Jakość obrazu R5 jest porównywalna z DVD Screenerem, przy czym bez dodatkowych tekstów czy czarno-białych scen. Jakość jest na pewno lepsza niż Telecine ponieważ transfer jest wykonywany przy użyciu profesjonalnego sprzętu.

Ze względu na jakość i brak ściśle określonego standardu, bardzo często wydania R5 DVD są na scenie pirackiej nazywane Telecine, DVD Screener, lub nawet DVDR. Dopiero pod koniec 2006 roku kilka grup (DREAMLiGHT, mVs, PUKKA) zaczęły stosować nazewnictwo “.R5″, lub “R5.LiNE”.

Może strategia z nowym formatem opłaciła się dla przemysłu filmowego w Rosji, ale dla reszty świata oznaczało to, że ludzie jeszcze wcześniej dostaną w łapka filmy na które tak niecierpliwie czekają. Większość grup pirackich zaciekle walczy o dostęp do wersji R5. Najbardziej nieprawdopodobną rzeczą związaną z nowym formatem jest fakt, że można przewidzieć kiedy ukaże się konkretny tytuł w sieci. Poniżej macie listę z przybliżonymi terminami ukazania się konkretnych filmów w formacie R5:

Sierpień
7 sierpnia — “Meet Dave”
12 sierpnia — “Hellboy II - The Golden Army”
14-12 sierpnia — “Hancock“, “The X-Files II- I Want To Believe”
28 sierpnia — “The Scorpion King 2: Rise of a Warrior”

Wrzesień
9 września — “The Mummy 3 - Tomb of the Dragon Emperor” (może pojawić się wcześniej)
30 września — “Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull”

Listopad i później…
“The Incredible Hulk” – miał się ukazać w lipcu, ale data została przesunięta na listopad
“Kung-Fu Panda” – R5 ma się ukazać w ostatni dzień listopada
“The Chronicles of Narnia - Prince Caspian” – R5 ma się pojawić w grudniu. DVDRip ma się ukazać na przełomie października i listopada
“Wall-E” – Premiera R5: 11 grudnia

Niektóre wytwórnie w ogóle nie wydają filmów w wersji R5. Dlatego przeważnie najpierw ukazują się ich wersje DVD-Rip w sieci.

Popularne grupy wydające filmy R5: BaLD, mVs, PUKKA, RUiNS, iNQONTROL, KAMERA, TDM, TLo, iAPULA, DEViSE, UNiVERSAL, iGNiTE, DREAMLiGHT.

źródło: Wikipedia

Jak podaje na swojej stronie Partia Piratów, konsultacje społeczne w sprawie dyrektywy UE nr. 2006/116/EC zostały ogłoszone przez MKiDN na tylko 5 dni (w tym weekend) w środku sezonu urlopowego. Co więcej, strona WWW na której znajduje się nowelizacja jest nie aktywna od prawie 2 dni, a więc trudno się nowelizacji przyjrzeć.

Nowelizacja o której mowy przewiduje m. in. wydłużenie okresu ochrony nagrań z 50 do 95 lat. Dzięki temu wykonawcy mają mieć możliwość uzyskiwania dochodów z nagrań gdy np. przekraczają 70 rok życia, a nagranie powstało gdy mieli lat kilkanaście.

Partia Piratów uważa jednak, że wcale nie chodzi o ochrone artystów. Proponowany czas obowiązywania przepisów (95 lat), przy uwzględnieniu niewielkiej liczby muzyków tworzących w bardzo młodym wieku nieco przekracza przeciętny czas życia człowieka. Tak naprawdę więc – według Partii Piratów – na nowelizacji nie skorzystają artyści, ale organizacje zbiorowego zarządzania prawami autorskimi (ZAiKS, ZPAV itp.).

Na stronach Partii Piratów czytamy:

Do tej pory konsument musiał czekać 50 lat aby legalnie skopiować takie dzieła (np. od znajomego który posiada jedną z unikalnych kopii). Wprowadzenie 95 letniego czasu ochrony, spowoduje że nikt nie będzie tych utworów pamiętał - nie wspominając juz o zainteresowaniu ich nabyciem (…)Dyrektywa ma na celu ograniczenie dostępu społeczeństwa do dóbr kultury (…) nowelizacja ta jest tak skonstruowana, że nie poprawia sytuacji finansowej artystów a jedynie zwiększa ograniczenia dla społeczeństwa.

Partia Piratów kontaktowała się już w tej sprawie z MKiDN. Efekty okazały się bardzo ciekawe. Przedstawiciel Ministerstwa w liście do Partii stwierdził, że…

…również Ministerstwo zostało zaskoczone zaistniałą inicjatywą. Pierwotny termin na przygotowanie stanowiska rządu został przez UKIE w piśmie otrzymanym 31 lipca wyznaczony na 7 sierpnia. Udało się nam go przedłużyć do 11 sierpnia, jednak w dalszym ciągu jest to okres zbyt krótki aby przeprowadzić prawidłowe konsultacje.

Przedstawiciel Ministerstwa dodał, że dokument ma trafić do Parlamentu Europejskiego już 12 sierpnia. Ministerstwo ma starać się o wyjaśnienia dlaczego nie poinformowano o tym wcześniej. “Zwykle nawet w sposób nieoficjalny jesteśmy uprzedzani o inicjatywach mających tak istotne znaczenie” - pisał pracownik MKiDN. Resort ma się jeszcze starać o przedłużenie terminu przyjęcia dokumentu na najbliższej grupie roboczej dotyczącej prawa autorskiego na początku września.

źródło: Dziennik Internautów / Partia Piratów

by TorrentFreak

W ubiegłym tygodniu pojawiły się informacje o tym, że singiel grupy BuckCherry pt. Too Drunk… pojawił się w sieci BitTorrent. Nie był to pierwszy taki przypadek, ale artyści sami zwrócili na niego uwagę. Ich wydawca - Atlantic Records – wydał informację prasową w której muzycy w ostrych słowach stwierdzili, że nie lubią gdy coś takiego się dzieje, bo chcą aby ich fani dostali piosenki jako pierwsi (we hate it when this s*** happens, because we want our FANS to have any new songs first).

