Yazılarımı sıklıkla takip edenler bilir, yazdıklarım üç beş ana başlık halinde toplanıyor; siyaset, psikoloji, felsefe ve bilişim teknolojileri. Şimdi bu alanlardan her birinde neden şu anda kamuya açık biçimde fazlaca bir şey yazamadığımı olabilecek en içten biçimde anlatmaya çalışacağım.

Bilirsiniz yıllardır insanoğlunun şuursuzluğundan şikayet ederim. Buna kendi şuursuzluklarım da dahildir, onu da bilenler bilirler. Siyaset alanında yazamıyorum çünkü ülkemizde siyasetle ilgili şuursuzluk had safhada. Ülkede ne olup bittiğini bilmemek, bilsen de umursamamak, umrunda olsa da bir şeyler yapmamak moda. Ülkede ne olup bittiğini görmek, bunun farkında olmak ama reddetmek de ayrı bir akım. Buradaki reddetmek tabii ki psikolojik bir savunma mekanizması. Kafayı kuma gömmek yani.

Hal böyle iken benim siyaset konusunda hayatın gerçeklerini yazmamın bir anlamı yok. Kimsenin birbirini anlamaya niyeti olmadığı bir toplumda siyasi fikir, görüş yazmak zaten tehlikeli. Kask takmadan motorsiklet kullanmak, tüpsüz dalmak, boş zamanlarını inşaat alanlarında gezmeye ayırmak gibi bir şey. Ben bunu kendime neden yapayım?

Gelelim psikoloji alanına. Psikoloji derken burada işin içine kendi koçluk çalışmalarımla ilgili yazdıklarımı, kişisel gelişim konusunda anlattıklarımı falan da işin içine katıyorum. Bu konuda izninizle ufak bir ukalalık edeceğim. Kişisel gelişim ve insan psikolojisi hakkında hayatkisa.com’da yazdıklarım; bu ülkede yaşayan, en az lise ya da üniversite mezunu olan, aşırı derecede aptal olmayan, içinde bir miktar yaşama dürtüsü taşıyan herkes için yeterlidir. Bu yazılar çok büyük bir konsantrasyonla yazıldı. Dikkat ederseniz hiçbirinde tekrar yoktur. Laf salatasına rastlayamazsınız. Çoğu hap gibidir. Hazmedilemediyse yeniden, tekrar tekrar okunarak önemli bir farkındalık seviyesine varmak mümkündür. Bu konuda yüzlerce kitap okuyup, onlarca psikologla görüşseniz, ortalama bir 10 yıl içerisinde edinebileceğiniz birikim zaten bu kadardır.

Bu konuda yazdıklarımın çok detaylı olmadığının da farkındayım. Bu yazılardan hiçbiri migrenden bahsetmez mesela. Ama o kadar detaya girmek de bir işe yaramayacaktı. O yazıların detay seviyesi herkes için yeterlidir.

Biraz da felsefeye değinelim. Burada felsefeyi hem sıradan anlamıyla kullanıyorum; hem de bir yaşam biçimi, dünyaya bakış tarzı, olayları ele alma stili anlamıyla kullanıyorum. Bu haliyle bence en çok bu konuda yazık ediyorum daha fazla yazmayarak. İnsanların en çok buna ihtiyaçları var, farklı bir bakış açısı edinmeleri gerekiyor. Bu farklı bakış açısı edinme meselesi ölümcül. Gerçekten bir ölüm kalım meselesi. Farklı bakış açısı edinemeyenler hayatta kalamıyor. Çünkü bunu becerememenin sonucu fiziksel rahatsızlıklar olarak çıkıyor ortaya, en ciddilerinden; kanser gibi, astım gibi, uzun süreli majör depresyon gibi (evet uzun süreli tedavi edilmemiş majör depresyon ölüme neden oluyor, aklınıza intihar falan gelmesin, depresyon beyninizin çürümesine neden oluyor ve yavaş yavaş ölüyorsunuz).

Ancak ben bu bakış açısı meselesini artık bireysel olarak ele alıyorum ve bu konudaki birikimimi bireysel koçluk çalışmalarında sunuyorum. Her ne kadar birçok insandan yazılarımın yaşamlarını değiştirdiği yolunda mailler alıp buna çok sevinsem de, bazen zamanı farklı şekillerde harcamak mecburiyetinde kalıyorum, her insan evladı gibi.

Birkaç cümle de bilişim teknolojilerine dair yazılarımla ilgili söylemek isterim. Bu konuda söyleyeceklerim üç aşağı beş yukarı siyaset için söyleyeceklerimle aynı. Bilişim konusunda da şaşırtan bir şuursuzluk devam ediyor. Bu konuda da insanın kendine uygun teknolojileri seçip kullanması dışında söylenebilecek fazlaca bir şey yok.

Daha seyrek yazmamın bir nedeni daha var. Bu konuyu uzatıp ağlak ağlak şikayette bulunmak istemiyorum, hiç tarzım değil. Sadece değinmeden geçmemek adına yazıyorum bunu, telaffuz edilmesi gerekli. Bir süre önce de yazdığım gibi, yazılarım yüzlerce forumda isimsiz olarak kullanılıyor. Bazıları bunu yazının altına “alıntıdır” yazarak geçiştiriyor, bazıları “kaynak: internet” gibi saçma sapan bir ibareyle yayınlıyor. Bu konu çok can sıkıcı. Daha evvel biraz tartışıldı bu. Birileri bilgi paylaşıldığı sürece benim için mühim değil dedi mesela. Kusura bakmayın benim için mühim çünkü buradaki mesele bilginin paylaşılması değil. Bilgi yine paylaşılsın ama paylaşan da bir zahmet yazının başına ya da sonuna “bunu osman yazdı” diye iliştiriversin. Ellerine mi yapışır?

Bu konuda ilginç bir çözüm geliştiriyorum. Eğer hayata geçirebilirsem, artık yazdıklarımı (fikirlerimi, bakış açımı, birkimimi) kimin nereye kopyaladığı umrumda olmayacak. Ama buna ne zaman eğilip ne kadar zaman ayırabilirim bu meçhul.

Herkese sevgilerimle, güzel bir haftasonu dilerim.

Benzer yazılar:

• Baklayı ağzımdan çıkarıyorum; yaşam koçu bir tür terapisttir
• Bilgisayarlarda ve İnternette İçerik Sunumu Basitleştirilmeli
• Mim mevzuları
• Yeni Blog

Rastgele yazılar:

• WordPress İçerisinde PFF ile Örnek Kodlar Yazmak
• Avrupa Birliği karşıtlığındaki kör nokta
• Ubuntu’da Neler Eksik?
• Türkiye’yi Çok Özel Bir Yer Sanmak

Kürt Açılımı’nın ne içerdiğini anlatmaya dair bir başka sözsüz mesaj ise Kürt Açılımı’nın adıydı. Bu bir mesajdı. Bu isim sonradan Demokratik Açılım olarak değiştirildi. Bu değişimin nedeni ise Kürt Açılımı isminin tepki görmesiydi. Ancak burada da bir mesaj olmalı. Yıllardır kamuoyunun ne düşündüğü üzerine araştırmalar yaptıran, bu konuda titizlik gösterip buna bütçe ayıran tek parti olan AKP elbette Kürt Açılımı isminin tepki göreceğini biliyordu. Büyük bir ihtimalle Kürt Açılımı ifadesi telaffuz edilirken sonradan kullanılacak olan Demokratik Açılım ismi de cepte hazırdı. Ama evvela Kürt kelimesinin telaffuz edilmesi ve bu konuda doğacak tepkilerin görülmesi gerekiyordu. Açılımın başlangıçta Kürt Açılımı adını almasının nedeni de budur.

Benzer biçimde, açılımın içeriği hakkında tek bir cümle söylenmemiş olmasının da nedeni, Kürt sorunu hakkında Türkiye Cumhuriyeti Halkı’nın tolere edebileceği değişikliklerin neler olduğunu gözleme imkanı sağlamaktı. Hükümet bu konuda ağzını açmayınca çok değişik kesimlerden insanlar bu konuda konuşacak, tahminlerde bulunacaktı. Tahminlerde bulunan insanlar, halkın nelere hazır olduğunu, nelere hazır olmadığını hazır lokma gibi söyleyeceklerdi ve söylediler de. Demokratik Açılım denen hareketin içeriği hala belli değil. Çünkü hükümet bu konuda hala yeterli veriyi alamadı. Bir diğer yandan da, halktan gelen tepkilerin gözlenmesi ile Demokratik Açılım’ın ne olmadığını söyleme mecburiyeti doğdu. Bunlardan en önemlisi de üniter devlet yapısının değişip değişmeyeceği idi. Görüldüğü üzere son birkaç gün Sayın Başbakan Recep Tayyip Erdoğan bunu telaffuz ediyor. Kürt Açılımı’nın üniter devlet yapısı üzerinde bir değişiklik içermediğine dair yeminler ediyor.

Bu durum da Kürt milliyetçileri tarafından büyük bir tepkiyle karşılanıyor. Burada yine hükümetin sessiz sedasız kimin ne beklentisi olduğunu gözlediğini görüyoruz.

Demokratik Açılım tahminime göre bütün bu veriler toplandıktan sonra ortaya çıkacak. Yani içeriğinin ne olacağı şu anda hazırlanıyor. Bu içerik de neyin ne kadar tepki göreceği hesaba katılarak hazırlanıyor.

