Σκέφτομαι, ... άρα υπάρχω.

Μετανάστευση χωρίς διαβατήριο

noreply@blogger.com (philos) — Mon, 16 Jan 2012 13:03:00 +0000

Δεν είναι δύσκολο κάποιος να θυμηθεί τις κουβέντες γονιών πριν 2 χρόνια σε παιδικά πάρτυ ακόμη και όταν σπάνια άνοιγε η κουβέντα για κάποια θέση εργασίας που είχε προταθεί. «Μα γιατί να τρέχεις τώρα στην Αραβία, που θα βρεις καλύτερα από Ελλάδα … μην ξεχάσεις να ζητήσεις μιάμιση φορά τα λεφτά που παίρνεις εδώ … το παιδί δεν μπορεί να αφήσει το σχολείο του στην μέση…»

Δεν ακουγόταν καν η λέξη μετανάστευση και ο μετανάστης ακόμη αφορούσε μόνο τους άλλους στο κέντρο της πόλης…

Και θυμάμαι συχνά πυκνά τούτο τον καιρό την δικιά μου απόκριση, όταν ήρθε η ώρα να πρωτοπιάσω δουλειά πριν χρόνια, που μου προσφέρθηκε η δυνατότητα να πάω Αραβία και να βγάλω πολύ περισσότερα από τον αρχικό μισθό ενός μηχανικού στην Ελλάδα: "Αν ήθελα να πάω να βγάλω γρήγορα λεφτά θα πήγαινα ναυτικός από τα 20 και δεν θα σπούδαζα τόσα χρόνια..."

Έμεινα Ελλάδα.

Έκανα οικογένεια και τώρα έχω δύο παιδιά.

Και πέρσι μου ξαναπροσφέρθηκε δουλειά στην Αραβική Χερσόνησο, και για πρώτη φορά το διαπραγματεύτηκα, για ένα συμβόλαιο μερικών ετών που θα ερχόμουν Ελλάδα για ένα μήνα το χρόνο μόνο... ενώ όλο τον υπόλοιπο καιρό σε ένα campus και μεταφορά στο εργοτάξιο στην έρημο κάθε μέρα…

Αξίζει τέτοια ζωή;

Ας μην κρυβόμαστε. Μια ζωή στο εξωτερικό είναι δύσκολη ανεξάρτητα προορισμού. Πάντα ήταν, πάντα θα είναι. Αλλά πολλοί την ακολούθησαν κατά καιρούς. Για οικονομικούς λόγους. Και οι περισσότεροι επέστρεψαν, δεν μετανάστευσαν μόνιμα και μαζί τους έφεραν και εμπειρίες μοναδικές. Γιατί κάθε επαφή με ξένους πολιτισμούς, νοοτροπίες, κουλτούρες μόνο θετικό αντίκτυπο μπορεί να έχει.

Και ‘γω θα πήγαινα να ζήσω σήμερα είτε Αμερική είτε Αραβία χωρίς να χρειαστώ και πολύ να πείσω τον εαυτό μου ή την οικογένειά μου. Ότι επιχειρήματα και να πω προς αυτή την κατεύθυνση θα τα έχουν επαναλάβει πολλοί πριν από μένα, θα τα έχει επιβάλει το ένστικτο της αυτοσυντήρησης.

Αλλά γιατί δεν πήγα πέρσι; Γιατί δεν έχω φύγει ακόμη;

Almonds by Vassilis Online

Γιατί εκτός από μια σίγουρη λύση πάντα ήμουν πεπεισμένος ότι υπάρχουν και άλλες λύσεις. Μια καλύτερη λύση. Και στην προκειμένη περίπτωση υπάρχουν καλύτερες λύσεις που μπορεί να αφορούν ακόμη και ανθρώπους που έχουν λιγότερα εφόδια από εμένα (εκπαίδευση, περιζήτητη ειδικότητα, εμπειρία, προσαρμοστικότητα, υγεία κλπ);

Ανθρώπους που θα αναζητήσουν στέγη και δουλειά σε μια Ευρώπη και Αμερική γεμάτες ήδη εδώ και χρόνια με λαούς από όλο τον κόσμο, όπου ακόμη και η εργασία σε ένα εργοστάσιο, σε ένα πλυσταριό εστιατορίου ή στο τιμόνι ενός ταξί θα μπορεί να θεωρηθεί ως εύνοια της τύχης.

Δεν πρέπει να υποτιμούμε τις προοπτικές για το ναδίρ της κρίσης. Αλλά ούτε να πανικοβαλλόμαστε από την άλλη. Προετοιμασμένοι πρέπει να είμαστε.

Η πραγματικότητα κρύβει μια σκληρή αλήθεια.

Όσοι έχουν τα προαναφερόμενα εφόδια πάντα θα βρίσκουν καλύτερες δουλειές αν και δυσκολότερα σε μια δύσκολη περίοδο οικονομικής κρίσης. Οι υπόλοιποι θα περάσουν ακόμη δυσκολότερα στο εξωτερικό.

Γιατί τότε εξωτερικό;

Έχουμε σκεφτεί ότι αντί κάποιος να αντικρίζει μες το χειμώνα κάθε πρωί το συννεφιασμένο Μάντσεστερ ή Ντόρτμουντ, θα ένιωθε πολύ πιο όμορφα να αντικρίζει την ανεμοδαρμένη Νάξο ή τις οροσειρές της Πίνδου;

Αν είναι μηχανικός θα μπορούσε να πάει εκεί και στήσει ένα γραφείο μελετών βιομηχανικών ή εκτιμήσεων που να πουλάει υπηρεσίες σε όλο τον κόσμο μέσω internet;

Αν είναι γιατρός να ανοίξει ιατρείο για τους κατοίκους 2-3 χωριών, με τα μηχανήματα που θα είχε και στην Αθήνα;

Αν είναι ένας απλός υπάλληλος να στήσει μια μικρή επιχείριση μέσω διαδικτύου στο παλιό σπίτι του παππού. Ένα site, ένα e-shop, ή μια υπηρεσία διαδικτυακή. Ένας designer ή ένας developer μπορούν να εγκατασταθούν σε ένα μικρό χωριό ή νησί αλλά και ένας εκδότης ή ένας συγγραφέας.

Μια δασκάλα, ένας καθηγητής πληροφορικής, μια νηπιαγωγός.

Να συμπαρασύρουν παλιούς φίλους, να συνδιαλεχθούν με νέους φίλους με ίδιες ιδέες να οραματιστούν για τον τόπο τους και να κάνουν ένα νέο ξεκίνημα. Παραδείγματα υπάρχουν… Ξεκίνησαν και άλλοι. Σαν τον Δημήτρη Τσουκαλά στην Ανάβρα Μαγνησίας, εκείνο το εγκαταλελειμμένο χωριό βοσκών που αναγεννήθηκε, γιατί μερικοί λίγοι άνθρωποι απλά πίστεψαν σε ένα μικρό χωριό και δούλεψαν σκληρά απέναντι σε προκαταλήψεις και τυποποιημένες σκέψεις.

Παραδοσιακά προϊόντα, τουρισμός με νέες διαστάσεις όπως την οικολογία, την γαστρονομία, την μαγειρική, την κοινωνική προσφορά.

Μικρές βιολογικές φάρμες. Νέες καλλιέργειες.

Ενέργεια.

Αναστήλωση παλιών σπιτιών και βιομηχανιών και προσέλκυση νέων ανθρώπων για να ζήσουν μια νέα ζωή, με κεντρικό παράγοντα μια άλλη πιο ανθρώπινη ποιότητα ζωής αλλά πάντα σε ανοιχτή σύνδεση με όλο τον κόσμο.

Σήμερα δε δικτυωνόμαστε μόνο παγκόσμια, πλέον πουλάμε παγκόσμια!

Άνθρωποι διατεθειμένοι να παίξουν τον ρόλο ενός atenistas για το χωριό τους κάθε Σαββατοκύριακο, όχι μόνο για να ανακτήσουν την χαμένη τους αντίληψη για την κοινότητα και την κοινωνία αλλά και για να «πουλήσουν» καλύτερα τον τόπο τους.

Τα παιδιά μας να παίζουν όλο το χρόνο όπως το καλοκαίρι εκείνα τα πιο τυχερά που έχουν ένα σπίτι και παππούδες σε χωριά. Χωρίς το φόβο να τους λείψει η εκπαίδευση και τα απαραίτητα εργαλεία.

Ιθάκη του Spiros Vathis

Να γίνουμε και πάλι όμορφοι. Όμορφοι ως τόπος, ως χώρα, ως άνθρωποι. Η ομορφιά προσελκύει. Προσελκύει πλούτο, άλλους όμορφους ανθρώπους, ιδέες. Γεννάει τον έρωτα και την δημιουργία.

Οι καλύτερες ιδέες ακόμη δεν έχουν ακόμη αναπαραχθεί. Λύσεις αμέτρητες περιμένουν υλοποίηση. Αφοσίωση. Ξενύχτι. Σκληρή δουλειά.

Να ανακαλύψουμε και πάλι την απέραντη χαρά του να φωνάζεις ΕΥΡΗΚΑ… ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΑ… ΠΑΡΗΓΑΓΑ

Να ακούσουμε ΕΠΑΙΝΟΥΣ και να διαδώσουμε το παράδειγμά μας.

Θα μπορούσα να κλείσω το κείμενο εδώ. Πλημμυρισμένοι όπως είμαστε από θετικά συναισθήματα. Αλλά όλα αυτά απαιτούν μια μικρή αλλά σημαντικότατη προϋπόθεση!

Ελευθερία. Μια αληθινή ελευθερία να δημιουργήσουμε, αφού θα έχουμε κόψει κάθε ομφάλιο λώρο με τις παλιές μας συνήθειες για χρηματοδοτήσεις και επιδόματα από το πτωχό μας πλέον κράτος.

Μια ελευθερία που μεταφράζεται ως απουσία εμποδίων κάθε μορφής… φορολογικά, γραφειοκρατικά, διαφθοράς…

Δεν ξεχνάμε ποτέ πια… η ζωή εκτός από όμορφη είναι σκληρή.

Μπορεί να μας λείψει η Ελλάδα, ο ήλιος, η θάλασσα, οι παρέες, το ουζάκι, ο φραπές, οι μυρωδιές και οι γεύσεις αυτού του τόπου…

Αλλά για όλα αυτά δεν θα κλάψουμε όπως θα κλαίγαμε για ένα νεανικό έρωτα. Σήμερα με οικογένειες και υποχρεώσεις δεν έχουμε χρόνο να κλάψουμε, να νοσταλγήσουμε.

Όσοι είμαστε διατεθειμένοι να παλέψουμε, να δουλέψουμε σκληρά σε ξένο περιβάλλον, θα το επιδιώξουμε αν έχουμε εξαντλήσει κάθε άλλη ευκαιρία να μείνουμε Ελλάδα. Και τότε πάλι θα φύγουμε γιατί θα έχουμε πείσει τον εαυτό μας ότι θα νιώσουμε πιο ελεύθεροι έξω από ότι στην χώρα μας.

Ο ελεύθερος Έλληνας δεν έχει να φοβηθεί τίποτε, όπου και να πάει.

Μακάρι όμως να νιώσουμε ελεύθεροι και πάλι στην χώρα μας.

Και τότε οι καλύτεροι θα κάνουμε καλύτερη και την Ελλάδα!

...

υγ.Το παραπάνω κείμενο δημοσιεύτηκε στο φετινό Ημερολόγιο των εκπαιδευτηρίων Δούκα με τίτλο «Εδώ ή αλλού; Το δίλημμα της επιλογής», και το οποίο είχε ως θέμα ένα πολύ επίκαιρο ερώτημα: Να παραμείνουμε ΕΔΩ ή να αναζητήσουμε την τύχη μας ΑΛΛΟΥ;

Οι υπεύθυνοι των Εκπαιδευτηρίων Δούκα μου ζητήσαν πριν απο μερικούς μήνες και ένα κείμενο με την δική μου τοποθέτηση πάνω στο συγκεκριμένο θέμα. Η αλήθεια είναι ότι παιδεύτηκα πολύ μέχρι να καταλήξω στο περιεχόμενο, στην μορφή και στο τελικό συμπέρασμα που θα ήθελα να βγει. Είναι δύσκολο το ερώτημα και δεν έχει εύκολη απάντηση χωρίς όρους και προϋποθέσεις...

Θέλω και πάλι να ευχαριστήσω τους υπεύθυνους των Εκπαιδευτηρίων και όσους με πρότειναν να συμμετάσχω και γω με την τοποθέτησή μου δίπλα σε τοποθετήσεις ανθρώπων πολλών εκ των οποίων τους εκτιμούσα ήδη ιδιαίτερα αλλά και άλλων όχι τόσο επώνυμων ανθρώπων των οποίων όμως τα κείμενα με προβληματίσανε θετικά και μου διευρύναν την σκέψη.

