YAŞ toplantıları üzerinden başlayalım. YAŞ krizi mi deseydim acaba? Ben bu konuda hem TSK’nın hem de hükümetin yanlış davrandığını düşünüyorum. TSK’nın hatası işi uzatmaktı. Hükümetin hatası ise TSK’nın yaptığı değerlendirmeyi kabul etmemekti. AKP, tipik olarak, YAŞ konusunu bir gurur meselesi haline getirdi. Buna gerek yoktu ama anladığım kadarıyla Türkiye’nin içinde bulunduğu seçim havası AKP’yi böyle davranmaya itiyor.

Hükümetin TSK atamalarına karışması neden doğru değil? Çünkü ordu dediğimiz şey bir kurum değildir. Farklı bir organizmadır. Komutanlık bambaşka deneyim ve kişisel özellikleri gerektirir. TSK’da bu konuda değerlendirme yapmakta fena değildir. Bu arada TSK’nın durumunun ne olduğu hakkında ayrı bir yazı yazmak gerekiyor ama ben burada mantık silsilesi anlatmaya çalıştığım için fiili durumu bir kenara bırakıyorum. Belki gelecekte bir gün diğerini de yazarım.

TSK’nın üst yönetimi bir takım atamalara karar veriyorsa bunları olduğu gibi bırakmak en doğrusudur, en azından teorik açıdan. Fiili durum başka olabilir, belki de böyle bir sorun vardı ama bunu biz bilemeyiz. Ben bu yaklaşımları bilebildiğim kadarıyla yazabiliyorum doğal olarak.

TSK’nın hatasına gelelim. Dedim ki, TSK atamalar konusunda bir fikre sahipse onu serbest bırakmak gerekir. Ancak kanunlar gereği yetki kimdeyse, sorumluluk da onda olacağından başbakanın bu konudaki görüşleri üzerinde çok oynamamak gerekirdi. Görüş beyan edilebilir ama yarın biri çıkar da İlker Başbuğ’a bak sen filanca adamı şuraya atadın o da filanca hatalara neden oldu diye sorulursa bunun muhatabı Başbuğ değil Recep Tayyip Erdoğan’dır. Hesabı verecek olan başbakan olduğuna göre, belli bir takım atamalarda söz sahibi olması da normaldir. Yani bu atamalardan gelecekte bir sorun ortaya çıksa, Başbuğ’un bunda hiçbir sorumluluğu yoktur.

Bunları yazarken bir taraf tuttuğumu, birilerinin yükünü hafifletmeye çalıştığımı düşünen varsa bu çok yanıltıcı olur. Ben son yıllarda TSK’dan rahatsızım. Rahatsızlığımın nedeni birincil olarak Türkiye’nin terör sorunu. Buna tek bir örnek vereceğim, o örnek her şeyi anlatıyor. Geçenlerde yanılmıyorsam Taraf gazetesinin ortaya çıkardığı Heron meselesi (PKK’nın çok kayıp vermesinden rahatsız olup istihbaratı durdurma talebinde bulunan subay ya da subaylardan bahsediliyor) Türkiye’nin terör sorunun neden sona ermediğinin sembolüdür. Her ne kadar Taraf gazetesinin haberlerini inandırıcı bulmasam da (örneğin balyoz planı, irticayı engelleme planı vs. bana hiç inandırıcı gelmiyor) Heron haberinin doğruluğuna inanıyorum. Buna benzer bir sürü örnek var yakın tarihte. Bir zamanlar, askerliğini de stratejik bir merkezde yapmış biri olarak, PKK’nın çok elverişli anlarda imha edilmemesinin nedenini toplanması elzem olan bir istihbarat bilgisine bağlıyordum. Askerde bu yapılır. Zaman zaman daha fazla bilgi sahibi olabilmek için düşmanın bazı faaliyetlerine çaktırmadan müsade edilir. Ancak bu ona benzemiyor. Zaten amaç bu olsaydı 1984′te teröre başlayan PKK’nın en fazla bir iki yıl içerisinde unutulabilmesi gerekirdi.

Ordunun bu halde olmasının nedeni hükümetler, hükümetlerin iktidara gelip bu biçimde davranabilmesinin nedeni de halktır. Buradan da referandum ile ilgili görüşlerime geçebilirim.

Bir ülkede her şey halka bağlıdır. Halk ne doğrultuda kara verir ve nasıl bir davranış sergilerse bunlara bağlı ve benzer biçimde yönetilir. 12 Eylül 2010′da oylayacak olduğumuz anayasa değişiklik paketi 1982 yılında halk oylaması ile, ve %92 Evet oyu ile kabul edildi. Birileri çıkıp diyebilir ki halkın üzerinde baskı vardı. Ben kendi adıma o anayasaya hayır demiş vatandaşların başına hiçbir iş gelmediğini biliyorum. O anayasayı Türk halkı serbest iradesi ile kabul etti. Anayasa yanlıştı ama halk bunu kabul etti.

12 Eylül 2010′da sandıktan çıkacak sonuç da anayasa değişiklik paketinin doğru ya da yanlış olmasına bağlı olmayacak. Benim görebildiğim kadarıyla bu referanduma evet diyeceklerin sayısı %35 civarında. Eğer düşmez de artarsa, bu rakamın %40′ın üzerine çıkacağına ihtimal vermiyorum. Fakat bu sayıları somut bir veriye göre vermiyorum çünkü elimde somut bir veri yok. Halkı etkileme gücüne sahip olan medyanın tavırları son derece oynak. Herhangi bir tarafta yoğunlaşmıyor. Taraf, Zaman, Vakit gibi hükümeti kayıtsız şartsız destekleyen gazeteler dışında propaganda faaliyeti içinde olan herhangi başka bir yayın da göze çarpmıyor.

Dikkat ederseniz, tekrar ediyorum, bu aşamada fazla bir görüş belirtemiyorum. Çünkü elde gerçekten veri yok.

Bütün bunlara kişisel gelişim açısından bakacak olursak, gündeme getirmek istediğim kelimeler özgürlük ve cesaret. Ancak burada bir paradoks, bir çelişki var. Kişisel gelişim halk adını verdiğimiz büyük kitlelere uygulanabilecek bir kavram değil. Adı üzerinde kişisel gelişim. Gönül istiyor ki, Türkiye halkı özgürlük aşığı olsun ve bu özgürlüğü edinmek için cesaret sahibi olsun. Ama insanın her istediği olmuyor. Türkiye’nin gelecek birkaç yılı, tamamen halkın nasıl yaşamak istediğine ve bu konudaki cesaretine bağlı olarak gelişecek.

Ben Türkiye Cumuriyeti vatandaşlarının büyük kısmının cahil olduğunu biliyorum. Ancak bu cahil halkın ne nedenle olursa olsun kandırıldığı fikrini kabul etmek istemiyorum. Hatta kişisel olarak zaman zaman bunu düşünecek olsam da telaffuz etmek doğru gelmiyor. Çünkü bundan daha önde gördüğüm bir başka inancım var: Kandırılmaya hazır olmayan kimse kandırılamaz. Eğer halk bir nedenle kandırılıyor ise, bunun halkın kendi tercihi olduğuna inanmak istiyorum.

Ayrıca dünya geneline baktığımızda, Avrupa ülkeleri ve eski SSCB ülkeleri hariç, halkın Türkiye’dekinden daha az cahil olduğu bir toplum görmek zor görünüyor. Ama buna rağmen Avrupa’da demokrasi uygulanabiliyor. Demek ki demokrasi cehaletle alakalı değil, alışkanlıkla alakalı bir şey. Türkiye padişahlık yönetiminden çıkalı daha 80 yıl oldu, halk hala emir almaya alışık diyecek olanlara, Avrupa’nın en gözde demokrasilerinin hala krallık ile yönetildiğini hatırlatmak isterim.

Bugün, her ne kadar çok kısıtlı bir konu çerçevesinde yazmış olsam da, özellikle beni sürekli okuyanlar biraz ağır laflar söylediğimi hemen anlayacaklardır. O nedenle şimdilik burada kesmek istiyorum.

Benzer yazılar:

• Savaş görmüş bir Türkiye ile savaş görmemiş bir Türkiye arasındaki fark
• Halk daima haklıdır
• Liderlik doğruyu söylemek ve yapmak değildir
• Teröre verilen tepkiler üzerine

Rastgele yazılar:

• Tatilimi Nasıl Geçirdim
• Serbest piyasa aslında bir kelime oyunu
• Gerçek Gömlek Gerçek Pantolon
• Osman ve mimler

14 Haziran’da gündemi değerlendirirken şöyle yazmıştım:

Önceki yazımda Fethullah Gülen’in 1980-2010 arası antitez sürecinin bir aktörü olduğunu yazmıştım. Gülen’in yukarıdaki sözlerinden sonra şunu anlıyoruz; 2010 itibariyla sadece aktörler değil, aktörlerin söylemleri de değişiyor ve değişmeye de devam edecek. Bunu Taraf gazetesinin tavrından da anlayabilirsiniz. Sayın Doğu Ergil’in konuşmalarına ve yazılarına bakarsanız bu da bu konuda iyi bir örnek olabilir.

Şimdi de yine aktörlerin söylem değişikliği olarak CHP’nin ordu mensuplarını yargıya taşıdığını görüyoruz. AKP ise önceki dönemin aktörü olduğu için bu konuda ne yapması gerektiğini bilmiyor. Kılıçdaroğlu’nun “Erdoğan ile Büyükanıt işbirliği yaptı” iddiasına AKP’nin tepkisi “buna ölüler bile güler” oldu ancak cevap yok. Ya cevabı verilemiyor ya da şaşkınlıktan ne yapılacağı bilinemiyor.

Ve CHP konuyu yargıya taşıyor. Hem anayasanın 35. maddesinin (TSK’nın Türkiye Cumhuriyeti’ni koruma ve kollama görevi) değiştirilmesini meclis gündemine getiriyor, hem de Büyükanıt’la Erdoğan’ın Dolmabahçe buluşmasını yargıya götürüyor.

Buraya kadar yazdıklarım gündemin takibi ve devamı ile ilgiliydi. Şimdi gelelim başlık konusuna. Anayasa değişiklik paketi için demiştim ki, demokrasilerin amacı iktidarları kısıtlamaktır ancak bu değişiklik paketi iktidarın önünü açıyor o nedenle demokrasi açısından ileriye doğru değil de geriye doğru atılan bir adımdır. O nedenle de hayır. Yetmez ama evet değil, yanlış o nedenle hayır. Eksik değil, yanlış.

Bu konuyu tartıştığımızda değişiklik paketini savunanlar diyor ki, iktidar kim? Halkın iktidara taşıdığı parti yürütmeyi yapamıyor, icraatları hukuk engeline takılıyor diyorlar. Bu argüman zaten kendi içinde yanlış, hukuğa aykırı davranamıyorum, hukuk buna engel oluyor gibi bir şey hukuk devletinde telaffuz edilemez. Ancak ben daha vahim bir anlayış hatasına işaret etmek istiyorum.

AKP’nin icraatlarına engel olduğu söylenen kurum Anayasa Mahkemesi ve HSYK değil mi? Peki bu kurumlar oturdukları yerden bir iktidar partisinin icraatına müdahelede mi bulunuyor? Hayır. Muhalefet partisi bu kurumlara başvuruda bulunduktan sonra bu kurumlar kararlarla ilgili incelemelerde bulunup daha sonra bu icraatların hukuğa uygun olup olmadığına karar veriyorlar.