Bu aşamada, CHP’nin ve MHP’nin “biz bu konuda AKP ile görüşmeyiz” demeleri demokrasi açısından bir yaralama, hatta bir cinayettir. CHP ve MHP AKP ile görüşmeyecekse, kim anlatacak AKP’ye CHP ve MHP seçmenlerinin düşüncesini? Ne demek görüşmemek? Bu insanlar bu hakkı nereden alıyor anlayabilmek mümkün değil. Ama kimse darılmasın, bunun bir açıklaması şu olabilir: Bizler, CHP ve MHP olarak AKP’nin yanındayız. Ama onlarla görüşmek zorunda kalırsak onların oluşturduğu Demokratik Açılım’ın içeriğine muhalefet etmek zorunda kalırız, çünkü seçmenimiz bizi buna zorlar. Seçmen bizi AKP’nin politikalarına muhalefet edelim diye seçti. Bu nedenle AKP ile görüşmezsek, muhalefet görevimizden de kurtuluruz.

MHP zaten son yıllarda AKP’ye neredeyse bütün temel konularda destek verdi. CHP ise Deniz Baykal’ı parti başkanı olarak koltuğunda tutmaya devam ederek AKP’yi destekledi.

Bakalım önümüzdeki günlerde ve haftalarda Demokratik Açılım konusunda başka nasıl sözsüz mesajlar göreceğiz.

Benzer yazılar:

• Bugünkü Miting Hakkında
• Adresi Akıllarda Tutulan Bir Blog Yazarı Olmak – 2
• Türban parodisinde son durum
• Gündem Yoruyor

Rastgele yazılar:

• İşte internette en çok tıklanan ünlüler
• AKP’nin Alevi açılımında neler oluyor?
• Screenshot Mimi
• Adalet Bakanlığı Uyarısı başlığı ile dolaşan forward mail

10 gün kadar ailemle birlikte Bodrum’da kaldım. Bodrum güzel bir yer. Hem turistik hem tarihi. Bir kalesi var. Oldukça büyük. İnsan kalenin içini gezerken her an orta çağdan gelmiş bir şövalyenin karşısına çıkacağını sanıyor. Orada bol bol yüzdüm. Bodrum’da bir motor gezisi yaptık. Duraklarımızdan birinde kumsaldan denize doğru uzanan limanda yer olmadığından, 10-15 metre açığa demirledik. İşin heyecanlı tarafı kıyıya yüzerek çıkmak zorunda olmamızdı.

Bir de kano olayı var ki biraz komikçe. Kumsalda babamla beraber birer tane kano kiraladık. Ama malesef babam biraz açıldıktan sonra kanosu battı. Sahilde babama biraz rejim yapmasını söyledim.

Motor gezisinden dönüşümüzde çok dalga vardı. Epey sallandık.

Tatilde iki kitap okudum. İkisi de Almanca idi. Ayrıca P.S.K. Basketbol yaz okuluna gittim.

Artık tatil canımı sıkmaya başlamıştı. Biran önce okulların açılmasını bekliyordum. Öyle ya! Yeni öğretmenler, belki de yeni arkadaşlar! Sonunda beklenen gün geldi. Okullar açıldı. Tatil bitmişti, geride kalmıştı artık. Ama bende güzel anılar bıraktı. Her bakımdan güzel bir tatildi.

not: bundan 22 yıl önce ortaokul birinci sınıfta yazdığım, dönem başlarken herkese yazdırılan “tatilinizi nasıl geçirdiniz” konulu bir kompozisyon bu. geçenlerde evde bir şeyler ararken buldum, paylaşayım dedim ki tam da zamanı, eylül.

Benzer yazılar:

• Ekmek ve Cinsellik
• Bodrum seks işçiliğinde lider
• Nasıl Bir Blog Yazarıyım
• Delikanlı Ol Mızıkçılık Yapma

Rastgele yazılar:

• Hepimiz Tuhafız
• Link değişimi talepleri hakkında
• Düşünerek yaratmak
• Seçimler Yaklaştı Bilgi Kirliliği Arttı

Bu anksiyete içinden geçtiğimiz finansal krizin neden olduğu bir anksiyete değil aslında. Ama bize bazı iç çatışmalarımızı ifade etmek için fazladan bir imkan sağlıyor gibi.

Daha önce de birkaç kere yazmıştım ama tekrar edeyim; koçluk çalışmaları toz pembe, çiçek böcek çalışmalar değildir. Maalesef gerek new age akımlarının etkisi, gerekse medyada yer alan koçlukla ve kişisel gelişimle ilgili haberler böyle bir kanı doğruyor. Sanki bir yaşam koçu sizi yumuşatacak, dünyanın renkli yönleriyle tanıştıracak, çalışmanız bittiğinde suya sabuna dokunmayan pamuk gibi bir insan olacaksınız.

Tüm bunlarda az da olsa bir doğruluk payı olmakla beraber gerçek bu değil. Koçluk çalışmaları sizi içinde bulunduğunuz gerçeği tanımlamaya iter, hatta buna mecbur bırakır ve bu gerçekler hayatın gerçekleridir, içinde acısı da vardır tatlısı da. Bizim işimiz, ortaya çıkardığımız bu gerçeklik durumunu kişinin nasıl arzu ettiği yönde değiştirebileceğini hesaplamak ve çözümlerin altını çizmektir.

Örneklemek gerekirse; kariyer ve iş hayatı üzerine çalışırken rakipleri uzaklaştırmak, onları mücadele alanının dışına çıkarmak, etkisiz hale getirmek gibi çözümleri de ele alırım. Medyada yıllardan beri toz pembe kişisel gelişim ve koçluk öyküleri dinlemiş olanlar bu aşamada şaşkınlık içinde kalıyor. Oysa şaşkınlık içinde kalınacak bir şey yok.

İş yaşamının gerçeklerini ne ben belirledim, ne de bana danışanlar belirledi. İş yaşamının gerçekleri binlerce yıldır insanoğlunun taşıdığı türlü çeşitli duygularla belirlendi ve salt ikibinli yıllardayız diye bu işler değişmiyor. İş hayatı aynı iş hayatı. Koçluk çalışması içerisinde bir süre sonra huzursuzluklardan arınmış, daha sakin, daha kararlı biri haline gelirsiniz evet, bu doğrudur. Ama bu sizin bundan sonra iş yaşamında kimsenin kafasını kesmeyeceğiniz anlamına gelmiyor.

Bazen anksiyete tam da bu noktada başlar. Kişinin içindeki güçler çatışması iyice ortaya çıkar. Kişi bir taraftan içgüdüsel olarak neyin doğru olduğunu bilir, bir diğer yandan da kişiliğimizin bir de toplumun etkilediği yumuşakça yönü var, ta ilkokuldan beri bize öğretilen “ayıya iyi bak, onu besle, o seni dövdüğünde de sesini çıkarma, ayıdır döver” yönü.

Koçluk çalışmaları doğal olarak yıllardan beri öğretilmiş bu “kendini zayıf hissetme” marifetini yıkmakta, kişiyi daha gerçekçi bir yere götürmektedir. Bu süreç içinde insanın kendini daha huzursuz hissetmesi çok normaldir, çok doğaldır. Çünkü gerçeklerin kabullenilmediği bir denge noktasından, gerçeklerin kabullenildiği bir denge noktasına doğru hareket başlamıştır.

Dolayısıyla koçluk çalışmalarından, hele de kariyer ve iş hayatı alanındaki koçluk çalışmalarından size kılıcınızı alın ikiye bölün ve toprağa gömün gibi bir tavsiye gelmesini lütfen beklemeyin. Çalışmalarımız tam tersine kılıcınızı çekmeniz ve sahaya hazır çıkmanız içindir. Doğduğunuz günden itibaren sırf siz o kılıcı çekmeyin diye binbir masal uydurulup anlatıldı. Bu da sizi hastalıklı bir hale getirdi. Daha da kabaca tabir edilirse pençeleri kesilip doğaya salınmış yavrular gibi ne yapacağınızı bilemez bir durumda oradan oraya koşturdunuz.

Oysa hayatın gerçekleriyle örtüşen bir koçluk çalışmasının sizi daha atak, daha agresif bir tutuma yöneltmesi hiç de şaşırtıcı bir şey değildir.

Önemli olan yaptıklarınızın iyi ya da kötü olması değil, doğru olmasıdır.

Benzer yazılar:

• E-mail çalışmaları, izlenimler
• Kişisel değişimin itici gücü istek
• ÖSS, Mesleki Eğilim ve İnsan Kaynakları
• Yaşam koçluğuna başka ne isim konamaz?

Rastgele yazılar:

• Daniska’da Paylaş
• Blog Furyası: Amaçlar, Nedenler, Sonuçlar
• Fethullah projem büyük ilgi görüyor
• Web Sitesi Nedir, Nasıl Yapılır? 2

Ben Kur’an hakkında öyle şeyler biliyorum ki, söylesem yer yerinden oynar.

Prof. Dr. Süleyman Ateş, Diyanet İşleri Eski Başkanı

Az sonra yazacaklarım kimine çok naif gelebilir, kimine ise çok sert de gelebilir, bakış açısına bağlı. Bazıları diyecek ki “ohooo yeni mi farkediyorsun bunları sen”. Bazısı da diyecek ki “olur mu öyle şey”. Ben yine tepkilere aldırmadan yazmış olacağım.

Şimdi, son 20 yıldır önümüzde çok açık seçik, net bir biçimde duran bir olgu var: Siyasi İslam ve siyasi partilerin İslam’ı halkı kandırmak amacıyla kullanmaları. Bunu yapanlar kendilerini müslüman olarak niteliyorlar ve ben dini açıdan onlara “sen müslüman değilsin” diyemiyorum çünkü İslam’da böyle bir şeyi telaffuz etmek günah. Yani bu kişilerin müslüman olmadıklarını söyleyemiyoruz.

İslam’da insanları Allah’ın, peygamberlerin, Kuran’ın gücünü kullanmaya çalışarak aldatmayı denemek, aldatmak günah. Bilmiyorum sizler için bunun tartışılabilir bir yanı var mı? Ben bir başbakan olarak Allah’ın benden yana olduğunu söylersem bu günah mıdır değil midir gibi bir soruya yanıt vermek için sizce ne kadar tartışmak lazım? Kendi peygamberine dahi Allah’ı temsil etme yetkisi tanımamış olan bir dinde bir başbakanın, bir milletvekilinin Allah’ı ve İslam’ı temsil ettiğini ifade etmesi kitaba ne kadar uydurulabilir?