Όλα τα κείμενα μπορείτε να τα διαβάσετε ή να τα κατεβάσετε από εδώ και φυσικά την προσωπική τοποθέτηση της Άσπας από την ομάδα Μαμά…δες, Μπαμπά…δες που έχουμε δημιουργήσει μπορείτε να την διαβάσετε στο προσωπικό της blog.

ΣΚ is over?

noreply@blogger.com (philos) — Sun, 15 Jan 2012 22:43:00 +0000

Ήθελα να μπω στο ΣΚ μόνο με την σκέψη της Τρίτης... αλλά τελικά μπήκα και με την σκέψη της Δευτέρας σε δύο επίπεδα.

Ξεκίνησαμε οι μαμά...δες μπαμπα...δες με ένα meeting ή μάλλον την τελευταία εβδομάδα αυτό το meeting φαίνεται να είναι ατελείωτο από την ώρα που μπαίνω σπίτι. Πολλές σκέψεις, προβληματισμοί και κυρίως προβλήματα που θέλουν άμεσα λύση!
Σάββατο πρωί όμως και το σπίτι γέμισε φωνές, γέλια, αταξίες, πίτσες και lego παντού!
Και νέες γνωριμίες, κοινοί γνωστοί, ωραίες συζητήσεις. νέες φιλίες; I hope so!
Και 5 λεπτά διάλειμμα και παλιοι καλοί, αγαπημένοι φίλοι. Και μαγειρική, και μουσική και κρασί.

Ριζότο μανιτάρια, φιλετάκια και... τηγανιτέ γλυκοπατάτες! 5 μπουκάλια! 5 υπέροχες γεύσεις για όλους μας!
Α και γλυκά... πολλά!
Και trivial και ξημέρωμα... και φάπες (μόνο εγώ εισέπραξα!)

Ξημέρωσε και πάλι με το μικρό ζουζουνι στο κρεβάτι, λίγες φωνές και βουρ για πειράματα!
Απλά υπέροχα.
Κι ενθουσιάζεσαι να βλέπεις νέα παιδιά με όραμα...

"Είναι υπέροχο να κάνεις το χόμπυ σου δουλειά σου"

Και παγωνιά, και πάλι πίτσα, και πάλι πολλές χαρούμενες φάτσες, καφές και ωραίες φωτογραφίες!

Σπιτι. Βραδινές κυριακάτικες ρουτίνες, άνασκόπηση, προγραμματισμός... κι ένα δημοσιευμα!
Μια μικρή αλλά τόσο όμορφη αναγνώριση.
Και likes από φίλους.
Και ανάρτηση...

Νιώθω οι μπαταρίες να γεμίσαν. Αντλώ αισιοδοξία σε μια εποχή που είναι απαγορευμένη.
Πρέπει να συνεχίσω. Να συνεχίσουμε.
Ώρα για μερικές σελίδες Κεν Ρόμπινσον!

it was one of those weekends... I love mostly!

Ζωή στην γη

noreply@blogger.com (philos) — Sat, 14 Jan 2012 12:42:00 +0000

Θα ξεκινήσω ανάποδα.
"Αυτό το κείμενο είναι γραμμένο για το διαδικτυακό αφιέρωμα με θέμα "ζωή στη γη" και έμπνευση τον @moloch82 " ήταν η συμφωνία μεταξύ πολλών ακόμη @ από το twitter που με ένα απλό dm μια στιγμή μες την εβδομάδα έτσι απλά είπανε να γράψουν όλοι ταυτόχρονα στα blogs τους μερικές γραμμές για ένα ακόμη @ που παρακολουθούν στο timeline τους.
Τον @moloch82 τον γνώρισα διαδικτυακά πριν πολύ καιρό (σε δεδομένα διαδικτυακού χρόνου) μέσα από τα blogs. Μου έκανε σχόλια στο blog, ενίοτε και γω στο δικό του. Κωνσταντινουπολίτης δεν ήθελα και πολύ να τον συμπαθήσω και να τον διαβάζω συστηματικά. Αυτά τα μικρά, απλά ποστ στα οποία όμως πάντα διακρίνονταν για τον αυθορμητισμό των σκέψεών του και την καταγραφή των συναισθημάτων του.
Μετά ήρθε το twitter.
Και ήταν και είναι κι εκεί. Ανάμεσα σε χιλιάδες άλλους followers
Και συνέχισε να είναι αυθεντικός. Και ξεχώρισε κατευθείαν, και από την αρχή!

Και μετά από λίγο διάστημα ξαφνικά και απροειδοποίητα η ζωή τον κάλεσε να δώσει τον δικό του πόλεμο.
Έτσι είναι η ζωή στην γή. Το ξέρουμε πάντα αλλά και πάντα όταν έρχεται εκείνη η ώρα να δώσουμε τον δικό μας πόλεμο για να παραμείνουμε στη γή, παγώνουμε στην αρχή, φοβόμαστε, θυμώνουμε.
O @Moloch82 δεν έκρυψε σε καμία φάση τα συναισθήματά του για τον αγώνα του με τον καρκίνο από τις αρχές του 2010.
Δεν έκρυψε ποτέ ότι θέλει να ζήσει. Θέλει να βγει νικητής. Δεν έκρυψε ποτέ τις πληγές του, τον πόνο της αρρώστιας.
Μοιράστηκε. Για αυτό είμαστε στα κοινωνικά δίκτυα. Για να μοιραζόμαστε αυτό που είμαστε, τους αληθινούς φόβους μας, τις αγωνίες μας, τις σκέψεις μας. Μιλάμε δεν κρυβόμαστε. Αγκαλιαζόμαστε.

via klearchos

Εκεί θέλω να καταλήξω. Τα @, τα avatar, τα status μας, τα dm μας δεν είναι virtual.
Είμαστε εμείς. Και οσο πιο αυθεντικά αντιπροσωπεύουν τον εαυτό μας, τα συναισθήματα μας, τις σκέψεις μας για τους άλλους, τόσο πιο κοντά στην αληθινή ζωή είναι.
Στην ζωή στην γη.
Η ζωή στην γη πλέον έχει ψηφιακό αποτύπωμα για εκατομμύρια ανθρώπους.
Όσο πιο αληθινό είναι αυτό το αποτύπωμα τόσο μεγαλύτερη αξία παίρνει η ζωή ανεξάρτητα από πόσο αυτή θα διαρκέσει για τον καθένα μας.

Και μέσα μου πάντα πίστευα ότι μπορούμε να τον ξεγελάσουμε τον θάνατο, ζώντας έντονα, περιφρονώντας τον.
Η ζωή μόνο δεν θέλει την περιφρονησή μας.

Για αυτό και κάθε tweet του Απόστολου, δείχνει την αγάπη του για την ζωή. Ότι δεν την περιφρόνησε ποτέ. Ούτε και τώρα που νοσταλγεί τα ταξίδια του, τις μαγειρικές, τις μυρωδιές, την αγκαλιά της αγαπημένης του κοπέλας, τα όνειρά του για το μέλλον.

Σε κάθε σου tweet Απόστολε παίρνω δύναμη περισσότερη από όση θα μπορούσα να σου δώσω. Και ζω...χωρίς να περιφρονώ και να γκρινιάζω όσο το δυνατό λιγότερο για μικρές καθημερινές δυσκολίες.
Σε ευχαριστώ!

O Ρεξ και τα ... κόκκαλά του!

noreply@blogger.com (philos) — Sat, 17 Dec 2011 22:30:00 +0000

Πριν λίγο ήρθε ο μικρός και μου χάρισε 2 ζωγραφιές του. Ο μικρός δεν ζωγραφίζει συχνά αλλά και όταν το κάνει συνήθως είναι ακόμη μουτζούρες και τώρα μόλις τον τελευταίο μήνα αρχίζουμε και μεις και διακρίνουμε κάποια σχήματα που έχουν αναλογία με το θέμα που μας λέει ότι απεικόνισε!

"Μπαμπά... αυτός εδώ είναι ένας δεινόσαυρος, ο ρεξ είναι... είναι τυρανόσαυρος ...

και από εδώ (δείχνοντας μου την δεύτερη ζωγραφιά στην πίσω πλευρά της σελίδας) ...είναι τα κόκκαλα!
Ποια κόκκαλα;
Τα κοκκαλα του δεινοσαυρου..."

Το διηγήθηκα στην γυναίκα μου και εκείνη μου εξήγησε ότι εννούσε τα κόκκαλα που είχαν οι κούκλες-ρομποτ των δεινοσαύρων στην έκθεση του mall που επισκεφθήκαμε πριν 10 ημέρες και ότι της εξήγησε ότι δεν ήταν ολόκληρος ο τυρανόσαυρος γιατί ήταν πολύ μεγάλος και δεν χώραγε στο mall!

Και για όσους δεν έχουν πάει να δούνε την έκθεση των δεινοσαύρων στο mall, να πούμε ότι οι δεινόσαυροι στην αρχή της έκθεσης δείχνανε και μία τομή του κεφαλιού τους προκειμένου να φαίνονται και τα κόκκαλά τους!

Εννοείται ότι απαντήσαμε επί τόπου την απορία των μικρών για ποιο λόγο αποτυπώσαν έτσι τους δεινόσαυρους στην έκθεση.
Αυτό που δεν είπαμε είναι ότι ο τυραννόσαυρος είναι πολύ μεγάλος και δεν χώραγε στο Mall.

O μεγάλος ήδη εξέφρασε την επιθυμία του να ξαναπάει γιατί δεν πρόλαβε να παίξει αρκετά με τα παιχνίδια που είχε εκεί.
Μία εβδομάδα λοιπόν από την επίσκεψή μας στην έκθεση δεινοσαύρων στο mall, τα παιδιά ακόμη την σκέφτονται έντονα, θέλουν να ξαναπάνε και δείχνουν να αφομοιώσαν κάποιες πτυχές για τους δεινόσαυρους... όπως το τεράστιο μέγεθός τους.

Και σίγουρα θα τους ξαναπάμε. Και μην γκρινιάξει κανένας για την τιμή, Είναι μια έκθεση που αν πηγαίναμε Λονδίνο θα τους πηγαίναμε οπωσδήποτε.
Και αν τα 9€ ακούγονται πολλά μπορούμε να τον πάμε και καθημερινή που έχει 5€. Όπως θα τον πάμε και σε άλλα μουσεία και σε θέατρα στις παραστάσεις που θα επιλέξουμε και ας κοστίζουν ακόμη πιο ακριβά.
Άλλωστε τα μόνα έξοδα που κάνουμε πλέον εκτός των βασικών είναι για την εκπαίδευση των παιδιών σε κάθε επίπεδο. Όσο αντέχουμε τόσο θα επενδύουμε στην εκπαίδευση των παιδιών μας... η μόνη σίγουρη επένδυση που μας απέμεινε.

Μαντέψατε την παρέα μας;

Ο Γιώργος και η Εβίτα σχεδιάσαν και από ένα αποτύπωμα!

Για το Χατζηκυριάκειο...

noreply@blogger.com (philos) — Wed, 14 Dec 2011 13:10:00 +0000

Πριν μερικούς μήνες ένα κυριακάτικο πρωινό σε ένα διάλειμμα διαφημίσεων είδα τον Γιώργο να κοιτάζει παραξενεμένος μια διαφήμιση με πολλά περίεργα οπτικά εφφέ που στο τέλος ρώταγε "Πες μας και συ τι θα ήθελες να κάνεις για να γίνει ο κόσμος μας καλύτερος"
Τον είδα που κόλλησε και τον ξαναρώτησα το ίδιο πράγμα...
Ο Γιώργος δεν απάντησε...μετά από λίγο άρχισε να λέει κάτι για παιχνίδια και ρομποτς... και σηκώθηκε με παιχνιδιάρικο και χορευτικό ύφος να πάει στο δωμάτιο του να παίξει...

Λογικό. Τι σημαίνει για τον Γιώργο σήμερα ένας καλύτερος κόσμος;
Ένα παιδί που δεν έχει γνωρίσει πόλεμο ή φτώχεια, που έχει δεκάδες παιχνίδια, δικό του δωμάτιο, διακοπές κάθε χρόνο, βόλτες, πάρτυ, παιδότοπους, γιατρούς και νοσοκομεία στα δύσκολα... που έχει τους γονείς του και δεκάδες φίλους και συγγενείς να του δείχνουν την αγάπη τους.

Δεν είχα φανταστεί ότι μετά από λίγο διάστημα και συγκεκριμένα πριν 3 εβδομάδες μετά από πρόσκληση - παρότρυνση περισσότερο μιας και ήταν ανοιχτή για όλους - ενός διαδικτυακού μου φίλου θα πήγαινα στην ενέργεια της Cosmote που προήλθε από εκείνη την διαφήμιση που βλέπαμε μαζί με τον Γιώργο.

