Bir yıldan fazla süredir devam eden çalışmalar sonunda Korr (www.korr.com.tr) markası altında yemek pişirme ve dağıtma hizmetine başladık. Malzeme tedariğinden pişirme ve teslimat aşamalarının her noktasına özenle yaklaştık. Kendi yediğimiz yiyeceklere ne denli özen gösteriyorsak aynısını bu hizmet için de uyguluyoruz.

Sistem kısaca şöyle çalışıyor.

Canınızın istediği eti seçiyorsunuz. (Net 1 Kg., kemikli etlerde bu 1.2 kg ile 2 kg’a kadar çıkıyor) Daha sonra isterseniz ek olarak baharat, sebze ve herhangi bir yağ ekletebiliyorsunuz. Sizin oluşturduğunuz tarife göre yemeğiniz hazırlanıyor, istediğiniz gün ve öğünde yiyebileceğiniz şekilde motorlu kurye ile yola çıkıyor.

Ne seçeceğini bilemeyenler için hazır tariflerimiz de var. Et seçenekleri oldukça geniş. Dana, kuzu, tavuk, balık… Bununla kalmıyor, et bölgeleri ve balık çeşitleri gibi seçenekler de tercih edilebiliyor. Yani balık derken Somon balığı ya da Alabalık v.b. gibi mevcut seçeneklerden birini tercih edebilirsiniz.

İstanbul’un birçok noktasına hizmet mevcut.

Peki en uzak noktaya giderken yemek yolda soğumuyor mu?

Yemeğiniz taş fırında ve güveç içinde pişiriliyor. Güveç fırından çıkar çıkmaz yola koyuluyor. Güveçler özel muhafaza kutusunda kışın 2 ila 2.5 saat, yazın 3 ila 3.5 saat yenilebilir sıcaklıkta kalıyor. Ayrıca pişmiş yemeğin dinlenme süreci yolda geçtiği için tam demlenmiş bir yemek ile mükemmel lezzet uyumu denkleştirilmiş oluyor.

Yemeğinizin tamamını tüketemezseniz soğuduktan sonra dolapta saklayabilir ve güvecinizi ocak üstünde ya da fırında ısıtarak tekrar yiyebilirsiniz.

Daha detaylı bilgi için Korr sitesini ziyaret etmenizi öneririm.

Çocukluğumuzda video oyunları bu denli gelişmiş değildi, piksel ekranlarda görüntü kalitesi o zamana göre mükemmel olan oyunları oynuyorduk. Super Mario bugüne kadar adını yaşatabilmiş olsa da oyunların çoğu unutuldu. Ara sıra o günleri yaşamak adına emülatör yazılımlar ile eski oyunları oynadığımız da oldu. Ancak o güne kadar farkedemediğim ve çok kişinin de bilmediği bir oyunu bu sırada keşfetmiş, bunun hakkında yazmayı da aklıma koymuştum. Şimdi zamanıdır diyerek sihirli kelimeleri söylüyorum: Nasreddin Hoca, Street Racer, Sega. Üçü size neyi ifade ediyor? Hiç bir şey diyorsanız okumaya devam edin derim

Nasreddin Hoca’yı fıkralarda sıkça görürüz, bir çok yerde ders veren hikayelerini de az çok herkes duymuştur. Ancak Nasreddin Hoca’yı bir Sega oyununda göreceğim aklımın ucundan dahi geçmezdi. Street Racer oyunu çok eski bir video oyunu, 1994 yılında çıkmış, hatta Play Station için de bir sürüm yapılmış. Oyunda belli karakterlerle yarışlara katılıyorsunuz. Bu karakterler arasında uçan halı tipinde arabası ile Nasreddin Hocamız da var. Oyundaki adı ise “Hodja”.