Peki bu konuları yargıya taşıyan kim? Çoğunlukla CHP. İşte şimdi Türkiye’de yaşanan son dönemin en büyük algı bozukluklarından birine geliyoruz. CHP meclise atanarak mı geldi? Hayır, seçilerek geldi. Meclise seçilerek girmiş bir parti ve onun milletvekillerinden bahsediyoruz. Sonra deniyor ki CHP birçok konuyu yargıya taşıyor yargı da AKP’ye engel oluyor. Olur tabi çünkü parlamenter demokraside yaşıyoruz. İktidar partisi padişah değildir.

AKP son genel seçimlerde geçerli oyların %47’sini alarak gelmedi mi iktidara? Yani halkın %53′ü oyunu AKP’ye vermedi doğru mu? O zaman muhalefet partileri (ki seçim sistemi zaten çarpık, %10 baraj mı olur parlamenter demokraside?) kendilerine verilen oyun gereğini yerine getirebilmek için bir takım çalışmalar yapmaya mecburlar. Diğer türlü bu sistemin adına demokrasi diyemeyiz, parlamenter sistem hiç diyemeyiz.

Parlamenter demokrasilerde iktidar meclislerindir, belli bir siyasi partinin değildir. O nedenle bir meclisten karar olarak ne çıkarsa, o meclis topluca nasıl faaliyetlerde bulunursa bir ülkenin nasıl yönetileceğine bu biçimde karar verilir. CHP meclisten çıkan kararları yargıya götürüyor, yargı da bunları hukuğa uygun bulmayarak engelliyor diyerek bundan şikayetçi olmak, “neden hala parlamenter demokrasiyi sürdürüyoruz ki, tek parti iktidarı ve diktatörlük bize daha uygundur” demekle aynı şeydir. Sen demokrasi taraftarıyım diye geçiniyorsun sonra da halkın yarısından fazlasının görüşlerini temsil eden meclisi beğenmiyorsun.

Bugün Türkiye’de yaşanan algı sorunu budur. CHP’ye atanmış muamelesi yapılıyor oysa CHP halk tarafından seçilerek meclise yollanmıştır. Ben mi bir şeyleri kaçırıyorum?

Benzer yazılar:

• 12 Eylül referandumunda niçin hayır?
• Milletvekili adaylarını halk seçmeli
• “Parti kapatmak çözüm değil” yanılgısı
• Bugünkü Miting Hakkında

Rastgele yazılar:

• Ekşi Sözlüğün Matematiksel Olarak Hala Şansı Var
• Internet Explorer Kullanıcılarına Benden Yepyeni Bir Hizmet
• Makul Maliyetlerle Sürekli Güncelleme
• Lyn’in Haklı Tepkisi: Su Sorunu Ne Olacak?

Dünya tarihi boyunca demokrasi dediğimiz şeyin oluşumu ve gelişiminin çok önemli bir amacı vardır: iktidarları kısıtlamak. Demokrasi, iktidarların elindeki gücü kısıtlamak demektir. Çünkü ancak bu sayede bir ülkede herkes sesini duyurabilir, herkes hukuk önünde eşit olabilir.

Ancak AKP, hazırladığı anayasa değişiklik paketinde daha demokratik olmak adına iktidarı sınırlaması gerekirken iktidarın önündeki tüm hukuki ve demokratik engellerin kaldırılması yönünde bir çaba sarfediyor.

Demokrasilerde sorulamayacak bazı sorular vardır. Bunların sayısı çok azdır ve belli bir mantık anlaşılırsa herkes bunu rahatlıkla kavrayabilir. Örnek vermek gerekirse, demokrasilerde halka “bir siyasi parti her istediğini yapabilsin mi” diye soramazsınız. Eğer rejiminiz demokrasi ise bu konuda oylama yapılamaz. Çünkü bu herhangi bir kurum ya da kişinin her istediğini yapabilmesinden farklı değildir.

Nasıl ki ben bulunduğum toplumda “arkadaşlar bir fikrinizi söyleyin ben hepinizden kayıtsız şartsız daha üstünüm ve ben ne dersem onu yapacaksınız” gibi bir oylama yaparsam bunun adı demokrasi olamazsa, bu mini anayasa değişiklik paketi için de aynı şey geçerlidir.

Bu durumda bir şeyin adının oylama ya da referandum olması sonucu değiştirmiyor. Elbette bir toplum kendi kaderini bu biçimde tayin etmek isteyebilir. Bir ülkede yaşayan insanların çoğunluğu “evet biz faşizmle yönetilmek istiyoruz” diyebilir. Toplumların böyle bir hakkı vardır. Tarihte de örnekleri mevcut.

Ancak bu durumda o ülkede gerçekleşmesi mümkün olmayan bir şey vardır, ona da demokrasi diyoruz.

Bu arada bu referandumda evet oyu kullanacak olanlarda bir ricam var. AKP’nin sunduğu bu mini anayasa değişiklik paketinin halka nasıl özgürlükler sağlayacağını bir söylesinler, anlatsınlar.

Benzer yazılar:

• Demokrasilerde iktidar meclisin midir yoksa partilerin mi?
• Bugünkü Miting Hakkında
• Kömür tartışmaları, AKP’nin halka sözde yardımı
• Halk daima haklıdır

Rastgele yazılar:

• Liderlik doğruyu söylemek ve yapmak değildir
• Ali Saydam teşekkürü hak ediyor
• Form Tasarımı Üzerine Önemli Bir Yazı
• Flash Intro Karizması Üzerine

Önceki yazımda Fethullah Gülen’in 1980-2010 arası antitez sürecinin bir aktörü olduğunu yazmıştım. Gülen’in yukarıdaki sözlerinden sonra şunu anlıyoruz; 2010 itibariyla sadece aktörler değil, aktörlerin söylemleri de değişiyor ve değişmeye de devam edecek. Bunu Taraf gazetesinin tavrından da anlayabilirsiniz. Sayın Doğu Ergil’in konuşmalarına ve yazılarına bakarsanız bu da bu konuda iyi bir örnek olabilir.

Bülent Arınç da bu konuda “Hocaefendi her zamanki gibi haklıdır” dedi. Bu cümle önemli. Bundan daha önemli bir cümle var, Kılıçdaroğlu iki gün önce bir televizyon programında üniversitelerdeki türban yasağı hakkında “belki de türban takan arkadaşlar türban takmaktan vazgeçerler” dedi. Uzaktan bakıldığında bu cümle belki de klişe bir “ulusalcı” ya da “CHP laikçisi” türü bir söylem gibi görünebilir. Ancak bunu Gülen’in söylem değişikliğiyle birarada düşünürseniz, durum belki de gerçekten Kılıçdaroğlu’nun söylediği gibi gelişebilir.

Bu son argümanımın her on kişiden dokuzuna deli saçması gibi görüneceğinden eminim. Ancak son üç ayın olaylarına bakın ve şunu düşünün: Ben üç ay önce burada yazsaydım, deseydim ki Deniz Baykal CHP başkanlığından istifa edecek, yerine de oybirliği ile, ezici bir çoğunluk oy ile Kemal Kılıçdaroğlu CHP başkanı olacak. O zaman on kişiden dokuzu değil, on kişinin onu da bu söylediklerime deli saçması gözüyle bakardı. Ama bunların hepsi aklımızın almayacağı biçimlerde gerçeğe dönüştü.

Şimdi şöyle bir tahminde bulunacağım, yakın gelecekte Gülen, türban hakkında bazı mesajlar verebilir. Bu mesajların içeriği de, “arkadaşlar türbanın işlevi sona erdi, buna aslında mecbur değilsiniz” anlamına gelecek bir içerik olabilir.

Burada Kılıçdaroğlu ile Gülen arasında bir bağ kurmuyorum. Aralarında bir haberleşme olduğu izleniminde değilim. Tıpkı bundan önceki yazımda olduğu gibi, sosyolojik olarak bakıyorum ve olaylar arasında organik bir neden sonuç ilişkisi ya da organik bir bağlantı aramıyorum. Nasıl ki bundan 200.000 yıl kadar önce insanoğlunun gırtlak yapısı aniden bir değişikliğe uğramış ve konuşmaya uygun bir hale gelmişse, burada da benzer bir yapı, benzer sebepler aramak lazım. Bulamasak bile bu doğrultuda düşünülmeli. Dikkat edin, “neden” değil “sebep” diyorum (cause değil, reason).

Bu arada bütün bunlar olurken, kendisinden vazgeçilmiş bir aktör, bir kurum olarak AKP’nin nasıl bir telaş ve kaygı içinde davrandığından bahsetmeye bilmiyorum gerek var mı? Mavi Marmara olayı konusunda bir şey yazmamış olmamın nedenini beni yakından tanıyanlar bilirler: Ben ortada çoook çok büyük bir ayıp varsa bundan bahsetmemeyi tercih ederim. Gerek AKP, gerekse İHH açısından bakarak söylüyorum, yapılan şey hem hukuksuz, hem günah, hem de toplumsal açıdan büyük ayıptır. Detayına girmeyeceğim ancak şunu söyleyeyim, bundan sadece 1 ay kadar önce İsrail AKP hükümetinin desteği ile OECD ülkeleri arasına katıldı.

İddialar şu yönde ve ben bu iddalara açıklama bekliyorum. Ancak biliyorum ki gelmeyecek. Mavi Marmara gemisi İDO’dan 2.5 milyon TL’ye satın alınıyor, apar topar Komor adalarına kaydı yaptırılıyor. Sonra da gemiye bayrak takılmıyor. Yani İsrail’in gemiye yapacağı her türlü müdahale hukuki hale getiriliyor. İsrail’in gemiye uluslararası hukuğa uygun biçimde “saldırabilmesinin” önü açılıyor. Gemidekilerin pasaportu var mı yok mu daha onu bile bilmiyoruz. Gemiye çoluk çocuk, kadın vs. dolduruluyor. İsrail askerleri gemiye müdahale edeceği zaman askerlere demir çubuklarla, her askere 20-30 kişi denk gelecek biçimde saldırılıyor. Akabinde gemiye inip durumu gören son askerler etrafa ateş açıyorlar. Buna rağmen sadece 9 kişi ölüyor. Daha devam etmek istemiyorum. Mavi Marmara olayının hem İsrail’deki, hem Türkiye’deki, hem de İran’daki hükümetlerin bu tür bir olaya çok acil ihtiyaç duymaları nedeniye oluştuğu yönünde şüpheler çok yoğun.

Son olarak, Recep Tayyip Erdoğan neden uluslararası politikayı Türkiye’nin dört bir yanında mitinglerle anlatmaya çalışıyor? Neden “Türk Arapsız yapamaz” gibi tuhaf laflar söylüyor? Bunların amacı, Türkiye’de haberleri takip eden kitlenin sinirleriyle oynamak. Bir diğer yandan kemikleşmiş siyasi islam taraftarı kitlenin “görünebilir” desteğini ortaya çıkarmak.

Araştırma sonuçları belli. Mavi Marmara yeterli olmadı. An itibariyle CHP ülke çapında bir iki puan farkla AKP’nin önünde.

Anayasa değişiklik paketinden de bahsetmek isterdim, ancak zamanım maalesef kısıtlı. Şimdilik bu paketin referandumda kabul görmeyeceğini söylemek sanırım yeterli olacak. Ayrıca erken seçim kokusu alıyorum ama emin değilim.

Daha da sık yazmaya çalışacağım.

Benzer yazılar:

• Türban serbest bırakılmalı
• Demokrasilerde iktidar meclisin midir yoksa partilerin mi?
• Örtünme Çıkmazı
• Hürriyet gazetesi kandırıkçılıkta lider

Rastgele yazılar:

• E-mail çalışmaları, izlenimler
• Ek$i Sözlük yazarlığı üzerine
• Adresi Akıllarda Tutulan Bir Blog Yazarı Olmak – 3
• Mirac Kandili’nde Allah’ı aramak

Çok uzun zamandır Türkiye’nin ahvali üzerine bir şeyler yazmak bir zorunluluk. Eli kalem tutan herkesten bu yönde büyük bir beklenti var. Ben şimdi bu beklentiyi kısmen karşılamaya çalışacağım. Ancak evvela bu beklentinin nitelikleri ve insan doğası üzerine konuşmamız lazım.

