Olmadık İşler Peşinde (OİP)

nefes alsın yeter

noreply@blogger.com (OiP) — Sat, 22 Nov 2014 21:37:00 +0000

Bu blog burada dursun.

9 ay yazmasam da burada durduğunu bilmek güzel.

Arada kapatsam mı diye düşünüyorum, sonra cağnım çizimlere, güzelim yorumlara, harika muhabbetimize kıyamıyorum.

Burada dursun. Yazmasam da etmesem de nefes alsın yeter.

Hız kesmekle birlikte instagram, etsy, facebook ve twitter'dan bildirmeye devam ediyorum.

Bi de Pinterest'ten tabi.

Sanırım bir blogdan bildirmiyorum :)

Canım sağolsun...

Kanser hastası minikler ve arkadaşları için bir kitap

noreply@blogger.com (OiP) — Mon, 17 Feb 2014 12:00:00 +0000

Sizlerle parçası olduğum önemli bir projeyi paylaşmak istiyorum.

Bir süredir beni takip edenler, gönüllü olarak desteklediğim, çocuklara yönelik projeleri bilirler. Renklerim ve çizgilerimle onların mutlu dünyalarını biraz daha eğlenceli hale getirmek diyebiliriz yaptığıma.

İşin zor tarafları da var. Asıl el uzatılması gereken yardıma ve bakıma muhtaç çocuklarımız. Hastalıklarsa en söylemesi zor olanı. Çocuk ve hastalık ne kadar birbirine tezat ve yakışmayan iki sözcük...

Bu konuda faaliyet gösteren Hayata Renk Ver Derneği'ni ve çalışmalarını belki duydunuz. Kanser hastası çocukların dünyasına renk katmayı amaçlayan bu derneği tanımanızı, çabalarına katkı koymanızı çok isterim.

Dernek yakın zamanda National Children’s Cancer Society – NCCS tarafından hazırlanmış bir kitabın Türkçe'ye uyarlamasını Kanserle Dans Derneği ile ortak yürüttüğü çalışmanın sonucunda

Sevimin Yeni Maskesi adıyla yayınladı.

Sevimin Yeni Maskesi; içinde öykü barındıran bir boyama kitabı.

Kitabın orjinal içeriği korunmakla birlikte, çizim aşamasında karakterleri ve mekanları yeniden yorumladım.

On iki sayfalık bu kitap, kanser hastası çocuklarımız, aileleri ve arkadaşları için hazırlandı.

Okurların tek başlarına, arkadaşları ya da çocuklarıyla birlikte yapabilecekleri etkinliklerle hoş vakit geçirebilmelerinin sağlamanın yanı sıra; toplumda kanserli hastalara ilişkin önyargıyı gidermeyi ve hastalıkla ilgili bilgilendirme yapmayı amaçlıyor.

Kitap özetle şu önemli mesajları veriyor:

Kanser bulaşıcı bir hastalık değildir.
Maske, çocuğun hastalıktan korunması içindir.

Senin ya da başkasının yaptığı bir şey, örneğin yaramazlık yapmak gibi bir durum kansere sebep olmaz.

Yaşlı, genç, çocuk herkes kanser olabilir.

Kanser hastalığı tedavi edilebilir, ilaçlar hastayı iyileştirir.

Tedavinin yan etkileri vardır.

Kanser olan arkadaşının ya da kardeşinin sana ihtiyacı var. Şu an hasta da olsa o hâlâ aynı kişi.

Bir de fotoğrafın uygulama tarafına, yani ülkemizde hastalığın algı ve tedavi sürecine bakalım.

Bizim hastanelerimizde hastalar hastalığı yaşayarak yani tecrübe ederek öğreniyorlar.

Bu durum, özellikle de kimsenin süreci anlatmaya "kıyamadığı" çocuklar için ciddi travmalara neden olabiliyor. Aileler ve bazen doktorlar bile kanser kelimesini söylemeye imtina ediyorlar.

Yapılan araştırmalar gösteriyor ki, aslında tam aksi olmalı. Normalde olması gereken hastanın özellikle de çocukların bu süreci anlayabilmeleri için apayrı programlar geliştirilmeli.

Gelin bu anlayışı değiştirmeye sizler de yardım edin. Bloglarınıza yazın, paylaşın, basının dikkatini çekmesi için yardım edin.

