Για Oσο τα Ρoδα

Ο Άδειος Ναός

2017-09-04T23:39:00.001+03:00

Βυθός και Ουρανός Ι

Κείτομαι μες στα αίματα σε ελεεινό σοκάκι. Τσεκάρω τα μέλη μου, κάποια τα νιώθω, κάποια όχι. "Έχασες! Ως εδώ ήταν! Έχασες!". Κάτι πελώριοι σκουπιδοτενεκέδες εκεί δίπλα, μαγαζιά με σπασμένες βιτρίνες. Το μυαλό μου βαραίνει, φεύγει...

Ανυπόφορα όμορφα κορίτσια

Τη βλέπω ξαπλωμένη στην αμμουδιά δίπλα στη θάλασσα. Το περίγραμμά της ταιριάζει με το φόντο τέλεια. Δεν είναι τυχαίο ότι η Φύση είναι γένους θηλυκού. Κι αυτά τα μάτια. Είναι σαν το Σύμπαν να με κοιτάει και να μού λέει γελώντας: Είχες απορίες; Εδώ οι απαντήσεις!

Αλλά μην περιμένεις εξηγήσεις.

Βυθός και Ουρανός ΙΙ

"Έχασες! Ως εδώ ήταν! Έχασες!". Βάζω όλη μου τη δύναμη να συρθώ προς τη σπασμένη βιτρίνα. Θέλω να δω την κατάστασή μου στην αντανάκλαση. Να ξέρω αν ελπίζω στην επιβίωση ή στο θάνατο.

Σηκώνω το κεφάλι, βαθιά ανάσα.

Δυο σώματα

Βουτάμε μαζί στο νερό. Ιδού η πρόκληση: Να ξέρουμε ο καθένας πού είναι ο άλλος χωρίς να κοιτιόμαστε. Δυο σώματα να κολυμπούν πλάι-πλάι με μια σύνδεση που ανήκει πιο πολύ στη σφαίρα τού μυθιστορήματος παρά στην πραγματικότητα. Εκείνη βέβαια έχει τη γυναικεία της διαίσθηση να τη βοηθά. Να δούμε τι μπορώ να κάνω εγώ.

Τελειώνει η αναπνοή μου, βγαίνω στην επιφάνεια και γυρνώ προς το μέρος της.

Βυθός και Ουρανός ΙΙΙ

Κοιτάζω το γυαλί τής βιτρίνας βήχοντας αίμα. Το σώμα μου είναι γεμάτο τρύπες, μέλη και κομμάτια μου κρέμονται από παντού, το πρόσωπό μου θυμίζει τη βομβαρδισμένη Δρέσδη.

Ώστε έτσι, λοιπόν. Και τώρα; Αν επιζήσω, τι ζωή με περιμένει;

Με τις τελευταίες μου δυνάμεις γυρνώ ανάσκελα. Ίσως ήρθε η ώρα για την τελική καταμέτρηση των άστρων. Αλλά στον ουρανό βλέπω απλώς έναν άδειο ναό.

Μυστικά ημερολόγια

Η ώρα τού αποχαιρετισμού έχει κάτι από την ένταση απελπισμένων προσευχών. Φεύγει, φεύγω, είναι λίγο μπέρδεμα. Όλοι φεύγουν. Δεν ήρθε να αποχαιρετήσει, ενώ έπρεπε. Δεν πειράζει, πήγαμε εμείς. Συγκινείται, μοιράζει αγκαλιές και φιλιά με μια ζεστασιά και τρυφερότητα που δεν ήξερα πως είχε. Μου φαίνεται πως τη βλέπω για πρώτη φορά ειλικρινή, σαν να μού παραδίδεται το μυστικό της ημερολόγιο. Μεγάλη μου τιμή.

Ανάβω τσιγάρο και γυρνώ τις σελίδες. Αλλά η γλώσσα μού είναι άγνωστη.

Βυθός και Ουρανός ΙV

Κάθομαι και καπνίζω στη γνωστή μου θέση δίπλα στο παράθυρο. Κοιτάζω την πρασινάδα στον κήπο, τον αέρα να κινεί τα φύλλα, τις γάτες να κυνηγούν ό,τι κινείται. Πέρα στο δρόμο ο κόσμος περπατά ανέμελα για τη βραδινή του βόλτα. Ίσως κι εγώ σύντομα, σκέφτομαι.

Ένα κοριτσάκι έχει σταματήσει και με παρατηρεί. Κοκκινίζει ελαφρά, στριφογυρίζει το ένα πόδι γύρω από τη θέση του, κρατά το ένα χέρι της με τ' άλλο για να μην τής φύγει. Γυρνώ προς το μέρος της για να με δει καλύτερα. Το προσωπάκι της σκοτεινιάζει, φεύγει τρέχοντας.

Ίσως σύντομα.

------
ΥΓ. Υπό τούς ήχους τού Ατλαντίς των Ξύλινων Σπαθιών και τού Tyhja Temppeli των Oranssi Pazuzu.

Ντεζά Βου

2012-02-04T18:45:00.006+02:00

Είπε:
«… ό,τι και να συμβεί, έχουμε πάντα το μυαλό μας.»

Αλλά δε νομίζω.
Όταν το μυαλό αδυνατεί, επιστρέφουμε. Στα ένστικτά μας, στις εδραιωμένες αναμνήσεις μας. Στις αταξίες που κάναμε, παιδιά. Στον κανίβαλο εαυτό μας.

Ας πάρουμε τώρα τα πράγματα με τη σειρά. Με τη σειρά που αρμόζει στην περίσταση.

Τρέξιμο Ι

Πηγαίνοντας για τρέξιμο τη νύχτα, περνώ από έναν παλιό φράχτη, όπου συναντώ μια μεγάλη μαύρη κατσαρίδα. Τη συναντώ πάντα ακριβώς στο ίδιο σημείο. Αυτή τρομάζει, τρέχει κυκλικά διαγράφοντας π/2 ακτίνια τη φορά και σταματά. Περιμένοντας να περάσω.

Άραγε, το συμπαθές αυτό σιχαμήδι ήτο πραγματικό ή ένα πλάσμα τής φαντασίας μου; Μήπως τα έχω μπερδέψει στο μυαλό μου; Όταν το μυαλό εναποθέτει τα ερεθίσματα κατευθείαν στη μνήμη άνευ πρότερης επεξεργασίας (στην ουσία, χωρίς φροντισμένη αρχειοθέτηση), δημιουργείται η ψευδαίσθηση επανάληψης που ονομάζουμε ντεζά βου. Μήπως μού συνέβαινε κάτι τέτοιο;

Νομίζω θα συμφωνήσετε: η συμπεριφορά, ή ίσως και η ύπαρξη, της συγκεκριμένης κατσαρίδας τίθεται υπό σοβαρή αμφισβήτηση. Έτσι, έβαλα στην άκρη ένα χαρτάκι για να σημειώνω τις ημερομηνίες που την έβλεπα.

Ας έβλεπα τις πρώτες εγγραφές και τα συμπεράσματα τα έβγαζα μετά.

Guy Fawkes I

Ο Γκάι είχε ξυπνήσει ανήσυχος. Πέρασε περίπου 2 ώρες στο κρεβάτι με πρωινές καύλες. Η Φοξ είχε κυριαρχήσει στο μυαλό του όλο εκείνο το πρωινό. Η Φοξ γυμνή, η Φοξ ημίγυμνη, η Φοξ να χαμογελά. Η Φοξ σε διάφορες στάσεις. Τα βυζιά τής Φοξ, τα χείλη τής Φοξ, ο πισινός τής Φοξ, τα πόδια της. Τα μάτια της, κατάματα.

Πού διάολο τη θυμήθηκε έτσι ξαφνικά; Είχε να τη δει χρόνια! Και το κυριότερο: δε θυμόταν αν την είχε γαμήσει.

Έβαλε μπροστά τον έκτακτο αλγόριθμο ανάκλησης αναμνήσεων: στηριζόταν με το ένα χέρι στο κούφωμα της πόρτας και πίεζε το κούτελο με το άλλο. Κάτι τέτοιο. Το βασικό ήταν να φαίνεται αρκετά γελοίος. Έτσι είχε θυμηθεί κάποτε τι είχε φάει χθες. Αλλά τώρα τίποτα.

Δε χωρούσε αμφιβολία ότι την ονειρεύτηκε τη νύχτα. Ο εγκέφαλος συνηθίζει να μάς παίζει παιχνίδια και τα όνειρα είναι από τα πιο αδυσώπητα. Όπως τότε που δεν είχε καμιά διάθεση να ερωτευθεί την Ε., αλλά αναγκάστηκε να συμβιβαστεί με το πεπρωμένο όταν άρχισαν τα όνειρα. Άντε τώρα να έβγαζε τη Φοξ από το μυαλό του.

Είχε ακόμη το νούμερό της στο κινητό. Πάτησε Κλήση.

Τρέξιμο ΙΙ

Γυρίζοντας από το τρέξιμο, έπιασα στο χέρι μου το χαρτάκι που σημείωνα πότε έβλεπα την κατσαρίδα. Σε καταστάσεις κρίσης, είναι σημαντικό να ακολουθούμε τη σωστή σειρά των πραγμάτων. Πώς να το πω, να χρησιμοποιούμε το χωρόχρονο υπέρ μας. Πρώτα, σημείωσα την τρέχουσα ημερομηνία στο κάτω μέρος τού χαρτιού. Στη συνέχεια, έλεγξα την προηγούμενη ημερομηνία στο πάνω μέρος τού χαρτιού.

Ξανακοίταξα τις δυο ημερομηνίες. Η πάνω ήταν μεταγενέστερη.

Guy Fawkes II

Η Φοξ κοιτούσε πάνω από την μπριζόλα της διερευνητικά. Ο Γκάι ήταν βυθισμένος στις σκέψεις του και δεν έτρωγε. Ας μην παρεξηγήσουμε, η Φοξ ήταν υπέροχη. Με τα υπό εξαφάνιση ρουχαλάκια της, με τα έτσι της, με τα αλλιώς της. Οι άνδρες καταλαβαίνετε.

Προσπαθούσε να συγκεντρωθεί στα θέλγητρα του κορμιού της μπας και θυμηθεί κανά ένδοξο παρελθόν. Αλλά τού κάκου: δεν ξεκαθάριζε αν το πορνό στο μυαλό του είχε πράγματι συμβεί. Ή αν ήταν απομεινάρι φαντασιώσεων μιας υγιούς νεότητας.

Τον ρώτησε: «Τι σκέφτεσαι;»
Καμιά φορά, και τα όμορφα κορίτσια γίνονται ανυπόφορα. Τι να τής έλεγε! Ε, να, προσπαθώ να θυμηθώ αν σε έχω γαμήσει.

Αλλά δεν είπε αυτό. Γύρισε προς το μέρος της και τής ψιθύρισε στ’ αφτί: «Πάμε σπίτι σου.»

Τρέξιμο III

Καθόμουν στον καναπέ και περίμενα να βγει από το μπάνιο. Στο μπαρ τής κουζίνας, στέκονταν μια σειρά από τεράστια μαχαίρια. Το ένα πλάι στο άλλο, με τη λαβή προς τα πάνω, σχημάτιζαν κάτι σαν φράχτη.

Κοιτούσα τα παιχνίδια τού τεχνητού φωτός πάνω στις λάμες. Με μάγευαν. Μια μεγάλη, μαύρη κατσαρίδα ξεπρόβαλε πάνω τους.

Guy Fawkes IΙΙ

Ο Γκάι σκεφτόταν: αν τη γαμούσε τώρα, τα προβλήματά του τελείωναν: το μυστήριο θα έχανε το θέμα του: θα την είχε γαμημένη. Πρώτη φορά; δέκατη; δεν ήταν τόσο σημαντικό. Αλλιώς, το ερώτημα θα έμενε αναπάντητο.

Έκλεισε το ντους και βγήκε από το μπάνιο με νερά να τρέχουν ακόμη πάνω του. Πρώτα, είδε ένα χαρτάκι στο αριστερό χέρι τής Φοξ. Στη συνέχεια, είδε ένα κουζινομάχαιρο να έρχεται κατά πάνω του.

Τρέξιμο ΙV

Όποτε πάω για τρέξιμο, περνώ από έναν παλιό, ετοιμόρροπο φράχτη.

Εκείνο το μέρος με τρομάζει. Λένε περίεργες ιστορίες. Για μια γυναίκα που σκότωνε όποιον την απέρριπτε, τον έτρωγε και έθαβε τα κόκαλά του εκεί.

Το μυαλό είναι περίεργη κατασκευή. Ξέρετε τι μ’ αρέσει να λέω; Όταν το μυαλό αδυνατεί, επιστρέφουμε. Στα ένστικτά μας, στις εδραιωμένες αναμνήσεις μας. Στις αταξίες που κάναμε, παιδιά. Στον κανίβαλο εαυτό μας.

Σήμερα πήρε πάλι ο Γκάι τηλέφωνο. Επιμένει να βρεθούμε. Αυτή τη φορά δέχτηκα, παρόλο που τού κρατάω μούτρα. Άλλωστε ο Γκάι ήταν πάντα πολύ τού γούστου μου. Θα πάω όμως ένα τρεξιματάκι πρώτα. Να με δει φρέσκια και ανανεωμένη.

---------
YΓ. Η φωτογραφία είναι από την ταινία Night of the hunter.
ΥΓ2. Υπό τούς ήχους τού Tom Violence των Sonic Youth. Ένα πραγματικά τρομακτικό κομμάτι, από το 1986 και το αγαπημένο μου άλμπουμ EVOL.

Πυρωμένα σίδερα

2012-01-06T13:54:00.011+02:00

(Αυτή είναι μια απλή ιστορία για μια γυναίκα που φλερτάραμε και δε γίναμε εραστές.)

Είχα εντυπωσιαστεί από τις ομοιότητες που είχαμε. Από πολύ νωρίς, την είδα σαν πιθανή αδερφή ψυχή, μια φυσική συνοδοιπόρο που θα ήθελα να μείνει στη ζωή μου σαν άνθρωπος, ανεξάρτητα από άλλες εξελίξεις.

Έκανα έτσι κάτι που δεν κάνω παρά σπάνια: παρόλο που μού άρεσε ιδιαίτερα σαν γυναίκα, απευθύνθηκα πρωταρχικά στον άνθρωπο μέσα της. Στόχος μου ήταν να αποκτήσουμε ένα είδος σπάνιας επικοινωνίας μεταξύ μας, και για τα υπόλοιπα βλέπαμε (αν και, για να είμαι ειλικρινής, το να καταλήξουμε εραστές ήταν το μόνο λογικό σενάριο που έβλεπα μακροπρόθεσμα). Παρόλο που τις ομοιότητές μας τις εντόπισε κι εκείνη, περιέργως με αντιμετώπισε σαν άλλον έναν γκόμενο.

Δεν κράτησα πόζα απέναντί της, εκείνη δεν εγκατέλειψε ποτέ τη δική της. Γνωρίζω βέβαια πια στην ηλικία μου ότι οι γυναίκες γοητεύονται από το μυστήριο στον άνδρα και το παιχνιδιάρικο φλερτ. Επέλεξα να ξεχάσω τη γνώση μου αυτή στη συγκεκριμένη περίπτωση, να κάνω σαν να λέμε μια εξαίρεση, το αποτέλεσμα όμως δε με δικαίωσε. Γρήγορα αδιαφόρησε.

Σκέφτηκα ότι ίσως δεν ήταν αρκετά ώριμη. Ή, για να το θέσω λιγότερο επικριτικά, ότι ήταν σε τελείως διαφορετική φάση. Δε θα μάθω.

