豚野郎 (บูตะยาโร่) แปลเป็นภาษาไทยได้ว่าไอ้ชาติหมู เป็นชื่อร้านข้าวหน้าหมูย่างถ่านเล็กๆ เจ้าหนึ่งแถวสถานีお茶の水 (โอชาโนะมิสึ) อันเป็นสาเหตุให้เพื่อนๆ ผมขนานนามร้านนี้ว่า “หมูเทพโอชา” ซึ่งย่อมาจากคำว่า “(ข้าวหน้า)หมู(อร่อย)เทพ(สถานี)โอชา(โนะมิสึ)” นั่นเอง

ด้วยตัวร้านที่มีขนาดเล็กมากพอให้คนเข้าไปได้เพียง 9 คน และร้านนั้นอยู่ชั้นสาม ทำให้เวลาไปที่ร้านนี้ออกจะต้องลุ้นซักนิดว่าจะมีคิวยาวขนาดไหน แต่โดยมากหากไปก่อนเที่ยงครึ่งในตอนกลางวัน หรือทุ่มครึ่งในตอนเย็นก็มักจะได้เข้าไปนั่งในร้านในเวลาไม่นานนัก

สำหรับการเลือกสั่งอาหารนั้นง่ายมากเพราะมีเมนูให้เลือกแค่ ข้าวหน้าหมูขนาดเล็ก กลาง ใหญ่ แต่ถ้าเป็นตอนเย็นอาจจะเลือกอัพเกรดเป็นชุดข้าวราดซุปได้อีกในราคาสองร้อยเยน

ข้าวหน้าหมูย่างถ่านของที่นี่จะใช้หมูสามชั้นหั่นชิ้นหนาพอสมควรยาวซักฟุตนึง เอาไปชุบน้ำซอสแล้วเอาไปย่างกับเตาถ่าน ดังนั้นรสหวานเค็มเข้มข้นของซอสก็จะอยู่ที่ผิว เนื้อในก็ยังคงความอร่อยแบบหมูย่างอยู่

แน่นอนว่าหมูสามชั้น เจอซอสหวานๆ กับข้าวชามโต ถึงจะอร่อยแค่ไหนก็คงไม่พ้นกับคำว่าเลี่ยน ดังนั้นการอัพเกรดเป็นข้าวราดซุปจึงเป็นทางออกที่น่าสนใจ เพราะตัวเซทซุปจะมาพร้อมกับซุปหนึ่งกา เครื่องเคียงเป็นต้นหอม สาหร่าย และวาซาบิ วิธีทานของทางร้านก็คือให้กินข้าวหนึ่งในสาม ใส่เครื่องเคียงแล้วทานต่ออีกหนึ่งในสาม แล้วเติมซุปลงไปก็จะได้ความอร่อยแบบไม่เลี่ยน ส่วนคำแนะนำของผมและเพื่อนคือ ควรทานหมูให้หมดหรือเหลือไว้ซักชิ้นสองชิ้นก่อนเติมชาเพราะความเข้มข้นของหมูจะลดลงจนหมดอร่อยได้

เมื่อทานเสร็จแล้วออกมาฝั่งตรงข้ามหน้าสถานีชินโอชาโนะมิสึมีร้านเชนขนมชื่อดังกินซ่าโคซี่คอร์เนอร์ ใครที่อยากทานขนมปิดท้ายก็ไปต่อร้านนี้ก็เป็นทางเรื่องที่น่าสนใจ

ระหว่างนั่งรถไปมหาลัยก็ได้เห็นรูปนี้จาก AllthingsD แล้วทำให้นึกถึงข่าวรายงานผลประกอบการไตรมาสแรกของ Apple ที่อ่านก่อนออกจากบ้านแฮะ

คุกกล่าวว่าปีที่ผ่านมาคงพิสูจนได้แล้วว่ามันเป็นปีของ iPad จริงๆ

สตีฟ จ๊อบส์นี่เมรพขริงๆ เลยแฮะ

แน่นอนว่าคำถามที่หลายคนอาจจะคิดขึ้นมาก็คือ ถ้าเกิดมีการออกกฏหมายในลักษณะที่ริดรอนสิทธิแบบนี้ขึ้นมาในเมืองไทย เราจะทำอะไรได้บ้าง เราถึงจะสามารถต่อต้านการออกกฏหมายในลักษณะนี้ได้?