Psikoloji ve pedagoji uzmanları ve eğitim danışmanlarının eşliğinde hazırlanan Sevim'in Yeni Maskesi kitabı aslında Türkiye'de bu anlamda bir şeyleri değiştirmeyi hedefliyor.

Annesinin yürekli anlatımıyla an an blogundan kanserlemücadelesini takip ettiğimiz sevgili küçük melek Nehir'i hatırlayın. Oradaki bilinçli yaklaşım ve duruşu, bu bakış açısıyla yeniden tartın.

Yaramazlık yaptı, annesini üzdüğü için hasta olduğunu düşünen çocuklar istemiyoruz. Bu zor ve uzun bir süreç. Önyargıların ortadan kaldırılması sürecinde sizlerin de desteğinizi istiyoruz.

Kitaba ulaşmak için dernekle irtibata geçebilir ya da linkten indirebilirsiniz:
http://www.hayatarenkver.com/upload/seviminyenimaskesi.zip

Çocukların hep mutlu olduğu güzel bir dünyaya...

üçledik!

noreply@blogger.com (OiP) — Tue, 21 Jan 2014 10:23:00 +0000

Bir Kar Masalı ve Filin Banyosu'nun ardından çizimlerini yaptığım üçüncü uygulama Poppy’s Adventures yayında.

Bir bilimsel araştırma projesi kapsamında, Boğaziçi Üniversitesi Öğretim Üyesi sevgili arkadaşım Senem'in içeriğiniz hazırladığı, elbette ki Deniz'in Gideros'la programladığı bu yeni uygulama çocuklarımıza İngilizce öğretmek için hazırlandı. Detayları Senem'in anlatımıyla okumanızı isterim.

Bu projeye bakınca, diğerlerinin epey ilerisinde olduğunu görüp gururlandım gerçekten.
Çocuklar için Türkçe içerikte, özgün ve özenli işler yapmış olmak mutluluk verici. AppStore'u biraz kurcalarsanız ne demek istediğimi daha iyi anlayacaksınız.

Şimdi yazarken dank etti... Üç uygulama iyi bir rakam.
Bir yandan işte çalış, bir yandan evde..
Bir yandan tasarımlar yap, ürettir, paketle, diğer yandan bu güzel projelere emek ver.

Ben bunun adına "aşk" diyorum arkadaşım. Aşkla yapılan iş insana yük olmuyor. Az uyuyup çok üretmek insana manevi bir tatmin yaşatıyor. Ucundan tutarak değil, gönlünü koyarak yaptığın her şey yerini buluyor.

Yeteneklerinize sımsıkı tutunun. Size ve yaptıklarınıza değer verenlerden, samimiyetinizi ve emeğinizi esirgemeyin. Kimsenin taklidi olmayın. Özgün olun, siz olun..
Bir de tabi... dostlarınızın kıymetini bilin.

Bu güzel eserlere birlikte imza attığımız tüm dostlara sevgilerimle...

aynanın önü

noreply@blogger.com (OiP) — Wed, 25 Dec 2013 07:25:00 +0000

Freddie'nin anısına

noreply@blogger.com (OiP) — Tue, 26 Nov 2013 08:46:00 +0000

Maya

noreply@blogger.com (OiP) — Fri, 15 Nov 2013 07:20:00 +0000

Büyük görmek için resme tıkla

Yalansa yalan de

noreply@blogger.com (OiP) — Wed, 06 Nov 2013 07:32:00 +0000

sürprize gel

noreply@blogger.com (OiP) — Fri, 11 Oct 2013 07:05:00 +0000

Kutukafa'nın bir nail art olmadığı eksikti o da oldu sayın seyirciler.
Buyrun bize bir Cuma neşesi, tatil sevinci olsun bu. (nasıl sabırla, titizlikle yapmış ama di mi?)
Teşekkürler Mrnailz :))

kaynak: ig >> @mrnailz

Bu da sevdiğimiz beğendimiz bir parça olarak tüm tatilbazlara gelsin!

düz ekmek

noreply@blogger.com (OiP) — Wed, 09 Oct 2013 06:30:00 +0000

Bir takım portreler

noreply@blogger.com (OiP) — Sun, 22 Sep 2013 18:10:00 +0000

Defterler dolusu desen, karalama yapıyorum...

Kenarda köşede unuttuğum öyle çok çizim var ki..

Defterler önemli.

