Eerstdaags weet ik of ik een ronde verder mag en of mensen mogen stemmen op mij. Spannend dus!

Uitreiking volgt op de HRM Night 2012 van 29 maart!

Waarom dan die leeftijdsgrens? Wel… omdat het netwerk impulsief ontstaan is met in het achterhoofd de droom van hoe de toekomst voor de publieke sector kan zijn. Een netwerk ontstaan voor en door jongeren die bij de overheid werken. En die rekening willen houden met de “war for talent”. Er komt een tekort aan jong geweld dat bij de overheid wil werken. Een tekort dat gecombineerd wordt met een grote uitstroom van “young potentials”. En… “young potentials”, daarmee bedoelt men in de literatuur… de min-35jarigen…

Het uitgangspunt was het volgende: Wat kunnen we als jonge ambtenaren zélf doen om daar een antwoord op te bieden? Waarom blijven we zelf eigenlijk bij de overheid? Wat trekt ons aan en waartegen botsen we? Wat kunnen we verbeteren om in de toekomst nog tevredener te zijn over ons werk?

Zijn wij dan echt een bende jonge snotneuzen die denken dat ze het beter kunnen? Helemaal niet! Wij willen enkel ideeën van de Y-generatie samenbrengen en ze SAMEN met de andere generaties tot een hoger level brengen. Ben je dus ouder dan 35? Spreek die Y-generatie aan en deel kennis met hen! Vernieuwende ideeën zijn géén alleenrecht van de jonge generatie. We zullen enkel door “kruisbestuiving” de samenleving van morgen vorm kunnen geven. Want samen weet je altijd meer dan alleen. Daarom organiseren we ook momenten om onze ideeën uit te wisselen, onze gedachten samen te leggen en de toekomst vorm te geven. Zo organiseerden op 8 december 2011, onze eerste ShaShaSha-sessie (Shake minds, Share ideas & Shape the future).

De ShaShaSha 2011 was uiteraard toegankelijk voor iedereen die interesse had – en gratis voor wie bij overheid werkt. Op naar ShaShaSha 2012? Met jou erbij?

Volg ons op twitter!

Maandenlang willigde Joke braafjes en geduldig alle verzoeken tot motivatie van haar aanvraag in. Ze diende met de glimlach de statuten van curieus vzw (neergelegd op 29/11/2005) in en gaf, nadat dit bevolen werd, persoonlijk toelichting bij de aanvraag op de cultuurraad van 12 oktober 2010.
Sinds vorige week is de kogel eindelijk door de kerk. curieus Aalter kreeg een nul op het rekest “in acht genomen dat aan de voorwaarde geen enkele binding tussen een vereniging en een politieke partij mag bestaan”.

Que? Op zijn minst een vreemde motivatie gezien twee enthousiaste leden uit het college van burgemeester en schepenen zélf een bestuursfunctie in een erkende vereniging opnemen.

Nochtans is het dit niet wat curieus het meest tegen de borst stoot. Wie in andere potten roert, houdt ons eigenlijk niet bezig. Dat het schepencollege in haar beslissing ons fijntjes verwijt dat onze werking niet openstaat voor “alle gezindheden en overtuigingen”, daarvan gaan onze haren rijzen.
Dat onze projecten en activiteiten openstaan voor iedereen is immers een basisprincipe in de missie van curieus (lees deze gerust na op www.curieus.be), en bijgevolg geen dode letter op papier. De schepenen waren dan ook allen welkom om het diverse publiek bij het succesvolle KLIK-project van curieus Aalter (september 2010) te aanschouwen.

Met ons mobiele KLIK-computerklasje leerden wij een ruim en verscheiden publiek kennismaken met de wondere wereld van het nieuwe web. Jong en oud, computerhelden en voorzichtig beginnende Facebookers, progressieve en conservatieve zielen, mannen en vrouwen… vonden in Aalter – tot spijt van wie het benijdt – allen de weg naar ons KLIK-klasje. Nét omwille van die diversiteit wilden we deze internetlessen aankondigen in het gemeentelijk infoblad TotAalter. Helaas, als niet-erkende socio-culturele vereniging bleek het taboe om educatieve en culturele activiteiten te promoten.

