24 olmuştu.

Çeviri işinin, diğer bütün işkolları ile bağlantılı olması nedeniyle, birçok yeni insan tanıdım. Daha önce girmediğim çevrelere girdim, görmediğim yerleri gördüm. Doldukça doldum.

İş dışında özel hayatımda ve sivil toplum çalışmalarında yaptıklarımı buradan uzun uzun anlatmayacağım. Ama bunlar da beni, sürekli artan bir ivme ile, doldurdular.

Çeşitli nedenlerden ötürü, kendi kurup büyüttüğüm şirketi lağvedip, asıl mesleğim olan öğretmenliğe geçiş yaptığımda, yaşım 26′ ya yaklaşıyordu.

O günden bugüne yine bir sürü tecrübe yaşadım ve bugün, gerçekten eğilmekte olduğumu hissediyorum.

Bugün, Montaigne’ i çok daha iyi anlıyorum.

Eğiliyorum, çünkü bir zamanlar sanal dünya olarak gördüğüm, elimin tersiyle ittiğim akademiye geri dönmeye başladım. Orada, bunca tecrübeden sonra gördüklerim beni şaşırtmıyor. Benden yaşça büyük, fakat dolmamış insanların davranışlarını gördükçe; gereksiz bir kibre kapılıp kendimi onlardan üstün görmek yerine, hayatın zaten bir gün onlara da öğreteceğinin bilgisiyle, susuyorum.

Susuyorum, çünkü iyi bir öğretmen, doğru yerde susmasını bilir. En iyi öğretmen hayatın kendisi olduğuna göre, hayat sustuğu anda insan öğrenir…

Biliyorum, daha yolun başındayım ve henüz tam eğilecek kadar dolmadım. Ama iyimserim, çünkü artık yol alıyorum. Başım havadayken yaptığım gibi hatalarımda ısrarcı olup, aynı şeyleri sürekli tekrar yaşamak yerine; hatalarımın farkında olup, kendimi gözleyerek onları tekrarlamamaya çalışıyorum.

Bunda da gayet başarılı olduğumu düşünüyorum, çünkü atacağım adımın sonuçlarını öngörebiliyorum. Çünkü yaşadım ve öğrendim. Çünkü hayat sustuğunda bana öğretti.

Şimdi benimde susmam gerekiyor. Sadece akademi için değil, hayatımdaki herkes için. Benden yaşça büyüklere karşı olduğu kadar, yaşça küçüklere karşı da susmam gerekiyor.

Bir zamanlar benimde başım havadaydı çünkü. O zamanlar benden yaşça büyükler bana saygısızlık etmişlerdi küçük ve tecrübesiz olduğum için. Onlar tecrübe üstünlüklerini kibre dönüştürmüşler, susmamışlar; yargılamış, eleştirmiş, karalamış, dalga geçmişlerdi.

Eğer bende onların izinden giderek, şimdiki üstünlüğümü böyle bir kibre dönüştürürsem, onlardan hiçbir farkım kalmayacak. O yüzden susacağım. Saygısızlık etmek yerine, susacağım. Dalga geçmek yerine, susacağım. Sabırla bekleyeceğim. Sadece o zaman, gerçekten eğilmiş sayılırım çünkü…

Roya'nın Taslağı

2017-01-01T19:38:00.000-08:00

Notos Edebiyat Dergisinin yeni sayısı için düzenlenen öykü yarışmasında kullanılan resim.

Arkadaşlarımla birlikte deniz manzarasının keyfini çıkarıyordum. Bandar Şahpur Limanından kısa süre önce demir almış, güzel İran’ımızı, bir daha geri dönmemek üzere terk ediyorduk. Şahımız devrimcileri bastırmakta zorluk çekiyordu. Düşmesi an meselesiydi. Kaçışımızın nedeni buydu.

Dalgaları izlerken yanımdaki yaşlı adamın çaresizliği birden dikkatimi çekti. Bu gözlüklü bey, dirseğini siyah kasketinin üstüne yerleştirdiği eliyle, üzerindeki kırlaşmış saçların yarı yarıya döküldüğünü seçebildiğim kafasını tutuyordu. Bu vaziyette, orada öylece duruyordu. Son kaçamak bakışımın üzerinden neredeyse yirmi dakika geçmişti ve adam hala, o pozisyonda yanımda duruyordu. Zaman onun için sanki donmuş gibiydi. Bu hali beni yavaş yavaş huzursuz etmeye başladı. Muhtemelen o da bizim gibi, ülkenin bu durumundan kurtulmak maksadıyla bu gemiye binmişti. Ancak ben ve arkadaşlarım, sadece yetim birer öğrenci olduğumuzdan ve kaybedecek bir şeyimiz olmadığından, ülkemizi ardımızda bırakmakta bu denli rahattık. Yanımızda getirdiğimiz küçük kız Farah’ da bizim gibi yetimdi ve bulunduğu yetimhane devrimciler tarafından üs olarak kullanılmaya başlanınca, zavallı kızcağız ortada kalmıştı. Onu yolumuz üzerinde bulduk ve aramıza aldık. Bizim durumumuz işte böyleydi. Oysa bu adamın gerginliği ve yaşadığı olası şok, bütün duruşuna yansıyor ve etrafındaki insanlara olumsuz enerjiler gönderiyordu. Nihayetinde, mizacımın da gereği olarak (dışadönük biriyimdir ve insanlarla kaynaşmayı severim), adamla konuşmaya karar verdim. Belki içini birine dökerse rahatlar diye düşünüyordum. Bu saikle yanına yaklaştım:

– Merhaba bayım, benim adım Behreouz. Bu gemide arkadaşlarımla birlikte yolculuk ediyorum. Sizi bir süredir izliyorum. Şu an bulunduğunuz vaziyette, hiç kıpırdamadan, neredeyse yarım saattir duruyorsunuz. Açıkçası bu durumunuz hiç hoşuma gitmiyor. Büyük olasılıkla kötü bir olay yaşadınız ve onun etkisindesiniz, ancak size yardımcı olmak istiyorum. Lütfen söyleyiniz, elimden gelebilecek her şeyi yapmaya hazırım sizin için. Yeter ki artık bu halinizden sıyrılın ve dünyaya dönün!

Bu konuşmam üzerine, adam kafasını son derece ağır bir hareketle bana doğru çevirdi.

– Roya. Roya.

Cılız bir sesle, iki defa bu kelimeyi çıkarabilmişti ağzından.

– Roya kim bayım? Roya bir bayan ismi, sizin adınızın bu olduğunu sanmam.

Başında olan elini, yine çok ağır bir hareketle indirip, öbür eliyle dizinin altındaki kaskete davrandı.

– Roya’nın taslağı, o yok. Roya’nın taslağı yok!

Yine o cılız sesiyle mırıldandığı bu sözler, sabrımı taşırmaya yetmişti. Ben adama ismini soruyordum, o ise bana tanımadığım bir kadının ne idüğü belirsiz taslağından bahsediyordu. Tezcanlı ve kavgacı mizacım, kendini göstermek üzere adeta “geliyorum” diyordu.

– Bakın bayım, her ne yaşadıysanız, lütfen artık kendinize gelir misiniz? Kim bu Roya ve ne taslağı Allah aşkına? Ne taslağı! Adam kasketini, bu defa kendisinden hiç beklenmeyecek seri hareketlerle, başına birden geçiriverdi ve iki eliyle geminin demirliklerini sıkıca kavrayıp, onları birer destek gibi kullanarak, üzerlerinden atladı ve kendini Basra Körfezinin azgın sularına bıraktı.

Adamın suyla buluştuğu andaki sesi duyan arkadaşlarım, birden irkildiler ve ne olduğunu anlamak için yanıma üşüştüler. Olanlar karşısında dehşete düşmüş, hatta bayılıp kalmıştım. Kendime geldiğimde, arkadaşlarımın beni taşımış oldukları kamaramda buldum kendimi. Bütün arkadaşlarım toplanmış, meraklı gözlerle bana bakıyorlardı. Kadın olduğu için küçük Farah’ ya annelik yapan Tara, aralarından öne çıktı:

– Behreouz, neden burada olduğumuzu biliyorsundur. Geminin kaptanı ile görüştük, denize atlayan yaşlı adam yüzme bilmiyormuş. Bu nedenle mürettebatı yardıma çağırmış olsak da, adamı kurtaramadılar. Bu adam senin yanındaydı, böyle bir şeyi yapmasına nasıl izin verebildin anlayamadık. Bize ne olduğunu anlat, neden adamın intihar ettiğini gerçekten merak ediyoruz.

Onlara yaşadığım olayı olduğu gibi, abartmadan ve eksik bırakmadan anlattım. Tek bildiğim, adamın Roya’nın Taslağı her ne idiyse, onun yüzünden intihar etmiş olabileceğiydi çünkü suya atlamadan önceki son sözleri bununla ilgiliydi.