Δεν ήταν η πρώτη φορά που εγκατέλειπα την πόζα μου απέναντι σε μια γυναίκα. Το έχω επιχειρήσει άλλες δυο φορές και τα αποτελέσματα ήταν παρόμοια. Κάθε φορά λέω ότι δε θα το ξανακάνω, γιατί χάνω και τα σίγουρα. Αλλά μετά ξαναγνωρίζω γυναίκες που με εμπνέουν να κάνω ακριβώς αυτό.

Όχι πολύ συχνά. Eυτυχώς! Γιατί, όπως είναι φυσικό, η πόζα που κρατώ είναι σημαντικά πιο ελκυστική από το είναι μου. Ποιός είναι ο ανώριμος τώρα;

Ίσως την επόμενη φορά.

-------------
ΥΓ. Αυτόν τον καιρό έχω κολλήσει πολύ άσχημα με το Cowgirl in the sand των Neil Young with Crazy Horse, από τα 1969. Ένα κομμάτι που μού αρέσει να ερμηνεύω σαν "γυναίκα στο χρόνο". Ο Flea το αντέγραψε ξεδιάντροπα στο Californication των RHCP, ο Μάλαμας το αγάπησε στο Τίποτα Δε Χάθηκε.

ΥΓ2. Photo by George Swain.

Κουταβάκια

2011-09-29T18:38:00.002+03:00

Στην Ελλάδα τής κρίσης. Βλέπω γύρω μου πολλούς ανθρώπους που το παίζουν θύματα.

Στην κουλτούρα μας. Εκθειάζουμε τους αδυνάτους. Και όταν η κατάσταση γίνεται δύσκολη, σηκώνουμε την ταμπέλα που γράφει «δεν μπορούσα, δεν είχα καταλάβει, δεν ήξερα». Προσπαθούμε να εισχωρήσουμε στο κλαμπ των αδυνάτων, των χαζών, των ανήξερων. Όπου οι αμαρτίες διαγράφονται.

Η εύκολη λύση. Ενός λαού κακής ποιότητας. Η μόνη λύση. Ενός λαού χαμηλών δυνατοτήτων. Αλλά οι φίλοι μου δεν είστε εσείς.

Όχι. Εδώ διαμένει βασιλιάς. Βαράτε όσο θέλετε. Σας έχω.

-----
YΓ1. Photo από εδώ.
ΥΓ2. Ακούγοντας τους φοβερούς και τρομερούς Εν Πλω. Παγωμένο.

Ιόλαος και Πρωτεσίλαος

2011-09-21T02:47:00.015+03:00

«Τους νεκρούς τούς αντιμετωπίζουμε ή σαν απόβλητα ή σαν σύμβολα. Η ασέβεια απέναντι στη χαμένη ατομικότητά τους είναι ίδια.»
Μίλαν Κούντερα (βλ. ΥΓ1)

1

Όταν τα καράβια των Αχαιών πρωτοέφτασαν στην Τροία, υπήρχε ένα σοβαρό πρόβλημα που έπρεπε να λυθεί πριν αρχίσει ο πόλεμος. Οι Δελφοί είχαν δώσει χρησμό ότι ο πρώτος που θα πατούσε στο έδαφος θα ήταν και ο πρώτος που θα σκοτωνόταν από την πλευρά αυτή. Έτσι, οι άνδρες στέκονταν στην άκρη των καραβιών σφυρίζοντας αδιάφορα, κρατώντας από κάπου ο καθένας για να μη δεχθούν καμιά σπρωξιά. Είχαν καταφτάσει σε έναν πόλεμο κερδισμένο, και δεν μπορούσαν να τον ξεκινήσουν.

Ο Οδυσσέας, που βιαζόταν να γυρίσει στην Ιθάκη γιατί είχε αφήσει το κοτόπουλο στο φούρνο, βρήκε τρόπο να δώσει τέλος στη γελοία αναμονή. Πέταξε την ασπίδα του στο έδαφος και πήδηξε πάνω της. Ξεχύθηκαν τότε οι υπόλοιποι, με πρώτο τον Ιόλαο που προχώρησε σφάζοντας δεξιά και αριστερά, μέχρι που έπεσε και ο ίδιος από το χέρι τού Έκτορα. Καθώς ο Ιόλαος ήταν ο άνθρωπος του χρησμού, ήταν δηλαδή ο πρώτος, μνημονεύεται έκτοτε με το όνομα Πρωτεσίλαος.

Ο Πρωτεσίλαος αντιμετωπίζεται σαν σύμβολο, τι συμβαίνει όμως με τον Ιόλαο; Πρόκειται για το ίδιο άτομο; Ποιός έσφαξε τους τέσσερις Τρώες, ο ένας ή ο άλλος; Ποιός πέθανε και πότε γεννήθηκε;

Παρόλες τις διακηρύξεις τού Κούντερα, μήπως να ισχυριστούμε πως ο Ιόλαος διατήρησε την ατομικότητά του στο πρωταρχικό του όνομα; Ίσως οι θεοί τον λυπήθηκαν και τον προστάτεψαν από το συμβολισμό που βάρυνε τελικά το όνομα Πρωτεσίλαος. Έτσι όμως, ο Ιόλαος γίνεται το σύμβολο της ατομικότητας που δε χάθηκε.

2

Η Μία σηκώθηκε από το κρεβάτι. Γυμνή όπως ήταν, ακούμπησε τα χέρια κάτω και σήκωσε τα πόδια της ψηλά. Όποτε πήγαινε να γείρει, έσπρωχνε ελαφρά τον τοίχο με τα δάχτυλα του ποδιού και επέστρεφε στην κατακόρυφο.

Θαύμαζα τις τέλειες γραμμές της, αποτέλεσμα καθημερινής γυμναστικής εδώ και χρόνια. Δέσποζε ο απαράμιλλος πισινός της, ένα σχέδιο ικανό να στείλει τον πιο ανίκανο πρωτόπλαστο στο διάολο.

Η Μία ήταν late bloomer, άρχισε να ομορφαίνει μετά την εφηβεία της. Έβγαινα τότε με μια καλοπροσεγμένη χαζοξανθιά και η Μία διαμαρτυρήθηκε. Της εξήγησα πως ο κόπος πρέπει να ανταμείβεται, έστω κι αν περιλάμβανε απλώς αερόμπικ και κομμωτήρια. Τότε ήταν που άρχισε να γυμνάζεται μανιωδώς και να σουλουπώνεται γενικώς.

Λοιπόν, τι έλεγα; Α ναι, ο πισινός τής Μίας ήταν που λέτε άψογος. Μάλλον αυτό ήταν το πρόβλημα, κι ήταν αυτή ανασφαλής κι ήμουν εγώ απόμακρος. Διότι, ας αναλογιστούμε: Ήταν αυτός πραγματικά ο πισινός τής Μίας ή μια ιδέα από τα βάθη τού εγκεφάλου μας;

Όχι, κυρίες και κύριοι, αυτός δεν ήταν πισινός. Ήταν ένα σύμβολο. Η Μία είχε κερδίσει τον απέραντο θαυμασμό των ανδρών μέσω απομιοποίησης. Μαχόταν έναν πόλεμο κερδισμένο, χάνοντας στην πορεία τον εαυτό της.

3

Στεκόμαστε στην άκρη τού καραβιού και περιμένουμε κάποιον να πάρει την πρωτοβουλία. Απέναντι οι Τρώες, μας κάνουν χειρονομίες και άλλα διεγερτικά. Μόλις ο Οδυσσέας προσγειώνεται στην ασπίδα του, η Μία κρεμιέται πάνω μου, με παρασύρει έκπληκτο στο έδαφος.

Σηκωνόμαστε και ορμάμε. Ίσως όποιος πολεμούσε καλύτερα να έπεφτε δεύτερος Κομμάτια σάρκας κόβονται Πετούν στον αέρα Δικά μας δικά τους Υγρά βρίσκουν διέξοδο Πιτσιλούν τα μούτρα μας Ο Έκτορας στο βάθος Έχει το σπαθί καρφωμένο κάτω Χαϊδεύει τη λαβή με τα ακροδάχτυλα Ορμάμε καταπάνω του με λύσσα.

Λύσσα! Ούτε που κατάλαβα ποιός έπεσε πρώτος.

4

Ανοίγω τα μάτια μου με δυσκολία. Κοιτώ τριγύρω, πολεμικό τοπίο. Δίπλα μου η Μία, μόλις σηκωνόταν. Πιάνω τσιγάρο.

Πάει κοντά στον τοίχο, έτοιμη για κατακόρυφο. Ξεκινάς να καταφέρεις κάτι και ούτε που ξέρεις ποιός θα είσαι στο τέλος. Θέλω να βλέπω τον πισινό σου, της λέω. Χαμογελά, αλλάζει τοίχο.

-------
ΥΓ1. Μίλαν Κούντερα, Προδομένες Διαθήκες (1993), 4η Εκδ. Εστίας (2003) σελ. 305, μετάφρ. Γιάννης Η. Χάρης. Μονοτονικό, δικό μου.
ΥΓ2. Φωτογραφία από thatguywiththeglasses.com.
ΥΓ3. Υπό τούς ήχους τού Cool your boots των Ride. Ονειρικό shoegazing. Πιο ονειρικό και πεθαίνεις. Ή γεννιέσαι, τι να πω.

Τρέξιμο: Darwin's Awards

2011-08-27T17:36:00.018+03:00

Θυμάμαι κάποτε που είχα πάει για τρέξιμο μέσα στην άγρια νύχτα, στη Γυμναστική Ακαδημία τής Δάφνης. Τα κυρίως φώτα τής Ακαδημίας είχαν κλείσει ήδη από τις δωδεκάμισι, και έκανα γύρους στον άδειο στίβο παρέα με τα γύρω δένδρα, τον άνεμο και το όμορφο φεγγάρι.

Όταν το σώμα σου είναι σε καλή κατάσταση, ένα τρεξιματάκι μπορεί να σού χαρίσει αμύθητους θησαυρούς. Μετά τούς πρώτους δύσκολους γύρους, ο εγκέφαλος αρχίζει να γεμίζει με ενδορφίνες, και μπορείς να δεις την όλη σου ύπαρξη με άλλα μάτια. Δύο μάτια σίγουρα αισιόδοξα. Που σε διαβεβαιώνουν ότι δε σού λείπει τίποτα και η ζωή είναι υπέροχη. Ακριβώς όπως νιώθεις, ας πούμε, όταν βουτάς στα Φαλάσαρνα.

Έχοντας συμπληρώσει τα 6 μου χιλιόμετρα, ετοιμάστηκα να αποχωρήσω. Η μόνη δυνατή διέξοδος τέτοιες ώρες ήταν ένα άνοιγμα στα κάγκελα της περίφραξης. Πλησίασα και τότε τον είδα. Ένας άνδρας χονδρός και αξύριστος, ανεβασμένος στο δένδρο ακριβώς δίπλα στην έξοδο, έκοβε κλαδιά με ένα πριόνι.

Νύχτα. Ερημιά. Αέρας. Μία έξοδος. Αξύριστος άνδρας με πριόνι.

Γενικά, δεν είμαι δειλός:

Έχω περπατήσει μόνος μου νύχτα στο Λος Άντζελες.
Έχω πανηγυρίσει καλάθι τού Ντομινίκ Ουίλκινς μέσα στη Θύρα 7.
Έχω πάει στο σπίτι μαύρου γκέι μασσέρ για να δούμε κασσέτες τού Μπένυ Χιλλ.

Αλλά είπα να κάνω μερικούς γύρους ακόμη.

-----------
Δεν είναι καλή στιγμή αυτή να μού κόβεις το δρόμο με το πριόνι σου, φίλε. Δεν το βλέπεις ότι την έχω καταβρεί με το τρέξιμο; Είναι σαν να μπαίνει στο δωμάτιο ο άνδρας τής ερωμένης σου τη στιγμή τής συνεύρεσης. Δεν είσαι σε φάση για τέτοια.

----------
Έτρεχα, φυσούσα και ξεφυσούσα, αλλά ο αξύριστος άνδρας με το πριόνι δεν έλεγε να φύγει από τη θέση του. Καθόταν πάντα στο κλαδί του και κουτσούρευε το δένδρο του. Πού και πού, κοιτούσε προς το μέρος μου. Ναι, κοίτα να δεις αν είμαι όμορφος, καριόλη!

Σκεφτόμουν τα βραβεία Darwin (Darwin’s Awards). Απονέμονται σε όποιον πεθαίνει μετά από δικό του, ιδιαίτερα ηλίθιο, σφάλμα, γλιτώνοντας έτσι τούς εξελικτικούς ορίζοντες της ανθρωπότητας από τη βλακεία του. Όπως είχαν κάνει εκείνοι οι παλαιστίνιοι τρομοκράτες, που ρύθμισαν τις βόμβες τους σε λανθασμένη ζώνη ώρας, και έγιναν κομμάτια μόνοι τους.

Κάποτε πίστευα ότι θα κερδίσω κι εγώ ένα τέτοιο αξιοζήλευτο βραβείο, καίγοντας τον εαυτό μου καθώς θα μ' έπαιρνε ο ύπνος με αναμμένο τσιγάρο. Είναι πολύ περίεργο: υποθέτεις ότι θα ξυπνήσεις μόλις αρχίσεις να καίγεσαι, αλλά δεν ξυπνάς. Βουλιάζεις σε βαθύτερο ύπνο.

Την πρώτη φορά με έσωσαν δυο φίλοι (με ξύπνησαν κοπανώντας το αρπαγμένο καβάλο τού παντελονιού μου), τη δεύτερη με έσωσε η πυροσβεστική τού Λος Άντζελες (Good morning, Sir! There’s nothing to worry about, the fire is under control. Ε?! Ποιός ήρθε, τι έγινε?). Αργότερα βέβαια έμαθα ότι βραβείο Darwin δε δίνεται σε όποιον αποκοιμιέται με αναμμένο τσιγάρο. Για το λόγο ότι, σχεδόν όλοι καπνίζουν ξαπλωμένοι, αλλά παρόλα αυτά το ανθρώπινο γονίδιο δε λέει να καθαρίσει από αυτήν τη βλακεία.

Τώρα όμως είχα την ευκαιρία μου. Θα μπορούσα να σκοτωθώ μετά βραβείου, πλησιάζοντας συνειδητά έναν άγνωστο με πριόνι μες στην ερημιά.

------------------
Πρέπει να πλησίαζα τα δεκατέσσερα χιλιόμετρα τρεξίματος. Οι ενδορφίνες είχαν κατακλύσει πια τον εγκέφαλο μου, τα μυαλά μου κολυμπούσαν σε μια θάλασσα από μαστούρα, και ο αξύριστος άνδρας με το πριόνι άρχισε να μού φαίνεται μέχρι και συμπαθής. Ποιός ξέρει τι δράμα μπορεί να περνούσε κι αυτός.

Σκέφτηκα να τού ζητήσω ευγενικά να απομακρυνθεί από εκεί για να φύγω. Θα το έκανα με συναρπαστική και ψαρωτική φωνή, με τη φωνή ας πούμε τού Ανδρέα Παπανδρέου όταν έλεγε «Ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει δεξιά». Στάθηκα λοιπόν σε μια ασφαλή απόσταση και τού φώναξα.

«Συγγνώμη…ουφ…εεε…μήπως…εεε…θα μπορούσατε…ωχ…να απομακρυνθείτε…για λίγο;»

Ο αέρας φυσούσε από αυτόν προς εμένα και η φωνή μου δεν έβγαινε επιβλητική όπως θα ήθελα. Μάλλον δε με άκουγε. Συνέχισα.