ส่วนตัวแล้ว ผมไม่เชื่อว่าการประท้วงในรูปแบบนี้จะมีผลต่อการตัดสินใจของรัฐบาลไทย

สาเหตุหลักก็คือเราไม่มีเว็บไซต์ที่จะสร้าง Impact ในระดับที่วิกิพีเดีย หรือกูเกิลมีต่ออินเทอร์เน็ตโลก คิดง่ายๆ แค่ว่าถ้า SOPA เกิดขึ้นในไทย แล้วให้เว็บไซต์ใหญ่ของไทย 20 เว็บไม่เห็นด้วยกับกฏหมายนี้ เปลี่ยนหน้าแรกของเว็บเป็นสีดำทั้งหน้าเพื่อประกาศจุดยืน รัฐบาลจะทำยังไง ผมเชื่อว่า เจ้าของจะต้องโดน “ขอความร่วมมือ” ให้เอาประกาศออกอย่างไม่ต้องสงสัย ถ้าใครไม่ทำก็น่าจะต้องเตรียมตัวปิดบริษัทกันได้เลย

ไม่ว่าจะเป็นการเมืองไทยหรืออเมริกา ข่าวนี้อาจจะบอกว่าถึงเวลาแล้วที่เราจะต้องหาผู้แทนที่สามารถเข้าไปเป็นปากเป็นเสียงให้กับวงการไอที

เรื่องของเรื่องก็คือ กระแสเกาหลีในญี่ปุ่นตอนนี้ค่อนข้างมาแรงมาก ถึงขนาดวง Girl’s Generation ได้ขึ้นไปร้องเพลงในประกวดร้องเพลงขาวแดงในงานปีใหม่ที่ผ่านมาด้วย ยอดขายของนักร้องเกาหลีเองก็เรียกได้ว่าไม่น้อยหน้าศิลปินญี่ปุ่น ทีวีก็มีละครเกาหลีให้เห็นเนืองๆ เดินไปตามถนนก็เห็นป้ายโฆษณาติดอยู่เต็มไปหมด (ถึงจะไม่เท่า AKB47 ก็เหอะ) เอาเป็นว่าแรงมากแล้วกัน
แน่นอนว่ากระแสแรง คนที่ไม่ยอมรับหรือคิดต่างมันก็ต้องมากตามไปด้วย ก็เลยมีคนพยายามออกมาบอกว่าที่เห็นว่ากระแสแรงน่ะ มันไม่ใช่ความนิยมจริงๆ แต่เป็นเพียงสิ่งที่สื่อแสดงให้เราเห็นว่ามีคนนิยมเพื่อจุดกระแสต่อไป และเพื่อยืนยันความคิดนี้ ก็เลยไปถ่ายวิดีโอขึ้นมาเปรียบเทียบระหว่างงาน Thai Festival ที่จัดเมื่อปี 2010 กับงาน Korean Wave Festival 2012 ที่เพิ่งจัดไปเมื่อต้นปี

สื่อบางแห่งบอกว่างาน Korean Wave Fest มีคนเข้าร่วมถึงสองแสนคนแต่ดูจากรูปแล้วค่อนข้างไม่น่าเชื่อเท่าไหร่ เจ้าของวิดีโอให้เหตุผลว่าคนญี่ปุ่นจำนวนมากไม่ชอบเกาหลีด้วยหลายๆ สาเหตุ หนึ่งในนั้นก็คือเพราะจำนวนคดีอาชญากรรมที่เกิดขึ้นโดยคนเกาหลีในญี่ปุ่นนั้นเยอะมากเมื่อเทียบกับปัญหาที่เกิดขึ้นโดยคนไทย

ส่วนหนึ่งจริงๆ อาจจะเพราะอาหารเกาหลีสามารถหาทานในญี่ปุ่นได้ง่ายกว่าอาหารไทย บวกกับเป็นหยุดยาวสามวัน 7-9 มกราคม คนน่าจะหนีไปเที่ยวต่างจังหวัดกันเยอะ ผิดกับตอน Thai Fest ที่จัดช่วงสุดสัปดาห์ธรรมดา ที่คนไม่ได้ไปเที่ยวไหนกันด้วยล่ะมั้ง ผมเคยไปเดินงาน Thai Fest 2010 ช่วงกลางวันเหมือนกัน คนแน่นเหมือนในวิดีโอนี้เลย แต่ของปีนี้มีปัญหาหลายอย่าง สถานที่ก็เปลี่ยน แถมเปลี่ยนมาอยู่ตอนเดือนกันยา คนก็น้อยลงไม่ได้แน่นเหมือนในวิดีโอนี้เหมือนกัน

ถึงวิดีโอจะเป็นความจริง แต่เราก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ากระแสเกาหลีที่เห็นๆ อยู่มันก็แรงด้วยตัวมันเองอยู่แล้วส่วนหนึ่ง สื่อถึงได้เอาไปเล่นกันได้เยอะขนาดนี้ แค่วิดีโอแค่นี้ก็คงเอาไปตัดสินอะไรไม่ได้