İşte buyrun, bir küçük karalamadan nasıl güzel bir seri doğdu.

Aslına bakarsanız, kutukafanın doğuşu da bizzat bir karalamadan olmamış mıydı?

Samır taym

noreply@blogger.com (OiP) — Sat, 21 Sep 2013 09:12:00 +0000

Ne yazdı ama....
Telefon değil, mevsim olarak diyorum.

Tatilsiz bir yazdı. İş yerinde çok çalışmalı, projeli, heyecanlı, duygulu, yorucu ama bir o kadar güzel işler peşinden koşmalı bir yazdı... Sonu iyi oldu ama. Pırıl pırıl parlayan, yüzleri kocaman gülümseten işler ortaya çıktı. Mutlu olduk, gururlandık, yorguluklar falan uçtu gitti böyle olunca...
Bu yaz çok sevdiğim, çalışmaktan, paylaşmaktan çok keyif aldığım bir çalışma arkadaşım ayrıldı işten. Onu alıp bir veda yemeğine dahi gidecek vakit bulamadım. Ha bugün ha yarın derken toparlandı gitti. Zaman geri gelmiyor ne yazık ki. Çalışırken, meşgulken farketmiyorsun ama sonradan koyuyor böyle şeyler. Kendimizden verdiklerimiz, kaybettiklerimiz, geri alınamayanlar...
Bir kitap resimledim bu tantananın arsında. Nasıl oldu, nasıl yetiştirdim bilmiyorum ama güzel oldu. Özel bir proje, çocuklar için gönüllü bir çalışma idi. Konu çocuklar olunca zaman bulunuyor her türlü. Sanıyorum bu aralar yayınlanacak. Bekliyorum.
Eli kulağında bir başka proje daha var. Yine çocuklar için ama bu sefer bir uygulama. Onun da son bir kaç detayını toparladık yazın. Eli kulağında.
Blogger Kutukafam Deichmann blogger etkinliğinde yer aldı sonra. Kenar süsü oldu, davetiye oldu, sevimli güzel bişey oldu. Fotoğraf: Mori Events instagram hesabından

Anlayacağınız ölmedim yani, yaşıyorum. Aslında ekmek parası peşinde koşuyorum :) (acıların Oyyibi)

diren aşkum

noreply@blogger.com (OiP) — Wed, 24 Jul 2013 07:42:00 +0000

Kutukafa gururlan sunar: Super Cute Heros

noreply@blogger.com (OiP) — Tue, 23 Jul 2013 08:31:00 +0000

Dükkana yeni bağzı tatlılıklar ekledim. Buyrun dükkana!

zor tutuyoruz

noreply@blogger.com (OiP) — Thu, 18 Jul 2013 10:58:00 +0000

Sağol canım, niyetliyim

noreply@blogger.com (OiP) — Tue, 28 May 2013 08:22:00 +0000

Merhaba ben Oip. Her yetişkin kadın gibi ben de arada bir coşup kilolarımla kavga etmeye başlıyorum.

Hanımlar aynalara dikkat! Ayna, adeta bir halisünasyon makinesi. Baka baka kendini kanıksıyorsun ve matah bir şey sanmaya başlıyorsun. Gittikçe çapı genişleyen kalçanın, her yere senden önce varmayı alışkanlık haline getiren göbeğinin, kumpaslara sığmayan yanlarının, bol bir gömlekle görünmez olduğunu sanacak kadar da sersemliyorsun.

Sonra… Birisi çıkıp bir fotoğrafını çekiyor ve bakıyorsun ki maşallah "sen çarpı iki". O gıdı da ne? Bacaklar apalak bebek gibi boğum boğum. Popo desen ekvatorun çapı ile yarışır. Vallahi bu fotoğraf işi tam bir yüzleşme.

Evet ben… geçenlerde böyle bir fotoğrafım yüzünden… hiç de istemeden… yine zayıflamaya karar verdim…

Sağolun niyetliyim

Anlık zayıflama tribine giren her insan gibi ben de aslında ne yapacağını bilmez bir haldeyim. Tüm kış beslemeye alıştırdığım bünyemi terbiye etmeliyim.

Artık, raflarda beni bekleyen sağlıklı ve diyet besin tuzakları için çok savunmasız ve kolay bir avım. Bunlarla sepetimi dolduruyorum. Bana vaadettikleri diri vücut için son derece hazırım. Ben artık yulafın, buğdayın, gevreğin, samanımsı, odunsu lezzetlerin esiriyim. Sepete attığım her lifli ürünle yepyeni hayatıma bir adım daha yaklaşıyorum.

