ANIL ÖZER | Kişisel Weblog

Hiçlik üzerine..

2026-02-24T19:10:00.002+03:00

Adil olmayan tanrının, adil olmayan kullarına..

Ahlakın olmadığı yerde adaletten bahsedilemez. Adaletin olmadığı yerde insanlıktan bahsedilemez. İnsanlığın olmadığı yerde tanrıdan bahsedilemez.

Ancak bir hiçlikten bahsedilebilir, zira tanrı bir hiç olmayı tercih etmiştir.

A.Ö.

Kaybedenlerin kaydadeğer hikayesi..

2019-01-17T21:21:00.002+03:00

Bana veryansın etme. Ben kaybedenlerin hikayesini yazarım. İster okunsun, ister okunmasın. Ama sen kazananlardan ol; buna itirazım yok..

a.ö.

Göktanrı ❷

2018-08-12T21:30:00.000+03:00

- Sence Göktanrı bizi terk mi etti ?

- Hayır biz onu terk ettik. Görmüyor musun soluduğumuz havayı? Burum buram haysiyetsizlik kokuyor. Ama nedense içime çekmekte zorlanmıyorum. Gerçek bir gülümsemeyi en son nerede gördün? En son ne zaman yapabildiklerimizle, yaşabildiklerimizle takdir edildik? İnsanın insandan beklentisi ne zaman arttı bu kadar? Çok zaman önce tabular almadı mı kutsallarımızın yerini? Neye, kime ait olduğumuzu bilmeden kabul etmedik mi o bilinen büyük şerefsizlikleri? Hani Peyk bir şarkısında diyor ya; "Gamsız öküzdük, yaladık kasabımızın bıçağını.."

Belli ki Göktanrı gitti.. Bir daha geri gelmeyecek. Kutsallarını da yanına aldı; kutsal sandığımız diğer bütün saçmalıkları sahiplendiğimiz için..

anıL özeR

la minör set..

2018-08-12T21:18:00.001+03:00

- Ne müzik be aga..

- Çalabilirsin dimi sen bunu..

- Aslında benzerlerini yapabilirsin de..

- Yo hayır abi. Bazı müzikler vardır, öyle ard arda notaları dizmeye benzemez. Hani yüz yıl sonra açsanda yine dinlenir ya.. İşte biz onları yazabilecek, aranje edebilecek kadar mutsuz değiliz..

- Nasıl yani? Biz mutlu muyuz?

- Hayır değiliz ancak sorumluluklarımız var. Hayatın ve hayatımızdakilerin bizden beklediği, unutulmayacak bir beste değil. Hiç olmadı..

Genelde ağlak bir tip olmasına rağmen bunu söylerken gözleri hiç yaşarmadı. Aksine çok donuk ve duygusuz bir ifade vardı yüzünde.. Son gerçek bestesini onbeş sene önce yapmıştı. Biliyordu ki o bestenin dinlenebilmesi için bir onbeş sene daha lazımdı..

anıL özeR

Göktanrı ❶

2017-05-22T12:34:00.002+03:00

İnsanlar bu güne kadar dinleri ya milli niteliklerinde korumuş, ya da kendi milletine uydurmuştur. Örneğin musevilik sadece israil ve kendini bu kökten gelmiş olarak niteleyen insanların inancıdır. Aynı şekilde japonların inancı şinto (şintoizm) de milli bir gelenekte muhafaza edilir.

Yayılmacı politika sergileyen dinleri (müslümanlık ve hristiyanlık) incelersek, bu dinlerin birçok mezhebi, kolu, tarikatı olduğunu görürüz. Sizce bunun asıl sebebi nedir?

Sebep "ırk"tan başka birşey değildir. Milletler zorla ve/veya gönüllü olarak kabul ettikleri bu dinleri başkalaştırmıştır. Zira kendi geleneklerine, yaşayış tarzlarına uyarlamak, bir şekilde kimliklerini ortaya koymak gerekmektedir.

İş bu nedenle hristiyanlık orta doğudan doğan bir din olmasına karşın batı roma imparatorluğu tarafından kendi menfaat ve geleneklerine uyarlanarak "ortadoksluk" mezhebi ortaya çıkmıştır. Aynı şekilde kuzey avrupa ülkelerinde de daha hafif bir inanç sistemi olan "protestanlık" bulunmaktadır. Ateizmin bugün en yaygın olarak kuzey avrupada görülmesi, protestanlığın neden haifletilmiş bir mezhep olduğu hakkında sizlere bir fikir verdi mi? Orada yaşayan ırklar (nordik ve kelt kökenliler) yaşayış ve düşünce yapılarında "tanrıya ihtiyaç duymayan bir varlık göstermişlerdir.

İran ve dolaylarında gözlenen "şii" mezhebine inanaların asırlar önce "paganizm" inancına sahip olduğunu biliyor musunuz peki? Acı hissetmenin ibadet sayıldığı ateşe tapma geleneğinden gelen bu insanların, bugün bile karbela olayının yıldönümünde neden kendilerini zincirlerle dövdüklerini anladınız mı şimdi..

Anadoluda osmalının ilk dönemlerinde hakim olan bektaşiliğin, orta asya kökenli yörükler ve türkmenler tarafından ortaya konduğunu biliyoruz. Ancak Yavuz Sultan Selim 16YY başlarında memlüklerden halifeliği almış, toprakların mısıra kadar genişletmiş ve en önemlisi "Hami-Sami" ırkları yönetebilmek için "Sünni İslam"ı doktrin olarak ortaya koymuş ve anadoluda çok "altay" kökenli adam doğranmıştır.

Bugün hala mezarlarımıza ölülerimizin rahatı için "mersin dalı" dikmekteyiz. Doğru dürüst bitki olmayan çöllerde yaşayan arapların mezarlarına bitki dalları dikmediğini biliyoruz. Göktanrı inancında ağaçların önemi büyüktür. Kan davası güden iki obanın birbirinin ağaçlarını kestiği, bu sayede tanrı ile bağlantılarını kesmiş olduğu halen daha anlatılmaktadır. Bunun dışında kayın ağacının bir ruhu olduğu ve bu ruhun tohumlar vasıtasıyla "kam" olacak kişiyi doğarken belirlediği varsayılır. Kayın "kam"ların anasıdır. Bu nedenle halen kullanıdığız "kayınana" kelimesinin kökü de buradan gelir. (Hatta seçmen tohum mevzusu Avatar filminde kullanılmıştı. Ve dikkat avatar filminin yapımında orta asya arkeolojisine hakim Ruslar bulunmaktadır.)

İslamla hiçbir alaka göstermemesine rağmen "Dilek Ağacı" ve bu ağaca "çaput bağlama" mevzuna hiç değinmiyorum. Zira artık kendiniz bağdaştırabilirsiniz.

Hristiyan ilahiyatçı "Anne Marie Schimmel" bir makalesinde şöyle demektedir. "Bizler (Hristiyanlar) asırlar önce perslerle yaptığımız şavaşlarda onların iman-inanç gücünden çok etkilendik. Onların tanrıları Mitranın doğum gününü kutlaması, bu kutlamalarda ağaçları süslemesi belli ki ilgimizi çekti. Ve biz de doğum günü hiç bir kaynakta geçmeyen peygamberimiz oğul İsa'ya bir doğum günü uydurduk. "

Şimdilerde Türkiye topraklarında da "Dünyadaki hristiyan kalabalık ve ekonomik ağırlığı"ndan mı etkilendik bilinmez, Doğum günü belli olmayan İslam peygamberi Muhammed için "kutlu doğum haftası" aldatmacası türetilmiştir.

Bu makale sayfalarca uzatılabilir. Bir kitap cildi olacak kadar da örneklendirilebilir. Ancak uzun sözün kısası dinler ya millidir ya da millete uyarlanmıştır.

Türkiyede "Türk-İslam" sentezi şarlatanlığı, Türklere yapılmış en büyük kötülük ve ihanettir. Başka ırkların dinlerini kendimize uyarlamana gerek yok. Belli ki özümüz kabul etmiyor, yaşayışımız değişmiyor.

Türklerin inancı "GÖKTANRI" dır. Ve Eğer Türksen kabul etmesende

özünde bir yerlerde farkında olmadan ona inanıyorsun.

ANIL ÖZER

Çünkü

2017-02-22T22:12:00.003+03:00

Şeytanın sahip olduğu kibre sahip olmak işime geliyor...