Bugün siyaset gündemini etkileyen günlük yazılar genellikle belli bir patronun, liderin, kendini ideoloji gibi gösteren bir gelir modelinin etrafında kümelenmiş durumda. Bu yazılardan bir kısmı, toplumu ileri götürebilecek bir başkaldırı içeriyor.

Bu başkaldırının anakonusu, Türkiye Cumhuriyeti’nin mevcut haliyle artık yürümediği, devletin kurucu ideolojisinin doğru bir ideoloji olmadığı üzerine kurulu. Bu durumu örneklerle, akıl yürüterek, yerine bir şeyler koymaya çalışarak anlatma çabası bir yere varmayınca bunun yerini kurucu kişi ve kurumlar hakkında yerici ve aşağılayıcı sözler söylemek aldı.

Bir kurumu meydana getirmiş olan kişilerin ve unsurların kötülenmesi, değişim için kaçınılmaz gibi görünebilir. Aslında buna gerek kalmamalıydı. Örneğin; harf devriminin iyi bir şey olmadığını söylemekle Atatürk’ün alkolik olduğunu söylemek arasında bir fark var. Ama günümüzde biri diğerinin öncülü olarak kullanılıyor: “Atatürk alkolikti, dolayısıyla harf devrimi kötü bir şeydir” gibi. Bu davranış tarzının nasıl kendi içine çökeceğini önümüzdeki bir yıl içerisinde göreceğiz o nedenle biz şimdiki zaman üzerinden düşünelim.

Yukarıda bahsettiğim davranış tarzı bir moda, toplumsal bir akım halini alınca, sıra kaçınılmaz olarak dini konu ve figürlere de geldi. Farkındaysanız son birkaç aydır gerek peygamberler olsun gerekse başka dini kutsallık atfedilen figürler olsun, tartışma konusu oldular. Eğer bu akım bu şekilde devam ederse ki etmesi kaçınılmaz (son 10 yıl bunun örnekleriyle dolu, yola bir kez çıkılınca geri dönüş mümkün olmuyor), gelecek 10 yıl içinde bu dini figürlerin acımasızca aşağılandığına şahit olacağız. Emin olun, son 10 yılda halkın bir kısmının hukuk değerleriyle ilgili fikri nasıl değiştiyse aynı biçimde halkın büyük kısmının din ile ilgili fikri de değişecek.

Bu sürece dayanamayan, bunu kaldıramayan, tolere edemeyen yapıların ayakta kalabilmesi mümkün değil. Benzer biçimde, bu sürece tahammül edemeyecek insanların da bunalıma girmesi kaçınılmaz olacak.

Neden böyle oldu?

Türkiye için 1920 – 1980 arası bir tez zamanıydı. Aslında bu tarih 1920′den çok daha geriye gidiyor, 19. yüzyılın fikir alanındaki değişimler söz konusu olmasaydı, 1920 sonrası da mümkün olmayacaktı ama biz şimdilik kapsamı çok genişletmeyelim yoksa dünya tarihi üzerinde kaybolur gideriz. 1920 – 1980 arası Türkiye için; kadın erkek eşitliğinin ön plana çıkarıldığı, Türkiye’nin güçlü bir ulus devlet olarak gelişmesinin üzerine çalışılması gereken en önemli şey olduğu, Avrupa’nın geri kalanı ile beraber dinden hukuğa geçişin yaşandığı bir dönemdi.

1980 – 2010 arası ise Türkiye için bir antitez zamanıydı. Dinden hukuğa geçişin yanlış bir şey olduğunun savunulduğu, kadınların erkeklerle eşit ya da denk olabilmesinin çok önemli olmadığının altının çizildiği bir dönemdi. Hukuk ve kadın erkek eşitliğinden bahsederken, bilinmeli ki üzerinde durulacak örnekler bunlardan ibaret değil. Bunlar sadece benim konu üzerine konuşabilmek için seçtiğim keskin örnekler.

Bu 1980 – 2010 arası dönem, kendi aktörlerini yarattı. Bu aktörlerden bazıları PKK, AKP, Abdullah Öcalan, Recep Tayyip Erdoğan, Fethullah Gülen, Mesut Yılmaz, Tansu Çiller, İbrahim Tatlıses, Seda Sayan, MGK, Turgut Özal, Mehmet Barlas, Cengiz Çandar, Zaman ve Taraf gazeteleri gibi kişi ve kurumlardır. Burada herkesi sayamadım, özür dilerim ama fikir vermek açısından bu isimler yeterlidir.

İşte şimdi Deniz Baykal’ın ani istifasını ve sonrasındaki hızlı gelişmeleri anlayabilmek için bu dönemleri anlamak gerekiyor. Çünkü 2010 ve sonrası, öyle görünüyor ki bir sentez zamanı olacak.

Taraf’ın Baykal’ın “kasedi” konusunda Vakit ile birbirine girmesinin nedeni, Taraf’ın antitez döneminin sona ermekte olduğunu farketmesi ve bu dönemi uzatmaya çalışmasıyla alakalıdır. Benzer biçimde, Baykal’ın CHP Başkanlığı’na geri dönmeyeceğini anlayan Erdoğan’ın telaşlı tepkileri de yine antitez dönemini uzatma arzusuyla anlaşılabilir.

Bu noktada, bir antitez zamanı aktörü olarak Deniz Baykal’ın AKP’nin yükselişinde ne kadar aktif bir rol oynadığını hatırlamamız lazım. Bu rol, 1994 yerel seçimlerinde kasıtlı olarak sol oyları bölme çabasıyla başladı denebilir. Öncesi de bundan daha parlak değildi ama 94 seçimleri, büyük ölçüde Baykal sayesinde Türk halkının Recep Tayyip Erdoğan ile tanışmasına vesile olmuştur. Erdoğan, çalışkanlığı ile hizmet açısından çok başarılı bir belediyecilik örneği sergilemiş, daha önce çözülmemiş sorunları çözmüş ve akabinde onu başbakanlığa kadar yürütecek bir yola girmiştir. Hikayenin geri kalanını zamanın gazetelerine, dönemle ilgili yazılmış kitaplara bakarak öğrenebilirsiniz, burada bunları anlatmak sadece yazımızı uzatır.

Kılıçdaroğlu, bir sentez zamanı aktörüdür:

ABD’deki gelişmeler gösteriyor ki, Obama büyük ihtimalle ABD’nin Gorbaçov’u olacak. Çünkü az evvel bahsettiğim tez-antitez-sentez zamanları meselesi salt Türkiye’yi ilgilendiren bir şey değil, bütün dünya için geçerli. Obama bir sentez zamanı aktörü. Kılıçdaroğlu da öyle.

Kılıçdaroğlu büyük ihtimalle bu Pazar CHP’nin yeni başkanı olacak. Bu AKP için çok büyük bir sorun çünkü hem AKP hem de Recep Tayyip Erdoğan birer antitez dönemi aktörü. Antitez dönemi aktörleri, sentez aktörleri karşısında çok fazla duramazlar. Bu, akıntıya kürek çekmekle aynı şey olur.

Dolayısıyla, AKP’nin şu anda atabileceği en sağlıklı adım, yeni bir başkan seçmesi olacaktır. Bakın dikkat edin, böyle olacak demiyorum, olsa çok sağlıklı olurdu diyorum. Ama olmayacak. Çünkü AKP bir antitez zamanı aktörüdür ve bu hamleyi gerçekleştiremez. Bu nedenle de 2011′de Türkiye’de başbakanlık (ya da başkanlık) koltuğuna oturacak kişi büyük ihtmalle Kılıçdaroğlu olacaktır. Bunun ne CHP ile ilgisi var, ne de AKP ile. Bunun sadece dönemin toplumsal değişim ve sentez dönemi olmasıyla alakası var.

Önümüzdeki hafta bu konuda yazmaya devam etmeyi istiyorum ama söz veremeyeceğim. Bugünlerde gündemi takip edebilmek daha da zaman alıyor, çok fazla detay var (ABD’de 1930′lardan beri en büyük tüketici koruma kanunları yürürlüğe girmek üzere ve bunlar dünyayı değiştirecek). Bir diğer yandan da okunacak ödevler, sınavlar vs. söz konusu. Ama dünya durmuyor tabii.

Sadece Türkiye’yi değil de dünyayı takip ederseniz, gelecek bir yıl içerisinde Türkiye’de neler olacağını daha iyi anlarsınız.

Benzer yazılar:

• Deniz Baykal İyice Şaşkınlaştı
• Seçimler Yaklaştı Bilgi Kirliliği Arttı
• 2007 Nasıl Bir Yıl Olacak? 1
• 14 Haziran 2010 itibariyla gündem

Rastgele yazılar:

• Yeni Bir Alışveriş Deneyimi: Kuerila
• Türkiye’nin kendi gücüyle bir alıp veremediği var
• Erişilebilir Web Siteleri Yapmak
• 2007 Nasıl Bir Yıl Olacak? 3

11 yaşımdan beri bilgisayar kullanıyorum. Yani 23 yıldır. Kişisel bilgisayar adını verdiğimiz cihazların başından bugüne kadar tarihine şahidim. Bu nedenle bilgisayarların karmaşık, çok çok rahat kullanılamayan cihazlar olmasına alışığım. Kullanımı iPad kadar kısıtlı ve iPad kadar kolay olan bir cihaz benim gözüme yeterli görünmüyor. Ama bu, bilgisayarı günlük yaşamda öylesine kullananlar için geçerli değil. iPad, bu insanlar için doğru ürün.

Ne var ki, bilgisayarını seven, bilgisayarının karmaşık yapısına alışmış biri, iPad’e yalnızca bir bilgisayar gözüyle bakacak. Onun birebir kendisi için hazırlanmış bir ürün olmadığını anlamayacak. Bunun nedeni tamamen psikolojik, tamamen algı psikolojisi.

Hal böyle iken, tanıtım yanlış hedef kitleye yapılmış oldu. Tanıtımla ilgili bir başka sorun, tanıtım davetiyesi idi. Davetiye öyle tasarlanmıştı ki, gördüğümde Apple’ın Wacom’un tacını elinden alacak bir cihaz ürettiğini düşündüm. Çünkü davetiye bir tuvali andırıyordu. Üstü rengarenk idi.

Bir başka mesele, Steve Jobs’un iPad tanıtımına “arka plan resmi bu, çok güzel değil mi? isterseniz arkaplan resmini değiştirebiliyorsunuz” diyerek başlamasıydı. Böyle başlamadı tabii de, ilk cümlelerinden biri buydu. Bu, Steve Jobs’dan beklenmeyecek amatörlükte bir cümleydi. Arkaplanı değiştirebiliyormuşuz. Nolmuş yani? Vaka-ı adiye! Bugün en dandik cep telefonunun bile arkaplanı değiştirilebiliyor. Başlaya başlaya buradan mı başlıyorsun yeni yaratımını tanıtmaya?

Ancak esas düşünülmesi gereken şey şu ki, iPad konusunda yanlış olan tek şey onun tanıtımı idi. Geriye kalan her şey ziyadesiyle doğruydu. Bundan dört yıl önce, bu blogun ilk yazısında, bundan dört beş yıl sonra bugün cep telefonu sahibi olan herkesin bir dizüstü bilgisayarı olaca diye yazmıştım. İşte iPad bu. Tahminime bir yıldan az bir zaman kaldı. 2011′e girdiğimizde, bakkala gittiğiniz zaman bakkalınız iPad ya da benzeri bir cihazda maç ya da dizi seyrediyor olacak.