«Λέω…να… μήπως θα μπορούσατε να… φύγετε να περάσω;»

Μόνο αέρας φυσούσε στα αφτιά μου.

«Ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει δεξιά!»

Τίποτα.

----------------
Τα είχα μισοχαμένα, ο υπερ-οξυγονωμένος εγκέφαλός μου δε σκεφτόταν καθαρά, αλλά ήμουν αρκετά κοντά στην έξοδο. Η έξοδος με καλούσε.

Προχώρησα με βήμα σταθερό και περήφανο. Προχώρησα αγέρωχα. Προχώρησα με βηματισμό στρατιώτη, καθώς μπαίνει στις βάρκες πριν την απόβαση στη Νορμανδία. Οι στρατηγοί σου σε στέλνουν ίσια στο θάνατο, αλλά το σημαντικό είναι να διατηρείς το ρυθμό σου και το σχηματισμό.

Ένα κλαδί έπεσε δίπλα μου καθώς έπιανα τα κάγκελα για να περάσω από το άνοιγμα.

----------------
ΥΓ1. Η εικόνα είναι από την ταινία Texas Chainsaw Massacre, μέσω google pics.
YΓ2. Υπό τούς ήχους τού Death Valley 69 των Sonic Youth (feat. Lydia Lunch). Γειτονικό, εξαιρετικό blog έχει γεμίσει τον τόπο με τις μετριότερες δουλειές τού πρωτοποριακού αυτού συγκροτήματος, και ήρθε η ώρα να διορθώσουμε το σφάλμα.
ΥΓ3. Για τα Darwin's Awards, εδώ.

Όμορφα κορίτσια, ωραία κορίτσια

2011-08-13T10:45:00.024+03:00

Τα όμορφα κορίτσια στέκονται στη μέση τού παραθαλάσσιου μπαρ. Οι κινήσεις τους είναι ήρεμες σαν κυματάκια από μακρινές καρίνες στην απανεμιά. Μπορείς έτσι να τις θαυμάζεις σαν έργο τέχνης ή φυσικό τοπίο, χωρίς να αποσπάσαι από το ανθρώπινο της στιγμής.

Τα όμορφα κορίτσια είναι ωραία κορίτσια. Σαν λωτοί στη χώρα των λωτοφάγων, η ομορφιά τους έχει κάτι το υπεράνθρωπο, αλλά δε θα αντισταθεί στους θρομβωτικούς νόμους τού σύμπαντος. Τέτοιοι καρποί δρέπονται όσο είναι φρέσκοι και ζουμεροί. Το γνωρίζουν. Ποτέ δεν είναι πολύ νωρίς να εξασφαλίσουν το μέλλον τους. Μόλις το εξασφαλίσουν, βαριούνται το παρόν τους. Το γνωρίζεις.

Τα όμορφα κορίτσια περπατούν με χάρη στην ακροθαλασσιά. Τρελαίνεσαι με την καμπύλη του πέλματός τους πάνω στη λασπωμένη άμμο, τρελαίνεσαι να τις κοιτάς με φόντο τη θάλασσα και τις βραχονησίδες. Το μυαλό σου φεύγει όπως ο ιδρώτας στο απαλό αεράκι. Πού πάει; Κοιτά το Σούνιο από τα βράχια, μήνα Αύγουστο. Το έχεις κάνει αυτό ποτέ; Ο καυτός ήλιος λαμπυρίζει πάνω στη θαλασσινή επιφάνεια και προκαλεί το δέος. Θέλεις να ορμήσεις μέσα για να έρθεις σε επαφή με το θείο, δεν κρατιέσαι.

Τα όμορφα κορίτσια είναι θλιμμένα κορίτσια. Φύλακες στα κάλλη τους το κατακαλόκαιρο, γυμνοί επενδυτές πριν έρθει το φθινόπωρο. Θολωμένες όπως όλοι μας όσον αφορά στη σωστή εξαργύρωση των νιάτων. Μάτια υγρά και απλανή, λες και μπήκε ο γυιός τους στ’ αεροπλάνο για τα ξένα.

Τα όμορφα κορίτσια γυρνούν με παρέα στο δωμάτιο το βράδυ. Αν είσαι ακόμη αμάθητος, φοβάσαι μην το άγγιγμά σου χαλάσει την ομορφιά τους. Αυτές θα δέσουν τα πόδια γύρω σου και θα τραβούν απελπισμένα, σαν ιππείς που κοπανάνε τ’ άλογο για να μην τερματίσουν δεύτεροι. Αν είσαι μαθημένος, ξέρεις ότι ο σίγουρος δρόμος για να τις βυθίσεις στο παρόν είναι στα σύνορα του πόνου.

Τα όμορφα κορίτσια σε κοιτούν από το παράθυρο καθώς φεύγεις το πρωί. Διαλέγεις το δρόμο σου στην τύχη, σαν φιλάνθρωπος που αφήνει την περιουσία του να λεηλατηθεί από τούς φτωχούς. Γιατί τα όμορφα κορίτσια είναι ωραία κορίτσια. Και το ωραίο είναι σαν ρόδο*. Ζει όσο τα ρόδα. Μιαν αυγή.

-------------
ΥΓ1. Οι τρεις τελευταίες περίοδοι είναι από στίχους τού Φρανσουά Μαλέρμπ, από όπου έχει πάρει και το παρόν blog το όνομά του:
Ήτανε ρόδο κι έζησε
όσο τα ρόδα, μιαν αυγή.

ΥΓ2. Υπό τούς ήχους τού
Versus των Ez3kiel vs Hint.

Η μεγάλη κρίση- Νεάντερταλ

2011-07-20T15:47:00.025+03:00

Μια από τις χειρότερες συνέπειες της οικονομικής κρίσης για εμένα, είναι ότι με έχει αναγκάσει να αλληλεπιδρώ συνειδητά με το ανθρώπινο περιβάλλον σε μεγαλύτερο βαθμό από ό,τι θα μ’ άρεσε. Έτσι, στον ελεύθερό μου χρόνο αναγκάζομαι να εγκαταλείπω τα πραγματικά ενδιαφέροντα χόμπι μου και να ασχολούμαι με σαχλαμάρες. Πιάνω με την άκρη τού ματιού μου γυναίκες να προσπαθούν να κατεβάσουν το ντεκολτέ και με τα δυο τους χέρια –τι είναι αυτό, νέο κόλπο ή αγνή απόγνωση; Σόρρυ, κούκλες, ξανακοιτάζουμε το μπούστο σας άλλη φορά, τώρα έχουμε δουλειές.

Γιατί, ας μην κοροϊδεύω κανέναν: όσον αφορά στην ανθρωπότητα, έχω δύο επιλογές: ή την παίρνω στην πλάκα και διασκεδάζω μαζί της ή την παίρνω στα σοβαρά και με σπρώχνει προς την ψυχολογική συντριβή. Και σε περιόδους κρίσης αναγκαστικά την παίρνω στα σοβαρά, αφού είναι απολύτως απαραίτητο να βρω τη θέση μου στα πλαίσια των νέων δομών οργάνωσης.

Πετάξτε τα σκουπίδια

"Πρέπει να βρω δεύτερη πιστωτική κάρτα."
Οι Νεάντερταλ είχαν πολύ προηγμένη σκέψη σε σχέση με εμάς. Ξέρανε ότι για να φάνε πρέπει να βγουν έξω να κυνηγήσουν κανένα μαμούθ. Τώρα πια, έχουμε ένα τρομερά περίπλοκο οικονομικό σύστημα που κανείς δεν μπορεί να εξηγήσει πώς ακριβώς λειτουργεί και γιατί λειτουργεί έτσι αντί να λειτουργεί αλλιώς.

Έχω κοπιάσει πολύ πάνω στο θέμα τώρα τελευταία και καταλαβαίνω περισσότερα από ό,τι πριν. Ίσως όχι αρκετά. Αλλά αυτό που καταλαβαίνω σίγουρα είναι ότι στα πλαίσια ενός τέτοιου αυθαίρετου και περίπλοκου συστήματος, η μόνη σωτηρία για το λογικό άνθρωπο είναι να επιστρέφει σε βασικές έννοιες.

Δεν ξέρω πού ακριβώς χάθηκε το νήμα. Δεν ξέρω πότε οι άνθρωποι έχασαν τη συνειδητή επαφή τους με την έννοια της χρησιμότητας και προτίμησαν να εκβιάζουν (σηκώνοντας περήφανα τη γροθιά, αντί να κρύβουν τα πρόσωπά τους από ντροπή) ή να ζητιανεύουν (δηλώνοντας με αυτοπεποίθηση ότι πρέπει να έχουμε στο επίκεντρο τον άνθρωπο). Ξέρω όμως ότι έχουν αντικαταστήσει το κυνήγι τού μαμούθ με υπογραφές χαρτιών.

Ας είναι, ανθρωπότητα. «Ό,τι πετάς εσύ, εγώ θα σκύβω και θα το μαζεύω. Κάποια μέρα ίσως σου λείψει κάτι και το αναζητήσεις. Ό,τι σου λείψει εγώ θα το έχω.» Κι όταν οι υπόλοιποι θα είστε άχρηστοι και με τη βούλα, εγώ θα εξακολουθώ να είμαι χρήσιμος.

Ανάψτε τα φώτα

"...έχω ρίξει έναν και έχω φάει πέντε!"
Έχει γίνει πολύς λόγος τώρα τελευταία για τον αριθμό των δημοσίων υπαλλήλων στην Ελλάδα. Το να συγκρίνουμε τη χώρα μας με πιο προηγμένες χώρες είναι φαινομενικά μια λογική κίνηση. Όμως, το σφάλμα είναι πιο βασικό και ούτε οι πιο προηγμένες χώρες το αντιμετωπίζουν με κάποια αξιοπρέπεια.

Ας κάνουμε το εξής νοητικό πείραμα: Ας υποθέσουμε ότι είστε ναυαγοί σε ένα απομονωμένο νησί, με καμιά ελπίδα να σάς ξαναβρεί ο πολιτισμός. Έχετε μαζί σας άλλα 99 άτομα τής αρεσκείας σας, διαλέξτε όποιον θέλετε. Φυσικά, ένα από τα πρώτα πράγματα που θα κάνετε είναι να οργανωθείτε για να καλύψετε τις ανάγκες σας όσο καλύτερα μπορείτε.

Ας σκεφτούμε λίγο το προαναφερόμενο νησί. Τι σημαίνει, ας πούμε, ότι 20% τού πληθυσμού ορίζονται ως δημόσιοι υπάλληλοι; Σκεπτόμενοι καλοπροαίρετα, σημαίνει ότι οι 80 κάνουν «πραγματική» δουλειά και οι υπόλοιποι 20 τούς οργανώνουν ή τούς βοηθούν να οργανωθούν ώστε να γίνεται η δουλειά πιο αποτελεσματικά.

Μπορούμε να εξάγουμε άμεσα δύο συμπεράσματα. Πρώτον, ότι κάθε «πραγματικά» εργαζόμενος θα πρέπει να καλύψει με τη δουλειά του τις ανάγκες 1.25 ανθρώπων έτσι, ώστε οι 80 πραγματικά εργαζόμενοι να καλύπτουν τις ανάγκες 100 ανθρώπων. Δεύτερον, ότι οι 20 δημόσιοι υπάλληλοι έχουν χρησιμότητα μόνο αν στην περίπτωση που απουσίαζαν η τελική παραγόμενη αξία θα ήταν πάνω από 20% μικρότερη.

Τα παραπάνω είναι σχετικά προφανή στην περίπτωση του νησιού. Για κάποιο λόγο όμως, η κοινωνία μας δε σκέφτεται με αυτόν τον τρόπο. Ξαφνικά, επινοήσαμε έννοιες όπως το «δικαίωμα στη δουλειά», το οποίο πρέπει να είναι ό,τι πιο σουρεαλιστικό έχει κληθεί ο εγκέφαλός μου να αντιμετωπίσει στη μικρή αλλά περιεκτική ζωή του.

Αυτή τη φορά όμως, δεν υπάρχει χαμένο νήμα. Υπάρχει νήμα με συνεπή συνέχεια: διότι τα δημοκρατικά κράτη και η οργάνωσή τους δεν είναι εκεί για να μάς βοηθήσουν να οργανωθούμε με καλή προαίρεση. Είναι εκεί ως συνέχεια των αυτοκρατοριών, είναι οι απόγονοι των alpha male ορακουτάγκων. Ορίζουν σχέσεις εξουσίας.

Κάποια από αυτά σάς είναι ίσως λίγο-πολύ γνωστά. Αλλά τότε, ας παραδεχτούμε ότι στο δημόσιο διάλογο μιλάμε χωρίς να λέμε τίποτα. Αναλύουμε το παιχνίδι, λογοκρίνοντας τους κανόνες του.

Μπροστά στο νόμο

"In the name of the law..."
Έχουμε νόμους. Κι άλλους νόμους. Κι άλλους νόμους. Ασφαλιστικές δικλίδες για τούς νόμους που ερμηνεύουν τούς νόμους που πηγάζουν από τούς νόμους. Γίνεται του νόμου το κάγκελο. Έχουμε τόσους νόμους, που δε σού φτάνει μια ζωή να τούς περάσεις μια γρήγορη ανάγνωση. Και τελικά, δεν μπορούμε προστατεύσουμε τους εαυτούς μας ούτε από τις πιο ξεδιάντροπες απάτες. Και τελικά, μην αμφιβάλλετε ότι θα καταλήξουμε με τον επινοητή τού νόμου περί ευθύνης υπουργών σαν Γ’ Αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης και Υπουργό Οικονομικών.

Μέχρι να καταργήσουμε τους περισσότερους νόμους και μείνουμε με μερικές δεκάδες που… α) θα βγάζουν νόημα στους πολίτες, β) θα μπορεί ο καθένας εύκολα να τούς γνωρίζει, …θα μού επιτρέψετε να θεωρώ τούς νομικούς ως συμμορία αρπαχτικών, που έχει ως βασικό στόχο να μάς τρώει τις σάρκες.

Επίλογος

Αυτά, μωρό μου. Ήθελα να σού γράψω ερωτικό γράμμα σήμερα, αλλά παρασύρθηκα από τις σκοτούρες μου. Σου υπόσχομαι, όμως: την επόμενη φορά, θα έχεις Νεάντερταλ στο κρεβάτι σου.

-------
ΥΓ. Υπό τούς ήχους τού Γιουσουρούμ τού Νικόλα Άσιμου. Εδώ, στην πιο συναρπαστική εκτέλεση που έχω ακούσει.
YΓ2. Οι δύο πρώτες φωτογραφίες είναι από τη Wikipedia. Η τρίτη από τα google pics.

Πορεία 15/12/2010

2010-12-16T22:30:00.010+02:00

Κάπου έχει χαθεί ο στόχος.

'Οταν εκτελείς το φάουλ...

...o σκοπός δεν είναι να κτυπήσεις το τοίχος.

Είδαμε και κάτι θείους να κατεβαίνουν από τα αριστερά, καθώς το δεξί άκρο τής άμυνας έβοσκε αλλού.

Αλλά το γκολ ήταν offside.

Πού είναι η μπάλα, οέο;

-----------------------------
ΥΓ. Φωτογραφίες 3 & 5 από telegraph.co.uk.
ΥΓ2. Σε περίπτωση που το βίντεο των Monty Python δεν παίζει:
http://www.youtube.com/watch?v=ur5fGSBsfq8

Ενημέρωση για πλαστοπροσωπία μου

2010-11-21T12:42:00.004+02:00

Κυκλοφορεί internetικά ένας άνθρωπος που υποκρίνεται ότι είμαι εγώ και έχει αρχίσει να ενοχλεί τούς γνωστούς μου για να με μπλέξει ή να αμαυρίσει το όνομά μου.