Herkes, öncekinden daha çok kafası karışmış şekilde, birbirine bakıyor ve olan biteni anlamaya çalışıyordu. Kimdi bu Roya ve taslağı neyin nesiydi? Hiç kimsenin bununla ilgili bir fikri yoktu, ama herkes bunu bilmek istiyordu. Neydi bir adamı intihar ettirecek bu denli önemli şey? Hepimiz bu soruya, nafile çabalarla yanıtlar aramaya çalışırken, birden küçük Farah, elinde kara kapaklı iri bir defterle “Roya” diye bağırmaya başladı. Bunu dışadönük, tezcanlı ve kavgacı mizacıma ek olarak, sahip olduğum ayrıntıcı kişiliğimle ilk fark eden ben olmuştum (kendimle övünmeyi sevdiğimi de itiraf etmeliyim). Bu nedenle zaman kaybetmeden yatağımdan ani bir hareketle kalkarak, Farah’ ya doğru atıldım ve elinden kara kapaklı defteri; henüz yeni doğmuş bebek kardeşinin emziğini, ebeveynlerinin ona yönelmiş ilgisinden rahatsız olduğu için alan bir veledin acımasız yüz ifadesini takınarak, aldım. Farah tabi ki ağlamaya başladı ve Tara’ da ona karşı beslediği annelik içgüdüleri nedeniyle, onu sakinleştirmeye çabaladı. Yetim küçük bir kızı üzmek isteyecek kadar kötü olmadığım ve de Farah’nın bu deftere nasıl ulaştığını öğrenmek istediğim için, Farah’ya, bana bunu nereden bulduğunu söyleyecek olursa, bunu okuyup kendisine geri verebileceğimi ve bunun onda kalmaya devam edebileceğini söyledim. Bu tavrımı Farah, Tara ve diğer arkadaşlarım da onayladılar.

– O kara defteri, yaşlı adam bilet gişesinde beklerken buldum Behreouz abi. Bizim birkaç sıra önümüzdeydi. Adam bunu yere düşürmüş ve düşürdüğünü fark etmemişti. Arkasından gidip vermedim, çünkü defter çok güzeldi. Benim olsun istedim.

Farah böyle konuştuğunda, önce sinirlendim. Yaptığı yanlıştı, arkasından gidip geri vermiş olması gerekirdi. Adam sırf bu yüzden intihar etmişti. Eğer Farah, bunu daha o an adama geri vermiş olsa, adam belki hala hayatta olacaktı. Ancak kızı daha da ağlatmamak için, ahlak nutuklarıma hiç başlamadım.

Defteri herkesin önünde, hepimizin duyacağı şekilde sesli okudum. Defter gerçekten de bir taslaktı, bir kitap taslağı. Roya adında solcu bir kızın, devrimci arkadaşlarını İslamcılarla iş birliği yapmaması gerektiği üzerine uyarmasıyla ilgiliydi. İlk sayfasında ise, “Sevgili eşim Reza’ ya adanmıştır.” yazıyordu.

Sonrasında kaptana sorduğumuzda, intihar eden adamın isminin Reza olduğunu ve Pehlevi Hanedanlığı mensubu olduğunu öğrenecektik. Devrimden kaçan kraliyet üyelerinden biriydi ve kitabı yazan da muhtemelen eşiydi. Devrim, aynı kitapta öngörüldüğü gibi, bütün solcuları katledecekti…

Eine kleine Insel

2016-11-03T12:27:00.000-07:00

Ich war eine kleine Insel.

Eine Insel die,

Im Meer der Fremden,

Sich eigen blieb.

Eine friedliche Insel war ich,

Umringt von einem riesigen Ozean,

Aus Ignoranz und Gewalt.

Eine Insel halt,

Die einfach so,

Dahintrieb.

Weder dies oder jenes war ich.

Weder Deutsch Oder Türkisch.

Am Firmament, da sah ich,

Den Sonnenuntergang,

Sowohl auch mich…

Zaman geçiyor...

2016-09-07T16:20:00.000-07:00

Saniyeler,
Dakikalar.

Saatler,
Günler.

Haftalar,
Aylar.

Ve tabi ki de,

Yıllar…

Teker teker,
Geçip,

Gidiyorlar…

Arkalarına bile bakmadan,

Akıp,
Duruyorlar…

Yaşlandırıyor,

Eskitiyor,

Bozuyor

Öldürüyorlar!

Herşeyi yapıyor,

Ama hiç,

Hiç,

Durmuyorlar…

Durmuyor zaman,
Dur-muyor!

Harcadıklarım,
Geri gelmiyor!

Akıp gidiyor sadece,
Dolup taşıyor.

Aklım alsın,
Almasın.

Vaktim tükeniyor.

Zamansa,

Sadece geçiyor…

Felsefe

2016-09-01T17:11:00.000-07:00

Felsefe Yazıları

Aydınlık ve Sevgiyle Felsefesi

Günlük 25.08.2016

2016-08-24T18:14:00.000-07:00

25.08.2016 tarihli günlük

“En büyük günah, pişmanlıktır.”

demiş Sartre. Elbette bunu laf olsun, torba dolsun diye söylememiş. İnsanın, kendi bulunduğu eylemlerden yine kendinin sorumlu olduğunu, bu eylemlerinden ötürü de pişmanlık duyamayacağını ona hatırlatmak amacıyla söylediği bir söz bu.

Bizdeki karşılığı, her ne kadar tam karşılamıyor olsa da, “her koyun kendi bacağından asılır” veya “kendi eden kendi bulur” gibi deyimlerdir.

Peki insan, bunca özlü söze, deyime rağmen, geçmişinden pişmanlık duymaz mı?

Duyar.

Ben de duyuyorum…

Ancak ben her solumakta olduğum yeni günde, geçmişte verdiğim yanlış kararlar ve bulunduğum yanlış eylemlerle, kendimle beraber birçok insanın da geleceğini değiştirdiğimin farkına varıyorum.

Farkına vardıkça da, kahroluyorum.

Beni kahreden tüm bu pişmanlıklarımda ise, ortak tek bir nokta görüyorum.

Düşüncesizlik…

Evet; ölçtüm, biçtim, tarttım.

Olası sonuçları üzerine kafa yormadan giriştiklerim, yahut üzerine düşünüpte, duygusallık nedeniyle (endişe, korku, öfke, karamsarlık vb.) girişmeye cesaret edemediklerimmiş beni bugün pişmanlığa sevkeden…

Oysa o an, YAPMAM GEREKENİ, o ana özel şartların gerektirdiğini yapmış olsam, sonuç bugün farklı olabilir, pişmanlık duymayabilirmişim.

Çok basit bir ilke bu, öylesine basit ve yalın ki, insan, iş işten geçtikten sonra onun basit ve yalınlığını kavradığında, adeta çileden çıkabiliyor.

“Yapılması gereken”…

İki kelime sadece. Ve öyle güçlü oluyor ki bu kelimeler bir araya geldiklerinde, resmen bütün bir hayatını mahvedebilecek güce erişiyorlar.

Sonra pişman oluyorsun, ama o ana, yapılması gerekeni yapmadığın ana dönemiyorsun.

Bende pişman oldum, yapmam gerekenin ne olduğunu bildiğim halde yapmadım.

“Yapılması gereken” e boyun eğmedim, itaat etmedim, kabul etmedim, dalga geçtim, önemsemedim, erteledim, üşendim, korktum, kaçtım.

Bazen de tam tersi; korkmam gerekiyordu korkmadım, kaçmam gerekiyordu kaçmadım, ertelemem gerekiyordu ertelemedim, önemsememem gerekiyordu önemsedim, dalga geçmem gerekiyordu geçmedim, kabul etmemem gerekiyordu ettim, itaat etmemem gerekiyordu ettim, boyun eğmemem gerekiyordu ettim.

Kısacası “yapılması gerekeni” değil, “yapmak istediğimi” yaptım.

Şimdi anlaşılıyor mu, neden pişmanlığın en büyük günah olduğu?

Çünkü yapılması gerekeni değil, yapmak istediklerini yapıyorsun çoğu zaman.

Öyleyse ağlayıp sızlamaya hakkın var mı?…

Günlük 21.08.2016

2016-08-20T22:03:00.000-07:00

21 Ağustos 2016 tarihli günlük;

Yine şu sabahladığım günlerden biri. Geçmişim gözümün önünden aktı. Seneler ne de çabuk geçiyor. Oysa 18 yaşına kadar, hatta üniversiteyi de katarsak, 22 yaşına kadar çok ağır ilerliyordu zaman…

Yaş 28. 6 sene nasıl geçmiş hayret ediyorum. Bu 6 senede bir üniversite daha bitirebilir, üstüne yüksek lisans yapabilirdim. Ama okumak istemedim, hayata atılmam gerekiyordu, öyle de oldu.

