حالا چرا رسمی قدیمی از کره جنوبی برام جالب بود؟ برای این که من رو یاد رسم قدیمی دیگری انداخت که در گیلان انجام می‌شد با این تفاوت که به جای تولد یک‌سالگی نوزاد اون رو هم‌زمان با اولین دندان شیری کودک برگزار می‌کردند. به این جشن در گیلان گازفوشان (دندان‌فشان) می‌گن و در اون با آجیلی هم‌نام با این جشن از مدعوین پذیرایی می‌شه.

نکته جالب برای من در شباهت گذاشتن اشیای مختلف بر سفره و تشویق نوزاد به انتخاب یکی از اونها در جشن گازفوشان، دقیقا به همون منظوریه که در جشن دولجانچی کره در نظر گرفته شده.
احتمالا این رسم در جوامع و اقوام دیگر جغرافیای ما هم با شباهت‌ها و تفاوت‌هایی انجام می‌شه. اگر شما هم تجربه یا دانسته‌ای دارید، لطفا همین‌جا بنویسید.

۱. تحقیق خودکار و بررسی واقعیت
روزهایی که روزنامه‌نگاران باید ساعت‌های زیادی را صرف جستجوی اطلاعات می‌کردند، به پایان رسیده است. هوش مصنوعی در گردآوری و پردازش داده‌های عظیم، توانایی شگفت‌انگیزی دارد و می‌تواند به روزنامه‌نگاران در بررسی واقعیت و روند تحقیق کمک کند. این مساله نه تنها به روند کار سرعت می‌بخشد، بلکه دقت اطلاعات گزارش‌شده را نیز افزایش می‌دهد.

۲. انقلابی در تولید محتوا
پوشش اخبار معمولی مانند نتایج ورزشی یا به‌روزرسانی‌های بازار بورس اکنون به راحتی با هوش مصنوعی امکان‌پذیر است. این خودکارسازی به خبرنگاران این توانایی را می‌دهد که زمان بیشتری را به گزارش‌های تحقیقی و پیچیده اختصاص دهند، جایی که بینش انسانی غیرقابل جایگزینی است.

۳. مسلط بودن بر زبان
چت چی‌پی‌تی و ابزارهای مشابه، عملکرد بی‌نظیری در ویرایش و نوشتن مقالات دارند. خروجی کار از نظر دستوری پردقت است و می‌توان مطمئن بود که از نظر سبک نوشتاری یکپارچگی لازم را دارد. علاوه بر این ترجمه محتوا دقت قابل قبولی دارد و موانع زبانی را در پخش و نشر اخبار از میان بر می‌دارد.

۴. کشف الگوها با تجزیه و تحلیل داده‌ها
توانایی AI در تجزیه و تحلیل و تصویرسازی داده‌ها، روندها و الگوهای پنهان را بارز می‌کند و می‌تواند داده‌های پیچیده را به اخباری جذاب تبدیل کند. این تصویرسازی‌ها درک داده‌های پیچیده را برای مخاطب آسان می‌کند.

۵. در نظر گرفتن نبض رسانه‌های اجتماعی
هوش مصنوعی رسانه‌های اجتماعی را برای ردیابی موضوعات داغ و احساسات عمومی زیر نظر دارد. این نه تنها کمک می‌کند تا موضوعات حذاب شناسایی شوند، بلکه در کشف سرنخ برای ماجراهای خبری جدید نیز مؤثر است.

۶. سفارشی‌سازی محتوا برای مخاطب
شخصی‌سازی اخبار برای رسانه‌های امروز امری کلیدی است. هوش مصنوعی می‌تواند خروجی خبر را بر اساس ترجیحات مخاطب شخصی‌سازی کند. این کار سبب افزایش تعامل با مخاطب و درک نیازهای او می‌شود.

۷. سهولت پیاده‌سازی متون
روزنامه‌نگاران اکنون می‌توانند برای پیاده‌سازی سریع و دقیق مصاحبه‌ها و سخنرانی‌ها به هوش مصنوعی اعتماد کنند. کاری که تا پیش از این، زمان و تلاش قابل توجهی را می‌طلبید.

۸. یهبود با تحلیل بازخوردها
هوش مصنوعی بازخورد خوانندگان و معیارهای او را تجزیه و تحلیل می‌کند و پیشنهادهایی برای روش‌های بهبود اخبار در راستای خوانایی و تعامل بهتر ارائه می‌دهد.

۹. پیش‌بینی آینده
تجزیه و تحلیل پیش‌بینی‌کننده هوش مصنوعی بای روزنامه‌نگاران مانند معدنی از طلاست. بینشی که هوش مصنوعی در مورد رویدادها یا رخدادهای آینده ارائه می‌دهد، برای گزارش‌های عمیق و روزنامه‌نگاری تحقیقی مساله‌ای حیاتی است.

۱۰. پشتیبانی از روزنامه‌نگاری اخلاقی
ابزارهای نوظهور هوش مصنوعی طراحی شده‌اند تا سوگیری‌ها در پوشش اخبار را شناسایی کرده و محتوایی را که از نظر اخلاقی زیر سؤال است، نشان کنند. این مورد گامی به سوی روزنامه‌نگاری مسئولانه‌تر و متعادل‌تر خواهد بود.