Na informację prasową zwrócił uwagę serwis TorrentFreak, który początkowo tylko zasugerował, że P2P to świetne narzędzie promocji. Redaktorów serwisu zastanowił jednak rozgłos jaki grupa zrobiła wokół utworu dostępnego na BitTorrent, jednocześnie nie starając się o jego usunięcie. Poza tym sama wytwórnia Atlantic Records znana jest z umieszczania utworów w sieci P2P.

Ekipa TorrentFreak korzystając z pomocy społeczności dotarła do adresów IP osób, które jako pierwsze rozsiewały plik. Potem korzystając z własnych źródeł związanych ze stroną BitTorrenta, serwisowi udało się potwierdzić, że jeden z pierwszych rozsiewających był osobą, która udostępniła plik w sieci (był to mieszkaniec Nowego Jorku).

Następnie korzystając z narzędzia Wiki-scanner redaktorzy TorrentFreak ustalili, że osoba z tym samym adresem IP edytowała wpis na Wikipedii dotyczący BuckCherry, a na innej stronie dodała informację o nazwisku menedżera grupy.

Oczywiście nadal istniała możliwość, że wszystkie działania podejmował jakiś zapalony fan grupy BuckCherry. TorrentFreak wysłał więc pytania dotyczące tej sprawy do menedżera zespołu Josha Klemme (mieszkańca Nowego Jorku). Gdy ten odpowiedział okazało się, że to jego adres IP był taki sam, jak adres osoby udostępniającej plik w sieci BitTorrent. Na więcej pytań Klemme nie chciał już odpowiadać.

TorrentFreak zwrócił uwagę na to, że wykorzystywanie sieci P2P do autopromocji to nic złego. Nie jest jednak ładnym zwyczajem korzystanie z dobrodziejstw tego narzędzia, aby potem odgrywać rolę strony pokrzywdzonej przez piratów.

źródło: Dziennik Internautów

Jak informuje serwis Ars Technica, strona pozwoli na przeszukiwanie bazy filmów - na listę otrzymanych wyników złożą się informacje o bliskich użytkownikowi miejscach, gdzie można będzie nabyć bilety do kina lub wypożyczyć wybrane filmy na DVD, a także linki do e-sklepów oferujących poszukiwane pozycje w formie cyfrowej.

Pomysł na stronę zrodził się w wyniku badań, z których wynikło, że dla przeciętnego użytkownika sieci odróżnienie materiałów legalnych od nielegalnych stanowi duży problem. Według anonimowych źródeł serwisu Variety inicjatywę wspirają wszystkie liczące się wytwórnie filmowe oraz większość sklepów sprzedających filmy za pośrednictwem internetu.

Sam serwis ma być przedsięwzięciem niekomercyjnym. Nie wiadomo jeszcze, jaką będzie miał nazwę. Na stronach MPAA niedawno można było natrafić na ankietę zawierającą propozycje, takie jak Movie Market, Red Carpet Flix, Film Depot oraz Flickz.

źródło: Dziennik Internautów

Polscy muzycy nadal nie mają pojęcia jak walczyć z piractwem. Nie rwą sobie z tego powodu włosów z głowy, ale na przyszłość patrzą z coraz większą obawą.

Zadaliśmy kilka pytań na ten temat paru znanym polskim muzykom. Czy piractwo nadal spędza im sen z powiek? Czy mają świadomość, że ich płyty są za drogie? Jakie więc znaleźć rozwiązanie?

Przy okazji sprawdziliśmy, czy sami mają duszę kolekcjonerów.

MAM JUŻ TEGO DOSYĆ?

Piotr Kupicha (Feel): Nie powiem, jesteśmy szczęściarzami. W tak trudnych czasach udało nam się sprzedać prawie 150 tysięcy egzemplarzy naszego albumu. Mamy informacje mówiące, że poza oficjalnym obiegiem zeszło około 300 tysięcy. Czyli łącznie wychodzi blisko pół miliona. To żadna nowość – już kilka lat temu, gdy grałem w zespole Sami, widziałem na targu swoją płytę. Dla mnie, jako muzyka, był to szok. Od tamtego czasu nic się niestety nie zmieniło. Gdzieś tam w środku to człowieka bardzo boli. Takie niestety są realia. Nie wiem jednak, czy teraz, gdy tak wiele się wokół Feela dzieje, chcemy tracić energię i iść z kimś na wojnę. Zawsze powtarzałem w wywiadach, że będę bardzo szczęśliwy, jeśli ludzie zechcą mieć cząstkę zespołu w domu. Cząstkę, czyli to, co zostało fizycznie wyprodukowane, ale w co włożyliśmy nasze serca.

Krzysztof “Grabaż” Grabowski (Pidżama Porno, Strachy Na Lachy): Jasne, że mnie to wkurza. Z nagraniem każdej płyty, zwłaszcza w naszej rzeczywistości, wiążą się niebagatelne koszty. Zawsze staram się to robić z wyjątkową starannością, stąd sama praca zajmuje średnio pół roku. Każdy, kto się tak czemuś poświęca, jest maksymalnie zły, gdy mu za jego pracę nie płaci. W Polsce utarło się dziwne stanowisko, że muzyka należy się wszystkim za darmo.

Krzysztof Skiba (Big Cyc): Ofiarami piractwa byliśmy już w latach 90., a więc w czasach dominacji jego klasycznej, fizycznej postaci. Rzeczywistość galopowała wtedy z taką prędkością, że prawo za nią nie nadążało. Później pojawiły się nowe normy, dość restrykcyjne, wzorowane na rozwiązaniach amerykańskich. Mimo to piractwa i tak nie udało się wyeliminować. Jeśli mowa o ściąganiu muzyki z Internetu, na pewno też na tym tracimy, ale sami również udostępniamy pewne utwory czy teledyski na swojej stronie. Tak robi większość zespołów. Czy piractwo nas wkurza? Nawet jeśli tak, to nie przestaniemy przecież z jego powodu grać.