HU Sendromu !

2016-02-25T12:26:00.001+02:00

HU sendromu benim kıçımdan uydurduğum ve adını ünlü Türk düşünürü Hıncal'ın baş harflerinden esinlendiğim sosyolojik bir betimlemedir.

HU sendromu, sanat, spor, edebiyat, sinema, moda gibi konularda, tükettiğin ve öğrendiğin şeylerle, kendini bir bok sanıp, müthiş eleştirel ve kimseyi beğenmez bir hale gelme durumudur.

Örnek Diyalog;

- Abi şu X filmini izledin mi?

- Hayır abi izlemedim.. Ben o tarz sevmiyorum pek..

- Aa hadi ya ! Çok şey kaybediyorsun.. (Kısılmış aşağılayıcı gözlerle)

Şimdi bu "tüketici" adama göre o filmi izlemeyenler hayata daha eksik, daha tamamlanmamış bir halde devam etmektedir. Zira o film kendi hayatında belli bir düşünsel değişim meydana getirmiştir. Bu bir film değil, bir kitap da olabilirdi.. Bir roman, bir araştırma yazarı kitabı, bir biyografi ya da bir tarih kitabı..

Bu adamlar, tükettikleriyle varolmaktadır. Bu tüketimi kesinlikle "boklamıyorum". Ancak özünde çok boş bir adamsan, bu basit tüketim kendini yukarılara bir yere koymana neden oluyor ve birden insanlara içi boş olan kafanla yukarılardan bakmaya başlıyorsun. Genlerinde var olan ve modern yaşamda bastırmış olduğun kibir hemen açığa çıkıveriyor dostum..

Halbuki etrafımda bir de üreten adamlar var.. Onlar tüketimi %15-20 oranlarında tutup, üretime konsantre olmuş durumdalar. Yazılar yazıyor, resimler yapıyorlar.. Ekip, dikiyorlar.. Bilgisayar yazılımlarını kulanıp, tüketmekten ziyade, açık kaynak kodlu yazılımlarla ilgileniyorlar.. Programlamaya çalışıyorlar.. Raspberry Pi, Orange Pi, Beaglebone gibi açık kaynak bilgisayarlar ile projeler yapıyorlar.. Emülatörlere oyun port ediyorlar.. Arduino ile elektronik hobi üretiyorlar.. Lego oynuyorlar.. Belki hiç işlerine yaramayacak uzaktan eğitim sertifika programlarında takılabiliyorlar.. Müzisyenler.. Hepsi bir müzik aletinin ucundan tutmuş durumda.. Ve tüketime ayırdıkları zamanlarını oluşturan %15 lik kısım, "Tüketici" diye adlandırdığım diğerlerinin tüketiminin iki katından fazla.. Çay ve sigaraya ayıracak ve saatlerce "yarak kürek" goy goy yapacak vakitleri yok.. Günde 5-6 saat uyumaktalar..

Ben de o adamlara özendiğim ve onlara saygı duyduğum için hep onların yamacına yanaşıp, bişeyler öğrenmeye çalıştım. Onları seviyorum ve onlar gibi olmak istiyorum. 30 yaşımın içinde olduğum şu günlerde, senelerdir soyunduğum "teknik adam"lık meyvelerini veriyor. Bana özenenler ve benden bişeyler öğrenmeye çalışan, kardeşlerim olunca seviniyorum..

Ama arada senin ne yaptığından haberi olmayan, haberi olsada bilgi birikimi ve kualifikasyonu senin ne yaptığını anlamayacak "o tüketici" adamlar, konuşulan ve tartışılan en küçük konuda, sosyal platformda oynanan en küçük oyunda, karşında kibirlenip seni aşağılıyor ya.. Ne desen, ne yapsan çare olmuyor..

Şimdi sesleniyorum.. Sevgili "tüketenler".. Sanat, moda, edebiyat, sinema, spor vb konularda yıllardır yaptığınız tüketim, bu konularda bir bilgi birikimi sağlamış olabilir ama siz ne işe yararsınız abi? Ne yaparsınız? Bu güne kadar ne yaptınız? Çocuğunuz olduğunda ona çizeceğiniz baba profilinde nasıl başarılar olacak?

Siz birer Hıncal'sınız.. Onun gibi sinema, spor, moda, edebiyat, sanat konularında konuşur, eleştirir ve her eleştirel kişiliğin kapıldığı yanılgı gibi "en çok ben bilirim" hissiyatına kapılabilirsiniz. Ancak tıpkı onun gibi özünde hiç bir boka yaramayan "faydasızlar"sınız..

İşte bana göre HU sendromu bu..

Oturduğum yerden adama da bok attım ama profile tam oturuyor..

Munazaraya girdiğin diğer "tüketicilerle" üretenleri karıştırma..
Çok zorlarsan ve onları da kibir profiline sokarsan bir böcek gibi ezilir ve tekrar doğrulamazsın..
Ha bir de kibir öyle değil, böyle olur..

a.ö..

Diyalog ❹ (Yalan)

2015-09-07T22:24:00.000+03:00

"Dünya devrilmeden öylece duruyor" dedim.
"Fizik bilgimi sınama akşam akşam" dedi..

Halbuki "inanmayan" olarak nitelendirdiği bana "tanrısal lutuflar"dan bahsetmişti akşama kadar. Günün ilk saatlerindeydik. Hani saat gece onikiyi geçer de yeni gün olur ya. Çocukluğumdan beri anlayamadığım ve aslında Güneşin doğmasıyla başladığına inanığım o yeni günün ilk saatleri..

İkimizde şunu biliyorduk. Hayat bizleri saçlarımızı okşamak için seçmemişti. Durduğumuz yerde hareketleri izliyor, yokoluşa dair net bir tarih kestiremediğimiz için yaşamaya devam ediyorduk.

Karşılıklı oturmuş ev yapımı, ucuz yollu şarabımızı içerken sordu; "Sen hiç ölmek istedin mi?"

"Hayır ama ölmek isteyen birini tanıdım" dedim..

Kısa bir sessizlik oldu.. Ardından..

"Ne zaman ölmek istersin biliyor musun?" dedim.
"Ne zaman ağa" dedi..
"Yapamadığın bütün korkaklıklar aynanın karşısına geçtiğinde bir anıt gibi karşında durursa" dedim.
"Bu her sabah bana oluyor" dedi..

Gülümsedim..
"Sana söylemiştim.. Ben ölmek isteyen birini tanıdım" dedim..

Gülümsedi..
"O fahişeler yüzünden dönüşmedik mi ayna karşısındaki anıtlara" dedi..

"Kızgın olduğun kalabalıkta yoğunlukla erkekler var sanıyordum" dedim

"Fahişelik kadınlara özgü bir sanat değildir ağa, yalanın,ikiyüzlülüğün ta kendisidir" dedi..

Haklıydı. O pahalı fahişlerin yegane özelliği yalnızca fahişe olmalarıydı..

Dünyayı devirmeden yalanlarından asla vazgeçmeyecek olan fahişeler..

Anıl Özer

❸ Post apokaliptik adam !

2015-04-27T14:09:00.002+03:00

Evet aklıma düşen yazı dizisinin 3üncü ve tahminim son yazısındayız. Aslında bu konu öyle dibe kadar inmekte ki boğulmaktan korkuyorum. Zaten şu yazacaklarımla dizi son bulmalı, zira elektirik geldiğinde bizim goygoy apokaliptikler hiçbir şey olmamış gibi yaşadıkları bok içindeki hayatlarına aynen devam etmekteler..

Post apokalips geyikleri yapılırken bildiğiniz üzere her zaman medeniyet yokoluşu sonrası, kendi ilkel yetenekleriyle sıfırdan başlayan insan tasvir edilmekte. Ben de şimdi kendi gözümden medeniyet öncesi insanın kendi ilkel yeteneklerini tasvir etsem ve o insanın yeteneksel gelişimini ve bu gelişimle kendini boka batırmasını ele alsam ne dersin? Biliyorum sıkılırsın ama ben yazayım, sen yine okuma.. olsun..