Hodja’yı uzak doğuda üretilmiş bir oyunda görmek beni nasıl mutlu etti anlatamam. Bunu her yerde görünmeyi bir maharet olarak gördüğüm için söylemiyorum, içimizdeki bazı insanlar tarafından edepsiz fıkralara konu edilen Nasreddin Hoca’nın kulaklarına nasıl çalındığını bilmediğim insanlar tarafından oyuna dahil edilmesi beni gülümsetti.

Velhasılı kelam, bu oyunu oynamak isterseniz bilgisayarınıza bir ROM oynatıcı emülatör kurmanız ve oyunun ROM dosyasını bilgisayarınıza indirip emülatör ile açmanız kafi. Şuradan indirebilirsiniz: http://www.rom-world.com/search/?q=street+racer&submit.x=0&submit.y=0

Oyuna ait bir videoyu birileri sağolsunlar oynamış, kaydetmiş, bir de Youtube’a yüklemişler, elleri dert görmeyesiceler

Bunun için öncelikle elinizdeki analytics kodunun son sürüme ait olması gerekiyor. Harici bağlantılara (başka siteye yönlendirme, dosya indirtme,  video kontrolleri v.b.) şu kod yardımıyla istatistik atayabiliriz:

onClick=”_gaq.push([‘_trackEvent’, ‘Kategori Adi’, ‘Olay’, ‘Baslik’]);”

Örnek kullanımlar:

Dosya indirme: <a href=”harici.dosya.zip” onClick=”_gaq.push([‘_trackEvent’, ‘Indirmeler’, ‘Indir’, ‘KullanimRehberi.pdf’]);”> Rehberi indir …</a>

Video oynatma: <a href=”javascript:Play(mesela);” onClick=”_gaq.push([‘_trackEvent’, ‘Video Oynat’, ‘Yurut’, ‘TanitimFilmi’]);”> Filmi Yürüt </a>

Başka siteye bağlantı: <a href=”http://www.birazoku.com” onClick=”_gaq.push([‘_trackEvent’, ‘Reklam’, ‘Buyuk Banner’, ‘Birazoku.com’]);”> Filmi Yürüt …</a>

Örnekler çoğaltılabilir. Google Analytics kodunun yerleştirilemediği dosyaları, harici bağlantıları ile ilgili istatistikleri böylece hesabımızda bulunan Etkinlikler (Event Tracking) başlığı altında görüntüleyebiliriz. Unutmayın, bunu sağlamak için Analytics kodunun sayfanızda yer alması gerekiyor.

Kaynak: http://support.google.com/googleanalytics/bin/answer.py?hl=tr&answer=55527

.gsc-adBlock, .gsc-adBlockVertical { height:0px !important; overflow:hidden !important; display:none !important}

İşte bu kadar! Google’daki arkadaşlar bu açığı bakalım ne zaman kapatacaklar

Laf aramızda, adım yakında “kedi baba”ya çıkacak. Henüz o kadar yaşlı değilim ama ruhum yaşlandı- da demeyeceğim. Diyeceğimi mi sandınız, hahah Baba olmak için yaşlı olmak gerekmiyor, arabesk söylemek, mafya olmak v.s. de gerekmiyor. Kedileri sevenlere de baba diyiveriyorlar. Söylentiler kulağıma çalınıyor. Arkamdan koşturan kedilerin tıngır mıngır salınımlarına kıkır kıkır gülüyorlar. Yok canım, alaycı değiller, komşularım da kedileri seviyorlar, Allah için, doğruyu söyleyelim. Ama benden daha çok sevmiyorlar, buna emin olabilirsiniz.

Şimdi size kedilerden bahsedeyim biraz. Onların da ciddi tahlil isteyen karakterleri var.