Bunun nedeni iPad’in moda olacak olması, teknolojinin çok gelişmiş olması falan değil. Facebook nasıl insanları internete alıştırdıysa, iPad de insanları bilgisayar kullanmaya alıştıracak. Dikkat edin, yaklaşık iki yıldır, bilgisayardan anlamıyorum diyebilen herkes facebook kullanıcısı oldu. Onlar kendilerine göre hala bilgisayardan anlamıyorlar. Ama facebook’ta farmville oynuyorlar, torunlarına mesaj atıp dürtüyorlar, fotoğraflarını yayınlıyorlar. Ama hala “bilgisayardan anlamıyorlar”.

Yarın herkes birer ikişer iPad satın aldığında da hiçbiri “bilgisayardan anlamıyor” olacak. Ama bilmeden, farkında olmadan çatır çatır bilgisayar kullanıyor olacaklar.

Bu arada bu olurken, bazı web siteleri (örneğin Hürriyet’in, Milliyet’in web siteleri) iyi tasarımlanmadığından ve iPad’in gelişiyle de akıllanmayacaklarından etkinliklerini kaybedecekler. Çünkü insanlar “anladıkları” web sitelerini ziyaret edecekler: facebook gibi, twitter gibi, ntvmsnbc gibi. İşte esas devrim bu olacak.

Bu aşamada HTML5 meselesine girmiyorum bile. Zaten gerektiğinde iPad konusuna yeniden döneceğim. Özetlemek gerekirse, durum tamamen psikolojik ve insanın algısı üzerine kurulu.

Benzer yazılar:

• Facebook’ta garip mesajlar
• Bilgisayarlarda ve İnternette İçerik Sunumu Basitleştirilmeli
• Video Trenine Hürriyet de Bindi, Değişim Tüm Hızıyla Sürüyor
• Verinin Yeniden Kullanılabilirliği

Rastgele yazılar:

• Web Sitesi Nedir, Nasıl Yapılır?
• KLM’den Yeni İnteraktif Kampanya
• Bebe
• Kenan Doğulu’nun Eurovision 4.lüğü ve Bloglar Dünyası

Durumu değiştiren olaylardan biri, ABD’deki reformlar. Bu konuya gelecek haftalarda sık sık değineceğim, ama evvela işin mantığından bahsetmek istiyorum. Takip edenler bilir, bu bogda hep yazdım, bu blog varolmadan önce de hep söyledim, aşağı yukarı bir on – onbeş yıldır hep ABD’nin ekonomik açıdan çok zor durumda olduğunu, ekonomisinin pamuk ipliğine bağlı olduğunu, her an başaşağı gidebileceğini anlattım. Çok açık söylüyorum, çoğu insan benimle alay etti, ciddiye alınmadım, 2008′e kadar.

2008′de patlak veren krizden sonra da bu kez peygamber muamelesi görmeye başladım. “vay abi nasıl bildin helal olsun sana” gibi yaklaşımlardan tutun da “hangi hisse senedine yatırım yapmalıyım” gibi sorulara kadar geniş bir yelpazeye uzandı verilen tepkiler. Oysa ben sadece rakamları takip ediyordum. Konuya bir sosyal bilimci olarak yaklaşıyordum. Amerikan ekonomisinin çökme noktasında olduğundan bahsediyor olmam bir kehanet ya da bir kahvehane geyiğinden ziyade ölmek üzere olan birinin kan ya da idrar tahliline bakıp bir şeyler söylemek gibiydi.

Amerika’nın bu konuda geldiği son noktayı bildireyim: Geçen hafta Los Angeles’ta iki mahkeme salonu parasızlık nedeniyle kapatıldı. Bundan başka bir örnek vermeye gerek yok.

Peki, madem söylenecekleri yıllarca söyledim, şimdi ne değişiyor da yeni şeyler söylemem gerekiyor?

Obama başkanlık seçimlerini kazandığında “A.B.D.’nin çöküşü gecikecek” başlıklı bir yazı yazmıştım. O sıralarda Obama hükümetinin bu kadar sert reformlara imza atacağına ihtimal vermiyordum. Ama yapıyorlar. Obama hükümeti, 2010 yılında (niye 2010 onu da çok merak ediyorum) kapitalizmin beline beline vuruyor. Bu çok sıradışı bir şey. Ben hala ABD’nin ekonomik sıkıntılardan kurtulabileceğine ihtimal vermiyorum ama Obama hükümetinin şu anda yaptıkları, önümüzdeki beş yıl içerisinde bütün dünyayı etkileyecek.

Böyle bir değişim sürecine kayıtsız kalmak için penceremin önündeki bitkilerle aynı gelişim seviyesinde olmam gerekir.

Bir başka konu, Türkiye’de mevcut hükümetin anayasayı değiştiriyormuş gibi yapması. Bu konuya bakarken, mevcut Amerikan hükümetinin başlattığı değişimleri gözardı etmek mümkün olamaz. Obama seçildiğinde de söylediğim gibi, oradaki hükümet değişikliğinin buradaki propaganda bütçelerinde azalmaya yol açacağını (örneğin taraf gazetesinin mali darboğaza girmesi) bu azalmanın da hem halkın fikrini değiştireceğini hem de buradaki hükümeti zora sokacağını söylemiştim. Şu andaki anayasa değişikliği çabasının da aslen temelde bundan başka bir nedeni neredeyse yok. Bunun da farklı bakış açılarıyla takip edilmesi gerekiyor.

Bundan çok daha fazlası var. Örneğin iPad, yalnızca bir teknoloji ürünü değil. O da değişime işaret eden bir yenilik. Vatikan’da, Katolik Kilisesi camiasında patlak veren seks skandalları, şimdiye kadar hiç bu denli uzun soluklu bir haber maratonu yaratmamıştı.

Ben, otuzlarını süren kuşağın bir temsilcisi olarak rahatlıkla söyleyebilirim ki bizler değişim kelimesiyle büyüdük. Son otuz yıldır ticarette, yayıncılıkta, teknolojide, aklınıza gelecek herhangi bir alanda elinize ne geçerse geçsin, ne duyarsanız duyun, hepsi daima “değişimin kaçınılmaz olduğu dünyamızda”, “hızlı bir değişim yaşadığımız bu günlerde”, “her şeyin hızlıca değiştiği günümüzde” benzeri laflarla başlardı. 2010 yılına baktığımda ise gördüğüm şey şu: Biz daha değişim namına hiçbir şey görmemişiz. Değişim daha yeni başlıyormuş. Önümüzdeki beş yıl içerisinde dünyanın ne durumda olacağına dair tek bir ipucu bile görünmüyor.

Ve şimdilik son olarak, her zaman benim için en önemli konu olan, insanın gelişimi meselesi… Yazmadığım süre içerisinde bu alandaki araştırmalarımı da yoğunlaştırdım. Geldiğim noktadaki her bilgiyi, herkesin okuduğu bir web sitesinde anlatabilmem mümkün değil maalesef ama yine de anlatılabilir kadarını da anlatmaya devam edeceğim.

Benzer yazılar:

• 2012′ye Doğru Açık Kaynak, Açık Toplum
• A.B.D.’nin çöküşü gecikecek
• Akademik Kariyere Zaman Ayırmak
• 14 Haziran 2010 itibariyla gündem

Rastgele yazılar:

• Sağır Oda Kendine Geldi
• Borderline konulu yazımın yorumlarından bir alıntı
• Novell’in Linux Reklamı
• Link değişimi talepleri hakkında

Yazılarımı sıklıkla takip edenler bilir, yazdıklarım üç beş ana başlık halinde toplanıyor; siyaset, psikoloji, felsefe ve bilişim teknolojileri. Şimdi bu alanlardan her birinde neden şu anda kamuya açık biçimde fazlaca bir şey yazamadığımı olabilecek en içten biçimde anlatmaya çalışacağım.

Bilirsiniz yıllardır insanoğlunun şuursuzluğundan şikayet ederim. Buna kendi şuursuzluklarım da dahildir, onu da bilenler bilirler. Siyaset alanında yazamıyorum çünkü ülkemizde siyasetle ilgili şuursuzluk had safhada. Ülkede ne olup bittiğini bilmemek, bilsen de umursamamak, umrunda olsa da bir şeyler yapmamak moda. Ülkede ne olup bittiğini görmek, bunun farkında olmak ama reddetmek de ayrı bir akım. Buradaki reddetmek tabii ki psikolojik bir savunma mekanizması. Kafayı kuma gömmek yani.

Hal böyle iken benim siyaset konusunda hayatın gerçeklerini yazmamın bir anlamı yok. Kimsenin birbirini anlamaya niyeti olmadığı bir toplumda siyasi fikir, görüş yazmak zaten tehlikeli. Kask takmadan motorsiklet kullanmak, tüpsüz dalmak, boş zamanlarını inşaat alanlarında gezmeye ayırmak gibi bir şey. Ben bunu kendime neden yapayım?

Gelelim psikoloji alanına. Psikoloji derken burada işin içine kendi koçluk çalışmalarımla ilgili yazdıklarımı, kişisel gelişim konusunda anlattıklarımı falan da işin içine katıyorum. Bu konuda izninizle ufak bir ukalalık edeceğim. Kişisel gelişim ve insan psikolojisi hakkında hayatkisa.com’da yazdıklarım; bu ülkede yaşayan, en az lise ya da üniversite mezunu olan, aşırı derecede aptal olmayan, içinde bir miktar yaşama dürtüsü taşıyan herkes için yeterlidir. Bu yazılar çok büyük bir konsantrasyonla yazıldı. Dikkat ederseniz hiçbirinde tekrar yoktur. Laf salatasına rastlayamazsınız. Çoğu hap gibidir. Hazmedilemediyse yeniden, tekrar tekrar okunarak önemli bir farkındalık seviyesine varmak mümkündür. Bu konuda yüzlerce kitap okuyup, onlarca psikologla görüşseniz, ortalama bir 10 yıl içerisinde edinebileceğiniz birikim zaten bu kadardır.

Bu konuda yazdıklarımın çok detaylı olmadığının da farkındayım. Bu yazılardan hiçbiri migrenden bahsetmez mesela. Ama o kadar detaya girmek de bir işe yaramayacaktı. O yazıların detay seviyesi herkes için yeterlidir.

Biraz da felsefeye değinelim. Burada felsefeyi hem sıradan anlamıyla kullanıyorum; hem de bir yaşam biçimi, dünyaya bakış tarzı, olayları ele alma stili anlamıyla kullanıyorum. Bu haliyle bence en çok bu konuda yazık ediyorum daha fazla yazmayarak. İnsanların en çok buna ihtiyaçları var, farklı bir bakış açısı edinmeleri gerekiyor. Bu farklı bakış açısı edinme meselesi ölümcül. Gerçekten bir ölüm kalım meselesi. Farklı bakış açısı edinemeyenler hayatta kalamıyor. Çünkü bunu becerememenin sonucu fiziksel rahatsızlıklar olarak çıkıyor ortaya, en ciddilerinden; kanser gibi, astım gibi, uzun süreli majör depresyon gibi (evet uzun süreli tedavi edilmemiş majör depresyon ölüme neden oluyor, aklınıza intihar falan gelmesin, depresyon beyninizin çürümesine neden oluyor ve yavaş yavaş ölüyorsunuz).

Ancak ben bu bakış açısı meselesini artık bireysel olarak ele alıyorum ve bu konudaki birikimimi bireysel koçluk çalışmalarında sunuyorum. Her ne kadar birçok insandan yazılarımın yaşamlarını değiştirdiği yolunda mailler alıp buna çok sevinsem de, bazen zamanı farklı şekillerde harcamak mecburiyetinde kalıyorum, her insan evladı gibi.