Bu 6 seneyi nelerle geçirdiğimi düşünmeye başlıyorum…

Önce askerlik. 5 ay gitti.

Sonra iş arama, mezun olunan bölümle alakasız işlerde, başkalarının yanında çalışma. Onun getirdiği tatminsizliğin sonucu olarak kendi işini kurma. Tam başarıyorken; aşırı stres, işyükü nedeniyle sevilen insanların kaybedilmesi ve bunun sonucunda sabit maaşlı asıl mesleğe yönelme. O arada ülkenin çalkalanması (her zamanki gibi). 1.5 yıl gitti.

Asıl mesleği daha önce yapmamış olmaktan ötürü tecrübe kazanma evresi. Özelden devlete geçiş. Devlette tecrübe kazanma evresi. Yeni sevgili. Ülkenin tekrar çalkalanması (yine her zamanki gibi). 3 yıl gitti.

Derken yeni sevgiliden de ayrılma, sonra kendini geliştirmeye adama, 6 sene önce hayata atılmak üzere elveda denilen üniversiteye tekrar kayıt hakkı kazanma, kilo verme, spora ve sağlıklı bi hayata başlama, yazarlık eğitimini tamamlama, kitap yazmaya başlama, ülkenin tekrardan karışması (olmazsa hayret edeceğim artık), ehliyet kursuna başlama (daha yeni, evet), sonrasında bu satırları yazıyor olma. 1 yıl gitti…

Toplam 6 yıl. 6 büyük yıl. Ama nasıl geçti anlayamadım. O yüzden yazdıklarımda elbette hatalar ve eksikler var. Hafızam iyidir, ama o kadar hızlı akmış ki zaman, her bir detayı hatırlayabilmem için uzun uzun düşünmem gerekiyor. Sabahladığım için bunu yapmam zor günlük, zorlama beni uykum var.

Sana vefasız davrandığımı ikimiz de biliyoruz. Seni ve kendimi kandıramam. Zamanın benim için yavaş aktığı zamanlarda, günü gününe paylaşırdım seninle hayatımı. Senelerdir şahit olduğun gibi, bunu yapamıyorum artık günlük. Hatta gittikçe daha da pervasızlaşıyorum. Senede birkaç gün tutmaya başlıyorum seni sadece. Gün gelecek, belki koca bir sene boyunca hiç tutmayacağım. O kadar yüzsüz olamadım hiç gerçi, ama belli mi olur?…

6 sene çok çabuk geçti. Sonrası daha da hızlanarak geçmeye devam edecek. Belki 60 ve sonrasında (hala yaşıyor olursam) yavaşlayacak tekrar. Ama hiçbir zaman, 22 ye kadar geçen, umut ve merak dolu vakit gibi olmayacak.

Büyümek ister insan hep, bir an önce büyümek. Büyüyünce ise küçülmek…

Zaman böyle işkence ediyor işte bizlere. Yoksa biz mi kendimize? Bilemedim…

Yaşıyorlar sadece kendi hayatlarını...

2016-06-23T16:05:00.000-07:00

Bir sürü insan.
Bir sürü insan görüyorum.
Yaşıyor hepsi kendi hayatını.
Kimi işte, kimiyse oynaşta.
İzliyorum ben onları.

Yaptığım şey sadece bu,
Sadece bu,
Evet!
Yaptığım sadece,
Hayatlarını izlemek.

Korkularını,
Endişelerini,
Neşelerini,
Sevinçlerini.

Birer birer kayıyorlar,
Gözlerimin ufkundan,
Kuyruklu yıldızlar gibi.

Beni umursamıyorlar,
Bende onları.
Yaşıyorlar sadece,
Kendi hayatlarını…

Aydınlık ve Sevgiyle

2016-03-19T19:05:00.000-07:00

“Aydınlık ve Sevgiyle” adlı romanı Wattpad üzerinden okumak için: http://w.tt/1Uscv53

İÇİNDEKİLER

ARKA KAPAK

ACI HATIRALAR

OLGUNLAŞAN DÜŞÜNCELER

MUSLUKLAR GERİYE DOĞRU AKMAZ

Arka Kapak

Aydın, uzun bir süre aşk yaşadığı Sevgi’ den ayrıldıktan sonra bunalıma girer. Bunalımdan çıkmak için, hiç adeti olmadığı üzere, yeni bir sevgili edinmeye çalışır; fakat kendi içindeki sorunu çözmediğinden, bir türlü acılarından kurtulamaz. Çözümün kendiyle yüzleşmekten geçtiğinin farkına varan Aydın; sonunda gerçek sevginin ne demek olduğunu anlayacağı bir içsel yolculukta kendini bulacaktır…

Acı Hatıralar

Aydın için, son haftalarda kendi gibi davranmayarak geçirdiği bir buluşma daha bitmişti. Hesabı ödedi ve uzun siyah saçları ile; hem yüz hatlarındaki, hem de vücudundaki fazla kilolarını gizlemeye çalıştığını düşündüğü kızı, kaldığı yurda bıraktı.

Dönüş yolunda, aklının buluşmada takılı kaldığı; sağına soluna bakmadan, sürücülerin insafına terk yürümesinden belli oluyordu.

Kız sürekli konuştu, hiç susmadı ki!

Bu huyu onu gerçekten bıktırmıştı.

İçindeki bezginliği, bir zamanlar beraber yürüdükleri İstanbul Sokaklarından geçerken; anlattığı herşeyi sabırla dinleyen eski sevgilisi Sevgi’yi düşünerek gidermeye çalıştı. Ancak ne yazık ki bu girişimi, az önce buluştuğu geveze kızın sebep olduğu bıkkınlığı, birkaç hafta önce ayrıldığı Sevgi’nin acı hatırasına dönüştürmüştü.

Düşünmemek için, hızlı adımlarla evine doğru yürüdü.

Olgunlaşan Düşünceler

Odası dar, sıcak ve loştu. Masa lambasından gelen ve karanlığı delen zayıf ışık hüzmesi, Aydın’ın gözünü bozar gibiydi. Ama o, bunu düşünecek durumda değildi. Saatlerdir çalma listesinde tekrar tekrar çalan hüzünlü şarkının eşliğinde, bilgisayarından Sevgi’yle olan, henüz silmediği eski fotoğraflarına bakıyordu.

İki sene ne de çabuk geçmiş!

Evet, onunla tam iki sene önce tanışmış ve hem tatlı, hem acı günler yaşamıştı. Şimdi ise, bir süre önce bitmiş olan bu birlikteliğinin, yaklaşan yıldönümünü düşünüyordu.

Onun, büyük ihtimalle bu günü düşünmek istemediğini, benden ve anılarımızdan kaçmaya çalıştığını biliyorum. Ancak bu bilgi, kendimi kandırmama yetmiyor.

Duyguları kabarmaya başladı. Gözlerinden yaşlar akmasına ve bedeninin, içindeki duyguları şu veya bu şekilde, fiziksel olarak dışarı atmasına izin vermek istemiyordu.

İçimde olanı dışarı atarak veya dış dünyadan yardım umarak bunu çözemem. Denedim, olmadı. Aşkın panzehiri nefret, bunu biliyorum. Ama tecrübe ettiğim şey aşk değil, sevgi idiyse nasıl çözeceğim? ‹Gelen gideni aratır› diyorlar. Evet, gideni arıyorum gerçekten. Çünkü gelenlerde sevgiyi bulamıyorum. Sevginin panzehiri yok mu? Neden başkası dolduramıyor ‹Sevgi›’nin yerini? Neden herkesde ‹Sevgi›’yi arıyorum?

Kambur bir şekilde oturduğu sandalyeden, bilgisayar ekranına bakıyordu. Biraz rahatlamak umuduyla, masanın köşesinde duran pet şişeye doğru uzandı ve içindeki suyu içmeye başladı.

Benim adım Aydın. Bilgiye, bilime, ilerlemeye önem veriyorum. Sevgi’yi çok sevmiştim, o da beni seviyordu. Ama o benden, yani aydınlıktan uzaklaşmaya başladı. Karanlığa sürükleniyordu. Aramız bu yüzden bozuldu. O beni dinsiz biri olarak kabul etti, bende onu dindar biri olarak kabul ettim. Ama çevresi aklını çelmeye başladı ve ben bunu hoşgöremezdim. Zaten beni de, evimize gelmeyerek gün geçtikçe yalnızlaştırmış, yalnızlığa alışmama neden olmuştu. Gerçekler ortada, neden daha kendimi üzüyorum o halde?

Bir anda gerçekçi bir tutum almaya başladı. Yüzü ciddileşti, kaşları çatıldı, duruşu dikleşti.

