Σκέφτομαι, ... άρα υπάρχω.

Μάτια ερμητικά κλειστά!

noreply@blogger.com (philos) — Wed, 18 Apr 2012 09:07:00 +0000

Σε είδα στην Καλυφτάκη να με προσπερνάς με 140 και το SUV σου χωρίς φλας και ο μικρός γιος σου να κοιτάζει από το πίσω παρμπρίζ!

Στο φανάρι στο πλάϊ σε κοίταζα, αλλά εσύ κοίταζες επίμονα μπροστά ενώ από πίσω συνεχιζόταν το "πάρτυ" με μοναδικό απόντα την ζώνη ασφαλείας!
Πρώτη φορά μπήκα σε σκέψεις να πάρω το 100!
Μετά βγήκαμε Εθνική και σε έχασα... μπροστά!

Ήθελα να ήξερα εσύ τι βλέπεις όταν οδηγάς;

Εμείς να κερδίσουμε;

noreply@blogger.com (philos) — Tue, 17 Apr 2012 14:31:00 +0000

"Αρκετά με τις μειοψηφίες. Για να ασχοληθούμε λίγο με τους νικητές που θα μας πονέσουν και περισσότερο"

έγραφε το tweet μετά από ένα πρωινό debate που παρακολουθούσα στο timeline...

μετά από λίγο ένα επόμενο tweet συμπέραινε ό,τι δεν διαβάζουμε κομμάτικα προγράμματα παρά μόνο κάνουμε κουβεντούλα.

Και μπορεί αυτές οι σκέψεις να προήλθαν από τον ίδιον άνθρωπο, αλλά έχεις την αίσθηση ότι οι περισσότεροι λίγο πολύ σκέφτονται παρόμοια ανεξάρτητα γενικότερης κομματικής τοποθέτησης.

Για πολύ κόσμο υπάρχουν οι νικητές και οι χαμένοι πολιτικοί και κομματικοί συνδυασμοί, όλοι προετοιμάζονται για το αποτέλεσμα του ντέρμπυ παραμονές των εκλογών, στα κανάλια εμφανίζονται υποψήφιοι πολιτευτές που δεν ρωτούνται παρά σπάνια για πρόγραμμα και θέσεις, ρωτούνται για την επικαιρότητα, για τον Άκη αυτές τις μέρες, δεν ρωτούνται έστω ένα απλό "Ποιο είναι το σημαντικότερο πρόβλημα της περιφέρειάς σας;" ή ένα "Πρώτο πράγμα που πιστεύετε ότι πρέπει να γίνει για να υπάρξει ανάπτυξη;" μια ερώτηση τέλος πάντων που θα έκανε ο κάθε φυσιολογικός άνθρωπος προκειμένου να επιλέξει έναν άνθρωπο στην περίπτωση που τον πέρναγε από συνέντευξη για να αναλάβει μια συγκεκριμένη δουλειά και να πιάσει κάποιους στόχους (θα το κάνουν θα μου πεις την επομένη των εκλογών οι "μοχθηροί" Τροϊκανοί)!

Δεν υπάρχουν καν στάνταρ ερωτήσεις προς όλους για να μπορείς να ακούσεις τι απαντήσαν όλοι τούτοι οι υποψήφιοι σε κοινά ερωτήματα.

Και όταν κάπου δειλά προβάλει και κάποιο νέο κόμμα από ανθρώπους σοβαρούς, που και πρόγραμμα διαφημίζουν και ιδέες έχουν όπως η ΔΡΑΣΗ-Φιλελεύθερη Συμμαχία ή η Δημιουργία Ξανά, η ΔΗΜΑΡ ή οι Οικολόγοι, όλοι μέσα τους σκέφτονται εντάξει αρκετά ασχοληθήκαμε με αυτούς, τι θα κάνει η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ και οι λοιποί πιο μεγάλοι;

Και εν τέλει ποια είναι η μειοψηφία;

Αν πιστέψουμε τα γκάλοπ μειοψηφία είμαστε πλέον όλοι. Πλέον το 1/3 δηλώνει ότι θα ψηφίσει ένα από τα δύο μεγάλα κόμματα του παρελθόντος. Αθροιστικά τα κόμματα που έχουν μέχρι 10% είναι πλέον πλειοψηφία. Μεγαλύτερα ποσοστά έχουν όλοι αυτοί που ακόμη δεν έχουν αποφασίσει τι θα ψηφίσουν.

Αλλά ακόμη και να κάνεις μια αναγωγή στο twitter, ισχνή μειοψηφία είναι αυτοί οι 1000-5000 σώφρονες ανθρώποι στο twitter, που ανταλάσσουν απόψεις, Links που δεν τα βρίσκεις αλλού, που δοκιμάζουν νέες εφαρμογές στα social media χρόνια πριν τις ανακαλύψουν το υπόλοιπο 99,99%, που συνδιαλέγονται με ανθρώπους με παντελώς αντίθετες απόψεις σε ιδεολογικά και πολιτικά θέματα, που έχουν χιούμορ απείρως καυστικότερο και πιο σύγχρονο από το χιούμορ ανθρώπων του θεάματος που χρυσοπληρώνονται, που γράφουν ενίοτε και 10 γραμμές παραπάνω στα blogs τους, που μοιράζονται φωτογραφίες, συνήθειες, αγωνίες, προσπάθειες, που ενώνονται για να δημιουργήσουν μια καμπάνια, ή για ένα event ή που διαδίδουν ομιλίες και σκέψεις ανθρώπων από τα TED όλου του κόσμου... που νοιάζονται αν έχεις ένα μικρό πρόβλημα ή απορία... που είναι δίπλα σου φωναχτά ή μη.

Και πλειοψηφία; Ποιοι είναι αυτοί που βλέπεις εσύ ως νικητές;

Αυτοί που κάνουν accounts δεκάδων χιλιάδων followers σε μια νύχτα, που τις περισσότερες φορές ανταλλάσουν κουβέντες μόνο με άλλους "νικητές", που κλείνουν συμβόλαια με διαφημίσεις και κανάλια, που ανακατευτήκανε με το twitter και κάθε τι καινούργιο μόνο για να δείξουν ότι έχουν influence ακολουθώντας την συμβουλή του επικοινωνιολόγου τους.

Στην πλειοψηφία ανήκουν όλοι εκείνοι οι δεκάδες χιλιάδες followers που στέλνουν tweets αγάπης στους επώνυμους και για τους οποίους τα κανάλια αφιερώνουν ώρες επί ωρών κάθε εβδομάδα για κουτσομπολίστικες και Lifestyle εκπομπές και τούρκικα. Αν τους βάλουν όλους αυτούς τα κόμματα σε ψηφοδέλτια ψήφο δεν θα πάρουν οι επαγγελματίες και οι κληροδοτούμενοι πολιτικοί δε πα να έχουν κάνει χιλιάδες ρουσφέτια και διορισμούς στο παρελθόν. Αυτοί θα μας σώσουν; Αυτοί έχουν λυσεις; Αξίζει να ασχολούμαστε μαζί τους και άλλο;

Είναι νικητές όμως; Θα είναι αύριο νικητής το όποιο κόμμα βγεί πρώτο ή κάνει κυβέρνηση; Ναι θα είναι. Αλλά θα είναι για τους ίδιους. Όχι για εμάς, όχι για την Ελλάδα.

Είναι νωρίς να νιώσουμε νικητές, όποιος και αν βγει μεθαύριο, είτε τον ψηφίσαμε είτε όχι.

Θα νιωσουμε νικητές αν μειωθεί ο δανεισμός μας, αν έχουμε πλεόνασμα, αν σταματήσει ο κατήφορος στους μισθούς και συντάξεις, αν σταματήσουμε να γινόμαστε συλλογικά παράνομοι και αυθαίρετοι, αν σταματήσουμε το φακελάκι και την διαφθορά, αν έχουμε σύγχρονη Παιδεία, σοβαρό σύστημα υγείας, αν σταθούμε μόνοι στα πόδια μας.

Δεν υπάρχουν πλειοψηφίες... παντού μόνο μειοψηφίες πλέον. Δεν αρκεί να είναι επώνυμος και γνωστός ο πολιτικός αλλά να έχει σύστημα, να λέει τι θα κάνει, πως, με τι λεφτά, απο πού και να θέτει το όριο της αποτυχίας του. Δεν έχουμε άλλο καιρό για χαζολογήματα και κενές κουβέντες στα κανάλια, στο twitter ή στο facebook.

Υπάρχουν άνθρωποι που είναι ικανοί και έχουν θέληση και γνώση για το τι πρέπει να γίνει και άνθρωποι που πιστεύουν απλά ότι μπόρα ήταν και πέρασε και με λίγη ασπιρίνη όλα θα είναι όπως παλιά!

Απλά όσο περνάει η καθε μέρα και δεν δίνουμε λύσεις στα προβλήματά μας ο όγκος των προβλημάτων θα θεριεύει και θα παθαίνει μεταστάσεις και οι οποίες θα ξεπερνάνε κατά πολύ το 3%... και λένε ότι είναι ότι αυτοί οι μεταστατικοί "όγκοι" είναι και πιο επιθετικοί ... με κάθε έννοια της λέξης!

Τα κάλαντα του Λαζάρου, ο Αη Βασίλης και η Αεκ!

noreply@blogger.com (philos) — Wed, 11 Apr 2012 12:09:00 +0000

Φωνητικά Γιώργος,
Φωτογραφία και παραγωγή: philos

Έτσι ξαφνικά ήρθε χθες βράδυ ο μεγάλος και άρχισε να μου τραγουδάει τα κάλαντα του Λαζάρου που τους έμαθε η δασκάλα τους και που είναι κάπου από την "πάνω" Ελλάδα από ότι μου είπε!

Κι έφτιαξα ένα πολύ απλό βιντεάκι που δείχνει την κερασιά του κηπου μας.

Θα ήθελα πολλά να πω για τον μεγάλο, αλλά μέχρι να κάτσω να τα γράψω έχουνε φύγει από το μυαλό μου.
Τον ρώτησα αν ξέρει τι έγινε την Μεγάλη Εβδομάδα και τι γιορτάζουμε και ήξερε αρκετά. Ήταν λέει ο μόνος στην τάξη του που απάντησε για την Ανάσταση.
Τα είχε δει και πέρσι στο Νήπιο (να μπαμπά αυτό είχαμε δει πέρσι στο σχολείο... τα κλασσικά πάθη του Ιησού που δείχνει φέτος ο Αντ1) αλλά και φέτος είδανε σε dvd σε κιν. σχέδια στο σχολείο.

Η εκκλησία και κατ' επέκταση τα θεία και η θρησκεία δεν φαίνεται να του κάνουν κλικ σε αντίθεση με τον μικρό που του αρέσει η μουσική και κάθε λειτουργία στην τηλεόραση την παρακολουθεί σα μαγεμένος.

Ο μεγάλος άλλωστε πριν λίγες ημέρες αποκάλυψε στον μικρό ενώ κρυφάκουγε η μαμά ό,τι "...δεν υπάρχει άγιος Βασίλης Παναγιώτη... ο μπαμπάς και η μαμά είναι αλλά δεν πειράζει κάνε εσύ ότι πιστέυεις για να παίρνουμε δώρο!"
Δεν πειράζει όμως... γιατί πλέον κάθε φορά που του παίρνουμε δώρο του μεγάλου έρχεται και μας αγκαλιάζει και μας τονίζει ότι είμαστε ... "η καλύτερη μαμά!" ... "ο καλύτερος μπαμπάς!"... γιαγιά, παππούς, νονά...

Δείχνει να προσγειώνεται ομαλά στην πραγματικότητα.
Ο μικρός πάλι δεν ξέρω πως θα προσγειωθεί... θέλει αγάπη, αγκαλιές, αλλά δεν λέει όχι σε σκανδαλιές, σε ανυπακοή, σε ανταρσίες... αλλά και σε ψεματάκια, παρόλες τις φωνές και τις τιμωρίες που τον βάζουμε... είναι που δεν μπορείς να αντισταθείς στην αγκαλιά του μετά!
Άλλωστε όταν φεύγει η μαμά από μπροστά... "Μπαμπά...εγώ ΑΕΚ είμαι!"

Λίγη φαντασία... όχι πάλι τόσο βαρετό!

noreply@blogger.com (philos) — Fri, 06 Apr 2012 13:45:00 +0000

Ξαφνικά οι βουλευτές και οι παλιοί πολιτευτές κάνουν ανώδυνα μαθήματα θάρρους.
Βγαίνουν σε πρωινά και βραδινά ειδησεογραφικά, κι εκπομπές πολιτικές σε τηλεόραση και ραδιόφωνο και υπερασπίζονται τα (πρωήν) μεγάλα τους κόμματα ή τους νεοσύστατους κλώνους τους και κατα κύριο λόγο επιτίθονται στους (ντεμέκ) αντιπάλους τους.

Στο Μουσείο της Ακρόπολης σε αρχαία πηγάδια κάποιοι επιμένουν να κάνουν ευχές!

Κι επειδή ποτέ δεν ήμουν οπαδός της καφρίλας και του γηπεδισμού για να ουρλιάζω για γιαούρτια και δίκες... εγώ θα πρότεινα το απλό.
Επί τόπου, όταν τίθεται μια ερώτηση από τον τηλεπαρουσιαστή/δημοσιογράφο στον βουλευτή ή κάνει μια απλή τοποθέτηση να γίνεται μια ερώτηση μέσω twitter ή FB στους τηλεθεατές ακροατές.

Ας απαντάει ο απλός κόσμος στο συγκεκριμένο ζήτημα σε FB ή με RT μόνο με ένα βαθμό ικανοποίησης (από το 1 ως το 10) χωρίς περαιτέρω σχόλια και κακίες ή επευφημίες!

Και πριν φύγει ο υποψήφιος να του ανακοινώνουν τα αποτελέσματα όπως κάνουν και αυτοί οι τρελλο-εγγλέζοι στο Top Gear με τους cellebrities και τις αγωνιστικές τους επιδόσεις!
Σε πινακάκι το αποτέλεσμα και στον τοίχο! Και μετά ο επόμενος!

Μπας και αποκτήσει λίγο ενδιαφέρον αυτή η προεκλογική εκστρατεία,
μπας και κανένας φιλοτιμηθεί και πει τίποτα ενδιαφέρον, πρωτότυπο και ρεαλιστικό και
μήπως εν τέλει ασχοληθούμε όλοι λίγο πιο σοβαρά με αυτές τις εκλογές, με την εκλογή δηλαδή εκείνων των συμπολιτών μας που θα διαχειριστούν την διέξοδο από την ύφεση και την φτώχεια και την μείωση του χρέους μας αλλά και την ανάπτυξη αυτής της χώρας, την παιδεία και την υγεία, το μεταναστευτικο πρόβλημα, τον τουρισμό αλλά ακόμη και αυτές τις σχέσεις με τους δανειστές μας και τους εταίρους μας στην Ε.Ε.

Ας μην απελπιζόμαστε μόνο ... υπάρχει ελπίδα. Μέχρι και το ΠΑΜΕ κάνει διαδήλωση σε μονή λωρίδα!
Και το σημαντικότερο λύσεις υπάρχουν. Ας απαγκιστρωθούμε από το παρελθόν και το ποιος φταίει και ας ψάξουμε να βρούμε λύσεις πετώντας από πάνω μας κάθε δονκιχωτική εμμονη και φαντασιώση!