Birkaç cümle de bilişim teknolojilerine dair yazılarımla ilgili söylemek isterim. Bu konuda söyleyeceklerim üç aşağı beş yukarı siyaset için söyleyeceklerimle aynı. Bilişim konusunda da şaşırtan bir şuursuzluk devam ediyor. Bu konuda da insanın kendine uygun teknolojileri seçip kullanması dışında söylenebilecek fazlaca bir şey yok.

Daha seyrek yazmamın bir nedeni daha var. Bu konuyu uzatıp ağlak ağlak şikayette bulunmak istemiyorum, hiç tarzım değil. Sadece değinmeden geçmemek adına yazıyorum bunu, telaffuz edilmesi gerekli. Bir süre önce de yazdığım gibi, yazılarım yüzlerce forumda isimsiz olarak kullanılıyor. Bazıları bunu yazının altına “alıntıdır” yazarak geçiştiriyor, bazıları “kaynak: internet” gibi saçma sapan bir ibareyle yayınlıyor. Bu konu çok can sıkıcı. Daha evvel biraz tartışıldı bu. Birileri bilgi paylaşıldığı sürece benim için mühim değil dedi mesela. Kusura bakmayın benim için mühim çünkü buradaki mesele bilginin paylaşılması değil. Bilgi yine paylaşılsın ama paylaşan da bir zahmet yazının başına ya da sonuna “bunu osman yazdı” diye iliştiriversin. Ellerine mi yapışır?

Bu konuda ilginç bir çözüm geliştiriyorum. Eğer hayata geçirebilirsem, artık yazdıklarımı (fikirlerimi, bakış açımı, birkimimi) kimin nereye kopyaladığı umrumda olmayacak. Ama buna ne zaman eğilip ne kadar zaman ayırabilirim bu meçhul.

Herkese sevgilerimle, güzel bir haftasonu dilerim.

Benzer yazılar:

• Baklayı ağzımdan çıkarıyorum; yaşam koçu bir tür terapisttir
• Bilgisayarlarda ve İnternette İçerik Sunumu Basitleştirilmeli
• Mim mevzuları
• Yeni Blog

Rastgele yazılar:

• Kadın Cinselliğinden Korkmak
• Teşekkürler Medyanet!
• Mehmet Doğan’ın Çürük Web Tasarımcısı
• Geçmiş Zaman Olur Ki: Clubber Nostaljisi

Kürt Açılımı’nın ne içerdiğini anlatmaya dair bir başka sözsüz mesaj ise Kürt Açılımı’nın adıydı. Bu bir mesajdı. Bu isim sonradan Demokratik Açılım olarak değiştirildi. Bu değişimin nedeni ise Kürt Açılımı isminin tepki görmesiydi. Ancak burada da bir mesaj olmalı. Yıllardır kamuoyunun ne düşündüğü üzerine araştırmalar yaptıran, bu konuda titizlik gösterip buna bütçe ayıran tek parti olan AKP elbette Kürt Açılımı isminin tepki göreceğini biliyordu. Büyük bir ihtimalle Kürt Açılımı ifadesi telaffuz edilirken sonradan kullanılacak olan Demokratik Açılım ismi de cepte hazırdı. Ama evvela Kürt kelimesinin telaffuz edilmesi ve bu konuda doğacak tepkilerin görülmesi gerekiyordu. Açılımın başlangıçta Kürt Açılımı adını almasının nedeni de budur.

Benzer biçimde, açılımın içeriği hakkında tek bir cümle söylenmemiş olmasının da nedeni, Kürt sorunu hakkında Türkiye Cumhuriyeti Halkı’nın tolere edebileceği değişikliklerin neler olduğunu gözleme imkanı sağlamaktı. Hükümet bu konuda ağzını açmayınca çok değişik kesimlerden insanlar bu konuda konuşacak, tahminlerde bulunacaktı. Tahminlerde bulunan insanlar, halkın nelere hazır olduğunu, nelere hazır olmadığını hazır lokma gibi söyleyeceklerdi ve söylediler de. Demokratik Açılım denen hareketin içeriği hala belli değil. Çünkü hükümet bu konuda hala yeterli veriyi alamadı. Bir diğer yandan da, halktan gelen tepkilerin gözlenmesi ile Demokratik Açılım’ın ne olmadığını söyleme mecburiyeti doğdu. Bunlardan en önemlisi de üniter devlet yapısının değişip değişmeyeceği idi. Görüldüğü üzere son birkaç gün Sayın Başbakan Recep Tayyip Erdoğan bunu telaffuz ediyor. Kürt Açılımı’nın üniter devlet yapısı üzerinde bir değişiklik içermediğine dair yeminler ediyor.

Bu durum da Kürt milliyetçileri tarafından büyük bir tepkiyle karşılanıyor. Burada yine hükümetin sessiz sedasız kimin ne beklentisi olduğunu gözlediğini görüyoruz.

Demokratik Açılım tahminime göre bütün bu veriler toplandıktan sonra ortaya çıkacak. Yani içeriğinin ne olacağı şu anda hazırlanıyor. Bu içerik de neyin ne kadar tepki göreceği hesaba katılarak hazırlanıyor.

Bu aşamada, CHP’nin ve MHP’nin “biz bu konuda AKP ile görüşmeyiz” demeleri demokrasi açısından bir yaralama, hatta bir cinayettir. CHP ve MHP AKP ile görüşmeyecekse, kim anlatacak AKP’ye CHP ve MHP seçmenlerinin düşüncesini? Ne demek görüşmemek? Bu insanlar bu hakkı nereden alıyor anlayabilmek mümkün değil. Ama kimse darılmasın, bunun bir açıklaması şu olabilir: Bizler, CHP ve MHP olarak AKP’nin yanındayız. Ama onlarla görüşmek zorunda kalırsak onların oluşturduğu Demokratik Açılım’ın içeriğine muhalefet etmek zorunda kalırız, çünkü seçmenimiz bizi buna zorlar. Seçmen bizi AKP’nin politikalarına muhalefet edelim diye seçti. Bu nedenle AKP ile görüşmezsek, muhalefet görevimizden de kurtuluruz.

MHP zaten son yıllarda AKP’ye neredeyse bütün temel konularda destek verdi. CHP ise Deniz Baykal’ı parti başkanı olarak koltuğunda tutmaya devam ederek AKP’yi destekledi.

Bakalım önümüzdeki günlerde ve haftalarda Demokratik Açılım konusunda başka nasıl sözsüz mesajlar göreceğiz.

Benzer yazılar:

• Bugünkü Miting Hakkında
• 12 Eylül referandumunda niçin hayır?
• Adresi Akıllarda Tutulan Bir Blog Yazarı Olmak – 2
• Türban parodisinde son durum

Rastgele yazılar:

• Sağır Oda Kendine Geldi
• Geleneksel Medyanın Yerini Bloglar Alır Mı?
• Ubuntu İçin Compiz – Beryl Hakkında Bir Not
• Hipokampus’un Duygusal Körlüğü

10 gün kadar ailemle birlikte Bodrum’da kaldım. Bodrum güzel bir yer. Hem turistik hem tarihi. Bir kalesi var. Oldukça büyük. İnsan kalenin içini gezerken her an orta çağdan gelmiş bir şövalyenin karşısına çıkacağını sanıyor. Orada bol bol yüzdüm. Bodrum’da bir motor gezisi yaptık. Duraklarımızdan birinde kumsaldan denize doğru uzanan limanda yer olmadığından, 10-15 metre açığa demirledik. İşin heyecanlı tarafı kıyıya yüzerek çıkmak zorunda olmamızdı.

Bir de kano olayı var ki biraz komikçe. Kumsalda babamla beraber birer tane kano kiraladık. Ama malesef babam biraz açıldıktan sonra kanosu battı. Sahilde babama biraz rejim yapmasını söyledim.

Motor gezisinden dönüşümüzde çok dalga vardı. Epey sallandık.

Tatilde iki kitap okudum. İkisi de Almanca idi. Ayrıca P.S.K. Basketbol yaz okuluna gittim.

Artık tatil canımı sıkmaya başlamıştı. Biran önce okulların açılmasını bekliyordum. Öyle ya! Yeni öğretmenler, belki de yeni arkadaşlar! Sonunda beklenen gün geldi. Okullar açıldı. Tatil bitmişti, geride kalmıştı artık. Ama bende güzel anılar bıraktı. Her bakımdan güzel bir tatildi.

not: bundan 22 yıl önce ortaokul birinci sınıfta yazdığım, dönem başlarken herkese yazdırılan “tatilinizi nasıl geçirdiniz” konulu bir kompozisyon bu. geçenlerde evde bir şeyler ararken buldum, paylaşayım dedim ki tam da zamanı, eylül.

Benzer yazılar:

• Ekmek ve Cinsellik
• Bodrum seks işçiliğinde lider
• Nasıl Bir Blog Yazarıyım
• Delikanlı Ol Mızıkçılık Yapma

Rastgele yazılar:

• Hayatın Gerçekleri: Web Sitesi Yapabilmeniz Zaman Alacak
• Gerçek Gömlek Gerçek Pantolon
• Ertuğrul Özkök’ün Özrü Kabahatinden Büyük
• Yine bana mim düştü

Bu anksiyete içinden geçtiğimiz finansal krizin neden olduğu bir anksiyete değil aslında. Ama bize bazı iç çatışmalarımızı ifade etmek için fazladan bir imkan sağlıyor gibi.

Daha önce de birkaç kere yazmıştım ama tekrar edeyim; koçluk çalışmaları toz pembe, çiçek böcek çalışmalar değildir. Maalesef gerek new age akımlarının etkisi, gerekse medyada yer alan koçlukla ve kişisel gelişimle ilgili haberler böyle bir kanı doğruyor. Sanki bir yaşam koçu sizi yumuşatacak, dünyanın renkli yönleriyle tanıştıracak, çalışmanız bittiğinde suya sabuna dokunmayan pamuk gibi bir insan olacaksınız.

Tüm bunlarda az da olsa bir doğruluk payı olmakla beraber gerçek bu değil. Koçluk çalışmaları sizi içinde bulunduğunuz gerçeği tanımlamaya iter, hatta buna mecbur bırakır ve bu gerçekler hayatın gerçekleridir, içinde acısı da vardır tatlısı da. Bizim işimiz, ortaya çıkardığımız bu gerçeklik durumunu kişinin nasıl arzu ettiği yönde değiştirebileceğini hesaplamak ve çözümlerin altını çizmektir.

Örneklemek gerekirse; kariyer ve iş hayatı üzerine çalışırken rakipleri uzaklaştırmak, onları mücadele alanının dışına çıkarmak, etkisiz hale getirmek gibi çözümleri de ele alırım. Medyada yıllardan beri toz pembe kişisel gelişim ve koçluk öyküleri dinlemiş olanlar bu aşamada şaşkınlık içinde kalıyor. Oysa şaşkınlık içinde kalınacak bir şey yok.

İş yaşamının gerçeklerini ne ben belirledim, ne de bana danışanlar belirledi. İş yaşamının gerçekleri binlerce yıldır insanoğlunun taşıdığı türlü çeşitli duygularla belirlendi ve salt ikibinli yıllardayız diye bu işler değişmiyor. İş hayatı aynı iş hayatı. Koçluk çalışması içerisinde bir süre sonra huzursuzluklardan arınmış, daha sakin, daha kararlı biri haline gelirsiniz evet, bu doğrudur. Ama bu sizin bundan sonra iş yaşamında kimsenin kafasını kesmeyeceğiniz anlamına gelmiyor.

Bazen anksiyete tam da bu noktada başlar. Kişinin içindeki güçler çatışması iyice ortaya çıkar. Kişi bir taraftan içgüdüsel olarak neyin doğru olduğunu bilir, bir diğer yandan da kişiliğimizin bir de toplumun etkilediği yumuşakça yönü var, ta ilkokuldan beri bize öğretilen “ayıya iyi bak, onu besle, o seni dövdüğünde de sesini çıkarma, ayıdır döver” yönü.