Bende olgunlaşıyorum. Herkesi olduğu gibi, beni de acı tecrübeler olgunlaştırıyor. Birkaç gün sonra, şimdi bitmiş olan ilişkimizin yıldönümü var. Ona geri dönemem. Belki beni unutmaya başlamıştır. Bu kötülüğü ona yapamam. Zaten beni unutmak istemese, benden kaçmaya çalışmazdı. O, hayatımda nefret etmeden, iyi bir şekilde ayrıldığım tek insan. Ama herşeye rağmen ‹Sevgi›’yi özlüyorum. Belki de onunla bir arkadaş olarak konuşmaya çalışmalıyım. Zaten böyle olacaktı, ama ben onu ürküttüm galiba, onun benden kaçmasına yol açacak duygusallığa sürükledim onu. Belkide onunla sevgili olmadan da güzel vakit geçirebilirim. Belki de bu şekilde, ikimizi de iyileştirebilirim. Evet, bunu başarabilirim ben. Herşeye rağmen bana yaşattığı güzel günler için, ona da güzel bir gün yaşatabilirim.

Kafasında Sevgi’ye, ayrılmasalar kutlayacakları yıldönümü gününde, bu sefer bir arkadaş olarak yapacağı sürprizin planlarını kurgulamaya başladı. Rahatlamıştı. Zaten en başından beri, onunla arkadaş kalması gerektiğini biliyordu. Ve onunla henüz iletişimdeyken, böyle davranmaya başlamıştı. Ancak günün birinde kendisini tutamamış; bir an için duygusallaşmış ve Sevgi’nin ondan ürkmesine yol açacak şekilde, onunla sanki hiç ayrılmamış gibi, eskiden aralarında kullandıkları sevgi sözcükleriyle hitap etmeye başlamıştı. O günden sonra Sevgi, onunla arkadaş olarak bile konuşmaya yanaşmadı. Çünkü Sevgi’de muhtemelen bu zor durumun üstesinden gelmeye çabalıyordu ve bu yüzden kendisini duygusallığa itecek davranışlardan kaçınmaya çalışıyordu.

Bilgisayarı kapadı, masa lambasını söndürdü ve yatağına uzanarak, yüzünde doğru olanı düşünmüş olmanın verdiği hafif bir tebessümle uykuya daldı…

Musluklar Geriye Doğru Akmaz

Macht der Gedanken

2016-03-13T16:30:00.000-07:00

Um die Geschichte "Macht der Gedanken" auf Wattpad zu lesen: http://w.tt/1RIdxUD

INHALTSVERZEICHNIS

KLAPPTEXT

UNERWARTETES IN DER DIENSTWOCHE

WIEDER ZUR BESINNUNG

EIN WUNDER GESCHIEHT

VERSUCHE MIT DER NEUEN MACHT

DIE GRENZEN DER MACHT

Klapptext

Ein Mann, der von der Arbeit nach Hause geht, wird in der Istanbul U-Bahn von einem Terroristen angegriffen, aber er stirbt nicht. Denn aus unerklärlichen Gründen, hat er sich eine mysteriöse Begabung angeeignet. Alles was er sich erträumt, wird Realität! Was wird er jetzt mit dieser Macht tun? Wie wird sich diese Macht auf sein Leben einwirken und wird er sich durch die Macht verändern?…
Eine fesselnde Geschichte ab 18 Jahren…

Unerwartetes In Der Dienstwoche

Es waren viele, zu viele Menschen. Sie kamen auf mich zu. Ich war auf dem Nachhauseweg. Sie marschierten wie eine Schar Ungeziefer an mir vorbei. Sie kamen -wie ich auch- von der Arbeit und wollten so schnell wie möglich nach Hause.

"Diese Anhäufung von unnützen, ungebildeten Kreaturen, waren nur dazu da, um mir zu zeigen, in was für einer Dreckswelt ich ausgesetzt wurde." dachte ich. Es wäre mir lieber, sie sterben zu sehen.

Während ich mich mit solchen Gedanken beschäftigte, geschah plötzlich etwas schreckliches.

Ein Terrorist raste mit einem Maschinengewehr durch die U-Bahnstation und schoss gewissenslos in die Menschenmenge!

Natürlich war ich machtlos und erstarrt. Alle rannten, durch die ausgelöste Panik des lauten Knalls, in zufällige Richtungen, wobei ich,
-immer noch erstarrt- mich nicht vom Fleck rühren konnte.

Ist schon komisch, dass der Typ immer nur auf die Menschenmenge zielte und meiner Wenigkeit seine Aufmerksamkeit entzog. Fast dachte ich, dass meine Gedankengänge so stark wären, um über mich hinauszuwachsen und die Realität zu beeinflussen.

War dem aber nicht so. Oder vielleicht doch?…

Wieder Zur Besinnung

Was auch immer…

Ich muste wieder den Boden unter meinen Füßen finden. Schließlich war das ja keine Einbildung, sondern pure Realität. Ich hatte keine Zeit für unpassende Träumereien. Ich musste zusehen, wie ich aus dieser Situation meine eigene Haut retten konnte. Aber ehe ich dazu kam, stand der Typ schon vor mir…

Ein Wunder Geschieht

Das lange und schmutzige, schwarze Bart fiel mir sofort ins Auge. Es stand ausser Frage, dass er ein IS Kämpfer war. Sein aussehen war nicht anders gestrickt, als die eines Flüchtlings aus dem Nahen Osten. Dunkle Haare, schwarze Augen etc.

Ich war mir bewusst, dass ich
gleich, der Waffe dieses verrückten zum Opfer fallen würde. Aber dennoch hatte ich das unabwendbare Verlangen, am Leben zu bleiben. So fing ich an, fest an die zu Idee zu glauben, dass ich lebend aus dieser Zwickmühle rauskommen würde.

Von der Idee war ich so sehr überzeugt, dass ich wieder zu träumen begann. Ich schloß meine Augen, nahm tief Luft und träumte davon, daß der Irre sich vor mir selbst erschießen würde.

Ein oder Zwei Sekunden vergingen und man konnte einen, an den Wänden der U-Bahnstation schallenden, lauten Knall hören. Erschrocken von dem Knall, öffnete ich ganz langsam meine Augen, um der Frage, ob ich tod sei oder nicht, nachzugehen. Als meine Augen sich ganz geöffnet hatten, war ich erschrocken, aber zugleich auch überrascht.

Ich hatte erwartet, selber den Kugeln der Waffe ausgesetzt zu sein und voll in meinem eigenen Blut gebadet zu haben, aber ich sah mit vollem Entsetzen, dass der IS-Kämpfer sich selber das Leben genommen hatte und in halb gebücktem Zustand, von literweise schwarzlichem Blut umgebend, vor mir lag.

Tatsächlich war ein Wunder geschehen. Ich war noch am Leben. Aber wie war das möglich? Hatte wirklich ich das jetzt mit meinen Vorstellungen und Träumen bewirkt? Falls ja, wer oder was hat mir so eine Macht gegeben und warum?…

Versuche Mit Der Neuen Macht

Ohne länger zu überlegen, verließ ich den schreklichen Ort, die U-Bahnstation, um meinen Augen, den widerlichen Anblick des Massenmords, zu verweigern.

Ich stieg mit der Rolltreppe nach oben, auf den Taksimplatz.

Das war der bedeutenste Platz in meiner Stadt, Istanbul. Sie war eine Herberge vieler politischer und sozialer Demonstrationen in der Vergangenheit, sowie heute. Sie war aber auch, ironischerweise, ein Einkaufs- und Vergnügunszentrum. Darum sank nie die Anzahl an Trabanten auf der Istiklalstraße.

Wieder einmal gab es viele, sehr viele Menschen um mich herum. Die Menschenmenge machte mich verrückt und als ob ich nicht vor wenigen Minuten einem schrecklichen Massaker Zeuge würde, dachte ich daran, wie schön es jetzt wäre, wenn all diese Menschen außer meiner Wenigkeit, dem Erdboden gleich gemacht wären. Und ehe meine Gedanken sich einer anderen Sache zu widmen begannen, fing die Erde unter meinen Füßen und die der anderen Passanten zu beben, wie es im Jahre 1999, beim großen Erdbeben der Türkei der Fall war.

Die Pflastersteine auf der Istiklalstraße fielen mit der Wucht, die das Beben auslöste, nach und nach in die großen Spalten. Mit Ihnen auch jene Menschen, die ich loswerden wollte. Aber ich stand da auf einer festen und nicht zu untergehen wollenden Plattform von Steinen als wäre das Beben nur für die anderen bestimmt, wie ich es mir eben erdacht hatte.

Nach einigen Minuten war die Straße dann leer, wie eine Straße in einer Geisterstadt. Die Spalten fingen auch an, sich allmählich zu schließen und wieder eine begehbare Straße zu formen.