Προς το παρόν το κάνει με το πραγματικό μου όνομα (το οποίο δεν έχω αναφέρει ποτέ στο blog, αλλά πολλοί που με διαβάζετε το γνωρίζετε). Δεν αποκλείεται να το κάνει κάποια στιγμή και για την bloggerική μου ταυτότητα.

Για αυτό, λοιπόν, ενημερώνω όλους ότι ενεργό λογαριασμό facebook δεν έχω ούτε προτίθεμαι να αποκτήσω σύντομα. Οπότε αν λάβετε αίτηση φιλίας από "εμένα", δεν είμαι εγώ.

Επίσης, αν λάβετε κανένα περίεργο μήνυμα όπου ο αποστολέας υποτίθεται ότι είμαι εγώ, διπλοτσεκάρετε την ηλεκτρονική διεύθυνση για να βεβαιωθείτε ότι πράγματι είναι η δική μου και όχι "κάτι σαν τη δική μου".

Παρακαλώ για την κατανόησή σας μέχρι να λυθεί το θέμα. Όποιος θέλει να επικοινωνήσει για το θέμα, μπορεί να βρει το email μου στο προφίλ μου.

Κουφάλες, μελλοντικοί αθάνατοι

2010-08-31T16:20:00.005+03:00

Δεν ξέρω αν το πήρατε είδηση. Δεν τρέχει και τίποτα: υπάρχει μια μέδουσα που είναι αθάνατη.

Κυρίες και κύριοι, υποδεχτείτε την Turritopsis Νutricula.
Σε κάποια φάση τού βιολογικού της κύκλου η μέδουσα αυτή αναγεννιέται, και ο κύκλος επιτέλους δικαιώνει το όνομά του: συνεχίζει από εκεί που άρχισε.

Με άλλα λόγια, η Turritopsis Νutricula γεννιέται, μεγαλώνει, γερνάει, αναγεννιέται, και πάλι απ΄ την αρχή. Μπορεί όμως να σκοτωθεί ή να αρρωστήσει θανάσιμα (από άλλο αίτιο- εκτός γηρατειών). Δεν είναι, λοιπόν, ακριβώς αθάνατη, αλλά το παλεύει σχετικά αξιοπρεπώς.

Είμαι τόσο συνεπαρμένος από όλα αυτά, που μού είναι τρομερά δύσκολο να μην παρασυρθώ:

- Άραγε, όταν κατανοήσουμε επαρκώς το φαινόμενο, και με την εποχή τού DNA engineering να βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη, θα μπορέσουμε να αντιγράψουμε και να προσαρμόσουμε το μηχανισμό αθανασίας τής Turritopsis στον ανθρώπινο οργανισμό;

- Κι αν καταφέρουμε να αντιγράψουμε το μηχανισμό, τι θα χρειαστεί να θυσιάσουμε; Τα γεννητικά μας όργανα είναι το πρώτο που μού έρχεται στο μυαλό.

- Υπάρχει περίπτωση ο άνθρωπος να αποφασίσει να μη χρησιμοποιήσει αυτήν τη δυνατότητα, εάν αποδειχτεί εφικτή; H γρήγορη απάντηση είναι: Όχι. Η ιστορία δείχνει πως ό,τι τεχνολογική δυνατότητα υπήρξε ποτέ, την εκμεταλλευτήκαμε. Αργά ή γρήγορα.

- Πιθανότατα: Αργά. Θα υπάρξει καθυστέρηση μέχρι να προετοιμαστεί το κατάλληλο νομικό πλαίσιο χειρισμού (όπως άλλωστε και με την κλωνοποίηση). Αν και όταν οι άνθρωποι σταματήσουν να πεθαίνουν από γηρατειά, θα πρέπει να υπάρξουν ιδέες για τη διαχείριση του υπερπληθυσμού. Ίσως χρειαστεί να απαγορευτεί η αναπαραγωγή. Ή να επιτρέπεται μόνο για αντικατάσταση ανθρώπων που πέθαναν κατά λάθος.

- Φυσικά, όλα αυτά δε θα αφορούν εμάς. Μιλάμε για επόμενες γενιές, αρκετά μακριά στο μέλλον.

- Με άλλα λόγια: αν υπάρξει πάρτυ, δε θα είμαστε καλεσμένοι.

- Δε νιώθετε κάπως μαλάκες που θα πεθάνετε, αν υποθέσουμε ότι λίγες γενιές αργότερα οι άνθρωποι θα σταματήσουν να πεθαίνουν;

- Σκεφτείτε τον τελευταίο που θα πεθάνει από γηρατειά. Τα τελευταία του λόγια θα είναι: «Πτού!, ρε γαμώ.»

- Προσωπικά, έχω συμφιλιωθεί με την ιδέα τού θανάτου, αλλά αυτό δεν αποτελεί παρηγοριά: ο θάνατος θα συνεχίσει να υπάρχει, απλώς δε θα είναι τόσο υποχρεωτικός.

- Κουφάλες, μελλοντικοί αθάνατοι.

- Εμείς προσπαθούμε να φυλακίσουμε και να διαιωνήσουμε τα νιάτα σε φωτογραφίες, ναι, σε φωτογραφίες, διάολε, ενώ οι επόμενοι θα ζουν περιοδικές νεότητες σαν να μη συμβαίνει τίποτε. Φανταστείτε πόσο γελοίοι θα τούς φαινόμαστε.

- Φανταστείτε, επίσης, με πόσες γυναίκες θα μπορούσατε να πάτε, αν ξαναγινόσαστε νέος μερικά δισεκατομμύρια φορές. Μπορεί να το έριχνα τελικά εκείνο το ξανθό.

- Εκείνοι που κάποτε θα σκοτώνονται ενώ θα μπορούσαν να μην πεθάνουν, ίσως να νιώθουν ακόμη πιο μαλάκες από εμάς.

- Θα επιστρέψει τότε και η θανατική ποινή, ειδικά για τούς δολοφόνους. Έχετε καμιά αντίρρηση;

- Άνθρωποι αθάνατοι από γηρατειά, αλλά θνησιμαίοι από οτιδήποτε άλλο. Τους κόβω να γίνονται υποχόνδριοι.

- Σε αυτή τη φάση, τουλάχιστο, δε νιώθω υποχρεωμένος να κόψω το κάπνισμα.

- Τι νομίζετε: μοιάζει μάλλον δύσκολο ο αναγεννημένος οργανισμός να διατηρεί τις μνήμες των προηγούμενων ζωών του.

- Αλλά, έτσι που προχωρά η τεχνολογία, πιθανώς να μπορούμε να αποθηκεύουμε τις μνήμες μας σε τσιπάκια, που θα μάς εμφυτεύονται σταδιακά καθώς μεγαλώνουμε στον επόμενο κύκλο.

- Γιατί, ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας: Σκεφτείτε να είστε αγόρι 9 χρονών με αναμνήσεις από όργια με μοντέλες. Δε θα περάσετε όμορφα για κάποιο διάστημα.

- «Νίκο, είμαστε μαζί εδώ και 6’000 ζωές. Μήπως ήρθε η ώρα να δούμε τη σχέση μας πιο σοβαρά;»

- Το σίγουρο είναι πως η ιδέα τής αιώνιας επιστροφής τού Νίτσε θα αποκτήσει άλλη υπόσταση.

- Μεγάλο ποσοστό από εσάς τσαντίζεται που δε θα προλάβει την αθανασία. Κάποιοι ζηλεύετε τόσο, που αν ήταν στο χέρι σας θα απαγορεύατε την αθανασία δια παντός. «Ή και εγώ ή κανείς!». Από εδώ και στο εξής, θα σάς αποκαλώ «σοσιαλιστές».

- H δικαιολογία που θα χρησιμοποιήσετε για να καλύψετε το φασίστα μέσα σας, θα είναι αυτή: «Οι έρευνες δείχνουν ότι τα ποσοστά αυτοκτονιών μπορεί να αυξηθούν».

- Το ότι το σύμπαν αναμένεται να έχει περιορισμένο (αν και τεράστιο, για τα δικά μας μέτρα) χρόνο ζωής, είναι κι αυτό μια παρηγοριά για εσάς: μπορεί κάποιοι κάποτε να ζήσουν μέχρι το τέλος τού σύμπαντος, αλλά όχι πολύ περισσότερο.

- Σκεφτείτε τον αθάνατο εκείνον που θα γεννηθεί λίγο πριν το σύμπαν καταρρεύσει. Μάλλον θα βάλει τα κλάματα.

- Όπως και να ‘χει, ακόμη κι αν αρχικά απαγορευτεί η αθανασία, αργότερα θα νομιμοποιηθεί από εκείνους που θα μπορούν να την εκμεταλλευτούν. Η απαγόρευση θα είναι απλώς για να πεθάνουν οι προηγούμενοι χωρίς πίκρα.

- Εν τω μεταξύ, μπορεί να καταφέρουμε να αναστρέψουμε και το βιολογικό κύκλο τού σύμπαντος.

Τι απίστευτα συναρπαστικά που είναι όλα αυτά!

ΥΓ. Υπό τούς ήχους τού All over the world των Pixies.

Βαθιά ανθρώπινη στιγμή

2010-08-25T01:36:00.016+03:00

Μπορεί να έχεις κάνει παπάδες στη ζωή σου. Μπορεί να έχεις ζήσει σε διάφορα μέρη τού κόσμου, να έχεις γνωρίσει ένα σωρό ενδιαφέροντα άτομα και πολιτισμούς, να έχεις συνεργαστεί με τα ινδάλματά σου. Μπορεί να επιτυγχάνεις σταδιακά τούς στόχους σου• να είσαι δημιουργικός και να εξελίσσεσαι, αυτό που πάντα ήθελες. Ή ό,τι άλλο. Αυτά που εσύ θεωρείς παπάδες, τέλος πάντων.

Ένα ωραίο μεσημέρι, οι αποκάτω θα σού κτυπήσουν την πόρτα. Θα είναι τρεις άγνωστες γυναίκες, μια μάνα και οι δυο της κόρες. Χρειάζονται κάποιον να κατεβάσει το φωτιστικό από το ταβάνι• σκάλες, μπλεγμένα καλώδια και τέτοια. Ούτε εργαστήρια τύπου Star Trek, ούτε λαγνεία, ούτε τίποτα.

Θα ανεβείς λοιπόν στη σκάλα με τα κατσαβίδια στο χέρι. Από κάτω αυτές θα έχουν καρφώσει τα μάτια πάνω σου με ένα ύφος που δηλώνει… ποιός ξέρει άραγε τι δηλώνει. Ελπίδα; Θαυμασμό; Ανάγκη; Άγχος, μη ρίξεις το φωτιστικό και σπάσει; Κάτι από τα βάθη τής κουλτούρας μας, τέλος πάντων.

Θα κατεβείς τη σκάλα θριαμβευτής, με το κεφάλι τού ηττημένου τέρατος ανά χείρας. Ή, έστω, με το φωτιστικό και τα καλώδια.

Και δε θα θυμάσαι την τελευταία φορά που ένιωσες τόσο σπουδαίος.

ΥΓ. Δ., όπου κι αν σε οδηγήσει η νέα σου περιπέτεια, καλή τύχη. Και ευχαριστώ για τη ζάχαρη.
ΥΓ2. Ακούγοντας ανελέητα το The Great Leap Forward των Red Sparowes.
ΥΓ3. Η εικόνα είναι από την Οδύσσεια του Διαστήματος, του Στάνλεϊ Κούμπρικ.

Η αβλεψία τής Μπεττίνας Μπρεντάνο

2010-08-11T15:31:00.005+03:00

Η Μπεττίνα Μπρεντάνο προσπάθησε όλη της τη ζωή να δανειστεί λίγο από το φως τής αναμενόμενης αθανασίας τού Γκαίτε, ώστε να προωθήσει τη δική της αθανασία στη μνήμη τής ανθρωπότητας. Για μια αναλυτική παρουσίαση της ιστορίας αυτής, θα χρειαστεί να καταφύγετε στο υπέροχο μυθιστόρημα του Κούντερα «Η Αθανασία» [1]. Εδώ απλώς θα χρησιμοποιήσω ένα κομμάτι αυτής τής ιστορίας.

Η Μπεττίνα έστελνε γράμματα ερωτικά στον Γκαίτε, αλλά εκείνος απαντούσε τυπικά ή καμιά φορά και ψυχρά. Δεν είχε πολλή σημασία. Η Μπεττίνα υπολόγιζε ότι ο Γκαίτε θα πεθάνει πρώτος (είχαν μεγάλη διαφορά ηλικίας). Στη συνέχεια, θα είχε όλο το χρόνο δικό της για να διαχειριστεί την αλληλογραφία τους όπως συνέφερε τους σκοπούς της.

Το 1835, κυκλοφόρησε την αλληλογραφία της με τον Γκαίτε, αφού πρώτα τής είχε αλλάξει τα φώτα από πλευράς περιεχομένου. Ο Γκαίτε δε ζούσε πια για να υπερασπιστεί τον εαυτό του, και το ερωτικό στοιχείο πέρασε στην ανθρωπότητα ως διπλής κατεύθυνσης: η Μπεττίνα δεν μπορούσε παρά να έχει υπάρξει μια πραγματική μούσα για τον αθάνατο Γκαίτε! Αθάνατη κι αυτή! Αθάνατη!

Αν έχω κάτι καταλάβει από τις γυναίκες όσο ζω, είναι το εξής: τους είναι πολύ εύκολο να παραχαράξουν το παρελθόν. Για να το θυμούνται με έναν τρόπο που ταιριάζει με την ψυχοσύνθεσή τους. Αυτή η γυναικεία ικανότητα είναι τόσο ανεπτυγμένη δε, που είναι ικανές να σε κοιτάξουν σαν να είσαι τρελός, αν τούς θυμίσεις κάτι που έχουν διαγράψει ή αντικαταστήσει με κάτι άλλο στη μνήμη τους. Ακόμη κι αν ήταν, φαινομενικά, το πιο αθώο συμβάν. Για τον Κούντερα όμως, η Μπεττίνα δεν ανήκε σε αυτήν την κατηγορία.

Το 1929, βρέθηκε η πραγματική αλληλογραφία, πριν την όποια παραχάραξη. Η αλήθεια έλαμψε.

Γιατί όμως η Μπεττίνα δεν είχε καταστρέψει την αλληλογραφία αυτή, μετά που εξέδωσε τη δική της βολική άποψη; Σχολιάζει ο Κούντερα [2]:
«Βάλτε τον εαυτό της στη θέση της: δεν είναι εύκολο να κάψεις προσωπικά ντοκουμέντα που σού είναι αγαπητά۠۠۠• είναι σαν να ομολογείς στον εαυτό σου ότι δεν σού μένει πολύς καιρός, ότι θα πεθάνεις αύριο• έτσι, αναβάλλεις συνεχώς την πράξη τής καταστροφής, και μια μέρα είναι πολύ αργά.»

Ο Κούντερα, ως συνήθως, ακούγεται γοητευτικά πειστικός. Προσωπικά όμως, διατηρώ μια μικρή επιφύλαξη: δε θα μού έκανε εντύπωση αν η Μπεττίνα, ξαναγράφοντας εκείνα τα γράμματα, άλλαξε την ίδια της τη μνήμη. Η επαναγραφή τού παρελθόντος μπορεί να είχε τόση επιτυχία, που σύντομα ξέχασε κι η ίδια ότι η αυθεντική αλληλογραφία είχε διαφορές από την επίσημη.