Infographics หรือ Information Graphics เป็นวิธีการอย่างหนึ่งในการแสดงข้อมูลตัวเลขที่ซับซ้อนให้เป็นข้อมูลที่เข้าใจง่ายด้วยการใช้แผนภาพหรือรูปภาพ มุ่งเน้นให้ผู้ชมวิเคราะห์และเข้าใจข้อมูลได้อย่างรวดเร็ว เช่นเมื่อเร็วๆ นี้มีการเทียบขนาดองคชาตของผู้ชายเชื้อชาติต่างๆ ด้วยขนาดกล้วย เป็นต้น

แต่ว่าบางทีคนทำก็คงเข้าใจผิด คิดว่าเอาเลขมาแปะๆ ใส่รูปสวยๆ หน่อยก็เป็น Infographics แล้วล่ะไม่ใช่แค่ของไทยนะ ของต่างประเทศก็เห็นเยอะเหมือนกัน ส่วนข้างล่างนี่ถ้าทำเป็นกราฟวงกลมเปรียบเทียบให้เห็นง่ายๆ ก็น่าจะดีกว่านี้นะ

ที่มา: Blognone

ต่อไปจะเห็นอะไรโผล่มาจากทีวีอีกก็เป็นเรื่องที่น่าสนใจมิใช่น้อย

ถัดจากนั้นไม่นาน ความอยากก็ถูกตอบสนองเนื่องจากความเบื่อหน่ายอาหารในโรงอาหาร การเสาะหาร้านอร่อยรอบรั้วมหาลัยจึงเริ่มขึ้น ร้านเซนริกังนี้จึงกลายเป็นเป้าหมายแรกๆ ที่วางไว้ว่าจะต้องไปลองให้ได้ และเมื่อวันฤกษ์ดีมาถึงก็ชวนเพื่อนคนไทยไปกินด้วยกัน

วันแรกที่ไปกินนั้น ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรทั้งสิ้น เข้าไปปุ๊บกดเมนูยอดนิยมของร้าน “ราเม็งหมู” แล้วยื่นบัตรสั่งอาหารให้พนักงาน ตอนที่ยื่นให้นั้นตาก็เหลือบไปเห็นป้ายที่แปะบนข้างฝา เขียนว่า

“ราเมงชามปกติจะให้เส้น 300 กรัม แต่ถ้าคิดว่าเยอะเกิน จะขอให้ใส่น้อยหน่อยหรือใส่ครึ่งเดียวก็ได้”

ด้วยความคิดว่า ราเมงสามร้อยกรัมมันจะเยอะซักแค่ไหนเชียว ก็เลยตอบไปด้วยความมั่นใจว่า ขอแบบปกติ 300 กรัม หลังจากพนักงานของร้านลวกเส้นเสร็จก็จะถามเราว่า “จะใส่กระเทียมไหมครับ” และคำตอบของคำถามนี้ แม่งเป็นการตอบที่ไม่ตรงคำถามที่สุดในโลก

พนักงาน : เคาเตอร์เบอร์ x ราเมงหมู ขนาดปกติ จะใส่กระเทียมมั้ยครับ
เคาเตอร์เบอร์ x : ขอผัก คาราอาเกะ มันหมู เพิ่มเค็มครับ

พนักงาน : เคาเตอร์เบอร์ y ราเมงขนาดใหญ่ จะใส่กระเทียมมั้ยครับ
เคาเตอร์เบอร์ x : ขอผักเยอะๆ เพิ่มมันหมู ไม่ใส่กระเทียมครับ

พนักงาน : เคาเตอร์เบอร์ z ราเมงหมู ขนาดเล็ก จะใส่กระเทียมมั้ยครับ
เคาเตอร์เบอร์ x : เพิ่มมันหมู กับคาราอาเกะครับ

ใช่แล้วครับ ทุกคนแม่งไม่เคยตอบว่าใส่กระเทียมหรือไม่ใส่กระเทียม แต่จะบอกว่าอยากได้ทอปปิ้งอะไรเพิ่มบ้าง!!! ถ้าใครตอบแค่ว่า ใส่ครับ หรือ ไม่ใส่ครับ แปลว่าน่าจะเป็นพวกมากินครั้งแรกๆ พนักงานก็จะอึ้งไปเล็กน้อย แต่ก็ทำให้ตามคำสั่ง และแน่นอนว่าเข้าเมืองตาหลิ่วต้องหลิ่วตาตาม เห็นพนักงานต้องคอยมาถามทุกคน ก็เลยรู้สึกเกรงใจไม่อยากให้ต้องมาถามเรา กระผมแม่งเลยสั่งทอปปิ้งตั้งแต่เค้ายังไม่ลวกเส้นให้กันเลยทีเดียว!! พนักงานอึ้งกว่าคนที่ตอบใส่กระเทียมหรือไม่ใส่กระเทียมซะอีก