Şimdi bi ilkel adam var abi. Bu adam kendini yaşatmak zorunda. Bu zorunluluk onda ilk evvela duyularını geliştirmesine sebep olmakta. Doğadan beslenmekte. Avcılık ve toplayıcılıkla başladı. İşini kolaylaştırmak için aletler yapmak zorunda. Bu da onun ilkel mühendislik niteliklerini geliştirdi. Sonra hasta oldu. Hayvanlardan bazı ağaç ve otların (söğüt ağacı gibi) ağrılara iyi geldiğini öğrendi. Dolayısı ile kendinin lokmanı oldu. At ile başlayarak bazı hayvanları evcilleştirdi. Tohumları ekti. Seyis ve çiftçi oldu. Tabi hayvanları evcilleştirerek karın tokluğuna onlaarı kendi adına çalıştırmasıyla ilk "pragmatik" hamleleri yapmaktaydı. Sonra ona pahalıya mal olacak hamleler..

Göründüğü üzere mühendislik, lokmanlık (hekimlik), seyis ve çiftçilik en değerli meslekler olarak ilkel dönemden günümüze evrimleşti. Bu meslek gruplarındaki adamlar benim toplumda en değer verdiğim mesleklere sahip adamlar. Binanın temel kolonları gibiler.

Tabi sonra adamlarımız bir arada yaşamaya başlıyor. Bildiklerini kendinden daha tecrubesiz olanlara aktararak öğretmenlik yapıyor. Topluluk büyüyor ve profesyonel ortantasyon başlıyor. Artık bir adam hepsini yapmıyor. Mühendisliği biri, lokmanlığı biri, seyisliği ve çiftçiliği bir diğeri.. Dolayısı ile bu oryantasyonun başında bir kordinasyon sorumlusu olmalı. Evet kabilemizin ilk yöneticisini görüyoruz. Bunlar medeniyete doğru ileledikçe kadameli olarak memur olacaklar. Departman memur ve şeflerinden, müdürlere, senatörlerden, milletvekillerine, krallara, sultanlara, başkanlara kadar evrimleşecekler. Ha unutmadan, bir de kabilemizin şamanı var. Bölgesel, yöresel din alimi. Gaz vermek, dayanma gücü vermek için, kabileyi hülyalarla oyalayan. Dinin kişisel dokunulmazlığını bozup, inancı yönlendiren ve toplum!! faydasına kullanan o adam var ya hani..

Sonra sahip olma güdüsü, insanların birbirinin elindeki değeri almaya, çalmaya itti onları. Asker oldular. Doymak için öldürmek bir kenarda kaldı, sahip olmak için öldürdü. Kimi kendini savunmak için asker olmak zorunda kalsada, işin kökü hırsızlığa dayanmaktaydı. Medeni toplumlara doğru geldikçe birbirine mecburi saygıyı oluşturmak adına polis oldu. Ama özünde asker olduğu için, kendi topluluğundan olmasa da başka topluluktan çaldı. Çaldı.. Nizam içindeki kötülükler hakim ve savcıları, insanın yaratılışındaki yalan ve inkar avukatları oluşturdu.

Para... İnsanın kendi için yarattığı büyük efendi. İlkel dönemde ilk takas tüccarlarına daha geniş bir hamle ve hareket kabiliyeti kazandırdı. Ondan alıp, ona sattılar. Üretmeden ve ortaya koymadan sağladığı kazançla, enerjisini ve zekasını sadece paraya yönlendirdi. Sonra bu adamdan finans sektörü türedi. Bankacı, sigortacı, borsacı vb. Tabi böyle büyük bir finasal yapı içinde emlakçı, galerici gibi hayali ticaret diye bilinen komisyonculuğa dayalı meslekler türedi.

Günümüze kadar çok şey değişmiş olsada, dört gruba indirgediğim mesleklerin yalnızca ilk grubu benim için değerlidir. Zira yaşanacak bir post apokalips 4üncü gruptan başlamak üzere, geriye doğru tüm bu meslekleri öldürecek, en son ancak insanın içindeki öz nitelikler olan mühendislik, lokmanlık, seyis ve çiftçilik geriye kalacaktır. Doğadaki adam bu niteliklerin sahibi olan adamdır. Bir adım ötesine geçtiğinde artık doğada değil demektir.

İnsanın birbiri ile uğraşmadığı, birbiri ile kavga etmediği yegane meslekler 1inci grup mesleklerdir. Zira o mesleklerin işi doğayı anlama ve yorumlama, bu ışıkta onu kendi faydasına kullanmadır. Daha doğayı anlamadan sömürgeleştirmiş ve daha ziyade kendi ve birbiri ile uğraşarak kaosa sürüklenmiş insanlar bir de üstüne bir boka yaramayan meslekler türetmişlerdir. Çoğu meslek medeniyete hizmet adına, belli zümre ve toplulukların gücü elinde tutması için onlara uşaklık etmektedir. İşte bu o insanın içinde ilkel güdülerle varlığını sürdüren 1inci grup meslek daha doğrusu yeteneklere en büyük hakarettir.

Bir büyük felaket hepsini öldürür. Ancak içimizdeki o ilkel yeteneklere asla dokunamaz. O dokunulmaz nitelikler de, cesetleri geride bırakacak post apokaliptik adamın yeniden başlamasını sağlayacaktır. Sonunun yine aynı olacağını bile bile..

Anıl Özer

❷ post apokaliptik geyikler !

2015-04-07T15:50:00.004+03:00

Bildiğiniz üzere geçen hafta içinde neredeyse tüm vilayetlerde on saate yakın elektirik kesintisi yaşandı. Tabi mevcut çalışmalarımız ve işlerimiz aksarken, stress yapmaktan ziyade bu durumu umursamadan eş dost muhabbetine katıldım. Tüm arkadaş ve abilerim mühendislik bürolarında oturmuş tam tabiri ile "goygoy" yapıyorlardı. Ben de katıldım aralarına. Bir saat o büroda, bir saat bir başka büroda geyiklerin dibine vurduk.

Ancak düşüncelerine çok değer verdiğim bir abimin yanındayken arkadaşlarıyla konuştuğu ve benim sonradan dahil olduğum konu çağa ve insanlığa karşı duyulan nefreti tüm hatları ile betimliyordu. Daha sonra birkaç arkadaşımla da aynı geyiği yaptık.. Ve nefretin yüzeysel konu başlıklarını edinen insanların dertlerini şu şekilde sıraladık..

** Elektrik gittiğine sevinenler ve bir daha asla gelmemesini umanlar ; Çalışma hayatında birilerine (para sahiplerine) hizmet etmeye bıkmış, sistemin baskısıyla çalışmaya mecbur edilmiş adamlar. Kurtuluşları ancak sitemin çöküşüyle mümkün olacak olanlar. Zira doyurmak zorunda oldukları ve yakınındakiler ancak sistem çökerse onu suçlamayacaklar. O tembellik yaptığı her dakika, çevresi tarafından o dakikayı da kullanarak daha fazla para kazanabilecek olduğu konusunda doldurulmakta hatta buna mecbur bırakılmakta.. Ama asla kapital sistemin onu koyduğu noktadaki çarkın gereken çapının dışında büyüyememekte ve küçülememekte. Dolayısı ile ya çark kırılıp yenisi ile değiştirilecek ya da motor komple duracak ki, çark nefes alacak.

** Sosyal ağların mecburiyetinden bir süre kurtulanlar ; Elektirik gidince baz istasyonları bile çöktü egede. Hal böyle olunca cep telefonundan dahi giremedi insanlar nete. Bu durumdan dolayı çıldıran ergen tayfayı bir kenara koyarsak ötede bir yerde eşi tarafından sosyal ağlara mecbur bırakılmış o adamı da görebiliriz. Sırf çekildiği fotoğrafı eşe dosta nispet niteliğinde etiketlemek isteyen ve bu etiketleme esnasında sahipsiz görünmemek ve/veya eşinin konumu/durumu ile hava atmak ihtiyacından eşini de illaki o ağda tutan, onu buna mecbur bırakan kadının eşidir bu adam..

** Post apokaliptik felaket tellalları ; Bunlar zaman zaman muhabbetlerinde üçüncü dünya savaşını çıkarır. Bazen nükleer bir felaket ortaya koyar. Bazen de salgın bir hastalık ya da biyolojik bir silahın tehdidini konu eder. Biraz bilimkurgu versiyonda olanları ise uzaylı saldırısı ve meteor ihtimali üzerinde yoğunlarsır ve bu pencereden insanlığın sonunu konuşur. Biraz fantastikleri ise dizilerin de etkisiyle zombi apokaliptiğini ele alır. Hepsi de bu felaketleri ortaya koyar ama sonrasında eğer ani bir ölüm yaşamamışsa ve uzuvlarını halen daha kontrol edebiliyorsa nasıl hayatına devam edeceği konusunu düşünmezler. Sanırım ölecekleri konusunda hemfikirler..