Κάποια μέρα, εκεί που σκεφτόμουν την αβλεψία τής Μπεττίνας, με έλουσε κρύος ιδρώτας: όλα τα γράμματα, όλα τα emails μου, θα ήταν στη διάθεση του κάθε αδιάκριτου, αν ξαφνικά πέθαινα! Άνοιξα τον υπολογιστή μου χωρίς κέφι, και αποσυνδέθηκα από όλα τα mailboxes μου. Ποτέ πια τσεκάρισμα στο “stay logged in”.

Αναφορές
[1] Μίλαν Κούντερα, Η Αθανασία (1990), Μέρος Δεύτερο. 11η έκδ. Εστίας (2004), μετάφρ. (από τα γαλλικά) Κατερίνας Δασκαλάκη.
[2] Σελ. 94.

-----------
ΥΓ. Ακούγοντας το
Μην το ψάχνεις, δεν πειράζει τού Δήμου Μούτση.
ΥΓ2. Η εικόνα είναι από χαρτονόμισμα των 5 γερμανικών μάρκων, του 1992. Εικονίζεται η Bettina Von Arnim, το γένος Brentano.

Αυγουστιάτικο: Γελοίοι έρωτες στην άλλη πλευρά τού Ατλαντικού

2010-08-05T02:42:00.015+03:00

Καμιά φορά κάθομαι και θυμάμαι τις γυναίκες που γνώρισα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Δεν ήταν πολλές. Αλλά η διαφορετική κουλτούρα που κουβαλά ο καθένας μέσα του, η έλλειψη κοινών τόπων, δίνει σε κάποιες συναντήσεις, λίγων ωρών ή και δευτερολέπτων, μια γοητεία που λίγες συμπατριώτισσες μπορούν να σού προσφέρουν. Είναι οι καταστάσεις εξωτικές. Είναι οι στιγμές διαφορετικές.

Σάντα Μπάρμπαρα

Είμαι με φίλους στο πανεπιστήμιο του Σάντα Μπάρμπαρα για βόλτα. Να δούμε και κανένα μωρό, γιατί εκεί που σπουδάζουμε εμείς δεν. Είναι βράδυ, στεκόμαστε σε μια γωνιά και κόβουμε κίνηση. Μια φοιτητριούλα με πλησιάζει, με κοιτά ίσια στα μάτια και ζητά τσιγάρο με νάζι.

Αγχωμένος, ψάχνω με τα δυο μου χέρια τις τσέπες για το πακέτο, ενώ προσπαθώ να φτύσω το τελειωμένο μου τσιγάρο για να μπορέσω να μιλήσω. Τα χείλη μου έχουν ξεραθεί και η γόπα μένει να κρέμεται κολλημένη από μια άκρη χωρίς να πέφτει. Βγάζω το πακέτο και τής προτείνω ένα marlboro. Σοβαρεύει απότομα. Της ανάβω, κρατώντας το τσιγάρο της με τα δυο δάχτυλα του ελεύθερού μου χεριού. Είναι μια τελευταία προσπάθεια επίδειξης αρρενωπότητας μέσα στη γελοία παράστασή μου. Με φιλά στο μάγουλο.

Με τη γόπα να κρέμεται πάντα από την άκρη των χειλιών μου, την ακολουθώ με το βλέμμα καθώς φεύγει ταραγμένη.

Λος Άντζελες

Μεσημέρι στο Λος Άντζελες, τρέχω σαν τρελός δεξιά και αριστερά για να βάλω τις τελευταίες πινελιές στην εργασία μου και να την παραδώσω. Ο καθηγητής είναι μεγάλο όνομα και η πίεση με έχει κατατροπώσει ψυχολογικά. Κάθομαι σε ένα παγκάκι για να κάνω ένα τσιγάρο μήπως ηρεμήσω. Μια ξανθιά κουκλίτσα κάθεται σε ένα παγκάκι απέναντί μου, να καπνίσει και αυτή. Κάνει παιχνίδι με τα μάτια. Έχω να αγγίξω γυναίκα κανά χρόνο, έχω να μιλήσω σε συνομήλικη μερικούς μήνες. Έχω να κοιμηθώ από προχθές. Πανικοβάλλομαι. Έχω χάσει το deadline εδώ και μερικές ώρες.

Τρέμω ολόκληρος από το άβολο της στιγμής. Το καταλαβαίνει και μού κάνει νόημα με τα μάτια να χαλαρώσω και να την πλησιάσω. Παίρνω την τελευταία μου ρουφηξιά και φεύγω για να τυπώσω επιτέλους την εργασία μου.

Τη φαντάζομαι να ρωτά για εμένα και να ψάχνει το όνομά μου στον επίσημο πανεπιστημιακό σύλλογο γκέι και λεσβιών. Aλλά αποκλείεται να με σκέφτεται ακόμη, όπως τη σκέφτομαι εγώ.

Λος Άντζελες ΙΙ

Είμαστε μερικοί συμφοιτητές σε μπαρότσαρκα, έχουμε επιτέλους και μερικά κορίτσια για παρέα από άλλα τμήματα. Μια Καναδέζα μέσα στην τρελή χαρά, ανακοινώνει τα προτερήματά της: «I am GREAT at bed!». Κοιτά εμένα αλλά το λέει για πλάκα, έτσι, για να φλερτάρει γενικώς και αορίστως.

Έχω μείνει άναυδος να την κοιτώ σαν χάνος. Οι εμπειρίες μου μάλλον δε με είχαν προετοιμάσει για μια τέτοια στιγμή. Βλέποντας το παράλογο της αντίδρασης, η αυτοπεποίθησή της κάνει φτερά. Κοκκινίζει και χαζογελά αδέξια, ψάχνοντας κάπως να τα μπαλώσει. Δε βρίσκει τίποτα, η στιγμή περνά.

Νέα Υόρκη

Με έχει προσκαλέσει ένας παλιός φίλος στο σπίτι του στη Νέα Υόρκη. Μένει με τη δικιά του και την αδερφή της. Ο φίλος το είχε πει ξεκάθαρα: Έλα για επίσκεψη να βοηθήσεις την κατάσταση, γιατί η «κουνιάδα» έχει καύλες και θέλει να ξεδώσει. Η δικιά του με είχε γνωρίσει παλιότερα, οπότε φαντάζομαι ότι έχει μιλήσει κι αυτή για εμένα, έχοντας δώσει το ΟΚ.

Μετά από την απαραίτητη βόλτα, γυρνάμε σπίτι να κοιμηθούμε. Το άλλο ζευγάρι αποσύρεται, αυτή με βοηθά να στρώσω το κρεβάτι μου και εξαφανίζεται στο δωμάτιό της. Το δωμάτιο που μού έχουν ετοιμάσει είναι ακριβώς δίπλα στο δικό της, επικοινωνούν με πόρτα. Αφήνει την πόρτα ανοιχτή. Πρέπει να έκανα μισό πακέτο κοιτώντας εκείνη την πόρτα, μέχρι να με πάρει ο ύπνος.

Νέα Υόρκη ΙΙ

Είμαι με μια γνωστή μου στο υπνοδωμάτιό μου και ακούμε μουσική στον υπολογιστή. Ξέρω ότι νιώθει μόνη της, αλλά τη συμπαθώ τόσο πολύ, που διστάζω να την εκμεταλλευτώ. Είμαι, άλλωστε, ταγμένος αλλού.

Κάποια στιγμή ανοίγει ένα συρτάρι μου, λες και το ήξερε από πριν, και πιάνει ένα από τα προφυλακτικά που βρίσκει. Αρχίζει να μού το κουνάει στη μούρη.

Πανικοβάλλομαι. «Άσ’ το κάτω. Τώρα!». Το αφήνει και φεύγει για το σαλόνι. Η συζήτηση συνεχίζεται περί ανέμων και υδάτων.

Χρόνια αργότερα, θα τής στείλω μήνυμα ότι τη σκέφτομαι ακόμη. Με ευχαριστεί, αλλά έχει προχωρήσει.

Εδώ είναι Βαλκάνια

Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι μια χώρα πολύ περισσότερο απελευθερωμένη σεξουαλικά από ό,τι η Ελλαδίτσα μας. Η δράση είναι έντονη και διαρκής για αυτόν που ενδιαφέρεται. Οι άνδρες είναι μάλλον λίγο τρομαγμένοι από τις συνεχείς μηνύσεις και τα χαμένα δικαστήρια. Αλλά οι γυναίκες, οι γυναίκες είναι επιθετικές και ασταμάτητες. Θυμάμαι σε ένα μπιλιαρδάδικο έναν καλοσχηματισμένο άνδρα σκυμμένο πάνω στο τραπέζι να προετοιμάζει τη βολή του. Γυναίκες περνούσαν από πίσω με το ποτό τους και υποκρίνονταν ότι τον χούφτωναν. Έτσι, για να περνά η ώρα.

Λένε ότι όταν είσαι στο κρεβάτι με κάποιον ξένο, είναι σαν να πηγαίνεις ταξίδι στη χώρα του. Έχουν δίκιο. Κι όταν δε φτάνεις στο κρεβάτι; Τότε κολλάς τη μούρη σου στο χάρτη και ονειρεύεσαι ταξίδια που δεν έκανες.

---------
ΥΓ. Υπό τούς ήχους τού
Hey των Butthole Surfers. Συχνά σκεφτόμουν ότι ο ντράμμερ τους είναι τόσο καλός, που ακουγόταν σαν να έχει τρία χέρια. Τελικά, με τη live εμφάνιση του link, ανακάλυψα ότι οι Butthole Surfers έχουν δυο ντράμμερς που παίζουν χωρίς πόδια.

O λόγος που θα γίνει, ο λόγος που δε θα γίνει

2010-07-10T16:33:00.010+03:00

Πρό-λογος

Ζεστό βράδυ, ένας καναπές σε μια ταράτσα με θέα τον Παρθενώνα και το Λυκαβηττό. Τρία άτομα μισοξαπλωμένα πάνω στον καναπέ, άδεια μπουκάλια πεσμένα τριγύρω. Να το ξέρεις από τώρα, όταν τελειώσω αυτήν την αφήγηση, θα δεχτώ να τιμωρηθώ μόνο για αυτά που είμαι ένοχος.

Λόγος

«Πέτρο, φέρε το!». Όταν μια γυναίκα χρησιμοποιεί προστακτική, όλες οι γκρίζες αποφάσεις γίνονται εύκολες. Είναι όπως όταν η μάνα μας μάς λέει να τής κατεβάσουμε το τηγάνι από το ψηλό ντουλάπι, πρόκειται για μη-απόφαση. Ο Πέτρος πήγε να το φέρει.

Είχα πλέον την άνεση να την κοιτάξω καλύτερα, χωρίς τον κίνδυνο να με προσέξει άλλος εκτός από την ίδια. Και κάρφωσα στα λαγκάδια ανάμεσα στις τιράντες της. Υπάρχουν ναρκωτικά που σε εστιάζουν στο πνεύμα και ναρκωτικά που σε κάνουν να νιώθεις σαν σκέτη σάρκα- το καλό αλκοόλ είναι από τα δεύτερα. Όπως και το γυναικείο στήθος. Με είδε και χαμογέλασε παιδιάστικα. Ευχαριστημένη, αλλά πιθανώς ήδη γεμάτη από το έμμεσο κοπλιμέντο.

Και εγώ γεμάτος ήμουν. Ήταν η εποχή που τελειώναμε τις σπουδές μας και θα σκορπίζαμε σε τρία σημεία τού ορίζοντα. Δύση εγώ. Ανατολή ο Πέτρος, νότο η Δήμητρα. Οι δυο τους τα ‘χανε χαλάσει εδώ και κάποιους μήνες, για να τούς έρθει πιο εύκολη η ξενιτιά. Αλλά, και πάλι, το μέλλον ήταν όλο δικό τους, όλο δικό μας. Η συναρπαστική εποχή τής νεανικής άγνοιας και των άπειρων δυνατοτήτων. Και η εκπλήρωση ενός ονείρου ζωής. Έστω ξενιτεμένου. Έστω περιορισμένης. Άπειρες δυνατότητες. Εκπλήρωση ονείρου. Ναι, γεμάτος!

«Ιδού!». Μόλις ο Πέτρος γύρισε, πέρασα το χέρι μου γύρω της με άνεση. Δε γινόταν να κατηγορηθώ για τίποτα ούτε από τον εαυτό μου, πριν λίγο ήμουν σχεδόν αγκαλιά με τον Πέτρο. Η επερχόμενη ξενιτιά σού δίνει τη δικαιολογία να μοιράζεις τρυφερότητα στους ανθρώπους σου απλόχερα. Ίσως και να σ’ αναγκάζει. Άλλωστε, ήταν κι ο δικός της μπροστά. Απασχολημένος με τα χαρτάκια του και τα σακουλάκια του.

Το ανάψαμε και αρχίσαμε την περιφορά του από χέρι σε χέρι. Με δυο φίλους σ’ έναν καναπέ. Σε μια ταράτσα που κοιτάει την Αθήνα. Ζεστό σκοτάδι από τη νύχτα, οικεία φώτα από την πόλη. Αλκοόλ και νιάτα στο αίμα, ενδορφίνες και πλάνα στο κεφάλι. Αναθρώσκων καπνός να διαθλά το λιγοστό φως. Σκέτη μαγεία.

Η αγκαλιά μου με τη Δήμητρα άρχισε να σφίγγει. Λίγο-λίγο, με τη μαγεία, τον επερχόμενο αποχωρισμό και την παρουσία τού Πέτρου σαν πρόχειρες δικαιολογίες. Με το αεράκι να χαϊδεύει τον ιδρώτα μας εκεί που πριν λίγο ακουμπούσαμε. Διηγήσεις για τις ερωτικές τους επιδόσεις επισκέπτονταν το κεφάλι μου αποσπασματικά.

Γύρισα το κεφάλι μου και είδα τον Πέτρο να με κοιτάει. Ξέραμε κι οι δυο ότι τα πάντα κρέμονταν από αυτόν. Όντας εκεί, επέτρεψε όλο αυτό το μπέρδεμα. Παραμένοντας ως είχε, το εμπόδιζε να εξελιχθεί. Αν έφευγε, δε θα υπήρχε τίποτα να το σταματήσει. Η παρουσία του ήταν σαν μια πυρηνική βόμβα, υπέροχα καταστροφική, αλλά ταυτόχρονα εμπόδιζε την αιματοχυσία μεταξύ υπερδυνάμεων. Ήταν ο λόγος που το κακό θα γίνει και ο λόγος που δε θα γίνει.

Έπιασα το χέρι τής Δήμητρας και το έβαλα στα πλευρά τού Πέτρου. Αυτός έσκυψε το κεφάλι, σαν να προσπαθούσε να σκεφτεί χωρίς να τον βλέπει ο θεός. Ή σαν κρεμάμενος από σταυρό.
Παύση. Τζούρα. Παύση.
Κούνησε τα χείλη του. «Δήμητρα...». Το αίμα, έτοιμο να εκραγεί μέσα στις φλέβες μου.

Επί-λογος

Ένα περίεργο πράγμα συμβαίνει με μερικές ιστορίες. Όταν τις αφηγείσαι στον αόριστο, σου ταιριάζει ένα τέλος. Κι όταν τις αφηγείσαι σε ενεστώτα, σου ταιριάζει άλλο.

-------------
ΥΓ. Υπό τούς ήχους τού Washer των Slint.