พอเค้ามาเสิร์ฟคนที่อึ้งกว่าดูเหมือนจะเป็นพวกเราที่เพิ่งเคยกินครั้งแรก เพราะสิ่งที่ถูกยกมานั้นไม่ใช่ราเมงธรรมดา แต่เป็นภูเขาผัก วางอยู่บนทะเลซุปที่อยู่ในกะละมัง ซึ่งราเมงแบบนี้เค้าเรียกว่า ราเมงจิโร่ เพราะร้านที่ขายราเมงแนวนี้ร้านแรกชื่อว่าจิโร่นั่นเอง

ราเมงชามยักษ์ที่เซนริกิง

จริงๆ แล้วด้วยรสชาติและความอร่อยของเครื่องปรุง ขอรับประกันเลยว่าราเมงร้านนี้อร่อยมาก โดยเฉพาะหมูที่ให้มานั้นอร่อยจนไม่สามารถหาความอร่อยแบบนี้ได้จากร้านไหนอีก คือหนามากแต่ไม่เหนียว แถมยังอร่อยนุ่มลิ้นสุดๆ ส่วนผักที่ถมอยู่ด้านบนก็ทำให้รู้สึกกินแล้วสดชื่นจนลืมไปว่ามันเป็นแค่ผักลวกธรรมดาๆ ส่วนเส้นที่ใช้ก็เป็นเส้นแบบหนาที่ช่วยให้ยังสามารถรับรู้ถึงความอร่อยของตัวเส้นได้แม้น้ำซุปจะมีรสเข้มข้นก็ตาม แถมเพราะความหนาจึงทำให้เวลากัดแล้วยังรู้สึกเด้งๆ ในปากนิดๆ แปลกไปจากถั่วงอกที่กรอบๆ อีกด้วย

แต่ปัญหาคือปริมาณ ทันทีที่กินไปครึ่งชาม ความอิ่มที่สั่งสมไว้จะแปรเปลี่ยนความอร่อยของราเมงชามยักษ์นี้ให้กลายเป็นความทรมาน ทุกครั้งที่คีบเส้นขึ้นมาจะรู้สึกเกิดแรงผลักมหาศาลเมื่อตะเกียบเข้าใกล้ปาก น้ำซุปรสเข้มในตอนแรกที่คอยช่วยเพิ่มรสชาติ กลับกลายเป็นน้ำที่อยากจะรีดออกจากเส้นเพราะไปเบียดบังพื้นที่ในกระเพาะอาหาร และด้วยธรรมเนียมของชาวญี่ปุ่นที่การกินเหลือนั้นหมายถึงการผิดมารยาทจะคอยทิ่มแทงเราทุกครั้งที่คิดอยากจะวางตะเกียบ และเมื่อกินจนสุดความสามารถแล้วก็ได้รับรู้ว่ากินจนท้องแตกตายแบบชูชกนั้นมันไม่ยากเลย

พอมาเชคดูในเน็ต หลายๆ คนให้คะแนนร้านนี้ไว้สูงมาก แถมยังมีข้อแนะนำคือให้ทานหมูไปบางส่วนก่อนที่จะเริ่มอิ่ม เพราะมิฉะนั้นอาจจะอิ่มเกินจนหมูก็ทานไม่ไหวก็ได้

หลังจากนั้นมา ก็ไม่เคยสั่งชามปกติเลยแม้แต่ครั้งเดียว

ใครคิดว่าบะหมี่จับกังที่เยาวราชให้ชามใหญ่แล้ว ลองมาเจอจิโร่หน่อยเป็นไง

โตไดช่วงอาทิตย์นี้เหลืองทั้งแคมปัสแล้ว

ก็แปลว่าผ่านมาปีนึงแล้วนับจากคราวนู้นที่ลงรูปใบไม้เหลืองที่โตได

จากกำหนดการสามปี ตอนนี้อยู่ญี่ปุ่นมาเลยครึ่งทางแล้ว

ถึงจะมีเรื่องราวมากมายเกิดขึ้นที่นี่ แต่เหมือนยังไม่ได้อะไรเท่าไหร่เลยแฮะ

for %%i in (1 2 3) do echo %%i