Koçluk çalışmaları doğal olarak yıllardan beri öğretilmiş bu “kendini zayıf hissetme” marifetini yıkmakta, kişiyi daha gerçekçi bir yere götürmektedir. Bu süreç içinde insanın kendini daha huzursuz hissetmesi çok normaldir, çok doğaldır. Çünkü gerçeklerin kabullenilmediği bir denge noktasından, gerçeklerin kabullenildiği bir denge noktasına doğru hareket başlamıştır.

Dolayısıyla koçluk çalışmalarından, hele de kariyer ve iş hayatı alanındaki koçluk çalışmalarından size kılıcınızı alın ikiye bölün ve toprağa gömün gibi bir tavsiye gelmesini lütfen beklemeyin. Çalışmalarımız tam tersine kılıcınızı çekmeniz ve sahaya hazır çıkmanız içindir. Doğduğunuz günden itibaren sırf siz o kılıcı çekmeyin diye binbir masal uydurulup anlatıldı. Bu da sizi hastalıklı bir hale getirdi. Daha da kabaca tabir edilirse pençeleri kesilip doğaya salınmış yavrular gibi ne yapacağınızı bilemez bir durumda oradan oraya koşturdunuz.

Oysa hayatın gerçekleriyle örtüşen bir koçluk çalışmasının sizi daha atak, daha agresif bir tutuma yöneltmesi hiç de şaşırtıcı bir şey değildir.

Önemli olan yaptıklarınızın iyi ya da kötü olması değil, doğru olmasıdır.

Benzer yazılar:

• E-mail çalışmaları, izlenimler
• Kişisel değişimin itici gücü istek
• ÖSS, Mesleki Eğilim ve İnsan Kaynakları
• Yaşam koçluğuna başka ne isim konamaz?

Rastgele yazılar:

• Mynet GPL’i ihlal ediyor
• İçinizdeki yetişkinle barışmak – 1
• Küçük Ağa gibi hissetmek
• Baş Harfe Link Verme Modası

Ben Kur’an hakkında öyle şeyler biliyorum ki, söylesem yer yerinden oynar.

Prof. Dr. Süleyman Ateş, Diyanet İşleri Eski Başkanı

Az sonra yazacaklarım kimine çok naif gelebilir, kimine ise çok sert de gelebilir, bakış açısına bağlı. Bazıları diyecek ki “ohooo yeni mi farkediyorsun bunları sen”. Bazısı da diyecek ki “olur mu öyle şey”. Ben yine tepkilere aldırmadan yazmış olacağım.

Şimdi, son 20 yıldır önümüzde çok açık seçik, net bir biçimde duran bir olgu var: Siyasi İslam ve siyasi partilerin İslam’ı halkı kandırmak amacıyla kullanmaları. Bunu yapanlar kendilerini müslüman olarak niteliyorlar ve ben dini açıdan onlara “sen müslüman değilsin” diyemiyorum çünkü İslam’da böyle bir şeyi telaffuz etmek günah. Yani bu kişilerin müslüman olmadıklarını söyleyemiyoruz.

İslam’da insanları Allah’ın, peygamberlerin, Kuran’ın gücünü kullanmaya çalışarak aldatmayı denemek, aldatmak günah. Bilmiyorum sizler için bunun tartışılabilir bir yanı var mı? Ben bir başbakan olarak Allah’ın benden yana olduğunu söylersem bu günah mıdır değil midir gibi bir soruya yanıt vermek için sizce ne kadar tartışmak lazım? Kendi peygamberine dahi Allah’ı temsil etme yetkisi tanımamış olan bir dinde bir başbakanın, bir milletvekilinin Allah’ı ve İslam’ı temsil ettiğini ifade etmesi kitaba ne kadar uydurulabilir?

Biliyorsunuz İslam dininde günahlar karşılıksız kalmaz. Kuran’a göre günah işleyenler cehennem ateşiyle cezalandırılır. Bu cehennem ateşi hem Kuran’da hem de diğer dini kitaplarda aklınıza gelebilecek en feci anlatımlarla tasvir edilmiştir. Cehennem azabını düşünerek, cehennem azabının nasıl bir şey olabileceğini hayal ederek ruhen ve bedenen hastalanan insanlar var. Cehennem azabı inananların gönüllerine müthiş bir korku salıyor.

Hal böyleyken bugün dünyada kendine müslüman diyen birçok kimsenin bu cehennem azabından hiç korkmadan birçok günah işlediğini görüyoruz. Bu günahlar arasında tecavüz, hırsızlık, dolandırıcılık, idaresi ile sorumlu olduğu halkın parasını yemek, insanları Allah’ın adıyla kandırmak, Allah varken yanına tapınılması gerektiği iddiasıyla başka nesne, kişi ve kurumları koymak vs.

Bunu yapanların büyük bölümü de kendini dindar olarak tanıtıp bu yolla halkı kandırıyor. Türkiye’de bunların başında hiç şüphesiz AKP ve AKP’nin üst düzey yönetimi var.

Şimdi bu durumda soruyorum. Bu insanlar Allah’tan korkmuyor, cehennem azabından korkmuyor. Burada sadece dini istismar eden bir kitleden bahsetmiyoruz, aynı zamanda kendini İslam dininin merkezi olarak gören, din bilgisinde önemli yeri olan, itibarı çok yüksek şeyhler, hocalar, tarikat liderleri de var.

Soru geliyor: Bu kişilerin bildiği ama halkın bilmediği başka bir İslam mı var? Kuran’la ve İslam’la ilgili acaba bizim bilmediğimiz şeyler biliyor olabilirler mi? Acaba onların bildiği İslam’da bir cehennem azabı yok da bu bilgiyi saklıyorlar mı?

Acaba onların bildiği Allah ve yolladığı kitap ile bizim bildiğimiz Allah ve Kuran farklı olabilir mi? Dini bilgisiyle övünen bir müslüman insanları dolandırmaktan, tek ayak üstünde yüzlerce yalan söylemekten, cinsel tacizde bulunmaktan, başkalarını cennet vaadiyle kandırmaktan nasıl ve neden korkmaz?

Bakın işin içinde AKP var, Cuma namazı öncesi vaaz veren binlerce din görevlisi var, tarikatlar var, bu tarikatların inanılmaz itibar gören şeyhleri, liderleri var. Bu insanların dini bilgileri zayıf olabilir mi? Sanmıyorum. Sanki çoğunluğun bilmediği bir sırra vakıf gibi davranıyorlar. Cehennem azabı onlar için geçerli değil gibi… Acaba bu işin sırrı nedir?

Benzer yazılar:

• Mirac Kandili’nde Allah’ı aramak
• Allah’a mı tapıyoruz insana mı? (Güncelleme)
• Din Nedir, Ne Değildir?
• İzmir Mitingi Öncesi Terörün Son Çırpınışları

Rastgele yazılar:

• Aşırı değerli Türk Lirası
• Belediyeden Mayo Reklamı Yasağı
• İzmir Mitingi Öncesi Terörün Son Çırpınışları
• Biraz daha “The Secret”

Türkiye, güçlü bir ülke. Ordusu güçlü, ekonomisi dünyanın birçok ülkesinden daha güçlü. İnsan gücü, işgücü, yerel kaynakları, kültürünün derinliği dünyanın birçok ülkesinden daha büyük.

Buna rağmen Türk insanı hiçbir biçimde yaşadığı ülkenin kendi gücünden haberdar değil. Hiçbir biçimde bunu görmek, bununla karşılaşmak istemiyor.

Her yerde rastlayabileceğiniz iki örnek vereceğim; ortalama bir Türk insanı, Türkiye’nin istese Atina’yı iki saatte alabileceğini düşünür. Aynı Türk insanı der ki, “Kuzey Irak’a müdahale edersek Amerika anamızı beller”.

Üzerine tartışmaya pek gerek yok, Atina’yı hiçbir zaman iki saatte alamayız. Atina’yı iki saatte alamayacağımız gibi Kuzey Irak’a operasyon yaptığımız zaman da Amerika anamızı belleyemez.

Bunun en yakın örnekleri Kıbrıs savaşında görülmüştür (Kıbrıs Barış Harekatı). Türkiye, bölge üzerindeki anlaşmaların getirdiği, uluslararası hukuktan doğan haklarını kullanarak Kıbrıs adasına bir askeri harekat düzenlemiş, hiçkimse de buna karşı çıkamamıştır. Bunu engellemek isteyen ülkelerin yapabildiği en büyük şey ekonomik ambargo olmuştur. Orada da belimizin çökmediği ortada.

Bir diğer yandan Atina’yı iki saatte alamadığımız da ortada. Tıpkı Amerika‘nın da Atina’Yı iki saatte alamayacak olması gibi.

Türk insanı, yaşadığı ülkenin gücünü görmekten çok uzak. Hatta bunu görmek istemiyor. Bunu her iki yönden söylüyorum. Türk insanı, Türkiye’nin gücünü olumlu anlamda da görmek istemiyor, olumsuz anlamda da görmek istemiyor. Ne kadar güçlü olduğuna dair bir fikri yok. Gücünün limitlerine dair de bir fikri yok. Bunun yerine hayaller içinde yaşamayı tercih ediyor.

Türkiye bir gün Ortadoğu’nun lideri oluyor, bir diğer gün Amerikan uşağı oluyor. Bazen bu gelgitler günlerle değil, saatlerle ölçülebilir hale geliyor.

Türkiye’nin İsrail’e tepkisi de bu yüzden ve Türkiye’nin İsrail’e olan tepkisi de ölçüsüz. Dağlıca baskınında sekiz askerin kaçırılmasını hatırlayalım. Sokaktaki adam ne konuşuyordu? “İsrail kadar olamadık” diyordu.

Peki sokaktaki aynı adam bugün ne diyor? Kahrolsun İsrail, kahrolsun emperyalizm cart curt… Pardon ama, binlerce yıldır aynı topraklarda yaşayan arap ve yahudi vatandaşlar arasında büyük ayrımcılık yaparak araplara verimli toprakları, yahudilere ise çoğunluğu çöl olan ufacık bir bölgeyi bırakan kurum Birleşmiş Milletler’in ta kendisi değil mi? Yani bugün İsrail’le bir görüp küfür ettiğimiz “emperyalist güçler”?

Her neyse, İsrail çölün ortasında kısa sürede bir medeniyet yarattığı için (yani kendi gücünün sınırlarına vakıf olduğu için) İsrail’le de bir alıp veremediğimiz var. Bence bütün nedeni bu.

Türk toplumu, tıpkı öğretilmiş acizlik içinde yaşayan bir genç kız, bir genç adam, lise yıllarında bir ergen gibi; birçok şeyi becerebilecekken beceremeyeceğini düşünen ama bunun yerine de gerçekten beceremeyeceği şeylerin hayaliyle yaşayan biri gibi.

Bu nedenle yabancıya bir rağbet var. Bu nedenle de aynı yabancıya karşı bir de nefret var.

Ben Türkiye’nin terapisti olsam, Türkiye’de karşıma geçip otursa, ona babaya duyduğu (Atatürk) öfkeyi hatırlatır ve bunun üzerine biraz düşünmesini isterdim. Öyle ya, Atatürk’e ağzı alınmayacak küfürler etmiş kişiler bugün ülkeyi yönetiyor. Biri cumhurbaşkanı, biri başbakan. Diğerleri bakanlar.

Neden Atatürk’e karşı bu kadar büyük bir öfke var? Çünkü Atatürk; bu halkla, bu ülkeyle, bu topraklarla, bu kaynaklarla bu işler olur demiş biri. Biz güçlüyüz, beceremeyeceğimiz şey yok demiş biri.