** Post apokalips meraklıları ; Öncelikle onlar ilk adımda anlatılan çark olmaktan ve çevresindekilerden çoktan vazgeçmiş olanlardır. Artık onlar için felaket gerçekleşmiş ve konuşulacak bir yanı kalmamıştır. Onlar algoritması yüksek beyine sahip olanlardır ve her adımları "eğer" komutu ile çalışır. ""Eğer post apokalips olursa ne yaparız." Algoritmaları ile cevapları hazırdır. Onlar yakın tatlısu kaynakları ve alternatifleri, bölgenin yakın kır ve ormanlarındaki besin değeri olan bitki ve hayvanları, hangi bitki ve/veya ağacın kök, yaprak ve özünün antiseptik veya tedavi edici olduğunu, kibritsiz ateş yakmayı, bazı volkanik kayaçlardan kesici ve delici aletler yapmayı, doğada barınmayı ve korunmayı, kendine en yakın bitkilerden ip ve yapıştırıcı üretmeyi ve dahasını bilirler. Hepsi birer "Serdar Kılıç"tır. Beklemekteler.. Onları seviyorum..

** Ergenler ve ergen kalanlar ; İki dakika facebook a giremediği için çoktan onuncu kez ayılıp/bayıldı. Nette yaşayan bir avatar o.Yukarıdaki post apokaliptiklerin de ilk temizlenmesini umduğu adamlar. Umarım böyle birşey yaşanırsa ruhları ulusal ağlara dahil olur ve bir enerji şeklinde uçup giderler. Zira bedenleri bile kalanlar tarafından gömülmeyecek..

** Devlet Memurları (esprili alt başlık) ; Aslında çoğu ilk kategoriye dahildir. Fark olarak ondan daha fazlası talep edilmez ve sekiz saatlik mesaisinden kazandığı ile yetinilir. Yine de çarktır. O kesinti günü de fırsattan istifade çalıştığı kurumun bahçesine çıkıp akşama kadar on sigara ve yaklaşık bir demliğe yakın çay içip evine mutlu dönmüştür.

** Vurdumduymaz, az IQ lu, her durumda gülümseyebilen ancak hiç bir taşın altına elini sokmayan yaşam formları ; Onlar kral tv kendine ne sunarsa onu dinleyen insanlardır. Öyle işte. Mevcut her durumda yaşarlar. Karl tv esprisinde anlatmak istediğim gibi seçmezler. Olay her ne ise, durum her ne ise şekil değiştirirler. Elektirik varken de yokken de goygoyu iş yapıyormuş gibi gösteren yeteneklilerdir. Dünyanın tek hakimi olan bakteriler bile (nufus olarak) bunlarla başedemez. Post apokalips meraklıları da dikkat etmelidir ki bunlar her şekilde parazit olmaya hazırdır. Medeniyet yok olur ama onlar yok olmaz..

Bu yazı dizisi daha bitmez.. Ancak önce 1. yazıyı okumalı ve post apokalips ne demek onu anlamalısın. tabi eğer bilmiyorsan...

Kimseye bok attığım yok ve keyfi bir genelleme yaptığım aşikar.
Ve umurumda değil.

Devam edecek.

Anıl Özer

❶ "post apokaliptik" nedir ?

2015-04-06T02:56:00.001+03:00

Önce bu konu başlığının ne olduğunu ortaya koyalım. Zira daha sonra bu konu ile ilgili kaleme almak istediğim bazı şeyler var.

""Post apokaliptik (kıyamet sonrası) bilim kurgusu, bilim kurgu edebiyatının bir alt türüdür ve nükleer ya da biyolojik savaş ile nükleer, biyolojik, ekolojik, jeolojik ya da kozmolojik felaketlere bağlı olarak dünyanın sonunun gelmesini ve böylesi büyük yıkımlar sonucu sağ kalan insanları nasıl bir hayatın bekleyebileceğini konu edinir.

1950'lerde, nükleer savaşa bağlı yok olma tehdidinin çok canlı olduğu Soğuk Savaş döneminde bu alt tür çok öne çıkmış ve popülerliğinin zirvesine ulaşmıştır. Sovyetler Birliği'nin yıkılması ve Soğuk Savaş'ın sona ermesi ile birlikte o döneme ilişkin tehdit algıları günümüzde değişikliğe uğramıştır ama bugün için de insanlığı beklediği öne sürülen çeşitli tehditler söz konusudur. Buna bağlı olarak da kıyamet sonrası hikâyeleri yine güncel ve popülerdir.

Kıyamet sonrası bilim kurgusunun çekiciliği; macera yaşama, yeni ufuklar keşfetme, bir yıkım sonrasında sağ kalarak yeniden başlama ve bugün bildiklerimizle öylesine yıkık bir dünyada kalmanın nasıl olacağına ilişikin merak ve heyecan duygularıyla ilişkilendirilmektedir.

Modern apokaliptik ve post apokaliptik kurgunun kökleri geçmişin apokaliptik edebiyatına kadar uzanır. Dünyadaki çeşitli mitler ve inançlar insanlığın ve dünyanın sonunun öngören veya tasvir eden hikâyeler içerir.""

Kısaca "post apokaliptik" bu şekilde toparlanabilir. Zaman içinde bu konu ile ilgili karalamalar yapacağım.. Bakalım..

Kaynak : viki

çocuk ve oyun..

2015-01-13T16:24:00.002+02:00

Asosyal bir çocuk olduğumu daha önce bazı yazılarımda belirtmiştim. Hiç sokağa inmeyen balkon çocuklarından hani. Evde mini araba koleksyonunu oynayan ve/veya plastik askerleri şavaştıran çocuklardan. İlkokula başladığımda kısa süre sonra sınıftaki erkek çocuklar iki kategoriye ayrılmışlardı. Tenefüslerde taso, misket, futbolcu kartı vb. oynayan çocuklar ve evdeki oyun konsolları oynayan ve bunu okulda konu eden çocuklar.. Ben zaten 7 yaşıma kadar asosyal gelmemin de etkisiyle oyun konsollarının konusunu eden çocuklara yakın kaldım. Özünde taso, kart ve misket gibi ütmece içeren mini kumar oyunlarında da pek iyi değildim. Benim bağlı bulunduğum gruplarda okula tetris getiren kraldı. Gameboy getiren ise bir yarı-tanrı.. Her evde olduğu gibi bizim evde de bir tetris vardı ancak babam kendi oynar sonra bana oynatır sonra da kaldırırdı. Okula hiç götürmedim anlayacağınız. Sonra bahsi geçen ev oyun konsolarında bir tane babama aldırmaya karar verdim. Konuyu açıp tv altına bir konsol istedim. Ama şiddetle karşı çıktı. Ara sıra dayımlardan (yengem sağolsun) gizlice getirdiğim micro-genious ile mario, 90 tank, circus, kung fu, contra gibi oyunları oynadım. Zevkli ve sürükleyiciydi ancak tadı hep damağımda kalıyordu. Tabi 80lerden sonra patlama yapan konsollar ve bilgisayarlar dünyası atari 800, atari 2600, commodore 64, siclair spectrum, amstrad, vestel & goldstar msx ve sonrasında sega serileri, nintendo entertainment system ve klonları famicom lar almış yürümüştü. Hatta sony playstation efsanesini piyasaya sürmüştü. Konsollar çıkıyor, teknoloji ilerliyor, konsolar eskiyor, yeni donanımlara sahip konsollar pazara giriyor, yenileniyor ama ben halen daha hepsine uzaktan bakıyordum. Sonra windows la birlikte ev kullanıcıları için pc ler yaygınlaştı. Tabiki bebekliğini yaşayan windows halen daha dos ile birlikte kullanılmaktaydı. Bu arada bizler de anadolu liseli olduk. Tabi lise dediysem ortaokul yaşında.. Zira o dönem ilkokuldan sonra anadolu lisesi sınavına girdik. 12 Yaşında kendimizi ingilizce fen ve matematikle karşı karşıya bulduk ki o da bambaşka travmatik bir hikayedir. Herneyse, o konsola sahip çocuklar şimdinin pc sahipleri haline gelmekteydi. Her çocuk x86 mimarili bir pc ye sahip oluyordu. Ancak pc, konsol gibi değildi. Kaseti tak oyna, cdyi tak çevir mantığının çöküşü.. Dos üzerinden bir doom yüklemek konsolculara işkence gelirdi. Heyhat.. İşte Nerd olduğumun oprtaya çıkışı. Bende, onlarda olmayan teknoloji dünyası ekipmanlarının bilgileri mevcuttu. Tutkum ürünleri edinmeme yetmiyordu. Ya ürünler hakkında bilgi edinmeme ? Pc çocuklarının oyunlarını yükleyen, bilgisayarları formaylayan, zamanla donanımlarda manuel değişiklikler yapabilen bir nerd olmuştum. Minik dünyamın içindeki yarı-tanrı technopat bendim.