Για να είμαι ειλικρινής είχα και γω ξεχάσει ακριβώς το θέμα της ενέργειας και περισσότερο πήγα από περιέργεια να δούνε οι μικροί μια εκδήλωση για παιδιά που θα είχε κάμερες, κόσμο και φυσικά παιχνίδι! Ήτανε γνωστό ήδη από την ιστοσελίδα της Cosmote ότι θα στήνανε ένα τεράστιο επιδαπέδιο pacman όπου θα τρέχανε παιδιά μέσα!

Έτσι Κυριακή πρωί εμφανίστηκα στο γήπεδο του Πανελληνίου αγκαλιά (σχεδόν) με δύο παιδιά.

Παρόλη την πολύ ευγενική και χαμογελαστή εξυπηρέτηση στην είσοδο, οι μικροί φάνηκαν διστακτικοί με το που μπήκαμε στο κλειστό γήπεδο. Τα παιχνίδια, τα face painting, οι ζωγραφιές, τα ηλεκτρονικά παιχνίδια δεν φάνηκε να τα συγκινούν μπροστά στην πίστα του πακμαν!

Το προσωπικό από τα δελφινάκια έκανε το θαύμα και συγκεκριμένα ένας φοιτητής του πολυτεχνείου και κατάφερε με την καλή του διάθεση να τα προσελκύσει σε ένα τραπέζι με Lego και να τα αποσπάσει για λίγο από το παντελόνι και την αγκαλιά μου!

Όλη εκείνη την ώρα πολύς κόσμος τριγύρω μας, διοργανωτές, καμεραμάν, μπουμαν (έμαθα και στους μικρούς τι δουλειά κάνει!) αλλά και πολλά πολλά παιδιά....

Πολλά παιδιά με γονείς, αλλά ακόμη περισσότερα χωρίς γονείς.

Φαντάστηκα ότι θα ήταν από την γύρω περιοχή της Κυψέλης μιας και τα περισσότερα παιδιά είχαν σοκολατί χρώμα (όπως ακόμη επιμένουν να αποκαλούν τους ανθρώπους με μαύρο χρώμα οι γιοι μου) αλλά και πολλά παιδιά με πολύ ανοιχτό χρώμα και καταγάλανα ματια.

Όταν μετά από ώρα έφτασε η ώρα να καθίσουμε στις εξέδρες και να παρακολουθήσουμε το παιχνίδι των παιδιών συνειδητοποίησα ότι όλα αυτά τα παιδιά καθισαν μαζί....

Το παιχνίδι ξεκίνησε, οι μικροί κοιτούσαν καθηλωμένοι από τον κόσμο, την φασαρία, τα συνθηματα που φωνάζαν οι ανιματέρ, από τον Ζαραλίκο και φυσικά από τα παιδιά που ήταν ντυμένα πακμαν και κυνηγιόντουσαν στο κέντρο της πίστας!

Κάπου εκεί στο τέλος και πάνω που είχανε αρχίσει και οι δικοί μου να κουράζονται ο ανιματέρ ξεσήκωνε τα παιδιά δίπλα μας να φωνάξουν Χατζηκυριάκειο...

Όλοι μες το στάδιο, τα πολύχρωμα παιδιά, οι γονείς μπροστά μας, οι γιοι μου φωνάζανε Χατζηκυριάκειο, Χατζηκυριάκειο...

Τότε με ρώτησε και ο μεγάλος τι σημαίνει αυτό...

Του εξήγησα για τα ορφανά παιδιά που φιλοξενεί το Χατζηκυριάκειο, ότι τα λεφτά από την εκδήλωση θα πηγαίνανε σε αυτά τα παιδιά, που δεν έχουν ούτε τόσα παιχνίδια όσα εμείς, ούτε ρούχα πολλά, ούτε δικά τους ξεχωριστά δωμάτια το καθένα... που δεν έχουν γονείς!

Φύγαμε, βγάλαμε φωτογραφίες όπως τα υπόλοιπα παιδιά, πήραμε τα αναμνηστικά μας και ένα δωράκι. Ο μεγάλος ανοίγοντας το δικό του δώρο, απογοητέυτηκε γιατί το είχε ήδη. Ήθελε να το αλλάξουμε. Του εξήγησα αλλά μου πήρε ώρα... Του είπα να το πάμε πίσω σε εκείνα τα παιδιά που δεν έχουν πολλά παιχνίδια, αλλά ήθελε μόνο με τον όρο να του πάρω άλλο...

Δεν μπορεί ακόμη να καταλάβει.

Δεν προσπάθησα άλλο εκείνη την ημέρα. Κάποια στιγμή θα καταλάβει. Γιατί προσπαθώ όσο μπορώ να μην γυρίζω κεφάλι σε όσα συμβαίνουν γύρω μας. Σε όσα πρόκειται να συμβουν.

Και μπορεί να ακούγεται σαν διαφήμιση, αλλά αξίζει ένα μεγάλο μπράβο στους ανθρώπους της Cosmote που δουλέψαν εθελοντικά σε μεγάλο βαθμό όπως φαίνεται και στο βιντεάκι για να στηθεί ια τέτοια εκδήλωση, που κάνανε 5 διαφημίσεις λιγότερες στην τηλεόραση για να δώσουν ένα ποσό σε συνανθρώπους μας, να κάνουν παιδιά να χαμογελάσουν...

.... να κάνουν και μένα να συνειδητοποιήσω πως η ευτυχία μου βρίσκεται κάθε βράδυ εκεί που πηγαίνω να σκεπάσω τους γιους μου και να τους δώσω το τελευταίο φιλί της ημέρας!

Slow river!

noreply@blogger.com (philos) — Sat, 10 Dec 2011 17:31:00 +0000

Στο αυτοκίνητο... η κουβέντα του Γιώργου με τη μαμά του κάποια στιγμή το έφερε στο θέμα ότι η μία δασκάλα του είναι "πολύ αδύνατη....η πιο αδύνατη στο σχολείο και η άλλη όχι και τόσο... αλλά είναι η πιο γλυκιά!"

Μου έκανε εντύπωση που ο γιος μου τον οποίο δεν είχα ακούσει ποτέ να εκφραστεί ανοιχτά για άνθρωπο στη ζωή του, ξαφνικά άρχισε να παρατηρεί και να κρίνει τέτοιες λεπτομέρειες... γιατί για να λέει σε όλο το σχολείο... σημαίνει ότι έχει παρατηρήσει... όλο το σχολείο!
Η ερώτηση μου βγήκε αβίαστα... σωστό λάθος... δεν ξέρω:

- Και τελικά Γιώργο ποια είναι η πιο όμορφη δασκάλα;
- Από την δική μας τάξη ή και από την Δευτέρα;
- Και από τις δύο...
- ......... Η δασκάλα του Α2 και αυτή του Β1.

... αποκρίθηκε ο γιος μου με ύφος ήρεμο, σοβαρό, αυστηρό και προπάντων... απόλυτο!

Σήμερα και αν εΞεπλάγην...

εΞεπλάγην!

noreply@blogger.com (philos) — Fri, 09 Dec 2011 20:10:00 +0000

Όταν είσαι γονιός πρέπει να είσαι και συ προετοιμασμένος ότι πολλές φορές το παιδί σου μπορεί να σκέφτεται λίγο διαφορετικά από τα υπόλοιπα...

Έτσι όταν όλα τα παιδιά σχεδιάζουν το σχολείο τους και σχεδιάζουν χαρούμενα παιδιά, προσόψεις, ουρανούς, ήλιους, σχολικά....

το δικό σου παιδί, μπορεί να σχεδιάζει την κάτοψη όλου του σχολικού συγκροτήματος!!!

ή όταν η δασκάλα ζητάει να ζωγραφίσεις μία λέξη από Ξ - ξ το παιδί σου να σχεδιάζει μια μικρή ιστορία...

"Ένας ... Ξερόλας Ξυλοκόπος πετάει ένα Ξύλο που το πιάνει ένας Ξιφίας (που έχει βγει στην στεριά... ο γκρι από κάτω) και πιο κάτω οι υπόλοιποι Ξυλοκόποι παίζουνε ... Ξερή σε Ξύλινο τραπέζι!"

...μήπως αύριο το πρωί να του μάθω και τους Xaxakes!?!

Προσεχώς πρόσκρουση!

noreply@blogger.com (philos) — Wed, 23 Nov 2011 10:35:00 +0000

Για σκέψου οι ναύτες σε ένα πλοίο να βλέπανε τον καπετάνιο τους να επιτίθεται σε ένα τεράστιο παγόβουνο βάζοντας φουλ τις μηχανές του πιστεύοντας ο ίδιος ότι αυτο που βλέπει μπροστά του είναι ένας αντικατοπτρισμός στην καλύτερη... πιστεύοντας ίσως ακόμη σαν άλλος Δον Κιχώτης ότι μπροστά του είναι ένας κακός γίγαντας που θα κάνει στην άκρη μη τολμώντας να πολεμήσει απέναντι στο θάρρος και την ανδρεία του!

photo by yeowatzup

Αυτοί οι ναύτες δεν θα κάνανε ανταρσία;
Δεν θα παίρνανε το πηδάλιο από τον Καπετάνιο για να σώσουν το πλοίο αλλά και τους εαυτούς τους;

Αλήθεια όλοι αυτοί οι βουλευτές της ΝΔ που σήμερα βλέπουν τον αρχηγό τους να συμπεριφέρεται αλλαζονικά και παντελώς δονκιχωτικά ή και τυχοδιωκτικά... γιατί δεν παίρνουν το πηδάλιο από τα χέρια του καπετάνιου τους;
Θα περιμένουν να πέσει το πλοίο πάνω στο παγόβουνο, για να αποφασίσουν τι θα κάνουν;
Το ότι στο πλοίο επιβαίνουν 11 εκατομύρια επιβάτες που κινδυνεύουν άμεσα από την πρόσκρουση στο παγόβουνο, το έχουν σκεφτεί;

Και οι επιβάτες που είναι; Κρυμμένοι όλοι στις καμπίνες τους; Αδύναμοι πλέον να συνεννοηθούν για τα πλέον βασικά της επιβίωσής τους όντας ακόμη από το hangover ενός πάρτυ που τέλειωσε από πρόπερσι;

Και πόση λίγη φωνή φαίνεται να έχουν αυτοί οι λίγοι που προσπαθούν με τις φωνές τους από το κατάστρωμα να τους ακούσει ο καπετάνιος;

Μήπως όσοι έχουν συνειδητοποιήσει την πρόσκρουση στο παγόβουνο πρέπει τώρα κιόλας να προσπαθήσουν να συγκεντρώσουν όσο το δυνατό περισσότερο κόσμο στο κατάστρωμα... μπας και τελευταία στιγμή αντιληφθή ο καπετάνιος την πραγματικότητα;

Αλήθεια... πως θα μας βλέπει όλους εμάς ο ιστορικός του μέλλοντος;

Με αρχές!

noreply@blogger.com (philos) — Thu, 17 Nov 2011 22:13:00 +0000

- Σήμερα η δασκάλα μπαμπά, μου έδωσε δύο τίτλους. Είπε ότι σκέφτομαι και ότι έχω αρχές.
- Γιατί το είπε;
- Το σκέφτομαι; Με ρώτησε γιατί οι άνθρωποι όσο μεγαλώνουν αλλάζουν παιχνίδια;
Και γω απάντησα ότι όσο μεγαλώνουν οι άνθρωποι τόσο και υπάρχουν νέα υλικά, χαρτί, μέταλλο, πλαστικά που είναι πιο καλά και πιο σκληρά και αλλάζουν τα παιχνίδια και γίνονται πιο καλά και δεν σπάνε...
-Βελτιώνονται δηλαδή;...
- Ναι βελτιώνονται!
- Και με αρχές;...
- Α αυτό τό είπε για όλη την τάξη, γιατί όλοι είμαστε καλά παιδιά και κάνουμε αυτά που γράφουμε στον ειδικό πίνακα ... αλλά για μένα είπε και ότι σκέφτομαι...
- Μάλιστα.. είπε ο μπαμπάς, κοίταξε χαμογελαστός τη μαμά... και από μέσα του σκέφτηκε... σε καλό δρόμο είμαστε!

...

Λίγο πριν φύγουμε για σχολείο γυρνά ο μεγάλος συνωμοτικά προς τον μικρό...
- Εσύ Παναγιώτη έχεις αρχές;

- Ναι έχω!

- Μπράβο...."έχουμε αρχές, έχουμε αρχές" ...τραγουδούσαν και τα δυο σα μικρά πόκεμον!

....

Και αφού γύρισε η μαμά από το δωμάτιο που πήγε να τον βάλει για ύπνο, τότε με περίμενε ακόμη μια έκπληξη με την ιστορία που μου διηγήθηκε:
... το απόγευμα ο Γιώργος συμπλήρωνε ένα βιβλίο που είχε αγοράσει και σε μία ερώτηση έπρεπε να απαντήσει τι του αρέσει πολύ και τι δεν του αρέσει περισσότερο...

-Μαμά εδώ πρέπει να γράψω τι μου αρέσει;
-Ναι
-Και εδώ τι πρέπει να γράψω;

-Τι δεν σου αρέσει περισσότερο.