Kız Kedi: Bu ismi yavrulama esnasında tanıştığımız için küçük oğlum verdi. Çocukları olduğu için kız oluyor ve haliyle kedi olduğu için adı kız kedi kalıyor. Tüm mahalleli artık bu kediyi kız kedi diyerek çağırıyor. Bu sıralar fazla açıldı, günlerce ortalıkta görünmüyor. Bir haftanın üzerine daha bu akşam bize göründü, ayakta dikilirken yanımızda bitiverdi! Ellerimizi patileri ile başının altına sürüklüyordu. Biraz salam aldık, besledik. Nasılda pasaklanmış. Patileri, üstü başı kir içinde. Karnını doyurdu, bir iki etrafımızda dolandı ve sokaklara geri döndü. Haylaz! Hah, unutmadan, çok da kıskanç, o oldumu etrafımıza tek bir kedi yaklaştırmıyor!

İşte zat-ı şahaneleri:

Püskül: Mahallenin hızlı ve uzun tüylü kedisi. Adı bu yüzden Püskül. Siyaha çalan gri-yeşil karışımı tüyleri var. Oldukça hızlı ama bir o kadar ürkek. Açlığı galip geldiği için elimizde tuttuğumuz sosisi alana kadar ürkek ürkek yanaşır, sosisi kapar, iki metre öteye çekilir ve hırlaya hırlaya yer. Sonra bir iki diliyle yalanır, gözümüzün içine bakmaya devam eder. Sosisi bitince tekrar yanaşır. İşte size kedi-insan-sosis döngüsü!

Bücür: Aramıza yeni katıldı, mini mini bir şey, incecik bir miyavlaması var. Henüz hakkında yeterli bilgiye sahip değiliz.

Süslü: Tam bir temizlik delisi, titiz mi titiz. Tüylerini elleseniz yumuşacık ve pürüzsüz. Gözleri ve dudakları sürmeli, pek de güzeldir. Bunu da her 30 saniyede bir kendini baştan aşağı yalamasına borçludur. İlk başlarda ürkek ve saldırgan olmasına rağmen zamanla alıştı ve artık sırnaşıyor, kendini sevdirmek için hopluyor, zıplıyor ama bir kaç dakika. Fazlasını isterseniz ya pati atıyor ya da ısırık. Pek bir asortik ve sosyetik anlayacağınız. (Daha önce Tekir olan bu kedinin adı oy birliği ile Süslü olarak değiştirilmiştir)

Etrafta bir kaç yeni kedi daha var ama onları henüz yakından tanıma fırsatımız olmadı. Aşağıda bir kaçının fotoğrafı var, bol bol bakın.

[nggallery id=15]

Kardeşimin sancılı bir uyanma faslında yaşadığım astım krizi sebebi ile kendimi dışarı attım, bir an için nefesimin geri gelmeyeceğini hissetsem de İstanbul’un kısmen işe yarayan pis havasını almak dahi kendime gelmeme yetti. Tekrar içeri girince kardeşimin ayılmaya başladığını gördüm. Gelenler, gidenler ve çeşitli ziyaretçilerden sonra nihayet akşam oldu ve ortalık sessizleşti. Kitabımı uykulu gözlerle okumaya başladım. Hastane de boş yatak olması da benim kısmetimdi, uzandım ve sayfaları çevirmeye başladım. Kitap Murat Menteş’in “Korkma Ben Varım” romanı. Bu “yaşayan varlık” için “şahane” demekle yetineceğim.  – Şuradan biraz okuyabilirsiniz –

Bu arada size Taksim İlkyardım Hastanesi’nde olduğumu söylemeyi unuttum, çünkü işi ilginç kılan ilk nokta burası. Her neyse, herkes uyuyorken ben kitap okuyordum ama artık uykum iyice bastırmaya başlamıştı. Kitap güzel, gözümden uyku akıyor lakin uyuyamıyorum, okumak istiyordum. Okudum, okudum, okudum… Artık takatim tükendi. Bölümün bitimine bir kaç sayfa kala, kalanı da okuyup yatarım diye düşündüm. Bu düşünce ile birlikte son sayfaları çevirirken kitaptaki kahramanımız tam da bulunduğum hastanenin hemen karşısındaki eczaneye girmez mi? Uykum kaçar gibi oldu, bir adrenalin sızıntısı hisettim. Ama uykum kaçmayacak kadar ağırdı.