Πίξελ και εικόνες και ... μπαμπάδες bloggers!

noreply@blogger.com (philos) — Fri, 23 Mar 2012 23:02:00 +0000

Έλεγα λοιπόν μία ανοιξιάτικη Πέμπτη Μαρτίου σε ένα αγαπημένο μου βιβλιοπωλείο των παιδικών μου χρόνων, έχοντας μόλις αναρρώσει από μια δύσκολη ίωση!

fists via pinterest

"Ευχαριστούμε για την πρόσκληση Στέλλα. Δεν γνωριζόμασταν ιδιαίτερα πιο πριν παρά μόνο διαδικτυακά και αυτό από μόνο του εξηγεί πολλά για τον τρόπο που λειτουργούν σήμερα τα πράγματα μέσω των κοινωνικών δικτύων!

Είναι τιμή μας που βρισκόμαστε σε αυτό εδώ το βήμα και σε αυτή την θέση και θέλω αρχικά να τονίσω ότι τo μαμά…δες μπαμπά…δες δεν είναι η Άσπα, η Κατερίνα, ο Χρήστος κι ο Βασίλης αλλά τα 200+ ελληνικά blogs. Εμείς απλά προσπαθούμε να βρίσκουμε τρόπους να τα κάνουμε όλα πιο γνωστά, να κάνουμε το blogging πιο γνωστό και γιατί όχι να γίνει ένας τρόπος επικοινωνίας για ολοένα και περισσότερους γονείς... νέους και παλιούς.

Όταν ξεκινούσαμε πριν 2 χρόνια την ιδέα των Μαμά…δες Μπαμπά…δες γράφαμε για το τι είχαμε μέσα στο μυαλό μας τότε:

“Τα προσωπικά μας blog, μας έχουν μάθει δύο πολύ βασικά πράγματα. Πρώτον να εκφράζουμε τις σκέψεις και τα συναισθήματά μας, και δεύτερον να διαβάζουμε πολλά άλλα blogs και να νοιαζόμαστε κατά κάποιο τρόπο για τις σκέψεις και τα συναισθήματα άλλων ανθρώπων αγνώστων σε μας.

Πλέον συχνάζουμε σε νέες γειτονιές, όπου τα σπίτια έχουν τις πόρτες ακόμη ανοιχτές και δεν χρειάζεται να πάρεις τηλέφωνο για να κάνεις επίσκεψη. Σε αυτές τις γειτονιές βρίσκεις ανθρώπους με τα ίδια ενδιαφέροντα και έγνοιες με σένα. Ανθρώπους που έχουν περάσει τις ίδιες αλλαγές με σένα.”

Αυτά είναι τα blogs, τα γκρουπ, τα φόρα αλλά και το twitter και το facebook … αλλά εγώ θέλω να μείνω και να μιλήσουμε για τα blogs.

Εκεί που είσαι μόνος σου απέναντι στο λευκό φόντο της οθόνης και τακτοποιείς τις σκέψεις σου απερίσπαστος. Και μετά αυτές μένουν εκεί για πάντα. Για σένα και τα παιδιά σου και ποιος ξέρει αργότερα…
Εκεί που δίνεις την δυνατότητα στον άλλον να σε κατανοήσει καλύτερα, να εμβαθύνει και ο ίδιος και να αναπτύξει τις δικές του προσωπικές σκέψεις.

Και αυτό το αποδεικνύουν περίτρανα όλα τα blogs μαμάδων. Μέσα από τα σχόλια τους εκατοντάδες μαμάδες επικοινωνούν ιδιαίτερα και μετά επικοινωνούν και στο facebook και στα γκρουπ… και αλλού.

Και οι μπαμπάδες που βρίσκονται;

Μόνο 10-15% των φίλων μας στο facebook είναι άντρες και γύρω στο 10% είναι οι μπαμπάδες bloggers στην Ελλάδα σε σύγκριση με τις μαμάδες.

Εκατοντάδες γκρουπ στο fb για μαμάδες και μαμαδοπαρεούλες .., ή για αθλητικές ομάδες και οπαδούς, για οργισμένες κινήσεις απέναντι στους πολιτικούς αλλά ούτε ένα τόσοδα γκρουπάκι για μπαμπάδες. Κι εγώ ξεκίνησα ένα κλειστό γκρουπ αποκλειστικά για μπαμπάδες πριν 1,5 χρόνο αλλά ντρεπόμουν να το κοινοποιήσω στους ελάχιστους μπαμπάδες φίλους μου στο διαδίκτυο. Μπαίνανε που μπαίνανε ελάχιστα…στο blog μου και σπάνια εκφράζονταν... γιατί να εκφραστούν κάπου αλλού;
Και γιατί άλλωστε να μην εκφραζόμαστε δυνατά, αυθόρμητα, δεχόμενοι το σχολιασμό όλων, όπως γίνεται στα blogs;

2 χρόνια mamadesmpampades και προσφάτως και Μικροί Μεγάλοι και ακόμη δεν μπορώ να καταλάβω γιατί κρυβονται οι μπαμπάδες; Γιατί δεν μιλάνε για τους δικούς τους φόβους; Ειδικά εν μέσω κρίσης. Για τις σκέψεις τους για το σχολείο, για την διατροφή, για τους τσακωμούς των παιδιών, για τα παιχνίδια με τα παιδιά τους;

Για τον χωρισμό; Για δικές τους συνταγές ανατροφής, για τρόπους μελέτης;

Για όλα αυτά για τα οποία γκρινιάζουν στις διάφορες συναντήσεις με τους φίλους τους ή στα παιδικά πάρτυ;
Αλλά ακόμη και για πιο αντρικά θέματα όπως για το πότε πρέπει το παιδί να μάθει κολύμπι, να πάει σε σύλλογο, να βγάλει τις βοηθητικές ρόδες, αν θα πρέπει να βαράει ο γιος όταν τον βαράνε … ή για το τι θα κάνει ο μπαμπάς αν του πειράξει κάποιος το κορίτσι;

Και για άλλα πολλά μικρά ή μεγάλα, τετριμμένα ή μη, στα οποία ίσως και μια αναζήτηση στο google να μην σου φέρει ουσιαστικό αποτέλεσμα.

Δεν θυμάμαι κανένα φίλο μου που έγινε γονιός να με πήρε τηλέφωνο και να με ρωτήσε έστω για τον παιδίατρο; Να μου ζητήσε την συμβουλή για το πώς ήμουν εγώ με την γυναίκα μου την περίοδο της εγκυμοσύνης ή για το αν θα πρέπει ή μη να μπει στην αίθουσα τοκετού την ώρα εκείνη… και αν ποτέ ξεκινούσε μία τέτοια κουβέντα τελειώνε με αφορισμούς ή εμμονές σα να ακους τους πατεράδες μας ή τις μανάδες μας.

Διάλογος ή επιχειρήματα μεταξύ μπαμπάδων γίνονται μόνο για την ανάλυση της ήττας το ΣΚ και για το καλύτερο gadget.

ΔΥΣΤΥΧΩΣ Έχουμε ξεχωρίσει ρόλους. Ενώ ούτε μαμά ούτε μπαμπάς έχουν προετοιμαστεί έστω και για ένα λεπτό πριν το τεστ δείξει το σταυρό!

Μόλις μάθουμε για την εγκυμοσύνη… τότε ξεκινάμε τα επιστημονικά βιβλία κάτι απίστευτων αμερικανίδων ειδικών, το google, τα fora … αλλά όλα αυτά έπρεπε να τα ξέραμε χρόνια πριν.

Να ξέραμε τι σημαίνει γονιός πριν καν βρούμε τον ανθρωπό μας. Για να είμαστε σίγουροι ότι μπορούμε μαζί να λύσουμε την εξίσωση αυτή του καλού γονιού για μεγάλο χρονικό διάστημα. Τίποτε δεν ξέραμε. Μαθαίνουμε μετά. Αφότου τελειώσει η εγκυμοσύνη, αφότου θηλάσει ή μη η μαμά, αφότου ξεκινήσει ο παιδικός, αφότου αρρωστήσει το παιδί…

Και το σημαντικότερο μαθαίνει ο ένας από τους δύο. Ο άλλος ακολουθεί την γνώμη του αλλουνού. Ο άντρας της γυναίκας για την διατροφή, για τον ύπνο, για την βάφτιση και τα ρούχα… η γυναίκα του άντρα για το σχολείο, για τις πολιτικές απόψεις, για το οδήγημα και την ομάδα…

Τι είναι γονιός λοιπόν; Αφού δεν διδαχθήκαμε κάτι σχετικό ως μικροί ή αρνούμαστε να συζητήσουμε ουσιαστικά ως μεγάλοι, τι μπορούμε να κάνουμε;

Εγώ σήμερα θα ήθελα να ήταν εδώ κάποιοι φίλοι, κάποιες φίλες μου που ακόμη δεν έχουν αποφασίσει για το πότε θα κάνουν παιδί. Ή να το πω καλύτερα …. Που δεν έχουν σκεφτεί ίσως για το αν θέλουν να γίνουν γονείς, αν ξέρουν τι σημαίνει γονιός.

Σε αυτούς θα τους συνιστούσα χωρίς δεύτερη σκέψη το koilitsa.com για να συνειδητοποιήσουν αυτή την αλλαγή που θα έρθει. Χωρίς επιστημονικούς όρους και bullets. Ένα ανάγνωσμα που περιγραφές και σκέψεις τρέχουν απολαυστικά γρήγορα και αποκαλύπτουν πολλά μικρά «κρυφά» τιπς για τους μη γονείς και τα οποία φέρνουν χαρακτηριστικές μνήμες σε όλους τους γονείς.

Γιατί μέσα στις γραμμές εκείνες που έχει επιμεληθεί με περίτεχνο χιούμορ η Στέλλα έχει και συναισθήματα και σκέψεις που δεν βγαίνουν εύκολα πιο έξω. Χωρίς υπερβολές αλλά και με σωστές δόσεις συγκίνησης όταν φεύγει το χαμόγελο κατά την ανάγνωση του βιβλίου.

Και αν πετύχει και τους αγγίξει το βιβλίο και φτάνοντας στο τέλος του στενοχωρηθούν γιατί θέλουν να διαβάσουν και άλλο, θα είναι σαν αυτοί οι μη γονείς ακόμη να έχουν περάσει ένα τεστ. Θα είναι σα να έχουν βιώσει πως είναι όταν περνάς σταδιακά μέσα σε διάστημα 9 μηνών σε ένα παράλληλο σύμπαν.

Και τότε στο τέλος του βιβλίου θα τους σύστηνα να συνεχίσουν στο blog koilitsa.com και σε άλλα blogs μαμάδων και μπαμπάδων… όχι για να διαβάσουν κείμενα που δείχνουμε την λατρεία μας για τα παιδιά μας εμείς οι μαμάδες και μπαμπάδες bloggers αλλά για να είναι έτοιμοι να αντιμετωπίσουν την γονεϊκότητα, να γίνουν καλύτεροι γονείς, να μάθουν καλύτερα τον ρόλο τους και με την σειρά τους να τα μοιραστούν όλα αυτά.

Να γράψουν σκέψεις δικές τους, αγωνίες και αλήθειες στο δικό τους blog… σαν να μην τους διαβάζει κανένας, σα να είναι ένα κρυφό ημερολόγιο, που δεν θα το ανοίξει ποτέ κανένας άλλος.

Μόνο τότε πολλοί εκεί έξω θα το εκτιμήσουν πραγματικά και ουσιαστικά…

Αν θέλουμε μια καλύτερη γενιά, πιο ανοιχτή, πιο ακομπλεξάριστη, πιο χαλαρή από αγκυλώσεις και εμμονές από μοτίβο και κλισέ να μεγαλώσει, πρέπει πρώτα εμείς να αποδράσουμε από τα κλισέ και τις φοβίες μας.

Να μην αρεσκόμαστε να θεωρούμε εαυτούς ως σύγχρονους γονείς απλά και μόνο επειδή ανταλλάσουμε Likes και retweets από τις ολοκαίνουργιες συσκευές μας.

Ας ξεκινήσουμε σήμερα κιόλας αλλάζοντας τις συνήθειες που κληρονομήσαμε από τους παππούδες μας στα θέματα που συζητάμε.

Και για να κλείσω αποκλειστικά για εμάς τους μπαμπάδες…

Αν θέλουμε να λεγόμαστε σύγχρονοι μπαμπάδες μπορεί ήδη να ασχολούμαστε πολύ περισσότερο από τους δικούς μας πατεράδες με τα παιδιά μας ή να δείχνουμε πιο εύκολα τα συναισθήματά μας αλλά δεν αρκεί… πρέπει να γίνουμε πιο σύγχρονοι στην επικοινωνία μας.

Να ανοίξουμε και άλλο τις σκέψεις μας. Να τις μοιραστούμε σε αυτές τις νέες γειτονιές χωρίς εξωραϊσμούς αλλά με αντρίκιο τσαμπουκά και ντομπροσύνη! Με τον δικό μας αυθεντικό τρόπο!

..............

Μερικές ακόμη σκέψεις που αξίζει να μοιραστώ .... αφού έφτασες εδώ κάτω:

H Στέλλα Κάσδαγλη πριν λίγους μήνες έκανε κάτι που για πολλούς bloggers αποτελεί όνειρο ζωής. Να εκδόσει το blog της σε βιβλίο.

Αν σκεφτεί κανείς ότι το blog αποτελούσε στην ουσία όλη της την διαδρομή από την εγκυμοσύνη μέχρι τις πρώτες στιγμές που πήρε αγκαλιά την κόρη της, το εγχείρημα της αποκτά ακόμη μεγαλύτερη αξία. Για εκείνη κυρίως... και τον Αλέξανδρο σίγουρα.
Αλλά σε ένα σημαντικό βαθμό και για όλους εμάς τους μαμάδες και μπαμπάδες bloggers. Είναι ευχάριστο να ακούς ότι έναν εκδοτικό οίκο τον ενδιαφέρει η ιστορία μιας νέας μαμάς, μη επώνυμης, αλλά με αποδεδειγμένα τεράστιο ταλέντο.

Και ήρθε μια πρόσκληση. Να παρουσιάσουμε το βιβλίο της. Αυτό που πριν από εμάς το είχε παρουσιάσει ένας Χωμενίδης και μία Αμάντα Μιχαλοπούλου. Δε νομίζω ότι χρειάστηκαν παραπάνω από 5 λεπτά στα starbucks του Χολαργού όταν πρωτογνώρισα την Στέλλα και τον Αλέξανδρο να νιώσω ότι "τοχουμε". Μιλάμε την ίδια γλώσσα. Μια γλώσσα που ίσως και γω δεν πολυμιλώ εδώ μέσα.

Και ήρθε και εκείνη η Πέμπτη στον Ευρυπίδη στη Στοά. Κι εμφανίστηκα μπροστά σε φίλους διαδικτυακούς, σε φίλους παλιούς παιδικούς αγαπημένους μαζί με τα παιδιά τους, σε νέους bloggers που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα, σε ανθρώπους που κρατάγανε σφικτά από ένα αντίτυπο του κοιλίτσα.com, στη νέα παρέα των Μικροί Μεγάλοι... αλλά και σε δύο κάμερες, μερικούς δημοσιογράφους κι έχοντας δίπλα μου την Άσπα και από την άλλη πλευρά της Στέλλας, δύο πρόσωπα επώνυμα και τηλεοπτικά, τον Κρατερό Κατσούλη και την Κατερίνα Καραβάτου με τους οποίους τα δύο μας παράλληλα σύμπαντα συμπέσανε για κάτι περισσότερο από μία ώρα για χάρη αυτού του όμορφου βιβλίου.