-Μπορώ να σου πω τι δεν μου αρέσει... η Πάττυ δεν μου αρέσει....

- Και τι σου αρέσει;
- Τι μπορώ να γράψω;
- Μπορείς να γράψεις ένα παιχνίδι, ένα φαγητό, ένα φίλο σου, ότι σου αρέσει....
- Μπορώ να βάλω αγορια κορίτσια;

- Ναι μπορείς...Θα βάλεις κορίτσια;
- όχι...
- Τι...θα βάλεις αγόρια;
- όχι
- 4 κορίτσια μου αρέσουν!

(εδώ μπορείτε να ακούσετε τον ήχο της παύσης και της μαμάς... και του μπαμπά όταν το άκουσε!)

- Ε, δεν μπορεί να είναι τέσσερα... Ένα πρέπει να σου αρέσει πιο πολύ...
- Χμμμμ....Όχι η Ε.... όχι αυτη...όχι εκείνη... η Α. μου αρέσει...
- Και δεν είναι σαν τα άλλα κοριτσάκια που μου έλεγες ότι κάνουν χαζά πραγματάκια;;
- όχι είναι σοβαρή
- Καλά

Νομίζω ότι είναι η πρώτη φορά που μας μιλάει για κάποιο κορίτσι που τον ενδιαφέρει...
Και ναι... ο μπαμπάς... και πάλι έβγαλε τεράστιο χαμόγελο και η μαμά ομοίως!

...

Η μαμά ανοίγει την τσάντα του μικρού και ανακαλύπτει μία κόλλα Α4 τυλιγμένη στα τέσσερα με μία ζωγραφιά στην μια μεριά και ένα μήνυμα από την άλλη!

- Τι είναι αυτή η ζωγραφιά Παναγιώτη;

- Μονο μου την έκανα.

- Μα εδώ γράφει Ειρήνη...

- Όχι μαμά μόνο μου την έκανα...

- Και τα γράμματα εσύ τα μόνος σου τα έγραψες;

- Ναι όλα μόνο μου!

.... μερικά λεπτά αργότερα...Γιώργο ποιος έφτιαξε αυτή την ζωγραφιά;

Η Ειρήνη...

Και ποια είναι η Ειρήνη...

ένα κοριτσάκι από την Δευτέρα τάξη, που είμαστε μαζί στο σχολικό..

Μάλιστα μικρέ Παναγιώτη....με τις αρχές σου!

Ένας φανταστικός μαραθώνιος

noreply@blogger.com (philos) — Sun, 13 Nov 2011 08:26:00 +0000

"Μπαμπά, φαντάζεσαι να έτρεχαν όλοι...όλοι οι άνθρωποι και μαμάδες και παιδιά...... μπαμπάααα... και οι κλέφτες και οι φυλακισμένοι... και όλοι... και οι στρατιώτες και τα τανκ και τα αεροπλάνα..... και όλος ο κόσμος από τα σπίτια... να είναι όλοι στο δρόμο, εκεί σαν μια στρατιά... πάρα πολλοί... αλλά τότε ποιος θα πολέμαγε;....
... και να είναι όλοι και οι άνθρωποι και τα ζώα, και τα πουλιά, και οι καρχαρίες και τα μπαρμπούνια και τα ψάρια...
και η γή... και οι πλανήτες και ο ήλιος... όλοι...

Αν όλος ο κόσμος και ότι ονειρέυεσαι έτρεχαν.... τότε ποιον θα πολέμαγες;... τα πάντα να είναι σε εκστρατεία και τότε ποιον να πολεμάς; το τίποτα;..."

Οι φωναχτές σκέψεις ενός 6χρονου μερικά δευτερόλεπτα αφότου προβλήθηκε στην τηλεόραση η παραπάνω εικόνα τόσου κόσμου να τρέχει ταυτόχρονα...
... και μετά από 5 λεπτά επέστρεψε στα παιχνίδια του...

Αλλάξτε κανάλι!

noreply@blogger.com (philos) — Fri, 28 Oct 2011 06:39:00 +0000

Αν βλέπατε στην τηλεόραση σχεδόν αποκλειστικά τα ίδια και τα ίδια στελέχη από την καπνοβιομηχανία να μιλάνε για την θεραπεία του καρκίνου...

... να λένε πως θα κόψετε το τσιγάρο....

...να συζητάνε πως θα γίνει η ζωή και η υγεία η δική σας και των παιδιών σας καλύτερη...

και να κάνουν προβλέψεις για το μέλλον των παιδιών σας...

και στο τέλος να αναλύουν τι φταίει για τον καρκίνο...

... θα τους εμπιστευόσασταν;

Δεν θα αντιδρούσατε θεωρώντας το τουλάχιστον υποκριτικό να εμφανίζονται στα κανάλια ως οι μόνοι ειδικοί;

Δεν θα αλλάζατε κανάλι;

Γιατί τότε επιμένετε και βλέπετε τους καλεσμένους βουλευτές και πολιτικούς των καναλιών να μιλάνε για την κρίση και για το πως θα βγούμε από αυτή;

Γιατί δεν αλλάζετε κανάλι;

Υπάρχουν και άλλοι "ειδικοί", υπάρχουν άνθρωποι με καλές προθέσεις, που δεν έχουν τους φίλους για να τους βγάλουν στα κανάλια, τον χρόνο και το χρήμα να κάνουν εκστρατείες, αλλά έχουν ιδέες, λύσεις, προτάσεις, πραγματική διαθεση, ειλικρινείς προθέσεις, ηθική, χωρίς εξαρτήσεις κάθε είδους ...
και είναι εκεί έξω, σε κοινωνικά δίκτυα, σε φιλικά σπίτια, στο διπλανό σας γραφείο ή μπορεί να στέκεται εκεί απέναντι από τον καθρέφτη σας... και εσχάτως να αρχίζει και βρίσκει τη φωνή του.

Αν σκεφτήκατε ποτέ να ρίξετε γιαούρτι, κλείστε πρώτα την τηλεόραση, κι αναζητήστε κάποιον που θα σας πείσει αρχικά ότι ακόμη και ένα κεσεδάκι γιαούρτι είναι τόσο επωφελές για εμάς τους ίδιους που δεν πρέπει να χαραμίζεται σε ανθρώπους που δεν το αξίζουν!

Και αργότερα θα βρείτε μαζί τις λύσεις και την διέξοδο από την κρίση!

οι φωτογραφίες είναι από εδώ: 1 , 2, 3, 4,

Φταίω, φταις, φταίμε, φταίνε...ΣΤΟΠ...

noreply@blogger.com (philos) — Wed, 19 Oct 2011 18:00:00 +0000

... το εμπεδώσαμε. Οι αριστεροί, οι φιλελεύθεροι, οι απλοί πολίτες, οι βολεμένοι και οι αβόλευτοι, Δημόσιοι και Ιδιωτικοί σε αυτή την χώρα ξοδεύουν χρόνο, σε κοινωνικά δίκτυα, σε κουβέντες, σε περισπουδαστα κείμενα να δείξουν ποιος φταίει.
Πουθενά κουβέντα για το τι σημαίνει εδώ που φτάσαμε
Πουθενά κουβέντα για το πως θα ξεφύγουμε από εδώ που φτάσαμε, πέραν της δανειοδότησής μας.

Πουθενά κουβέντα για δουλειά.
Για έργο που θα γεννήσει πλούτο.

Είμαστε σε ένα πόλεμο. Μας βομβαρδίζουν, ετοιμάζονται για εισβολή, για κατοχή... και ψάχνουμε ποιος φταίει και όχι πως θα αμυνθούμε.

Γκρινιάζουμε που δεν μπορούμε να αγοράζουμε όπλα (σα να λέμε ότι δεν μπορούμε να δανειζόμαστε χρήμα), λες και αμα είχαμε τώρα όπλα θα ξέραμε να τα χρησιμοποιήσουμε σωστά και να αμυνθούμε.

Δεν σκέφτεται κανένας ότι ίσως ήρθε η ώρα να παράξουμε τα όπλα μας. Από το μηδέν.

1.000.000 άνεργοι
Καθημερινά 8.000.000 χαμένες εργατοώρες.
Δεν θα μιλήσω για τις απεργίες...

Ξέρει κανένας πόσες ώρες θέλει ένα μεσαίο εργοστάσιο χημικής βιομηχανίας για να φτιαχτεί; Ένα στάδιο; Ένας δρόμος; Ένα περίπλοκο τεχνολογικό προϊόν κατά την φάση του R&D; Ένα software;

Ασπρα καράβια...

Με ανειδίκευτους εργάτες 8.000.000 ώρες είναι αρκετές να ανεγείρεις ένα διυλιστήριο συν τα υλικά.

Πόσες ώρες θέλει να φυτευτεί ένα βουνό με 100.000 δέντρα;

Πόσες ώρες θέλει να βαφτεί ένα κτίριο ή ένα σχολείο; Να βαφτεί όλο το τουριστικό κέντρο των Αθηνών και να καθαριστεί συνάμα;

Πόσες ώρες θέλει αυτή η χώρα για να αρχίσει πάλι να παράγει πλούτο; Να έχει υποδομές καλοσυντηρημένες και να βγάζει και πάλι κέρδος; Να πουλάει!

Για υπολογίστε 1000 ημέρες με 8.000.000 ώρες.. Σε 4 χρόνια θαύματα γίνονται με τόσες εργατοώρες αν αξιοποιηθούν έξυπνα!

Και να πηγαίνει το μεγαλύτερο κέρδος σε αυτούς που το παρήγαγαν. Πως δίνεται ένα έργο μακροχρόνια παραχώρηση σε ιδιώτες να δοθεί σε ένα σχήμα εργατών ή εργατών και ιδιωτών ... όχι κράτους! Κάτι σα νέο ΣΔΙΤ...

Στον τελευταίο παγκόσμιο πόλεμο, μας αρέσει να λέμε, ότι οι ήρωες πολεμούσαν ως Έλληνες
Στο παρόν παγκόσμιο οικονομικό πόλεμο, ας αποδείξουμε ότι οι πρωτοπόροι δημιουργοί αποδίδουν ώς Έλληνες!

ps. Αφού έγραψα αυτές τις αυθόρμητες σκέψεις διάβασα αυτά τα tweets του @thegoodGeorge

Υπάρχουν και άλλοι που σκέφτονται παρόμοια. Δεν θα μπορούσε διαφορετικά.

Το είχα ξαναγράψει και παλαιότερα στο twitter συγκεντρώνοντας την αντίδραση πολλών διαδηλωτών.

Αλλά στο τέλος της ημέρας πάντα εκτός από τις καμμένες περιουσίες και τις βίαιες σκηνές και το τελικό μηδενικό αποτέλεσμα μου μένει πάντα αυτή η σπατάλη από τις εκατομμύρια ... δισεκατομύρια χαμένες δημιουργικές εργατοώρες σε αυτό τον τόπο τις τελευταίες δεκαετίες.

Προσευχηθείτε για μας!

noreply@blogger.com (philos) — Sun, 09 Oct 2011 07:48:00 +0000

Τα παιδιά εξαντλημένα από την σχολική εβδομάδα κοιμηθήκαν νωρίς Παρασκευή βράδυ. Σαββάτο πρωί είναι ξύπνια από τις 7. Παιχνίδι, λίγο "παιδικούλια" και γκρίνια... μόλις αντιληφθήκαν την έξοδο. Βάλε βγάλε το παντελόνι γιατί ενοχλεί, τις κάλτσες, τα γυαλιά και αφού τελικά καταφέραμε να πείσουμε το μικρό ότι δεν φοράμε πέδιλο με τις κάλτσες, όσο και αν αυτός προετοιμάζεται για την Γερμανική εισβολή, τελικά με λίγα κορν φλέικς για σνακ μπήκαμε στο αμάξι εν ειρήνη!
Γνώριμες καταστάσεις.

Φτάσαμε στα εγκαίνια πολυκαταστήματος για παιδιά. Χαιρετήσαμε γνωστούς και φίλους, ψωνίσαμε, περιμέναμε σε μία ατελείωτη ουρά, που αν μη τι άλλο σε κάνει να χαρείς έστω και λίγο μες την κρίση. Πίσω μου μία μαμά εξηγούσε στη μαμά της ότι είναι τυχερές αφού το μπλουζάκι που πήρανε είχε έκπτωση 20% και άρα θα το έπαιρναν μόνο 8€! "Ας είναι αξίζει, να το πάρουμε" Δίπλα μου μια άλλη κυρία αρκετά πιο καλοντυμένη από τις πίσω κυρίες έσκιζε 4-5 φυλλάδια ρίχνοντας τα ολόκληρα στο πάτωμα μπροστά της.... για να πάρει τα αποκόμματα που θα της δωρίζαν από ένα σετ μαρκαδόρους το καθένα. Ζήτησα και εγώ απο το ταμείο ένα σετάκι μαρκαδόρους, χωρίς να σκίσω φυλλάδιο και να ρίξω τα χαρτιά στο πάτωμα... και μου δώσανε. Έκανε και το πολυκατάστημα την συνδρομή του προς την δράση των atenistas.
Λίαν συντόμως... γνώριμες καταστάσεις.