Biliyorsunuz İslam dininde günahlar karşılıksız kalmaz. Kuran’a göre günah işleyenler cehennem ateşiyle cezalandırılır. Bu cehennem ateşi hem Kuran’da hem de diğer dini kitaplarda aklınıza gelebilecek en feci anlatımlarla tasvir edilmiştir. Cehennem azabını düşünerek, cehennem azabının nasıl bir şey olabileceğini hayal ederek ruhen ve bedenen hastalanan insanlar var. Cehennem azabı inananların gönüllerine müthiş bir korku salıyor.

Hal böyleyken bugün dünyada kendine müslüman diyen birçok kimsenin bu cehennem azabından hiç korkmadan birçok günah işlediğini görüyoruz. Bu günahlar arasında tecavüz, hırsızlık, dolandırıcılık, idaresi ile sorumlu olduğu halkın parasını yemek, insanları Allah’ın adıyla kandırmak, Allah varken yanına tapınılması gerektiği iddiasıyla başka nesne, kişi ve kurumları koymak vs.

Bunu yapanların büyük bölümü de kendini dindar olarak tanıtıp bu yolla halkı kandırıyor. Türkiye’de bunların başında hiç şüphesiz AKP ve AKP’nin üst düzey yönetimi var.

Şimdi bu durumda soruyorum. Bu insanlar Allah’tan korkmuyor, cehennem azabından korkmuyor. Burada sadece dini istismar eden bir kitleden bahsetmiyoruz, aynı zamanda kendini İslam dininin merkezi olarak gören, din bilgisinde önemli yeri olan, itibarı çok yüksek şeyhler, hocalar, tarikat liderleri de var.

Soru geliyor: Bu kişilerin bildiği ama halkın bilmediği başka bir İslam mı var? Kuran’la ve İslam’la ilgili acaba bizim bilmediğimiz şeyler biliyor olabilirler mi? Acaba onların bildiği İslam’da bir cehennem azabı yok da bu bilgiyi saklıyorlar mı?

Acaba onların bildiği Allah ve yolladığı kitap ile bizim bildiğimiz Allah ve Kuran farklı olabilir mi? Dini bilgisiyle övünen bir müslüman insanları dolandırmaktan, tek ayak üstünde yüzlerce yalan söylemekten, cinsel tacizde bulunmaktan, başkalarını cennet vaadiyle kandırmaktan nasıl ve neden korkmaz?

Bakın işin içinde AKP var, Cuma namazı öncesi vaaz veren binlerce din görevlisi var, tarikatlar var, bu tarikatların inanılmaz itibar gören şeyhleri, liderleri var. Bu insanların dini bilgileri zayıf olabilir mi? Sanmıyorum. Sanki çoğunluğun bilmediği bir sırra vakıf gibi davranıyorlar. Cehennem azabı onlar için geçerli değil gibi… Acaba bu işin sırrı nedir?

Benzer yazılar:

• Mirac Kandili’nde Allah’ı aramak
• Allah’a mı tapıyoruz insana mı? (Güncelleme)
• Din Nedir, Ne Değildir?
• Halk daima haklıdır

Rastgele yazılar:

• Biri bizi kuzey ıraka çekmek istiyor paranoyası
• Atatürk’ün Gençliğe Hitabesi çok cool
• WordPress İçin Nasıl Template Yapılır – 1
• Haber Kaynaklarını Çoğaltmak

Türkiye, güçlü bir ülke. Ordusu güçlü, ekonomisi dünyanın birçok ülkesinden daha güçlü. İnsan gücü, işgücü, yerel kaynakları, kültürünün derinliği dünyanın birçok ülkesinden daha büyük.

Buna rağmen Türk insanı hiçbir biçimde yaşadığı ülkenin kendi gücünden haberdar değil. Hiçbir biçimde bunu görmek, bununla karşılaşmak istemiyor.

Her yerde rastlayabileceğiniz iki örnek vereceğim; ortalama bir Türk insanı, Türkiye’nin istese Atina’yı iki saatte alabileceğini düşünür. Aynı Türk insanı der ki, “Kuzey Irak’a müdahale edersek Amerika anamızı beller”.

Üzerine tartışmaya pek gerek yok, Atina’yı hiçbir zaman iki saatte alamayız. Atina’yı iki saatte alamayacağımız gibi Kuzey Irak’a operasyon yaptığımız zaman da Amerika anamızı belleyemez.

Bunun en yakın örnekleri Kıbrıs savaşında görülmüştür (Kıbrıs Barış Harekatı). Türkiye, bölge üzerindeki anlaşmaların getirdiği, uluslararası hukuktan doğan haklarını kullanarak Kıbrıs adasına bir askeri harekat düzenlemiş, hiçkimse de buna karşı çıkamamıştır. Bunu engellemek isteyen ülkelerin yapabildiği en büyük şey ekonomik ambargo olmuştur. Orada da belimizin çökmediği ortada.

Bir diğer yandan Atina’yı iki saatte alamadığımız da ortada. Tıpkı Amerika‘nın da Atina’Yı iki saatte alamayacak olması gibi.

Türk insanı, yaşadığı ülkenin gücünü görmekten çok uzak. Hatta bunu görmek istemiyor. Bunu her iki yönden söylüyorum. Türk insanı, Türkiye’nin gücünü olumlu anlamda da görmek istemiyor, olumsuz anlamda da görmek istemiyor. Ne kadar güçlü olduğuna dair bir fikri yok. Gücünün limitlerine dair de bir fikri yok. Bunun yerine hayaller içinde yaşamayı tercih ediyor.

Türkiye bir gün Ortadoğu’nun lideri oluyor, bir diğer gün Amerikan uşağı oluyor. Bazen bu gelgitler günlerle değil, saatlerle ölçülebilir hale geliyor.

Türkiye’nin İsrail’e tepkisi de bu yüzden ve Türkiye’nin İsrail’e olan tepkisi de ölçüsüz. Dağlıca baskınında sekiz askerin kaçırılmasını hatırlayalım. Sokaktaki adam ne konuşuyordu? “İsrail kadar olamadık” diyordu.

Peki sokaktaki aynı adam bugün ne diyor? Kahrolsun İsrail, kahrolsun emperyalizm cart curt… Pardon ama, binlerce yıldır aynı topraklarda yaşayan arap ve yahudi vatandaşlar arasında büyük ayrımcılık yaparak araplara verimli toprakları, yahudilere ise çoğunluğu çöl olan ufacık bir bölgeyi bırakan kurum Birleşmiş Milletler’in ta kendisi değil mi? Yani bugün İsrail’le bir görüp küfür ettiğimiz “emperyalist güçler”?

Her neyse, İsrail çölün ortasında kısa sürede bir medeniyet yarattığı için (yani kendi gücünün sınırlarına vakıf olduğu için) İsrail’le de bir alıp veremediğimiz var. Bence bütün nedeni bu.

Türk toplumu, tıpkı öğretilmiş acizlik içinde yaşayan bir genç kız, bir genç adam, lise yıllarında bir ergen gibi; birçok şeyi becerebilecekken beceremeyeceğini düşünen ama bunun yerine de gerçekten beceremeyeceği şeylerin hayaliyle yaşayan biri gibi.

Bu nedenle yabancıya bir rağbet var. Bu nedenle de aynı yabancıya karşı bir de nefret var.

Ben Türkiye’nin terapisti olsam, Türkiye’de karşıma geçip otursa, ona babaya duyduğu (Atatürk) öfkeyi hatırlatır ve bunun üzerine biraz düşünmesini isterdim. Öyle ya, Atatürk’e ağzı alınmayacak küfürler etmiş kişiler bugün ülkeyi yönetiyor. Biri cumhurbaşkanı, biri başbakan. Diğerleri bakanlar.

Neden Atatürk’e karşı bu kadar büyük bir öfke var? Çünkü Atatürk; bu halkla, bu ülkeyle, bu topraklarla, bu kaynaklarla bu işler olur demiş biri. Biz güçlüyüz, beceremeyeceğimiz şey yok demiş biri.

Diğer yanda da kendisini beğenmeyen zibidilerin aslında tek bir fikri var: “Hayır! Biz bir şey beceremeyiz! O nedenle Araplar gibi olalım, müslümanlaşarak Türklüğümüzden vazgeçelim”.

İşte bu noktada yine Türk insanının kendi gücüyle bir alıp veremediği olduğunu apaçık görüyoruz.

Türkiye’nin artık bir yetişkin olarak kendi gücünü anlaması ve bunu kabullenmesi gerekiyor. Güçlü olduğunu kabullenmesi gerekiyor. Ayrıca bu gücünün sınırlarını da kabullenmesi gerekiyor.

Aşırı değerli Türk Lirası lafı bile bu anlattıklarımın bir örneğidir.

Şimdilik bu kadar, hazmedilmesi zor bir kavramdan bahsettim. Bu anlattıklarım aslen dünya üzerinde yaşayan her birey için teker teker geçerli. Şu anda bu satırları okuyan sizler için de teker teker geçerli. Gücünüzün ve bunun sınırlarının ne kadar farkındasınız?

Benzer yazılar:

• Gündem Yoruyor
• İyi bir mevki beklentisi ve toplum korkusu
• 21. Yüzyıl Türkiye’sinde büyük adam olmak
• Blogger.com yasağının kalkmasının ardından

Rastgele yazılar:

• Lori Earley
• A.B.D. kaça bölünecek?
• Internet Explorer 7′nin Getireceği Tasarım Masrafları
• Youtube yasağı üzerine anlamlı bir mektup

Şunu sormak istiyorum sadece: Recep Tayyip Erdoğan, Türkiye Cumhuriyeti’nin çıkarlarını ne zaman koruyacak? Ne zaman yumruğunu Türkiye Cumhuriyeti için vuracak masaya?