Η παρουσίαση τέλειωσε. Τα μικρόφωνα και οι κάμερες στρέψανε και πάλι την προσοχή τους εκεί που ήταν, που είναι και που θα είναι στραμμένη η πλειοψηφία σε τηλεόραση, twitter και facebook.

Και γω έστρεψα και πάλι την προσοχή μου εκεί που είναι οι φίλοι μου, άνθρωποι που τους δημιουργεί τη μεγαλύτερη ικανοποίηση ακόμη και το γράψιμο 5 απλοϊκών γραμμών, άνθρωποι που αλλάξαν συνήθειες, που ρίσκαρουν ή και πειραματίζονται και μερικοί απο αυτούς κρυφά οραματίζονται να αλλάξουν και τις ζωές και άλλων!

Που θα πάει σε αυτό το πρωινό που ξεκίνησε όπως όλα τα άλλα... που στις πρωινές ειδήσεις μαζευτήκαν και πάλι οι πρώτοι σε ψήφους βουλευτές να μιλάνε για αλλαγή... που ένα βιβλίο που θα διαβάζεται για χρόνια δεν μπορεί ακόμη καν να κοντράρει ένα gossip που θα κάνει ένα κύκλο μερικών εβδομάδων... βρεθήκαν μερικά πίξελ που έστειλαν ένα άλλο μήνυμα...

http://www.flickr.com/photos/tsevis/7001269073

... σε μια άλλη ομάδα ανθρώπων, ... απλά αυτόφωτα πίξελ...

Υπάρχουν πολλά ακόμη πίξελ εκεί έξω που περιμένουν να βρουν την ευκαιρία να ενωθούν με άλλα και να δημιουργήσουν και άλλες τέτοιες "εικόνες" που να αλλάξουν την εικόνα!

Ας τα ταιριάξουμε!

Η δική μου ημέρα!

noreply@blogger.com (philos) — Sat, 10 Mar 2012 15:51:00 +0000

"Σήμερα ήταν τα 7α γενέθλια του Γ. και αποφάσισα να του χαρίσω αυτή την τόσο πολύτιμη για εκείνον αλλά πιο πολύ για εμένα μέρα της κάθε χρονιάς που περνάει!

Αποφασίσαμε μυστικά με τον μπαμπά του λοιπόν να τον αφήσουμε με την δικαιολογία της "μύξας" (μην φανταστείτε... μια ιδέα ήταν και σήμερα σχεδόν είχε εξαφανιστεί) να κάνει κοπάνα από το σχολείο και να του κάνουμε όλα τα χατίρια!

Έτσι λοιπόν, χωρίς κανένα πρόγραμμα και χωρίς τίποτα προσχεδιασμένο χτίζαμε εγώ και ο Γιώργος λεπτό προς λεπτό την "Δική του μέρα".

Μία Κερασιά και φραουλιές από κάτω! Έργο 7χρονου

Στην αρχή λοιπόν απολαύσαμε οι δυο μας βολτούλα στον ήλιο ήπιαμε μαζί καφέ και χυμό, αγοράσαμε και ξεφυλλίσαμε τον καινούριο Μίκυ Μάους και μετά αποφασίσαμε ότι δεν θέλουμε τούρτα αλλά κέικ...(άλλωστε ο Γ. δεν τρώει τούρτες, μόνο κέικ) αφού αυτό το τρώει και θέλει να το απολαύσει!

Έτσι λοιπόν επιστρέψαμε στο σπίτι και φτιάξαμε μαζί το δικό του κέικ-τούρτα γενεθλίων χωρίς ίχνος στολισμού, (άλλωστε δεν "μας" αρέσει τίποτα συμβατικό πόσο μάλλον οι συμβατικοί στολισμοί και πανηγυρισμοί)!

Το αρχικό μας πλάνο ήταν να φάμε το βράδυ απλά με παππού, γιαγιά, και ξαδερφάκια, δεδομένου όμως ότι η ξαδερφούλα μας καιγόταν στον πυρετό τα μόνα παιδάκια στο "μίνι πάρτυ" ήταν άφαντα... Έτσι λοιπόν για να μην υπάρξει τούρτα χωρίς χαρούμενα γελάκια και φωνούλες, κυριολεκτικά όμως τελευταία στιγμή, του επέτρεψα να καλέσει δύο φίλους του μόνο!

Φυσικά η πρώτη του επιλογή ο κολλητός του και γεννημένος την ίδια ακριβώς ημέρα αλλά και την ίδια στιγμή δίπλα δίπλα στο ίδιο μαιευτήριο (ναι όσο απίστευτο και αν ακούγεται "κόλλησαν" αμέσως μόλις γνωρίστηκαν στον ίδιο παιδικό που πηγαιναν στα 3 τους!!!) κατέρρευσε γιατί φυσικά είχε και αυτουνού η μαμά του είχε κανονίσει δειπνο με τους δικούς του παππούδες, γιαγιάδες κτλ.

Έτσι καλέσαμε τις επόμενες δύο επιλογές του: τις εξίσου κολλητές "μας", 2 Εβ. (που πλέον είναι σε κάθε μας μεγάλη στιγμή και πολύ χαίρομαι που o Γ. έχει κολλητές), και το νέο "μας" κολλητό από το καινούριο μας σχολείο!

Αφού λοιπόν έριξα τα μούτρα μου απέναντι στους ανθρώπους και ήταν όλοι ευγενέστατοι που δεν με έβρισαν για την πρόσκληση της τελευταίας στιγμής (σύνηθες φαινόμενο.... δυστυχώς τα τελευταία 2-3 χρόνια όλο και χειροτερεύω) ήρθαν και κόψαμε την τούρτα (γιατί φυσικά τα φυσιολογικά παιδιά θέλουν τούρτα...) και μετά ακολούθησε πραγματικά ένα υπέροχο βράδυ!

Ομολογώ ότι σήμερα ήταν και η δική μου μέρα... μου είχε λείψει τόσο πολύ να κάνουμε μαζί βόλτα χωρίς σκοπό, να τον βλέπω τόσο χαρούμενο, τόσο λαμπερό!!!

Ήταν μια μέρα που του έκανα όλα μα πραγματικά όλα τα χατίρια και αυτό μου είχε λείψει εξίσου... δυστυχώς όσο και να το θέλω.... πρέπει εγώ να βάζω όρια... σήμερα λοιπόν δεν είχαμε όρια σε τίποτα! Φτιάχναμε μαζί την επόμενή μας στιγμή χωρίς κανένα πρόγραμμα και χωρίς καμία προετοιμασία! Ήταν η δική του μέρα και εγώ ήμουν απλά ο "βοηθός παραγωγής" στο δικό του σενάριο... μακάρι λοιπόν πάντα να φτιάχνει ο ίδιος το σενάριό του και εγώ να είμαι πάντα εκεί να το κάνω πραγματικότητα!

Στον υπέροχο σκηνοθέτη μου... ένα μεγάλο ευχαριστώ για όλες τις όμορφες στιγμές που μου έχει χαρίσει!

Ήταν και η πρώτη φορά στην ζωή μου που αισθάνθηκα ότι θα ήθελα να κρατήσω αυτή την ημέρα δυνατά στην μνήμη μου και στις δικές του αναμνήσεις!!!"

Το παραπάνω κείμενο το έγραψε χθες αργα το βράδυ η μαμά του Γιώργου αμέσως μολις τέλειωσε το μίνι πάρτυ μας και έπεσε ο Γιώργος ... αλλά και ο μπαμπάς του... για ύπνο!

Εγώ απλά το μορφοποίησα λίγο και διάλεξα φωτογραφία...

Φαίνεται ότι το νέο μας "παιδί" ... το Μικροί Μεγάλοι έκανε το θαύμα του και η παρέα μας απέκτησε και νέα blogger!

Εγώ πάλι δεν έπαψα στιγμή χθες να χαίρομαι την κάθε αγκαλιά του Γιωργου που την ακολουθούσε η φράση "εισαι ο καλύτερος μπαμπάς" και σήμερα το πρωί που μιλούσε ενθουσιασμένος για το πάρτυ, τους φίλους του και τα υπέροχα δώρα που του έφεραν οι κολλητοί του!

Σε ευχαριστούμε Γιώργο που και πάλι μια τέτοια μέρα μας έκανες το δικό σου ανεκτίμητο δώρο, βλεποντάς σε τόσο χαμογελαστό, τόσο ευτυχισμένο!

Το μουσείο της Ακρόπολης με τα μάτια ενός 4 χρονου και ενός 7 χρονου

noreply@blogger.com (philos) — Mon, 05 Mar 2012 21:51:00 +0000

Τελικά πήγαμε στο μουσείο
αλλά δε θα σας τα πω εγώ... θα αφήσω τον μικρό να σας τα πει, όπως τα είπε στη γιαγιά του όταν επιστρέψαμε σπίτι:

Κάνετε zoom in...

Ήταν μεγάλο, περπατήσαμε πολύ, εγώ κουράστηκα και με πήρανε αγκαλιά... όλοι με πήρανε αγκαλιά, ο μπαμπας, η μαμά, η γιαγιά η Ολυμπία, ο Χρήστος....
... δεν αγγίζαμε πράγματα...
... έγινε μια μεγάλη έκρηξη στην Ακροπολη...
... λείπανε μερικά πράγματα ... ειναι (σ)το Λονδίνο...
... ήταν πολύ ωραία... αλλά κουράστηκα... γιατί είμαι μικρός... και ο Γώγος κουράστηκε...
... άκουγα από το κινητό της μαμάς... τα είχε όλα, εγώ πηγαινα κοντά στα αγάλματα και άκουγα...
... τώρα θα ξαναπάμε πάνω στη Ακρόπολη γιατί η μαμά δεν είχε παπούτσια και δεν πηγαμε....

Οι ξεναγοί όντως μας κοιτάζαν περίεργα που ο μικρός κουβαλούσε παντού και άκουγε από το κινητό όλη την ξενάγηση χάρη σε μια εκπληκτική εφαρμογή που έχουμε κατεβάσει σχεδόν 2 χρόνια τώρα στο iphone, ενθουσιάστηκαν και οι δύο και έμαθαν πολλά από το βίντεο στον 2 όροφο, ο Γιώργος έμαθε πολλά και από τον Χρήστο, όπως για τα χρώματα που είχαν τα γλυπτά, ή που μερικά γλυπτά είχαν πρόσθετα χέρια "όπως τα playmobil", αλλά στο τέλος ήταν εξαντλημένοι αλλά χαρούμενοι.
Αποτέλεσμα φάγανε όλο τους το φαγητό στο εξαιρετικό πάντα εστιατόριο του Μουσείου και ζωγραφίσανε από 2 ζωγραφιές ο μεγάλος και μία ο μικρός επί τόπου.

Λίγοι επισκέπτες, 3 σχολεία (ένα αμερικάνικο), υπέροχος ήλιος για καφέ έξω στο αίθριο (είδαμε αρκετούς που ήρθανε μόνο για αυτό), και στο τέλος ο μικρός επανέλαβε την δική του επιθυμία μόλις αντίκρυσε όλα αυτά τα νομίσματα (ξανά) στα πηγάδια που είχαν τα αρχαία στον προαύλιο χώρο και ρωτήθηκε τι επιθυμία θα ήθελε να πραγματοποιηθεί (όχι δεν ρίξαμε νόμισμα κι εμείς):

Μαμάαα... θέλω να μάθω να γράφω και να διαβάζω...

... όπως έμαθε να διαβάζει και ο Γώγος σχεδόν ένα χρόνο τώρα... όταν από μια εφαρμογή για την Ακρόπολη ανακάλυψε (με την βοήθεια του μπαμπά ... πάντα) μια άλλη με το αλφαβητάριο... και έτσι σήμερα το βράδυ έκρυβε το βιβλίο του για να μην τον δω ότι αντί να κοιμάται διάβαζει...

Γιατί ντρέπεσαι καλέ;

noreply@blogger.com (philos) — Sat, 03 Mar 2012 20:58:00 +0000

Παντα έκανα αυτό που μου άρεσε και μένα να μου κάνουν.
Ποτέ δεν έκανα αυτό που δεν θέλω και μένα να μου κάνουν.

Sharing is love. 'Εμαθες ποτέ πως είναι η αληθινή αγάπη;

Δεν μοιράζομαι συμβουλές.
Το παράδειγμά μου και η "συμβουλή" μου είναι οι πράξεις μου.

Προσπαθώ να αλλάξω τον κόσμο όχι λέγοντας σου τι να κάνεις.
Προσπαθώντας να πετύχω όπως λειτουργώ και να ζηλέψεις και να με μιμηθείς.
Ξέρεις όμως να μιμείσαι;

Δες καλύτερα τι κάνω.
Μιμήσου καλύτερα.
Να πετύχεις κάτι θες και συ...
... μην ζητιανεύεις όμως την επιτυχία.

Μόλις συνειδητοποίησα ότι ασχολούμαι τώρα μαζί σου ενώ πλέον δεν με νοιάζεις...σήμερα συ, χθες πολλοί, αύριο ίσως και περισσότεροι.
Ίσως είναι η τελευταία σου ευκαιρία να αλλάξεις.

Έτσι για να πω και γω ότι άλλαξα κάτι, σε μια κοινωνία που κρυφά νοσταλγεί το παρελθόν, πετάει ντομάτες στο παρόν, αλλά στην ουσία το μόνο που θέλει είναι να αποφύγει το νέο και την αλλαγή... γιατί αρνείται πεισματικά να αλλάξει συνήθειες...

... να κάνει το μεγάλο Like στην δική του δημιουργία και όχι στην συγκέντρωση των likes των "φίλων"!

Τι είναι η Ακρόπολη... τι είναι το Μουσείο της!

noreply@blogger.com (philos) — Thu, 01 Mar 2012 05:57:00 +0000

"Μπαμπά ξέρεις τι είναι αυτό;

Είναι η Ακρόπολη (το μεγάλο κομμάτι κέϊκ)

και δίπλα του είναι το Μου_είο τη_ Ακρόπολη (το roller)!

Αυτα είναι μπαμπά!"

...φαντασία στα 4!

Ακρόπολη και Μουσείο έχουμε απλά περάσει απέξω αλλά είναι μεγάλος ο καημός του Παναγιώτη να τα επισκεφτεί και τα δύο!
Προς το παρόν αρκείται με το να ακούει σχεδόν καθημερινά μια εφαρμογή για iphone που κάνει ξενάγηση στο Μουσείο της Ακρόπολης

"Μπαμπάαα πε_νάμε ανάμεσα από τα εκθέματα το μου_ειο τη_ Ακρόπολη!"

ps. Έχω και μια ιστορία για τον Γιώργο... αλλά αξίζει ξεχωριστό ποστ!

Σε όλα!

noreply@blogger.com (philos) — Tue, 14 Feb 2012 09:20:00 +0000

- Μπαμπάααα... δε θέλω να παω σχολείο σήμερα... α κάτσω σπίτι... με τη μαμά...