Λίγο πριν τις δύο ξεκινήσαμε για τους atenistas. Πηγαίναμε για να αφήσουμε την τσάντα με τα σχολικά είδη που επέλεξαν τα παιδιά μας για να δώσουν σε φτωχά παιδιά. Στην Μεσογείων πάνω, ένας 35ρης ρακένδυτος και με στράτα σαν και αυτή που έχουν όσοι έχουν πάθει εγκεφαλικό, περπατά στην άκρη του δρόμου σιγά σιγά και ενώ τα λεωφορεία παιρνούν με ταχύτητα σχεδόν ξυστά του. Πεζοδρόμιο δεν υπάρχει. Λίγο πριν τον σταθμό μετρό του νομισματοκοπείου που θαύμασα μία μέρα νωρίτερα όταν τον χρησιμοποίησα πρώτη φορά... πεζοδρόμιο για έναν ανάπηρο άνθρωπο δεν υπάρχει.
Σταμάτησα στην Πανεπιστημίου για να κατέβει ο Γ. με τη μαμά του στην Κοραή να παραδόσουν την τσάντα. Κάνοντας τον κύκλο για να ξαναεπιστρέψω, είδα δυο τρεις ναρκομανείς να τρεκλίζουν στους γύρω δρόμους και έναν ξαπλωμένο κάτω στο φανάρι της Κλαυθμώνος στην Σταδίου... Στον πρώτο κύκλο ήδη η μαμά και γιος μου είχαν επιστρέψει εκεί που τους άφησα και ενθουσιασμένοι ξαναμπήκαν στο αυτοκίνητο μιας και είχαν μαζευτεί πολλά πράγματα για τα φτωχά παιδιά. Εγώ έναν κόμπο όμως τον είχα...
Γνώριμες και μή γνώριμες καταστάσεις.

Ο μικρός κοιμάται ήδη ώρα και γύρω στις 2:30 φτάνουμε στον MEGA ΑΒ στην Εθνική οδό. Ένα σουπερμάρκετ που έρχομαι από παιδί σχεδόν, όσο μακρυά και αν έμενα τότε ή και τώρα που προσπερνάω 4-5 άλλα μεγάλα σουπερμάρκετ μιας και το έχω συνηθίσει και σπάνια μένω παραπονεμένος από ποιότητα ή τιμές (αναγκάζομαι να κάνω αυτό το disclaimer για να μην ακούσω ανοησίες περί σουπερ μάρκετ για πλουσίους!).
Παρκάρω στο εξωτερικό πάρκιγκ και όχι στο υπόγειο για να μπορώ να έχω ανοιχτά παράθυρα μιας και ο μικρός κοιμάται. Μεγάλος και μαμά πάνε για ψώνια. Εγώ ξάπλωσα την θέση, και χάζευα στο Internet από το κινητό.
Λίγο πριν τις τρεις, ακουστηκαν φωνές... κόσμος βγήκε από το σουπερμάρκετ τρέχοντας, μερικά δευτερόλεπτα μετά μια γυναίκα που έτρεχε προς το αυτοκίνητό της σταμάτησε και μου αποκρίθηκε... "ληστεία με καλάσνικοφ"...ο μικρός κοιμάται, εγώ έξω από το αυτοκίνητο ανήσυχος με έναν πανικό να φουντώνει, η Κ. και ο Γ. που; γιατί δεν σηκώνει τηλέφωνο;... θολούρα στο μυαλό από τις σκέψεις... κατάφερα ξαναμπήκα στο αυτοκίνητο και σκέφτηκα να ξεπαρκάρω και να πάω πιο μακρυά από την είσοδο... τότε βγήκαν οι δύο ληστές... με προτεταμένο το όπλο ο ένας, έλπιζα να μην με δει, να μην έρθει προς εμάς, να μην πυροβολήσει.
Μέχρι να ξεπαρκάρω, είχανε ήδη φύγει. Για μένα ο χρόνος είχε σταματήσει. Χτύπησε το τηλέφωνο. "Που είστε; είστε καλά;" "Εσείς καλά; Φύγανε;" "Ναι φύγανε!"
Δεν ήξερα όμως ότι ο τρόμος, ο πανικός, ο φόβος δεν είχανε φύγει. Αργούσαν να φυγουν. Βγήκα από το αυτοκίνητο. Ο κόσμος ακόμη έτρεχε. Πολλοί φυγανε. Αγκαλιασμένοι. Με τρόμο, με δάκρυα.
Προσπαθώ να πάρω τηλέφωνο τους γονεις μου. Τρέμουν τα χέρια μου. Κάνω tweet. Δεν ξανακοίταξα το twitter μέχρι να παω σπίτι. Είχε ήδη πάει λίγο μετά τις 3...
Καθόλου γνώριμες καταστάσεις...σε μια ώρα απόσταση.

Δεν χρειάζεται να σχολιάσω τα παραπάνω. Δεν είναι μόνο η ληστεία, που με σημάδεψε χθες. Είναι όσα ακολούθησαν μετά από σχόλια στο twitter. Μπορεί οι ληστές να ήταν δύο αλλά αυτοί που χαίρονται με τέτοια φαινόμενα είναι πολύ περισσότεροι.Χιλιάδες αν κάνεις μια απλή αριθμητική αναγωγή.
Η γνώμη του Στράτου Σ., αυτόπτης μάρτυρας κι εκείνος, μαζί με εμένα κι εκατοντάδες άλλους, με καλύπτει ήδη σε πολλά.
Αν σε μια τέτοια κρίση που έχεις ήδη διαπιστώσει ότι μόνο με λογική και ρεαλισμό μπορείς να βρεις τις λύσεις προκειμένου να ξεφύγουμε όλοι μαζί, να δημιουργήσουμε κάτι φρέσκο και απαλλαγμένο από προπατορικές αμαρτίες και παθογένειες, κάποιοι εκδηλώνουν τον δονκιχωτισμό τους και τον καταπιεσμένο τους ψυχισμό, τότε δεν μπορείς παρά να ανησυχείς...

Και αν ακόμη αρχικά σκέφτεσαι και νιώθεις ότι κάτι αλλάζει, τελικά με μια πιο ώριμη σκέψη καταλήγεις ότι τίποτα δεν έχει αλλάξει.
Απλά το ζεις και συ έντονα. Κινηματογραφικά.

Εκεί που κάθεσαι αναπαυτικά στην πολυθρόνα σου, σε καλούν μέσα από την τηλεόραση να συμμετάσχεις. Σε σέρνουν βίαια. Βλέπεις εσύ πλέον τους θεατές απέξω να κάνει ο καθένας τους την δική του κριτική. Να κρίνει τα γεγονότα, να κρίνει εσένα, και διαπιστώνεις ότι δεν έχει καν παρακολουθήσει την ταινία σου.
Να χαίρονται που είναι άλλοι τα θύματα ενώ ήδη εκείνη την στιγμή μπορεί καθήμενοι στην δική τους πολυθρόνα να έχουν συρθεί μέσα σε κάποια οθόνη και τους παρακολουθούν χιλιάδες άλλοι...

«Προσευχηθείτε για μας»

Και ο κύκλος συνεχίζεται και πιάνεις τον εαυτό σου να προσεύχεται να παραμείνει θεατής όσο το δυνατό περισσότερο!

Κάποιος να προσευχηθεί να συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε όλοι πρωταγωνιστές!

My response to spammers

noreply@blogger.com (philos) — Tue, 04 Oct 2011 18:00:00 +0000

Σήμερα το πρωί έλαβα μια επιστολή από ένα συνάδελφο στην δουλειά με τον τίτλο "Δεν πληρώνω".

Εξηγούσε τους λόγους του γιατί δεν πληρώνει... και φυσικά το mail είχε δεκάαααδες άλλους CC σε δημόσια θέα. Γνωστούς μου και μη.

Μόλις είδα το περιεχόμενο σκέφτηκα να απαντήσω πολύ λιτά όσα γράφω παρακάτω. Αλλά σε ποιον; Στον αποστολέα; Σε αυτόν που του το προώθησε; Στους δεκάδες CC; Να γίνω και γω ένας spammer που προσπαθώ να πω την γνώμη μου "από το παράθυρο";

photo by Theofilos

Προτίμησα να το αναρτήσω εδώ. Είμαστε Facebook friends, αν θέλει, αν νοιάζεται για το τι πιστεύω εγώ θα το διαβάσει εκεί. Και ας μου απαντήσει αν διαφωνεί ή συμφωνεί σε δημόσιο χώρο.

Αν νοιαζόμαστε για την κοινωνία μας, για την χώρα μας, ας αλλάξουμε νοοτροπία. Εμείς πρώτα ... και αργά ή γρήγορα θα αλλάξουν και οι γύρω μας. Άλλωστε όλη η γκρίνια σε αυτή την χώρα είναι για το τι κάνουν οι γύρω μας και ποτέ για το τι πρέπει να κάνουμε εμείς.

Μια χώρα δεν αλλάζει ούτε με κριτική και γκρίνια και likes μονο...πολύ δε περισσότερο δεν χτίζεται με τέτοια υλικά!

Η απαντησή μου:

Τρίτη 4 Οκτωβρίου 2011

To whom it may concern,

Και γιατί μας το λες βρε φίλε εμάς ότι δεν πληρώνεις;

Στο κάτω κάτω γούστο σου καπέλο σου! Εμας γιατί μας ενημερώνεις;
Έστειλες την ίδια επιστολή και στην εφορία ή σε κάποιο κρατικό φορέα επώνυμα;

Εμένα προσωπικά δεν με νοιάζει τι κάνεις ούτε το τι πιστεύεις. Χρόνια τώρα έχω συνηθίσει στην ιδέα ότι κάποιοι συμπολίτες μου δεν πληρώνουν και φτάσαμε εκεί που φτάσαμε.

Αλλά δεν στέλνω σε φίλους μου τις απόψεις μου. Τις γράφω αλλού και όποιος θέλει τις διαβάζει.
Δεν γίνομαι spammer.

Έχεις κάποια λύση να προτείνεις; Κάποια πρόταση να βγούμε από την κρίση, μιας και αποτύχανε ομολογουμένως οι προηγούμενοι;
Αν ναι ευχαρίστως να την ακούσουμε. Αλλά κάνε ένα blog, μια σελίδα στο facebook και γράψε τις σκέψεις σου.

Αν δεν έχεις, τότε pls μην γίνεσαι spammer.

Καλή ημέρα σε όλους!

Η Παράξενη Χρονομηχανή του Άρη Δημοκίδη

noreply@blogger.com (philos) — Sun, 25 Sep 2011 16:30:00 +0000

Θα πήγαιναν να βρουν τους φίλους τους για να παίξουν όλοι μαζί. Τώρα πια ήξεραν πως οι μαγικές τους δυνάμεις, οι χρονομηχανές και οι συναρπαστικές περιπέτειες δεν θα κρατούσαν για πάντα. ήξεραν πως όταν θα μεγάλωναν, η φαντασία που είχαν τώρα, ως παιδιά, δεν θα ήταν πια τόσο δυνατή.
Όλα τα ωραία κάποτε τελειώνουν, σκέφτηκαν οι ΣΤΕ. Αλλά μέχρι τότε υπάρχει άπλετος χρόνος για να χαρούμε το εδώ και τώρα. Πάντα υπάρχει χρόνος - αν το θελήσουμε και το απαιτήσουμε! - για να ζήσουμε ευτυχισμένοι το κάθε λεπτό της μίας και μοναδικής ζωής που έτυχε να έχουμε...

Ο επίλογος του βιβλίου Η παράξενη Χρονομηχανή, του Άρη Δημοκίδη.

Χθες βράδυ τελειώσαμε και το τελευταίο βιβλίο με τις περιπέτειες των ΣΤΕ.
Πολλά βράδυα τον τελευταίο μήνα διαβάζαμε και από ένα ή δύο κεφάλαια. Πότε εγώ πότε η μαμά του. Παρόλα αυτά η γλώσσα, η ροή, η ιστορία, το δέσιμο με τους ήρωες μετά από 3 βιβλία ακόμη που έχουν προηγηθεί, δημιουργούσαν μια οικειότητα και ξεπερνούσαν τα κενά στην ιστορία. Έχοντας διαβάσει άλλο ενάμιση βιβλίο των ΣΤΕ, θεωρώ ότι στο συγκεκριμένο ο Άρης Δημοκίδης έχει "ανέβει επίπεδο". Είναι πιο ώριμο σε εκτέλεση, πιο δεμένο, έχει πιο γρήγορη γλώσσα χωρίς να δημιουργεί κενά.
Και φυσικά πάντα σου δημιουργεί την διάθεση να διαβάσεις, να μάθεις, να μελετήσεις όλα αυτά τα στοιχεία που παραθέτει, σε βάζει μέσα σε αλλόκοτες περιπέτειες. Ζεις κινηματογραφικά! Νιώθεις παιδί, ήρωας αόρατος και συ!
Ξαναδιάβασα τον Θησαυρό της Βαγίας το καλοκαίρι στον μεγάλο και πραγματικά η γλώσσα της Ζωρζ Σαρρή με είχε συνεπάρει και ένιωθα ότι διέφερε πολύ από την γλώσσα που χρησιμοποιούν οι σημερινοί συγγραφείς παιδικών βιβλίων. Το ίδιο μπορώ να πω ότι ένιωσα τώρα και στην "παράξενη Χρονομηχανή".