Tabi şimdi para kazandım, evlendim, kendi evimde tv min altına en kral konsolları dizdim. Hatta üst seviye donanıma sahip bir bilgisayar toplayıp içine tepeleme güncel oyunları yığarak onu da salonuma konumlandırdım. Yetmedi eski konsol oyunları için emülatörler yükledim. Ama oyunlarda ne eski heyecan vardı, ne de bende oynama isteği.. Herşey zamanında güzeldi.. Zaman da bir orospu çocuğuydu vesselam..

Düşündüm. Babamın parası mı yoktu acaba diye? O dönemki kazancını sorup dolara endeksledim. Hayır parası vardı. Ancak ders çalışmamam kokusuyla bazı şeylerden mahrum kalmıştım. Halbuki yine çalışmadım, yine başarmadım ya..

Hayattaki en büyük başarım yine insanların teknocahil sorularına cevap vermek oldu. Ya da ben sorulara cevap verdiğimde, o pc nin problemini hallettiğimde, o arkadaşıma pc toplayıp birleştirdiğimde, onun laptop ram lerini değiştirdiğimde mutlu oldum ya, işte o nedenle en büyük başarım bu oldu diyorum.

Jeoloji adına çok şey yapsamda, jeoloji zamanımı alaşağı eden bir mecburiyetten başka bişey olmadı. Olmayacak..

Daha önce başka bir blogda yazdığım benzer bir yazıda,
"derdini s*keyim" gibi yorumlar da yazılmıştı.
Kusura bakmayın da yalandan "dünya barışı"ndan bahsedemem ya.

a.ö.

Blogculuk bitti mi ?

2014-10-06T13:15:00.000+03:00

   Son dönemlerde ilgiyle takip ettiğim birçok blogda "arkadaşlar bu aralar ilgilenemiyorum", "blogumu çok boşladım ama gelicem", "artık eski keyfi yok" benzeri nidalarla ve serzenişlerle kaleme alınmış bir çok yazı görüyorum. Hatta bir blogda "gelicem" diyen bir yazarın bu yazıyı yaklaşık bir yıl önce son yazı olarak bıraktığını gördüm.
   Benim yazarı olarak var olduğum bu blog dördüncül evrimini geçirmiş ve son olarak bu hale gelmiş bir blog. 2002 den bu yana yazdığım sırasıyla "psikonevroz", "şapşal koala", "shaula sesian" ve "anıl özer kişisel weblog" değişerek bu güne geldi ve onlarca defa ölüp dirildi ama cenazesini düzenleyip gömmek daha nasip olmadı.
   Blogculukla ilgilenen insanlar, yazarlar her zaman sosyal platformlardan şikayet etmişlerdir. Myspace ile başlayan sosyal ağlar, yahoo groups, facebook, twitter, orkut, bado, pinterest, instagram vb.. şeklinde mantar gibi çoğalırken 2004ten bu yana blogları temelden sarsmakta oldukları iddia ediliyor.
   Benim anlamadığım şu; Şikayet eden yazar kendine gelecek okuyucunun başka bir kanala kaymasından mı şikayetçi yoksa kendi enerjisini kendi blogunda değil de sosyal ağlarda harcayıp boşalmaktan mı şikayetçi?
   Reklam geliri elde eden ve kendi bloguyla arasında menfi bir bağı olan yazarları anlıyorum. Ancak ben ve benim okuduğum yazarlar bu menfi yaklaşımlardan ve endişelerden uzak yazarlar. O nedenle bizler için çok büyük sıkıntılar yok. Kaldı ki enerjimizin büyük yoğunluğunu da sosyal ağlarda harcıyor değiliz. Zira sosyal ağın samiyetsizliğinin ve sahteliğinin önüne büyük bir güç olarak konumlanmakta olan samimi bloglar var. Onlarca aşk acısı çekmiş, defalarca aldatılmış, çok defa yalan söylemiş ve yakalanmış insan ruhlu bloglar...
   Çoğu blog yazarının derdi kitlelere ulaşmak değil, o kitle içinden kendi fikir ve vicdan yapısına uygun bir iki insanla tanışmak, iletişime geçmek sadece. Tabi bazı yazarların da alttaki karikatürde betimlenen "okunmak-yorumlanmak" mecburiyeti hisseden delik bir kalpleri var. Hoş kimi zaman hepimiz öyle hissediyoruz ya, o da ayrı bir geyik konusu.
   Ana söylem olarak; bloglar her yeni sosyal ağ çıktığında bittti-bitiyor geyiğinin konusu olmaktan usandı, ama bu geyiği yapanlar halen daha usanmadı. Bir blogu bitirecek tek güç yazarının kendi ruhundan vazgeçmesidir. Belki birgün ben de vazgeçerim ama o güne kadar bloglara karşı yapılan düşmanca davranışlara karşı ön saflarda savaşmaya devam edeceğim.

Anıl Özer

Işık renksizdir..

2014-04-17T14:05:00.003+03:00

O çizerken, varlık ile yokluk ve de hiçlik kayboldu. Zira çizgiler, yalanlardan sıyrılmış gerçek birer duyguydu. O ucuz davranış kodlarından ve toplumun miskin şartlanmalarından da uzaktı çizgiler.. Hiçbir zaman esir alınamayan ruhunun renkleriyle betimledi yaşayışı.. Bileklerinin nazik hareketi kavramları katman katman taşırken yukarıya, benim süslü cümlelerime karşı, onun renkli alevi gösterdi kendini.. Sıradanmış gibi görünme korkusu olmayan kızın, farkını ortaya koymakta zorlanmadığı bu kaotik dimağda.. (a.ö.)

Evet bu doğru.. Işık renksizdir ama bizler ve çizgilerimiz değil..

Duygu Dereköy

Uyku Hikayeleri ❶ (Kolloid)

2014-03-25T12:25:00.004+02:00

Aslında bir uyku sorunum yok, ya da yok gibi birşey. Tamam, tamam var aslında. Ama olayların bununla bir alakası yok. Çünkü ben her gece kısa da olsa fil kadar derin uyurum.
Ama bazı geceler uykumun ortasında beni huzursuz eden acayip sesler duyuyorum. nasıl desem sanki binlerce güve girmiş yatağa, üstümden yorganı kemiriyor. Güve de değil sanki, daha iri ve garip böcekler. Böcek fobim yok, kalkmak istemiyorum, uyuyacağım. İnadına kemiriyorlar. Kemirdikçe yorgan kısalıyor, kısaldıkça ben çekiyorum. Ne onlar vazgeçiyor, ne de ben. Pes eden olmuyor. Yorgan bitiyor, kavga nafile. Seslere kulağımı tıkayıp arkama dönüyorum. Bir süre sonra galiba uyuyorum. Ama boşuna. Bu sefer ne oluyo, ne bitiyor demeye kalmadan uykumun ortasında yatağım çöküyor. Abanıp bakıyorum altına, yüzlerce kurtçuk girmişler yatağın tahtasına. Gözlerimin önünde yatak ve çarşaf bitiyor. Herşey un ufak. Görüyorum ki, uyku haram. Gidip kafamı gömücek bir kitap buluyorum. Ama gelin görün ki bu it sürüsü de geliyor peşimden. Çok geçmiyor, bulaşıyorlar elimdeki kitaba. Ben okudukça onlar kemiriyor, sanki cümleleri yiyorlar. Doymak bilmiyorlar. Yedikçe kitabın gerisi diye bir şey kalmıyor. İlerisi diye de birşey kalmamak üzere kitap cümlelere indirgeniyor. Yüzlerce ağız kitabı ufalarken kala kala elimde küçük bir kağıt parçası kalıyor. Yalnızca iki kelimelik bir kağıt parçası. Ben o iki kelimeye bakarken, onlar diğer eşyaların işini bitiriyorlar. İşin garibi o iki kelimenin benim için bir anlamı olmuyor. Sadece bakıyorum. Baktıkça birşeyler oluyor gözümün önünde sanki. O kelime hecelere bölünüp bir şeyler anlatmaya çalışıyor. O anlattıkları bir desene eşlik ediyor, biri konuşuyor ve her sabah olduğu gibi, resmen yeni bir film oynuyor.

a.ö. 2002

syndrom

2014-01-16T14:02:00.001+02:00

Sen Deniz Gezmiş'i yanlış anlamışsın..
Ve sen de Alparslan Türkeş'i..