Omdat de erkenningsaanvraag toen reeds het voorwerp was van beschamend politiek getouwtrek en almaar uitgestelde beslissingen, nam het bestuur van curieus Aalter noodgedwongen haar toevlucht tot de lobby van hotel Orchidee.

Dat het schepencollege dergelijke educatieve activiteit pur sang als een politieke zet interpreteert, kunnen we alleen maar interpreteren als een zielige uiting van enkele paranoïde lokale politici. Graag wijzen wij er fijntjes op dat curieus met dit veelgeprezen KLIK-project één van de tien laureaten werd voor de prestigieuze E-Dinges awards. Met deze awards geeft de Vlaamse Overheid projecten en organisaties een bemoedigende schouderklop die zich willen engageren om de digitale kloof te dichten.

De cursussen die tijdens deze KLIK-week in Aalter aan bod kwamen (Facebook voor beginners en gevorderden, Kopen en verkopen op internet en informatie opzoeken op het net) werden trouwens onlangs gebundeld in een boek. Deze publicatie werd uitgegeven in samenwerking met onze cultuurvrienden van het Davidsfonds. Wij raden de Aalterse burgemeester en schepenen aan om dit boek, uitgegeven in samenwerking met Davidsfonds en te verkrijgen in de betere boekhandel, even door te nemen, en ons op eventuele politieke uitspattingen te wijzen. Bij eenvoudig beleefd verzoek zijn wij zelf bereid hen een gratis exemplaar te bezorgen.

In dezelfde reeks achterdochtige uitschuivers, noteren wij ook de verbanning naar het kasteel van Poeke voor de inzameling van super 8-filmpjes in het kader van “De Jacht op Super 8”. Opnieuw, dit succesvolle curieus-project (gesteund door de Nationale Loterij en Leader) kan je bezwaarlijk politiek strategisch noemen.

Wij kunnen het bij curieus alleen maar betreuren dat een democratische volkspartij als CD&V Aalter schrik heeft van een sterk en divers middenveld. Laat ons daarbij vooral niet vergeten dat de afwijzing van het Aalter uniek is. curieus erkent zélf 317 afdelingen (een afdeling wordt erkend door curieus als ze jaarlijks drie activiteiten organiseert, een bestuur en een eigen bankrekening heeft). Daarvan hebben iets meer dan 200 afdelingen een erkenningsaanvraag ingediend in hun eigen gemeente, verzoeken die tot op vandaag allemaal vlekkeloos werden ingewilligd. Burgemeester De Crem staat in het Vlaamse socip-culturele landschap wat eenzaam in het ijle te schreeuwen.

Ideologische discriminatie kan niet. Wij vrezen dat meneer de Crem vergeten is dat wij niet langer leven in het bekrompen verzuilde Vlaanderen van de twintigste eeuw. Een socio-cultureel middenveld kan alleen sterk zijn wanneer het ideologisch divers is. Daarom besliste curieus alvast om een klacht in te dienen bij de Cultuurpactcommissie. Deze commissie werd in het leven geroepen om elke de democratisering van de cultuursector te garanderen en elke ideologische discriminatie te bestrijden (bron: http://www.fov.be/spip.php?article629).

Uiteraard zijn wij bereid om op al uw vragen te beantwoorden.

Er was eens een boer die zo oud geworden was dat hij niet meer op het veld kon werken. Zittend in zijn veranda sleet hij zijn dagen. Zijn zoon, die de boerderij overgenomen had, zag zijn vader daar regelmatig zitten. “Hij is nu toch echt volkomen nutteloos geworden”, dacht de zoon bij zichzelf, “hij zit daar maar te niksen”. Op een dag raakte de zoon dan ook zo gefrustreerd dat hij een houten doodskist voor zijn vader timmerde. Hij sleepte de kist naar de veranda en gaf zijn vader het bevel om erin te stappen. Zonder enige commentaar gehoorzaamde de vader zijn zoon en klom hij in de kist. Nadat hij het deksel gesloten had, sleepte de zoon de kist naar een diepe klif.