Alles verlief nach Plan und es stand jetzt mit Gewissheit ausser Frage, das ich der Erzeuger dieses und auch des vorherigen Vorfalls war. Ich hatte die Macht, meine Gedanken wahr werden zu lassen. Eine einzigartige, große Macht, deren Quelle ich nicht erklären konnte, aber die mit Bestimmtheit mir innewohnte…

Die Grenzen der Macht

Anhand der zwei grausamen Geschehnisse, die durch meine Macht ausgelöst wurden (auch das erste Geschehen, -nicht nur die Rettung meiner eigenen Haut, sondern die ganze Attacke von Anfang an- in der U-Bahn war wahrscheinlich meine Kreation, da ich zuvor daran gedacht hatte, Die Menschenmenge in der U-Bahnstation lieber sterben zu sehen), konnte ich erschliessen, dass ich jene Macht besaß. Aber wie es um diese Macht bestellt war, woher sie kam und warum ausgerechnet zu mir, dem musste noch auf den Grund gegangen werden.

So dachte ich nach, was ich jetzt tun müsse. Am passendsten wäre, zuallererst die Fakten zusammenzustellen. Ich konnte erraten, wann ich die Macht erlangte. Das war wahrscheinlich an dem Augenblick, an der ich die U-Bahnstation betritt, da ich genau an dem Moment mit jenen sadistischen Gedanken spielte, die den IS Kämpfer beim ersten schrecklichen Vorfall hervorriefen.

Das stand also mal fest, da zuvor keine meiner Gedanken je Wirklichkeit wurden. Aber auch die Frage "Wo?" konnte damit erklärt werden, zumal der Ort, die U-Bahnstation war.

Eine andere Tatsache war, dass die Macht; -falls ich nicht spezifisch und konkret dachte- etwas, was ich mir wünsche oder als Ziel setze, 'irgendwie' geschehen lies. Diese Willkürlichkeit war ein großer Nachteil und unter Umständen, eine riesige Gefahr, wie auch beim ersten Vorfall dies der Fall gewesen war.

Denn dabei hatte ich die Grenze, der zu sterbenden Menschen nicht festgesetzt und nicht klar definiert; was wiederum dazu geführt hat, mich auch beinahe zu ermorden.

Auch die anderen Beschaffenheiten der Macht, so z.B. dass sie sowohl psychisch, (Der IS Kämpfer ändert seine Meinung und wendet, die an mich gerichtete Waffe, an sich selber und begeht Selbstmord.) als auch physisch (Die Erde unter der Istiklalstraße bebt und wird aufgespalten.) ist, wurden durch die Versuche einigermaßen entlüftet.

Aber drei Fragen, mussten noch geklärt werden: "Woher kam diese Macht? Wer oder was, hatte Sie mir verliehen? Und warum?"…

Eğitim

2016-03-09T20:00:00.000-08:00

Eğitim Yazıları	Yaratıcı Yazma Becerileri
Uzaktan Eğitim	Eğitim Yazıları

Yaratıcı Yazma Becerileri Dersleri Başladı!!!

2016-03-09T19:35:00.000-08:00

Aydınlık ve Sevgiyle sitesinin yeni hizmeti, Yaratıcı Yazarlık Dersleri!

Yazar olmak istiyorsun, fakat nereden ve nasıl başlayacağını mı bilmiyorsun?

Kursa gitmek için paran veya zamanın mı yok?

Öyleyse doğru adrestesin!

Aydınlık ve Sevgiyle sitesi olarak, Yaratıcı Yazma Becerileri Uzaktan Eğitim Dersleri ni başlatmış bulunuyoruz.

Uluslararası otoritelerin hazırlamış oldukları eğitimlerden derleyerek hazırlamış olduğumuz bu çalışma ile, yazarlık yolundaki eksikliklerini kapatacak, daha kaliteli ve daha etkili yazmaya başlayacaksın.

Hemen başlamak için:

Bol şans…

Aydınlık ve Sevgiyle ekibi

Bir Yaprak Edebiyat

2016-01-02T09:11:00.000-08:00

Notos Edebiyat Dergisinin yeni sayısı için düzenlenen öykü yarışmasında kullanılan resim.

TŞIUUUUVVV!!!

sesiyle, ucuz şarabın boş şişesi paramparça oldu. Alev; yorgunluktan öne bükülmüş boynu, ortamdaki tozların koyulaştırdığı, arkadan toplanmış kızıl saçlarıyla; bu izbe ve haya yoksunu bardan, sanki masumiyetini dışavurmak için giydiği beyaz gömleği ile; dışarı çıktı. Issız bir adada senelerce mahsur kalıp, yeniden medeni dünyaya geri dönen biri kadar aç adımlarla ilerliyordu. Oysa içeride sadece birkaç saatini geçirmişti…

– Bu sondu, gerçekten son. Artık bu hayattan kurtulmak için elimden geleni yapacağım. Annemin, sanki benim hayatımı yaşıyormuşçasına, geleceğim üzerinde daha fazla söz sahibi olmasına rıza göstermeyeceğim. Bugüne kadar ne yaptıysam, hep onun ve kardeşlerim için yaptım. Şu lanet olası şarap şişesinin, neredeyse kafamda parçalanacak olması bile bu böcekliğimden kaynaklanıyor. Doğru, böcek. Kafka' nın romanındaki gibi bir böceğe dönüştürüldüm. Buna izin verdim. Yeter!

diye söylenmeye başlamış, adımları daha da hırçınlaşmıştı.

TAAAAKKK!

diye, farkında olmadan, önünden geçen adama çarptı. Adam, elindeki bütün kitapları düşürdü. Kısık ve mahcup bir sesle:

– Çok özür dilerim, size yardımcı olayım.

diyerek, adama kitapları toplayabilmesi için yardım etmeye başladı. Metin analizi, kültürlerarası çalışmalar ve Kafka, 'Dönüşüm' ü yerden alıp adama verdi. Alev, Dönüşüm' ü henüz yeni bitirmişti. Adamın o kitabı düşürmesi bu nedenle ilgisini çekti ve:

– Kafka mı okuyorsunuz?

diyerek, biraz da, önceki sakarlığını telafi etme amaçlı bir sohbet açmaya çalıştı. Adam:

– Evet.

diye karşılık verdi güleryüzle.

– Alman Edebiyatından yüksek lisans yapıyorum. Tez konusu olarak da Kafka' nın Dönüşüm' ünü seçtim. Siz de sanırım, benimle çarpışmadan önce, bir böceğe dönüştürüldüğünüzü düşünüyordunuz?…

Adamın bu sorusu karşısında utancından kızardı, zira sokak ortasında, kendi kendine yaptığı konuşmaları kimsenin duymuş olabileceğini aklına getirmemişti. Ancak birkaç saniye içerisinde kendini tekrar toplamayı başararak, adama karşı kendinden emin bir sesle:

– Evet, öyle düşünüyorum. Ancak bunun sorumlusu yalnızca kendim olabilirim. Oysa Gregor Samsa, ne idüğü belirsiz bir nedenden ötürü böceğe dönüşmemiş miydi?

diyerek adamın sorusunu soruyla yanıtladı. Adam, aynı geleneğe sadık kalarak:

– Hayatınızı ve yaşadıklarınızı bilemem, ancak Samsa' nın bu konuda sorumsuz olabileceğini gerçekten düşünmüyorsunuzdur, öyle değil mi?

diye sordu. Alev' in yüzü ekşimeye ve rüzgarın da etkisiyle donuklaşmaya başladı. Üniversiteli bir züppenin, bilgisini sınamaya çalışmasından rahatsız olmuştu. Annesinin açtığı barın borçlarını ödemek zorunda kaldığı için, kazandığı üniversiteye devam edememiş, bir yayınevine ait mağazada çalışmak zorunda kalmıştı. Bunun ezikliğini yaşıyordu ve bu nedenle, bu konuda iyi niyetle söylenmiş sözleri bile üstüne alınıyordu.

"Samsa sorumsuz olamazmış da, yok şöyleymiş de, böyleymiş de, öyleymiş de, yeter be yeter, bu beni ne sanıyor, kendini ne sanıyor, kim ki o, kim ki, kimsin ki, lanet herif kimsin sen, kimsin, böceksek aptal mıyız, yeter yeter yeteeeeer!"

– Aklınızdan bir sürü düşünce geçiyor sanırım, belki de bana içinizden küfür ediyorsunuzdur…

diye tekrar söze başladı adam Alev'den cevap alamayınca.

– Biraz öyle, evet.

dedi Alev. Adam'ın dümdüz ve koyu kaşları, gülümsediği andakinden farklı olarak, yerlerinden hiç kıpırdamadı. Yanakları gerilmemiş, dudakları birbirlerine yoğunlaşmamıştı. Sanki bu cevabı beklercesine, hiç hayret belirtisi göstermeden, soğuk bir yüz ifadesi takındı. Tekrar söz alarak:

– Anladım. Gözler yalan söylemez. Samsa ile ilgili sorum hoşunuza gitmedi sanırım?

diye sordu.