Ha bir de sen varsın..
Sana söylenecek bir sözüm yok..
Zira sen Yaratıcı'yı yanlış anlamışsın be abi..

Velev ki agnostiksin,
O zaman gel şurada yeniden konuşalım..
Belki benim de söylemem gerekenler vardır..
Ve belki senin de duyman gerekenler..

Anıl Özer

Güneşin etrafında bir tur daha tamamlandı..

2013-12-30T13:40:00.002+02:00

Eski yıl sona erdi,

Yepyeni bir yıl geldi,

Yeni yıl, yeni yıl, yeni yıl, yeni yıl

Bizlere kutlu olsun.

Yeni yıl, yeni yıl, yeni yıl, yeni yıl

Sizlere kutlu olsun.

Bu çocuk şarkısının güfte sahibine lanet olsun. Zira çocukların gözü önünde hayatı en hafife alan, vurdumduymaz ve boşvermiş şarkılardan biri.. :)

Lanet falan okudum ama sinirli değilim ha, yanlış anlaşılmasın. Gerçekçiyim sadece. Çocukları gerçeklikten uzak tutarak kandıran büyüklerden nefret ediyorum hepsi bu. :)

2013 bitti. Bir yıla ne kadar anlam yüklenebilir ya da yeni bir yıldan neler beklenebilir tartışlır ama, 2013 zor bir seneydi arkadaşlar. Neredeyse "s.ktir ol git" dedirtti bana ve birçok arkadaşıma. Geçen sene yılbaşı için yazdığım yazıya ait yorumlarda bir blog arkadaşım 2013ün "hınzır bir oğlan çocuğu" karakterinde olabileceğini sezmişti. Ne büyük bir öngörüymüş. Dediği gibi oldu. Her yer ve her şey "hınzır oğlan çocuğu" gibi düzensiz, nizamsız, laftan sözden anlamaz ve her türlü yaptırıma cevapsız kalan bir haldeydi. Hem bireyler, hem de uluslar için..

Bir çeyrek biletim var, bir de kırmızı donum.. Bir kadeh içkim ve bir tabak çerezim olacak o akşam.. Yanımda da sevgilim ve hayallerim..

2013 ten bir şey istememiştim. Sadece 2012 de elde ettiğim tüm güç benimle kalmalıydı. 2013 laftan anlamadı. Bu alçakgönüllülüğün üzerine bir kudret ve lider olarak oturdu ve ben ve benim gibi çok kişiyi ezdi geçti.

Sütten ağzım yandı ey 2014.. Kılıçlarımı çektim ve tüm stratejik hamle ve niteliklerimle seni bekliyorum..

Dünya, güneşin etrafında bir tur daha döndü. Öyle ki, sanki son turmuş gibi..

2013'e bunu yazmışım..
2012'ye de bunu..

Anıl Özer

Eski blogcuları özledim !

2013-12-20T00:13:00.002+02:00

Bazı okuyucularım hikayemi biliyor. Özetle 2002 den bu yana yazıyorum. Son blogum olan ve ilk defa açık kimliğimi var ettiğim bu blogda ise 2011 den bu yana takılıyorum.

Çok eskiden (fazla yazarın olmadığı dönemlerde) blogcular kendi bloglarından çok, değer verip, sevdikleri başka bloglarda da çokça zaman geçirirdi. Dakikalarca tetkik eder ve okurduk. Öyle ki aramızda ünlü yazarladan daha derin, daha aykırı, daha kararlı ve hatta edebi niteliği çok üst seviyelere ulaştıran yazarlar vardı.

Karşılıklı yazılar ve atışmalar yeni, yepyeni satırlar ortaya çıkarır, alakasız ve garip arkadaşlıklar oluşurdu. Çok da keyifliydi. En eski blogum "psikonevroz" da bunun onlarca örneği oldu. Tabi o dönem değer verip sevdiğim bloglarda da ortam keyifli ve edebi atışmalar güçlüydü. :) Psikonevroz'dan sonra gelen blogum "Şapşal Koala"da ise artık çekirdek blog ailem oluşmuş ve kimin kimle atışacağı, kimin kime sallayayıp kızdıracağı belliydi. O dönem değer verdiğim onlarca blog kapanınca ben de üzülüp bırakmıştım.

Öylesine derin okurduk ki, kişinin hissederek yazdığı metin, okuyanda karşı his doğurur, doğan bu hisle yapılan yorum da yepyeni değerli bir metin oluştururdu. Çok büyük keyif.. Anlatamam.. :)

Tabi şu an yazdığım bu blogda bunun az örneği var. Azaldık çünkü.. Kimseler kalmadı pek buralarda.. :)

9 Eylül 2011 de o dönem adı "beyaz bahçe" şimdiki adı "bi yazıp çıkıcam zaten" olan blogda okuduğum "kırılma noktası" isimli şiire yorum yazmak isterken ben de "sadece dostlar vardı" isimli şiirimsiyi yazmışım.

8 Şubat 2012 de yine bi yazıp çıkan kız'ın blogunda yaptığı "umut'un umutsuz-luk hali" isimli serzenişine cevap yazmak isterken "Tacın bizde" şiiri ortaya çıkmış ve eski usta "Tuna Aslantürk" öyle bir yorum patlatmış ki, yorumda yazdığı şiir bana bir kapak olmakla birlikte, asrın cevabı olmuş. Tıpkı Orhan Veli'nin Melih Cevdet'le birlikte yazdığı Ciğercinin Kedisi ve Sokak Kedisi atışması gibi...

Son dönemde zaman geçirmekten keyif aldığım Ayça'nın bloğu "A View From The Moon"da 28 Kasım 2013 te yayınlanan biraz hüzünlü şiiri okurken de, eskiden usul edindiğimiz "şiire, şiirle cevap" mekanizmam canlandı. "Öldüğüm Gün" isimli şiir.. Hüzünlü şiirlerden.. Güzel mi oldu bilinmez ama, blogculuk denilen böyle bişeydi işte..

Nerede o eski blogcular muhabbeti gibi oldu ama, idare et ey sevgili okuyucu.. :)

Öyle işte.. :)

Anıl Özer

Venüs ve Jüpiter'in masalı...

2013-12-11T19:47:00.001+02:00

Anıl Özer tarafından tasarlanan "Astroedebiyat" ürünü, büyüklere bir masaldır.

Güneş Sistemi varolduğu günden bu yana, her bir gezegeninde ve bu gezegenlerine ait uydularında, varoluşun ruhlarını barındırırdı. Büyük patlamayla birlikte ortalığa saçılan her bir atomun tam olarak nerede, nasıl bir araya gelip barınacağına bu ruhlar karar vermişti.

Görkemli Dünya'ya sonradan duhul olmuş kibirli ruhlar bir yana, hikayesi hiç anlatılmamış olan diğer gezegenlerin ruhları gerçek var oluşun efendileriydi. Zira varoluş demek, hayatlarında acıyla yüzleşecek insanlara yaşam sağlamak demek değildi. Dünya'nın kibirli ruhları sırf yaratabililme kabiliyetlerinden dolayı yarattıkları ve sonra bu yaşamları başıboş bıraktıkları için kibirli ve anlayışsızlardı. Dünya hakkında herşey zaten anlatılmıştı ama diğer gezegenlerin, diğer güneş sistemlerinin ve galaksilerin ruhlarından hiç bahsedilmemişti.