Tomek Makowiecki: O piractwie mówi się w Polsce od zawsze, ale niestety niewiele się w tej sprawie robi. Wszyscy muzycy, którzy wydają płyty, chcieliby z nich żyć. A prawda jest taka, że w Polsce żyje się z grania na żywo. Za granicą artyści traktują trasy jako element promocji płyt. Polski rynek muzyczny jest bardzo popsuty, a na domiar złego organizuje się wiele darmowych koncertów. To fatalne rozwiązanie… Na dodatek rynek kupowania plików w Internecie, na świecie bardzo rozwinięty, u nas nadal jest w powijakach.

Maciej Werk (Hedone, właściciel wytwórni Love Industry): Czy mnie to wkurza? I tak, i nie. Tak, gdyż w jakiś sposób odbija się na mnie jako wydawcy. Nie, bo akurat Hedone nigdy jakoś specjalnie nie piratowano. Choć pamiętam, że parę lat temu mocno się załamałem, gdy ktoś pokazał mi stronę, z której można było bez problemu ściągnąć płytę “Playboy”. Po tyłku najbardziej dostają ci, którzy przed laty zarabiali gigantyczne pieniądze i sprzedawali po parę milionów płyt, a dziś schodzi im góra po kilkaset tysięcy. Taki spadek, zwłaszcza dla kogoś, kto lubi bogate i wystawne życie, jest sporym wyzwaniem. Mimo wszystko, jeśli jest się w Polsce niezależnym, piractwo nie wyrządza jakichś radykalnych szkód. Nigdy nie liczyłem, że będę sprzedawał dużo płyt. Działalność wydawniczą traktuję jak hobby.

Aleksander “Olass” Mendyk (Acid Drinkers): Trudny problem, któremu warto przyrzec się z kilku perspektyw. Przede wszystkim dlaczego ludzie ściągają płyty? Na pewno znaczenie ma tu ich wysoka w stosunku do zarobków cena. Byłem niedawno w Londynie, gdzie CD są znacznie tańsze niż u nas, mimo że ludzie zarabiają wielokrotnie więcej. Ale o wiele bardziej istotna jest nasza mentalność. Od wielu lat jesteśmy przyzwyczajeni do nieustannego kombinowania i krętactwa. Polacy to naród złodziejski, choć na pewno nie w każdym aspekcie życia. W czasach komuny kto tylko mógł, wynosił coś z fabryki czy pracy do domu. Część tej natury pozostała. Druga sprawa – mało kto zdaje sobie sprawę, jak ciężkim kawałkiem chleba jest zawód muzyka. Niektórym wydaje się, że to tylko bieganie po scenie z gitarą czy mikrofonem. A to ciężka fizyczna praca, zabierająca bardzo wiele energii i czasu. Za nią też należy się wynagrodzenie, które najczęściej jest, niestety, niegodne. Sam staram się utrzymywać z koncertów. Nie chodzi o jakiś totalny wypas, lecz zwykły przyzwoity poziom. Nie zawsze to możliwe, dlatego czasem muszę parać się dodatkowymi zajęciami. Na świecie taka sytuacja jest nie do pomyślenia.

ZBYT WYSOKA CENA PŁYT?

Krzysztof Skiba: “Płyty są za drogie, dlatego ściągamy z sieci” – takie myślenie pokutuje od lat. Szkoda tylko, ze bardzo często filmy i muzykę ścigają bądź przegrywają ludzie, którzy są świetnie sytuowani, więc spokojnie byłoby ich na nie stać.

Krzysztof “Grabaż” Grabowski: Ceny płyt zachodnich są monstrualnie wysokie. Nawet jeśli wliczymy w to koszty ich produkcji, studia, zaproszonych gości, reklamy, transportu i tak dalej. Za granicą jest taniej. I druga sprawa – co zrobić, by w Polsce płyty były w ogóle dostępne. Dostanie niektórych tytułów mniej znanych zespołów jest właściwie niemożliwe. To też w jakimś stopniu nakręca pirackie historie.

Tomek Makowiecki: O ile kiedyś rzeczywiście były bardzo drogie, w tej chwili są dużo tańsze niż kiedyś. A mimo to ich sprzedaż spada. Nie rozumiem tego. Zawsze można też pójść do komisu, gdzie są tanie używane płyty, w bardzo dobrym stanie. Albo zaopatrzyć się zagranicą. Możliwości jest wiele.

Maciej Werk: O tym się mówi się u nas od lat. Jako muzyk i wydawca jestem po obu stornach barykady. Dlatego zdaję sobie sprawę, ile kosztuje samo nagranie i produkcja albumu, nakręcenie teledysku czy promocja. Duże wytwórnie od dawna windują ceny, ale nie można powiedzieć, że dziś to one są za wszystko odpowiedzialne i kropka. Choć to bardzo złożony problem, który w znacznej części wynika z bardzo złej, niekiedy wręcz korupcyjnej polityki wytwórni, które zgodziły się kiedyś na parę rzeczy, trzymały ten rynek i go mocno popsuły.

JAK ROZWIĄZAĆ SPRAWĘ PIRACTWA?

Piotr Kupicha: Musiałbym się bardzo mocno zastanowić. Sprawa jest trudna. Przecież jako zwykły człowiek nie zmienię przepisów, tak jak nikt nie może sam zmienić konstytucji. Obawiam się, że walka z tym procederem w Polsce będzie napotykała na kolejne schody. Wiele osób nie widzi nic złego w tym, że ktoś sobie wydrukuje kilka okładek, zrobi dziesięć płyt i je sprzeda. A przecież to zwykłe łamanie prawa.

Krzysztof “Grabaż” Grabowski: Walczyć z tym to jak gryźć się z psem albo kopać z koniem. Jesteśmy bezsilni. Trzeba więc zacisnąć zęby i robić swoje – przede wszystkim grać dużo koncertów. Przyznam, że jestem już w takim wieku, iż wolałbym ich grac trochę mniej, a mieć więcej z tantiem za moje płyty. Gdybym się na maksa tym wszystkim przejmował, musiałbym z muzyką skończyć. Miałbym wrażenie, że połowa publiczności na moich koncertach to złodzieje. Odganiam od siebie takie myśli, by nie popaść w absolutną paranoję.