Ben size söyleyeyim, böyle bir şey asla gerçekleşmeyecek.

Recep Tayyip Erdoğan, Davos’ta Hamas için yaptığı savunmayı, Türkiye Cumhuriyeti için hiçbir zaman yapmadı, yapmaz, yapmayacak da.

Benzer yazılar:

• AKP Bin Kişi Bile Toplayamadı
• Cumhurbaşkanlığı Seçimi
• Akademisyenlerden Erdoğan’a Uyarı
• Bu Ülke Nasıl Bu Hale Geldi?

Rastgele yazılar:

• Çekim yasası ve web tasarımı
• Tatilimi Nasıl Geçirdim
• Linkibol
• 1Spor’dan Dürüst İletişim Örneği

Arabanızı yenilemek için adım atacaktınız, bu yıl daha önce görmediğiniz bir ülkeyi görmek için çaba sarfedecektiniz, ilişkilerinizde daha özenli davranacaktınız ya da bir ilişki içinde olacaktınız…

Örnekler çoğaltılabilir ama sanırım konuyu hepimiz anladık. Yeni yıl kararlarınızı hatırlıyor musunuz? 2009′a girdikten sonra hayata geçirmek üzere bazı planlar yapmıştınız, bazı kararlar almıştınız. Ne oldu onlara?

Neden bir hareket yok? Ya da neden bir sonraki ayı bekliyor ya da neden 2010′u beklemek zorunda? Bu yaz kesindir, mutlaka yapacağım dediğiniz şeyi kaç yıldır bekletiyorsunuz?

Kaç kere bu kararları alıp sonra hayata geçirmediğiniz için kendinizi tembellikle suçladınız? Ve tabii ki bu suçlamalar da sizi rahatlattı. Tembelim, zaten olmayacak, boş yere çaba sarfetmeyeyim. Ya da dünyanın düzenini suçladınız; dünya zaten böyle, ben ne yapsam boş, sanki herkes elele vermiş ben kararlarımı hayata geçirmeyeyim diye uğraşıyor… Zaten mali kriz var, dünyanın hali de belli… Üstelik küresel ısınma var sonumuz belli değil… Aslında yapardım ama filanca hanım, filanca bey yüzünden yapamıyorum…

Siz de gayet iyi biliyorsunuz ki bunların sonu gelmiyor. Ayrıca siz yerinizde karar vermeye ve kararlarınızı hayata geçirmeye çabalarken atı alan Üsküdar’ı geçiyor ve siz de bu sefer bunun için bir açıklama bulmaya çalışıyorsunuz.

Direnmeyi bırakın. Değişime kucağınızı açın. Yaşamınızda istediğiniz değişiklikleri gerçekleştirmek için bugün bana bir mail atın. Sizinle profesyonel bir çalışma yapalım. Kararlarınızı hayata geçirin.

Yeni yıl kararlarınızı hatırlıyor musunuz?

Benzer yazılar:

• Gelecekte bir gün değişeceğim
• İçinizdeki yetişkinle barışmak – 1
• Uçak kullanmakla yaşamak arasındaki benzerlikler
• Kişisel değişimin itici gücü istek

Rastgele yazılar:

• Cumhurbaşkanlığı Seçimi
• Ferrari’sini geri almak isteyen bilge
• Ahmedinecad’ın Basın Toplantısı
• Baklayı ağzımdan çıkarıyorum; yaşam koçu bir tür terapisttir

Beni rahatsız eden kısmına geliyorum hemen. Büyü kelimesi geçmiyor programda. Büyü kelimesi büyünün Türkçe’sidir. Programda ısrarla geçen kelime sihir. Biz bunu Türkiye’de büyü anlamında kullanmayız. Göz yanılmalarıyla çalışan sihirbazlar için kullanırız, illüzyonistler için kullanırız. Sermet Erkin gibi, David Copperfield gibi.

Bu programda ele alınan, fiziksel hayatı dini yöntemlerle ve düşünce gücüyle etkilemek ve değiştirmek amacıyla yapılan şeye de Türkçe’de büyü deriz.

Dilde mantık aranmaz. Arap buna sihir diyebilir ama Türk demez. Türk buna büyü der. Sihir dendiğinde ise aklına önce şapkadan tavşan çıkarmak gelir. Bu ikisi son 100 yıldır birbirinden farklı iki kavram olarak kullanılır.

Programda bir diğer örnek daha var Türkçe’nin artık bittiğine dair. Zaten onu da duyunca bunu yazıya dökmeden duramadım. Programa katılan, kendisine büyü yapıldığını söyleyen kadın diyor ki “şansım çalışmıyor”. Bu laf tamamen Amerikanca’dır. O kadar Amerkanca’dır ki bir İngiliz bile bunu böyle söylemez. Şansım çalışmıyor diyor kadın, ortaokul mezunu bir kadın direkt Amerikan İngilizcesi kullanırcasına, sanki oradan amatör bir çeviri yapmışcasına şansım çalışmıyor diyor.

Türkçe gerçekten bitmiş. Çünkü hem bu programdaki sihir kelimesi, hem de kadının kullandığı şansım çalışmıyor ifadesi Türkçe değil ve bu durum çoğunluğu yansıtıyor.

Benzer bir durum “yarın öbür gün” ifadesi için geçerli. Bu ifade de artık her yerde “yarın bir gün” diye kullanılıyor ama Türkçe’de böyle bir ifade yok.

Bir örnek daha verip konuyu kapatıyorum. Gazetelerde ısrarla bir Türkçe hatası daha yapılıyor. Tırnak işareti yerine parantez kullanılıyor. Örnek veriyorum:

Başbakan konu hakkında (bilgimiz yok) diye konuştu.

Şimdi her ilkokul mezunu gayet iyi bilir ki Türkçe’de bu cümle;

Başbakan konu hakkında diye konuştu.

Biçiminde okunur çünkü Türkçe’de parantez içi okunmaz, cümleye dahil değildir. Okur onu kendi kendine okur ya da okumaz. Parantezin kuralıdır, cümle, parantez içeriği olmadan tam bir cümle olmalıdır.

Ama sanıyorum bu son yazdığım şey Türk halkı için fazlaca karışık oldu.

Benzer yazılar:

• “En Çok Tıklanan” Deyimi Yerleşmeye Başladı!
• “politik” ve “dini” kelimelerinin çeviri kullanımı
• Türkçe İçerik Açısından Sosyal Ağlar (Social Networking ve Social Bookmarking)
• Hüseyin Üzmez beraat etmedi, tahliye oldu!

Rastgele yazılar:

• Zincir E-Posta Yalanları: Nüfus Cüzdanında T.C. Kimlik No Telaşı
• Microsoft Web Sitesi
• Boş Zaman Sosyolojisi
• Türkçe İçerik Açısından Sosyal Ağlar (Social Networking ve Social Bookmarking)

Finans krizini anlayalım: Krizin temel nedeni talep daralması. Yani insanoğlunun satın alabileceğinden fazla mal ve hizmet üretildi, dolayısıyla satılamıyor. Satılamayınca da şirketler parasız kalıyor. Şirketler parasız kalınca bu üretimi gerçekleştirmek için aldıkları kredileri geri ödeyemiyorlar. Onlar kredileri geri ödeyemeyince finans şirketleri bir bir iflas ediyor.

Finans şirketleri iflas edince ya da zor duruma düşünce yeni kredi satamıyorlar, yani paraya ihtiyacı olan şirketlere para akışını sağlayamıyorlar. Dolayısıyla büyük miktarlarda kredi ile iş yapan (büyük miktarlarla kredi ile iş yapan dedim çünkü kredisiz iş yapılmaz, büyük küçük herkes kredi ile iş yapar, şu anda dünya çapında uyguladığımız ekonomik sistem böyle yürür, kimse kendi parasıyla iş yapmaz) şirketler iflas bayrağını daha erken çekiyor. Biraz daha erken, biraz daha makul davranabilen Avrupa menşeyli şirketler üretimlerine ara veriyorlar.

Bizler şu anda finansal krizin yumuşak yönünü görüyoruz. Otomotiv sektöründe şirketler iflas ediyor, tekstil sektöründe şirketler iflas ediyor. Oysa bu şirketler çarkı en kolay döndüren şirketler.

Bir de iki yakası hiçbir zaman biraraya gelmeyen tarım sektörü var. Finsans krizi tarım sektörünü de etkilemeye başladığı zaman ne olacak? Gıda sektörü toptan etkilenecek. Gıda sektörü etkilendiğinde ne olacak? Şehrin göbeğinde aç kalacağız. Elimizde bir çuval altın olsa bile fırında ekmek olmadığı için satın alamayacağız.

Bir de iklim krizi var işin içinde. Yani gıda sektörü için durum zaten kötüydü, son yıllarda dünya çapında üretebildiğimiz gıda miktarı azalıyor, gıda üretebilmek zorlaşıyor. Hani hala insan mı yaptı yoksa doğal bir sonuç mu diye suçlusu aranan küresel ısınma ve iklim krizi var ya… işte ondan bahsediyorum. Bizler suçluyu arayaduralım, yıllardır gıda üretebilme kapasitemiz sürekli azalıyor.

İşte böyle zaten zor durumda olan gıda sektörünü şimdi bir de finans krizi vurmak üzere. İnsanoğlu ahmak, cahil ve gerizekalı olduğu için bunu anlayabilmesi zor. İlk anda düşündüğünüz zaman aklınıza gelmez, finans krizi varmış olsun ekmek de mi bulamayacağız deriz. Hayır efendim bulamayacağız. Çünkü gerizekalı ekonomik sistemimiz buna el vermeyecek. Tarım sektöründe çiftçi zaten zor durumda, toprağını ekecek kaynak bulamayacak. Çiftçi bu kaynağı bulamadığı andan yaklaşık birkaç ay sonra bizler de acı gerçekle yüzyüze geleceğiz.