Ara öğünlerde, artık bu sağlıklı gibi şeylerden kemiriyorum. Adeta her lokmada daha sağlıklı ve fit bir yaşama yaklaşıyorum. Biskrem ikram eden arkadaşıma bunları gösterip, dünyanın en sağlıklı işini yapan insan gururuyla gülümsüyorum. "Sağol canım niyetliyim" diyip açıklıyorum. Sonra da ekliyorum "zayıflamaya". Ardından çok komik sandığım bu espriye kahkaha atıyorum. (açlıktan aklımı mı yitiriyorum?)

Ammann yemişim
Haftalar oldu. Sağlıklı ve nasılsa az kalorili olduklarından emin olduğum bu kepekli, lifli şeylerden bir oturuşta iki hatta üç paket yuvarlıyorum. Doyurmuyor. Lif falan para etmiyor, kesmiyor. Zayıflamak uğruna yediğim bu şeyler yüzünden evimizde gizli bir insanlık dramı yaşanıyor. Yaşadığım bu zulme derhal son vermem lazım.

Aslında durumum o kadar da fena değil. Bir Biyonse, bir Cenifır Lopez, bir Kim Kardaşyan standardını düşünürsek gayet makul sayılabilir kilom. (kendiyle barışık kadın sendromu)

Zayıf gösteren dar siyah pantolonumu (bkz. kilolu hatun-zayıf gösterdiği sanılan tayt ilişkisi) ve göbeğimi örten beyaz gömleğimi giyiyorum. Göbeğimi içime çekip aynada kendime şöyle bir bakıyorum.

Vallahi de fena değil...

Blogculuğun kısa tarihi

noreply@blogger.com (OiP) — Fri, 17 May 2013 10:19:00 +0000

Blog yazmak iyidir. Terapidir, eğlencelidir.
(En kıyak hali isimsiz yazmaktır.)

Şu eski postumu okumadan blog açmayın. Blogculuğun özü budur.

İmza
Blogculuğu Sevme ve Yaşatma Derneği Başkanı
OİP

Herkes Olmadık İşler Peşinde Koşsa

noreply@blogger.com (OiP) — Wed, 15 May 2013 19:52:00 +0000

Aylar önce yine burada tanıştık Sevgili Dilek ile.

Arkadaşı ile birlikte yeni bir çocuk giyim markası üzerinde çalıştıklarını, çok özel ve sağlıklı ürünler hazırlamak istediklerini anlatmış, mailinin sonunu "Biz de bir nevi Olmadık İşler Peşindeyiz" diye bitirmişti.

Bu çok içten ve sıcak "merhaba"nın ardından çok yazıştık. Ben de süreci ilgi ve merakla takip ettim paylaşımları sayesinde. Desenler, denemeler, kalıplar...

Bunlar benim bildiğim süreçler tabi. Eminim bu iki genç kadın girişimci, çıktıkları yolculukta, kim bilir ne tür zorlukları aşmak, nelerle mücadele etmek zorunda kaldılar? Eğer olur da bir gün bir araya gelirsek, kendilerinden dinlemek istiyorum maceranın kalan kısımlarını.

Tüm bunların ardından bir kaç gün önce harika bir haber aldım kendilerinden. Ürünleri, web sitesi, kurumsal kimliği ile karşımda duran harika bir marka vardı: clubEdi tüketiciyle buluşmaya hazırdı.

İllustrasyonlarını yaptığım minicik giysileri ekrandan görmek nasıl büyük bir mutluluk anlatamam. Bu güzel çalışmanın bir kenarında durmak, parçası olmak bile harika hissettirdi bana.

İnstagram ve facebook'ta yaptığım paylaşımlardan bazılarınız benim markam sandı clubEdi'yi ama değil. Ben sadece minik desenlerimle yer alıyorum projede. Beni en çok mutlu eden ise çizimini yaptığım ürünlerin" OİP Collection" adıyla sunulması oldu.

Çok sevdiğim ve önemsediğim bir detaydan daha söz etmeliyim. Bu genç hanımlar, anne olmanın bilinci ve farkındalığı ile tüm ürünlerini, uluslararası OEKO-TEX® Standard 100 standardı ile üretiyorlar. Bu standart, ürünlerin üretim ve boya sürecinde kanserojen, toksik etki ve alerjik maddelerden arındırıldığının garantisini vermekte.