Krzysztof Skiba: Nie jestem prawnikiem, więc nie wiem, co można by tu zrobić. Na pewno należy, na ile to tylko możliwe, z tym problem walczyć. Opłaty powinny być, choć w miarę niewysokie, a czasem nawet symboliczne, a płyty – trochę tańsze. Jestem przeciwny możliwości darmowego ścigania całych albumów. Jest to, nie ukrywajmy, forma złodziejstwa, która zabija kulturę. Zasysanie z Internetu muzyki czy filmów, jak każde w miarę nowe zjawisko, nie do końca poddaje się prawnym rygorom. Dziś zespoły, także na Zachodzie, żyją nie z wydawania płyt, lecz z koncertów. Albumy stają się dodatkami do działalności, pretekstem do zagrania kolejnej trasy, wizytówką grupy dla jej wiernych fanów. Uregulujmy ten rynek. Ale i tak zawsze znajdą się ludzie, którzy będą chcieli tych parę złotych zaoszczędzić.

Tomek Makowiecki: Nie za bardzo wiem, szczerze mówiąc, i bardzo mnie to boli. To bardzo złożony problem, a jego rozwiązanie będzie wymagało sporego wysiłku. Niestety, chyba się trochę z tą sytuacją pogodziłem. Nie jestem w stanie nic zrobić. Mogę tylko nagrywać kolejne płyty. I będę to robić, to całe moje życie.

Maciej Werk: Wszyscy – wydawcy, artyści, fani i media – jesteśmy w sytuacji globalnej zmiany w podejściu do wielu rzeczy. Także do spraw związanych z prawami autorskimi, dystrybucją, sprzedażą i promocją. Moim zdaniem nowe czasy są jednak o wiele gorsze. Kiedyś kupowano płyty, dziś świat dąży do tego, by muzyka była za darmo. To jest chore, ale niestety prawdziwe.

.onet-ad-main2-box { display: none } Aleksander “Olass” Mendyk: Może należałoby stworzyć jakąś speckomisję, złożoną z muzyków, prawników, ludzi z branży… Tyle że coś czuję, że mogłoby to zrodzić nowe interesy i układy. Jak to u nas zwykle bywa. Nie wiem, czy obniżka cen płyt cokolwiek zmieni. Nawet jeśli będą tańsze, i tak wiele osób stwierdzi: “Po co mam kupować, skoro mogę mieć za darmo?”. Z walką z piractwem jest trochę jak z walką z wiatrakami. Dlatego nie będę z powodu tego, że ktoś kradnie, płakał. Trzeba żyć dalej i robić swoje. Choć przydałoby się coś z tym zrobić.

MOJA KOLEKCJA

Piotr Kupicha: Mam trochę tych płyt w domu, choć ostatnio mocno się pod tym względem zaniedbałem. Brakuje mi czasu. Ostatnio kupiłem nowego Robbiego Williamsa, Jamesa Blunta i składankę Maryli Rodowicz. Preferuję kompakty, także w samochodzie. Jak za starych dobrych czasów.

Krzysztof “Grabaż” Grabowski: Kupuję bardzo dużo płyt CD, choć nie w Polsce. Głównie przez Internet, ze Stanów, Kanady i Anglii. Naprawdę się opłaca. Można je kupić znacznie taniej, gdyż notowania złotego względem ich walut są ostatnio bardzo dobre. Może daleko mi do kolekcjonera, ale z osiem tysięcy sztuk mam.

Krzysztof Skiba: Należę już chyba do wymierającego gatunku – jeśli cenię danego wykonawcę i zależy mi na jego płycie, to ją kupuję. Jak nie w Polsce, to za granicą. Żyjemy w świecie podróbek. Wszystko zaczyna być odbite na ksero, powielone, a ja tęsknię za światem rzeczy prawdziwych. Nie jest to jakaś specjalnie imponująca kolekcja kompaktów, liczy może z tysiąc egzemplarzy. Kiedyś miałem pokaźną liczbę analogów, ale nie przewidując powrotu na nie mody, oddałem je Jarkowi Janiszewskiemu [z zespołów Bielizna i Czarno-Czarni – przyp. Onet.pl]. On ma na ich punkcie prawdziwego fioła.

Tomek Makowiecki: Mam około 2 tysięcy płyt. Nie ściągam muzyki i filmów, nawet nie wiem, jak się to robi. Czuje się melomanem i lubię mieć dobre rzeczy na półce. Jeśli kupuję, to wyłącznie rzeczy oryginalne. Książeczka czy okładka też stanowią o całości albumu.

Maciej Werk: Jestem kolekcjonerem tradycyjnych płyt kompaktowych. Posiadam ich kilka tysięcy, do tego dochodzi kilkaset winyli. Ostatnio słucham także trochę mp3 – mam małego syna, więc nie zawsze mogę obcować z muzyką w miejscu do tego przeznaczonym. Jeśli coś mi się podoba, muszę mieć oryginał w pudełku, z książeczką. Słuchanie mp3 nie sprawia po prostu takiej przyjemności, dlatego ten nośnik spełnia u mnie rolę bardziej poznawczą. Kilka miesięcy temu przeszedłem poważny kryzys osobowościowy. Nagle stwierdziłem, że wszystko sprzedam. Na szczęście w porę się opamiętałem. Nie tylko dlatego, że sam proces pozbywania się płyt byłby przerażająco długi. Chciałbym w przyszłości zostawić mojemu synowi coś, co pokaże mu, że warto mieć szacunek dla czyjejś pracy. Do czegoś, co jest oryginalne, a więc prawdziwe.

Aleksander “Olass” Mendyk: Nie mam zbyt wielu płyt, może z dwieście. Muzyki słucham głównie na MySpace. Wynika to z tego, że te kapele, które mi się podobają, nie są w Polsce dystrybuowane. Oczywiście poza najbardziej znanymi wyjątkami, jak Slayer, Metallica czy Machine Head. W niszowe płyty zaopatruję się na koncertach, bądź sprowadzam je z zagranicy. Słucham też dużo mp3. Są wygodniejsze, zwłaszcza w samochodzie, gdzie łatwo kompakt zarysować.