- Ναι αλλά σήμερα είναι και γιορτή που δίνουμε μια καρτούλα και ένα φιλάκι σε αυτους που αγαπάμε..

- Εσύ αγαπάς κάποιο κοριτσάκι στο σχολείο;

- Ναι όλα τα αγαπάω...

- 'Oλα τα κοριτσακια;

- Όλα ... και τα κοριτσάκια και τα αγοράκια...

- ε χμ... συνήθως σήμερα δίνουμε καρτούλα στα κοριτσάκια ... εσύ θα δώσεις;

- ναι...

- πάμε να φάμε πρωινό και να φτιάξουμε καρτούλες;

- Πάμε...

Και πήγαμε και φτιάξαμε και μία... και δύο... και τρεις... και τέσσερις κάρτες για την Σ., την Α., την Λ...την Δ...

- ...και μετά μπαμπά θα τους δώσω φιλάκια εεε;
- Ναι Παναγιώτη...
- Σε όλα;
- Σε όλα Παναγιώτη... στο μάγουλο, ε!
- Ναι... μπαμπάααα!

Ο μεγάλος σε αντίστοιχη ερώτηση αν θα δώσει κάποια κάρτα... αφού σκέφτηκε πολύ... και απέκλειε μία προς μία τις διάφορες υποψήφιες... κατέληξε σε ένα κοριτσάκι που μας έχει αναφέρει απο καιρό...
αυτή μάλλον μαμά... αυτή έμεινε μαμά... οι άλλες δεν μου αρέσουν...

Άλλοι χαρακτήρες!

Μνημονιακοί - Αντιμνημονιακοί.... σημειώσατε Χ.

noreply@blogger.com (philos) — Sun, 12 Feb 2012 20:19:00 +0000

Παντελώς αδιάφορο είναι πλέον...

Είμαι φιλελεύθερος. Και δε νομίζω ότι ποτέ θα γίνω αριστερός ή κρατιστής ή κάποιο άλλο από τα υπόλοιπα παλαιο-συντηρητικά συστήματα που πρεσβεύουν όλα τα κοινοβουλευτικά κόμματα αυτή την στιγμή στην Ελλάδα.

Παρόλα αυτά, δεν μπορώ να αποφασίσω εύκολα για το αν θα έκανε καλό ή κακό στην Ελλάδα η επιστροφή στην δραχμή. Είμαι Ευρωπαίος. Νιώθω ότι η φυσική εντροπία των πραγμάτων είναι η Ευρώπη. Σε μια Ευρώπη ολοκληρωμένη σε κάθε τομέα, με κοινό νόμισμα, με κοινά σύνορα, με κοινούς νόμους, με αλληλεγγύη.

Αλλά δυστυχώς ούτε μεις πιστέψαμε ποτέ σε αυτή την Ευρώπη και με λύπη μου βλέπω ότι τελευταία όχι μόνο οι Γερμανοί που πάντα βλέπανε την Ευρώπη ως μπίζνα αλλά και οι υπόλοιποι λαοί και πάλι δείχνουν να έχουν ξεχάσει την κοινή Ευρώπη αλλά να βλέπουν κρατικά μικρο-συμφέροντα μόνο (αν τα συγκρίνεις με τις εξελίξεις σε Ρωσία, Κίνα, Αμερική και Μέση Ανατολή).

Θέλω να μείνουμε στην Ευρώπη και στην Ευρωζώνη από το να βγούμε στην ουσία από την Ευρωπαϊκή Ένωση παραμένοντας με τους ίδιους αυτους εκπληκτικούς πολιτικούς και πολιτικούς συνδυασμούς στο προσκήνιο, τους ίδιους που κατάφεραν αυτό που έμοιαζε αδιανόητο 3 χρόνια πριν!

It is better the evil you know than the evil you don't know.

Και στην συγκεκριμένη περίπτωση ο evil we know είναι το ευρώ και όχι οι Έλληνες κραταιοί πολιτικοί (αυτοί είναι οι άχρηστοι we know) που καταφέραν να χρεωκοπήσουν μια χώρα μεσα στο πιο ισχυρό νόμισμα του κόσμου, και οι οποίοι με πέρισση ευκολία προσπαθούν να πείσουν ότι θα καταφέρουν να ορθοποδήσουν και πάλι την Ελλάδα με τη δραχμή.

Γιατί πιστεύει κανένας ότι θα αλλάξουν οι πολιτικοί μας; Αλλάξανε πριν και μετά την Κατοχή; την Χούντα; τα σκάνδαλα; για να αλλάξουν και αύριο;

Και όπως έχω προβλέψει καιρό τώρα ότι δεν θα πάμε σε εκλογές γιατί απλά ένας ακόμη κρυφός όρος του μνημονίου μπορεί να είναι να παραμείνει ο Παπαδήμος στην θέση του για κανα χρόνο ακόμη, η μόνη μου ένσταση είναι ότι χθες έπρεπε ο Παπαδήμος να κάνει ακόμη ένα διάγγελμα αυτή την φορά στα αγγλικά προς όλους τους Ευρωπαίους.

Να πει... ναι δεχόμαστε το μνημόνιο αλλά ακούστε και σεις μερικές αλήθειες .... τέρμα στο παραμύθι για τα λεφτά του ξένου φορολογούμενου που δανείζει απο το υστέρημα του στον Έλληνα... με τόκο δίνει εγγυήσεις ουσιαστικά και όχι ρευστό.

Το ρευστό του Έλληνα συνεχίζει και φεύγει προς τα έξω όπως έκανε χρόνια τώρα με εξοπλισμους, με υποβρύχια με ενίσχυση της ευρωπαϊκής βιομηχανίας. Να ρωτήσει τους Ευρωπαίους αν θέλουν πραγματικά να παραμείνουνν όλοι στο ευρώ και ειδικά τους Γερμανούς. Να δεσμευτουν ότι δεν θα τα παρατήσουν σε κανα δύο χρόνια, συνεχίζοντας τα μνημόνια και με τα άλλα κράτη υπό πτώχευση,

Να εξηγήσει ότι ο κατώτατος μισθός δεν αφορά τόσο τον Έλληνα αλλά τον ξένο εργάτη, ο οποίος σε λίγο θα αναγάζεται να δουλευει για λιγότερα προκειμένου να μην του φάει την δουλειά ο Έλληνας μετανάστης. ότι όλα τα προβλήματα θα μπορούσαν να έχουν λυθεί αν όλα τα χρέη τα είχε εξαγοράσει η κεντρική τράπεζα τυπώνοντας νέο χρήμα.

Μια υποχρέωση μόνο έχουμε όλοι ανεξαρτήτως κρίση. Να μην ξοδεύουμε περισσότερα ως κράτη από όσα εισπράττουμε. Μόνο πλεονάσματα απο εδώ και μπρος. Να είμαστε πραγματικά ανεξάρτητα ως κράτη και ομοσπονδίες. Δεν μπορεί να νοείται ομοσπονδία το να υποδουλώνεται ένα ομόσπονδο κράτος σε ένα άλλο μεσω δανεισμού.

Τα λάθη τα κάνανε οι ηγέτες του κράτους. Αλλιώς ακόμη να κυνηγάμε όλους τους Γερμανούς ανεξαρτήτως αν υποστήριξαν τον Χίτλερ ή μη ακόμη και σήμερα.

Γιατί αλήθεια τι φταίνε τα παιδιά μας να πληρώνουν τα εφιαλτικά λάθη που έκαναν μερικές εκατοντάδες πολιτικοί στις μέρες μας.

Και ναι να υπογράψουμε γιατί πιστεύουμε ακόμη στην Ευρώπη.

Η Ενωμένη Ευρώπη είναι ότι καλύτερο πέτυχε η ανθρωπότητα σε όλη της την ιστορία. Μόλις μερικά χρόνια μετά από το χειρότερο Πόλεμο της ιστορίας ιο εχθροί δώσανε ουσιαστικά τα χέρια και οραματίστηκαν μια κοινωνια εθνών με βάση τις ωραιότερες και πιο ειρηνικές αρχές που επινόησε ποτέ η ανθρωπότητα.

Πιστεύουμε στην Ευρώπη. Θέλουμε μια ενιαία Ευρώπη. Με αλληλεγγύη, με διαφάνεια, με κοινούς στόχους. Ας επιταχύνουμε κάθε είδους ενοποίηση κρατώντας τα πολιτιστικά μας χαρακτηριστικά αλώβητα. Αλλά κοινό μας συμφέρον το Ευρωπαϊκό συμφέρον και όχι το συμφέρον του Γερμανού, του Ολλανδού, του Βρεττανού ή του Έλληνα!

Χωρίς διαφορετικές ταχύτητες.

Με πρόγραμμα. Με επικοινωνία με όλους τους πολίτες για να αντιληφθούν τα οφέλη.

Αυτό που ζούμε σήμερα δεν είναι ενοποιημένη Ευρώπη. Δεν είναι δημοκρατία. Αλλά εμείς ακόμη πιστεύουμε ότι μπορεί να αλλάξει για αυτό και υπογράφουμε."

Και να μην ξεχάσουμε παράλληλα τις δικές μας πικρές αλήθειες.....Δύο χρόνια πριν όλα τα μαθηματικά έλεγαν ένα πράγμα. Αν δεν μειώσουμε το Δημόσιο Τομέα κατά 300-400 χιλιάδες πλεόνασμα δεν βλεπουμε. Συν γερό νοικοκύρεμα στους προϋπολογισμούς υπουργείων και σωστό φοροεισπρακτικό μηχανισμό. Έπρεπε να μπει το μαχαίρι στο λαιμό και να χαθούν δύο χρόνια. Να απολυθούν πρώτα μερικές εκατοντάδες χιλιάδες ιδιωτικοί υπάλληλοι και να δούμε χιλιάδες άστεγους στο δρόμο για να καταλάβουμε ότι πρέπει να αλλάξουμε και τώρα να ετοιμάζεται το αναπόφευκτο...να απολυθούν και εκατοντάδες χιλιάδες ΔΥ αλλά και η δημόσια περιουσία μας.

Αλλά και πάλι πόσο αλλάξαμε;

Likes μόνο σε ειρωνικά σχόλια και υπέρτατες αλήθειες, σε κείμενα που χτυπάνε μόνο στο φιλότιμο και στο άστρο της φυλής, άσπρο μαύρο στις διάφορες θέσεις φιλελεύθερων και αριστερών, χωρίς ίχνος διαλόγου και με τοποθετήσεις καθαρά δημαγωγικές,

Το κόμμα που περηφανευόταν ότι μας έβαλε στην Ευρώπη να θέλει εξοδο απο το ευρώ αλλά τελευταία στιγμή να διαγράφει όσους τολμουν και αμφισβητούν την υπέρτατη διαπραγμάτευση του απόλυτου Αρχηγού με σκοπό να παραμείνουμε στο Ευρώ, προκαλώντας τρελλή συγχυση στους δογματικούς ψηφοφόρους του (στοίχημα για ποσοστά γκάλοπ μετά το τριήμερο?), οι "αριστεροί" του πασόκ να θέλουν να παραμείνουμε στο ευρώ μαζί με τους ακροδεξιούς, ενώ μέχρι και οι αριστεροί να επικαλούνται τον πατριωτισμό των Ελλήνων, τον Κολοκοτρώνη και για μια ακόμη φορά να καλούν τον κόσμο ξεσηκωμό στο Σύνταγμα κάνοντας πάντα στην άκρη για να περάσουν οι μπαχαλάκηδες να εκτονωθούν αντί για αυτούς και να τα βάλουν με το ίδιο κράτος που ταΐζει ουκ ολίγους και απο αυτούς. Τώρα μαθαίνω ότι οι μπαχαλάκηδες καίνε και πάλι όλη την Αθήνα... Καίνε την χώρα τους. Τις περιουσίες των συμπολιτών τους. Πάλι με ευκαιρία το κάλεσμα για συγκέντρωση όλων των πολιτών. Καμία μεταμέλεια για τους νεκρούς της Μάρφιν.

Καμία μεταμέλεια για το γεγονός ότι από τέτοιες ενέργειες ο απλός Έλληνας που δεν ανήκει σε κανένα αριστερό στέκι τα τελευταία δύο χρόνια δεν βγαίνει να διαδηλώσει αν και θα το θελε.

Ναι η Αριστερά πάντα ως η υπέρτατη δύναμη συντήρησης τις τελευταίες δεκαετίες είναι η τελευταία που θα ήθελε να χαλάσει το σημερινό status quo. Μόλις και μετά βίας περναγε το 10% στις εθνικές εκλογές και στην ΑΔΕΔΥ πάντα είχε γύρω στο 20%... πράγμα που δείχνει και το πραγματικό αλισβερίσι μεταξύ των κομμάτων για τις θέσεις στο δημόσιο... αλλά και το πόσο ψεύτικες είναι όλες αυτές οι κόντρες μες την Βουλή μεταξύ των κομμάτων.

Δεν τα λέω συχνά αυτά γιατί δεν θέλω να μπαίνω σε κόντρες. Ας μου δείξει ένα σοβαρό σχέδιο ανάπτυξης και πλεονάσματος και ευημερίας και πως θα πάρουμε πίσω τα λεφτά που μας έκοψε η τρόϊκα όποιος θέλει και εγώ παίρνω όλες τις κρίσεις μου πίσω.

Εδώ και χρόνια είναι πολλά αυτά που αδυνατώ να εμπιστευτώ και να ψηφίσω ένα κόμμα βουλής.

Και δεν είναι μια αγανάκτηση, απλά μια διαπίστωση.

Δεν έχω διάθεση να αγανακτώ. Η αγανάκτηση είναι για τους βολεμένους.

Ο Ιταλός πρωθυπουργος Μόντυ είπε μια αλήθεια που εγώ γνώρισα από την πρώτη μέρα στην δουλειά μου στον ιδιωτικό τομέα. Πρέπει να είσαι έτοιμος να αλλάξεις πολλές δουλειές στην καριέρα σου. Δεν υπάρχει μονιμότητα. Αυτό επιβάλλουν οι συνθήκες σήμερα.

Βγες δούλεψε στο εξωτερικό. Είναι αλήθειες που ισχύουν χρόνια τώρα. Το βόλεμα σκοτώνει την δημιουργικότητα και το ρίσκο. Και χωρίς ρίσκο δεν υπάρχει πλούτος και ανάπτυξη. Στην Ελλάδα ακούγονται ως λόγια σκληρά. Στο εξωτερικό ως αλήθειες που αποδέχονται μέχρι και αριστεροί.

Δεν θα υπάρχουν δουλειές για υπαλλήλους τα επόμενα χρόνια στην Ελλάδα. Ξύπνα Πάνο και κάθε Πάνο (ο Πάνος είναι ένας φίλος).

Η οικονομία είναι παγκόσμια, υπέροχα σύγχρονα εργαλεία επιβάλλουν όλο και λιγότερη δουλειά γραφείου. Τωρα θέλουμε ιδέες, ανθρώπους σε διαζύγιο με την καρέκλα, με όραμα και έτοιμους να ρισκάρουν τις αλυσίδες τους.

Σήμερα που όλοι το ρίξανε στο εθνοπατριωτικό... εγω βλέπω ότι είτε μείνουμε είτε όχι στην ευρωζώνη, τις αλυσίδες που μας κρατάνε δέσμιους σε συμφέροντα αλλωνών δεν θα τις σπάσουμε.