Diğer yanda da kendisini beğenmeyen zibidilerin aslında tek bir fikri var: “Hayır! Biz bir şey beceremeyiz! O nedenle Araplar gibi olalım, müslümanlaşarak Türklüğümüzden vazgeçelim”.

İşte bu noktada yine Türk insanının kendi gücüyle bir alıp veremediği olduğunu apaçık görüyoruz.

Türkiye’nin artık bir yetişkin olarak kendi gücünü anlaması ve bunu kabullenmesi gerekiyor. Güçlü olduğunu kabullenmesi gerekiyor. Ayrıca bu gücünün sınırlarını da kabullenmesi gerekiyor.

Aşırı değerli Türk Lirası lafı bile bu anlattıklarımın bir örneğidir.

Şimdilik bu kadar, hazmedilmesi zor bir kavramdan bahsettim. Bu anlattıklarım aslen dünya üzerinde yaşayan her birey için teker teker geçerli. Şu anda bu satırları okuyan sizler için de teker teker geçerli. Gücünüzün ve bunun sınırlarının ne kadar farkındasınız?

Benzer yazılar:

• Gündem Yoruyor
• İyi bir mevki beklentisi ve toplum korkusu
• Blogger.com yasağının kalkmasının ardından
• 21. Yüzyıl Türkiye’sinde büyük adam olmak

Rastgele yazılar:

• Kişinin Kendi Çocukluğuna Vereceği Öğüt
• AKP verdiği sözü yerine getirmeye çalışıyor
• Yeni WordPress Teması Shonfonfe
• Bir iletişim biçimi olarak kıskançlık

Şunu sormak istiyorum sadece: Recep Tayyip Erdoğan, Türkiye Cumhuriyeti’nin çıkarlarını ne zaman koruyacak? Ne zaman yumruğunu Türkiye Cumhuriyeti için vuracak masaya?

Ben size söyleyeyim, böyle bir şey asla gerçekleşmeyecek.

Recep Tayyip Erdoğan, Davos’ta Hamas için yaptığı savunmayı, Türkiye Cumhuriyeti için hiçbir zaman yapmadı, yapmaz, yapmayacak da.

Benzer yazılar:

• AKP Bin Kişi Bile Toplayamadı
• Cumhurbaşkanlığı Seçimi
• Akademisyenlerden Erdoğan’a Uyarı
• Bu Ülke Nasıl Bu Hale Geldi?

Rastgele yazılar:

• ÖSS, Mesleki Eğilim ve İnsan Kaynakları
• Microsoft’tan Ücretsiz Sanal Windows XP
• Din Nedir, Ne Değildir?
• Biraz daha “The Secret”

Arabanızı yenilemek için adım atacaktınız, bu yıl daha önce görmediğiniz bir ülkeyi görmek için çaba sarfedecektiniz, ilişkilerinizde daha özenli davranacaktınız ya da bir ilişki içinde olacaktınız…

Örnekler çoğaltılabilir ama sanırım konuyu hepimiz anladık. Yeni yıl kararlarınızı hatırlıyor musunuz? 2009′a girdikten sonra hayata geçirmek üzere bazı planlar yapmıştınız, bazı kararlar almıştınız. Ne oldu onlara?

Neden bir hareket yok? Ya da neden bir sonraki ayı bekliyor ya da neden 2010′u beklemek zorunda? Bu yaz kesindir, mutlaka yapacağım dediğiniz şeyi kaç yıldır bekletiyorsunuz?

Kaç kere bu kararları alıp sonra hayata geçirmediğiniz için kendinizi tembellikle suçladınız? Ve tabii ki bu suçlamalar da sizi rahatlattı. Tembelim, zaten olmayacak, boş yere çaba sarfetmeyeyim. Ya da dünyanın düzenini suçladınız; dünya zaten böyle, ben ne yapsam boş, sanki herkes elele vermiş ben kararlarımı hayata geçirmeyeyim diye uğraşıyor… Zaten mali kriz var, dünyanın hali de belli… Üstelik küresel ısınma var sonumuz belli değil… Aslında yapardım ama filanca hanım, filanca bey yüzünden yapamıyorum…

Siz de gayet iyi biliyorsunuz ki bunların sonu gelmiyor. Ayrıca siz yerinizde karar vermeye ve kararlarınızı hayata geçirmeye çabalarken atı alan Üsküdar’ı geçiyor ve siz de bu sefer bunun için bir açıklama bulmaya çalışıyorsunuz.

Direnmeyi bırakın. Değişime kucağınızı açın. Yaşamınızda istediğiniz değişiklikleri gerçekleştirmek için bugün bana bir mail atın. Sizinle profesyonel bir çalışma yapalım. Kararlarınızı hayata geçirin.

Yeni yıl kararlarınızı hatırlıyor musunuz?

Benzer yazılar:

• Gelecekte bir gün değişeceğim
• İçinizdeki yetişkinle barışmak – 1
• Uçak kullanmakla yaşamak arasındaki benzerlikler
• Kişisel değişimin itici gücü istek

Rastgele yazılar:

• Savaş görmüş bir Türkiye ile savaş görmemiş bir Türkiye arasındaki fark
• 2012′ye Doğru Açık Kaynak, Açık Toplum
• Türker’in Podcast’ini Digg’leyelim
• Komplo teorisi kavramının kullanımına taze örnek: Isparta’daki uçak kazası

Beni rahatsız eden kısmına geliyorum hemen. Büyü kelimesi geçmiyor programda. Büyü kelimesi büyünün Türkçe’sidir. Programda ısrarla geçen kelime sihir. Biz bunu Türkiye’de büyü anlamında kullanmayız. Göz yanılmalarıyla çalışan sihirbazlar için kullanırız, illüzyonistler için kullanırız. Sermet Erkin gibi, David Copperfield gibi.

Bu programda ele alınan, fiziksel hayatı dini yöntemlerle ve düşünce gücüyle etkilemek ve değiştirmek amacıyla yapılan şeye de Türkçe’de büyü deriz.

Dilde mantık aranmaz. Arap buna sihir diyebilir ama Türk demez. Türk buna büyü der. Sihir dendiğinde ise aklına önce şapkadan tavşan çıkarmak gelir. Bu ikisi son 100 yıldır birbirinden farklı iki kavram olarak kullanılır.

Programda bir diğer örnek daha var Türkçe’nin artık bittiğine dair. Zaten onu da duyunca bunu yazıya dökmeden duramadım. Programa katılan, kendisine büyü yapıldığını söyleyen kadın diyor ki “şansım çalışmıyor”. Bu laf tamamen Amerikanca’dır. O kadar Amerkanca’dır ki bir İngiliz bile bunu böyle söylemez. Şansım çalışmıyor diyor kadın, ortaokul mezunu bir kadın direkt Amerikan İngilizcesi kullanırcasına, sanki oradan amatör bir çeviri yapmışcasına şansım çalışmıyor diyor.

Türkçe gerçekten bitmiş. Çünkü hem bu programdaki sihir kelimesi, hem de kadının kullandığı şansım çalışmıyor ifadesi Türkçe değil ve bu durum çoğunluğu yansıtıyor.

Benzer bir durum “yarın öbür gün” ifadesi için geçerli. Bu ifade de artık her yerde “yarın bir gün” diye kullanılıyor ama Türkçe’de böyle bir ifade yok.

Bir örnek daha verip konuyu kapatıyorum. Gazetelerde ısrarla bir Türkçe hatası daha yapılıyor. Tırnak işareti yerine parantez kullanılıyor. Örnek veriyorum:

Başbakan konu hakkında (bilgimiz yok) diye konuştu.

Şimdi her ilkokul mezunu gayet iyi bilir ki Türkçe’de bu cümle;

Başbakan konu hakkında diye konuştu.

Biçiminde okunur çünkü Türkçe’de parantez içi okunmaz, cümleye dahil değildir. Okur onu kendi kendine okur ya da okumaz. Parantezin kuralıdır, cümle, parantez içeriği olmadan tam bir cümle olmalıdır.

Ama sanıyorum bu son yazdığım şey Türk halkı için fazlaca karışık oldu.

Benzer yazılar:

• “En Çok Tıklanan” Deyimi Yerleşmeye Başladı!
• “politik” ve “dini” kelimelerinin çeviri kullanımı
• Türkçe İçerik Açısından Sosyal Ağlar (Social Networking ve Social Bookmarking)
• Hüseyin Üzmez beraat etmedi, tahliye oldu!

Rastgele yazılar:

• İyi bir mevki beklentisi ve toplum korkusu
• iPhone Kuyruğu
• Bebe
• Aşırı değerli Türk Lirası

Finans krizini anlayalım: Krizin temel nedeni talep daralması. Yani insanoğlunun satın alabileceğinden fazla mal ve hizmet üretildi, dolayısıyla satılamıyor. Satılamayınca da şirketler parasız kalıyor. Şirketler parasız kalınca bu üretimi gerçekleştirmek için aldıkları kredileri geri ödeyemiyorlar. Onlar kredileri geri ödeyemeyince finans şirketleri bir bir iflas ediyor.

Finans şirketleri iflas edince ya da zor duruma düşünce yeni kredi satamıyorlar, yani paraya ihtiyacı olan şirketlere para akışını sağlayamıyorlar. Dolayısıyla büyük miktarlarda kredi ile iş yapan (büyük miktarlarla kredi ile iş yapan dedim çünkü kredisiz iş yapılmaz, büyük küçük herkes kredi ile iş yapar, şu anda dünya çapında uyguladığımız ekonomik sistem böyle yürür, kimse kendi parasıyla iş yapmaz) şirketler iflas bayrağını daha erken çekiyor. Biraz daha erken, biraz daha makul davranabilen Avrupa menşeyli şirketler üretimlerine ara veriyorlar.

Bizler şu anda finansal krizin yumuşak yönünü görüyoruz. Otomotiv sektöründe şirketler iflas ediyor, tekstil sektöründe şirketler iflas ediyor. Oysa bu şirketler çarkı en kolay döndüren şirketler.

Bir de iki yakası hiçbir zaman biraraya gelmeyen tarım sektörü var. Finsans krizi tarım sektörünü de etkilemeye başladığı zaman ne olacak? Gıda sektörü toptan etkilenecek. Gıda sektörü etkilendiğinde ne olacak? Şehrin göbeğinde aç kalacağız. Elimizde bir çuval altın olsa bile fırında ekmek olmadığı için satın alamayacağız.

Bir de iklim krizi var işin içinde. Yani gıda sektörü için durum zaten kötüydü, son yıllarda dünya çapında üretebildiğimiz gıda miktarı azalıyor, gıda üretebilmek zorlaşıyor. Hani hala insan mı yaptı yoksa doğal bir sonuç mu diye suçlusu aranan küresel ısınma ve iklim krizi var ya… işte ondan bahsediyorum. Bizler suçluyu arayaduralım, yıllardır gıda üretebilme kapasitemiz sürekli azalıyor.

İşte böyle zaten zor durumda olan gıda sektörünü şimdi bir de finans krizi vurmak üzere. İnsanoğlu ahmak, cahil ve gerizekalı olduğu için bunu anlayabilmesi zor. İlk anda düşündüğünüz zaman aklınıza gelmez, finans krizi varmış olsun ekmek de mi bulamayacağız deriz. Hayır efendim bulamayacağız. Çünkü gerizekalı ekonomik sistemimiz buna el vermeyecek. Tarım sektöründe çiftçi zaten zor durumda, toprağını ekecek kaynak bulamayacak. Çiftçi bu kaynağı bulamadığı andan yaklaşık birkaç ay sonra bizler de acı gerçekle yüzyüze geleceğiz.