źródło: Onet.pl

19-letni mężczyzna oraz 28-letnia kobieta nie usłyszą żadnych zarzutów i są po prostu wolne. Dla pozostałych czterech osób oraz dla Alana Ellisa, oczekiwanie trwa nadal. Jak dowiedział się serwis TorrentFreak, Allan (właściciel OiNK) usłyszy zarzuty 10 września…

Policja nie opowiedziała na pytanie, dlaczego ‘uwolniono’ dwie osoby związane z OiNK, bez postawienia im jakich kolwiek zarzutów. Przypomnijmy: sześć osób zostało aresztowanych w maju tego roku z podejrzeniem że umyślnie działali na szkodę przemysłu muzycznego, udostępniając na trakerze OiNK albumy muzyczne. Po przesłuchaniu zostali wypuszczeni do domów i tam mieli czekać na oficjalne zarzuty… czekali… czekali… w międzyczasie nie doszło do kolejnych aresztowań… sprawa ucichła… terminy ciągle przekładano… a dzisiaj bez przyczyny ‘uwolniono’ dwie z sześciu osób.

OiNK był jednym z największych muzycznych trackerów na świecie. W swoich zbiorach posiadał setki tysiecy torrentów. Połączone siły holenderskiej oraz angielskiej policji zamknęły go ostatecznie w październiku zeszłego roku.

Mathus

Serwis w związku z ciągle rosnącą ilością osób odwiedzających strony oraz korzystających z trackera, co jakiś czas rozbudowuje swoje hardware. W grudniu zeszłego roku, żeby zwiększyć szybkość działania, postanowiono przenieść się z oprogramowania trackera napisanego przez Anakat’e, na skrypt Opentracker. Pomimo tych wszystkich zabiegów, nie można uniknąć technicznych problemów.

Tracker ThePirateBay w jednej chwili obsługuje zapytania często aż 10 mln peerów, którzy wymieniają się ponad milionem torrentów. Powoduje to ogromne obciążenie dla serwerów. Wszystko powróci do normy w ciągu kilku najbliższych dni.

Tak wygląda TPB:

Mathus

Własność intelektualna to bardzo emocjonujący temat na wyspach. Na temat nowego projektu Unii Europejskiej dot. praw autorskich albo o antypirackim porozumieniu pomiędzy ISP a BPI pisały praktycznie wszystkie dzienniki w tym kraju.

Dostawcy usług internetowych zostali zmuszeni do porozumienia z antypiratami przez Department for Business, Enterprise & Regulatory Reform (BERR). Skoro rząd maczał w tym palce, mógł po prostu przemilczeć późniejsze pytania, jakie na pewno pojawiły się w tej sprawie. Ku zaskoczeniu wszystkich, otworzył się jednak na społeczeństwo i udostępnił publiczne konsultacje, w których każdy może wyrazić swoją opinię.

Rząd Wielkiej Brytanii chce dowiedzieć się od obywateli, jakie oni mają pomysły na rozwiązanie ‘problemu’ wymiany plików. Czy naprawdę jest to takim zagrożeniem dla przemysłu rozrywkowego, jak twierdzą antypiraci? Czy ISP powinni zachowywać się jak policja i kontrolować swoich klientów? Wszystkie opinie obywateli zostaną później wykorzystanie przy tworzenia nowej ustawy antypirackiej.

Konsultacje zakończą się z dniem 30 października 2008.

Mathus

Okazało się także, że właściciel zamkniętego już trackera OiNK, Alan Ellis, nie usłyszy zarzutów pod koniec lipca. Termin ogłoszenia zarzutów, przesunięto już piąty raz…

Policja z Cleveland z początku twierdziła, że zarzuty przeciwko Alanowi zostaną przedstawione w grudniu 2007. Potem przesunięto tą datę o dwa miesiące, tylko po to, żeby znowu przesunąć ją na maj. W maju okazało się, że władze potrzebują więcej czasu i znowu przesunięto termin na koniec lipca. Mamy właśnie końcówkę lipca… i znowu, po raz czwarty okazało się, że jednak 8 miesięcy to za mało dla policji, żeby zebrać wystarczającą ilość dowodów.

Razem z Alanem, na zarzuty poczeka sobie sześć osób, które są podejrzewane o złamanie praw autorskich, poprzez tracker OiNK.

Sprawa udostępniania plików w sieciach p2p, jest bardzo nagłaśniana przez prasę oraz telewizję w całej Wielkiej Brytanii. Pod adresem oskarżonych w sprawie OiNK, padają czasem dość ostre słowa. Ale tak naprawdę wspomniana szóstka internautów, robi/robiła dokładnie to samo, co 6 mln innych osób w tym kraju – po prostu udostępniała pliki. Prasa wydaje wyroki, policja milczy i tylko przesuwa terminy ogłoszenia zarzutów.

W tym tygodniu tysiące użytkowników Internetu z WB, otrzyma listy od swoich ISP (dostawcy usług Internetowych), że zostali przyłapani na udostępnianiu nielegalnych plików. Jeżeli natychmiast nie zaprzestaną korzystania z p2p, zostaną odcięci od sieci.

Po długich negocjacjach pomiędzy ISP, a przemysłem muzycznym w WB, ustalono że najlepszym sposobem ‘edukacji’ użytkowników sieci p2p, którzy łamią prawa autorskie, będą właśnie wspomniane listy z ostrzeżeniami. Warto zauważyć, że w całym procesie nie będzie brała udziału policja.

Mathus

Wychodzi na to, że MPAA nie cofnie się przed niczym, aby tylko uzyskać informacje, które pozwolą jej dotrzeć do prywatnych danych osób, które uważa za swoich wrogów (czyli administratorów serwisów BT oraz samych użytkowników tej sieci). Już w roku 2006, ‘dobili targu’ z hakerem znanym jako Robert Anderson, który ukradł dla nich prywatną korespondencję TorrentSpy.
O dziwo, zmienił on potem strony i przyłączył się do TorrentSpy opowiadając się przeciwko MPAA. Walka pomiędzy TorrentSpy oraz MPAA, niestety skończyła się przegraną tego pierwszego.

Serwis Cnet cytując sądowe dokumenty, ujawnia że Anderson powiedział MPAA: „Możemy dostarczyć nazwiska, adresy oraz numery telefonów, właścicieli TorrentSpy.com oraz ThePirateBay.org, włącznie z ich prywatną korespondencją”

Wg tych samych dokumentów, Dean Garfield z MPAA oświadczył: „Zamierzamy zdobyć informacje o zamieszkaniu oraz tożsamości ludzi, którzy prowadzą serwis TorrentSpy, a także informacje ujawniające konspirację i związek z innymi znanymi serwisami, łącznie z PirateBay”.