Το δεύτερο θαυμαστικό

2010-06-27T15:54:00.005+03:00

Εδώ και καιρό έχει κηρυχθεί ο πόλεμος του θαυμαστικού. Υπάρχουμε εμείς που συνεχίζουμε να χρησιμοποιούμε σθεναρά ένα και μόνο ένα θαυμαστικό, υπάρχουν κι οι απέναντι που σπανίως χρησιμοποιούν ένα μόνο του. Ο φόβος μου είναι μήπως τα πολλά θαυμαστικά στη σειρά αποκτήσουν σφραγίδα δόκιμου τρόπου έκφρασης, αλλά τι να κάνουμε: ο δυτικός κόσμος κινείται με αδιαφορία για τούς φόβους των μειοψηφιών και το χρηστικό λεξικό τού σήμερα είναι το δόκιμο λεξικό τού αύριο.

!
Ένα θαυμαστικό, όπως το ξέραμε. Δίνει έμφαση, δηλώνει θαυμασμό, υπογραμμίζει το αναπάντεχο της πρότασης που προηγείται. Όταν είναι μόνο του, επιθυμεί να το δεχόμαστε ως αυστηρώς αρκετό.

!!!
Τρία θαυμαστικά στη σειρά. Είναι τής μόδας και δε θα αργήσουν να ζητήσουν και την επίσημη σφραγίδα τής πολιτείας. Τη γενικευμένη τους χρήση την παρατήρησα αρχικά στα μηνύματα κινητών και στο ίντερνετ, όπου για πρώτη φορά πρωταγωνιστούν οι απλοί άνθρωποι που δεν έχουν έρωτα με το γραπτό λόγο και την αυστηρότητά του. Αλλά και οι πιο επαναστάτες άνθρωποι, που ψάχνουν τρόπο να εκφράσουν αυτό που δεν εκφράζεται εύκολα, και που επιτέλους δε χρειάζονται τη συγκατάθεση κανενός λογίου για να έχουν το δικό τους βήμα γραπτής έκφρασης. Και, τέλος, εκείνοι που ψάχνουν τρόπους για να μεταφέρουν γραπτώς τον προφορικό λόγο.

!!!!!!!!!!!!!!!!!!!1111
Πολλά θαυμαστικά στη σειρά, περισσότερα από τρία και συνήθως όχι τέσσερα. Ακαθόριστου αριθμού. Δηλώνουν απεριόριστη έμφαση, έκρηξη έμφασης, οργασμό έμφασης. Συχνά, όταν προέρχονται από πληκτρολόγιο PC, συνοδεύονται από μερικούς άσους στο τέλος. Ο συγγραφέας, πάνω στον ασύλληπτο θαυμασμό του, έχασε τον έλεγχο και μαζί και το πλήκτρο shift, οπότε τύπωσε άσους αντί για θαυμαστικά. Αυτοί οι άσοι είναι κάπως σαν τα βρωμόλογα τη στιγμή τής εκσπερμάτωσης, νομιμοποιούνται ως θεμιτό χάσιμο ελέγχου.

Κατά τον Κούντερα, η έλλειψη ελέγχου αποτελεί απαίτηση του καιρού μας. Κάποτε γοητευόμαστε από το συγκρατημένο χαμόγελο της Μόνα Λίζα. Πλέον, καθώς η κοινωνία οργανώνεται και μάς περιορίζει όλο και περισσότερο, αναζητούμε την ελευθερία στην έλλειψη ελέγχου, την έκσταση στο αυτιστικό καταχτύπι τού ροκ, την οικειότητα στο ασυγκράτητο γέλιο, την ηδονή στην προσομοίωση του βιασμού μιλώντας στον εραστή μας βρώμικα.

Γιατί όμως συνήθως συναντάμε 3 θαυμαστικά κι όχι 2; Γιατί δεν περάσαμε ποτέ από την εποχή των 2 θαυμαστικών;

Ο αριθμός τρία άρχισε να με απασχολεί όταν διάβασα τη «Μεταμόρφωση» του Κάφκα, όπου φαινομενικά υπήρχε ένας συνεχές παιχνίδι με αυτόν τον αριθμό. Έχουμε ακόμη την Αγία Τριάδα (Πατήρ, Υιός, Άγιο Πνεύμα), τα τρία μετάλλια στα σπορ, τρεις νότες στη συγχορδία, καλλιτεχνικά έργα σε τριλογίες, τρία βασικά ένστικτα και πάρ’ τα τρία μου.

Για κάποιο λόγο, φαίνεται ότι, για τον ανθρώπινο εγκέφαλο, ο αριθμός τρία εκφράζει κάτι περίπλοκο που είναι όμως περήφανα ολοκληρωμένο. Αντίθετα, ο αριθμός δύο μάλλον στηρίζεται στην ένωση δυο μονάδων για να τα βγάλουν πέρα με τις δυσκολίες: εκφράζει μια αναγκαιότητα. Δικομματισμός εξουσίας για να έχουμε την ελάχιστη πρόφαση δημοκρατίας, γάμος δύο ατόμων (στο δυτικό κόσμο) για να τα βγάλουμε πέρα με τις κοινωνικές μας υποχρεώσεις, την ανατροφή των παιδιών και τα κληρονομικά. Δυο άτομα μίνιμουμ για να σταθεί μια startup company. O αριθμός δύο συμπληρώνει τις αδυναμίες τού ενός. Σαν οι κακοί θεοί να χωρίσαν τη μονάδα και τώρα ψάχνει το άλλο της μισό, όπως θα έλεγε και ο Αριστοφάνης.

Έτσι λοιπόν, το δύο εκφράζει μίζερη αναγκαιότητα, ενώ το τρία δηλώνει το περήφανο όλο. Και τα θαυμαστικά έχουν νόημα μόνο ως περήφανα, γεγονός που πάντοτε υπογραμμιζόταν από την όρθια στάση τους. Αυτή είναι η αλήθεια, κύριε Δικαστά, δεν ήθελα να τη μειώσω όταν τής είπα να φέρει και τη φίλη της.

---------------
ΥΓ. Υπό τούς ήχους τού Elephant Bones των That Handsome Devil.

Περπατώντας με παρέα

2010-06-14T10:12:00.006+03:00

Περπατώ στην άκρη τού γκρεμού και καπνίζω. Ένας λυσσασμένος σκύλος μού επιτίθεται, τρέχει καταπάνω μου. Με μια γρήγορη κίνηση τον αποφεύγω και αλλάζω χέρι στο τσιγάρο. Καθώς ο σκύλος αιωρείται πάνω από την άβυσσο, τον πιάνω απ' το κολλάρο.

Είμαι στην άκρη τού γκρεμού και ένας σκύλος κρέμεται από το τεντωμένο χέρι μου. Την πάτησα. Τώρα ή τον σώζω και ξανακινδυνεύω ή τον αφήνω να πέσει και γίνομαι φονιάς.

Περπατώ κατά μήκος τού γκρεμού, μ' ένα τσιγάρο στο ένα μου χέρι και ένα σκύλο να κρέμεται απ' τ' άλλο. Μικρά κομματάκια πέτρας ξεκολλάνε και πέφτουν στο κενό με σταθερή επιτάχυνση.

----------------------
ΥΓ. Υπό τούς ήχους τού Hairnet Paradise των CocoRosie.

Η μεγάλη κρίση- OK, now what?

2010-04-27T01:42:00.010+03:00

Η οικονομική κρίση που κτύπησε την Ελλάδα φέρει ένα μεγάλο πλεονέκτημα και ένα μεγάλο μειονέκτημα. Το πλεονέκτημα είναι ότι η οργάνωση της χώρας μακροπρόθεσμα θα εξορθολογιστεί. Δε θα αναλύσω τις συνέπειες εδώ, βαριέμαι, το κάνουν άλλοι. Το μειονέκτημα είναι ότι το μεταβατικό στάδιο θα είναι επίπονο και ακαθόριστης διάρκειας.

Αυτό το μεταβατικό στάδιο είναι που με απασχολεί εδώ.

Ως μέλος της επιστημονικής και τεχνολογικής κοινότητας της χώρας, νιώθω λίγο σαν μουνί που χτενίζεται τη στιγμή που ο κόσμος καίγεται. Η χώρα βουλιάζει, οι νέοι θα μείνουν άνεργοι, οι γέροι τους χωρίς σύνταξη για να τους στηρίξουν. Αυτό θα είναι το μεταβατικό στάδιο, τα έχουμε δει κι αλλού. Κι εγώ θα κάθομαι να μελετάω χαοτικά συστήματα υψηλής τεχνολογίας και εφαρμογές επόμενης γενιάς; Σύντομα, πολλοί συμπολίτες μου δε θα έχουν να φάνε. Μήπως αυτή τη στιγμή είμαι βάρος για τη χώρα μου;

Κάνοντας την αυτοκριτική μου, οφείλω να είμαι τίμιος ως προς τη θέση μου. Είμαι εργατικό δυναμικό πολυτελείας, όταν το στοίχημα είναι η επιβίωση. Είμαι το κερασάκι στην τούρτα, όταν τούρτα πλέον δεν υπάρχει και σε λίγο δε θα υπάρχει ούτε κυρίως πιάτο.

Η στιγμή θα έρθει που θα μπορώ να γίνω πάλι πολύτιμος για τη χώρα μου. Μετά τη σταθεροποίηση, που θα έρθει πάλι η ανάπτυξη και ο καιρός των μακροπρόθεσμων και σοβαρών επενδύσεων. Αλλά ως τότε τι;

Εγώ, κι όλοι όσοι ανήκουν στο κλαμπ, έχουμε τρεις επιλογές.

1) Παραμένουμε στην Ελλάδα και ψάχνουμε μια τρύπα να χωθούμε ώστε να επιβιώσουμε.

Να ακολουθήσουμε δηλαδή τη συνήθη τακτική που ακολουθούσαμε σαν τομέας ως τώρα. Είδαμε όμως που οδήγησε αυτός ο δρόμος. Δεν είναι το στιλ μου αυτός ο δρόμος, αλλά δε θα κατακρίνω κι όποιον τον ακολουθήσει. Οι γονείς μας αυτό μάς δίδαξαν, αυτό ξέρουμε, αυτό εμπιστευόμαστε.

2) Φεύγουμε στο εξωτερικό.

Εκεί μπορούμε να συνεχίσουμε την εξέλιξή μας, με πολύ καλύτερες προϋποθέσεις από ό,τι είχαμε ποτέ εδώ. Θα μπορούμε πάλι να νιώθουμε κυρίαρχοι της ζωής μας και της εργασίας μας κι όχι ακολουθητές των εξελίξεων. Μπορούμε να μαζέψουμε χρήματα και να στέλνουμε στους δικούς μας, οι δουλειές μας στο εξωτερικό είναι καλοπληρωμένες. Η επιπλέον εμπειρία που θα κερδίσουμε σε χώρες τεχνολογικής και επιστημονικής αιχμής θα μας επιτρέψουν να επιστρέψουμε όταν οι καιροί είναι καλύτεροι, που θα είμαστε πάλι χρήσιμοι, βελτιωμένοι και πιο έτοιμοι από ποτέ να βοηθήσουμε.

3) Παραμένουμε στην Ελλάδα και γινόμαστε κομμάτι τής λύσης τού προβλήματος.

Πώς μπορούμε να το πετύχουμε αυτό; Βάζουμε τα δυνατά μας για να φέρουμε λεφτά στη χώρα. Στρωνόμαστε στη δουλειά και κτυπάμε ό,τι ερευνητική ή τεχνολογική επιχορήγηση
προσφέρει η Ευρώπη (CORDIS) ή οποιοσδήποτε άλλος διεθνής οργανισμός. Στίβουμε τα μυαλά μας μέχρι να κατεβάσουμε ιδέες για υπηρεσίες ή προϊόντα που μπορούμε να εξάγουμε. Αν πετύχουμε, θα φτιάξουμε τις ζωές μας, αλλά θα φέρουμε και λεφτά στον τόπο.

Αυτή η τρίτη επιλογή είναι ιδιαίτερα δύσκολη, επειδή αυτή τη στιγμή δεν υπάρχουν πολλές ερευνητικές ομάδες ή εταιρείες στη χώρα που έχουν μάθει να κάνουν οτιδήποτε άλλο εκτός από το να περιμένουν λεφτά από το δημόσιο. Συνεπώς δεν υπάρχει οργάνωση και εμπειρία. Αλλά γίνεται, όλα τα ωραία από κάπου ξεκινάνε.

Ως μέλος τού τυπικά πιο μορφωμένου κομματιού τού πληθυσμού της Ελλάδας, το έβρισκα πάντα αξιοπερίεργο που τα πανεπιστήμιά μας και οι εταιρείες υψηλής τεχνολογίας περίμεναν από τούς πολιτικούς να λύσουν τα οικονομικά μας προβλήματα. Δε χρειάζεται ιδιαίτερη οξυδέρκεια για να καταλάβει κανείς ότι τα κόμματα εξουσίας στην Ελλάδα απαρτίζονται από καραγκιόζηδες και άτομα περιορισμένης ευφυίας. Αλλά αν εμείς περιμένουμε τη λύση από αυτούς, αυτό τι μάς κάνει εμάς;

Η γνώμη μου είναι λοιπόν, ότι ήρθε η ώρα να πάρουμε τον αγώνα στις πλάτες μας. Εμείς από το μετερίζι μας. Ο κάθε άλλος εργασιακός τομέας, από το δικό του μετερίζι. Αλλιώς, αν δεν καταφέρουμε να γίνουμε χρήσιμοι ούτε τώρα, ας μη μας κάνει εντύπωση όταν αρχίσουν να μάς συμπεριφέρονται σαν να είμαστε εμείς το πρόβλημα.

Καλή τύχη και καλό κουράγιο σε όλους. Όποιος δεν έχει καταλάβει ακόμα τι έχουμε μπροστά, είμαι σίγουρος ότι δε θα χρειαστεί να περιμένει για πολύ.

O πόλεμος της νικοτίνης

2009-06-13T13:41:00.007+03:00

Ο Αγών εναντίον τού τσιγάρου

Ο Χίτλερ ήταν καπνιστής από την παιδική του ηλικία, αλλά στη συνέχεια το έκοψε, χρηματοδότησε αντικαπνιστές καμπάνιες και έρευνες, και δήλωνε ότι θα λάμβανε αυστηρότερα αντικαπνιστικά μέτρα μόλις τέλειωνε ο πόλεμος. Η άποψή του ήταν ότι η Αρία Φυλή δεν έπρεπε να αλλοιώνει τα γονίδιά της με το κάπνισμα, ενώ ήθελε τούς στρατιώτες του σε τέλεια φυσική κατάσταση και τις Γερμανίδες σε τέλεια αναπαραγωγική [1]. Για το δικαίωμα αυτοδιάθεσης του σώματος φυσικά ούτε λόγος, τα γερμανικά κορμιά ανήκαν στο έθνος.

Δε θα ανατριχιάσω που τα ευρωπαϊκά κράτη ξαφνικά ανακάλυψαν ότι "ο Χίτλερ έκανε και κάτι καλό κυνηγώντας το κάπνισμα", συγχρόνως με την άνοδο τής ακροδεξιάς στην Ευρώπη. Άλλωστε, κανείς δεν είναι μόνο καλός ή μόνο κακός. Θα σάς περιγράψω μόνο μια εικόνα [2].

Η ημερομηνία είναι 30 Απριλίου τού 1945, ο τόπος είναι το αρχηγείο τού Χίτλερ στο Βερολίνο. Κανείς δεν καπνίζει στους διαδρόμους, αφού δεν το επιτρέπει ο μεγάλος αρχηγός. Κατά τις 15:30, ένας πυροβολισμός ακούγεται από το δωμάτιό όπου είχε αποσυρθεί με την Εύα Μπράουν. Οι Λίνγκε και Μπόρμαν μπαίνουν στο χώρο και βρίσκουν το μεγάλο αρχηγό με μια τρύπα στο κεφάλι, την Μπράουν δηλητηριασμένη στο πλάι του. Βγαίνουν και το ανακοινώνουν.