Venüs.. Dünyalıların "aşk tanrıcası" olarak bildiği her gece karanlıkta beliren dost yüzdü. Doğuda yeni günü karşılayan dünyalıların sabah yıldızı, batıda günü kapatanlara iyi geceler dileyen akşam yıldızıydı. Fakat bilinenlerin ötesinde bir ruhu vardı. Bu ruh ne bir dişiydi ne de "aşk"a yakındı. Dünyalıların "aşk tanrıçası"nı barındırdığına inandığı Venüs'ün asıl sahibi kararmış bir kalbi olan, gülümsemeyi unutmuş mutsuz ruhtu. Venüs atmosferindeki sarı bulutların yansıttığı güneş ışığıyla, sistemin en parlak gezegeniydi. Bu büyüleyiciliğin ardındaki bulutlar, ölümcül sülfirik asitten meydana geliyor, atmosferdeki karbondioksit gezegeni boğuyordu. Hava tehlikeli, basınç dayanılmazdı. Bilinen hiç bir yaşamın burada hayatta kalma ihtimali yoktu. Burada biraz kalmak, boğulmak, ezilip kavrulmak demekti. Dünyalılar'ın gördüğü güzelliğin ardında saklanmış kor bir kalp ve dehşet verici bir ruhtu. Bu gerçeği bilenler ona "cehennemden gelen" diyorlardı. Atmosferdeki karbondioksitin hapsettiği güneş ışığı, ısıyı kontrolden çıkarmıştı. Sanki dünyanın ikizi gibi görünen, aynı hacim ve kütleye sahip bu gezegeni bu kadar dayanılmaz hale getiren ruh, ne diye küsmüştü böyle aşka? ne diye küşmüştü yaratılışa?..

Bir de Jüpiter vardı. Uzaktaki dev.. İçine güneş sisteminin tüm gezegenlerini koysanız sığabilecek kadar büyüktü. Üzerinde barınabilecek katı bir kabuğu yoktu ve tümüyle gaz bir gezegendi.. Güzeldi.. Çok güzeldi.. Fakat bu güzel görüntüsü, içerideki aşırı şiddetin bir sonucuydu. Saatte yüzlerce km hızla esen rüzgarların oluşturduğu fırtına, hortum ve anaforlar haline geliyor heryer ve herşey esip gürlüyordu. Burada hiçbir şey göründüğü gibi değildi.. Sanırım onu seyretmenin en güvenli yolu ona uzaktan bakmaktı.

Jüpiter'in fırtınalarını aşıp gezegenin merkezine varabilenleri ise Jüpiter Kızı karşılıyordu. Belki bir dişi tanrıça değildi ama şifa bulmaz bir idealistti. Henüz hiç söylemediği bir sırla orada beklemekteydi. O yıllar önce daha küçük bir kızken Venüsün Ruhu'na aşık olmuş, kalbini paylaşacağı bu ruha kavuşabilmeyi dilemişti. Zira Venüsün Ruhu, kendine özgü rüyaları olan, elini tutarak onu yıldızlara götürebilecek kibar bir palyaçoydu. Fakat şimdilerde onu göremiyordu. Venüs Ruhu'nun kararan kalbi gezegeni cehenneme çevirmiş ve kainatla iletişimini kesmişti.

Artık buna tahammül etmekte zorlanan Jüpiterin Kızı, çekim kuvvetini, fırtına dolu karakterini ve doğaüstü niteliklerinin yetebileceği kadarını yanına alıp jüpiterden ayrıldı. Gezegenden yükseldiği esnada, bir daha buraya dönmeyeceğinden emindi. Ama biliyordu, ikna etmesi gereken bir kalp vardı.

Yaklaştığı Venüs'ü incelerken atmosferin dayanılmaz olduğunun farkındaydı ve bu nedenle biraz korktu. Belkide venüsün kararmış ruhu kendi gibi çoktan sahip olduğu bu gezegeni terk etmişti. Tetkik etmeliydi. Bu merak ve korku ile varolmak, ölmekten daha güzel değildi.

Gülümsemesi ve sıcaklığıyla girdiği Venüs sınırlarında sülfür bulutlarını barındıran atmosfer yarılarak kendine geçit verdi. Zira gülümsemeye alışkın olmayan atmosfer bu güç karşısında çoktan boyun eğmişti. Yavaşça alçaldı ve ayaklarını usulca gezegene dokundurdu. Usulca bir dokunuş olsa da kıta kabuklarını sarsmaya yetti. Bu gezegen alışık olmadığı bu güçle savaşacağından endişe etmekteydi.

Karanlığın içinden doğrulan Venüs Ruhu, kafasını kaldırdı ve ekledi. "Jüpiter kızı.. Neden geldin.. O koca gezegenini pek başıboş bırakmaya gelmez.. Tüm sistemin keyfini kaçırırıverir."

Jüpiter Kızı bunu biliyordu. Sahip olduğu gücün sınırları oldukça yıkıcıydı. Bunları düşünürken gülümseme ile somurtmak arasında anlaşılmaz bir yüz ifadesiyle cevap verdi. "Ben senin için geldim."

Venüs Ruhu kaçık keyfi ile; "Benim için mi? Ben bu atmosfer altında kavrulmayı tercih ettim. Bana acıyıp, beni öldürmeye geldiysen, ben böyle iyiyim. Yavaş yavaş ölmenin keyfini yaşıyorum. Şimdilik ruhumu fotonlarına ayırma."

Jüpiter Kızı kendinden emin ve biraz da kibirli bir tavırla; "Ben seni yaşatmayı seçtim" dedi. Bu doğruydu. Zira Jüpiter'in katı bir yüzeyinin olmayışı, onun bir gaz devi olarak geniş olma mecburiyetindendi. Bu dev, kütlesinin ve yoğunluğunun sağladığı çekim kuvvetiyle, asteroid kuşağını yerine sabitlemiş ve bu asteroidlerin iç gezegenlere ölümcül bir yağmur halinde yağmasını engellemişti. Kısacası başından bu yana Güneş'in çekim kuvvetine karşı gelmişti. Bu engelleme, Venüs'ün yanı sıra Dünya'yı ve Mars'ı da korumuştu.

İşte Venüsün Ruhu'na bunları bir bir anlattı Jüpiter Kızı. Nasıl yaptı, nasıl etti tek tek betimledi. Ama Venüs Ruhu'nun yüz ifadesi değişmiyordu. Zira kızın anlattığı herşeyin zaten farkındaydı ama kararmış kalbi yerinden doğrulması için yetmiyordu. Jüpiter Kızı'nın gözlerine bakarak dudaklarından şu cümleler döküldü; "Ben aşk için çok yaşlıyım.."

Jüpiter kızı Venüs Ruhu'nun kendine olan beğenisinden ve sevgisinden emindi. Zira bu atmosfere giren herkesin bir bir ölmesi, fakat kendinin bu boğuk atmosferden etkilenmemesinden belliydi. O nedenle kolundan tuttuğu ruhu hızla göğe yükseltti. Yukarılardan etrafa bakan ikili bir süre sessiz kaldı, sonra kız sessizliği bozdu; "Bak, ihtişamlı parlak gezegenine bak. Dünyalılar'ın tanrıça saydığı gezegeninin güzelliğini sağlayan sensin. Bu ihtişam da senin eserin, aşağıdaki kavurucu ve çürütücü atmosferde. Şimdi benimle geleceksin, bu atmosferi bu çürümüş sistemi terk edeceğiz" dedi.

Kız, ruhu hızla sürüklemeye başladı, önce Ceres'in yanından geçtiler, halkalarıyla Satürn ve sonra yukarı.. Kız sistemi terk ederken, Jüpiter zayıfladı, küçüldü ve içine çöktü. Asteroid kuşağı üstündeki yokolan çekim, sistemin dengesini bozdu. Saatte seksenbin km hızla dönüp duran asteroidler birden güneşe doğru çekilmeye başladı. İç gezegenlerin kıyamet vaktiydi.

Ruh, kızın hızını kesip, geriye baktığında yokoluşun başladığını gördü ve haykırıdı. "Yapma! biz bir hayat varetmeyi seçmedik, ama Dünya'nın ruhları bunu yapmıştı. Onları yoketme. Bırak Mars gibi kendileri hayata küssünler. Sonlarını kendileri getirsinler."