Ο Γιώργος το καταχάρηκε. Το συζητούσε και άλλες ώρες και στιγμές, κάνοντας αναφορές μέχρι και στις χωροχρονικές τρύπες. Αλλά ακόμη και αν δεν εξωτερικεύει πολλές σκέψεις ο Γιώργος, είμαι σίγουρος ότι γεννάει και αποθηκεύει σκέψεις μετά από κάθε ανάγνωση.
Κι εμείς με την βραδινή ανάγνωση κάνουμε ένα ενδιαφέρον διάλειμμα από έγνοιες και ηρεμούμε από την ένταση της ημέρας.
Και συχνά αναρωτιέμαι γιατί δεν διαβάζω έτσι από ένα δυο κεφάλαια κάθε βράδυ από ένα βιβλίο, αντί να χαζέψω στην τηλεόραση ή στο laptop ή να περιμένω να βρω 2-3 ώρες ή να πάω διακοπές.

Πάντα υπάρχει χρόνος... για όμορφες στιγμές που ξεχωρίζουν μες την καθημερινότητά μας!

Το παραπάνω κείμενο πρωτοδημοσιεύτηκε στο blog Γυρίζω σελίδα και στο οποίο μπορείτε να βρείτε πολλές ακόμη κριτικές βιβλίων γραμμένες και από Κρητικούς αλλά πάντα ΜΗ κριτικούς!

Ποιος θα απαντήσει;

noreply@blogger.com (philos) — Sun, 18 Sep 2011 17:08:00 +0000

Εδώ και 2 χρόνια κατα καιρούς γράφω τις σκέψεις μου αλλά δεν τις δημοσιοποιώ γιατί αισθάνομαι ότι μου λειπουν πολλά κομμάτια του puzzle. Ακόμη και σήμερα.

Αλλά αυτό που είμαι σίγουρος είναι ότι κανένας δεν θέλει να δει την αλήθεια των αριθμών.

Τι θα ήταν το πιο όμορφο σενάριο, αντίστοιχο με αυτό των πιράνχας του προηγούμενου ποστ;

Να μας χαριστούν/ ή να πάψουμε να πληρώνουμε όλα τα δάνεια (είδατε πόσο όμορφα μπορεί να παρουσιαστεί μία στάση πληρωμών, μία αποδοχή χρεωκοπίας1;

Και φυσικά ούτε νέοι φόροι, ούτε τίποτα. Καμία περαιτέρω αλλαγή!

Αλλά φυσικά δεν θα περιμέναμε να μας δανείσει κανένας λογικός άνθρωπος!

Και τότε θα περίμενα μία απάντηση από όλους όσους καλοβλέπουν και πιστεύουν σε ένα τέτοιο σενάριο, πολύ ανδρίκιο, πολύ ελληνικό βαρύ και ασήκωτο.

Εχουμε ας πουμε χοντρικά (μιας και την αλήθεια κανείς δεν την λέει) 10 δις ευρώ έσοδα και 11 δις ευρώ έξοδα (μισθούς και συντήρηση κράτους, αμυντικά έξοδα κλπ). Ναι γιατί ακόμη και σήμερα έχουμε πρωτογενές έλλειμμα περί το 5-10%! Παρόλες τις θυσίες και τους έξτρα φόρους των τελευταίων 2 ετών! (*)

Ποιος θα μας δάνειζε τότε το 1 δις ευρώ επιπλέον κάθε χρόνο; Και αν δε το βρίσκαμε απο πού θα κόβαμε; Από μισθούς; Από Άμυνα; Από προμήθειες νοσοκομείων;

Πως θα έρθει η ανάπτυξη χωρίς νέα δάνεια για νέες επιχειρήσεις προκειμένου να αυξήσουν την παραγωγή τους και την ανταγωνιστικότητά τους, αφού θα αδυνατούμε να δανειστούμε; Και χωρίς δάνεια, με παρατεταμένη ύφεση, απο που θα έρθουν όλα αυτά τα έσοδα που προσκόμισε το κράτος φορολογώντας τα έσοδά μας των προηγουμενων ετών;

Και τα 10 δις έσοδα θα γίνουν 9 και 8δις τα επόμενα έτη; Ή περιμένει κανείς να έχουν ξεμείνει πλούσιοι έτοιμοι να πληρώσουν εξτρά φόρους στην Ελλάδα;

Πόσο θα μπορούσε ακόμη αυτό το κράτος χωρίς δανεισμό να συνεχίσει να πληρώνει 700.000 ΔΥ;

Ποιοι θα είναι οι συμμαχοί μας σε μια χώρα που αποφάσισε να μην πληρώσει τους δανειστές της;

Κάποια πράγματα είναι μονόδρομος. Δεν είναι ότι φταίει το Α, Β κόμμα, οι ΔΥ, οι εφοπλιστές ή οι βιομήχανοι. Όλοι σε μια κοινωνία έχουμε μερίδιο ευθύνης.

Είμαστε σίγουροι ότι δεν θέλουμε να κόψουμε έξοδα τώρα; Κανένα πρόβλημα. Άρα αποδεχόμαστε όλοι ότι στο άμεσο μέλλον σε μερικούς μήνες ακόμη θα κοπούν de facto και πολλά περισσότερα από όσα θα δεχόντουσαν οι δανειστές μας να κοπούν τώρα!

Δεν μιλάω μόνο για ΔΥ, μιλάω για κάθε είδους έξοδα του κράτους. Τα οποία θα περίμενα σε μία τέτοια κατάσταση να δημοσιεύονται κάθε μήνα, δημόσια για όλους, για να βλέπουμε και να κρίνουμε μόνοι μας την αποτελεσματικότητά μας.

Και όσοι ανησυχούν για την περηφάνεια αυτού του έθνους και καμαρώνουν για ρήσεις σαν αυτή που λέγεται ότι είπε ο Τσώρτσιλ, ας σκεφτούν τι νόημα θα έχει το Δανείζεσαι ως Έλληνας σε μερικούς μήνες από τα στόματα πολλών λαών αυτού του κόσμου!

(*) και δεν βάζω καν την πιθανότητα να βγούμε από το Ευρώ.

We evolve into a rich country!

noreply@blogger.com (philos) — Sat, 17 Sep 2011 10:36:00 +0000

Σαν τα ψαράκια της γελοιογραφίας, με παράλογες, εξωφρενικές δήλωσεις ή ανέφικτες πρακτικές, η τρόϊκα και η "κυβέρνηση" νομίζουν ότι θα λύσουν το πρόβλημα του ελλείματος και του Ελληνικού Χρέους
Λες και σε μια στιγμή θα εξελιχθούμε, από ένα κράτος με συνεχή τετραετή ύφεση, με ανεργία που χτυπάει το 20%, με μισθούς συνεχώς συρρικνομένους, χωρίς χρήμα να κυκλοφορεί, σε ένα κράτος στο οποίο οι πολίτες του μπορούν να χρηματοδοτούν το κράτος με 3-4 μισθούς το χρόνο.
Λες και το πρόβλημα της φοροείσπραξης λύνεται με έξτρα φορολογήση από εκείνους που παραμένουν συνεπείς ακόμη κι ενώ λιγοστεύουν καθημερινά εκείνοι που είναι σε θέση να πληρώσουν τους παράλογους φόρους.

Καμία επαφή με την πραγματικότητα και αποτελεσματικότητα, που αν στην περίπτωση της τρόϊκα μπορεί να στηριχθεί σε διάφορα σενάρια συνωμοσίας ή να αποτελέσει κίνητρο για έρευνα των βαθύτερων αιτίων, στην περίπτωση των Ελλήνων "κυβερνώντων" η μη ρεαλιστική αντιμετώπιση του χρέους από αυτούς που το δημιούργησαν, πως μπορεί να χαρακτηριστεί;

η γελοιογραφία είναι του nonsequitur

Άννα να ... τα Πολυμέσα!

noreply@blogger.com (philos) — Sat, 10 Sep 2011 22:24:00 +0000

Πολλά και ενδιαφέροντα και ειλικρινή άρθρα διάβασα το τελευταίο διάστημα σχετικά με το θέμα των βιβλίων του ΟΕΔΒ που δεν θα μοιραστούν φέτος στα σχολεία πριν τον Οκτώριο στα περισσότερα δημόσια σχολεία και είδα να υλοποιούνται ρεαλιστικές ιδέες.
Παράλληλα ζούμε στο 2011, οπότε πολλοί σκεφτήκαν ότι είναι μια χρυσή ευκαιρία να προωθηθούν υπολογιστές, διαδίκτυο, notebooks ή και ipads σε παιδιά και δασκάλους κι επιτέλους να εκσυγχρονιστούμε! Λογαριάζουν χωρίς τον ξενοδόχο. Ανοίξτε την παρακάτω εικόνα και συνειδητοποιήστε τι βλέπετε...

Είναι από το βιβλίο της Γ' Λυκείου για τα Πολυμέσα και το Διαδίκτυο που έχει γραφτεί το 1999 και που θα διδάσκεται και φέτος!
Τολμώ και εγώ να κάνω μία αντίστοιχη πρόβλεψη όπως οι συγγραφείς του βιβλίου..

"Στο μέλλον ενδέχεται να εμφανιστούν και άλλα βιβλία για το διαδίκτυο, αλλά με τις σημερινές συνθήκες της εγχώριας κατάστασης αυτό φαίνεται μάλλον αδύνατο, γιατί το παρών βιβλίο για το διαδίκτυο έχει το 100% της "αντίστοιχης μονοπωλιακής αγοράς" στο Δημόσιο Σχολείο....
... Ακόμη και αν κάποια στιγμή χρεωκοπήσει η χώρα και δεν υπάρχει πιά Δημόσιο όπως το ξέρουμε μέχρι σήμερα, το παρόν βιβλίο θα επανεκδοθεί μετά από χρόνια και θα βγει σε εφαρμογή για το iphone, γιατί σε αυτή την χώρα λατρεύουμε να νοσταλγούμε το παρελθόν μας, όσο τραγικό και αν υπήρξε σε κάποιες περιπτώσεις."

ps1. Και μία παράκληση, επειδή είναι το λιγότερο τραγελαφικό να διδάσκονται μαθήματα υπολογιστών (τρία μέτρησα) και διαδικτύου γραμμένα 12 χρόνια πριν, ας τα εντάξουν τουλάχιστον στο μάθημα της ιστορίας, παραλείποντας κάθε είδους προβλέψεις!
Ας ρωτήσουν και τον Bill Gates.

ps2. Την ανακάλυψη της ανάρτησης την έκανα μετά από μια πολύ γρήγορη αναζήτηση έχοντας διαβάσει το πολύ ενδιαφέρον άρθρο της Τζίνας Δαβιλά στο protagon.

Χιούμορ από ένα κύριο 3 ετών

noreply@blogger.com (philos) — Thu, 08 Sep 2011 18:00:00 +0000

Μόλις ξεκινήσαν οι διακοπές στην Εύβοια.
Ανεβαίνουμε τα βουνά βόρεια της Χαλκίδας και ακούμε ραδιόφωνο. Κατα περίεργο τρόπο παίζει αγαπημένα μας παλιά κομμάτια, ο ήχος δυναμώνει, τραγουδάμε σα να μην έχουμε παιδιά στο πίσω κάθισμα...
χαμηλώνω μουσική, γυρνάω στην Κατερίνα και λέω:

"Καλά τι μουσικάρες παίζει σήμερα στον Cosmos..."
"Ναι όντως παίζει εκπληκτικά κομμάτια σήμερα... Φοβερά είναι!"
"Σκ...τά είναι" ακούστηκε να λέει μια παιδική φωνή με πολύ σοβαρό και γκρινιάρικο ύφος
....
προσπαθήσαμε να ξεπεράσουμε την αρχική παγωμάρα μεταξύ μας προσπαθώντας να ψελίσουμε ότι Παναγιώτη... δεν μιλάμε έτσι.... αλλά πολύ γρήγορα δεν κρατηθήκαμε και γελούσαμε και δαγκωνόμασταν ταυτόχρονα με το ύφος και το timing της ατάκας και ενώ ένα πονηρό χαμόγελο ζωγραφιζόταν στα χείλη του. Δεν ήταν η πρώτη φορά που πεταγόταν από το πίσω κάθισμα να πει την γνώμη του*

Όλες οι διακοπές κύλησαν με την παραπάνω έκφραση να εκστομίζεται συχνά πυκνά όταν κάναμε κάποια θετική παρατήρηση... για το τοπίο, για ένα φαγητό, μια παραλία...
Κατορθώσαμε και το περιορίζαμε για μερικές ώρες, κάθε φορά που του στερούσαμε την τσάντα με τα εργαλεία του Μπομπ του Μάστορα.