Bir an için Menteş’in büyücü olduğunu, hemen yan odada kitabı çarçabuk yazıp, bir iki saat içinde kitabı bastırıp, çantama attığını düşündüm.

Bunun yanında, kitabı okumaya başladığım tarihle olayların geçtiği tarih de birebir aynıydı. Kitabı aldıktan bir ay kadar sonra okumaya başlamıştım. Başka bir kaç kitapta daha buna benzer olaylar yaşadım.

İlginç şeyler oluyor, çok ilginç :))

En son olarak Fireworks 8 sürümünü indirmiş ve “hadi bir kurcalayayım” demiştim. Sağolsun Erkan’ın da yoğun teşvikleri sayesinde şöyle bir göz gezdirdim ama bu gördüğüm Fireworks son gördüğümle alakasız bir şeydi. Heyecanlandım.

Photoshop biliyorsanız, aslında bakarsanız herhangi bir grafik işleme programına hakimseniz bir çok programın arayüzü birbirine benzer. Benzer işlevleri gören programları kendi kendinize öğrenmeniz çok zor değildir. İnternet de yeteri kadar kaynak barındırıyor, haliyle. Yaşasın Google amca! diye haykırdığımız da çok olmuştur. Elbette Google’ı seviyoruz

Konuyu dağıtmayalım efendim, değil mi? Ben burada önceleri Photoshop hayranı iken nasıl Fireworks müptelası olduğuma değineceğim biraz…

Photoshop harika özellikleri sayesinde dilimize yerleşmiş bir deyim oldu bile. (Bkz. Sana bi fotoşop lazım, bu fotoşop güzeli v.s.) Evet, harika bir program, bir çok işe yarıyor, hem matbu hem dijital işlerde… Gel gelelim internet sitesi tasarımı yaparken çok hantal kalıyor. Özellikle vektörel işlemlerde bir ağır, bir yoğun çalışıyor ki, sormayın.

Fireworks ise işi sadece “web” olarak sırtlandığı için fazladan enerji tüketmeden sizi karşısına alıyor ve hem bitmap hem de vektörel çalışmaları aynı sahne içerisinde rahatlıkla ve kolaylıkla yapabiliyor. Kullanıcı arayüzü daha “kullanıcı dostu”. (Burada yusır fıriendli sözünü kullanmadım, dikkatinizi celbederim). Bir nesneyi seçip işlem yapabilmek, nesnelerin sıralarını değiştirebilmek, maskeleyebilmek gibi özellikleri çok daha hızlı gerçekleştiriyorsunuz. Tek eksik yanı sadece RGB renk kanalını destekliyor olması, CMYK çalışmalar yapamıyorsunuz . (Zaten işinin sadece web olduğunu söylemiştik)

Fireworks dosya uzantısı olarak PNG kullanıyor. Çok katmanlı PNG biçemi ile sıradan bir görsel görüntüleyici ile çalışmalarınıza hızlıca bir önizleme yapmanız çok kolay. Üstelik bir çok vektörel ve bitmap biçemi destekliyor ayrıca PSD ve Layer TIFF dosyalarını da %99 başarı ile görüntüleyip düzenlemeye izin veriyor.

Photoshop’u seviyorum lakin Fireworks’ü artık daha çok seviyorum.

Bu programlara da göz atmak isteyebilirsin;

– GIMP
– Inkscape
– Painter

Ders anlatır mahiyette bir açıklama yapmayacağım ama çok basit bir özellik göstererek CSS güzelliğinden bir parça anlatmak isterim.