– Hoşuma gitmedi, evet.

dedi Alev. Bir insanın gözlerine bakıp yalan söyleyemezdi. Bu zaafı yüzünden, son sevgilisini; o kendisine 'beni seviyor musun?' diye sorduğunda, gözlerine bakıp 'seni seviyorum' diyemediği için, kaybetmişti.

"Ne olacak ki? Çirkin mi çirkin, pasaklı mı pasaklı, uyuşuk mu uyuşuk herifin tekiydi! Kendini kandırıyordu. Uzaktan ilişkiydi. Yüzünü 2 ayda bir zor görüyordum. En fazla bir arada bulunduğumuz zaman, 1 haftalık bir tatildi. Onda da zaten hal ve hareketleriyle çıldırttı beni salak. Birkaç kızla iletişimi olmasa onu hiç kıskanmayacak, ilişkiyi bu kadar uzatmayacaktım. Sürekli siyaset konuşuyor, tepemi attırıyordu. Edebiyatla biraz ilgisi olmasa, onunla belki hiç çıkmazdım. Aptal herif, gerçekten benimle evlenebileceğini zannediyordu. Ben ki, anne ve babamın boşanmayla sonuçlanan boktan evliliklerini yaşamış ve kardeşlerimin de çektiği acıyı görmüş biri, böyle kolay kanacağım, öyle mi?! Şimdi kimbilir hangi cehennemdedir?

Bu adamla çarpışmasam, hiç hatırlamayacaktım belki o salağı. Herif Alman Edebiyatından yüksek lisans yapıyormuş. Benimki de Almanca Öğretmeniydi. O da birşeyler geveler dururdu, yüksek lisans falan. Şimdi ne bok yiyor ve nerede bilmiyorum. Beni gerçekten çok seviyordu aptal. Keşke şu an karşımdaki o olsa. Ne diyorum ben yine ya? Niye o salağı özlüyorum? Ona karşı hiçbir şey hissetmedim ki! Benim için çok mücadele etmişti gerçekten. Ailemle bile tanışmıştı. Sırf benimle birlikte olabilmek için, herşeyi yapmaya hazırdı. Ama onu kandıramazdım. Gerçeği söylemeliydim. Bana aşkı yaşatamadı. Benim aradığım aşktı. Gözlerine baktığım an, karşısında eriyeceğim erkeği arıyordum. O öyle biri değildi. Zaten kendisi de açık açık söylüyordu, 'aşkını değil, sevgini istiyorum' diyordu. Aşka doymuş biriydi, aşktan ağzı çok yanmıştı. Ama ben aşık olmak istiyordum. Sezen Aksu parçaları dinlemek, aşk acısı çekmek, heyecandan kıpır kıpır olmak, aşk ateşiyle cayır cayır yanmak istiyordum. Ne yaptıysa yaranamadı. Almanca öğretmeye, borçlarımda yardımcı olmaya, üniversiteye tekrar başlatmaya çalıştı. Öküz olmasına rağmen, çok iyi bir insandı. Onu unutamıyorum bir türlü. Keşke karşıma çıksa. Ona aşık oldum galiba…"

DÜÜÜÜÜÜÜTTTTT!

sesiyle, bir araç ani fren yaptı. Alev neredeyse ezilecekti. Sürücü:

– Sokağın ortasında dalıp gitmişsin salak karı!

diye hakaret ederek, aracıyla oradan uzaklaştı. Alman Edebiyatından yüksek lisans yapan adam ortalıkta yoktu. Alev şu an, atlattığı ezilme tehlikesinden çok, adamın yokluğu üzerine kafa yorar gibiydi. Zira yerde, muhtemelen adamdan düşmüş bir takvim yaprağı vardı. Üzerinde 1 Ocak 2016 yazıyordu. Bundan tam 1 sene önce, 1 Ocak 2016' da ayrılmıştı Alev sevgilisinden. Ve o takvim yaprağı, bir edebiyat takviminden koparılmıştı. Alev' in ayrıldığı sevgilisine hediye ettiği edebiyat takviminden…

Günlük 27.11.2015

2015-11-27T14:31:00.000-08:00

27 Kasım 2015 tarihli günlük;

Anlamak! Çok basit bir kelime. Yedi harfi yan yana getir ve biraz nefes harca, al sana "anlamak".

Bu mu yani?

Değil!

Değil ki, çünkü kelimenin anlamını anlamamışsın. Yani kelimeyi kullanıyorsun, ama ne demek olduğunu bilmiyorsun. Ezbere konuşuyorsun. Ya da cahil olmaktan çok, kötü niyetlisin. Başka hesaplar peşindesin.

Ne zaman karşındaki insanı anlamaya çalıştın? Ne zaman kendini onun yerine koydun? Kendini onun durumunda düşündün? Onun davranışlarını yargılamak yerine anlamaya çalıştın?

Bunu daha önce zaten hiç yapmadıysan, böyle bir yeteneğin yoksa, yahut kötü niyetliysen, zaten üzerinde konuşmaya değmez…

Ancak, bunu daha önce yapabilmişsen, yapabilecek kadar aklın çalışıyorsa, ya da dürüst bir amaç güdüyorsan, neden bunu şimdi de yapmayasın?

Yapman gereken sadece anlamak, yargılamadan, sorgulamadan…

Anladığında, anlamanın "varolanı dönüştürmek" olduğunu kavrayacaksın. Yani anladığın anda, değişeceksin.

Teşekkür Şarkısı

2015-11-21T21:26:00.000-08:00

Piyanist arkadaşının yanına, sahil şeridinde denize bakan banka oturdu. O, gerçek bir sanatçıydı, en azından onun için, balıkçı için öyleydi. Kasabadaki balıkçıların kahvehanesine çalmaya geldiğinde, sadece onu dinleyebilmek için, cebindeki bozukları tükenene kadar çaya yatırırdı.

Ona göre piyanist sadece çalmıyordu, adeta piyanoyla bütünleşiyordu. Çalmaya başladığında, sadece on değil, sanki piyanonun tuşları kadar parmağı oluyordu…

Arkadaşı sanatını icra ederken, onda algıladığı ince ruh ve kavrayış, balıkçının şimdi piyanist ile bu bankta oturuyor olmasının sebebiydi. Dostunu, sadece onun ince, sanatçı ruhunun kavrayabileceğini düşündüğü derdine derman olmak üzere yanına, sahile çağırmıştı. Karısıyla kavga etmiş, birkaç gündür eve gitmemiş, teknesini bağladığı sahildeki küçük kulübesinde geceyi geçirmişti. Deniz, güneş tarafından altına boyanmış ve pırıl pırıl parıldarken, burnuyla teneffüs ettiği tatlı, serin yaz esintisini ciğerlerinde dolaştırdıktan sonra söze başladı:

– Biliyorsun, ben kaba-saba bir balıkçıyım, kadınlara aklım ermez, onların ince, zarif dünyalarını, ben züccaciye dükkanına girmiş bir fil misali kırıp dökmekten korkarım. Mücadelem, azgın dalgalarladır, deniz beni ölümle terbiye eder her gün. Her gün daha acımasız, daha sert, daha çevik, dayanıklı olmam gerektiğini hatırlatır bana. Ama bir kadının deniz gibi olmadığını, onunla kaba kuvvet ile mücadele edilemeyeceğini bilecek kadar da yaşlıyım. Lakin neyi yapmamam gerektiğini bilmeme rağmen, nasıl yapmam gerektiğini bilmiyorum. Birçok kez karımın bana neden kızdığını veya neden kavga etmeye başladığımızı anlayamıyorum. Bana karımla mutlu bir hayat sürebilmem için nasıl davranmam gerektiğini söylersen, sana ömrüm boyunca minnettar kalacağım.

dediğinde piyanist daha fazla devam etmesine izin vermeden:

– Bana değil, karına minettar kalmalısın. Şaşırma, şu an aklından neler geçirdiğini biliyorum. Kendine; elbette onun da çok iş yaptığını, ama senin de eve ekmek getirmek için her gün dalgalarla boğuştuğunu, hayatını riske attığını, hayatın müşterek olduğunu vb. şeyleri söylüyorsun, ama bunları düşündüğün esnada, en önemli şeyi unutuyorsun:

dediği anda hemen balıkçı:

– Neyi?

diye, piyanistin biraz önce kendi düşünceleri hakkındaki tahminini onaylarcasına, sordu. Piyanist, kısa ve öz:

– Teşekkür etmeyi.

diye tekrarladı. Kafası karışan balıkçı:

– E bunu zaten, "karına minettar kalmalısın" dediğinde ifade etmedin mi?

diyerek, farklı bir yanıt alma beklentisiyle tekrar sordu. Piyanist:

– Söyledim, ama bu yalın gerçeği kabul etmek yerine, düşüncelerinde onu inkar etmek için türlü bahaneler uydurmaya başladın. Çünkü mücadele edip, üstün gelmen, dalgalara direnmen gerektiğini düşünüyorsun, değil mi?

diye sordu. Bunun üzerine balıkçı:

– Evet, ama bir kadının deniz gibi olmadığını söyleyen de bendim. Öyleyse yanlış mı düşünüyorum?

diye sorarak, özeleştiride bulundu. Piyanist bunu:

– Yanlış düşündüğün doğru, ancak bir kadın, sahip olduğun önyargının aksine, tam olarak deniz gibidir.

diyerek karşıladı. Balıkçı bunun üzerine iyice şaşırdı, hatta biraz da öfkelendi, zira piyanistin denizleri kendisinden iyi bilemeyeceğini düşünüyordu. Nasıl olurdu? Deniz acımasız dalgaları ile; onlara direnmesini, onlarla mücadele etmesini bilmeyenler için tehlikeli bir doğa canavarıydı. Bu zarif, kibar, ince ruhlu adam; ondan daha narin bir kadını, nasıl böylesine bir canavara benzetebilirdi? Aklından tüm bu düşünceler geçerken, piyaniste döndü ve öfkesini belli eden çatılmış kaşlarıyla sordu:

– Nasıl? Nasıl bunu iddia edebiliyorsun? Bu azgın suları benden daha iyi bildiğini düşünüyorsan yanılıyorsun!