Miniklerinize güvenle giydirin bu güzel ürünleri. Gülümseyen yıldızlarıma ve güneşime baktıkça beni hatırlayın.

Yolun açık olsun clubEdi, yolunuz açık olsun Sevgili Dilek ve Esra. Olmadık işler peşinde koşmak her zaman bu kadar güzel olsun :)

Tüm ürünleri www.clubEdi.com.tr adresinden inceleyebilirsiniz ve facebook'ta ClubEdi'ye katılabilirsiniz.

durduramıyoruz

noreply@blogger.com (OiP) — Tue, 14 May 2013 06:30:00 +0000

kalp sesi

noreply@blogger.com (OiP) — Sun, 12 May 2013 20:51:00 +0000

Bir isim verilmiş, gözümüze itilmiş, sıradan ama ticari günleri sevmiyorum. "Anneli babalı, sevgilili" olsa dahi itici geliyor. İtici olduğu kadar ısrarcı da olan bu "özel günler"den kaçabiliyor muyum peki? Elbette hayır....

İstediğin kadar kıl ol, yine de kaçarı yok. Kutlayacaksın güzelim.

Görmezden gelirsen eğer, bir nevi medeniyetsiz ya da ne bileyim duyarsız gibi oluyorsun. İstediğin kadar kaç, eninde sonunda sırtından dayaklanarak gerdeğe itilen damat gibi bir anda kutlamanın ortasında buluveriyorsun kendini.

Hiç de umrumda değilken bugün "anneler günü", elimde hediye paketleri ve dev bir çiçekle, 200 küsur kilometre ötedeki annemin kapısını çalarken kendimi bulmam gibi..."Samimiyetsiz misin?" diye sordum kendime o an... "değilim ama içim şeyetmedi" dedi bana....

Önceki gece başımı yastığa koyduğumda gözümün önüne annem geldi. Evde tek başına oturmuş, unutulmuş gibi yapayalnız bir gün geçiriyor, her açtığı kanalda anneli reklamlara maruz kalıp kalbi kırılıyordu.... İki aydır görüşemiyorduk. Zaten akşam konuşmamızda sesi de durgundu. Babam gittiğinden beri zaten iyi değildi. Bana ihtiyacı vardı... Benim de ona....

Sabah erkenden O'na gitmeye karar verdim. Sabah bastık gittik. Fena mı oldu? Ebette hayır. Şapşahane oldu. Güle oynaya bir gün geçirdik. Ama işte yine olan olmuştu. Yine Anneler Günü kazanmıştı. Yine sermaye yine medya yine mahalle baskısı galip gelmişti...

İç sesim "bakalım seneye kendimi tutabilecek miyim?" dedi kendini sınarcasına.
"Bakalım seneye gününü kutlayabileceğin bir annen olabilecek mi?" dedi kalp sesim ona karşılık olarak...
Boğazım yandı, gözlerim doldu...
Bütün hesaplarım suya düştü...

Akşam oldu, huysuzlandım ben yine

noreply@blogger.com (OiP) — Sun, 21 Apr 2013 20:06:00 +0000

"Huuoop!!!" diye seslendim. "N'apıyonuz siz güzelim?" dedim. Duymadılar. Duymamaları normal. İçimden söylüyorum çünkü bunları. İçimde yaşlı bir Makbule Teyze var sanki. Durmadan söylenip, her halta yorum yapıyor. "Sus Allahaşkına Makbule, çok eski kafalısın" diyorum, "pehhh!" diyor...

Zamanda kısa bir yolculuğa çıkıp, çocukluğuma ışınlanıyorum. 70'ler... Ortalama bir ev. Çalışan anne-baba, kedi-köpek gibi didişen iki çocuk. Ev şimdi olduğundan çok farklı donanımlara sahip. Isınmak ve banyo yapmak için soba yakmamız gerekiyor. Babam, paso odun, kömür ve kül taşıyor. Sabahın köründe, gecenin vaktinde hiç aksatmadan bunu tekrar tekrar yapıyor.