O nedenle finans sektörüne devlet eliyle destek verilmeli. Bunu suçluların kurtarılması operasyonu olarak görmemek lazım veya o biçimde yapmamak lazım. Şu anda devletin finans sektöründeki krize el atması, bazı finans kuruluşlarını satın alması hem gayet doğal hem de hepimiz için gerekli bir şey.

Dedim ya ekonomik sistemimiz ahmakça ve gerizekalı bir ekonomik sistem. Biz bunu hep beraber öyle bir hale getirdik ki, finans sistemi gıda üreticilerine kredi vermezse ya da veremezse bizler açlıkla karşı karşıya kalacağız. Finans sisteminin daha fazla kredi işletebilmesi de şu and mümkün görünmüyor.

Benzer yazılar:

• Serbest piyasa aslında bir kelime oyunu
• Finans Bataklığı
• Türban parodisinde son durum
• Zopa İster Misiniz? Ya Bankacılıkta Açık Kaynak?

Rastgele yazılar:

• WordPress Rehberi
• En Çok Kullandığım Bash Komutları
• Bill Gates’den Gençlere DRM Nasihati
• GNU/Linux Kullanarak Apple’la Rekabet Etmek

http://www.ferhatonair.com/fethullah-adli-belgesel-projem-icin-sponsor-ariyorum.html

http://blogyazarlari.ning.com/forum/topics/fethullah-belgeseli-icin

Konuya bu kadar önem verildiğini görmek beni çok sevindirdi. Ne kadar çok kişinin “memnun oldum Fethullah” demek istediğini görmek çok güzel.

Bu konuda facebook’ta yaptığım duyurunun altına da birçok destek yorumu geldi. Buralardan anlıyoruz ki çok sayıda kişi Fethullah Gülen’in insani yönüyle tanışmak istiyor, halkın isteği, iradesi bu yönde.

Sevindirici bir gelişme, detayları aktarmaya devam edeceğim.

Benzer yazılar:

• Fethullah adlı belgesel projem için sponsor arıyorum
• Hürriyet ve Milliyet İçerik Hırsızlığına Doymuyor
• Kişisel Değişim grubu
• Kenan Doğulu’nun Eurovision 4.lüğü ve Bloglar Dünyası

Rastgele yazılar:

• Ressam Nergis Ermin Online Oldu
• Kömür tartışmaları, AKP’nin halka sözde yardımı
• Uzun bir yılın ardından aşure niyetine bir yazı
• Düşünerek yaratmak

Tüm bunlar üzerine kafa yorarken nelere ulaştığımı anlatmak istiyorum ama önce daha evvel yazdığım bir örneği burada da kullanacağım:

Buradaki alıntılama kısmının detayına girmek istemiyorum etik anlamda. Çünkü tuhaf olan şu ki bunu yapan insanların birilerinin emeği üzerinden çıkar sağladıklarını farketmeleri için ciddi bir irfan eğitiminden geçmeleri gerekiyor. Askerdeyken bir haftasonu çarşı izninde bir internet kafeye girdim. İnternet kafe sahibi benim bilgisayardan anladığımı farkedince beni zehir gibi bir çocukla tanıştırmak istedi. Çocuğu biryerlerden çağırdı, çocuk geldi, tanıştık. Bilgisayarla herşeyi becerebilen biriymiş, çok meraklı, çok hevesli (bu insanların birbirlerini birbirleriyle tanıştırma coşkusu ayrı bir yazı konusu bunu da mutlaka yazmalıyım. “Türk genci tanışmak ister” kalıbının yerini bence “insanlar birbirlerini tanıştırmak ister” almalı).

Çocuk anlattıkları becerilerinin arasında bir de nasıl hosting satın aldığından bahsetti. İnternette geçerli kredi kartı numaraları bulabilip ya da bu numaraları üreten yazılımları bulabilip bunlarla hosting satın alabiliyormuş. İnanın bana, ben orada gözümle gördüm bu insanı ve kötü birşey yaptığına, suç işlediğine dair en ufak bir anlam belirtisi yoktu. Yani çocuk o kadar iyi niyetliydi ki inanamazsınız.

Olayın gerçeği şu ki çocuk hırsızlık yaptığının zerre kadar farkında değil. O kredi kartı numaralarının birilerine ait olduğunu, o numaralarla yediği her haltın bedelinin para olarak birilerinin cebinden çıktığını bilmiyor. Şuurun o kısmı kapalı, bunları hiç düşünmemiş.

Bu çocuk o zamanlar 16, 17 yaşlarında bir çocuktu ama bence burada yaşın zerre kadar önemi yok.

Burayı çok iyi anlamanızı istiyorum arkadaşlar; bu çocuk gerçekten temiz bir kalbe sahip biriydi. Gerçekten aklının ucundan geçmiyordu birilerini zarar verdiği, zarar vermiş olduğu vs.

Şimdi yaratıcılığın çalışkanlığa oranla şöyle bir üstünlüğü var, bu bahsettiğim çocuk açıkça çalışkandı. İsteklerini, heveslerini birşeyleri başarmanın gerçekliğiyle bütünleştirebilmiş, yaşıtlarına göre birşeyler yapabilme potansiyelini hayata geçirmiş biri. Çalışkanlık bir anlamda yapılması gereken şeyi hemen yapmaktır. Ama bu arada yaratıcı bir süreç, önünü arkasını düşünmek vs. gibi şeylere yer yoktur. Zaten çalışkanlık gerektiren her ortamda çok düşünen biri olursa onun kafasına kafasına vururlar.

İşte geçenlerde şikayetçi olduğum içerik hırsızlığının da bundan neredeyse hiç farkı yok. İçeriği alıntılayan ve kaynak göstermeyenlerin bunu birilerinin yazdığına dair bir fikri gerçekten yok. O nedenle de akıllarına gelmiyor. İçimizdeki yetişkinle barışmak serisinin ikincisinde üçüncü şahıslarla kurulan cümlelerden bahsetmiştim. Burada püf noktası neydi? Başarının ancak kişinin hiç tanımadığı başkaları tarafından gerçekleştirilebilen bir şey olabileceğine dair duyulan sarsılmaz inanç. Ve o başkaları nerededir, gerçekten yaşar mı, yerler mi içerler mi belli değil. Son derece de soyut, sorlasan kelimelere dökülemez.

Burada da internette bir yazıyı gören ve beğenip üyesi olduğu forumda bunu hiçbir kaynak göstermeden yayınlayan kişi için de aynı şey geçerli. Mantık şu: Hiç kimse zaten orijinal içerik yaratamaz ki! O nedenle yazılı herhangi bir şey bir insan evladı tarafından yazılmış olamaz. O zaman da ben kimsenin hakkını yemiyorum demektir.

İçerik yaratılsa yaratılsa çok çok yabancı biri tarafından yaratılmıştır. Biri de alıp onu çevirmiştir. O da zaten çok büyük bir emek değil.

Elbette kopyalayan kişi bunu bu biçimde aklından geçirmiyor. Bu kadar mantık yürütse zaten böyle kopyalamayacak. En azından alıntı yapacak ve alıntıladığı yere link verecek. Çünkü diğerinin de insan olduğunu anlayacak. Kendisi gibi olduğunu anlayacak. Ama bu kadarını bile anlasa zaten kendisi oturup bir şeyler yazar.

İşte böyle, anlatmak istediğimin ne kadarını anlatabildim bundan emin değilim ama yine de hızlıca anlatmaya çalıştım.

Benzer yazılar:

• Blog Yazarlığında Çalışkanlıkla Yaratıcılık Arasındaki Fark
• Özgün İçerik Nedir, Nasıl Hazırlanır?
• Blog Furyası: Ne Yazacaksınız?
• Düşünerek yaratmak

Rastgele yazılar:

• Engin Ardıç’ın en mutlu günü!
• WordPress Şablonlarında Ya Bir Eksik Var Ya Bir Fazla
• Kurbağa “devam!” dedi
• Ya sev ya terket!

Hepimiz bu durumdayız. Yardımı alan halk da aynı durumda. Aldığı şey aslında yardım falan değil, bizzat kendi paralarıyla alınan erzak, kömür vs.’yi yardım adı altında aldığını ve bunu AKP’nin yaptığını zannediyor. Bazıları diyor ki AKP bu yardımı yıllardır yapıyor, iktidar olmadan önce de aynı yöntemi kullanıyordu, o zaman da mı devletin parası vardı işin içinde? Evet efendim vardı. Bu ülkede 90′lı yılların başından beri belediyeler siyasi islamcıların elinde ve o zaman da onlar bu sözde yardımı yapıyordu. Yani o zaman da dağıtılan erzağın parası benim cebimden çıkıyordu ve o zaman da o insanlar bunu ifade etmiyorlardı. Halkın parasını halka onlara ait değilmişcesine ve bir siyasi partinin yardımıymış gibi veriyorlardı, bugün de öyle yapıyorlar.

Ve karşılığında oy istiyorlar. Oy pusulasının cep telefonuyla çekilmiş fotoğraflarını istiyorlar. Yaşlıların yanına destek, yardım adı altında onlar adına oy verecek adamlarını yolluyorlar. Bu seçimlerde de aynısını yapacaklar.

Ancak ben kömür tartışmalarından rahatsızım. Çünkü AKP’nin bunca yıllık rezil icraatı, yalanları, saygısızlıkları, terbiyesizlikleri, uluslararası alanda Türkiye’yi temsil ederken sergiledikleri şahsiyetsiz politika, bu kömür tartışmalarının gölgesinde kalıyor.