Piyanist, kolları gevşek, omuzları rahat:

– Senden iyi bildiğimi iddia etmedim ki, böyle birşey aklımın ucundan dahi geçmedi. Hatta sen, kadınların deniz gibi olduklarını benden iyi biliyorsun.

dedi. Balıkçı, yetişkinler tarafından yaşı nedeniyle küçümsenen çocuk edasıyla:

– Ne? Şimdi de benimle oyun mu oynuyorsun yahu?

diye sordu. Piyanist, balıkçının duygu yoğunluğunu sönümlendirme amaçlı konuyu değiştirerek:

– Beni dinlemek için geldiğin kahvehanede, çaldığım ilk şarkıyı hatırlıyor musun?

sorusunu yöneltti. Kaşlarının gerginliği hafif azalan ve alınganlık duygusu törpülenmeye başlayan balıkçı:

– Evet, en sevdiğim şarkı o benim.

diye cevapladı. Piyanist:

– O şarkı sözlerinin ne olabileceğini aklından geçirdin mi hiç?

diye bir soru daha yöneltti. Balıkçı, bunu daha önce hiç düşünmediğini belli eden belirgin alın çizgileri ve yükselmiş kaşlarıyla:

– Onun sözleri de mi vardı?

diye sorarak, hayretini ifade etti. Bunun üzerine, gayet alçakgönüllü bir ses tonuyla piyanist:

– Evet, ben basit bir piyanistim sadece. Sesim pek güzel değildir, ancak çalabilirim. O nedenle sözlerini duymamış olabilirsin.

dedi. Sabırsızlığı yüzünden okunan balıkçı:

– Peki o şarkının konumuzla ilgisi nedir? Merak ettim şimdi sözlerini.

diye sordu ve söylendi. Bunun üzerine piyanist, önemli bir sunum yapmaya hazırlanan pazarlamacılar gibi, avuçiçlerini birbirine koşut şekilde iki yana açarak:

– Bu şarkının adı "Merci Chérie"¹ yani "teşekkürler sevgilim" dir. Başlığının aksine Fransızca değil, Almanca bir şarkıdır ve benim asla erişemeyeceğim dehada bir besteci tarafından bestelenmiştir. Şarkıyı bu kadar özel kılan şeyin ne olduğunu ise, seni bu kadar cezbeden ezgisinin sözlerini öğrenince daha iyi anlayacaksın.

dedi. Merakı zirve yapan balıkçı ise:

– E hadi o zaman, söyle bakalım.

diye ısrar etti. Piyanist, kararlı bir vurguyla:

– Burada olmaz, kuru sözler anlamana yetmeyecektir. Benimle birlikte kahvehaneye gel. Piyano eşliğinde, sana sözleri seslendireyim.

diyerek onu davet etti. Balıkçı, şaşkın gözlerle:

– Ama sesim güzel değil demiştin. Onca insanın arasından buna nasıl cesaret edeceksin?

diye sordu. Buna karşılık, düşünceli bir mizaçla piyanist:

– Sanırım benim de, hayatımda bazı şeyleri değiştirmemin sırası geldi. Ayrıca senin buna ihtiyacın var, senin için bir güzellik yapabilirim ama değil mi?

sorusunu sordu. Balıkçı, sıcak ve içten bir tebessümle:

– Elbette dostum, merci.

diye yanıtladı. Böylece ikisi de, oturdukları banktan doğrulup, kahvehanenin yolunu tuttular. Oraya vardıklarında, loş ışığın ve ahşap kokusunun arasında, farklı bir dünyaya daldıklarını hissedip, kendilerini ortamına akışına bıraktılar. Pek fazla müşteri olmaması, ikisi için de, bu anı özel kılmak adına, gayet uygun bir ortam anlamına geliyordu. Balıkçı, her zaman oturduğu masada, sahneyi çarprazdan gören kuytu köşedeki yerini almış ve çayını söylemişti. Piyanist ise, turkuvaz renkteki piyanosunun başına geçmiş, sahne arkasından getirdiği nota ve şarkı sözlerinin yer aldığı kağıtları, tutucuya yerleştirmişti. Çalmaya başlamadan önce, hiç adeti olmayan birşeyi yaparak, ayağa kalkıp, yüzünü seyirciye döndü ve:

– Şimdi çalacağım şarkı; bu kasabadaki denizin mavisi kadar güzel ve sakinleştirici, onun enginliği kadar kucaklayıcı ve şefkatli, rüzgarı kadar tatlı ve uysal, güneşi kadar sıcak ve sevecen, ayı kadar zarif ve parlak; ama aynı zamanda dalgaları kadar azgın, kayalıkları kadar sert, yakamozu kadar hüzünlü, yağmuru kadar ağlamaklı ve fırtınaları kadar hiddetli kadınlarımız içindir. Evet onlar, onlara bir teşekkürü bile çok gördük. Oysa onların, bizden istedikleri; uğruna kahrımızı çektikleri, işlerimizi gördükleri, aşlarımızı pişirdikleri, çocuklarımızı büyüttükleri ve daha nicesini gerçekleştirdikleri yegane şey, işte minnet dolu bu basit teşekkürdü…
Deniz nasıl şiddetleniyor, dalgalar azıyor, sular bizi yutacak gibi oluyorsa; onlarda aynı şekilde kırılıp, öfkelendiler bize; kavga edip ağladılar, denizin üstünde çarpışan bulutların yağmur olup yağması gibi…
Ağlattık, çünkü anlamadık. Denizi de anlamadık. Unuttuk, azgın fırtınalardan sonra en bereketli balıkların oltalarımıza takıldığını. Unuttuk, denizin ne kadar güzel olabileceğini, huzurlu ve uysal halini. Fırtına sonrasını unuttuk.
Ama en çok, evet en çok ta, şimdi dinleyeceğiniz gibi, hiçbir denizin aşktan daha azgın olamayacağını unuttuk. Öyleyse hep beraber, unuttuklarımızı hatırlayalım ve kadınlarımıza teşekkür edelim: "Merci Chérie!"

dedi. Piyanosunun başına tekrar oturdu ve söyleyip, çalmaya başladı:

Mersi
Mersi
Mersi saatler için

Şeri
Şeri aşkımız güzeldi
o kadar güzel

Mersi Şeri
senden gitsem de üzülme.

Adiyö
Adiyö
Adiyö
Gözyaşların acı veriyor
o kadar acı
o kadar acı

Hayalimiz uçup kayboluyor
kayboluyor
Mersi Şeri

ağlama
bunun da bir anlamı vardır.

İleri bak
geriye değil

Hiçbir mutluluk zorla alınamaz

çünkü hiçbir deniz aşktan daha azgın değildir

aşk, sadece o

sadece o, öyle olabilir
öyle olabilir
öyle olabilir.

Mersi
Mersi
Mersi saatler için Şeri

Şeri
Şeri aşkımız güzeldi
o kadar güzel

Mersi Şeri
o kadar güzel
o kadar güzel
Mersi Şeri

o kadar güzel
o kadar güzel
Mersi Şeri – Mersi!

Şarkıyı bitirdiğinde, herkes onu ayakta alkışlıyordu. Balıkçı dostu da hem büyülenmiş, hem de ne demek istediğini anlamıştı. "Merci!" diye haykırdı alkışlayanlar arasından. Piyanist bunu, sorunun çözüldüğüne dair işaret olarak aldı. Güzel sesini² de, ölen eşinden sonra ilk kez kullandığı anın, böyle bir an olması nedeniyle "Merci Chérie" dedi içinden tekrar, ölen eşini anarak…

¹Jürgens, Udo. By Udo Jürgens and Thomas Hörbiger. Merci, Cherie. Udo Jürgens. Disques Vogue, 1966. Vinyl recording.