Annem o zamanlar "büyük kolaylık ayol" dediği merdanelide çamaşır yıkayıp asıyor gece gece. Gece yapacak tabi, çünkü gündüz işte. Akşamüstü okuldan gelip yemek yapıyor, evi derliyor, bizi yediriyor, içiriyor. Biz yatınca da Burda'lar çıkıyor, patronlar, sürfile makasları, dikiş kutuları. Dikiş dikiyor geç saatlere kadar, siparişler sırada...

Sabah kahvaltımız eksik değil, üstümüz başımız ütümüz falan jilet. Annem her daim bir stil ikonu. Saçları hep yapılı, beyaz mantosu, şık kostümleri, ayakkabıları falan, Burda'dan fırlamış ( o vakitler moda demek Burda demek) gibi.. Tıkı tıkı, el ele kol kola çıkıp dağılıyoruz tespih gibi işe, okula...

Yıllar böyle geçti gitti. Annem hiç "ay şöyle yoruldum, böyle bittim" diye yakınmadı. Anneler "anne"liğini, babalar "baba"lığını kimsenin üstüne kusmadı. Hayat, sorumluluklar, paylaşımlar hep olması gereken mütevazi çizgide oldu.

Oysa şimdi öyle mi? Sıradan yaşamların bu kadar mesele haline getirilmesi, arsız arsız yakınmak, her yaptığımızı lütuf(!) sanmak falan ne saçma.

Hayat bu... Çalışacaksın, yorulacaksın, emek vereceksin, üreteceksin, değer katacaksın. Annelik, babalık kolay mı, elbet fedakarlık yapacaksın.

Tekerlek anne kekinin cupcake'e, yumurtalı ekmeğin bruschetta'ya, normal annenin "aşırı şekilli anneye" dönüştüğü dünyaya bakıp "cıks, cıks" ediyor siyatikli Makbule Teyze.... "Valla" diyorum "sen de haklısın "...

Oha! çok eğlenicez

noreply@blogger.com (OiP) — Fri, 19 Apr 2013 06:30:00 +0000

sürece zarar gelmesin

noreply@blogger.com (OiP) — Sun, 14 Apr 2013 21:09:00 +0000

Bebeklik ve çocukluk çağı hep ana-baba kuzusu olunan bir dönem olduğundan aslen en kontrollü ve güzel zamanlarmış. Ye dedin mi yiyen, yat dedin mi yatan, "gel yamacıma" dedin mi kedi gibi sokulan mincik insan evladının kontrolü nasıl da kolaymış. "-Mış" demem, an itibarı ile hayatımızda açılan yepyeni bir dönemle tüm bunların yerle bir olmasından. Evet evimizde artık genç bir ergen adam var ve onunla yaşamaya alışmak gerçekten de hiç kolay değil. Çünkü en başta, artık tam manasıyla ipler "bizde" değil... Anlayacağınız bu bahar bizim evde "Ergen baharı" esiyor....

Ergen dediğin adam bir delikan. Değişiyor, dönüşüyor, içinde fırtınalar esiyor. Hani o bildiğiniz, ilmek ilmek ördüğünüz insan gidiyor, yerine iki lafın biri "yeaa anne yeeeaaa!" olan iflah olmaz bir isyankar geliyor. Sanki bir sabah uyanıyorsun ve "Elyın" gibi içinden başka biri çıkıyor çocuğunun, öyle birşey işte ergenlik...

Vallahi bilim insanları hep ergenin yanında olmasın, "Ergenlik Psikolojisi" diyip diyip durmasın. Asıl önce anne-babanın rehabilite edilmesi lazım. O derece içler acısı bir şaşkınlık, o derece bir derin çaresizlik ki sormayın. "Ulan ne tepki versem şimdi buna?" diye düşünmekten tepki bile veremiyorsun en başta.

Şimdi hepimiz bu yeni sürece alışmak için birbirimizi yokluyoruz. Küçük hamleler, ayak oyunları, ringin kenarına kaçmalar, sokulmalar vs. vs... Daha da yazacaklarım var ama "sürece zarar gelmesin(!)" diye şimdilik kalsın :) (okur mokur bizim deli fırtına)

nerdesiniz - 21

noreply@blogger.com (OiP) — Fri, 12 Apr 2013 10:06:00 +0000

kozmetik aşkı

noreply@blogger.com (OiP) — Wed, 03 Apr 2013 07:46:00 +0000

mega lüks proceler

noreply@blogger.com (OiP) — Tue, 02 Apr 2013 05:59:00 +0000