W odpowiedzi, na te informacje, Peter Sundle z TPB powiedział: „Jesteśmy zawsze bardzo otwarci na to co robimy. Myślę, że wspomniane e-miale z ‘tajną korespondencją’ pomiędzy nami a torrentspy, to po prostu teksty z rodziny „cześć, co słychac?”. Wydaje się to wyjątkowo groteskowe, że MPAA zamierza użyć tego w sądzie przeciwko nam, biorąc pod uwagę fakt, że zdobyła je niezgodnie z prawem Stanów Zjednoczonych. Dowodzi to tylko ich głupoty”.

Tak naprawde nie potrzeba hakera, żeby znaleźć wszystkie informacje o osobach funkcyjnych na ThePirateBay… wystarczy Google i umiejętność szukania…

Mathus

Oliwy do ognia dodaje fakt, że film okazał się największym sukcesem kasowym w historii kina, zarabiając przez pierwszy weekend ponad $158 mln dolarów, bijąc tym samym rekord ustanowiony przez ‘Spider Mana 3’ o około $7 mln dolarów.

W zeszłym tygodniu policja aresztowała mężczyznę, który próbował nagrać film w kinie swoją kamerą wideo. Nie powstrzymało to jednak innych osób, bowiem w sieci pojawiło się kilkanaście różnych wersji tego filmu. Serwis RLSLOG poinformował, że pierwsza w sieci pojawiła się kopia filmu udostępniona przez grupę o nazwie ‘TradingStandards’.

To nie pierwszy raz kiedy ThePirateBay gra na nosie właścicielom praw autorskich. Całą historię opisują loga, które gościły w serwisie przy każdej okazji.

Mathus

To prawdziwy przełom w technologii Internetowej. Pozwoli on praktycznie każdemu nadawać sygnał audio/wideo na żywo przy zerowych kosztach. Użytkownik będzie mógł np. przesłać sygnał z własnej kamery internetowej do tysięcy ludzi. Nakład traffiku jaki będzie do tego wykorzystany, można porównać do tego, jak by przesyłał to samo tylko, że do jednej/dwóch osób. A więc będzie to prawdziwa rewolucja.

Przy pomocy SwarmPlayera, użytkownik może po prostu wybrać dowolnego .torrenta z opcją ‘live’ i obejrzeć go sobie na swoim komputerze. Przez pojęcie ‘live’ należy rozumieć nowy format plików, jaki został stworzony przez P2P-Next (.tstream). Jest to zwykły .torrent z funkcją streamingu audio/wideo.

Obecnie można już przetestować możliwości projektu. Wystarczy wejść na stronę trial.p2p-next.org i ściągnąć SwarmPlayera. Na tej samej stronie udostępniono dwa torrenty, które prezentują jego możliwości. Jeden to prognoza pogody ze stacji BBC, a drugi to obraz z kamery na żywo, z Amsterdamu. O ile prognoza pogody, to tylko jeden materiał, powtarzany od początku za każdym razem kiedy go włączymy, kamera z Amsterdamu nadaje ciągle obraz na żywo. Przy odtwarzaniu obu materiałów, moje łącze internetowe pracowało z prędkością: download ok 70-80 KB/s, upload w granicach 20-30 KB/s (w tym samym czasie to samo oglądało 21 innych osób).

Telewizja BBC, jest jednym z partnerów którzy biorą udział w powstawaniu nowej platformy. Dyrektor naukowy projektu, Johan Pouwelse, powiedział, że nie tylko BBC interesuje się nowym formatem streamingu na żywo. P2P-Next współpracuje z wieloma innymi zainteresowanymi stronami. Europejski związek nadawców telewizyjnych ściśle bierze udział w rozwijaniu projektu. Tak więc widać, że sprawa jest dość poważna…

Jeżeli wszystko się uda i powstanie technologia umożliwiająca przeniesienie tradycyjnej telewizji do Internetu, nadawcy będą mogli oszczędzić miliony dolarów, które wydają obecnie na dotarcie do widza. Niestety mniej zadowoleni będą z pewnością ISP, którzy krzywym okiem patrzą na projekty, które na pewno jeszcze bardziej obciążą ich łącza. Najważniejsze jest jednak to, że każdy przeciętny użytkownik będzie mógł prezentować ’siebie’ i nadawać co tylko będzie chciał, bez ponoszenia żadnych kosztów (coś jak YouTube, z tym że bez pośrednika…).

“Postanowiliśmy pozostawić kompatybilność z BitTorrentem” - mówi Pouwelse. “Jednakże, tradycyjny protokół nie jest zdolny do streamingu. Rozwiązaliśmy to tworząc coś, co nazwaliśmy Give-to-get“.

“Tradycyjnie w sieci BT nagradza się osoby, które dadzą swoje łącze innym. Jednak nadawanie sygnału np. z kamery internetowej jest zupełnie czymś innym, niż ściąganie dużego pliku wideo. SwarmPlayer ściąga oraz bufferuje jedno minutowy fragment materiału, który jest następnie wymieniany z innymi osobami. Tak więc osoby oglądające ten sam materiał, handlują pomiędzy sobą zbufferowanymi danymi“.

Pouwelse zaznaczył także, że w przeciwieństwie do np. Joosta, ich projekt ma szanse stać się otwarty dla wszystkich (Open Source).

SwarmPlayer jest obecnie jeszcze w fazie testów. Pouwelse ma nadzieje, że w ciągu miesiąca, stanie się stabilny na tyle, że programiście będą mogli się zając kolejnym zagadnieniem: ratio, czyli nagradzaniem tych, którzy więcej wysyłają.

SwarmPlayera można ściągnąć i przetestować z trial.p2p-next.org.

(Mathus)

Wydana przez firmę Ubisoft łatka miała eliminować problemy z grą Rainbow Six Las Vegas pobraną z Direct2Drive, które były skutkiem ubocznym… zabezpieczeń antypirackich. Internauta posługujący się pseudonimem Twingo na forum Fileforums.com zwrócił uwagę na to, że wydana łatka jest w rzeczywistości crackiem. Wieść dość szybko rozniosła się po innych forach i serwisach społecznościowych.