Οι ίδιοι επιμένουμε να μας κυβερνούν, οι παθογένειες παραμένουν αναλλοίωτες, οι παλιές νοοτροπίες αξεπέραστες, συνήθειες που δεν κόβονται.

Όλοι στην εξέδρα για συνθήματα και κούνημα σημαίας. Αδιαφορώντας για το ματς που παίζεται κάτω, αν είναι καλό, αν αξίζουμε να κερδίσουμε, αδιαφορώντας ακόμη και για το ότι με τόσα δάνεια πουλήσαμε την έδρα μας χρόνια τώρα, και ήδη παίζουμε σε ξένη έδρα με ξένους διαιτητές. Αδιαφορώντας να αλλάξουμε παίκτες και προπονητές. Χωρίς τακτική. Παίζοντας ακόμη μπάλα στην αλάνα των χωραφιών. Πιστεύοντας ότι θα είναι απέξω η Μερσέντε με γεμάρο ρεζερβουάρ για χρόνια ακόμη να μας παει σπιτι το βράδυ αφου σταματήσουμε πρώτα στο ταβερνακι και το κλαμπάκι.

Λεφτά ακόμη έστω και συνεχώς μειούμενα ακόμη υπάρχουν.... για αυτό ακόμη σκεφτόμαστε έτσι.

Μόλις τελειώσουν και τα τελευταία από αυτά, τότε είτε θα αλλάξουμε μυαλά και θα επιβάλλουμε αλλαγές στη χώρα μας είτε θα ξανα-μανα-μεταναστεύσουμε.

Μέχρι τότε σημειώνω ένα αδιάφορο Χ και παρόλο που χαίρομαι που υπάρχουν πολλές ακόμη σταγόνες που ξεχωρίζουν εκεί στον ωκεανό, δε μπορώ να κάνω κάτι άλλο από το να επιμένω να ζω εδώ και να σε διαβεβαιώσω ότι θα παραμείνω ότι και αν αποφασίσεις αγαπητέ συμπολίτη μου... γιατί δεν ξέρω αν στο είπανε... ποτέ στην ουσία δεν αποφάσιζες εσύ!

Χρόνια τώρα είχες βάλει (με την θέληση σου ή μη) υποθήκη τις αποφάσεις σου στα δανεικά που έπαιρναν όσοι ψήφιζες.

Προσπαθώ να σκεφτώ και να πράξω διαφορετικά. Εύχομαι αυτό να μου αρκεί. Αν το καταλάβεις και συ... ακόμη καλύτερα για αυτό που λέμε Ελλάδα και που όλοι λατρεύουμε να της δείχνουμε την αγάπη μας ... μόνο στις δηλώσεις μας!

Boys!

noreply@blogger.com (philos) — Tue, 07 Feb 2012 08:21:00 +0000

Γυρνάς στο σπίτι βράδυ αργά και ακούς να σου διηγούνται τον παρακάτω διάλογο...

Γιωργος: Μαμά... γιατί δεν κάνουμε ακόμη ένα μωράκι;
Μαμά: Δεν είναι τόσο εύκολο Γιώργο... Τα παιδιά τα κάνουμε εμείς οι γονείς... και πρέπει να μείνω έγκυος για 9 μήνες και μετά θα γεννηθεί και θα πρέπει να το ταϊζουμε να του αλλάζουμε πάνες... άσε που δεν έχουμε και άλλο δωμάτιο....
Γιώργος: Μαμά θα το φροντίζω εγώ. Θα το ταϊζω, θα το αλλάζω... και θα κοιμάται μαζί μου στο ίδιο δωμάτιο... θα του διαβάζω....θα του δίνω του μπέμπη τα παιχνίδια μου
Μαμά: Μπράβο σου Γιώργο, αλλά δεν είναι τόσο απλό θέμα, χρειάζονται χρήματα, χρόνος και να είμαστε και υγειείς...
Γιώργος: Έλα μαμάαααα κάνε ένα μωράκι να έχουμε παρεούλα... να είμαστε τρία αγοράκια...
Μαμά: Ναι αλλά Γιώργο αμά κάνω ένα μωράκι μπορεί να μην είναι αγοράκι... μπορεί να είναι κοριτσάκι...

Γιώργος: Ε τότε ας πάρουμε ένα σκυλάκι...

It's a man's man's world!
Και ακόμη ο Γιώργος δεν έχει σκεφτεί το πως θα ήταν χωρίς κορίτσια... το θέμα είναι ότι μάλλον ο Γιώργος θέλει κάποιον να εκπαιδεύσει μιας και ο μικρός δεν δείχνει να πολυακούει (χθες τον πλάκωνε κιόλας) έχει αρχίσει να σκέφτεται νέες παρέες... Εγωιστής; Ρεαλιστής; ή απλά νιώθει ένα έντονο κενό παρέας και φιλίας;
Τα κορίτσια προς το παρόν είναι εκτός κάθε κύκλου ενδιαφέροντος!

Ευχή

noreply@blogger.com (philos) — Sun, 05 Feb 2012 21:56:00 +0000

Οι μικροί μεγαλώνουν συνεχώς. Τους ανακαλύπτουμε καθημερινά. Και αυτοί παρόμοια ανακαλύπτουν τις αντοχές μας και τα όριά μας. Μας λατρεύουν με το δικό τους τρόπο.
Τη μια μερα αγαπανε περισσότερο το μπαμπά, την επόμενη τη μαμά. Κάποιες μέρες και τους δύο το ίδιο.

Ο μικρός τη μια μέρα είναι Αεκάρα, μετά και κόκκινος... ολυμπικός (σωστά το έγραψα!).... λέει συνθήματα θα σκίσουμε, κουρέλες, χοροπηδάει όλη μέρα, ουρλιάζοντας σα πειρατής, πειράζοντας το μεγάλο, κάνοντας ζημιές, αναποδογυρίζοντας τα παιχνίδια, κάνοντας ζαβολιες στο αυτοκίνητο, στο σπίτι, στην κουζίνα... τιμωρίες, παππούδες και γιαγιάδες που τον γλυτώνουν από τους "κακους γονείς", θέλει πολύ να διαβάσει... και φυσικά συνεχίζει τα "αμερικάνικα" και το Σάββατο πρωί θέλει να πάει Λονδίνο για βιβόσαυρους (δεινόσαυρους)! Είναι φαφουτάκι και δεν παίρνει καλές ανάσες από τα κρεατάκια, αλλά πλέον το λεξιλόγιο του είναι μεγαλύτερο. Εκφράσεις πολλές και διαφορετικές...."θα έρθει ο καιρός του". Ωριμάζει, λέει τη γνώμη του, πίνει ακόμη γάλα μετά από διαπραγμάτευση σε χρόνο dt... και τέλος... κάνει υπέροχα το Κοάλα!!!
Αγαπάει την Αριάδνη, αλλά και την Δήμητρα και την Άννα Μπανάνα και πλέον έχει δικους του φίλους, το Παύλο, τον Αντρέα, τον... Αντρέα, τη Μυρτώ, την Αλίκη, την Σοφία... αλλά κρατάει και μούτρα σε όσους τον έχουν πειράξει στο παρελθόν!

Ο μεγάλος κουρασμένος πλέον από το σχολείο, δε μιλάει πολύ σκέφτεται πάρα πολύ, μαστερ στα ηλεκτρονικά, διαβαζει μια δυο ώρες την ημέρα από μίκυ μάους, βιβλία, εγκυκλοπαιδικά... αυτό είναι σαχλαμάρα, είναι βαρετό, αυτό να το ξαναπάρουμε... αρχίζει και γελάει με τα ανεκδοτα στο Μίκυ, κάνει λιγότερα καπρίτσια, τρώει μία πίτσα cheddar-melt ολόκληρη και 2 λίτρα γάλα, κάνει μπάνιο μόνος, κρίνει φίλους, μεγάλους, το μπαμπά του, τη μαμά του, τη δασκάλα του και την διευθυντριά του, και θέλει ακόμη αγκαλίτσες, ζηλεύει πάντα, και πάντα θέλει παρέα σε ότι κάνει.
Κάνει λαθάκια απο αφηρημάδα, αλλά όταν συγκεντρωθεί τα πάντα επιταχύνονται με εκρηκτικους ρυθμους. Νεοι φίλοι αλλα και σταθεροι παλιοι, κάποιοι πιο παλιοι έχουν γίνει εντελώς delete απο την μνήμη. Παλιά πάρτυ, εκδρομές δεν τις θυμάται καν. Απίστευτο. Και εκεί που ξυπνάει μες το γέλιο μπορεί για μια ασήμαντη αφορμή να αρχίσει να χτυπιέται. Φτιάχνει μόνος του lego και πλέον ζωγραφίζει, ενώ το αγαπημένο του μάθημα είναι τα αγγλικά και η μουσική. Θα ήταν και η πισίνα αλλά μάλλον δεν φαίνεται να δώσει αυτή την χαρά στη δασκάλα της γυμναστικής. Οι φόρμες πλέον αντικαθιστουν κάθε άλλο ρούχο...
Αθεράπευτα αντικομφορμιστής και σκηνοθέτης!

Και γω καθημερινά διαβάζω δεκάδες αναρτήσεις από γονείς, από ψυχολόγους, επιλέγω, σχολιάζω και τελικά συνειδητοποιώ ότι δεν έχω γράψει για μένα.
Φωτογραφίζω αλλά δεν είναι αρκετό. Έχω πολλά ακόμη να ξεκλειδώσω.
Δουλειά πολύ το πρωί, γονιός για 2-3 ώρες καθημερινά, blogging το βράδυ, full γονιός το ΣΚ... και νέες προκλήσεις και προσκλήσεις. Νιώθω καλά. Υπάρχει αναγνώριση και σε νούμερα αλλα το σημαντικότερο από ανθρώπους ... άγνωστους μέχρι χθες.
Χωρίς άγχος. Ετοιμάζεται το mikroimegaloi, είναι σχεδόν έτοιμο και άγχος μηδέν. Γιατί νιώθω καλά.
Καλά που περνάνε τα βράδια δημιουργικά, μεταδίδοντας έμπνευση και ιδέες και ενέργεια.

Ειδήσεις ελάχιστες. Άλλωστε κανένας δεν κάνει κάτι να αλλάξει κάτι. Αποσβωλομένοι. Τριγύρω σοφιστές, και ευνουχισμένοι είρωνες.
Καμία ιδέα για μέλλον. Ο καθένας μόνος. Ο καθένας μας είναι ένα παράδειγμα. Δεν θέλω να πιστέψω ότι χρεωκοπούμε αλλά θέλω να πιστέψω ότι αλλάζουμε.

Οι σκέψεις από ένα σημείο και μετά είναι λίγο πολύ οι ίδιες. Βρίσκονται άλλωστε μες τα link που μοιράζομαι, στα likes αλλά και στις φωτογραφίες μου.

Θέλω να θυμάμαι πάντα το μικρό την πρηγουμενη Κυριακή... όταν είδε κόσμο να πετάει σε ένα πηγάδι στο Μουσείο της Ακρόπολης νομίσματα κι έμαθε ότι κάνουν ταυτόχρονα μία ευχή...

"Θέλω και γω μαμά μια ευχή.... να μάθω να διαβάζω (*)..."

Και έγραψα όλα τα παραπάνω... γιατί κάποτε θα αναζητεί αυτά που σκέφτομαι και γράφω εγώ σήμερα!

(*) update της επόμενης μέρας:
η μαμά του μου είπε ότι πραγματικά είπε γράφω αντί για διαβάζω... αλλά όλο το τελευταίο διάστημα είναι εμφανής η προσπάθειά του να διαβάσει ακόμη και σε μας κάθε βιβλίο που πέφτει στα χέρια του!

Μετανάστευση χωρίς διαβατήριο

noreply@blogger.com (philos) — Mon, 16 Jan 2012 13:03:00 +0000

Δεν είναι δύσκολο κάποιος να θυμηθεί τις κουβέντες γονιών πριν 2 χρόνια σε παιδικά πάρτυ ακόμη και όταν σπάνια άνοιγε η κουβέντα για κάποια θέση εργασίας που είχε προταθεί. «Μα γιατί να τρέχεις τώρα στην Αραβία, που θα βρεις καλύτερα από Ελλάδα … μην ξεχάσεις να ζητήσεις μιάμιση φορά τα λεφτά που παίρνεις εδώ … το παιδί δεν μπορεί να αφήσει το σχολείο του στην μέση…»

Δεν ακουγόταν καν η λέξη μετανάστευση και ο μετανάστης ακόμη αφορούσε μόνο τους άλλους στο κέντρο της πόλης…

Και θυμάμαι συχνά πυκνά τούτο τον καιρό την δικιά μου απόκριση, όταν ήρθε η ώρα να πρωτοπιάσω δουλειά πριν χρόνια, που μου προσφέρθηκε η δυνατότητα να πάω Αραβία και να βγάλω πολύ περισσότερα από τον αρχικό μισθό ενός μηχανικού στην Ελλάδα: "Αν ήθελα να πάω να βγάλω γρήγορα λεφτά θα πήγαινα ναυτικός από τα 20 και δεν θα σπούδαζα τόσα χρόνια..."

Έμεινα Ελλάδα.

Έκανα οικογένεια και τώρα έχω δύο παιδιά.

Και πέρσι μου ξαναπροσφέρθηκε δουλειά στην Αραβική Χερσόνησο, και για πρώτη φορά το διαπραγματεύτηκα, για ένα συμβόλαιο μερικών ετών που θα ερχόμουν Ελλάδα για ένα μήνα το χρόνο μόνο... ενώ όλο τον υπόλοιπο καιρό σε ένα campus και μεταφορά στο εργοτάξιο στην έρημο κάθε μέρα…

Αξίζει τέτοια ζωή;

Ας μην κρυβόμαστε. Μια ζωή στο εξωτερικό είναι δύσκολη ανεξάρτητα προορισμού. Πάντα ήταν, πάντα θα είναι. Αλλά πολλοί την ακολούθησαν κατά καιρούς. Για οικονομικούς λόγους. Και οι περισσότεροι επέστρεψαν, δεν μετανάστευσαν μόνιμα και μαζί τους έφεραν και εμπειρίες μοναδικές. Γιατί κάθε επαφή με ξένους πολιτισμούς, νοοτροπίες, κουλτούρες μόνο θετικό αντίκτυπο μπορεί να έχει.

Και ‘γω θα πήγαινα να ζήσω σήμερα είτε Αμερική είτε Αραβία χωρίς να χρειαστώ και πολύ να πείσω τον εαυτό μου ή την οικογένειά μου. Ότι επιχειρήματα και να πω προς αυτή την κατεύθυνση θα τα έχουν επαναλάβει πολλοί πριν από μένα, θα τα έχει επιβάλει το ένστικτο της αυτοσυντήρησης.