و در پایان باید به یاد داشته باشیم که هوش مصنوعی تنها به عنوان ابزار مکمل انسان در این حوزه عمل می‌کند. این ابزار کارآمدی و دامنه روزنامه‌نگاری را افزایش می‌دهد اما نمی‌تواند جایگزین تفکرات انتقادی، قضاوت اخلاقی و توانایی داستان‌سرایی شود که به طور ذاتی حوزه‌ای در دستان انسان است. با پذیرش این پیشرفت‌های فناورانه، آینده روزنامه‌نگاری نه تنها کارآمدتر به نظر می‌رسد بلکه فراگیرتر هم خواهد بود.

نسخه انگلیسی این نوشته را می‌توانید در سایت مدیوم یا در لینکدین بخوانید.

این رویکرد انتخابی، به ویژه هنگام مقایسه با سیاست‌های گوگل برای سایر اشکال محتوای فارسی، گیج‌کننده می‌شود و شکاف بین این دوگانگی در سیاست‌گذاری را عمیق‌تر می‌کند. برای مثال، ویدیوهای تولیدی به فارسی در یوتیوب با محدودیت‌های مشابه روبه‌رو نیستند و تولیدکنندگان محتوای غیرمتنی مشکلی با کسب درآمد از گوگل ندارند. این نشان‌دهنده ناسازگاری گوگل در برخورد با فرمت‌های مختلف محتواست.
پس‌زمینه تحریم‌های ایالات متحده علیه ایران، لایه دیگری از پیچیدگی را به این مشکلات اضافه می‌کند.
این تحریم‌ها که به فعالیت‌های اقتصادی با ایران می‌پردازند، در طول سال‌های گذشته قطعا بر سیاست‌های گوگل تأثیر گذاشته‌اند، هرچند ارتباط مستقیم بین این تحریم‌ها و موضع گوگل در مورد محتوای وب به زبان فارسی شفاف نیست. شرکت گوگل سیاست خود را در قبال زبان فارسی علناً به عوامل ژئوپلیتیکی مرتبط نکرده است.

من به عنوان یک روزنامه‌نگار فناوری که از سال ۲۰۰۲ در این وبلاگ به زبان فارسی می‌نویسم، این مشکل را شخصا تجربه کرده‌ام. کسب درآمد از طریق گوگل ادسنس، ابزاری حیاتی برای بسیاری از خالقان محتوای آنلاین است. این سیاست گزینشی نه تنها بر نویسندگان و وبلاگ‌نویسان فارسی‌زبان بلکه بر کل جامعه دیجیتال فارسی‌زبان تأثیر می‌گذارد و ممکن است رشد و تنوع محتوای آنلاین را محدود کند. چه بسا افت وبلاگ‌های فارسی و مرگ خاموش بسیاری از آنها به همین علت باشد.
دلایل پنهان گوگل برای رویکرد گزینشی نسبت به محتوای فارسی وب، از جمله تأثیر احتمالی عوامل ژئوپلیتیکی، همچنان نامشخص است. با این حال، تأثیر آن بر خالقان محتوا قابل انکار نبوده و دلسردکننده است. این سیاست به طور قابل توجهی چشم‌انداز پیش روی محتوای دیجیتال را ایجاد می‌کند، به ویژه برای زبان‌هایی که گویش‌وران کمتری دارند. این سیاست منجر به تولید محتوای کمتری به فارسی شده است.
گوگل باید سیاست خود را در قبال محتوای فارسی در وب بازنگری کند. حمایت از تنوع زبانی و فرهنگی آنلاین، موضوعی حیاتی است و بازنگری این سیاست می‌تواند فرصت‌های جدیدی برای تولیدکنندگان محتوای فارسی فراهم کند و محیط دیجیتالی را جامع‌تر و فراگیر کند.

پ.ن: این نوشته ابتدا به زبان انگلیسی در سایت مدیوم و شبکه اجتماعی لینکدین نوشته شده و اینجا ترجمه‌ای کمی متفاوت از آن را خواندید. اگر با آن موافقید یا نظر و تجربه‌ای در این زمینه دارید، برای تاثیرگذاری بیشتر، نسخه انگلیسی آن را هم در سایت‌های مذکور هم‌رسانی کنید.

نسخه‌ای خطی از این کتاب در کتابخانه ملی فرانسه در پاریس نگهداری می‌شود. کاتب این نسخه، محمود تبریزی، شاهنامه‌خوان است که کتابت آن را در سال ۸۵۲ قمری تکمیل کرده است. نسخه اسکن‌شده باکیفیت کتاب دانشنامه میسری را اینجا ورق بزنید.

مِیسَری بنا بر آنچه خود در دانشنامه آورده‌است، حدود سال ۳۲۴ ه‍.ق زاده شد. ژیلبر لازار ایران‌شناس مشهور فرانسوی در کتاب خود به نام “دو رساله پزشکی از قرن چهارم به زبان فارسی”، جهانیان را با حکیم مِیسَری آشنا کرد.

مِیسَری دربارهٔ نامیدن این کتاب به نام «دانشنامه» آورده است:

من این گفتار را اندام دادم                   و دانش‌نامه اول نام دادم

در پایان کتاب نیز آمده:

بیانجامید دانش‌نامه من                      برآمد زو مراد و کامه من

او دربارهٔ علت نوشتن کتاب به پارسی این طور سروده:

بگویم تازی ار نه پارسی نغز                  ز هر در، من بگویم مایه و مغز

و پس گفتم زمین ماست ایران               که بیش از مردمانش پارسی‌دان

وگر تازی کنم نیکو نباشد                      که هر کس را ازو نیرو نباشد

دری گویمش تا هر کس بداند       و هر کس بر زبانش بر براند

چند سال پیش، در یک کارگاه فیلم‌سازی کوتاه شرکت کردم که توسط محسن مخملباف برگزار می‌شد.