Aby przekonać się, że plik jest crackiem wystarczyło użyć edytora HEX. Oto co można było zobaczyć:

Plik z “łatką” został już co prawda usunięty, ale wielu internautów zdążyło się przekonać, że Twingo miał rację. Dyskusja na ten temat, która toczyła się na forum Ubisoft, została zamknięta. Kończąc dyskusję przedstawiciel firmy oświadczył, że firma nie wspiera metod obchodzenia zabezpieczeń, a incydent jaki miał miejsce jest sprzeczny z polityką Ubisoft.

Cała sytuacja jest mało istotna dla graczy, ale ciekawa w odniesieniu do popularyzowanego dziś pojęcia “własności intelektualnej”. Zazwyczaj producenci programów, muzyki i filmów mówią o tym, że piractwo to zwykła kradzież. Posługując się tą retoryką można powiedzieć, że Ubisoft ukradł złodziejski program. Co więcej, do tego czynu zmusiły go… zabezpieczenia anty-złodziejskie.

Nie jest to pierwszy raz, gdy posiadacz własności intelektualnej ma nieczyste sumienie. W roku 2004 wyszło na jaw, że system Windows był tworzony przy użyciu pirackiego oprogramowania.

Teraz warto zadać sobie pytanie: skąd biorą się takie niespodzianki? Po prostu w firmach takich jak Ubisoft i Microsoft najwyraźniej zatrudnieni są ludzie, którzy wyznają piracką ideę wolnego obiegu informacji. Twórca pechowej łatki po prostu wykorzystał dzieło innych ludzi w celu rozwiązania własnego problemu. W chwili gdy to robił najwyraźniej nie przyszło mu do głowy, że może to być niezgodne z polityką firmy.

Źródło: Dziennik Internautów

Stosowany w Europie system licencjonowania sprawia, że np. sklep iTunes nie może uruchomić sprzedaży od razu w całej Unii. Wcześniej musi on porozumieć się z organizacją zbiorowego zarządzania prawami autorskimi w każdym kraju z osobna (w Polsce np. ZAiKS). W tej sytuacji trudno jest również rozwijać telewizję kablową i satelitarną, której treści będą dostarczane do mieszkańców różnych krajów UE.

Europejscy regulatorzy chcą tę sytuację zmienić. Na początku roku Komisja Europejska zapowiedziała, że w połowie roku przedstawione zostaną bardziej konkretne propozycje dotyczące zmian w obszarze praw autorskich. Teraz komisja uruchomiła nowe inicjatywy związane z obszarem praw autorskich i jak podaje agencja Associated Press, wezwała krajowe organizacje zarządzania prawami autorskimi porzucenia obecnego systemu licencjonowania.

Przedstawiciele Komisji powiedzieli również, że chcieliby aby organizacje zbiorowego zarządzania konkurowały ze sobą w całej Europie. Dzięki temu będą one zmuszone do cięć kosztów administracyjnych i obniżenia pobieranych opłat. Artyści zyskają więc uproszczoną i tańszą ochronę swoich praw autorskich.

Według KE 24 europejskie organizacje zbiorowego zarządzenia prawami autorskimi dopuściły się już naruszeń prawa antymonopolowego. Jak dotąd komisja nie nałożyła żadnych kar, ale najwyraźniej będzie się domagać zmian w ich praktykach. Rzecznik KE Jonathan Todd zapewnił, że nie wpłynie to negatywnie na wynagrodzenia artystów i dostępność muzyki.

Twórcy popierają te dążenia. Aż 220 artystów, w tym Bee Gees’, Charles Aznavour, David Gilmour, Julio Iglesias, Mark Knopfler i in., podpisało petycję popierającą wprowadzenie paneuropejskiego systemu licencjonowania muzyki. Oni również wierzą, że przyczyni się to do obniżenia kosztów ochrony praw autorskich.

Starania o europejską licencje to nie jedyne działania podejmowane przez KE w obszarze praw autorskich. Regulator zaproponował m. in. wydłużenie okresu ochrony nagrań z 50 do 95 lat. Dzięki temu wykonawcy mają mieć możliwość uzyskiwania dochodów z nagrań gdy np. przekraczają 70 rok życia, a nagranie powstało gdy mieli lat kilkanaście.

A co w Polsce? Odpowiada wiceminister kultury, Piotr Żuchowski…

Piotr Miączyński, Zbigniew Domaszewicz (Gazeta Wyborcza): Panie ministrze, stoi sobie fryzjer w zakładzie, strzyże. Radio mu gra. A tu wpada do niego nieznajomy facet, mówi, że reprezentuje artystów i żąda, aby on zapłacił za słuchanie tego radia. I facet się wkurza. Bo niby dlaczego ma płacić?

Piotr Żuchowski: Klasyczna sprzeczność interesów. Artysta uważa, że fryzjer dzięki grającemu radiu ma konkretne korzyści. I fryzjer płacić musi, bo tak stanowi prawo. Oczywiście fryzjer z kolei może twierdzić, że wcale nie przybywa mu klientów dlatego, że w zakładzie gra muzyka. Ludzie w ogóle za korzystanie z praw autorskich nie chcą płacić. Musimy uświadomić fryzjerowi, że artyści, którzy chcą od niego pieniądze, zarabiają na życie, tworząc piosenki – tak samo jak on, strzygąc.

Ale jak już od fryzjera wyjdzie ten facet – powiedzmy, że z ZAIKSU-u – to znowu otwierają się drzwi i wchodzi człowiek ze Startu albo SAWP-u, żeby upomnieć się o prawa wykonawcy. A później jeszcze ktoś ze ZPAV-u, domagając się pieniędzy za prawa producenta.

To się zmieni. Minister Kultury zatwierdzi czy wskaże jedną organizację, która będzie pobierała tzw. Kwotę globalną. Przedstawiciel tej organizacji pobierze od fryzjera zbiorczo wszystkie opłaty dla producenta, wykonawcy, autora, a następnie rozdzieli je na poszczególne organizacje i one później prześlą pieniądze do twórców. Mówimy o ogromnych kwotach. Do organizacji zbiorowego zarządzania w tym roku wpłynie pół miliarda złotych. Dwa lata temu było to niecałe 400 mln.