Αλλά γιατί δεν πήγα πέρσι; Γιατί δεν έχω φύγει ακόμη;

Almonds by Vassilis Online

Γιατί εκτός από μια σίγουρη λύση πάντα ήμουν πεπεισμένος ότι υπάρχουν και άλλες λύσεις. Μια καλύτερη λύση. Και στην προκειμένη περίπτωση υπάρχουν καλύτερες λύσεις που μπορεί να αφορούν ακόμη και ανθρώπους που έχουν λιγότερα εφόδια από εμένα (εκπαίδευση, περιζήτητη ειδικότητα, εμπειρία, προσαρμοστικότητα, υγεία κλπ);

Ανθρώπους που θα αναζητήσουν στέγη και δουλειά σε μια Ευρώπη και Αμερική γεμάτες ήδη εδώ και χρόνια με λαούς από όλο τον κόσμο, όπου ακόμη και η εργασία σε ένα εργοστάσιο, σε ένα πλυσταριό εστιατορίου ή στο τιμόνι ενός ταξί θα μπορεί να θεωρηθεί ως εύνοια της τύχης.

Δεν πρέπει να υποτιμούμε τις προοπτικές για το ναδίρ της κρίσης. Αλλά ούτε να πανικοβαλλόμαστε από την άλλη. Προετοιμασμένοι πρέπει να είμαστε.

Η πραγματικότητα κρύβει μια σκληρή αλήθεια.

Όσοι έχουν τα προαναφερόμενα εφόδια πάντα θα βρίσκουν καλύτερες δουλειές αν και δυσκολότερα σε μια δύσκολη περίοδο οικονομικής κρίσης. Οι υπόλοιποι θα περάσουν ακόμη δυσκολότερα στο εξωτερικό.

Γιατί τότε εξωτερικό;

Έχουμε σκεφτεί ότι αντί κάποιος να αντικρίζει μες το χειμώνα κάθε πρωί το συννεφιασμένο Μάντσεστερ ή Ντόρτμουντ, θα ένιωθε πολύ πιο όμορφα να αντικρίζει την ανεμοδαρμένη Νάξο ή τις οροσειρές της Πίνδου;

Αν είναι μηχανικός θα μπορούσε να πάει εκεί και στήσει ένα γραφείο μελετών βιομηχανικών ή εκτιμήσεων που να πουλάει υπηρεσίες σε όλο τον κόσμο μέσω internet;

Αν είναι γιατρός να ανοίξει ιατρείο για τους κατοίκους 2-3 χωριών, με τα μηχανήματα που θα είχε και στην Αθήνα;

Αν είναι ένας απλός υπάλληλος να στήσει μια μικρή επιχείριση μέσω διαδικτύου στο παλιό σπίτι του παππού. Ένα site, ένα e-shop, ή μια υπηρεσία διαδικτυακή. Ένας designer ή ένας developer μπορούν να εγκατασταθούν σε ένα μικρό χωριό ή νησί αλλά και ένας εκδότης ή ένας συγγραφέας.

Μια δασκάλα, ένας καθηγητής πληροφορικής, μια νηπιαγωγός.

Να συμπαρασύρουν παλιούς φίλους, να συνδιαλεχθούν με νέους φίλους με ίδιες ιδέες να οραματιστούν για τον τόπο τους και να κάνουν ένα νέο ξεκίνημα. Παραδείγματα υπάρχουν… Ξεκίνησαν και άλλοι. Σαν τον Δημήτρη Τσουκαλά στην Ανάβρα Μαγνησίας, εκείνο το εγκαταλελειμμένο χωριό βοσκών που αναγεννήθηκε, γιατί μερικοί λίγοι άνθρωποι απλά πίστεψαν σε ένα μικρό χωριό και δούλεψαν σκληρά απέναντι σε προκαταλήψεις και τυποποιημένες σκέψεις.

Παραδοσιακά προϊόντα, τουρισμός με νέες διαστάσεις όπως την οικολογία, την γαστρονομία, την μαγειρική, την κοινωνική προσφορά.

Μικρές βιολογικές φάρμες. Νέες καλλιέργειες.

Ενέργεια.

Αναστήλωση παλιών σπιτιών και βιομηχανιών και προσέλκυση νέων ανθρώπων για να ζήσουν μια νέα ζωή, με κεντρικό παράγοντα μια άλλη πιο ανθρώπινη ποιότητα ζωής αλλά πάντα σε ανοιχτή σύνδεση με όλο τον κόσμο.

Σήμερα δε δικτυωνόμαστε μόνο παγκόσμια, πλέον πουλάμε παγκόσμια!

Άνθρωποι διατεθειμένοι να παίξουν τον ρόλο ενός atenistas για το χωριό τους κάθε Σαββατοκύριακο, όχι μόνο για να ανακτήσουν την χαμένη τους αντίληψη για την κοινότητα και την κοινωνία αλλά και για να «πουλήσουν» καλύτερα τον τόπο τους.

Τα παιδιά μας να παίζουν όλο το χρόνο όπως το καλοκαίρι εκείνα τα πιο τυχερά που έχουν ένα σπίτι και παππούδες σε χωριά. Χωρίς το φόβο να τους λείψει η εκπαίδευση και τα απαραίτητα εργαλεία.

Ιθάκη του Spiros Vathis

Να γίνουμε και πάλι όμορφοι. Όμορφοι ως τόπος, ως χώρα, ως άνθρωποι. Η ομορφιά προσελκύει. Προσελκύει πλούτο, άλλους όμορφους ανθρώπους, ιδέες. Γεννάει τον έρωτα και την δημιουργία.

Οι καλύτερες ιδέες ακόμη δεν έχουν ακόμη αναπαραχθεί. Λύσεις αμέτρητες περιμένουν υλοποίηση. Αφοσίωση. Ξενύχτι. Σκληρή δουλειά.

Να ανακαλύψουμε και πάλι την απέραντη χαρά του να φωνάζεις ΕΥΡΗΚΑ… ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΑ… ΠΑΡΗΓΑΓΑ

Να ακούσουμε ΕΠΑΙΝΟΥΣ και να διαδώσουμε το παράδειγμά μας.

Θα μπορούσα να κλείσω το κείμενο εδώ. Πλημμυρισμένοι όπως είμαστε από θετικά συναισθήματα. Αλλά όλα αυτά απαιτούν μια μικρή αλλά σημαντικότατη προϋπόθεση!

Ελευθερία. Μια αληθινή ελευθερία να δημιουργήσουμε, αφού θα έχουμε κόψει κάθε ομφάλιο λώρο με τις παλιές μας συνήθειες για χρηματοδοτήσεις και επιδόματα από το πτωχό μας πλέον κράτος.

Μια ελευθερία που μεταφράζεται ως απουσία εμποδίων κάθε μορφής… φορολογικά, γραφειοκρατικά, διαφθοράς…

Δεν ξεχνάμε ποτέ πια… η ζωή εκτός από όμορφη είναι σκληρή.

Μπορεί να μας λείψει η Ελλάδα, ο ήλιος, η θάλασσα, οι παρέες, το ουζάκι, ο φραπές, οι μυρωδιές και οι γεύσεις αυτού του τόπου…

Αλλά για όλα αυτά δεν θα κλάψουμε όπως θα κλαίγαμε για ένα νεανικό έρωτα. Σήμερα με οικογένειες και υποχρεώσεις δεν έχουμε χρόνο να κλάψουμε, να νοσταλγήσουμε.

Όσοι είμαστε διατεθειμένοι να παλέψουμε, να δουλέψουμε σκληρά σε ξένο περιβάλλον, θα το επιδιώξουμε αν έχουμε εξαντλήσει κάθε άλλη ευκαιρία να μείνουμε Ελλάδα. Και τότε πάλι θα φύγουμε γιατί θα έχουμε πείσει τον εαυτό μας ότι θα νιώσουμε πιο ελεύθεροι έξω από ότι στην χώρα μας.

Ο ελεύθερος Έλληνας δεν έχει να φοβηθεί τίποτε, όπου και να πάει.

Μακάρι όμως να νιώσουμε ελεύθεροι και πάλι στην χώρα μας.

Και τότε οι καλύτεροι θα κάνουμε καλύτερη και την Ελλάδα!

...

υγ.Το παραπάνω κείμενο δημοσιεύτηκε στο φετινό Ημερολόγιο των εκπαιδευτηρίων Δούκα με τίτλο «Εδώ ή αλλού; Το δίλημμα της επιλογής», και το οποίο είχε ως θέμα ένα πολύ επίκαιρο ερώτημα: Να παραμείνουμε ΕΔΩ ή να αναζητήσουμε την τύχη μας ΑΛΛΟΥ;

Οι υπεύθυνοι των Εκπαιδευτηρίων Δούκα μου ζητήσαν πριν απο μερικούς μήνες και ένα κείμενο με την δική μου τοποθέτηση πάνω στο συγκεκριμένο θέμα. Η αλήθεια είναι ότι παιδεύτηκα πολύ μέχρι να καταλήξω στο περιεχόμενο, στην μορφή και στο τελικό συμπέρασμα που θα ήθελα να βγει. Είναι δύσκολο το ερώτημα και δεν έχει εύκολη απάντηση χωρίς όρους και προϋποθέσεις...

Θέλω και πάλι να ευχαριστήσω τους υπεύθυνους των Εκπαιδευτηρίων και όσους με πρότειναν να συμμετάσχω και γω με την τοποθέτησή μου δίπλα σε τοποθετήσεις ανθρώπων πολλών εκ των οποίων τους εκτιμούσα ήδη ιδιαίτερα αλλά και άλλων όχι τόσο επώνυμων ανθρώπων των οποίων όμως τα κείμενα με προβληματίσανε θετικά και μου διευρύναν την σκέψη.

Όλα τα κείμενα μπορείτε να τα διαβάσετε ή να τα κατεβάσετε από εδώ και φυσικά την προσωπική τοποθέτηση της Άσπας από την ομάδα Μαμά…δες, Μπαμπά…δες που έχουμε δημιουργήσει μπορείτε να την διαβάσετε στο προσωπικό της blog.

ΣΚ is over?

noreply@blogger.com (philos) — Sun, 15 Jan 2012 22:43:00 +0000

Ήθελα να μπω στο ΣΚ μόνο με την σκέψη της Τρίτης... αλλά τελικά μπήκα και με την σκέψη της Δευτέρας σε δύο επίπεδα.

Ξεκίνησαμε οι μαμά...δες μπαμπα...δες με ένα meeting ή μάλλον την τελευταία εβδομάδα αυτό το meeting φαίνεται να είναι ατελείωτο από την ώρα που μπαίνω σπίτι. Πολλές σκέψεις, προβληματισμοί και κυρίως προβλήματα που θέλουν άμεσα λύση!
Σάββατο πρωί όμως και το σπίτι γέμισε φωνές, γέλια, αταξίες, πίτσες και lego παντού!
Και νέες γνωριμίες, κοινοί γνωστοί, ωραίες συζητήσεις. νέες φιλίες; I hope so!
Και 5 λεπτά διάλειμμα και παλιοι καλοί, αγαπημένοι φίλοι. Και μαγειρική, και μουσική και κρασί.

Ριζότο μανιτάρια, φιλετάκια και... τηγανιτέ γλυκοπατάτες! 5 μπουκάλια! 5 υπέροχες γεύσεις για όλους μας!
Α και γλυκά... πολλά!
Και trivial και ξημέρωμα... και φάπες (μόνο εγώ εισέπραξα!)

Ξημέρωσε και πάλι με το μικρό ζουζουνι στο κρεβάτι, λίγες φωνές και βουρ για πειράματα!
Απλά υπέροχα.
Κι ενθουσιάζεσαι να βλέπεις νέα παιδιά με όραμα...

"Είναι υπέροχο να κάνεις το χόμπυ σου δουλειά σου"

Και παγωνιά, και πάλι πίτσα, και πάλι πολλές χαρούμενες φάτσες, καφές και ωραίες φωτογραφίες!

Σπιτι. Βραδινές κυριακάτικες ρουτίνες, άνασκόπηση, προγραμματισμός... κι ένα δημοσιευμα!
Μια μικρή αλλά τόσο όμορφη αναγνώριση.
Και likes από φίλους.
Και ανάρτηση...

Νιώθω οι μπαταρίες να γεμίσαν. Αντλώ αισιοδοξία σε μια εποχή που είναι απαγορευμένη.
Πρέπει να συνεχίσω. Να συνεχίσουμε.
Ώρα για μερικές σελίδες Κεν Ρόμπινσον!

it was one of those weekends... I love mostly!

Ζωή στην γη

noreply@blogger.com (philos) — Sat, 14 Jan 2012 12:42:00 +0000

Θα ξεκινήσω ανάποδα.
"Αυτό το κείμενο είναι γραμμένο για το διαδικτυακό αφιέρωμα με θέμα "ζωή στη γη" και έμπνευση τον @moloch82 " ήταν η συμφωνία μεταξύ πολλών ακόμη @ από το twitter που με ένα απλό dm μια στιγμή μες την εβδομάδα έτσι απλά είπανε να γράψουν όλοι ταυτόχρονα στα blogs τους μερικές γραμμές για ένα ακόμη @ που παρακολουθούν στο timeline τους.
Τον @moloch82 τον γνώρισα διαδικτυακά πριν πολύ καιρό (σε δεδομένα διαδικτυακού χρόνου) μέσα από τα blogs. Μου έκανε σχόλια στο blog, ενίοτε και γω στο δικό του. Κωνσταντινουπολίτης δεν ήθελα και πολύ να τον συμπαθήσω και να τον διαβάζω συστηματικά. Αυτά τα μικρά, απλά ποστ στα οποία όμως πάντα διακρίνονταν για τον αυθορμητισμό των σκέψεών του και την καταγραφή των συναισθημάτων του.
Μετά ήρθε το twitter.
Και ήταν και είναι κι εκεί. Ανάμεσα σε χιλιάδες άλλους followers
Και συνέχισε να είναι αυθεντικός. Και ξεχώρισε κατευθείαν, και από την αρχή!

Και μετά από λίγο διάστημα ξαφνικά και απροειδοποίητα η ζωή τον κάλεσε να δώσει τον δικό του πόλεμο.
Έτσι είναι η ζωή στην γή. Το ξέρουμε πάντα αλλά και πάντα όταν έρχεται εκείνη η ώρα να δώσουμε τον δικό μας πόλεμο για να παραμείνουμε στη γή, παγώνουμε στην αρχή, φοβόμαστε, θυμώνουμε.
O @Moloch82 δεν έκρυψε σε καμία φάση τα συναισθήματά του για τον αγώνα του με τον καρκίνο από τις αρχές του 2010.
Δεν έκρυψε ποτέ ότι θέλει να ζήσει. Θέλει να βγει νικητής. Δεν έκρυψε ποτέ τις πληγές του, τον πόνο της αρρώστιας.
Μοιράστηκε. Για αυτό είμαστε στα κοινωνικά δίκτυα. Για να μοιραζόμαστε αυτό που είμαστε, τους αληθινούς φόβους μας, τις αγωνίες μας, τις σκέψεις μας. Μιλάμε δεν κρυβόμαστε. Αγκαλιαζόμαστε.

via klearchos

Εκεί θέλω να καταλήξω. Τα @, τα avatar, τα status μας, τα dm μας δεν είναι virtual.
Είμαστε εμείς. Και οσο πιο αυθεντικά αντιπροσωπεύουν τον εαυτό μας, τα συναισθήματα μας, τις σκέψεις μας για τους άλλους, τόσο πιο κοντά στην αληθινή ζωή είναι.
Στην ζωή στην γη.
Η ζωή στην γη πλέον έχει ψηφιακό αποτύπωμα για εκατομμύρια ανθρώπους.
Όσο πιο αληθινό είναι αυτό το αποτύπωμα τόσο μεγαλύτερη αξία παίρνει η ζωή ανεξάρτητα από πόσο αυτή θα διαρκέσει για τον καθένα μας.