Άγνωστη η προέλευση της έκφρασης. Από που την έμαθε γιατί την χρησιμοποιούσε κάθε φορά με σοβαρό ύφος ξέροντας ότι θα μας πειράξει και θα μας εκνευρίσει.
Τις επόμενες φορές δεν γελάγαμε όπως την πρώτη φορά.

Ούτε νιώσαμε ότι ήταν κάτι το ιδιαίτερο. Σαν επιδημία ακούγαμε πολλές παρόμοιες φράσεις από παιδιά από 3 εως 10 ετών. Μάλλον μπορεί εμείς να τα ακουσαμε πρώτη φορά, τώρα που είμασταν 24/7 δίπλα τους ή ... το έκαναν επίτηδες για να ασχολούμαστε μαζί τους όσο είμασταν δίπλα τους!?!

Το θέμα είναι ότι ο μικρός έχει ένα πολύ φλεγματικό χιούμορ που όσο μεγαλώνει γίνεται εμφανέστερο.

Και έτσι ενώ ξεκινάει το σχολείο και πρέπει να ξυπνάει νωρίς, στην πρώτη προσπάθεια που κάναμε να τον ξυπνήσουμε πριν τις 7, γύρισε μες τον ύπνο του και μας είπε την πρώτη μέρα:
- Μαμάααα, δεν δουλεύουν ακόμη τα σχολικά τέτοια ώρα!
την επόμενη μέρα:
- Μα μαμάαα σήμερα είναι Σάββατο...δεν έχει σχολείο!

την τέταρτη μέρα απλά έκλαψε γοερά λίγο πριν μπει σχολικό. Κέρδισε άλλη μισή ώρα μαζί με το μπαμπά και την μαμά.... και εμείς τον ακούγαμε να παραπονιέται ότι το σχολικό κουνάει πολύ... για αυτό δεν του αρέσει!

Και αν το ξανάειπαμε σε facebook μαμά και μπαμπάς... θα την καταγράψω και εδώ την ατάκα του μικρού μετά την πρώτη του ξενάγηση στο σχολείο... για να την θυμόμαστε και πολύ αργότερα

‎"- Μαμά το σχολείο έχει βρυσούλες;

- Βεβαίως... Για να πλένεις τα χεράκια σου;

- Όχι μαμά, για να παίζουμε μπουγέλα!"

Teachers beware!

(*) Η μαμά και ο μεγάλος παίζουν Ζώο - όνομα - πράγμα στο αυτοκίνητο και βάζουν το γράμμα Θ για να βρουνε λέξεις που σημαίνουν πράγμα... περνάνε τα δευτερόλεπτα χωρίς κανένας να βρίσκει τη έστω μία λέξη, μέχρι που ο Παναγιώτης επεμβαίνει μη έχοντας ξανασυμμετάσχει στο παιχνίδι με απόλυτη ηρεμία και σοβαρότητα: ΘΕΡΜΟΜΕΤΡΟ... σα να έχει αλλάξει για λίγο μάσκα από τις αγαπημένες του γκριμάτσες και μιμήσεις φωνών!

ps. Thanks Yolina για το ποστ σου που μου έδωσε το έναυσμα να γράψω και το δικό μου!

O Θησαυρός του!

noreply@blogger.com (philos) — Sun, 31 Jul 2011 07:07:00 +0000

Ο Γιώργος μου έκανε ένα δώρο... το βιβλίο που είχε ζητήσει να του φέρει η μαμά του ερχόμενη από Αθήνα. "Ο θησαυρός της Βαγίας" της Ζώρζ Σαρή.

- Σε αγαπώ πολύ μπαμπά, για αυτό σου κάνω ένα δώρο που ξέρω ότι θα σου αρέσει πολύ.

Διάλειμμα για επεξηγήσεις:

Πριν δύο εβδομάδες πήγαμε Σαββατοκύριακο Βαγία, και πραγματικά οι μικροί ξετρελάθηκαν με το μέρος και τους έκανε πολύ εντύπωση το γεγονός που τους περιήγησα στα μέρη που πήγαινα διακοπές στην ηλικία τους.

Ο Γιώργος κάνει σπάνια δώρα!

Το σπίτι που μας νοίκιαζε η Κύρα Βαγγελιώ στην Βαγία το '70!

Το ίδιο βράδυ τον ρώτησε πάλι η μαμά, αν θέλει να του διαβάσει το καινούργιο βιβλίο.

- Όχι μαμά... προτιμώ να μου το διαβάσει ο μπαμπάς, που μου έχει λείψει.

Όσο και αν βρίσκομαι σε ένα sleepy mode λόγω των ξενυχτιών της τελευταίας εβδομάδας, δεν θα του χάλαγα χατίρι.

Και ξεκινήσαμε τις περιπέτειες των παιδιών στην Βαγία.

Το είχα ξεχάσει εντελώς το βιβλίο. Είμαστε στο πρώτο κεφάλαιο που παρουσιάζονται οι ήρωες.

Λίγες σελίδες πριν το τέλος του πρώτου Κεφαλαίου, ο Γιώργος χασμουριέται και κλείνει μάτια, αλλά δεν το βάζει κάτω.

- Νυστάζεις Γιώργο; Να σταματήσω;

- Όχι μπαμπά, συνέχισε και ας κοιμάμαι.. θέλω να ακούω... και γυρνάει πλευρό.

Τα παιδιά φτάσανε στο ξενοδοχείο... και κάπου εκεί τελειώνει το πρώτο Κεφάλαιο...

Προφήτης Ηλίας

Ο Γιώργος, γυρνά, μισανοίγει τα μάτια του και με ρωτά:

- Μπαμπά, τελικά ποιος είναι ο θησαυρός της Βαγίας;

- Δεν έχουμε φτάσει ακόμη σε αυτό το σημείο.

- Δεν τον βρήκανε ακόμη τα παιδιά;

- Όχι Γιώργο... ο θησαυρός είναι κρυμμένος από τους Γερμανούς στρατιώτες, θα το μάθουμε σε επόμενο κεφάλαιο...

- Ναι αλλά μπαμπά... μήπως ο θησαυρός είναι και άλλος;

- Τι άλλος;

- Ο θησαυρός μπορεί να είναι ότι είναι πολύ όμορφα εκεί...τα παιδιά ανακάλυψαν ότι είναι πολύ όμορφο το νησί... μπορεί να είναι και αυτός θησαυρός... ένας άλλος θησαυρός!

Φιλί... δυνατή αγκαλιά... καληνύχτα...

Ο Γιώργος ανακαλύπτει τους δικούς του θησαυρούς, αυτούς που θα τον κάνουν να νιώθει πραγματικά πλούσιος, και ότι μου τους αποκαλύπτει με κάνει και μένα με την σειρά μου να νιώθω πολύ πλουσιότερος!

γκούγκλε μούμπλε

noreply@blogger.com (philos) — Sat, 02 Jul 2011 17:25:00 +0000

Δεν θα παραθέσω βαθυστόχαστες αναλύσεις, αλλά καταγράφω τις σκέψεις που μου ήρθανε αβίαστα και με χρονολογική σειρά, παρακολουθώντας την ολη ιστορία του google+, και των αλλαγών του gmail και ας έχω αλλάξει ήδη γνώμη για αρκετά!

H google έκανε PR. Όλοι οι celebs των social media στην Ελλάδα πήρανε πρώτοι προσκλήσεις.... και ΟΟΟΟΛΟΙ υποδέχθηκαν με χαρά το google+ γιατί όλοι πιστεύουν ότι ήρθε κάποιος που πιστεύουν ότι θα γκρεμίσει τον βασιλιά! Χλωμό είναι η γνώμη μου!

Πρώτη εντύπωση περίεργη αλλά οι κύκλοι ωραίοι.
η δεύτερη εντύπωση μου έκανε πιο άσχημη
πολύ ασπρίλα, άκομψο, δείχνει ότι είναι κάτι πολύ στην αρχή του.
Πολλές αντιγραφές από facebook, αλλά πως λέμε facebook ... καμία σχέση.
Τo Google+ δεν είναι facebook....(friendfeed όμως?)

Τα ποστ μπαίνουν όπως fb αλλά δεν μπορείς να αλλάξεις την σύντομη περιγραφή.
Αποφυγή dublication ακόμη αδύνατη.
Οι φωτογραφίες έχουν tags, αλλά το χυμαδιό που τις βλέπεις όλες μαζί είναι επιεικώς άθλιο...σαν google images και σαν picasa.

Φίλους κάνω. Δεν με κάνουν όλοι, ακριβώς όπως στο google buzz.
Μα τι λέω? Δεν είναι φίλοι, είναι κύκλοι
Έχει άλλο κύκλο για φίλους, άλλο για γνωστούς, άλλο για απλή παρατήρηση του wall τους και άλλο
άρα επιβεβαιώνουμε facebook δεν είναι...

Κάνω μια ανάρτηση και κανονίζω ποιοι κύκλοι θα την δούνε ή αν θα την δούνε δημόσια όλοι.

Κάθε ποστ επιλογή, ενώ στο facebook επιλέγω ποιοι κύκλοι θα βλέπουν τις αναρτήσεις μου ... ή και οι ίδιοι έχουν την δυνατότητα να με κρύβουν.

Τελικά η google κάνει κάτι πιο έντιμο, αλλά πιο κουραστικό! Κάτι παρόμοιο είχε κάνει παλαιότερα και το friendfeed... αλλά το παρατήσαμε?

Ή μάλλον αν όλα είναι δημόσια κάποια επιλεγμένα ποστ μπορείς να τα βάζεις για λίγους.

πχ στους φίλους από δουλειά, βάζεις ένα τεχνικό κείμενο αλλά προσέχεις να μην βάλεις φωτό από το caramel machiato στις 12 το πρωί!

Ασε που το google+ δεν το κόβουν οι server...ακόμη ! Άρα η google πρέπει να "χτυπησει" άμεσα στις παραγωγικές τάξεις της κοινωνίας!

Και γιατί να μην την έχω την σελίδα του G+ μες στο gmail, όπως γίνεται με το buzz και το οποίο πολύ με βολεύει αλλά δεν έχει κόσμο?

Γιατί να μην έχω το gmail μεσα στο google+?
τον reader?
Γιατί δεν κάνεις βρε Google το igoogle μιας μορφής facebook?
Γιατί πρέπει να έχει κενά η 16:9 οθόνη μου?

Το facebook δεν διαμορφώνεται πολύ από τους χρήστες.
Γιατί δεν προσπαθεί να διαμορφώνει ο καθένας το google+ όπως κάνεις στο twitter ή το plurk ή ακόμη και το gmail?
Αληθεια μιλώντας για Plurk, γιατί δεν έχει βρεθεί από κοτζάμ google μια επανάσταση ακόμη στον τρόπο παρουσίασης?
όπως το pinterest?
ή κάτι σε μορφή ipad, όπως η σελίδα των NYT?

Κάτι φρέσκο τέλος πάντων? ο σχεδιασμός του G+ δεν είναι φρέσκος... και δεν πρέπει να έχουν πολύ καλές σχέσεις me designers!

fan pages/groups?

Διαφημίσεις?

Καμπάνιες?

Διαγωνισμοί?

Events?

Ναι κάποια από αυτά είναι spam, αλλά οι "βαριοί" χρήστες από το κανάλι του facebook θα έχουν σύνδρομα έλλειψης των παραπάνω.. για να μην μιλήσουμε για τους yo mommy και yo daddy!

Και φυσικά ο κόσμος...θα έρθει και πότε?
Και μέχρι τότε θα μεταφέρουμε μέρος της κουβέντας που κάνουμε στο twitter αλλού? Αυτό θέλουμε? Άλλο καφενείο ή άλλη ποιότητα καφέ? Και θα την διατηρησουμε αυτή την ποιότητα καφέ ή θα θέλουμε όλοι και πάλι να δείχνουμε influential κάνοντας 100δες φίλους (και αφαιρώντας τους μετά, όπως twitter) μέχρι να έρθει και πάλι πρώτα σε μας η επόμενη πρόσκληση από την google ή το facebook?

το gmail μου άρεσε που φέρνει σταθερή μπάρα... ο αγώνας ετών τώρα δικαιώνεται απέναντι se web developer που δυσκολεύονται να αφήσουν τις κλασσικές φόρμες. Κάνει αλλαγές, βελτιώνεται, αλλά το νέο του template... άχαρο!