O nedenle finans sektörüne devlet eliyle destek verilmeli. Bunu suçluların kurtarılması operasyonu olarak görmemek lazım veya o biçimde yapmamak lazım. Şu anda devletin finans sektöründeki krize el atması, bazı finans kuruluşlarını satın alması hem gayet doğal hem de hepimiz için gerekli bir şey.

Dedim ya ekonomik sistemimiz ahmakça ve gerizekalı bir ekonomik sistem. Biz bunu hep beraber öyle bir hale getirdik ki, finans sistemi gıda üreticilerine kredi vermezse ya da veremezse bizler açlıkla karşı karşıya kalacağız. Finans sisteminin daha fazla kredi işletebilmesi de şu and mümkün görünmüyor.

Benzer yazılar:

• Serbest piyasa aslında bir kelime oyunu
• Finans Bataklığı
• Zopa İster Misiniz? Ya Bankacılıkta Açık Kaynak?
• Türban parodisinde son durum

Rastgele yazılar:

• Tansu, Reşat, Barış ve Ölüm
• A.B.D.’nin Can Simidi Savaş
• Dr. Quantum’u Dr. Quantum yapan nedir?
• “Web sitesi nedir, nasıl yapılır” yazılarım hakkında

http://www.ferhatonair.com/fethullah-adli-belgesel-projem-icin-sponsor-ariyorum.html

http://blogyazarlari.ning.com/forum/topics/fethullah-belgeseli-icin

Konuya bu kadar önem verildiğini görmek beni çok sevindirdi. Ne kadar çok kişinin “memnun oldum Fethullah” demek istediğini görmek çok güzel.

Bu konuda facebook’ta yaptığım duyurunun altına da birçok destek yorumu geldi. Buralardan anlıyoruz ki çok sayıda kişi Fethullah Gülen’in insani yönüyle tanışmak istiyor, halkın isteği, iradesi bu yönde.

Sevindirici bir gelişme, detayları aktarmaya devam edeceğim.

Benzer yazılar:

• Fethullah adlı belgesel projem için sponsor arıyorum
• Hürriyet ve Milliyet İçerik Hırsızlığına Doymuyor
• Kişisel Değişim grubu
• Kenan Doğulu’nun Eurovision 4.lüğü ve Bloglar Dünyası

Rastgele yazılar:

• İnsana verilen değer açısından ‘New Age’ düşünceleri
• Recm cezasıyla cehaletin ne alakası var?
• Yüksek PR Değerini Reklam İçin Kullanmak
• Güzellik, Zeka, Derin Uyku ve Sağır Oda

Tüm bunlar üzerine kafa yorarken nelere ulaştığımı anlatmak istiyorum ama önce daha evvel yazdığım bir örneği burada da kullanacağım:

Buradaki alıntılama kısmının detayına girmek istemiyorum etik anlamda. Çünkü tuhaf olan şu ki bunu yapan insanların birilerinin emeği üzerinden çıkar sağladıklarını farketmeleri için ciddi bir irfan eğitiminden geçmeleri gerekiyor. Askerdeyken bir haftasonu çarşı izninde bir internet kafeye girdim. İnternet kafe sahibi benim bilgisayardan anladığımı farkedince beni zehir gibi bir çocukla tanıştırmak istedi. Çocuğu biryerlerden çağırdı, çocuk geldi, tanıştık. Bilgisayarla herşeyi becerebilen biriymiş, çok meraklı, çok hevesli (bu insanların birbirlerini birbirleriyle tanıştırma coşkusu ayrı bir yazı konusu bunu da mutlaka yazmalıyım. “Türk genci tanışmak ister” kalıbının yerini bence “insanlar birbirlerini tanıştırmak ister” almalı).

Çocuk anlattıkları becerilerinin arasında bir de nasıl hosting satın aldığından bahsetti. İnternette geçerli kredi kartı numaraları bulabilip ya da bu numaraları üreten yazılımları bulabilip bunlarla hosting satın alabiliyormuş. İnanın bana, ben orada gözümle gördüm bu insanı ve kötü birşey yaptığına, suç işlediğine dair en ufak bir anlam belirtisi yoktu. Yani çocuk o kadar iyi niyetliydi ki inanamazsınız.

Olayın gerçeği şu ki çocuk hırsızlık yaptığının zerre kadar farkında değil. O kredi kartı numaralarının birilerine ait olduğunu, o numaralarla yediği her haltın bedelinin para olarak birilerinin cebinden çıktığını bilmiyor. Şuurun o kısmı kapalı, bunları hiç düşünmemiş.

Bu çocuk o zamanlar 16, 17 yaşlarında bir çocuktu ama bence burada yaşın zerre kadar önemi yok.

Burayı çok iyi anlamanızı istiyorum arkadaşlar; bu çocuk gerçekten temiz bir kalbe sahip biriydi. Gerçekten aklının ucundan geçmiyordu birilerini zarar verdiği, zarar vermiş olduğu vs.

Şimdi yaratıcılığın çalışkanlığa oranla şöyle bir üstünlüğü var, bu bahsettiğim çocuk açıkça çalışkandı. İsteklerini, heveslerini birşeyleri başarmanın gerçekliğiyle bütünleştirebilmiş, yaşıtlarına göre birşeyler yapabilme potansiyelini hayata geçirmiş biri. Çalışkanlık bir anlamda yapılması gereken şeyi hemen yapmaktır. Ama bu arada yaratıcı bir süreç, önünü arkasını düşünmek vs. gibi şeylere yer yoktur. Zaten çalışkanlık gerektiren her ortamda çok düşünen biri olursa onun kafasına kafasına vururlar.

İşte geçenlerde şikayetçi olduğum içerik hırsızlığının da bundan neredeyse hiç farkı yok. İçeriği alıntılayan ve kaynak göstermeyenlerin bunu birilerinin yazdığına dair bir fikri gerçekten yok. O nedenle de akıllarına gelmiyor. İçimizdeki yetişkinle barışmak serisinin ikincisinde üçüncü şahıslarla kurulan cümlelerden bahsetmiştim. Burada püf noktası neydi? Başarının ancak kişinin hiç tanımadığı başkaları tarafından gerçekleştirilebilen bir şey olabileceğine dair duyulan sarsılmaz inanç. Ve o başkaları nerededir, gerçekten yaşar mı, yerler mi içerler mi belli değil. Son derece de soyut, sorlasan kelimelere dökülemez.

Burada da internette bir yazıyı gören ve beğenip üyesi olduğu forumda bunu hiçbir kaynak göstermeden yayınlayan kişi için de aynı şey geçerli. Mantık şu: Hiç kimse zaten orijinal içerik yaratamaz ki! O nedenle yazılı herhangi bir şey bir insan evladı tarafından yazılmış olamaz. O zaman da ben kimsenin hakkını yemiyorum demektir.

İçerik yaratılsa yaratılsa çok çok yabancı biri tarafından yaratılmıştır. Biri de alıp onu çevirmiştir. O da zaten çok büyük bir emek değil.

Elbette kopyalayan kişi bunu bu biçimde aklından geçirmiyor. Bu kadar mantık yürütse zaten böyle kopyalamayacak. En azından alıntı yapacak ve alıntıladığı yere link verecek. Çünkü diğerinin de insan olduğunu anlayacak. Kendisi gibi olduğunu anlayacak. Ama bu kadarını bile anlasa zaten kendisi oturup bir şeyler yazar.

İşte böyle, anlatmak istediğimin ne kadarını anlatabildim bundan emin değilim ama yine de hızlıca anlatmaya çalıştım.

Benzer yazılar:

• Blog Yazarlığında Çalışkanlıkla Yaratıcılık Arasındaki Fark
• Özgün İçerik Nedir, Nasıl Hazırlanır?
• Blog Furyası: Ne Yazacaksınız?
• Blog Furyası: Blog Yazarlığı Üzerine

Rastgele yazılar:

• Çocuk istismarını durdurun
• Adana İzlenimlerim
• Windows XP’den Windows Vista’ya Neler Değişmiş Olabilir?
• Kenan Doğulu’nun Eurovision 4.lüğü ve Bloglar Dünyası

Hepimiz bu durumdayız. Yardımı alan halk da aynı durumda. Aldığı şey aslında yardım falan değil, bizzat kendi paralarıyla alınan erzak, kömür vs.’yi yardım adı altında aldığını ve bunu AKP’nin yaptığını zannediyor. Bazıları diyor ki AKP bu yardımı yıllardır yapıyor, iktidar olmadan önce de aynı yöntemi kullanıyordu, o zaman da mı devletin parası vardı işin içinde? Evet efendim vardı. Bu ülkede 90′lı yılların başından beri belediyeler siyasi islamcıların elinde ve o zaman da onlar bu sözde yardımı yapıyordu. Yani o zaman da dağıtılan erzağın parası benim cebimden çıkıyordu ve o zaman da o insanlar bunu ifade etmiyorlardı. Halkın parasını halka onlara ait değilmişcesine ve bir siyasi partinin yardımıymış gibi veriyorlardı, bugün de öyle yapıyorlar.

Ve karşılığında oy istiyorlar. Oy pusulasının cep telefonuyla çekilmiş fotoğraflarını istiyorlar. Yaşlıların yanına destek, yardım adı altında onlar adına oy verecek adamlarını yolluyorlar. Bu seçimlerde de aynısını yapacaklar.

Ancak ben kömür tartışmalarından rahatsızım. Çünkü AKP’nin bunca yıllık rezil icraatı, yalanları, saygısızlıkları, terbiyesizlikleri, uluslararası alanda Türkiye’yi temsil ederken sergiledikleri şahsiyetsiz politika, bu kömür tartışmalarının gölgesinde kalıyor.

Türkiye Cumhuriyeti’nin bağımsızlığını istemeyen, bunu yaralayan, hukuk sistemini alt üst eden, ergenekon adı altında kurtuluş savaşı’nı yargılayan bu hükümetle mücadele; bunların halka yaptığı sözde yardımı tartışarak olmuyor.

Biz kömür meselesini tartışırken hükümet yine IMF’ye teslim olmanın binbir yolunu arıyor. Bir yandan tek ayak üzerinde 50 tane yalan söyleniyor, ülkemizde kriz yok deniyor, bize değmedi deniyor, dövize ihtiyacımız yok deniyor ama aynı gün IMF ile anlaşmanın en adi, en şahsiyetsiz, en teslimiyetçi yolunu aramak üzere fikir teatileri yapılıyor.

Bir diğer yandan da siyasi görüşünü liberal olarak adlandıran bir kısım insan, AKP politikalarını eleştirenleri paranoyaklıkla suçluyor. Oysa paranoyaklık adını verdikleri her şüphe bir bir gerçek oluyor. AKP gerçeğini daha yakından tanıyıp anlamamız ve bu konuda bir şeyler yapabilmemiz, daha fazla sayıda insanın bunu anlayabilmesi için kömürü tartışmayı bir yana bırakıp bu partinin misyonu nedir, neyi savunuyorlar, Türkiye’yi altı yılda ne hale getirdiler buna bakmak lazım.

Kömür yardımı yapacaklar yine halkı kandıracaklar demekle bu mücadele olmuyor. Gericilik, yobazlık, teslimiyetçi zihniyet fiilen zafer kazanıyor. Kömür mömür bir yana bırakıp daha büyük rezillikleri tartışmaya açmak gerekiyor.

Benzer yazılar:

• AKP verdiği sözü yerine getirmeye çalışıyor
• Halk daima haklıdır
• Davos kepazeliği
• Halkevlerini yeniden kuralım

Rastgele yazılar:

• Mim mevzuları
• Uzun bir yılın ardından aşure niyetine bir yazı
• Askerlikte ve yaşamda sonu beklemek
• Video Trenine Hürriyet de Bindi, Değişim Tüm Hızıyla Sürüyor