Στο αρχηγείο τού Χίτλερ στο Βερολίνο, δεκάδες τσιγάρα άναψαν την ίδια στιγμή. Και ο καπνός απλώθηκε πάνω από όλη την Ευρώπη.

Ο πόλεμος της νικοτίνης

Ένα ωραίο πρωί, οι κυβερνήσεις μας ξύπνησαν και αποφάσισαν να κάνουν κάτι υπέροχο για τούς υπηκόους τους. Οποιοδήποτε πολιτικό ή οικονομικό κόστος δεν ήταν αρκετό για να εμποδίσει τα πλάνα τους, αφού παίζονταν οι ζωές μας. Κι έτσι, άρχισε ο κατατρεγμός τού καπνίσματος.

Ακολούθησε άμεση σύγκρουση με τα θηρία των καπνοβιομηχανιών σε όλα τα επίπεδα. Αύξηση φορολογίας στα τσιγάρα, απαγόρευση διαφημίσεων σχετικών με το κάπνισμα, απαγόρευση του καπνίσματος στους δημόσιους εσωτερικούς χώρους (κι όχι μόνο), χρηματοδότηση επιστημονικών ερευνών για τις επιπτώσεις τού καπνίσματος, πολυδάπανες δίκες και διαφημιστικές καμπάνιες, μετωπική σύγκρουση με τούς ίδιους τούς καπνιστές και τα μαγαζιά διασκέδασης. Ο δρόμος ήταν δύσβατος αλλά άξιζε τον κόπο, καθώς ο σκοπός ήταν τίμιος.

Ξαναδιαβάστε, σας παρακαλώ, τις 2 παραπάνω παραγράφους. Αν κάτι δε σάς πάει καλά, θα συμφωνήσω μαζί σας. Πολύ απλά, οι πολιτικοί δε σκέφτονται έτσι. Είχα την... τύχη να γνωρίσω αυτόν τον πόλεμο από κοντά στην Καλιφόρνια (όπου ήδη οι Υγιεινιστές είχαν επικρατήσει) και μετέπειτα στη Νέα Υόρκη (όπου εφαρμόστηκαν τα μέτρα μόλις πήγα για να γλιτώσω από τούς Υγιεινιστές τής Καλιφόρνια!). Παρόλα αυτά, τώρα που το μέτωπο μεταφέρεται στην Ελλάδα, αντιλήφθηκα ότι ακόμα δεν είχα καταλάβει γιατί γίνεται όλος αυτός ο χαμός. Από όλα τα προβλήματα σε αυτόν τον πλανήτη, πώς και οι κυβερνήσεις επικεντρώθηκαν στο «πρόβλημα» του καπνίσματος και το κατατρέχουν με τόσο μένος;

Γιατί να φτάνουν στο σημείο να κάνουν τέτοια προπαγάνδα, που να τσαντίζουν ακόμα και μερικούς μη καπνιστές; Τι τούς έπιασε με την απόλαυση του τσιγάρου, από τη στιγμή που τα πνευμόνια μας γεμίζουν ελεύθερα με καυσαέρια αυτοκινήτων και εργοστασίων, οι ιστοί μας ακτινοβολούνται ανέμελοι από τις κεραίες κινητής τηλεφωνίας και τα ραντάρ, οι καρδιές μας αγκομαχούν παλεύοντας με τα λίπη τής διατροφής μας, το αλκοόλ σουλατσάρει σχετικά ελεύθερα στους αυτοκινητόδρομους; Κάτι περίεργο συμβαίνει.

Αν δεν υπήρχε το internet, πιθανόν να μην είχα την τύχη να ακούσω ποτέ τα επιχειρήματα της άλλης πλευράς. Αρκεί όμως να γράψει κανείς στο google “smoking propaganda” και ένα σωρό ενδιαφέροντα αποτελέσματα εμφανίζονται στην οθόνη του. Το δύσκολο όμως είναι να βρούμε εκείνες τις σελίδες που παρουσιάζουν σημαντικά επιχειρήματα, αντί για την προπαγάνδα τής απέναντι πλευράς [3]. Και βρήκαμε τη σελίδα Forces.org [4].

Δε θα αναλωθώ στο να αντιγράψω όλα τα επιχειρήματα του Forces εδώ. Αν σάς ενδιαφέρει το θέμα, μπείτε και διαβάστε. Εν ολίγοις, τα παιδιά τού Forces παραδέχονται ότι το κάπνισμα μειώνει τη ζωή του καπνιστή (αλλά είναι δικαίωμά του), αμφισβητούν τις έρευνες του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (WHO) για τις επιπτώσεις τού παθητικού καπνίσματος και εντοπίζουν τον πραγματικό αντίπαλο των καπνοβιομηχανιών στο πρόσωπο των φαρμακοβιομηχανιών, οι οποίες χρηματοδοτούν τις αντικαπνιστικές καμπάνιες.

Σοκαριστήκατε; Δεν είναι και τόσο περίεργο. Σκεφτείτε σε ποιόν θα πάνε τα κέρδη από την προσπάθεια των καπνιστών να κόψουν το κάπνισμα με τη βοήθεια φαρμακευτικών σκευασμάτων. Ή αν τη διανομή νικοτίνης την ελέγξουν τα φαρμακεία.
Ακόμα κι αν δε σάς πείσουν τα επιχειρήματα του Forces, υπάρχει εκεί σημαντικό υλικό για σκέψη.

Ο αυτοέλεγχος και ο ετεροέλεγχος

Σε ένα από τα κορυφαία αμερικανικά πανεπιστήμια, το California Institute of Technology (Caltech) στο Λος Άντζελες, ερευνητές ανακάλυψαν το κέντρο τού εγκεφάλου που είναι υπεύθυνο για τον αυτοέλεγχο (self control) [5]. Σύμφωνα με το άρθρο, οι ερευνητές ελπίζουν ότι περαιτέρω έρευνα θα μάς βοηθήσει να εκμεταλλευτούμε περισσότερο αυτό το εγκεφαλικό μας κέντρο σε ένα ευρύ φάσμα των δραστηριοτήτων μας, από τη διατροφή μας και το κάπνισμα, μέχρι τα οικονομικά ρίσκα που παίρνουμε.

Εν ολίγοις:
- Χοντροί αυτού τού πλανήτη, προετοιμαστείτε, γιατί μάλλον είστε οι επόμενοι.
- Την κάτσαμε όλοι μας.

Αναφορές

[1] Η καμπάνια τού Χίτλερ εναντίον τού καπνίσματος
[2] Ο θάνατος του Χίτλερ
[3] Προπαγάνδα υπέρ τού καπνίσματος. Βλέπετε πόσο εύκολο είναι;
[4] Forces.org. Η άλλη πλευρά πάντα υπάρχει.
[5] Η έρευνα του Caltech για τον αυτοέλεγχο.

--------------------
ΥΓ. Υπό τούς ήχους των Χάσμα.
ΥΓ2. Η πρώτη εικόνα είναι από το Smokingaloud. H δεύτερη από το Forces.org. Η τρίτη από το ιστολόγιο του Caltech.

Περί των τίτλων μεταφρασμένων μυθιστορημάτων

2009-01-15T14:16:00.015+02:00

Το κείμενο που θα γράψω αυτήν τη στιγμή μού είναι δυσάρεστο. Στενοχωριέμαι που θα το γράψω. Στενοχωριέμαι γιατί οι εκδόσεις Αίολος και οι εκδόσεις Πατάκη, κυρίως αυτές, μου είναι συμπαθείς. Όμως, έχω κουραστεί με αυτό που συμβαίνει και θέλω, τουλάχιστον, να το βγάλω από μέσα μου. Άλλωστε, αν δεν έχω απαιτήσεις από τις εκδόσεις που διαβάζω συχνά, από ποιές θα έχω;

Τομ Κρουζ ο ακτύπητος

Στη δεκαετία τού 80, είχε παρουσιαστεί μια νεανική αμερικανική ταινία με θέμα το κολλεγιακό αμερικανικό ποδόσφαιρο και τίτλο Τομ Κρουζ ο ακτύπητος. Και είχα σκεφτεί: Τελικά αυτοί οι Αμερικάνοι μπορούν να γίνουν τελείως σούργελα, ακούς εκεί Τομ Κρουζ ο ακτύπητος! Δηλαδή πόσο πιο γελοίος θα μπορούσε να είναι o τίτλος;

Το μέγεθος αυτής τής γελοιότητας με παρακίνησε να τσεκάρω τον αγγλικό τίτλο τής ταινίας. Ήταν All the right moves (1983). Δηλαδή Όλες οι σωστές κινήσεις. Ο γελοίος τίτλος ήταν ελληνικής προέλευσης.

Φαντάζομαι ότι η ελληνική εταιρεία διανομής προσπάθησε να βρει έναν πιο εμπορικό τίτλο για να προωθήσει την ταινία στο άμοιρο Ελλαδιστάν. Αυτό το καταλαβαίνω. Όμως, παρόλο που μιλάμε για ταινία που φαινομενικά στόχευε στην εμπορική επιτυχία, δεν ήταν τελείως σκουπίδι, διαπραγματευόταν και δύσκολα θέματα. Κρίμας την. Πάμε παρακάτω.

Το άρωμα του Τομ Ρόμπινς

Ο Τομ Ρόμπινς είναι ένας συγγραφέας που συμπαθώ πολύ, είναι μάλλον ο πιο συμπαθής αμερικανός συγγραφέας. Εκεί λοιπόν που διάβαζα τη συλλογή του Oι αγριόπαπιες πετούν ανάστροφα (Εκδ. Αίολος, 2006), σε ένα κείμενο που τα χώνει στους μεταφραστές που μεταφράζουν άλλα αντ’ άλλων, συναντώ το παρακάτω σημαντικό χωρίο (σελ. 239, μετάφραση Γιώργος Μπαρουξής). Το χωρίο αναφέρεται στο βιβλίο τού Ρόμπινς που έχει τίτλο Το άρωμα του ονείρου:

“Παρεμπιπτόντως, το Άρωμα του Ονείρου στα τσέχικα «αντι-μεταφράζεται» Άρωμα του Τρελού Χορού. Δεν είμαι σίγουρος ότι δεν προτιμώ αυτό τον τίτλο από τον δικό μου. Έτσι, αν και χάνονται πολλά στη μετάφραση, σε σπάνιες περιπτώσεις μπορεί επίσης κάτι να κερδηθεί.”

Το κείμενο τελειώνει έτσι, αφού πρώτα ο Ρόμπινς τα έχωνε επί δύο σελίδες στους μεταφραστές. Περίεργο φινάλε, δεν είναι; Ο τίτλος εκείνου τού υπέροχου βιβλίου τού Ρόμπινς είναι Το άρωμα του ονείρου, του το μεταφράσανε στα τσέχικα ‘Αρωμα του τρελού χορού και το αποδέχτηκε; Άρωμα του ονείρου. Άρωμα του τρελού χορού. Άρωμα του ονείρου. Άρωμα του τρελού χορού. Κάτι δεν πάει καλά.

Τσεκάρω τον τίτλο τής πρωτότυπης αγγλόφωνης έκδοσης. Jitterbug Perfume! To άρωμα του τζίττερμπαγκ! Όπου τζίττερμπαγκ είναι ένας χορός τύπου σουίνγκ. To άρωμα του ονείρου είναι ο ψεύτικος ελληνικός τίτλος!

Τόση ώρα ο Γιώργος Μπαρουξής μού μετέφερε τις απόψεις τού Τομ Ρόμπινς για τη μετάφραση του τίτλου ενός βιβλίου του, και δε μού έχει πει ποιός είναι ο αληθινός τίτλος τού βιβλίου! Ούτε καν σε υποσημείωση!

Έλεος, τι άλλο να πω. Λυπηθείτε τον αναγνώστη των μεταφρασμένων βιβλίων. Δεν ξέρω ποιός φταίει, οι εκδόσεις Αίολος, ο Μπαρουξής, το κακό μας το κεφάλι, ποιός. Πέφτουμε στα πόδια σας, λυπηθείτε μας. Πραγματικά, δεν ξέρω τι άλλο να πω.

Και τελικά, όποιος κι αν είναι ο στόχος τής αλλαγής τίτλου ενός βιβλίου, δεν είναι αλλοίωση ενός έργου τέχνης; Δεν είναι σαν να ορμάς με το σπρέι πάνω σε έναν πίνακα ζωγραφικής; Αυτό, μου φαίνεται, το ονομάζαμε παλιά βανδαλισμό.

Για την ιστορία, ο πραγματικός τίτλος τού Oι αγριόπαπιες πετούν ανάστροφα είναι Wild ducks flying backward. Υποθέτω ότι αυτό μεταφράζεται ως Οι αγριόπαπιες πετούν προς τα πίσω. Όχι ανάστροφα, που σημαίνει με την πλάτη κάτω και την κοιλιά πάνω. Προς τα πίσω. Πάμε παρακάτω.

Αυτή η ιστορία τού Αλεσσάντρο Μπαρίκκο

Επιτέλους! Οι εκδόσεις Πατάκη μεταφράσανε και κυκλοφορήσανε στην Ελλάδα αυτήν την ιστορία που γράφτηκε το 2005 από τον Αλεσσάντρο Μπαρίκκο. Χαίρομαι τρομερά που οι εκδόσεις Πατάκη κυκλοφορήσανε στην Ελλάδα αυτήν την ιστορία που έγραψε ο Αλεσσάντρο Μπαρίκκο το 2005, γιατί ο Μπαρίκκο είναι από τούς αγαπημένους μου συγγραφείς. Ο Μπαρίκκο είναι από τούς αγαπημένους μου συγγραφείς και χαίρομαι, γιατί οι ιστορίες του μού κόβουν την ανάσα και με κάνουν να σκέφτομαι πράγματα που δεν τα είχα σκεφτεί πιο πριν και ίσως φοβάμαι και λίγο. Η Άννα Παπασταύρου μεταφράζει από τα ιταλικά και ο Κώστας Γιαννόπουλος είναι υπεύθυνος έκδοσης και εγώ χαίρομαι, αλλά φοβάμαι και λίγο, γιατί μού κόβεται η ανάσα. Στον Μπαρίκκο είχα αφιερώσει και ολόκληρο ποστ παλιότερα, εδώ.

Ο Μπαρίκκο ονόμασε αυτήν την ιστορία Questa Storia. Ο Μπαρίκκο ονόμασε την ιστορία που έγραψε το 2005 Questa Storia και οι εκδόσεις Πατάκη τη μεταφράσανε τo 2008 με τίτλο Iστορία σαν παραμύθι, παρόλο που οι φίλοι μου μού λένε πως Questa Storia σημαίνει Αυτή η ιστορία. Ο Αλεσσάντρο Μπαρίκκο έγραψε μια ιστορία με τίτλο Αυτή η ιστορία, οι εκδόσεις Πατάκη την κυκλοφορήσανε με τίτλο Ιστορία σαν παραμύθι και εγώ νιώθω απογοητευμένος. Και λίγο προδομένος.

Ο Αλεσσάντρο Μπαρίκκο γράφει κάπου μέσα στο βιβλίο του (σελ. 38):

“Είναι σημαντικό να βλέπει κανείς πώς διαλέγει ο κόσμος ονόματα. Πεθαίνουμε και διαλέγουμε ονόματα – άλλο τίποτα ειλικρινές δεν κάνουμε, πιθανότατα, όσο καιρό ζήσουμε.”