Terwijl de zoon zijn bestemming naderde, hoorde hij echter een licht geklop op het deksel dat uit de kist kwam. Toen hij het deksel opende, zag hij daar zijn vader vredig naar hem op kijken. “Ik weet dat je mij van de klif in de zee wilt gooien, maar mag ik je nog iets suggereren voor je dat doet?” “Wat dan?”, antwoordde de zoon. “Gooi mij maar van die klif, als je dat graag wil”, zei de vader, “maar hou deze houten kist dan maar nog even bij. Je kinderen zouden ze ooit nodig kunnen hebben.” Dit oud zenboeddhistisch verhaal heeft waarschijnlijk evenveel onderliggende betekenissen als er mensen zijn, maar sta mij toe om een subjectieve gooi naar interpretatie te doen in het kader van de huidige situatie binnen CD&V.

Net als de vader in het verhaal sukkelde ontslagnemend CD&V-voorzitter Marianne Thyssen in een burn-out. Laat ons hopen dat ze in het Europees achterkamertje van de politiek die loutering waar ze zo naar snakt zal vinden. Al bestaat de kans dat Europa voor Marianne Thyssen een zeebodem wordt. Wie behoedt haar voor de vergetelheid?
Marianne Thyssen heeft tijdens de voorbije campagne haar partij niet uit de crisis kunnen leiden. Maar wie had dat wel kunnen doen? Yves Leterme kan men hier niet van enig gebrek aan vooruitziendheid beschuldigen: hij plaatste Marianne Thyssen, zich goed en wel bewust van de ravage die eraan kwam, zorgvuldig in de koppositie om zichzelf niet te moeten slachtofferen. Hij gaf haar ook dat laatste venijnige duwtje van de glazen klif en heeft daarmee haar politieke moord op zijn geweten.

Veel weerwerk heeft ze evenwel niet geboden, ze gooide ook zelf de handdoek in de ring. Nadat ze het ‘glazen plafond’ doorbrak door partijvoorzitter te worden en vervolgens kandidaat-premier, verzaakt ze met haar val in de glazen klif aan haar positie als rolmodel, voor vrouwen die zich aan haar voorbeeld optrokken om de stap naar een leidinggevende functie te zetten.

Hen zinkt de moed even in de schoenen: alweer een heldin minder. Het bilan voor Thyssen is evenwel niet helemaal negatief. We vergeten snel dat ze misschien geen campagnepartij kon leiden, maar met haar adjudant Kris Peeters zat ze wel een succesvolle (Vlaamse) regeringspartij voor. Ze had dus wel degelijk voldoende leiderschapspotentieel. Het zal hoogstwaarschijnlijk voor eens en voor altijd bij potentieel blijven.

Waar de term ‘glazen klif’ valt, valt overigens niet alleen de naam van Marianne Thyssen maar ook die van Caroline Gennez, de felgeplaagde voorzitter van de socialisten. Beledigingen, interne oppositie en slechte resultaten in haar wittebroodsweken ten spijt heeft Gennez standgehouden. Tijdens de voorbije verkiezingen wist ze het zetelverlies te beperken. Ze zette daarmee meteen ook de deur open naar een eervolle exit als minister. Misschien is het een goed teken voor de socialisten. Als er straks gewoon weer een man partijvoorzitter wordt, zou dat kunnen betekenen dat de sp.a stilaan uit het dal klautert waar ze al een paar jaar in ronddoolt. En misschien springt Pieter De Crem bij CD&V wel in het gat dat Marianne Thyssen achterliet. Uiteindelijk is Aalter voor hem toch te klein.

(screenshot van de website van De Standaard op 1/6/2010)

Komt het duwtje dat Marianne nog nodig had om van de glazen klif te vallen, uit eigen rangen? ‘t Zou alleszins zeer zielig zijn.