Και μέσα μου πάντα πίστευα ότι μπορούμε να τον ξεγελάσουμε τον θάνατο, ζώντας έντονα, περιφρονώντας τον.
Η ζωή μόνο δεν θέλει την περιφρονησή μας.

Για αυτό και κάθε tweet του Απόστολου, δείχνει την αγάπη του για την ζωή. Ότι δεν την περιφρόνησε ποτέ. Ούτε και τώρα που νοσταλγεί τα ταξίδια του, τις μαγειρικές, τις μυρωδιές, την αγκαλιά της αγαπημένης του κοπέλας, τα όνειρά του για το μέλλον.

Σε κάθε σου tweet Απόστολε παίρνω δύναμη περισσότερη από όση θα μπορούσα να σου δώσω. Και ζω...χωρίς να περιφρονώ και να γκρινιάζω όσο το δυνατό λιγότερο για μικρές καθημερινές δυσκολίες.
Σε ευχαριστώ!

O Ρεξ και τα ... κόκκαλά του!

noreply@blogger.com (philos) — Sat, 17 Dec 2011 22:30:00 +0000

Πριν λίγο ήρθε ο μικρός και μου χάρισε 2 ζωγραφιές του. Ο μικρός δεν ζωγραφίζει συχνά αλλά και όταν το κάνει συνήθως είναι ακόμη μουτζούρες και τώρα μόλις τον τελευταίο μήνα αρχίζουμε και μεις και διακρίνουμε κάποια σχήματα που έχουν αναλογία με το θέμα που μας λέει ότι απεικόνισε!

"Μπαμπά... αυτός εδώ είναι ένας δεινόσαυρος, ο ρεξ είναι... είναι τυρανόσαυρος ...

και από εδώ (δείχνοντας μου την δεύτερη ζωγραφιά στην πίσω πλευρά της σελίδας) ...είναι τα κόκκαλα!
Ποια κόκκαλα;
Τα κοκκαλα του δεινοσαυρου..."

Το διηγήθηκα στην γυναίκα μου και εκείνη μου εξήγησε ότι εννούσε τα κόκκαλα που είχαν οι κούκλες-ρομποτ των δεινοσαύρων στην έκθεση του mall που επισκεφθήκαμε πριν 10 ημέρες και ότι της εξήγησε ότι δεν ήταν ολόκληρος ο τυρανόσαυρος γιατί ήταν πολύ μεγάλος και δεν χώραγε στο mall!

Και για όσους δεν έχουν πάει να δούνε την έκθεση των δεινοσαύρων στο mall, να πούμε ότι οι δεινόσαυροι στην αρχή της έκθεσης δείχνανε και μία τομή του κεφαλιού τους προκειμένου να φαίνονται και τα κόκκαλά τους!

Εννοείται ότι απαντήσαμε επί τόπου την απορία των μικρών για ποιο λόγο αποτυπώσαν έτσι τους δεινόσαυρους στην έκθεση.
Αυτό που δεν είπαμε είναι ότι ο τυραννόσαυρος είναι πολύ μεγάλος και δεν χώραγε στο Mall.

O μεγάλος ήδη εξέφρασε την επιθυμία του να ξαναπάει γιατί δεν πρόλαβε να παίξει αρκετά με τα παιχνίδια που είχε εκεί.
Μία εβδομάδα λοιπόν από την επίσκεψή μας στην έκθεση δεινοσαύρων στο mall, τα παιδιά ακόμη την σκέφτονται έντονα, θέλουν να ξαναπάνε και δείχνουν να αφομοιώσαν κάποιες πτυχές για τους δεινόσαυρους... όπως το τεράστιο μέγεθός τους.

Και σίγουρα θα τους ξαναπάμε. Και μην γκρινιάξει κανένας για την τιμή, Είναι μια έκθεση που αν πηγαίναμε Λονδίνο θα τους πηγαίναμε οπωσδήποτε.
Και αν τα 9€ ακούγονται πολλά μπορούμε να τον πάμε και καθημερινή που έχει 5€. Όπως θα τον πάμε και σε άλλα μουσεία και σε θέατρα στις παραστάσεις που θα επιλέξουμε και ας κοστίζουν ακόμη πιο ακριβά.
Άλλωστε τα μόνα έξοδα που κάνουμε πλέον εκτός των βασικών είναι για την εκπαίδευση των παιδιών σε κάθε επίπεδο. Όσο αντέχουμε τόσο θα επενδύουμε στην εκπαίδευση των παιδιών μας... η μόνη σίγουρη επένδυση που μας απέμεινε.

Μαντέψατε την παρέα μας;

Ο Γιώργος και η Εβίτα σχεδιάσαν και από ένα αποτύπωμα!

Για το Χατζηκυριάκειο...

noreply@blogger.com (philos) — Wed, 14 Dec 2011 13:10:00 +0000

Πριν μερικούς μήνες ένα κυριακάτικο πρωινό σε ένα διάλειμμα διαφημίσεων είδα τον Γιώργο να κοιτάζει παραξενεμένος μια διαφήμιση με πολλά περίεργα οπτικά εφφέ που στο τέλος ρώταγε "Πες μας και συ τι θα ήθελες να κάνεις για να γίνει ο κόσμος μας καλύτερος"
Τον είδα που κόλλησε και τον ξαναρώτησα το ίδιο πράγμα...
Ο Γιώργος δεν απάντησε...μετά από λίγο άρχισε να λέει κάτι για παιχνίδια και ρομποτς... και σηκώθηκε με παιχνιδιάρικο και χορευτικό ύφος να πάει στο δωμάτιο του να παίξει...

Λογικό. Τι σημαίνει για τον Γιώργο σήμερα ένας καλύτερος κόσμος;
Ένα παιδί που δεν έχει γνωρίσει πόλεμο ή φτώχεια, που έχει δεκάδες παιχνίδια, δικό του δωμάτιο, διακοπές κάθε χρόνο, βόλτες, πάρτυ, παιδότοπους, γιατρούς και νοσοκομεία στα δύσκολα... που έχει τους γονείς του και δεκάδες φίλους και συγγενείς να του δείχνουν την αγάπη τους.

Δεν είχα φανταστεί ότι μετά από λίγο διάστημα και συγκεκριμένα πριν 3 εβδομάδες μετά από πρόσκληση - παρότρυνση περισσότερο μιας και ήταν ανοιχτή για όλους - ενός διαδικτυακού μου φίλου θα πήγαινα στην ενέργεια της Cosmote που προήλθε από εκείνη την διαφήμιση που βλέπαμε μαζί με τον Γιώργο.

Για να είμαι ειλικρινής είχα και γω ξεχάσει ακριβώς το θέμα της ενέργειας και περισσότερο πήγα από περιέργεια να δούνε οι μικροί μια εκδήλωση για παιδιά που θα είχε κάμερες, κόσμο και φυσικά παιχνίδι! Ήτανε γνωστό ήδη από την ιστοσελίδα της Cosmote ότι θα στήνανε ένα τεράστιο επιδαπέδιο pacman όπου θα τρέχανε παιδιά μέσα!

Έτσι Κυριακή πρωί εμφανίστηκα στο γήπεδο του Πανελληνίου αγκαλιά (σχεδόν) με δύο παιδιά.

Παρόλη την πολύ ευγενική και χαμογελαστή εξυπηρέτηση στην είσοδο, οι μικροί φάνηκαν διστακτικοί με το που μπήκαμε στο κλειστό γήπεδο. Τα παιχνίδια, τα face painting, οι ζωγραφιές, τα ηλεκτρονικά παιχνίδια δεν φάνηκε να τα συγκινούν μπροστά στην πίστα του πακμαν!

Το προσωπικό από τα δελφινάκια έκανε το θαύμα και συγκεκριμένα ένας φοιτητής του πολυτεχνείου και κατάφερε με την καλή του διάθεση να τα προσελκύσει σε ένα τραπέζι με Lego και να τα αποσπάσει για λίγο από το παντελόνι και την αγκαλιά μου!

Όλη εκείνη την ώρα πολύς κόσμος τριγύρω μας, διοργανωτές, καμεραμάν, μπουμαν (έμαθα και στους μικρούς τι δουλειά κάνει!) αλλά και πολλά πολλά παιδιά....

Πολλά παιδιά με γονείς, αλλά ακόμη περισσότερα χωρίς γονείς.

Φαντάστηκα ότι θα ήταν από την γύρω περιοχή της Κυψέλης μιας και τα περισσότερα παιδιά είχαν σοκολατί χρώμα (όπως ακόμη επιμένουν να αποκαλούν τους ανθρώπους με μαύρο χρώμα οι γιοι μου) αλλά και πολλά παιδιά με πολύ ανοιχτό χρώμα και καταγάλανα ματια.

Όταν μετά από ώρα έφτασε η ώρα να καθίσουμε στις εξέδρες και να παρακολουθήσουμε το παιχνίδι των παιδιών συνειδητοποίησα ότι όλα αυτά τα παιδιά καθισαν μαζί....

Το παιχνίδι ξεκίνησε, οι μικροί κοιτούσαν καθηλωμένοι από τον κόσμο, την φασαρία, τα συνθηματα που φωνάζαν οι ανιματέρ, από τον Ζαραλίκο και φυσικά από τα παιδιά που ήταν ντυμένα πακμαν και κυνηγιόντουσαν στο κέντρο της πίστας!

Κάπου εκεί στο τέλος και πάνω που είχανε αρχίσει και οι δικοί μου να κουράζονται ο ανιματέρ ξεσήκωνε τα παιδιά δίπλα μας να φωνάξουν Χατζηκυριάκειο...

Όλοι μες το στάδιο, τα πολύχρωμα παιδιά, οι γονείς μπροστά μας, οι γιοι μου φωνάζανε Χατζηκυριάκειο, Χατζηκυριάκειο...

Τότε με ρώτησε και ο μεγάλος τι σημαίνει αυτό...

Του εξήγησα για τα ορφανά παιδιά που φιλοξενεί το Χατζηκυριάκειο, ότι τα λεφτά από την εκδήλωση θα πηγαίνανε σε αυτά τα παιδιά, που δεν έχουν ούτε τόσα παιχνίδια όσα εμείς, ούτε ρούχα πολλά, ούτε δικά τους ξεχωριστά δωμάτια το καθένα... που δεν έχουν γονείς!

Φύγαμε, βγάλαμε φωτογραφίες όπως τα υπόλοιπα παιδιά, πήραμε τα αναμνηστικά μας και ένα δωράκι. Ο μεγάλος ανοίγοντας το δικό του δώρο, απογοητέυτηκε γιατί το είχε ήδη. Ήθελε να το αλλάξουμε. Του εξήγησα αλλά μου πήρε ώρα... Του είπα να το πάμε πίσω σε εκείνα τα παιδιά που δεν έχουν πολλά παιχνίδια, αλλά ήθελε μόνο με τον όρο να του πάρω άλλο...

Δεν μπορεί ακόμη να καταλάβει.

Δεν προσπάθησα άλλο εκείνη την ημέρα. Κάποια στιγμή θα καταλάβει. Γιατί προσπαθώ όσο μπορώ να μην γυρίζω κεφάλι σε όσα συμβαίνουν γύρω μας. Σε όσα πρόκειται να συμβουν.

Και μπορεί να ακούγεται σαν διαφήμιση, αλλά αξίζει ένα μεγάλο μπράβο στους ανθρώπους της Cosmote που δουλέψαν εθελοντικά σε μεγάλο βαθμό όπως φαίνεται και στο βιντεάκι για να στηθεί ια τέτοια εκδήλωση, που κάνανε 5 διαφημίσεις λιγότερες στην τηλεόραση για να δώσουν ένα ποσό σε συνανθρώπους μας, να κάνουν παιδιά να χαμογελάσουν...

.... να κάνουν και μένα να συνειδητοποιήσω πως η ευτυχία μου βρίσκεται κάθε βράδυ εκεί που πηγαίνω να σκεπάσω τους γιους μου και να τους δώσω το τελευταίο φιλί της ημέρας!

Slow river!

noreply@blogger.com (philos) — Sat, 10 Dec 2011 17:31:00 +0000

Στο αυτοκίνητο... η κουβέντα του Γιώργου με τη μαμά του κάποια στιγμή το έφερε στο θέμα ότι η μία δασκάλα του είναι "πολύ αδύνατη....η πιο αδύνατη στο σχολείο και η άλλη όχι και τόσο... αλλά είναι η πιο γλυκιά!"

Μου έκανε εντύπωση που ο γιος μου τον οποίο δεν είχα ακούσει ποτέ να εκφραστεί ανοιχτά για άνθρωπο στη ζωή του, ξαφνικά άρχισε να παρατηρεί και να κρίνει τέτοιες λεπτομέρειες... γιατί για να λέει σε όλο το σχολείο... σημαίνει ότι έχει παρατηρήσει... όλο το σχολείο!
Η ερώτηση μου βγήκε αβίαστα... σωστό λάθος... δεν ξέρω:

- Και τελικά Γιώργο ποια είναι η πιο όμορφη δασκάλα;
- Από την δική μας τάξη ή και από την Δευτέρα;
- Και από τις δύο...
- ......... Η δασκάλα του Α2 και αυτή του Β1.

... αποκρίθηκε ο γιος μου με ύφος ήρεμο, σοβαρό, αυστηρό και προπάντων... απόλυτο!

Σήμερα και αν εΞεπλάγην...

εΞεπλάγην!

noreply@blogger.com (philos) — Fri, 09 Dec 2011 20:10:00 +0000

Όταν είσαι γονιός πρέπει να είσαι και συ προετοιμασμένος ότι πολλές φορές το παιδί σου μπορεί να σκέφτεται λίγο διαφορετικά από τα υπόλοιπα...

Έτσι όταν όλα τα παιδιά σχεδιάζουν το σχολείο τους και σχεδιάζουν χαρούμενα παιδιά, προσόψεις, ουρανούς, ήλιους, σχολικά....

το δικό σου παιδί, μπορεί να σχεδιάζει την κάτοψη όλου του σχολικού συγκροτήματος!!!

ή όταν η δασκάλα ζητάει να ζωγραφίσεις μία λέξη από Ξ - ξ το παιδί σου να σχεδιάζει μια μικρή ιστορία...

"Ένας ... Ξερόλας Ξυλοκόπος πετάει ένα Ξύλο που το πιάνει ένας Ξιφίας (που έχει βγει στην στεριά... ο γκρι από κάτω) και πιο κάτω οι υπόλοιποι Ξυλοκόποι παίζουνε ... Ξερή σε Ξύλινο τραπέζι!"

...μήπως αύριο το πρωί να του μάθω και τους Xaxakes!?!