در بخشی از این دوره، به عنوان تکلیف کارگاهی، ساخت یک فیلم کوتاه با موضوع مجادله، به هنرجویان داده شد. با این شرط که آن را تنها با استفاده از یک تلفن همراه یا دوربین کوچک و و بدون هیچ کات بسازند. من برای یافتن یک ایده جالب یک هفته‌ای دست و پا زدم تا اینکه به یاد داستانی افتادم که سال‌ها پیش خوانده بودم.

این داستان، “مرگ در بعدازظهر” نام داشت و به دست پریسیلا مینتلینگ نوشته شده بود. داستانی که در مجموعه‌ای تحت عنوان “کوتاه‌ترین داستان‌های جهان درباره عشق و مرگ” به دست استیو ماس گردآوری شده بود. این کتاب را اسدالله امرایی ترجمه کرد که در سال ۲۰۰۲ در ایران منتشر شد.

من برای فیلمم از این داستان اقتباس کردم و با کمک چند دوست و یک گوپرو، کار را تمام کردم. نتیجه فوق‌العاده‌ای نبود، اما از نتیجه و تجربه‌ای که کسب شد لذت بردم. می‌توانید آن را اینجا تماشا کنید:

اما نکته جذاب برایم این بود که یک سال بعد، در دوره همه‌گیری کرونا، ایمیل غیرمنتظره‌ای از نویسنده داستان دریافت کردم. پریسیلا نوشته بود که ۲۵ سال پیش این داستان را در دوره‌ای که در یک شهرک ساحلی کوچک در کالیفرنیا زندگی می‌کرد، نوشته و حالا خوشحال بود که کارش در گوشه دیگری از دنیا اقتباس می‌شود.

این ایمیل به شدت مرا تحت تاثیر قرار داد و نشانم داد که چگونه یک داستان می‌تواند انسان‌ها را به هم متصل کند و مرزها، فرهنگ‌ها و زبان‌ها را درنوردد. این قصه کوتاه به من یادآوری کرد که یک داستان، می‌تواند زیست خودش را داشته باشد و فراتر از پی‌رنگش، الهام‌بخش و بر دیگران مؤثر باشد.

در دنیایی پر از چالش و عدم قطعیت، این داستان‌ها هستند که راهی برای درک و ارتباط با یکدیگر به ما می‌دهند. آن‌ها کمک می‌کنند تا جهان و جایگاهمان در آن را درک کنیم، و ضمن هم‌دلی با دیگران از تجربیات‌شان بیاموزیم. آن‌ها با تزریق تخیل و امیدواری الهام‌بخش ما هستند.

پس، خواه نویسنده باشید یا فیلم‌ساز، یا صرفاً گوینده قصه زندگی خود یا دیگران، همواره قدرت کارتان را به یاد داشته باشید. داستان‌های شما می‌توانند به دوردست‌ها سفر و قلب و ذهن مردم جهان را تسخیر کنند.

نسخه انگلیسی این نوشته را می‌توانید در مدیوم بخوانید.

با پیشرفت هوش مصنوعی (AI)، ما به چنین وضعیتی بیش از پیش نزدیک هستیم. در واقع، هوش مصنوعی به نقطه‌ای رسیده که خودش می‌تواند داستان‌سرایی کند. و اگر می‌تواند از پس این کار بر آید، چرا نتواند تصاویری را هم تولید کند که با آن داستان هماهنگ باشد؟

«هیچ‌چیز برای همیشه» Nothing Forever یک سیتکام تولید شده توسط هوش مصنوعی است که در حال حاضر بر روی Twitch پخش می‌شود. تصاویر تولیدشده شبیه انیمیشن‌های هشت بیتی است، و همه جلوه‌های صوتی، به جز صداهای خنده، به دست هوش مصنوعی تولید می‌شوند.

من نیم ساعتی این برنامه را تماشا کردم، و در عین حال که نمی‌توانم بگویم خنده‌دار بود، اما قطعا جالب توجه بود.

این برنامه نشان‌دهنده این است که هوش مصنوعی توانایی ایجاد تغییر در صنعت سرگرمی را نه تنها از نظر محتوا، بلکه از نظر بصری نیز دارد. با قدرت‌مندتر شدن کامپیوترها و هوش مصنوعی، تصور آینده‌ای که در آن کیفیت تصویر و محتوا بر اساس استانداردهای امروزی واقعاً «سرگرم‌کننده» باشد، دور از ذهن نیست.

اما قبل از هر چیز دیگر، باید توجه داشت که هوش مصنوعی از اشتباه مصون نیست، و همیشه این امکان وجود دارد که یک مدل زبانی اشتباه کند و شوخی‌های توهین‌آمیز تولید کند. این دقیقاً همان چیزی بود که برای این سریال اتفاق افتاد و منجر به ممنوعیت بخش‌هایی از آن شد.

در حال حاضر، کانال‌های تلویزیونی وجود دارند که از محتوای تولیدشده به دست هوش مصنوعی استفاده می‌کنند، و مجریان متون تولیدی هوش مصنوعی را می‌خوانند.