Δεν ειμαι designer, αλλά προς θεού μπορείς να καταλάβεις απο μακρια την διαφορά μιας δουλειάς που οι γραμματοσειρές και τα κενά και οι γραμμές έχουν συνδυαστεί αρμονικά από κάποιον ειδικό και όχι από κάποιο προγραμματιστή! [Αν και ξέρω προγραμματιστές που είναι αστέρια στον σχεδιασμό! ;)]

Το friendfeed μου έλειψε.

Οι ωραίες συζητήσεις, η ενημέρωση από χιλιάδες χρήστες ταυτόχρονα και το μοίρασμα απίστευτου όγκου πληροφορίας. Αλλά ενώ ακόμη το χρησιμοποιώ, είναι άδειο από likes, από σχόλια...και έχοντας ήδη το facebook στην ζωή μου να μου τρώει χρόνο, πόσο χρόνο θα βρω να ασχολούμαι στο google+ αν δεν κάνει την διαφορά σε κάτι?

Είτε σε design είτε σε χρηστικότητα?

πχ... μπορείς να βρίσκεις εύκολα τα κείμενά σου? τα status σου ένα χρόνο πριν?

να επεξεργαστείς τις φωτογραφίες σου?

να αλλάξεις τρόπο που φαίνεται η σελίδα σου?

να γίνει δικό σου...κάποια στιγμή, να μπορείς να το σώσεις κάπου, πριν το εξαφανίσεις την ώρα που θα γίνεσαι ... υπουργός?

Πόσο θα πλήρωνες για τις online δραστηριότητες σου τον χρόνο?

Θέλουμε νέο facebook?

ή μήπως θέλουμε κάτι νέο να ξεχάσουμε το facebook?

Κάτι influential, χωρίς διαφημίσεις, με όλα τα νέα, το οποίο να ανοίγουμε το πρωί και να το κλείνουμε το βράδυ? Κάτι σέξυ και εθιστικό, κάτι που να ρίχνει κυβερνήσεις ή μήπως απλά θέλουμε εκπαίδευση για τα social media και απλά δεν το ξέρουμε ακόμη;

Τελικά πολύ χρόνο έχασα με το να γράφω όλα αυτά, ενώ κανονικά τώρα θα έπρεπε να κολλάω παίζοντας με το Google+

Τι είναι η Ελλάδα...

noreply@blogger.com (philos) — Thu, 30 Jun 2011 12:53:00 +0000

Μην είναι μερικές εκατοντάδες κάφροι που σπάνε περιουσίες, που βάζουν φωτιές και ενίοτε παίρνουν και ζωές?
Μην είναι μερικές περισσότερες εκατοντάδες κάφροι με στολές και ασπίδες που κοιτάνε με μίσος τους άλλους κάφρους αλλά βαράνε όσους ανυποψίαστους περάσουν από δίπλα τους... και ενίοτε παίρνουν και αυτοί ζωές?

Μην είναι άλλοι 300 με τους αυλικούς τους που κάθονται λίγα μέτρα πιο πάνω στο δικό τους Κολοσσιαίο που "δημιούργησαν" και κάνουν ότι παρακολουθούν ανήσυχοι για τις εξελίξεις ενώ η δική τους "παράγκα" έχει δώσει σαφείς εντολές για το αποτέλεσμα.

Μην είναι η Ελλάδα μερικές ακόμη εκατοντάδες στην μέση της αρένας που κάτι προσπαθούν να ψελλίσουν μέχρι να ανοίξουν οι πύλες και να βγούνε οι μονομάχοι με τα λιοντάρια έξω...

via

Ελλάδα είναι και εκείνες οι πολλές χιλιάδες ανθρώπων που βρίσκονται σε νοσοκομεία την ίδια ώρα και αγωνιούν για την υγεία την δική τους ή ανθρώπων που αγαπάνε...

Ελλάδα είναι εκείνοι οι ένα εκατομμύριο άνεργοι ...

Ελλάδα είναι εκείνο το ένα εκατομμύριο ψυχές που αγκυροβολήσαν εδώ από μακρυά...

Ελλάδα είναι κανά δυο εκατομμύρια συνταξιούχοι που αγωνιούν ανήμποροι

Ελλάδα είναι εκείνοι οι ένα εκατομμύριο δημόσιοι υπάλληλοι που εδώ και ένα χρόνο πέσανε από το σύννεφο της ασφάλειας και της σιγουριάς...

Ελλάδα είναι μερικά εκατομμύρια εργαζόμενοι που ζούνε με την αγωνία του μισθού ή του χαρτιού της απόλυσης στο τέλος του μήνα

Ελλάδα είναι εκείνα τα εκατομμύρια ανθρώπων όλων των παραπάνω κατηγοριών που νιώθουν ενοχές...γιατί είναι θεατές... γιατί νιώθουν ανίκανοι να αλλάξουν το μέλλον τους... γιατί μαζί τα φάγανε...

και όμως...

Η Ελλάδα είναι και εκείνοι οι πολλές χιλιάδες ανθρώπων που συνεχίζουν να επενδύουν στα οραματά τους ...

Η Ελλάδα είναι όλοι εκείνοι που ξέρουν ότι δεν τα φάγανε μαζί, που πιστεύουν ότι δεν φταίει η τουρκοκρατία, ούτε οι ξένοι, ούτε οι αντίπαλοι των ΕΛ... !

Η Ελλάδα είναι δυο εκατομμύρια παιδιά που ζούνε ακόμη (σ)τα όνειρά τους...

Η Ελλάδα είναι όλοι εκείνοι που πιστεύουν ότι μπορούν... και θα την απ-αλλάξουν από τις ενοχές του παρελθόντος και κυρίως του παρόντος!

ο philos με τα μάτια των παιδιών!

noreply@blogger.com (philos) — Fri, 17 Jun 2011 04:30:00 +0000

Η σχέση μου με τα παιδιά...

έχει πλέον χτιστεί σε γερές βάσεις...

Με νιώθουν σαν δικό τους.

Το μυστικό είναι ότι απλά αφήνομαι...

Αφήνω την φαντασία μου ελεύθερη, μιλάω φωνές πολλές, χαρακτήρες φανταστικούς, παίζω όποτε μπορώ.

Ο Χρήστος μπέμπης, με μορφή γουρουνιού, και εσώρουχα!

αλά Εβίτα με στυλ Μιρό!

Προσέξατε ότι σε όλα τα σχέδια έχω μία μόνο τρίχα στο κεφάλι, σύμφωνα με τις προδιαγραφές που έδωσε η Εβελίνα!

That's my son's drawing!

και η "βρωμοπατούσα" μου!

Και δεν μπορώ ποτέ να ξεχάσω την ιστορία με την βαφτιστήρα μου, η οποία όταν ήταν στην ηλικία των 6 ήρθε ένα καλοκαιρινό απόγευμα σπίτι μας επίσκεψη με τη μαμά της.
Κάποια στιγμή η μαμά της με την Κατερίνα, την γυναίκα μου, πήγανε περίπτερο. Μόλις μείναμε μόνοι με την Λυδία, γυρνάει και μου λέει: "Τώρα που φύγανε οι μαμάδες μας... θα κάνουμε αταξίες?"

Και κάναμε... Διαβάζοντας Μίκυ Μάους... και το χαρήκαμε πολύ... και το κρατήσαμε μυστικό από τις μαμάδες... μας!

Αξία ανεκτίμητη...

noreply@blogger.com (philos) — Sat, 11 Jun 2011 05:51:00 +0000

Να ακούς νέα παιδιά, να είναι ενθουσιασμένα που ετοιμάζουν την δική τους επιχείρηση... να είναι ενθουσιασμένα που είναι έτοιμα να ανταγωνιστούν στη silicon valley.
Να βλέπεις πολλά νέα πρόσωπα στο opencoffee
Να βλέπεις πολλούς φίλους που έκανες τον τελευταίο χρόνο
Να αισθάνεσαι την καλοκαιρινή ατμόσφαιρα στο κέντρο της Αθήνας, την ζέστη της ασφάλτου και του μπετόν... να νοσταλγείς
Να πίνεις ένα ποτό έξω στο γκάζι, χωρίς έννοιες, χωρίς να κοιτάς το ρολόι
Να κάνεις όμορφες ατελείωτες συζητήσεις με Φίλους που σου έχουνε λείψει
Να βολτάρεις με το αμάξι στο κέντρο της Αθήνας Παρασκευή βράδυ, καλοκαίρι, να βλέπεις γωνιές σκοτεινές γεμάτες κόσμο,
Να τρέχεις μόνος στην εθνική οδό με δυνατή μουσική...

... να γυρνάς αργά στο σπίτι και να βλέπεις τον μικρό να κοιμάται στην θέση σου στο κρεβάτι, να τον παίρνεις αγκαλιά, να τον αφήνεις στο κρεβάτι του, να τον σκεπάζεις, να τον φιλάς στο μάγουλο, να ψιθυρίζεις "σε αγαπώ"...
... και αυτός να σου χαμογελάει στον ύπνο του!

Για τις αρχόντισσες της δικής μου μνήμης!

noreply@blogger.com (philos) — Thu, 09 Jun 2011 07:32:00 +0000

13 χρόνια πέρασαν και πάλι σήμερα για λίγη ώρα μια μικρή επίσκεψη στον τάφο της γιαγιάς.
Προσπάθησα να συγκεντρωθώ, να θυμηθώ, να νοσταλγήσω, να δακρύσω... αλλά ήμουν ψύχραιμος. Και όμως λίγα λεπτά νωρίτερα στο λάπτοπ διάβαζα μια σχετική ανάρτηση από το μακρινό... 2006 και ένιωθα να σφίγγομαι.
Πέντε χρόνια και θυμάμαι κάθε λέξη που έβαζα, κάθε συναίσθημα και τελικά δεν ξέρω γιατί ένιωσα έτσι έντονα ξαναδιαβάζοντας ένα παλαιό κείμενο παρά όταν βρέθηκα στο νεκροταφείο.
Μήπως συγκινούμαι για τις δικές μου μνήμες που τις αφήνω πίσω και αυτές σιγοσβήνουν και όχι για τα άτομα που έχασα, για τους ανθρώπους που αγάπησα τόσο; Η αγάπη βρίσκεται μέσα σε μνήμες;

Παραθέτω απόσπασμα από εκείνο το κείμενο που έγραψα για την γιαγιά Άννα και σίγουρα ξέρω ότι θα είχα γράψει πολλά περισσότερα αν είχα ένα blog το 1998:

Αύγουστος 1997

"Αλλά μας αγαπούσε αληθινά και εμάς όλα τα εγγόνια της γιαγιάς της Μαρίας, με την οποία εκτός από μια μακρά φιλία που είχαν από νεες κοπέλες, της συνέδεε και η κοινή μοίρα που είχαν. Από το ίδιο μέρος, ήρθανε λίγο πριν τον πόλεμο στην Αθήνα, παντρευτήκανε δύο αδέρφια από την Πόλη, τους χάσανε και οι δυο πολύ νωρίς (από καρκίνο του στόματος και οι δύο, μιας και δεν αποχωριζόντουσαν ποτέ τα αγαπημένα τους πούρα!), και ήταν πάντα αγαπημένες σαν αδερφές. Τις θυμάμαι με τις ώρες να μιλάνε στο τηλέφωνο κάθε μέρα ή όταν βρισκοντουσαν να χαλάνε τον κόσμο με τις φωνές και τα γέλια τους ενθυμούμενες τα παλιά.
Ήταν σαν να ξαναέχασα την γιαγιά μου. Παρόμοια πρέπει να ένιωσαν και η μάνα μου και οι αδερφές της και τα ξαδέρφια μου και όλοι οι υπόλοιποι συγγενείς που βρεθήκαμε την Παρασκευή στο Τρίτο.Και ταυτόχρονα είναι σαν να έκλεισε οριστικά το κεφάλαιο που λέγεται Γιαγιά Μαρία στην ζωή μου. Γιατί το κεφάλαιο γιαγιά δεν ήταν μόνο η ίδια και η πληθωρική της προσωπικότητα, αλλά όλα τα πρόσωπα και οι καταστάσεις που συνδέονταν άμεσα μαζί της. Και από τα πρόσωπα αυτά κυρίως ήταν οι φίλες της.Και αυτές που ήταν μαζί απο την Σπάρτη και αυτές από την Πόλη.Η Πολυτίμη, η Καλλιρόη, η Σταθούλα, η Άννα, η Φώτο, η Μερόπη. Γιαγιάδες που κουβαλάγανε μια αύρα από μια άλλη Αθήνα, μια άλλη Ελλάδα. Αριστοκράτισσες με την ευρεία έννοια. Σύζυγοι δίπλα σε μεγάλους άνδρες. Μάνες για τα παιδιά τους και τα εγγόνια τους μαζί. Με πυγμή και άποψη. Με τσαγανό.
Μου έχουν λειψει όλες τους."

... ίσως να πρέπει να γράψω κάποια στιγμή την ιστορία με το πουλάκι που χτυπούσε το παράθυρο τον καιρό που η γιαγιά ήταν άρρωστη...
... ίσως θα πρέπει να γράφω συχνότερα για τα παιδιά μου!