Kızın umurunda değildi. Hafif bir tebessümle geriye baktı. Sonra yokoluş manzarasının karşısında ruha seslendi; "O yaratanlar ve yaşayanlar aşkın katiliydi. Kendi aşağılık kurallarını birbirlerine ahlak olarak ezberletmişler, ucuz faydacılığa, bencilliği ekleyerek dünyalarını renklerdirmişlerdi. Orada ne bir yaratık ne de bir yaratan yaşam ahdine sahip değildi. Ben seni yaşatmayı seçtim onları değil."

O bunları konuşurken asteroid kuşağı önce Mars'ı parçaladı sonra Phobos ve Deimos'u. Buraya kadar olan sessiz dehşet, Asteroidlerin Dünya ve Ay'a varmasıyla şenlendi. Varoluşu köreden şimşekler çaktı. Uzun yıllar boyunca unutulmuş eski mezarıklardaki ölüler başlarını kaldırdı. Karmaşık ve acayip şekilsizlikler etrafı sardı. Bilinmeyen çıkmazlara sürükleyen dehlizler uğultularla doldu. En nihayetinde Venüs'ü ve Utarit'i içine alan büyük Asteroid fırtınası Güneş'in gözgörmez dipsizliklerine doğru kaybolup gitti. Herşey ve herkes ölmüştü.

Çift uzaklaşırken, ruhun yüzünde küçük bir gülümseme varoldu. Çünkü bazen yaratmak için yoketmek gerekliydi. Şimdi başka bir sisteme doğru gidecekler, başka asteroid kuşaklarından yeni sistemler varedeceklerdi. Kimbilir belki de başka aydınlık ruhlarla beraber...

Okuyana küçük bir ipucu; Venüs terazi burcunu, Jüpiter ise yay burcunu temsil eder. :)

11.12.13 Doğum günün kutlu olsun Duygu'm..

Anıl Özer

Yolda..

2013-12-03T13:06:00.001+02:00

Ne anlatıyor bu radyodaki kadın,
Ve nereye gidiyor bu yol..
Belli ki suların geçtiği şehirlere varmıyor..

Daha yeni kaldırdım kafamı,
Gökyüzünü gördüm.
Vakit yok şimdi durmaya,
Geç oldu..

Anıl Özer

Şarap

2013-12-03T12:56:00.000+02:00

Madem ki yağmurlar sevmez beni,
Karlı bir kışı çağırmalıyım o vakit..
Bilmez misin; masallar yolunu bulur,
Bulamaz ise kadehler konuşur..

Anıl Özer

Diyalog ❸ (Akıbet)

2013-09-16T13:51:00.001+03:00

Gördüğü haksızlıklardan ziyadesiyle bıkmış olacak ki; "arkadaş bunlar hangi dine, hangi ilaha iman ediyor, nasıl böyle hak gaspediyor" dedi..

Bilmediği şey şuydu; dinler, mezhepler, inanç ve gelenekler hep kendi fikrini, tabiatını kabul ettirmek için, kendinden farklı olanları öldürmüştü.. Yoketmişti.. Büyük peygamberlerin müritleri ve orduları bile yapmıştı bunu.. Tarih kaydetmişti.. O halde gücü elinde bulunduranın farklı görüşleri ortadan kaldırmaya çalışması insan doğasında gizliydi.. Zira din birlikteliğinin oluşturduğu büyük topluluklar da bir güç odağı teşkil etmekteydi..

"Onlar senin inandığına inanıyor fakat, senin fikrini yoketmek için seni ötekileştirmek, kendilerinden ayırmak ve nihayetinde fikrinle birlikte seni ortadan kaldırmak durumundalar" dedim.

"İyi de bahsettğin güç bizde olsaydı, bizler de karşıt fikirleri ötekileştirip yok mu edecektik" dedi.

"Güç elimize geçmeden bu soruya verilecek cevaba ait cümlelerin tamamı yalan teşkil eder. İlk evvela gücü görmek ve hissetmek gerekir. Sonra davranış, insanın sosyolojisine uygun bir şekilde kendi oluşur." dedim.

"Sırf konu başlığı insan diye olayı bir sosyolojiye oturtup, onları da anlayışla karşılaman içimi acıtıyor" dedi..

"Bu bir savaş ve şimdilik kendini taraf ilan etmiş bir zümre bu şavası kazanıyor" dedim..

"Kardeşim ölüyoruz farkında mısın?" dedi..

"Allah rahmet eylesin" dedim..

Bilinmeliydi.. Yavrularını terk eden bir hayvanın, daha güçlü hayvanlara yem bırakması gibiydi hayat.. Sahipsiz ruhlar vardı ahiret hülyalarıyla uyutulan.. Ve bir tanrı vardı yaratılış ve yaşayışı sınavlarla başlatan, ödüller ve cezalar ile sonlardıran.. Yanlızca iyi ve adil bir insan olmaktı elimizden gelen, kendi hür fikirlerimizi ezdirmeden.. Evet iyi ve adil olmaktı fakat ödülleri için değil, kendi değelerimiz için.. Fikirlerimizi ise ezdirmedik ama onlar için ne yazık ki eli bıçaklı adamlara verdik canımızı.. Cennet ise fikri hür, vicdanı hür bir ortamdan başka bir yer olmamaz ama belli ki ruhlarımızı oraya da almayacaklar.. İşte o nedenle ruhlarımızın da, fikir ve hissiyatımız gibi akıbeti meçhul..

Anıl Özer

Diyalog ❷ (Gözyaşı)

2013-09-15T19:26:00.003+03:00

Çok zamandır keyifsizdi. Ve dinmek bilmez gözyaşları onu boğacak bir havuzun hacmi kadar etti.. Aslında biliyordu.. Ağlamak esir olmak demekti.

- "Üstadım.. Hüzün beni ele geçirdi.. Şimdilerde göz yaşlarım satılık" dedi..

- "Hüzün insanı asla ağlatamaz.. Gözyaşı yanlızca mutluluk ya da sinirin varlığında kendini gösterir ve emin ol o da pek para etmez " dedim.

Ağlamaya devam etti.. Kelepire kaçmış insanların gölgesinde..

Anıl Özer

Diyalog ❶ (Figüran)

2013-09-13T11:18:00.003+03:00

- Tanrıyla bir derdi vardı. "Tanrım; bunca çıkarcılık, hoyratlık, ikiyüzlülük, karanlık ve de aşağılık davranışlar varken, bunları nasıl kabulleniyorsun" dedi..

- "Zaman ve mekanın ötesinde olmak isterken, kişiler ve olayların ötesinde kalmıştır çünkü.." dedim..

Anlayışla karşılamadı.. Ama kabullenmek zorundaydı..

Anıl Özer

İnanç ve Yol..

2013-05-23T21:44:00.000+03:00

İnanç açıklandığında uçup gider ve onun yerine geçmiş olan her şey ucuz bir gösteri olur. Ve bil ki tüm inanç, "günah, ıstırap, umut ve doğru yol" üzerinedir. Yaşadığın toplumun oluşturduğu etik ve ahlak değerlerine sıkışmışken, tanrısal lutufları gözardı etmek ve gecenin getirdiğini yaşamak bazen mutluluk için kafi gelebilir. Ancak yaptıklarının tümü bazen kendine bile alışılmadık ölçüde yeni görünür. Yaşamın diriliğini sağlayan heyacan kaybedildiğinde ise toplumun tüm miskin şartlanmalarından uzaklaşılır, etik ve ahlak kavramı bir kenarda bırakılır. Her şeye rağmen ilerlemek için çıkılan yolda varılacak nokta görülsün diye yolda su içilen çeşmeler olacaktır. Bu çeşmelerden bazıları tanrısal bir ışıkla kutsanmışken, bazıları şeytani yaratılışların pisliklerinden beslenir. Yine de hangisinden içilmesi gerektiği bilinmediği için varılan noktada hem günahlar hem de sevaplar olacaktır. Yolda inanç kaybedilirse eğer, tali ve geçilmez olduğu biliniyor olmasına rağmen yeni yollara ve yaşanmışlıklara kucak açılabilir. Ve tahmin edileceği üzere her daim bir noktada kaybolunur. Böyledir hayat.. Sahipsiz, sebepsiz, yetersiz ve gizemsizdir..

Eski denemelerim dize geldi.. Şimdi devşirme zamanı..

Anıl Özer