شبکه‌ای تلویزیونی در منطقه استاوروپول روسیه یک مجری هواشناسی هوش مصنوعی را معرفی کرده است که با استفاده از چندین شبکه عصبی ساخته شده است. این برنامه که “پیش‌بینی آینده” نام دارد، پنج بار در روز پخش می‌شود و توسط یک مجری هوش مصنوعی به نام اسنژانا تومانوا اجرا می‌شود که نامی مستعار به معنای “مه برفی” به زبان روسی است. این کانال اعلام کرده که شبکه‌های عصبی مرتبط با مجری مجازی، متن و محتوای گرافیکی برنامه را تولید می‌کنند.

با این حال، برای تولید یک سریال تلویزیونی با کیفیتی معادل انیمیشن “بوجک هورسمن“، که به طور کامل توسط هوش مصنوعی تولید شده باشد، هنوز راه درازی در پیش داریم. این را هم باید خاطر نشان کرد که چنین پیشرفتی می‌تواند به از دست دادن شغل برای بسیاری در صنعت سرگرمی و رسانه منجر شود.

در مجموع، سرگرمی‌های تولیدشده توسط هوش مصنوعی هنوز در مراحل اولیه خود قرار دارند و در عین حال که دیدن توانایی‌های هوش مصنوعی هیجان‌انگیز است، هنوز راه زیادی در پیش است تا به حالت ایده‌آل برسیم. در این میان سوالی که باقی می‌ماند این است: تا چه حد می‌توانیم مرزهای سرگرمی تولید شده توسط هوش مصنوعی را به جلو ببریم و این پیشرفت چه تأثیری بر صنعت و نیروی کار خواهد داشت؟

نسخه انگلیسی این نوشته را می‌توانید در سایت مدیوم بخوانید.

بیایید ابتدا در مورد بخش‌های درخشان آن صحبت کنیم. اینفلوئنسرها مانند زنبورهای عسلی هستند که وقتی آنها به گلی اشاره کنند، می‌توانید مطمئن باشید که زنبورهای دیگر هم رویش بنشینند. اگر با فرد تاثیرگذار مناسبی قرارداد ببندید، محصول‌تان پیش چشمان هزاران، و حتی میلیون‌ها خریدار بالقوه به نمایش گذاشته خواهد شد. منظور من فقط درباره مخاطبان قدیمی این افراد نیست، بلکه از جمعیتی حرف می‌زنم که به تک‌تک کلمات یک اینفلوئنسر اعتماد دارند.

این را هم فراموش نکنیم که اینفلوئنسرها در تولید محتوا جذاب، خبره‌اند. آنها چون یک جادوگر می‌توانند محصول‌تان را به شیوه‌ای نمایش دهند که با فالورها ارتباط برقرار کند. شما نه‌تنها محتوایی سفارشی دریافت می‌کنید که بهترین بخش های عملکرد محصول‌تان را نمایش می‌دهد، بلکه می‌تواند با نیاز مخاطبان به خوبی هماهنگ شود.

حالا بیایید نگاهی به نقاط تاریک بیندازیم. یکی از خطرات بزرگ همکاری با اینفلوئنسرها این است که ممکن است کنترل خود را بر شیوه انتقال پیام، تا حدی از دست بدهید. شاخ‌های مجازی روش خاص خودشان را برای انجام کار دارند، و گاهی روشی که برای معرفی محصول‌تان ارائه می‌دهند، با نگاه شما منطبق نیست.

و البته، اگر اینفلوئنسر مورد نظر گرفتار شود، احتمال دارد که همه چیز به هم بریزد. باید به این مساله توجه داشته باشید که اگر آنها درگیر جنجالی بشوند، ممکن است برند شما هم به خاک و خون کشیده شود.

علاوه بر این، برای سنجش موفقیت این همکاری، معیار واضح موجود نیست. لایک‌ها، نظرات و هم‌رسانی‌ها صدالبته که همگی خوب و معرکه هستند، اما همیشه به این معنا نیستند که فروش شما افزایش می‌یابد یا مردم در دراز مدت به محصولات و برندتان وفادار خواهند بود.

و سر آخر، بیایید درباره‌ی مسائل مالی صحبت کنیم. کار با اینفلوئنسرهای برتر می‌توانند هزینه‌ای گزاف داشته باشد. برای شرکت‌های فناوری کوچک یا آن‌هایی که تازه‌کار هستند، این مساله می‌تواند بخش بزرگی از بودجه بازاریابی‌شان را مصرف کند.

پس در مجموع، در حالی که همکاری با شاخ‌های مجازی می‌تواند مزایای واضحی داشته باشد، نباید چشم خود را بر خطرات آن ببندید. انتخاب اینفلوئنسر مناسب که با حال و هوای برند شما هماهنگ باشد، حیاتی است. در این میان شفافیت و تعیین خطوط قرمز برای یک همکاری خوب ضروری است. بنابراین، پیش از شروع همکاری اندکی وقت بگذارید، جوانب مثبت و منفی آن را بسنجید، و اگر تصمیم دارید که تنی به این آب بزنید، پیش از آن دمایش را بیازمایید تا برای درخشش برند خود، انتخاب هوشمندانه‌ای داشته باشید.

نسخه انگلیسی این مطلب را می‌توانید در سایت مدیوم بخوانید.

اینترنت طبقاتی چیست؟
اینترنت طبقاتی، اصطلاحی است برای دسترسی‌های متفاوت برای کاربرانی که در گروه‌های مختلف دسته‌بندی می‌شوند. به این ترتیب که سطح دسترسی هر گروه نسبت به گروه دیگر، کمتر یا بیشتر است.