Türkiye Cumhuriyeti’nin bağımsızlığını istemeyen, bunu yaralayan, hukuk sistemini alt üst eden, ergenekon adı altında kurtuluş savaşı’nı yargılayan bu hükümetle mücadele; bunların halka yaptığı sözde yardımı tartışarak olmuyor.

Biz kömür meselesini tartışırken hükümet yine IMF’ye teslim olmanın binbir yolunu arıyor. Bir yandan tek ayak üzerinde 50 tane yalan söyleniyor, ülkemizde kriz yok deniyor, bize değmedi deniyor, dövize ihtiyacımız yok deniyor ama aynı gün IMF ile anlaşmanın en adi, en şahsiyetsiz, en teslimiyetçi yolunu aramak üzere fikir teatileri yapılıyor.

Bir diğer yandan da siyasi görüşünü liberal olarak adlandıran bir kısım insan, AKP politikalarını eleştirenleri paranoyaklıkla suçluyor. Oysa paranoyaklık adını verdikleri her şüphe bir bir gerçek oluyor. AKP gerçeğini daha yakından tanıyıp anlamamız ve bu konuda bir şeyler yapabilmemiz, daha fazla sayıda insanın bunu anlayabilmesi için kömürü tartışmayı bir yana bırakıp bu partinin misyonu nedir, neyi savunuyorlar, Türkiye’yi altı yılda ne hale getirdiler buna bakmak lazım.

Kömür yardımı yapacaklar yine halkı kandıracaklar demekle bu mücadele olmuyor. Gericilik, yobazlık, teslimiyetçi zihniyet fiilen zafer kazanıyor. Kömür mömür bir yana bırakıp daha büyük rezillikleri tartışmaya açmak gerekiyor.

Benzer yazılar:

• AKP verdiği sözü yerine getirmeye çalışıyor
• Halk daima haklıdır
• Davos kepazeliği
• Halkevlerini yeniden kuralım

Rastgele yazılar:

• Linkibol
• Sansürcü Zihniyetten Türklüğe Hakaret İçeren Video
• Google’dan Sunum Yazılımı
• Genelkurmay Başkanı istifa etsinmiş

Bu konuda ne yapacağımı pek bilemiyorum. Hepsine tek tek dava açmaya kalksam çok uzun zaman alır. Gerçi böyle bir yola gitmek bana gerçekten çok para kazandırabilir çünkü çalınan içeriğin miktarı gerçekten büyük ve yüzlerce birey ve kurumdan bahsediyorum.

Bir başka seçenek bu web sitelerini Google endeksinden attırmak olabilir ama sanırım bu da günler sürer. Böyle bir şeyi yapabilmek için oturup bunlarla uğraşmam lazım tek tek. Aynı şey Google Adsense kullananlar için de geçerli. Şu anda bu kopya içeriği bildirerek bu sitelerin Google Adsense hesaplarını iptal ettirmek en fazla bir hafta alır.

Biraz da Pollyana’cılık yapayım. Ben bu kadar çok yerde içeriği yayınlanan hiçbir blog yazarına rastlamadım. Ancak birkaç köşe yazarının, büyük düşünürün yazılarının bu kadar geniş bir kitleye yayıldığına şahit oldum. Çoğu da aynen benimkileri gibi artık isimsiz hale gelmiş durumdalar. Demek ki insanların bir yerlere daha yazıp çoğaltmak isteyecekleri bir içerik yaratmışım. Herkesin becerebildiği bir iş değil. Aferin bana.

Bu arada yeri gelmişken, kopya içeriklerin yayınladığı web sitelerinden ve bunları yayınlayan kişilerden örnekler vereyim, içlerinde tanıdığınız varsa bir dürtüverin benimle bağlantıya geçsinler çünkü bu konuda ne yapacağıma henüz karar veremedim ancak yine de çalıntı içerik biçiminde yayınlanan bu yazılarımın altına kaynak gösterir ve link de koyarlarsa şikayet etmekten vazgeçeğim:

www.kadinlarkulubu.com, www.sewidi.com, Murat Yeşildere (İstanbul Sanayi Odası’nda yaptığı bir sunumun içinde geçiyor, kaynak belirtmemiş. Alıntı yaptığı yer/tarih: İSTANBUL SANAYİ ODASI 6. SANAYİ KONGRESİ Sürdürülebilir Rekabet Gücü: Endüstriyel Teknoloji ve İnovasyon 26- 27 Kasım 2007, Cevahir Kongre Merkezi-Istanbul) Bu nereden çıktı demeyin, sunumun metni Power Point olarak ISO’nun sitesinde duruyor. İsteyen arasın bulsun açsın baksın, www.sanalforum.com, www.kalbim.gen.tr, www.mollacami.net, www.hanemiz.com, groups.google.com.tr, www.bisohbet.com, www.tebesir.org, yakaza.azbuz.com, www.borsamania.net, www.benimweb.net, www.mehmetmiri.com Mehmet Miri, www.aktifpaylasim.com, ritmim.blogcu.com, …

Ben size erişemedim diyenler olmasın diye de e-mail adresim: osmanborutecene@gmail.com

Yukarıda adı geçen web siteleri arasında forumlardan içerik hırsızlığı yapanların çoğu da forum yöneticisi, bir kısmı da onursal üye vs. diye geçiyor bu nasıl bir onursa artık bilemiyorum.

Ben sadece kısmi bir liste verebildim. Hayatkisa.com‘un adresi belli, içerik belli. Lütfen bu arkadaşlar forum içeriklerini kontrol edip gerekeni yapsınlar. Ya çalıntı içeriği silsinler ya da link vererek bu içeriği çalıntı olmaktan kurtarsınlar.

Bu arada söz içerikten açılmışken bu örnekte de bir daha görüyoruz ki orijinal içerik üretmek çok zor. Çok az sayıda işe yarar, ilgi çeker orijinal içerik var dünyada. Bulunduğu zaman da işte böyle kapışa gidiyor. Keşke bir de kaynak gösterilse. İnsanlar bunu kendileri yazmış gibi davranmasalar.

Benzer yazılar:

• Gökyüzü neden mavidir?
• Google’dan Adsense Yanına Resim Koyanlara Uyarı
• Google Adsense’de Hedef Belirlemek
• 8 Mart Dünya Böbrek Günü

Rastgele yazılar:

• Psikoterapide ölüm
• Ubuntu’da Neler Eksik?
• Çocuk istismarını durdurun
• Genç Web Tasarımcıları Rahatsız

Serbest piyasanın işleyebilmesi için gerçek bir risk olması gerekiyor. Oysa şu anda A.B.D.’deki finans krizine bakarsak gerçek bir risk olmadığını görüyoruz. Serbest piyasa neyi gerektirir? Biri ya da birileri elindeki sermayeyi bir alanda yatırım yaparak değerlendirir. Finans sektöründe bu alan paranın ta kendisi olur. Eğer gerçek riskten söz ediyor olsaydık durumun şöyle olması gerekirdi: Birileri bankadan kredi alacak. Bu krediyi bir ev satın almak için kullanıyor. Bankanın buradaki riski nedir? Krediyi alan kişinin bunu geri ödeyememesidir. Banka satın alınan evi ipotek altına alıyor. Neden? Riski ortadan kaldırmak için. İşte riskin ortadan kalktığı an, serbest piyasanın bittiği andır.

İdeal bir serbest piyasada bankanın verdiği krediyi geri alabilmek için uygulayabileceği önlemler, tedbirler, yaptırımlar minimumda olmalı. Örneğin adamın biri ev almak için kredi kullandığında eğer hali hazırda başını sokacak bir evi varsa (bu kira da olabilir farketmez) o zaman banka adamın kendisinden çektiği krediyle satın aldığı eve el koyabilir. Ama eğer satın alınan ev o kişinin yaşayabileceği tek yerse banka o eve el koyamamalıdır. Eğer bankanın verdiği kredileri belli bir garanti altına almasına bir sınır getirirseniz o zaman gerçekten bir serbest piyasa olgusu yaşanır. Buradaki ideal serbest piyasanın faydası nedir? Banka dediğimiz kurum kredi vereceği kişiye ne kadar güveneceğini iyi hesap edecek, eğer parasını geri alamazsa devlet bankanın arkasında durmayacak ve onu kollamayacak. Bu durumda banka sadece gözünün kestirdiği kişiye kredi verecek.

Bugün ise durum farklı işliyor. Yani serbest piyasa sadece sözde serbest piyasa. Gerçekten risk yok çünkü risk gerçekleşmeye yüz tuttuğu anda devlet işe el atıyor, müdahale ediyor. Bu durumda kapitalist sistem olması gerektiği gibi işlemiyor. İdeal kapitalist sistemde varolan para işletilir. Buna itirazlar geleceğini biliyorum, yorumları okur gibi oluyorum: O zaman koskoca finans sistemi ne işe yarıyor, neden var diyeceksiniz. Ama ben de zaten tam olarak bunu soruyorum. Kapitalist bir sistemde finans piyasasının işi ne? Hani kapitalist sistemde parası olan iş yapacak, istihdam yaratacak ve ekonomik refahı garantileyecekti? Kapitalist sistem, adı üzerinde kapitale yani sermayeye dayalı sistem. Sen olmayan sermayeleri sağlamaya çalışmak üzere bir finans sistemi kurarsan ne olur? Sermayesi olmayan herkesin patron olma hakkı doğmaz mı? Doğar, ve doğuyor da zaten. Bugün başbakanımızın, cumhurbaşkanımızın çocuklarının 3 saniyede birer ticari deha kesilmelerinin nedeni de bu değil mi?

Nerede kaldı şimdi kapitalist sistem ve serbest piyasa?

Bu açıdan baktığımız zaman anlıyoruz ki kapitalist sistem ve serbest piyasa fiiliyatta aslında yoklar. Bu sadece bir ideal. Feminizm gibi, komünizm gibi. Pratikte işlemiyor. Pratikte işlemediği için finans kuruluşları var, devletin işe karışması var, vs.