²Sesini, eşinden başka kimseye kullanmamış, sadece ona karşı piyano ile birlikte şarkı söylemişti. Eşi ölmeden önce ona, sesinin güzel olduğunu, bu nedenle başka insanlara karşı da söylemesi gerektiğini söyleyip duruyor, fakat o buna cesaret edemiyordu. Eşi ölünce de, içine girdiği büyük üzüntü nedeniyle hiç kullanmadı. Ta ki şimdiye değin…

Günlük 30.10.2015

2015-10-29T19:42:00.000-07:00

30 Ekim 2015 tarihli günlük;

Dönüyorsun, dolaşıyorsun, hep aynı noktaya geliyorsun. Hep aynı, hep aynı, hep… Değişen birşey olmuyor. Maalesef hayatında değişen birşey olmuyor, çünkü sen böylesin. Kendini olduğun gibi kabullenemediğin için yaşıyorsun belki de bu acıları. Belki de yapman gereken; olman gereken, ya da hayat tarafından oldurulmak istendiğin kişi olmak? Bunu ne zaman kabul edeceksin? Ne zaman normal bir insan gibi yaşayamayacağını kabul edeceksin?

Yalnızlık mı? Bundan mı korkuyorsun? Gerçek yalnızlık, ıssızlık, ıssız adamlık? Bundan korkuyorsun, evet. Yalnızlığın, ama gerçek yalnızlığın, kendini yalnız zannetmenin değil, gerçek anlamda yalnızlığın varoluşsal yükü altında ezileceğini düşünüyorsun. Bunu yaşadın, bunu yaşadın, evet, sen yaşadın bunu. Ve ıssız adama dönüşecekken, son anda geriye döndün. Eski hayatına geri döndün. Korkakça, ahmakça, kaypakça döndün!

Lanet olası herif, gelmişsin bir de buradan ahkam kesiyorsun! Nasıl adamsın sen ya? Kabul et artık. Kabul et! Toplumun içinde saklanmayı bırak artık. Sana kendi gerçek yüzünü gösteren, sana ayna olanları harcadın. Bari kendini harcama. Kendini harcama!

Nasıl yaşaman ve ne yapman gerektiğini biliyorsun, ama cesaretin yok yapmaya. Anca buradan yazarsın sen. Anca yazarsın. Ama onu da yapmadın ki. Onu bile yapamadın. Ondan bile korktun. Neyse, en azından yazabilecek cesareti bulmuşsun artık…

Neydin peki sen? Hep böyle miydin ki? Bu hale nasıl geldin? Bu gerçekten sen misin?

Değilsin!

Biliyorsun bunu. Bu olmadığını çok iyi biliyorsun. Ne olduğunu gayet iyi biliyorsun. Neler yaptığını gayet iyi biliyorsun. Neler yapabileceğini de…

Kalk dizlerinin üstünden ve doğrul, yapman gerekeni yap ve kendin olmaya başla. Korkma artık. Korkma. Cesur ol! Eskisi gibi. Eski zamanlardaki gibi.

Cesur ol!

Aydınlık ve Sevgi

2015-10-29T17:57:00.000-07:00

Neden Aydınlık,
Ve neden Sevgi?
Tek başına,
Yetmiyor mu biri?

Yetmiyor,
Anlaşılan.
Bu yüzden,
Senin roman.

Aydınlık = akıl.
Sevgi = his.
Anlamayan akıl,
Kalpte iz bırakır,
Çok pis.

Beslenirse aydınlık,
Endişe,
Korku,
Nefret ile;

Yutar seni karanlık,
Afiyetle.

Çöker birden,
Can evine.

Biter romanın,
Kötü son ile.

Lakin,
Belli olmaz,
Dünya hali.

Yazılır,
Farklı bir son ve,
Bakarsın,
Mutlu olur ahali!

Hadi durma!
Öyleyse yaz,
Yazabildiğin kadar.

Haber et ama,
Roman çıkar çıkmaz.

Dünyalar okusun,
Okusun seni yazar!

Merci Chérie - Udo Jürgens (Türkçe Çevirisi)

2015-10-06T12:53:00.000-07:00

Mersi

Mersi saatler için

Şeri

Şeri aşkımız güzeldi

o kadar güzel

Mersi Şeri

senden gitsem de üzülme.

Adiyö

Gözyaşların acı veriyor

o kadar acı

Hayalimiz uçup kayboluyor

kayboluyor

Mersi Şeri

ağlama

bunun da bir anlamı vardır.

İleri bak

geriye değil

Hiçbir mutluluk zorla alınamaz

çünkü hiçbir deniz aşktan daha azgın değildir

aşk, sadece o

sadece o, öyle olabilir

öyle olabilir

öyle olabilir.

Mersi

Mersi saatler için Şeri

Şeri

Şeri aşkımız güzeldi

o kadar güzel

Mersi Şeri

o kadar güzel

Mersi Şeri

o kadar güzel

Mersi Şeri – Mersi!

Çevirmen notu¹: Türkçe "Mersi Şeri" olarak okunan "Merci Chérie", Fransızca "çok teşekkürler canım", "Adiyö" olarak okunan "Adieu" ise, "elveda" anlamına gelmektedir.
Çevirmen notu²: Udo Jürgens bu şarkı ile, vatandaşı olduğu Avusturya Cumhuriyeti'ne 1966 senesinde ilk Eurovision Şarkı Yarışması 1.'liğini kazandırmıştır.
Çevirmen notu³: Udo Jürgens, çocukken Avusturya' yı topraklarına katan Nazi Almanyasının gazabına uğramış; çocuklar için verilen zorunlu askeri eğitimde bir Nazi Subayı tarafından yeterince çevik olmadığı gerekçesiyle, kulağına yumruk darbesi yiyerek, sol kulağındaki işitme duyusunu büyük ölçüde yitirmiş ve buna rağmen büyük bir müzisyen ve besteci olmayı başarmıştır.

Saçaklı Sevgilim

2015-08-21T15:52:00.000-07:00

Yeşilinin kokusunu,
Taşıyor rüzgar.
Güneş ısıtıyor,
Serin, mavi sularını.

Gönlümü çalıyor,
Badem badem gözlerin,
Mest ediyor beni,
Bal tadında güzelliğin.

Kuruyorum hayalini,
Saçaklarına kuracağım evin…

Doyamadım sana,
Ah bir bilsen keşke,
Nasıl da can çekiştiğimi,
Dönerken betona.

Dönüyorum evet,
Hüzünle dönüyorum,
O sert,
Gri kahpeye!
Ekmek parası,
Naparsın işte.

Kızma bana,
Nolur kızma.
Seneye dönünce,
Yine al beni koylarına.

Büklerine dalayım,
Değirmenlerine dolanayım,
Can Babana şiir yazayım,
Sevgini tekrar kazanayım,

Saçaklı sevgilim,
Datça!

Deniz

2015-01-29T15:35:00.000-08:00

Deniz gibisin,
Engin ve
Sakin…

Deniz gibi,
Çekiyorsun beni
Kendine.
Derinliklerinde
Kaybolmak üzere…

Deniz gibi dalgalı,
Fırtınalısın,
Bazen.
Rotamı belirliyorsun,
Onu kaybedersem…

Yüzdüğümde içinde,
Kucaklıyorsun
Bedenimi.
Huzur selinle…

Denizsin;
Mavi,
Turkuaz,
Berrak,
Bulanık.

Deniz;
Tatlı,
Tuzlu,
Martı,
Balık…

Günlük (Diary)

2015-01-01T11:36:00.000-08:00

Günlük düşünceler için en az 200 kelimelik düz yazı türüdür.

Görsel	Başlık
	Günlük 28.01.2017
	Günlük 25.08.2016
	Günlük 21.08.2016
	Günlük 27.11.2015
	Günlük 30.10.2015

Ogi Speedy

Hello Blog!

Deneme

Üzülme Çocuk!

Bir Yazarın Ölümü

Günlük 28.01.2017

Roya'nın Taslağı

Eine kleine Insel

Zaman geçiyor...

Felsefe

​Günlük 25.08.2016

Günlük 21.08.2016

Yaşıyorlar sadece kendi hayatlarını...

Aydınlık ve Sevgiyle

İÇİNDEKİLER

Arka Kapak

Acı Hatıralar

Olgunlaşan Düşünceler

Musluklar Geriye Doğru Akmaz

Macht der Gedanken

INHALTSVERZEICHNIS

Eğitim

Yaratıcı Yazma Becerileri Dersleri Başladı!!!

Bir Yaprak Edebiyat

Günlük 27.11.2015

Teşekkür Şarkısı

Günlük 30.10.2015

Aydınlık ve Sevgi

Merci Chérie - Udo Jürgens (Türkçe Çevirisi)

Saçaklı Sevgilim

Deniz

Günlük (Diary)

Günlük 25.08.2016