چنین روشی در ایران پیش از این، در مقاطع مختلف اجرا شد. برای مثال در دوره وزارت محمدجواد آذری جهرمی، فیلترینگ برخی از سایت‌ها و خدمات، برای تعدادی از خبرنگاران برداشته شد تا آنها با آزادی بیشتری به شبکه متصل شوند و البته هم‌زمان امکان رصد عملکردشان نیز سهل شود.

اهداف و توجیه طرح گشایش چیست؟
در مقدمه سند منتشرشده، اهداف این طرح به دو بخش دانشگاهی و فرادانشگاهی تقسیم می‌شود.
از مجموعه اهداف دانشگاهی می‌توان به دسترسی به منابع غنی اما فیلترشده آموزشی چون یوتیوب و تشویق به افزایش حضور در فضای دانشگاه اشاره کرد. اما به نظر می‌رسد که اهداف فرادانشگاهی برای مجریان آن مهم‌تر باشد چرا که از دانشگاه شریف به عنوان آزمایشگاهی نام برده می‌شود تا پس از آزمون و خطا، امکان گسترش طرح به سراسر کشور فراهم آید.

علاوه بر اینها در توجیه اجرای طرح، ایجاد آمادگی برای مقابله با اینترنت فراملی ذکر شده که نشان می‌دهد طراحان آن، اینترنت فراملی را به عنوان یک تهدید و خطر در نظر داشته‌اند.
به عبارت دیگر، پیش‌بینی دسترسی به اینترنت ماهواره‌ای، خطری است که متولیان کنترل این شبکه در ایران را وا داشته تا چنین طرحی را برای یک دوره آزمایشی پیاده و سپس آن را در سراسر کشور جاری سازند.

نتیجه این اجرای این طرح چیست؟
علاوه بر ایجاد سطوح دسترسی مختلف برای افراد که پیش‌تر به آن اشاره شد، این طرح می‌تواند به نوعی آزمایش طرح دیگری به نام سامانه شاهکار هم باشد.
در سال ۱۳۹۴ طرحی با عنوان “شبکه احراز هویت کاربران” در شورای عالی فضای مجازی به تصویب رسید که به اختصار شاهکار نام گرفت. به موجب این طرح اپراتورها قبل از ارائه خدمات به مشترکان خود، باید از طریق این سامانه، هویت هر کاربر را بسنجند تا پس از احراز، او بتواند از فیلتر تعیین‌شده عبور کنند و تنها به میزان مشخصی از سرویس‌های شبکه دسترسی داشته باشند.
در طرح گشایش، روشی مشابه با سامانه شاهکار برای دسترسی کاربران دانشگاه شریف به شبکه، در نظر گرفته شده است. کاربر با “شناسه شریف” به شبکه دسترسی دارد و در یکی از گروه‌های هفت‌گانه زیر طبقه‌بندی شده است:

• اعضای هیأت علمی
• محققین و پسادکتری
• دانشجویان دکتری
• دانشجویان تحصیلات تکمیلی
• دانشجویان کارشناسی
• کارمندان
• سایرین

چرا دانشگاه شریف؟
ایمیل‌هایی که این سند به آن ضمیمه شده، بین رسول جلیلی، مهدی امیری، علیرضا زارعی رد و بدل شد‌اند.
رسول جلیلی رئیس دانشگاه صنعتی شریف و دانشیار دانشکده مهندسی کامپیوتر این دانشگاه و عضو شورای عالی فضای مجازی است. او یکی از بنیانگذاران و رئیس هیئت مدیره شرکت امن‌افزار گستر شریف است.
علیرضا زارعی، مدیر مرکز فناوری اطلاعات و ارتباطات و مهدی امیری، معاون مدیرکل نظارت بر فضای مجازی هستند.
با توجه به این که آقای جلیلی هم‌زمان رئیس دانشگاه شریف و مدیر یکی از بزرگ‌ترین شرکت‌های متولی سانسور و فیلترینگ اینترنت در ایران شمرده می‌شود، اجرای این طرح در دانشگاه شریف قابل درک خواهد بود.
آقای جلیلی در آبان ۹۲ به علت ارتباط یا نقشش در سانسور از سوی وزارت خزانه‌داری ایالات متحده آمریکا تحریم شد.

در بین سطور ایمیل‌ها چه می‌خوانیم؟
بسیاری از مواردی این طرح، با توجه به بیانات و سخنرانی‌های مسئولان در سال‌های اخیر، قابل حدس بود اما از بین سطور آن و ایمیل‌های رد و بدل شده، مفهوم واقعی برخی واژه‌ها عریان می‌شود. واژگانی که هرچند فعالان آزادی اینترنت برای توصیف آن‌چه در ایران می‌گذرد، به کار می‌بردند اما اشاره مستقیم مسئولان به آنها کمتر دیده می‌شد. اینترنت طبقاتی یکی از کلیدواژه‌های مهم این طرح است.

محمدجواد آذری جهرمی، وزیر پیشین فناوری اطلاعات، در شهریور ماه ۱۳۹۰ در مجلس توصیفی به کار برد که معنای همین عبارت بود. جملات و شیوه سخنرانی او در این جلسه به گونه‌ای بود که گویا در حال ارائه طرحی برای گشایش اینترنت و کاهش محدودیت‌هاست، در حالی که سمت و سویی کاملا مخالف آن داشت.