Risk, gerçek risk olmadan serbest piyasadan ve kapitalist sistemden bahsedemeyiz.

Benzer yazılar:

• Finans Bataklığı
• Finans krizi ve iklim krizi elele koşuyor
• Serbest piyasa ekonomisi, Cem Uzan, TMSF, Hülya Avşar
• Türkiye Halk Bankası (Halkbank) Niçin Satılmamalı?

Rastgele yazılar:

• Halkevlerini yeniden kuralım
• Web 2.0′ın Avrupa Yüzü Ipernity
• Düşünce süreçlerine gereken zamanı tanımak
• Adana İzlenimlerim

Türk dizilerinde gözlediğim temel mesaj güvensizlik. Dizilerin çoğu, gerek kadın erkek ilişkilerinde gerek ticarette gerekse arkadaşlıklarda “birbirinize güvenmeyin, babayı alırsınız mesajı taşıyor”. Komplo teorilerini seven biri olarak ben burada bir bit yeniği arıyorum. Bu kadar çok sayıda dizinin ortak mesajı bu olunca bunun üzerine biraz olsun düşünmemek benim için mümkün değil.

Türk dizilerinde herkes birbirini aldatıyor, herkes birbirine kazık atıyor. Bu durum yaş, cinsiyet, sosyal ve ekonomik sınıf dinlemiyor. Çok az sayıda “namuslu” karakter var ama onların da tabiri caizse ezik tipler olarak sunuluyor. Bugün Türk dizilerinin ortak mesajlarından biri bu: Birbirinizi sevmeyin, birbirinize güvenmeyin. Seven de güvenen de aldatılır. Herkes birbirinin kuyusunu kazmaya çalışıyor. Neredeyse insanlık gerçekte böyle bir şeydir gibi bir mesaj var. Mesaj alttan alta veriliyor diyeceğim ama öyle de değil, gözümüze sokuluyor.

Peki birbirine güvenmeyen, birbirini sevmekten ödü kopan bireylerden oluşan bir toplum yaratmanın kime ne faydası var? Buna bir bakalım ki komplo teorisi nerede onu görelim. Her şeyden evvel, birbirine güvenmeyen, birbirini sevmeyen bireylerden oluşan bir toplumu yönetmek daha kolaydır. Daha hızlıca koyun sürüsü haline gelirler. Esas mesaj da şudur: “birbinize güvenmeyin, birbirinizi sevmeyin. bana güvenin, beni sevin”.

Bakın diyanet işleri onaylı metinlerde “Tayyip’i üzmek, Allah’ı üzmektir” gibi yazılar geçen bir ülkede yaşıyoruz. Daha evvel yazdığım “içimizdeki yetişkinle barışmak” başlıklı iki yazıda yetişkinliğe erişememiş bir toplumun baskıcı hükümetler için ne büyük nimet olduğunu söylemiştim. Bu konuya o yazı dizisinin üçüncü bölümünde daha fazla değineceğim. Şimdilik burada işin otorite kısmını ele alalım. Türkiye gibi, Libya gibi, İran gibi, Irak gibi ülkelerde otorite sadece birilerinin çıkarı için uygulamaya koyduğu bir yönetim sistemi değildir. Bu aynı zamanda sevgisiz, güvensiz bırakılmış bir halk tarafından talep edilen bir yönetim sistemidir. Hayatın kendi “normal” acımasızlığı, adaletsizliği vs. bir yana, bir de yaratılmış bir güvensizlik ve sevgisizlik sonrası yetişkinliğe erişmeye fırsat bulamamış halklar başlarına bir diktatör ararlar. Bunu da kolaylıkla bulurlar.

Burada komplo teorisi demişken şunu aydınlatayım. Ben demiyorum ki bu diziler tek bir elden çıkıyor ve milleti uyutmak için yayınlanıyor. Ama burada bir ortak bilinç ve bilinçdışı ögelerin yansıması söz konusu. Güvenmemek ve sevmemek çoğu insan için bir tedbir, bir kaçış, bir güvenlik önlemi. Karşılığında aldığımız şey ise çirkin bir yaşam. Tatminsiz bir hayat. Kuru ekmek yiyip su içerek hayatta kalmaya çalışmak gibi bir şey.

Tabii bu dizilere “takılırken” neden televizyon seyretmeyi sevmediğimi ve bunu keskin bir biçimde bıraktığımı da bir daha anladım.

Bu diziler ve başka televizyon programları hakkında zihnimde dönen daha binlerce şey var ama bunları henüz bir lisana çevirip telaffuz edemediğimden burada da yazmıyorum. Dile gelirsem yazacağım.

Benzer yazılar:

• Kişisel Değişim grubu okuma listesi
• A.B.D.: Türkiye’deki 5 bin terörist ile mücadele bitti mi ki, Kuzey Irak’a gidelim
• Gündemin yeni mesajı ne olabilir?
• İçinizdeki yetişkinle barışmak – 1

Rastgele yazılar:

• Youtube yasağı üzerine anlamlı bir mektup
• Fethullah adlı belgesel projem için sponsor arıyorum
• Masaüstünde Daha Ferah Bir Ortam İçin Şişman Yazılımlardan Kurtulmak
• Fethullah projem büyük ilgi görüyor

Adı Hüseyin olan biri Amerika’ya başkan seçilsin, çıkar Taksim Meydanı’nda anırırım.

Adı Hüseyin olan biri derken Barack Obama’yı kastediyor, yazısını okuyun gayet açık. Engin Ardıç’ın ne kadar sığ, ne kadar cahil, ne kadar patavatsız biri olduğunu bu blogda yaklaşık dört beş kere yazdım. Şu anda da bu yazıyı “aman da engin ardıç yanıldı” diye yazmıyorum. Zira o motivasyonla yazsam hergün ayrı bir Engin Ardıç konulu yazı yazmam gerekir. Ben Engin Ardıç’ta sembolize olan o çok bilmiş Türk köşe yazarını eleştiriyorum.

İnsan bu kadar mı vizyonsuz olur? Dünya dediğimiz bu yerde her an her şeyin olabileceğini, koşulların sürekli değiştiğini, hiçbir şeyin kalıcı olmadığını ve hiçbir şeyin kesinlik içermediğini ne zaman anlayacaksınız?

Tabii Engin Ardıç her zaman olduğu gibi bu yazısında da Barack Obama’nın başkanlık seçimlerini kazanabileceğine ihtimal verenleri salak, gerizekalı, saftirik, cahil olarak tanımlamış.

Ardıç’ın bugünkü köşe yazısı elbette çok önceden yazılmış olduğu için bu konuda bir şey yok. Yarınki yazısında da bu konuya değineceğini sanmıyorum. Değinmesi halinde de eminim hiçbir argüman ya da fikir öne sürmeden bizlere küfür edecek. Kendisini nasıl da anlamadığımızı, ne kadar salak olduğumuzu, aslında onun başka bir şey anlatmaya çalıştığını falan yazacak. Ardından da şakşakçıları benim bu yazımın altına yorumlar döşenecekler, tıpkı önceki yazılarımda olduğu gibi. Onlar da bir argüman ya da bir fikir sunmayacaklar ve sadece diyecekler ki: Senin bu adamın yazdıklarını anlaman için 40 fırın ekmek yemen lazım. Eh ben de doğal olarak ciddiye alamayacağım.

Benzer yazılar:

• Engin Ardıç’ın en mutlu günü!
• Engin Ardıç eleştirilerim üzerine
• Engin Ardıç’ı Engin Ardıç usulü eleştirmek
• Serdar Turgut yeniden

Rastgele yazılar:

• KLM’den Yeni İnteraktif Kampanya
• Bağcılar Lisesi’ndeki Namaz Olayı
• Aradaki Yedi Fark
• Mim yeniden

Fethullah Gülen çok ilginç bir karakter. Oldukça başarılı bir lider. Dünyanın dört bir yanında okulları var. Çok büyük bir cemaatin lideri. Ama maalesef onu hiç insani boyutuyla değerlendirmiyoruz. O nedenle bu belgesel için çok heyecanlanıyorum. Örneğin Fethullah’ın niçin A.B.D.’de bir villada yaşadığını öğrenebileceğiz. Onun yurtdışında memleket hasretinden hergün dört beş kere ağlamasına rağmen neden buraya gelmediğini anlayacağız. İlahi emelleri nedeniyle her dakika acılar içinde titreyen bu liderin korkularını paylaşacağız.

Bir yandan da salt dedikodu çıkmasın diye A.B.D. de ikamet ettiği villaya neden asla kadınların giremediğini, hatta kadınları bir yana bırakalım evli erkeklerin bile içeri alınmadığını hayretler içinde göreceğiz ve onun bu tertemiz kalbi karşısında duygulanarak hüngür hüngür ağlayacağız.

Bu belgesel için bir de çarpıcı bir afiş düşünüyorum. Bu konuda biraz da Can Dündar’ın Mustafa filminin afişinden etkilendiğimi itiraf etmek zorundayım. Mustafa filminin bu ülkenin en kalabalık yerlerine çarşaf çarşaf asılan boynunu eğmiş, bir suçlu gibi önüne bakan hatta neredeyse “ben bir halt yedim, bağışlayın, zararın neresinden dönseniz kardır, siz bu işten vazgeçin” diyen resminden çok etkilendim. Buradan yola çıkarak bir cami avlusunda ya da okullarından birinde veya ne bileyim artık yeteri kadar etkileyici olabilecek bir mekanda arkası dönük tek ayak üzerinde cezaya duran bir Fethullah resmi koymayı düşünüyorum.