Ο Μπαρίκκο λέει μέσα σ' αυτήν την ιστορία πως ίσως το μόνο ειλικρινές που κάνουμε πριν πεθάνουμε είναι να διαλέγουμε ονόματα. Το βιβλίο τού Μπαρίκκο ονομάζεται Aυτή η ιστορία, οι εκδόσεις Πατάκη το κυκλοφορήσανε με τίτλο Ιστορία σαν παραμύθι και το μόνο ειλικρινές που κάνουμε πριν πεθάνουμε είναι να διαλέγουμε ονόματα. Oι εκδόσεις Πατάκη εδώ με απογοητεύσανε. Κρατάμε γυμνά ονόματα.

Οι εκδόσεις Πατάκη με απογοητεύσανε, κρατάμε γυμνά ονόματα και εσείς δεν πρόκειται να καταλάβετε γιατί γράφω σαν βλαμμένος, αν δε διαβάσετε το 5ο κεφάλαιο Αυτής τής ιστορίας τού Μπαρίκκο.

Φιλάκια. Εγώ τρέχω να ψάξω αν τα 100 χρόνια μοναξιά έχουν πράγματι αυτόν τον τίτλο.

Μισός άνθρωπος, μισός ελέφαντας

2008-03-23T18:20:00.010+02:00

Άνθρωπος

Ο Joseph Merrick έγινε γνωστός ως άνθρωπος-ελέφαντας, λόγω τού Συνδρόμου τού Πρωτέα που είχε παραμορφώσει ολόκληρο το κορμί του. Μόλις έμαθα πως έρχεται στο τοπικό νοσοκομείο, ζήτησα αμέσως να με δεχτεί, να κεράσω έναν καφέ και να τα πούμε σε χαλαρό κλίμα. Ένας άνθρωπος απολύτως άσχημος, αλλά και αρκετά έξυπνος ώστε και να έχει πλήρη συνείδηση της ασκήμιας του, δεν μπορούσε παρά να έχει κάτι ενδιαφέρον να μού πει.

Έτσι κι έγινε. Δυστυχώς, ο Γιόζεφ μού απαγόρευσε να ανεβάσω τις λεπτομέρειες των συνομιλιών μας στο blog. "Θα τα γράψω κάποτε εγώ", υποσχέθηκε. Μου επέτρεψε όμως να ανακοινώσω αυτό που τον απασχολεί τον τελευταίο καιρό. Σκέφτεται, είπε, να ζητήσει να μεταφερθεί στη Μονάδα Τυφλών. Εκεί, ίσως μια γυναίκα κάποτε τον αγαπήσει.

Ελέφαντας

Οι ελέφαντες είναι εκπληκτικά ζώα και κάθε φορά που διαβάζω για αυτούς, ανακαλύπτω κάτι ακόμα πιο εκπληκτικό. Ας πούμε, είναι πολύ ενδιαφέρων ο τρόπος που αντιδρούν στα τσουνάμι.

Όταν ένα τσουνάμι πλησιάζει την ακτή, σε πρώτη φάση η θάλασσα αποτραβιέται, αφήνοντας κενή την πρώην άκρη της. Τότε οι άνθρωποι, παρακινημένοι από την περιέργειά τους αλλά και από την άγνοια, τρέχουν να εξερευνήσουν τη νέα στεριά που τούς προσφέρεται, με θανάσιμες συνέπειες.

Ο ελέφαντας, από την άλλη, ξέρει τι θα συμβεί. Λαμβάνει με τις πατούσες του το ακουστικό κύμα που προηγείται τού τσουνάμι, προάγγελος καταστροφής και θανάτου, και τρέχει προς την αντίθετη κατεύθυνση.

Ας φανταστούμε τη σκηνή. Το τσουνάμι έρχεται από μακριά. Η θάλασσα αποτραβιέται. Οι άνθρωποι τρέχουν προς αυτήν. Kαι ο ελέφαντας αντίθετα.

Μετά την καταστροφή, ο ελέφαντας θα επιστρέψει για να βολτάρει γύρω από τα πτώματα των επίδοξων εξερευνητών, προσπαθώντας να καταλάβει το μέγεθος της ανθρώπινης βλακείας.

Τσουνάμι

Βλέπω από μακριά την άκρη τής θάλασσας να αποτραβιέται. Όλοι τρέχουν προς αυτήν. Θα είναι εφιάλτης, δεν μπορεί! Ξέρω όμως τι συμβαίνει και αρχίζω να τρέχω αντίθετα. Μα πού είναι ο Γιόζεφ; Γιόζεφ!

Τον βλέπω να έχει μείνει καρφωμένος στη θέση του. Γιόζεφ...

Ο Γιόζεφ έχει μείνει ακίνητος και σε περιμένει, κύμα. Μισός άνθρωπος και μισός ελέφαντας. Θα γίνεις ο υγρός του τάφος ή θα τελειώσεις μακριά του; Κύμα, γίνε Μαγδαληνή και πλύνε του τα πόδια. Εγώ δε θα πω τίποτα. Θα τα γράψει κάποτε αυτός. Μου το έχει υποσχεθεί.

-----------------------------
ΥΓ1. Υπό τούς ήχους τού Rubber Ring των Smiths, εδώ σε μια μεταγενέστερη live εκτέλεση από το Morrissey.
ΥΓ2. Η φωτογραφία τού Τζόζεφ Μέρρικ είναι από τη wikipedia.

Ποίημα/ Η σελίδα 123

2008-03-07T14:58:00.003+02:00

Έλαβα προσκλήσεις για δυο παιχνίδια. Στο πρώτο, η Dianathenes με προσκάλεσε να γράψω ένα αγαπημένο ποίημα. Επειδή όμως την ποίηση δεν την καταλαβαίνω, εκτός αν είναι μελοποιημένη, καταφεύγω στην καταγωγή μου και τσι μαντινάδες:

Εγώ μια αγάπη αγαπώ,
μία για το θεό μου,
με τσ' άλλες παίζω και γελώ,
και χάνω τον καιρό μου.

(από τον Πατούχα τού Ι. Κονδυλάκη)

--*--

Στο δεύτερο παιχνίδι, ο Σκιές Μιλάν με κάλεσε ν' αρπάξω το πρώτο βιβλίο που θα έβρισκα μπροστά μου και να αντιγράψω από τη σελίδα 123 τις περιόδους 6-8. Δυστυχώς, το Συμπόσιο του Πλάτωνα δεν έχει σελίδα 123, ο Πέπλος τού Κούντερα έχει αλλά είναι κενή, οπότε θα την πληρώσει ο Μιχαήλ Ταλ. Αντιγράφω όλο το κομμάτι που αντιστοιχεί στις περιόδους 6-8, ώστε να βγάζει ολοκληρωμένο νόημα:

However, in our game Fischer first wrote down the move 22 Rae1!, without doubt the strongest, and wrote it not in his usual English notation but in European, almost Russian! Then he not very deftly pushed the scoresheet towards me. "He 's asking for an endorsement", I thought to myself, but how was I to react? To frown was impossible, if I smiled he would suspect "trickery", and so I did the natural thing. I got up and began to calmly walk up and down the stage. I met Petrosian, made some joke to him, and he replied. The 15-year-old Fischer, who was essentially still only a large child, sat with a confused expression on his face, looking first at the front row of the spectators where his second was sitting, and then at me. Then he wrote down another move 22 Qc6+?. (...)
I held on to my extra piece and adjourned the game in a won position. When I later asked Fischer why he hadn't played 22 Rae1, he replied: "Well, you laughed when I wrote it down!"

Mikhail Tal, The Life and Games of, Everyman Chess 1999.

O ουρανοξύστης

2007-10-29T21:49:00.000+02:00

Είπα να τον κτίσω και όλοι πέσαν να με φάνε.

Ο βράχος τού Ταντάλου

2007-06-22T02:55:00.000+03:00

Tantalizing
ή H μητέρα όλων των τιμωριών

Ο Τάνταλος πρέπει να ήταν μεγάλο κάθαρμα. Για αυτό κυκλοφορούν διάφορες φήμες για δαύτον: ο Τάνταλος, λέει, έκλεψε την αμβροσία από τούς θεούς και την πήγε στους ανθρώπους. Ο Τάνταλος, λέει, έκλεψε το χρυσό σκυλί που προστάτευε το Δία. Ο Τάνταλος, λέει, έσφαξε το γυιό του και τον προσέφερε στους θεούς να τον φάνε!
Μα γιατί όλες αυτές οι τρομερές φήμες; Τόσο πολύ τον μισούσαν όλοι που τον όρισαν ως σύμβολο κάθε απεχθούς πράξης;

Όχι, όχι... νομίζω πως έγινε κάτι άλλο. Είδαν οι άνθρωποι την τρομερή τιμωρία που επιβλήθηκε στον Τάνταλο από τούς θεούς και τότε απλώς υπέθεσαν πως κάτι το τρομερό πρέπει να έκανε.

Γιατί η τιμωρία του δεν ήταν τίποτα λιγότερο από αυτήν: τον έβαλαν οι θεοί να στέκεται μέσα σε μια λίμνη με ένα φρουτόδενδρο μπροστά του. Κάθε φορά που εκείνος διψούσε και έσκυβε να πιεί, το νερό απομακρυνόταν. Κάθε φορά που πεινούσε και τεντωνόταν να πιάσει τα φρούτα, τα κλαδιά έκαναν πίσω. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ένας βράχος κρεμόταν πάνω από το κεφάλι του.

Ναι, είναι σίγουρο: η τιμωρία αυτή ήταν τόσο φοβερή, η μητέρα όλων των τιμωριών, που μόνο ένα πραγματικό κάθαρμα την άξιζε. Τάνταλε, μαλάκα μου, δεν ξέρω τι έκανες, αλλά είναι προφανές ότι είσαι ένοχος.

H έρευνα

Το να συναντήσει κανείς τον Τάνταλο δεν είναι το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο. Αλλά έπρεπε οπωσδήποτε να μάθω τι είχε κάνει. Μίλησα σε θνητούς, ημίθεους, σε κοινές δούλες και εταίρες. Μίλησα σε ολύμπιους θεούς και σε θεές. Μόνο η Αφροδίτη δέχτηκε να βοηθήσει:
Θα σου πω τι έκανε ο Τάνταλος, αλλά όχι αμέσως. Θα πρέπει να μείνεις μαζί μου για λίγο καιρό. Θα μού κάνεις έρωτα όποτε στο ζητώ. Θα μού κάνεις παθιασμένο έρωτα σαν να είναι να πεθάνεις το πρωί. Θα μού κάνεις έρωτα σαν να μην πρόκειται να χρειαστείς σπέρμα ποτέ ξανά. Και δε θα αγγίζεις καμιά άλλη. Όταν αποφασίσω ότι είσαι έτοιμος, θα τα μάθεις όλα.

Έτσι κι έγινε. Για τούς επόμενους μήνες, ερχόταν όποτε της άρεσε και τής έκανα έρωτα. Tης έκανα έρωτα παθιασμένα. Της έκανα έρωτα όπως δεν είχα κάνει ποτέ ξανά. Και μια μέρα μού είπε:
Η δοκιμασία σου πέρασε, τώρα πρέπει να φύγεις. Θα σε επισκεφτώ σύντομα και θα τα μάθεις όλα.

Στα τάρταρα

Έτσι γύρισα στον κόσμο των κοινών θνητών. Και την περίμενα. Και την περίμενα. Και ήρθε! Αλλά δεν είχα στο μυαλό μου ερωτήσεις. Έσκυψα το κεφάλι μου να τη φιλήσω. Κι απομακρύνθηκε. Άπλωσα το χέρι μου να την αγγίξω. Κι έκανε πίσω. Ό, τι κι αν έκανα, δεν την έφτανα. Κι ύστερα έφυγε.

Σας τα γράφω όλα αυτά όρθιος σε μια λίμνη. Όμως διψώ. Μπροστά μου ανθεί ένα φρουτόδενδρο. Όμως πεινώ. Πάνω από το κεφάλι μου κρέμεται ένας βράχος. Και δε λέει να πέσει.

-----------
ΥΓ. Υπό τούς ήχους των Mars Volta.
ΥΓ2. Ο πίνακας είναι ο Τάνταλος του Γκόγια.

Η δίκη τού Ορφέα

2007-06-21T01:28:00.000+03:00

(Στο Ηotel Memory, το θέμα αυτή τη φορά ήταν για τον Εγγονόπουλο, να γράψουμε κάτι εμπνευσμένο από στίχους του. Τη δίκη τού Ορφέα μπορείτε να τη βρείτε και στο δωμάτιο του Ουόνκο τού Λογικού.)

1

Σύμφωνα με το μύθο, ο Ορφέας έχασε την Ευρυδίκη από δικό του λάθος (καθώς έφευγαν από τον κάτω κόσμο, γύρισε και την κοίταξε, καταπατώντας έτσι τούς όρους τού Πλούτωνα) και μετά τριγυρνούσε στα δάση παίζοντας τη λύρα του δυστυχισμένα. Απέρριπτε τις νύμφες που τον ποθούσαν, καθώς σκεφτόταν ακόμα την Ευρυδίκη, κι έτσι οι νύμφες θύμωσαν και τον σκότωσαν.

Δεν ξέρω πώς το βλέπετε, αλλά για εμένα αυτός ο μύθος είναι μια παραβολή εναντίον τής (μονογαμικής) αφοσίωσης. Όταν οι θεοί είναι δώδεκα αντί για ένας, έχεις επιλογές. Και αν τελικά αφιερωθείς σε έναν, οι υπόλοιποι θα το πάρουν προσωπικά.

Βέβαια, οι μονοθεϊστές τα άλλαξαν όλα αυτά.

2

Έφτασα στο πάρτυ με μεγάλη όρεξη για παιχνίδι. Ποτάκι, τσιγάρο και σάρωνα το χώρο για πιθανούς στόχους. Υπήρχε μια ωραία μελαχρινή στα αριστερά μου, άλλη μια στα δεξιά μου, να και μια ωραία ξανθιά... μ’ άρεσαν περίπου έξι γυναίκες εκεί μέσα!
Τι κόλαση! Αν πήγαινα να μιλήσω στη μία, θα έχανα σίγουρα τις άλλες. Ίδρωνα χωρίς λόγο και όταν αυτό συμβαίνει, ξέρω ότι κάτι μέσα μου αλλάζει: για να βρω την ηρεμία μου, θα γινόμουν μονογαμικός.

Κάπως έτσι φτάσαμε εδώ που είμαστε, μωρό μου. Μη δίνεις σημασία όμως σε όλα αυτά. Όταν κοιτώ τα σύννεφα, εσένα βλέπω. Ας βρέχεις εσύ τον ιδρώτα μου. Κι ας είσαι εσύ το λεπίδι που με κόβει.

3

«Ιδού τα σύννεφα του Εγγονόπουλου!»-
αλλά αυτά –πραγματικά-
δεν είσανε τα σύννεφα του Εγγονόπουλου
είταν μαχαίρια
λεπίδες
ακονισμένες κάμες και χατζάρια
που πάνω στις γαλάζιες τους εσθήτες
εκρατάγανε
οι σκληρότατες της Θράκης οι παρθένες

Ν. Εγγονόπουλος, “Ο Ορφέας”.

-----------------
ΥΓ. Ο μύθος τού Ορφέα και τής Ευρυδίκης εδώ.
Τον Ορφέα τού Εγγονόπουλου μπορείτε να τον βρείτε στο eggonopoulos.gr.
Η φωτογραφία είναι από εδώ.