ظاهر بحث بر سر آزادی فروش فیلترشکن و ادامه دستورات به وزارت ارتباطات برای فیلتر کردنه اما نکته اصلی بخش اول این ویدیوست که درباره ایجاد سامانه‌ای است تا هویت همه کاربران رو موقع ارتباط به اینترنت مشخص کنه تا میزان فیلترینگ برای اقشار و مشاغل مختلف فرق کنه.pic.twitter.com/fLyudnJ9sp

— Nima Akbarpour نیما (@nima) September 2, 2019

اما برای مثال در ایمیل ارسالی علیرضا زارعی، رئیس مرکز فناوری ارتباطات و اطلاعات دانشگاه شریف به مهدی امیری، معاون مدیرکل نظارت بر فضای مجازی، در خصوص شفاف‌سازی، رفع ابهامات و تکمیل طرح گشایش، عبارت و واژه‌هایی چون «اینترنت طبقه‌بندی‌شده» و «امکان نظارت مستمر» به صراحت نمایان می‌شوند.

گامی دیگر برای جایگزینی فهرست سفید با فهرست سیاه
در فیلترینگ بر اساس فهرست سیاه، تنها وب‌سایت‌هایی که از نظر حاکم مشکل‌دار هستند، مسدود می‌شوند اما در فیلترینگ بر اساس فهرست سفید، دسترسی کاربران تنها به سایت‌هایی که در فهرست سفید آمده‌اند، مجاز است. در واقع جایگزینی عبارت “همه مجرمند مگر خلافش ثابت شود” با اصل “همه بی‌گناهند مگر خلافش ثابت شود”.
با توجه به این موارد هر چند طرح آزمایشی مذکور “گشایش” نام‌گرفته و ظاهرا برای دسترسی بیشتر کاربران به اینترنت، اما در واقع برای رصد دقیق فعالیت‌های کاربران طراحی شده و هم‌چون نام‌گذاری طرح “صیانت” معنایی متضاد آن‌چه دارد که واقعا در پی آن است.

پس از دستگیری یا احضار این افراد ذیل نام پروژه عنکبوت، در مواردی عکس‌ها و نوشته‌هایی مبنی بر کنترل و توقف فعالیت حساب اینستاگرامی مورد نظر منتشر شده، یا گردانندگان صفحه، نوشته‌هایی مبتنی بر توبه، اصلاح یا تغییر شیوه زندگی خود پخش کرده‌اند.
حالا با بررسی مجموعه ایمیل‌ها و مکاتبات هک‌ شده مربوط به کارگروه تعیین مصادیق محتوای مجرمانه، می‌توان از شیوه عملکرد این نهاد در مسدودسازی و کنترل صفحات شبکه‌های اجتماعی، تحت عنوان “طرح سپید” تصویر واضح‌تری داشت.

گام اول، یافتن و انسداد شماره تلفن
این نهاد در نخستین گام تلاش می‌کند تا به هر طریقی، شماره تلفن گرداننده یک صفحه اینستاگرامی را به دست بیاورد.
کاربران اینستاگرام، برای حفظ امنیت عبور، معمولا دومرحله‌ای را فعال می‌کنند تا در مواقع ضروری، رمز دومی به طور تصادفی ایجاد و برایشان ارسال شود. یکی از راه‌های دریافت رمز دوم، دریافت آن از طریق پیامک و سامانه مخابراتی است.
در چنین شرایطی اگر سامانه پیامک توسط نهادهای امنیتی شنود شود، با تقریب خوبی شماره دریافت‌کننده پیامک رمز دوم، کشف خواهد شد.
البته دسترسی به شماره تلفن می‌تواند از طرق دیگری چون لو رفتن آن توسط فردی دیگر یا فریب صاحب صفحه برای سفارش تبلیغات هم انجام گیرد.

گام دوم، مسدودسازی خط تلفن
پس از یافتن شماره تلفن مورد نظر، دادستانی دستور قطع آن را به مخابرات صادر می‌کند. درخواست صاحب خط برای اتصال مجدد، به این نهاد مسئول فیلترینگ در ایران ارجاع داده می‌شود.
این‌جاست که کارگروه تعیین مصادیق محتوای مجرمانه به گرداننده صفحه اینستاگرامی اعلام می‌کند که برای اتصال مجدد خط تلفنش باید مدارک شناسایی خود را علاوه بر تعهدنامه طرح سپید ارسال کند.
در طرح سپید، فرد با درج امضا و اثر انگشت متعهد می‌شود صفحه را در مدت زمانی کوتاه، از محتوای مورد نظر پاک کند. در نهایت با تایید مسئول مربوطه بر انجام همه این مراحل، خط تلفن متصل و دسترسی به صفحه برقرار خواهد شد.

رخنه به ساز و کار فیلترینگ در ایران
هک مکاتبات «کارگروه تعیین مصادیق محتوای مجرمانه» چه اطلاعاتی را افشا کرد؟

مهدی صارمی‌فر، روزنامه‌نگار حوزه علم و فناوری pic.twitter.com/DaUsE0vD9V

— BBC NEWS فارسی (@bbcpersian) November 8, 2022

گام سوم، همکاری با کارگروه در سطوح مختلف
بسیاری از صاحبان کسب و کار در اینستاگرام تنها از این طریق است که امرار معاش می‌کنند. بررسی صدها ایمیل نشت‌کرده نشان می‌دهد که غالب این افراد، چاره‌ای جز پذیرش مراحل بالا ندارند.
از برخی از این کاربران خواسته می‌شود تا در پست‌هایی از عملکرد قبلی خود اظهار ندامت و برای مثال از آن پس، با رعایت حجاب فعالیت کنند.