Προσεχώς πρόσκρουση!

noreply@blogger.com (philos) — Wed, 23 Nov 2011 10:35:00 +0000

Για σκέψου οι ναύτες σε ένα πλοίο να βλέπανε τον καπετάνιο τους να επιτίθεται σε ένα τεράστιο παγόβουνο βάζοντας φουλ τις μηχανές του πιστεύοντας ο ίδιος ότι αυτο που βλέπει μπροστά του είναι ένας αντικατοπτρισμός στην καλύτερη... πιστεύοντας ίσως ακόμη σαν άλλος Δον Κιχώτης ότι μπροστά του είναι ένας κακός γίγαντας που θα κάνει στην άκρη μη τολμώντας να πολεμήσει απέναντι στο θάρρος και την ανδρεία του!

photo by yeowatzup

Αυτοί οι ναύτες δεν θα κάνανε ανταρσία;
Δεν θα παίρνανε το πηδάλιο από τον Καπετάνιο για να σώσουν το πλοίο αλλά και τους εαυτούς τους;

Αλήθεια όλοι αυτοί οι βουλευτές της ΝΔ που σήμερα βλέπουν τον αρχηγό τους να συμπεριφέρεται αλλαζονικά και παντελώς δονκιχωτικά ή και τυχοδιωκτικά... γιατί δεν παίρνουν το πηδάλιο από τα χέρια του καπετάνιου τους;
Θα περιμένουν να πέσει το πλοίο πάνω στο παγόβουνο, για να αποφασίσουν τι θα κάνουν;
Το ότι στο πλοίο επιβαίνουν 11 εκατομύρια επιβάτες που κινδυνεύουν άμεσα από την πρόσκρουση στο παγόβουνο, το έχουν σκεφτεί;

Και οι επιβάτες που είναι; Κρυμμένοι όλοι στις καμπίνες τους; Αδύναμοι πλέον να συνεννοηθούν για τα πλέον βασικά της επιβίωσής τους όντας ακόμη από το hangover ενός πάρτυ που τέλειωσε από πρόπερσι;

Και πόση λίγη φωνή φαίνεται να έχουν αυτοί οι λίγοι που προσπαθούν με τις φωνές τους από το κατάστρωμα να τους ακούσει ο καπετάνιος;

Μήπως όσοι έχουν συνειδητοποιήσει την πρόσκρουση στο παγόβουνο πρέπει τώρα κιόλας να προσπαθήσουν να συγκεντρώσουν όσο το δυνατό περισσότερο κόσμο στο κατάστρωμα... μπας και τελευταία στιγμή αντιληφθή ο καπετάνιος την πραγματικότητα;

Αλήθεια... πως θα μας βλέπει όλους εμάς ο ιστορικός του μέλλοντος;

Με αρχές!

noreply@blogger.com (philos) — Thu, 17 Nov 2011 22:13:00 +0000

- Σήμερα η δασκάλα μπαμπά, μου έδωσε δύο τίτλους. Είπε ότι σκέφτομαι και ότι έχω αρχές.
- Γιατί το είπε;
- Το σκέφτομαι; Με ρώτησε γιατί οι άνθρωποι όσο μεγαλώνουν αλλάζουν παιχνίδια;
Και γω απάντησα ότι όσο μεγαλώνουν οι άνθρωποι τόσο και υπάρχουν νέα υλικά, χαρτί, μέταλλο, πλαστικά που είναι πιο καλά και πιο σκληρά και αλλάζουν τα παιχνίδια και γίνονται πιο καλά και δεν σπάνε...
-Βελτιώνονται δηλαδή;...
- Ναι βελτιώνονται!
- Και με αρχές;...
- Α αυτό τό είπε για όλη την τάξη, γιατί όλοι είμαστε καλά παιδιά και κάνουμε αυτά που γράφουμε στον ειδικό πίνακα ... αλλά για μένα είπε και ότι σκέφτομαι...
- Μάλιστα.. είπε ο μπαμπάς, κοίταξε χαμογελαστός τη μαμά... και από μέσα του σκέφτηκε... σε καλό δρόμο είμαστε!

...

Λίγο πριν φύγουμε για σχολείο γυρνά ο μεγάλος συνωμοτικά προς τον μικρό...
- Εσύ Παναγιώτη έχεις αρχές;

- Ναι έχω!

- Μπράβο...."έχουμε αρχές, έχουμε αρχές" ...τραγουδούσαν και τα δυο σα μικρά πόκεμον!

....

Και αφού γύρισε η μαμά από το δωμάτιο που πήγε να τον βάλει για ύπνο, τότε με περίμενε ακόμη μια έκπληξη με την ιστορία που μου διηγήθηκε:
... το απόγευμα ο Γιώργος συμπλήρωνε ένα βιβλίο που είχε αγοράσει και σε μία ερώτηση έπρεπε να απαντήσει τι του αρέσει πολύ και τι δεν του αρέσει περισσότερο...

-Μαμά εδώ πρέπει να γράψω τι μου αρέσει;
-Ναι
-Και εδώ τι πρέπει να γράψω;

-Τι δεν σου αρέσει περισσότερο.

-Μπορώ να σου πω τι δεν μου αρέσει... η Πάττυ δεν μου αρέσει....

- Και τι σου αρέσει;
- Τι μπορώ να γράψω;
- Μπορείς να γράψεις ένα παιχνίδι, ένα φαγητό, ένα φίλο σου, ότι σου αρέσει....
- Μπορώ να βάλω αγορια κορίτσια;

- Ναι μπορείς...Θα βάλεις κορίτσια;
- όχι...
- Τι...θα βάλεις αγόρια;
- όχι
- 4 κορίτσια μου αρέσουν!

(εδώ μπορείτε να ακούσετε τον ήχο της παύσης και της μαμάς... και του μπαμπά όταν το άκουσε!)

- Ε, δεν μπορεί να είναι τέσσερα... Ένα πρέπει να σου αρέσει πιο πολύ...
- Χμμμμ....Όχι η Ε.... όχι αυτη...όχι εκείνη... η Α. μου αρέσει...
- Και δεν είναι σαν τα άλλα κοριτσάκια που μου έλεγες ότι κάνουν χαζά πραγματάκια;;
- όχι είναι σοβαρή
- Καλά

Νομίζω ότι είναι η πρώτη φορά που μας μιλάει για κάποιο κορίτσι που τον ενδιαφέρει...
Και ναι... ο μπαμπάς... και πάλι έβγαλε τεράστιο χαμόγελο και η μαμά ομοίως!

...

Η μαμά ανοίγει την τσάντα του μικρού και ανακαλύπτει μία κόλλα Α4 τυλιγμένη στα τέσσερα με μία ζωγραφιά στην μια μεριά και ένα μήνυμα από την άλλη!

- Τι είναι αυτή η ζωγραφιά Παναγιώτη;

- Μονο μου την έκανα.

- Μα εδώ γράφει Ειρήνη...

- Όχι μαμά μόνο μου την έκανα...

- Και τα γράμματα εσύ τα μόνος σου τα έγραψες;

- Ναι όλα μόνο μου!

.... μερικά λεπτά αργότερα...Γιώργο ποιος έφτιαξε αυτή την ζωγραφιά;

Η Ειρήνη...

Και ποια είναι η Ειρήνη...

ένα κοριτσάκι από την Δευτέρα τάξη, που είμαστε μαζί στο σχολικό..

Μάλιστα μικρέ Παναγιώτη....με τις αρχές σου!

Ένας φανταστικός μαραθώνιος

noreply@blogger.com (philos) — Sun, 13 Nov 2011 08:26:00 +0000

"Μπαμπά, φαντάζεσαι να έτρεχαν όλοι...όλοι οι άνθρωποι και μαμάδες και παιδιά...... μπαμπάααα... και οι κλέφτες και οι φυλακισμένοι... και όλοι... και οι στρατιώτες και τα τανκ και τα αεροπλάνα..... και όλος ο κόσμος από τα σπίτια... να είναι όλοι στο δρόμο, εκεί σαν μια στρατιά... πάρα πολλοί... αλλά τότε ποιος θα πολέμαγε;....
... και να είναι όλοι και οι άνθρωποι και τα ζώα, και τα πουλιά, και οι καρχαρίες και τα μπαρμπούνια και τα ψάρια...
και η γή... και οι πλανήτες και ο ήλιος... όλοι...

Αν όλος ο κόσμος και ότι ονειρέυεσαι έτρεχαν.... τότε ποιον θα πολέμαγες;... τα πάντα να είναι σε εκστρατεία και τότε ποιον να πολεμάς; το τίποτα;..."

Οι φωναχτές σκέψεις ενός 6χρονου μερικά δευτερόλεπτα αφότου προβλήθηκε στην τηλεόραση η παραπάνω εικόνα τόσου κόσμου να τρέχει ταυτόχρονα...
... και μετά από 5 λεπτά επέστρεψε στα παιχνίδια του...

Αλλάξτε κανάλι!

noreply@blogger.com (philos) — Fri, 28 Oct 2011 06:39:00 +0000

Αν βλέπατε στην τηλεόραση σχεδόν αποκλειστικά τα ίδια και τα ίδια στελέχη από την καπνοβιομηχανία να μιλάνε για την θεραπεία του καρκίνου...

... να λένε πως θα κόψετε το τσιγάρο....

...να συζητάνε πως θα γίνει η ζωή και η υγεία η δική σας και των παιδιών σας καλύτερη...

και να κάνουν προβλέψεις για το μέλλον των παιδιών σας...

και στο τέλος να αναλύουν τι φταίει για τον καρκίνο...

... θα τους εμπιστευόσασταν;

Δεν θα αντιδρούσατε θεωρώντας το τουλάχιστον υποκριτικό να εμφανίζονται στα κανάλια ως οι μόνοι ειδικοί;

Δεν θα αλλάζατε κανάλι;

Γιατί τότε επιμένετε και βλέπετε τους καλεσμένους βουλευτές και πολιτικούς των καναλιών να μιλάνε για την κρίση και για το πως θα βγούμε από αυτή;

Γιατί δεν αλλάζετε κανάλι;

Υπάρχουν και άλλοι "ειδικοί", υπάρχουν άνθρωποι με καλές προθέσεις, που δεν έχουν τους φίλους για να τους βγάλουν στα κανάλια, τον χρόνο και το χρήμα να κάνουν εκστρατείες, αλλά έχουν ιδέες, λύσεις, προτάσεις, πραγματική διαθεση, ειλικρινείς προθέσεις, ηθική, χωρίς εξαρτήσεις κάθε είδους ...
και είναι εκεί έξω, σε κοινωνικά δίκτυα, σε φιλικά σπίτια, στο διπλανό σας γραφείο ή μπορεί να στέκεται εκεί απέναντι από τον καθρέφτη σας... και εσχάτως να αρχίζει και βρίσκει τη φωνή του.

Αν σκεφτήκατε ποτέ να ρίξετε γιαούρτι, κλείστε πρώτα την τηλεόραση, κι αναζητήστε κάποιον που θα σας πείσει αρχικά ότι ακόμη και ένα κεσεδάκι γιαούρτι είναι τόσο επωφελές για εμάς τους ίδιους που δεν πρέπει να χαραμίζεται σε ανθρώπους που δεν το αξίζουν!

Και αργότερα θα βρείτε μαζί τις λύσεις και την διέξοδο από την κρίση!

οι φωτογραφίες είναι από εδώ: 1 , 2, 3, 4,

Φταίω, φταις, φταίμε, φταίνε...ΣΤΟΠ...

noreply@blogger.com (philos) — Wed, 19 Oct 2011 18:00:00 +0000

... το εμπεδώσαμε. Οι αριστεροί, οι φιλελεύθεροι, οι απλοί πολίτες, οι βολεμένοι και οι αβόλευτοι, Δημόσιοι και Ιδιωτικοί σε αυτή την χώρα ξοδεύουν χρόνο, σε κοινωνικά δίκτυα, σε κουβέντες, σε περισπουδαστα κείμενα να δείξουν ποιος φταίει.
Πουθενά κουβέντα για το τι σημαίνει εδώ που φτάσαμε
Πουθενά κουβέντα για το πως θα ξεφύγουμε από εδώ που φτάσαμε, πέραν της δανειοδότησής μας.

Πουθενά κουβέντα για δουλειά.
Για έργο που θα γεννήσει πλούτο.

Είμαστε σε ένα πόλεμο. Μας βομβαρδίζουν, ετοιμάζονται για εισβολή, για κατοχή... και ψάχνουμε ποιος φταίει και όχι πως θα αμυνθούμε.

Γκρινιάζουμε που δεν μπορούμε να αγοράζουμε όπλα (σα να λέμε ότι δεν μπορούμε να δανειζόμαστε χρήμα), λες και αμα είχαμε τώρα όπλα θα ξέραμε να τα χρησιμοποιήσουμε σωστά και να αμυνθούμε.

Δεν σκέφτεται κανένας ότι ίσως ήρθε η ώρα να παράξουμε τα όπλα μας. Από το μηδέν.

1.000.000 άνεργοι
Καθημερινά 8.000.000 χαμένες εργατοώρες.
Δεν θα μιλήσω για τις απεργίες...

Ξέρει κανένας πόσες ώρες θέλει ένα μεσαίο εργοστάσιο χημικής βιομηχανίας για να φτιαχτεί; Ένα στάδιο; Ένας δρόμος; Ένα περίπλοκο τεχνολογικό προϊόν κατά την φάση του R&D; Ένα software;

Ασπρα καράβια...

Με ανειδίκευτους εργάτες 8.000.000 ώρες είναι αρκετές να ανεγείρεις ένα διυλιστήριο συν τα υλικά.

Πόσες ώρες θέλει να φυτευτεί ένα βουνό με 100.000 δέντρα;

Πόσες ώρες θέλει να βαφτεί ένα κτίριο ή ένα σχολείο; Να βαφτεί όλο το τουριστικό κέντρο των Αθηνών και να καθαριστεί συνάμα;

Πόσες ώρες θέλει αυτή η χώρα για να αρχίσει πάλι να παράγει πλούτο; Να έχει υποδομές καλοσυντηρημένες και να βγάζει και πάλι κέρδος; Να πουλάει!

Για υπολογίστε 1000 ημέρες με 8.000.000 ώρες.. Σε 4 χρόνια θαύματα γίνονται με τόσες εργατοώρες αν αξιοποιηθούν έξυπνα!

Και να πηγαίνει το μεγαλύτερο κέρδος σε αυτούς που το παρήγαγαν. Πως δίνεται ένα έργο μακροχρόνια παραχώρηση σε ιδιώτες να δοθεί σε ένα σχήμα εργατών ή εργατών και ιδιωτών ... όχι κράτους! Κάτι σα νέο ΣΔΙΤ...

Στον τελευταίο παγκόσμιο πόλεμο, μας αρέσει να λέμε, ότι οι ήρωες πολεμούσαν ως Έλληνες
Στο παρόν παγκόσμιο οικονομικό πόλεμο, ας αποδείξουμε ότι οι πρωτοπόροι δημιουργοί αποδίδουν ώς Έλληνες!

ps. Αφού έγραψα αυτές τις αυθόρμητες σκέψεις διάβασα αυτά τα tweets του @thegoodGeorge

Υπάρχουν και άλλοι που σκέφτονται παρόμοια. Δεν θα μπορούσε διαφορετικά.

Το είχα ξαναγράψει και παλαιότερα στο twitter συγκεντρώνοντας την αντίδραση πολλών διαδηλωτών.

Αλλά στο τέλος της ημέρας πάντα εκτός από τις καμμένες περιουσίες και τις βίαιες σκηνές και το τελικό μηδενικό αποτέλεσμα μου μένει πάντα αυτή η σπατάλη από τις εκατομμύρια ... δισεκατομύρια χαμένες δημιουργικές εργατοώρες σε αυτό τον τόπο τις τελευταίες δεκαετίες.