Bildiğiniz üzere CSS’de class (sınıf) atama, ID (#) girerek tanımlama ya da etiket belirterek (body, table v.s.) biçimlendirme vardır. Bunun yanında HTML ile bütünleşik olarak kodun içindeki koda farklı özellikler de atanabilir. Ama benim esas anlatmak istediğim iki durum var;

1. İki farklı tanımın (mesela class’ın) kesiştiği biçimler
2. Eksi (-) margin değerleri ile oluşturulan harikalar

İki farklı tanımın (mesela class’ın) kesiştiği biçimler

Bu yöntem oldukça ilginçtir. Örneğin iki farklı class ile farklı biçimlendirmeler verdiğimizi düşünelim. Bunun yanında bu ikisinin aynı nesneye atanması ile yepyeni bir özellik ortaya çıkardığımızı. Örnekle açıklayalım. İlkin herhangi bir yazımıza “sarı” renk özelliği veren “Sari” classı oluşturalım;

.Sari {color:#FF0}

Bu classın atandığı nesne gördüğünüz üzere SARI oldu.

HTML kodu: <span class=”Sari”>SARI</span>

Şimdi “Mavi” classı ile mavi renkli başka bir yazı oluşturalım.

.Mavi {color:#0FF}

Bu classın atandığı nesne de gördüğünüz üzere MAVİ oldu.

HTML kodu: <span class=”Mavi”>Mavi</span>

Şimdi ise YEŞİL bir renk elde etmek istediğimizi farzedelim. Gerçek dünyada sarı ile mavi rengi karıştırdığınızda yeşil renk elde edersiniz. Gerçekten öykünerek her iki classın atandığı bir nesne oluşturalım, HTML kodumuz şöyle olmalı;

<span class=”Sari Mavi”>YEŞİL</span>

Ama durun bir şeyi atladık, gerçek dünyada değiliz, Sari ve Mavi classlarının birleşimini de CSS’de tanımlamamız gerekiyor Yani şöyle;

.Sari.Mavi {color:#0FF}

Classların nokta (.) ile başladığını ve CSS’de class isimlendirmelerinin numara ile başlayamayacağını hatırlatarak burada önemli olan noktayı belirteyim. İki classın kesişiminin gerçekleşmesi için classların bitişik yazılması ve arada boşluk olmaması gerekiyor. Eğer boşluk olursa bu sefer .Sari classı içindeki .Mavi classlı nesne için tanımlama yapılmış olur. (Pseudo class, yani çocuk nesnelerin biçimlendirmesi)

Kesişim yöntemleri olarak etiket ile class birleşimlerini yapabilirsiniz. Örneğin;

a.buton { color:#c00}

input.buton { color:#FFF}

Burada <a class=”buton”> etiketi için kullanılan “buton” classı için yazı rengini kırmızı verirken , <input class=”buton”> etiketi için kullanılan aynı isimli “buton” classı için beyaz vermiş oluyoruz. Bir başka örnek;

#Mor.Sari { color:#93F}

Burada ise kimliği (ID) “Mor” olan herhangi bir nesneye “Sari” classı verdiğimizde atanacak rengi tanımladık.

Örnek HTML: <p id=”Mor” class=”Sari”>YAZI</p>

Gördüğünüz gibi ID’si Mor olan ve classı .Sari olan herhangi bir nesne için apayrı bir biçimlendirme verdik, en yukarıdaki .Sari classına ait biçimlendirme sonrakiler tarafından iptal edildi.

Bir hatırlatma daha; CSS’de class, id veya etiket tanımlaması yapıldığında isimlendirmelerde boşluk olmamalı. Yani “.Bicimlendir Beni” şeklinde bir class ismi yada “#Kimlik No” gibi bir ID tanımlaması çalışmayacaktır.

CSS’de kesişim yöntemi Internet Explorer 6 ve alt sürümlerde çalışmamaktadır.

Eksi (-) margin değerleri ile oluşturulan harikalar

CSS geliştirildikten sonra “stupid table” tabiri ortaya çıktı. Yani “aptal tablolar”.