اما نکته اینجاست که برخی از این افراد با معرفی صفحات مجازی رقیب و در مواردی ارسال اطلاعات شخصی چون شماره حساب یا تلفن رقبا، کار را برای دادستانی و کارگروه مذکور ساده می‌کنند تا قربانی بعدی خود را به راحتی هدف بگیرند. پدیده‌ای که در قالب گزارش‌های مردمی، همواره توسط سازمان‌های امنیتی جمهوری اسلامی تشویق شده و نتیجه‌اش به وفور در ایمیل‌های نشت‌کرده کارگروه تعیین مصادیق محتوای مجرمانه مشاهده می‌شود.

بی‌بی‌سی– ایلان ماسک، مالک اصلی شرکت توییتر، اعلام کرده افرادی که بخواهند نشان تیک آبی را در کنار نام کاربری توییتری خود داشته باشند، باید ماهانه ۸ دلار بپردازند، هر چند این مبلغ در هر کشور متفاوت خواهد بود.
این یکی از جنجالی‌ترین تصمیم‌های آقای ماسک پس از تصاحب توییتر است که برای آن ۴۴ میلیارد دلار پرداخت کرده است. او گفته که این کار «برای شکست دادن فرستندگان هرزنامه و کلاهبرداران ضروری است».
آقای ماسک در توییتی به روش پیشین اعطای تیک آبی انتقاد کرده و آن را “ارباب و رعیتی” نامیده و نوشته است: «قدرت برای مردم! [تیک] آبی ۸ دلار در ماه».

Twitter’s current lords & peasants system for who has or doesn’t have a blue checkmark is bullshit.

Power to the people! Blue for $8/month.

— Elon Musk (@elonmusk) November 1, 2022

معنای تیک آبی چیست؟
نشان تیک آبی تا کنون به این معنا بوده که هویت گرداننده یک حساب کاربری که در دنیای واقعی یا مجازی تاثیرگذار است، تایید شده است و جعلی نیست.
توییتر در سال‌های نخست فعالیتش با انتقادهای فراوانی رو‌به‌رو شد که به اندازه کافی با حساب‌های جعلی مقابله نمی‌کند. پس از آن بود که نشان تیک آبی را در سال ۲۰۰۹ معرفی کرد.
روش سابق توییتر برای تأیید کاربران و اعطای نشان تیک آبی، شامل یک فرم کوتاه درخواست آنلاین بود و برای افرادی در نظر گرفته شده بود که احتمال جعل هویت‌شان می‌رفت.
در حال حاضر بیش از ۴۲۰ هزار کاربر توییتر این نشان آبی را دریافت کرده‌اند.
روند اعطای این نشان تا کنون کم‌وبیش سخت‌گیرانه بوده است. همین موضوع باعث شد تا برای برخی از کاربران این نشان، مفهومی لوکس پیدا کند.
حالا با تصمیم تازه آقای ماسک، هر کسی می‌تواند با پرداخت آبونه ماهانه، آن را به دست بیاورد. بنابر گقته او، دارندگان پیشین این نشان نیز، باید این مبلغ را بپردازند. ادعایی که باعث شده تا بسیاری از حساب‌های تاییدشده فعلی، سیاست جدید این شرکت را زیر سوال ببرند و با آن مخالفت کنند.
آقای ماسک در پاسخ به منتقدان در توییتی نوشته: «[خطاب] به همه شاکیان، لطفا به شکایت ادامه دهید، اما هزینه‌اش ۸ دلار خواهد بود».

To all complainers, please continue complaining, but it will cost $8

— Elon Musk (@elonmusk) November 2, 2022

منتقدان چه می‌گویند؟
منتقدان می‌گویند این اقدام می‌تواند شناسایی منابع موثق را دشوارتر کند و متناقض با هدف اولیه‌ای است که علت ایجاد این نشان بود.
نو وکسلر، رئیس سابق ارتباطات سیاست جهانی توییتر، هشدار داده است که در نظر گرفتن هزینه برای دارندگان تیک آبی می‌تواند تشخیص اطلاعات غلط را دشوارتر کند.
آقای وکسلر به بی‌بی‌سی گفت: «با توجه به اطلاعات نادرستی که بسیاری از پلتفرم‌ها با آنها دست و پنجه نرم می‌کنند، یکی از راه‌هایی که روزنامه‌نگاران، پژوهش‌گران و برخی کاربران از آن برای تشخیص اطلاعات نادرست یا کم‌کیفیت استفاده می‌کنند، راستی‌آزمایی است».
او می‌گوید: «اگر تیک‌های آبی را به ازای پول اعطا کنید، غربال‌گری داده‌های نادرست و یافتن اطلاعات باکیفیت، سخت‌تر خواهد شد».