Elbette bu belgesel bazı naif düşünceli kişileri kızdıracaktır ama gelişen Türkiye’miz A.B.D. başkanımız Bush’un da söylediği gibi artık demokrasiye geçiş yapıyor. Bu nedenle bu gibi toplumsal lider haline gelmiş figürlerin alaşağı edilmesi önemli bir süreç. Bizleri belli noktalara getirmiş devlet büyüklerimize, ruhani lider vasfı taşıyan değerli şahıslarımıza küfür etmeden demokrasinin gereklerini yerine getiremiyoruz. Bu nedenle bu tür çalışmaları hızlandırmamız gerekiyor.

Can Dündar’ı da bu konuda ayrıca tebrik etmek istiyorum. Kendisi şimdi Said-i Nursi hakkında bir belgesel hazırlayacağını ifade ediyor. Ama o belgeselin adı Sait olmayacakmış. Halbuki ön isimleri kullanmak çok daha vurucu oluyor. Eminim sonunda o da bunu farkedecektir.

Toparlamak gerekirse, tahmin edebileceğiniz üzere bu tür değerli ve titiz çalışmalar bütçe gerektiriyor. Birilerinin taşın altına elini koyması lazım. O nedenle sponsorluk önerilerini bekliyorum.

Benzer yazılar:

• Fethullah projem büyük ilgi görüyor
• Liderlik, yol göstericilik?
• Mirac Kandili’nde Allah’ı aramak
• Garanti Bankası’nın Çevreci Bonusu

Rastgele yazılar:

• Milliyet cahilliğiyle rezil oldu
• Şu çılgın atom çekirdeği parçacıkları
• Engin Ardıç (Batacak yer arayan insan modeli)
• İnkılap olur mu?

Obama için esas zorluk bundan sonra başlıyor. Amerikan vatandaşları için de böyle. Bakalım Obama verdiği sözleri tutacak mı… Bu sözler arasında ilk anda ön plana çıkan en önemli iki tanesi Irak’tan derhal çekilmek ve ekonomi politikalarında şirketlere vergi yükü getirecek değişiklikler yapmak. Amerika bir kere daha hukuğa daha bağlı bir işletme dünyasına geçiş yapacak. Kanunların geçerli olduğu yerlerde kapitalizmin pek tadı çıkmıyor. Bakalım Obama gerçekten değişimi yürürlüğe sokabilecek mi?

Vergi konusunda bir yenilik, şirketlere hava kirliliği vergisi getirilmesi. Büyük sermaye sahipleri dünyayı pek umursamadıkları için bu konuda Obama’yı çok eleştirdiler. Garip ve ilginç ama nedense bunları hep tuhaf bir alışkanlıkla karşılıyoruz. Adamlar çevreyi kirletmekten sorumlu tutulmak istemiyorlar.

Yine ekonomi alanında tartışmaya açık konulardan biri de finans krizinin sorumlularını ihya etme operasyonu olarak tanımlanan yardım paketlerinin sürüp sürmeyeceği. Aşırı uçtaki demokratlar Obama’nın bu yardım paketlerini iptal etmesini bekliyor. Obama böyle bir şey telaffuz etmiş değil. Vaatleri arasında yardım planının iptali yok ama demokrat çevrelerden bu konuda baskı göreceği kesin. Amerikan ekonomisini ve dolayısıyla tüm dünyanın ekonomisini büyük bir bencillikle sekteye uğratmış olan kurum ve şahısların kurtarılması hoş karşılanmıyor bu çevrelerde.

Obama’yı benimsiyorum, ona kanım ısınıyor ama elbette bu adam babamın oğlu değil. Bu nedenle şimdi buradan onu ölçüsüzce destekleyecek değilim. Ancak McCain’e oranla tüm dünya için çok çok daha iyi bir seçenek olduğu da ortada. Bu satırlardan hep yazdım, yazmaya da devam edeceğim: A.B.D. nin durumu ne sosyal ne de ekonomik açıdan iyi. Birçok açıdan ibreler başaşağı gidiyor. Obama bu ibreleri tersine çeviremez, hiç kimse bu ibreleri tersine çeviremez. Ancak belki bu başaşağı gidiş durdurulabilir ya da hızı azaltılabilir. Mesela A.B.D. için intihar anlamına gelen İran’a saldırmak konusunun askıya alınacağını tahmin ediyorum. Hep beraber göreceğiz.

Türkiye açısından da çok şenlikli bir dönem başlıyor. AKP iktidarının en büyük destekçisi olan Bush iktidarı sona erdi. Şimdi buraya akan propaganda bütçesi büyük ölçüde azalacak. Bush iktidarı ile AKP iktidarı her anlamda uyum içerisindeydi. Her iki iktidarda dinciydi ve muhafazakardı. Bu durum bugün değişti. Etkilerini hep beraber göreceğiz.

Çok hareketli ve tarihi olaylara şahit olacağımız bir 2009 yılı bizleri bekliyor.

Benzer yazılar:

• Değişimde Uçurumlar
• Google’dan Altı Anasayfa Teması
• Sınır ötesi harekata A.B.D.’nin katkısı
• 2007 Nasıl Bir Yıl Olacak? 1

Rastgele yazılar:

• Serbest piyasa aslında bir kelime oyunu
• Web Sitesi Nedir, Nasıl Yapılır? 2
• KLM’den Yeni İnteraktif Kampanya
• Ya sev ya terket!

Bu sefer içimizdeki yetişkinle barışmak için yaşamımızdan 3. şahıs ile kullandığımız cümleleri çıkarmamız gerektiğini ve bunun nedenlerini anlayacağız. İçimizdeki yetişkinle barışmayıp bir çocuk olarak yaşamlarımızı sürdürmeye devam etmek, dışarıda bir otorite aramamıza neden oluyor. İnsanoğlu’nun en temel düşünce organı lisan olduğu için bunu dilimize yansıtarak yaşıyoruz. Bu bizi sıkıyor, baskı altına alıyor ama bir yandan da rahatlatıyor. Rahatlatıyor çünkü yaşadıklarımız üzerinde bir etkimiz olmadığı yönündeki inancımızı kuvvetlendiriyor. Günlük yaşamda sıklıkla “şöyle yaptılar”, “böyle yaptılar”, “şunu yapacaklar” gibi kalıplar kullanıyoruz. Örnekleyelim:

- Bu adamı nasıl buraya (bu makama, filanca göreve, vs.) getirdiler? Bu adam denen o kişinin bu konuda harcamış olabileceği çabalar, kişisel birikim ve kalite yok sayılıyor. Bunu söylerken dolaylı olarak sizinki de yok sayılıyor. Birileri bir insanı belli bir makama getirmiş. O kişinin böyle bir makama kendisinin gelmesi mümkün değil. Neden değil? Çünkü o bir insan. İnsanlar böyle başarılara kendileri ulaşmazlar, birileri onları bir yerlere getirir. Ama bir dakika! O birileri kim? O birileri insan değil mi? O zaman bu işin içinde bir terslik var.

Kullandığımız bütün üçüncü şahısları, insan değilmiş gibi kullanıyoruz. Çünkü konunun o derece derinine inersek ve o üçüncü şahısların da etten kemikten insanlar olduğunu hatırlarsak bu bizim de bir şeyler başarabileceğimiz anlamına geliyor. Bu ihtimal ise nedense korkutuyor (Ben yaşam koçluğunu insanların neredeyse sadece bu korkuyu yenmelerine yardımcı olmak için yapıyorum. Bu başlı başına bir iş!).

Tüm bunların içimizdeki yetişkini bastırmakla birebir ilgisi var.

Üçüncü şahıslarla ilgili söylediklerimle bir kanıt şudur örneğin; birçok kişi hayran oldukları meşhur insanlarla tanıştıktan ve kısa bir süre de olsa beraber zaman geçirdikten sonra hayranlıklarında belirgin bir azalma görünür. Bunun en büyük nedeni, daha önceleri insan sınıfında olmayan bu meşhur kişinin artık bir insan hatta tanıdık bir insan haline gelmiş olmasıdır. Ve kimse kendi köyünde peygamber olamaz! Bu maalesef çoğumuzun algısında vardır, birebir tanıdığımız olan birçok kişinin “olağanüstü” başarıları gözümüzün önünde olsa bile bize inandırıcı gelmez çünkü içimizdeki yetişkinle barışmadıkça tanımadıklarımızın neredeyse tamamı bir otorite, tanıdıklarımız ise büyük ölçüde bizler gibi birer çocuk olarak algılanır.

Yani tanımlar ve kriterler kişinin kendi iç dünyasından geliyor ve o dünyada olup bitenler hep dışarıda olup bitenlerin etkisi altındaymış gibi. Bir tür otomatik pilot bu. Dış dünyayı takdir etmekten (ya da aşağılamaktan) kendi dünyamızla ilgilenememek. Dolayısıyla da içerideki çocuğun bu nedenle bir türlü büyüyememesi. Sonuç olarak da içimizdeki yetişkinle bir türlü barışamamak ve hatta tanışamamak.

Bir direnç noktası olarak da birçok kişiye bu anlattıklarım çok yumuşak, çok çiçek böcek ve biraz da gazag getirici ya da bu amaçla yazılmış olarak görünecektir, bu hep olur. Nedense bu konuların ne kadar sert, ne kadar zor olabileceğini düşünmeyi tercih etmeyiz.

Kişisel değişim ve gelişime hayatkisa.com’da devam edeceğiz. Bir sonraki yazı takriben birkaç gün içinde yayınlanmış olacak.

Benzer yazılar:

• İçinizdeki yetişkinle barışmak – 1
• Neden bu kadar seyrek yazıyorum?
• İçerik hırsızlığına kafa yordum ve önemli sonuçlara ulaştım
• Türk dizilerinin temel mesajı güvensizlik

Rastgele yazılar:

• Sürüden ayrılanı kurt kapar mı?
• Güneş ve Günah
• Milletvekili adaylarını halk seçmeli
• Bu Ülke Nasıl Bu Hale Geldi?