Tablolarla oluşturulan layout – sitenin genel şablonu – çok fazla kod içeriyordu ve tablolar gereksiz yere yüzlerce satır işgal ediyordu. Ayrıca siteler kodun tamamı yüklenmeden görünmüyor bu da kullanıcıyı bekletiyordu. (56K bağlantıların olduğu zamanlarda bunun ne denli önemli olabileceğini gözardı etmemeli)

Sonrasında DIV ve CSS birleşimi ile oluşturulan şablonlar kullanılmaya başlandı ve sonuç: %20’ye yakın daha az kod, daha hızlı yüklenen ve tamamı yüklenmeden gösterilmeye başlanan web siteleri ve mobil cihazlar için kabul edilebilir boyutlar.

DIV ile oluşturulan şablonlarda margin, padding, float ve clear özelliği fazlasıyla kullanılır. Ben burada eksi (-) margin değerleri ile nelerden kurtulduğumuzu anlatacağım. Bunu bir örnekle vermek istiyorum:

Elde etmeye çalıştığım görüntü “İkinci kutu” yazan şekil. Birinci kutu yazan şekli elde etmek tablolarla zor değil ancak ikinci kutu için benim en az bir adet görsele ve iç içe kullanılmış iki tabloya ihtiyacım var. Burada ise aşağıdaki kodları kullandık;

CSS Kodları:

.Kutu {background-color: #F90;padding: 10px;width: 200px;margin:10px 0px;}

.Icerik {background-color: #666; border: 1px solid #F60; color: #FFF;padding: 5px;}

.Eksi { margin-left:10px; width:190px}

.Eksi .Icerik { margin-left:-20px;}

HTML Kodları:

<div class=”Kutu”>

<div class=”Icerik”>Birinci kutu</div>

</div>

<div class=”Kutu Eksi”>

<div class=”Icerik”>İkinci kutu</div>

</div>

Bu görünümü tablolar ile oluşturmaya çalışmak çok fazla kod gereksiniminin yanı sıra fazladan görsel oluşturmak gibi bir mecburiyet getirebilir.

• CSS optimizasyonu: http://www.cssoptimiser.com
• CSS Garden: http://www.cssgarden.co.uk

Tek kelimelik sorularla oluşturduğum bir şablonda, her kelimenin karşısında o kelime ile ilgili cevaplar yazıyorum. Yani misalen “Hayat” kelimesinin karşısına o gün ne hissediyorsam onu yazıyor, diğer kelimeleri de dolduruyor ve o günün tarihi ile kaydediyorum. 7 yıl önceki cevaplarımı görünce gerçekten şaşırdığım anlar oluyor. Tavsiye ederim.

Geçenlerde bir sergiyi gezdim. Ama bu bir resim ya da fotoğraf sergisi değil. Ölü insan bedenleri sergisi. Bazı insanlar bu sergi için bedenlerini bağışlamışlar ve ilginçtir bir kısmının bağış nedeni, öldükten sonra gömülme ve yakılma fikrinin onlara hoş gelmemesi imiş. Şöyle biraz düşününce, kafatasımın yarılıp arasından beynimin görünmesi, derimin elime tutuşturulup sırıtan bir ifade ile bir fanus içinde gelenleri karşılamak fikri bana daha ürkütücü geliyor.  Sergi de gözüme çarpanları paylaşmak isterim ama gidecek arkadaşlara erkenden bir uyarı yapayım. Eğer “kadavra” görmeye alışkın değilseniz, sergiyi aç karnına gezmenizi öneririm. Zira bu yapıda birisi değilseniz gördüklerinizi kaldırabilmeniz pek mümkün değil.

Kapıdan girer girmez “bu sergiye kimler gelir” diye düşündüm, hafta içi olmasına ve daha sabahın erken saati olmasına rağmen onlarca insan kapıda yığıldı. Gelen bir grubun sırıtmasından ve ilerleyen dakikalardaki muhabbetlerinden doktor olduklarını anlamam zor olmadı. Eh onlar zaten alışkınlar, bir de bu “sanat harikası” bedenleri görmek istemişler, çok görmemek gerek.