چه امکاناتی همراه با تیک آبی خواهد آمد؟
آقای ماسک در یک رشته‌توییت، به امکاناتی اشاره کرده که به ازای پرداخت هزینه ماهانه، نصیب کاربر خواهد شد؛ امکاناتی که ظاهرا ترکیبی است از موارد جدید و تسهیلاتی که تا کنون تحت نام توییتر بلو و تنها در مناطق جغرافیایی محدودی فعال بود:

• کاربر در پاسخ‌ها، رونوشت‌ها و نتایج جست‌وجو، اولویت بالاتری در نمایش خواهد داشت. از نظر آقای ماسک این مساله برای غلبه بر هرزنامه و کلاهبرداری ضروری است
• امکان ارسال ویدیو و صدای طولانی‌تر
• مشاهده تنها نیمی از تعداد آگهی‌ها
• دور زدن دیوار پرداخت برای ناشرانی که مایل به همکاری با توییتر هستند
• درآمد و پاداش به تولیدکنندگان محتوا
• یک برچسب ثانویه زیر نام افراد شناخته‌شده که پیش‌تر فقط برای سیاستمداران در نظر گرفته شده بود

درآمدزایی، بزرگ‌ترین چالش پیش روی ماسک
توییتر یکی از بزرگ‌ترین شبکه‌های اجتماعی دنیاست که تا کنون سوددهی چندانی نداشته است.
آقای ماسک همچنان که برای سودده کردن آن تلاش می‌کند، گفته که می‌خواهد اتکای توییتر به تبلیغات را کاهش دهد. حتی در شرایط فعلی که برخی از شرکت‌ها نگران تبلیغات در سایت تحت رهبری او هستند.
جنرال موتورز، رقیب شرکت خودروهای برقی تسلا که در مالکیت ایلان ماسک است، هفته گذشته اعلام کرد که تبلیغات را در توییتر، معلق می‌کند.
یکی از خریداران رسانه‌ای یک شرکت تبلیغاتی برجسته به بی‌بی‌سی گفت که برخی از برندهای بزرگ، بی‌سروصدا تبلیغات را در این شبکه اجتماعی متوقف کرده و منتظر نتیجه تغییراتی هستند که آقای ماسک در حال اجرایش است.
شرکت IPG، یکی از بزرگ‌ترین نام‌های تبلیغاتی جهان، روز دوشنبه گذشته به مشتریان خود توصیه کرد که تبلیغات در توییتر را به مدت یک هفته تعلیق کنند و علتش را نیاز به شفافیت بیشتر در راستای اطمینان از “اعتماد و ایمنی” اعلام کرد.

با در کنار هم قرار دادن این موارد می‌توان به این نتیجه رسید که دودلی بلد در ارائه خدمات، به خاطر تحت فشار قرار گرفتن مجموعه هزاردستان و درخواست نهادهای امنیتی برای گرفتن اطلاعات کاربران است. مساله‌ای که منجر به این شده تا به گفته خودشان در درستی راهی که در پیش داشتند، شک کنند.
چندی پیش نیک یوسفی، فیلم‌ساز و تدوین‌گر معترض، در رشته‌توییتی نوشته بود که ماموران امنیتی با در دست داشتن رسید سفارش غذا در اپلیکیشن اسنپ‌فود، به منزل دوستانش مراجعه کرده‌اند. آقای یوسفی، چند روز بعد و در تاریخ ۲۴ مهر، توسط نیروهای امنیتی بازداشت شد.
به جز او ده‌ها کاربر، نسبت به سوءاستفاده از اطلاعات ثبت‌شده کاربران در اپلیکیشن‌های داخلی، برای تعقیب و دستگیری معترضان هشدار داده‌اند.
در روزهای پایانی سال ۹۵، مسدود شدن دسترسی به ویز در ایران، و سپس اجبار راننده‌های تاکسی‌های اینترنتی به حذف آن از گوشی، منجر به روی آوردن برخی از کاربران، به دو مسیریاب بومی «بلد» و «نشان» شد و تعداد کاربران این دو سرویس افزایش یافت. اما قطع مکرر اینترنت از شهریور امسال و در پی اعتراضات مردمی، در کار مسیریاب‌های بومی نیز اختلالات زیادی ایجاد کرد، به نحوی که منجر به سردرگمی بسیاری از رانندگان تاکسی‌های اینترنتی شد.
هر دو اپلیکیشن «بلد» و «نشان»، امکان کار به صورت آفلاین را هم دارند اما قطعی اینترنت موجب شده تا داده‌های زنده ترافیکی که خوراک این اپلیکیشن‌ها هستند، به درستی تامین نشده و کارآیی آنها کاهش چشمگیری پیدا کند.
هلدینگ هزاردستان که از شرکت‌های کافه‌بازار، دیوار و بلد تشکیل شده است، گفته که ارائه خدمات بلد را تا پایان سال تضمین کرده و به زودی در مورد آینده این محصول، اطلاع‌رسانی دقیق‌تری انجام خواهد داد.

این کار آخرین تلاش در حوزه فناوری جعل عمیق است که از آزمایشگاه پژوهشی سامسونگ در مسکو بیرون آمده است.
برخی از کارشناسان از سوءاستفاده‌های احتمالی فناوری جعل عمیق ابراز نگرانی کرده‌اند.
الگوریتم‌های سامسونگ که چنین ویدویی را منتشر کرده‌اند، با ۷۰۰۰ ویدیوی عمومی از چهره‌های مشهور که پیش‌تر روی یوتیوب در دسترس بودند، آموزش دیده‌اند.
روش کار به این شکل است که هوش مصنوعی ویژگی‌ها و حرکات صورت را روی یک عکس بازنمایی می‌کند تا به آن زندگی ببخشد.
علاوه بر مونالیزا ویدیوهایی از سالوادور دالی، آلبرت اینشتین، فدور داستایوفسکی و مریلین مونرو نیز به همین روش ساخته شده‌اند.