Sergi alanına adım atar atmaz sizi bebeklik anının organları karşılıyor. Plasenta. Organların ve vücut parçalarının yanlarındaki bilgi tahtaları oldukça açıklamalı ve etkileyici bir dille yazılmış. İsterseniz sesli rehber de var – ücrete tabi – . İlk bir kaç organı görmenin ve incelemenin şaşkınlığıyla yavaş yavaş insan bedenlerinin bütün halde, derileri soyulmuş ve kas, iskelet, damar, sinir yapılarına varıncaya kadar bütün detayları ile incelemeye başlıyorsunuz. Daha önce bir cenaze yıkanmasında bulunduğum için ürkütücü bir duyguya kapılmadım, ancak karşınızda derisi yüzülmüş ve daha canlı imiş gibi gözlerini size dikmiş bakan bir bedeni görünce – ki sadece bir kaç yıl öncesine kadar yaşamış olan kişiler – ürpermemek elde değil. Kısa bir süre önce bu bedenlerin yürüyüp, eğlenip, beslenip, ağlayıp hayatın içerisinde yuvarlandıklarını düşününce bir sonraki bedene geçmeden önce uzun uzadıya bakmaktan kendinizi alıkoyamıyorsunuz. En ufak bir damar dahi atlanılmadan, her detayına kadar dondurulmuş ve bir nevi plastikleştirilmiş bu “eserleri” görünce hayret etmemek mümkün değil.

Derisini elinde tutan ve sırıtan amcamız, resim yapan kas ve iskelet yığını beyimiz, az ötesinde içerden patlamış ve anında dondurulmuş gibi her noktasını görebildiğiniz ağabeyimiz, biraz ötede beynini elinde tutmuş ve şaha kalkmış atın üzerinde yüzünüze sırıtan kovboyumuz. Diz çöküp, damardan müteşekkil kuşları salıveren hanımefendi, sigara içmekten can vermiş birisinin kararmış ciğerleri… Gördüğünüz her şey, en ufak bir parça bile sizi hayretler içerisinde bırakmaya yetiyor ve etrafınızdaki bu örneklerin sahip olduğu et, damar, kas ve sinir yığınlarını kendinizin de taşıdığını düşünmeden edemiyorsunuz.

Bazı bedenler fanus içinde iken, bazıları dokunabileceğiniz mesafede ve hava ile temas ediyor. Etrafında gezerken fazla yaklaşmamanızı öneririm zira o kesif kokuyu çok yakına gelince almamak mümkün değil. Tabi çürümüş ceset kokusu değil bu, çürümemesi için batırıldığı maddeden kaynaklanan beden ile karışık garip bir koku.

Ayrıca belirtmeliyim ki, içeride bir adet dev gibi zürafanın da anatomik yapısını görmeniz mümkün. Gitmeyi düşünen arkadaşlara bir kaç tavsiye.

– İçeri kesinlikle yiyecek ve içecek ile gitmeyin, ufacık dahi olsa.
– Küçük çocuklarınızı götürmemeniz daha iyi
– Ölü görmeye korkuyorsanız etrafınızın onlarca ölü bedenle kaplı olacağını unutmayın
– Sergiden çıktıktan sonra etrafınızdaki yürüyen insanları derisiz olarak görmeye başlama ihtimalinin bulunduğunu unutmayın

Her şeye rağmen görülmeye değer bir sergi olduğunu belirteyim. Çünkü 15 yılın üstüne Türkiye’ye  geldi ve sanırım bir 15 yıl sonra ancak gelir. Aralık ayına kadar ziyaret edilebilir.

Daha fazla bilgi için şu adresi ziyaret edin. www.bodyworlds-istanbul.com