Czyli jeśli do fryzjera przyjdzie kolejna organizacja, to on będzie mógł odpowiedzieć: ja już zapłaciłem?

Tak jest. Bo to będzie oznaczać, że ktoś go chce naciągnąć.

Wiadomo już, co to będzie za organizacja?

Jeżeli organizacja zbiorowego zarządzania pobierające tantiemy za publiczne odtwarzanie wybiorą jedną spośród siebie, to ona będzie dokonywała poboru kwoty globalnej. Jeżeli się niedojadają, to jedną z nich wskaże minister kultury.

Fryzjer albo restaurator zamiast np. czterem organizacjom zapłaci jednej. Ale ile?

O tym zdecydują tabele ze stawkami, które mówią, ile za emisję np. filmu lub audycji w telewizji powinien dostać autor, reżyser czy scenograf. Ile należy się za epizod, ile za rolę drugoplanowa, ile za główną itd. Tych tabelek niekiedy nie znają nawet sami artyści. Na niedawną konferencję w Senacie przychodzi Jerzy Gruza, słucha, słucha, a w pewnym momencie mówi: A o czym my właściwie rozmawiamy? Co to są te tabele wynagrodzeń?

Trybunał Konstytucyjny zakwestionował te tabele jako niesprawiedliwe.

W styczniu 2006r. zakwestionował procedurę ustalania stawek w tabelach. Bo do niedawna wyglądało to tak, że organizacje zbiorowego zarządzania, czyli te ZAIKS-y i STOART-y, przedkładały Komisji Prawa Autorskiego, którą powołuje minister kultury, propozycję stawek w tabelach. I one były zatwierdzane. Głównym zarzutem sędziów było to, że w tym postępowaniu nie biorą udziału użytkownicy, czyli ci, którzy płacą. Teraz się to zmieni.

Słuchamy cierpliwie.

Według naszego projektu ustawy tabele będą ustalane przy udziale wszystkich stron.

Kto będzie reprezentował użytkowników?

Organizacje branżowe. Na przykład Polska Izba Komunikacji Elektronicznej w imieniu telewizji kablowych.

A fryzjerów?

Izby rzemieślnicze.

Co będzie jeżeli organizacje się z użytkownikami nie dogadają?

To sprawa trafi do sądu. Na początek prawdopodobnie do Sądu Okręgowego w Warszawie. Później zajmowałby się tym specjalnie powołane sądy własności intelektualnej. Takie sądy muszą powstać, bo własność intelektualna to temat prawnie bardzo trudny, a jednocześnie o ogromnym znaczeniu nie tylko w Polsce, ale i na świecie. Ale szczegółów jeszcze nie znamy, na razie ustalamy to z ministrem Ćwiąkalskim.

iTunes, największy na świecie sklep sprzedający muzykę przez Internet, nie chce wejść do Polski. Twierdzi, że część firm fonograficznych, z którymi podpisuje umowy, uważa, że nowe kraje Unii nie dają pełnej gwarancji ochrony praw autorskich.

Różni ludzie mają różne poglądy. Spotkałem się niedawno z Robertem W. Holleymanem, prezydentem organizacji BSA, który z kolei przekonywał mnie, że w większości polskich firm funkcjonuje pirackie oprogramowanie komputerowe. Myślę, że nie jest aż tak źle, jak usiłuje nam to przedstawić.
Całe otoczenie, w jakim istnieje prawo autorskie, zmienia się jednak bardzo dynamicznie – m.in. z powodu rozwoju technologii, zwłaszcza internetowej. Dlatego nadszedł czas, byśmy ‘wyremontowali’ w Polsce prawo autorskie, stworzyli prawo bardziej dostosowane do współczesnych realiów, spójne i pragmatyczne. Nad tą dużą nowelizacją ustawy będziemy pracować od jesieni do połowy przyszłego roku. Trzeba będzie poruszyć parę fundamentalnych spraw.

Jakich?

Pierwszy ważny temat: jak długo chronić monopol autorski. O tym na całym świecie trwa debata.
Dozwolony użytek osobisty to kolejna kluczowa sprawa. Ten przepis trzeba będzie jakoś poprawić, uszczelnić, bo w dzisiejszym brzmieniu nie odpowiada realiom.

Jest Pan zwolennikiem ograniczenia prawa do dozwolonego użytku osobistego?

Na pewno w nowelizacji trzeba zdefiniować na nowo dozwolony użytek. Musimy tutaj jednak uwzględnić interesy jednej i drugiej strony.

Zapytajmy inaczej: dziś mogę pożyczyć płytę koledze w ramach dozwolonego użytku i on może ją dla siebie skopiować. Czy to powinno się zmienić?

Uważam, że pożyczenie i przegranie płyty nadal powinno się mieścić w ramach dozwolonego użytku.

A co nie powinno?

Jeżeli ktoś, wykorzystując Internet, masowo narusza interesy artystów, przy okazji zarabia pieniądze i przy tym wszystkim zasłania się dozwolonym użytkiem – to czegoś takiego nie powinniśmy tolerować. Oczywiście z drugiej strony nie można też ograniczyć dozwolonego użytku osobistego tak mocno, by stworzyć prawo, które będzie notorycznie łamane i zmieni 70% obywateli w przestępców.

We Francji forsuje się przepisy pozwalające karnie odcinać od Internetu tych, którzy za pomocą sieci łamią prawa autorskie. Powstał już projekt takiej ustawy, francuska minister kultury zamierza lansować ten pomysł na forum europejskim. Co pan na to?

Nie jestem zwolennikiem państwa, które straszy obywateli represjami, karami, inwigilacją, wszystkiego pilnuje. Wszystkim instytucjom zainteresowanym zwiększeniem ochrony praw autorskich, które do mnie przychodzą w różnych sprawach, mówię: inwestujcie w edukację! Niech ludzie staną się świadomi tego, że istnieje prawo autorskie, że jego łamanie to łamanie siódmego przykazania i okradanie artystów.

Najbardziej płodny jest artysta głodny.

To fałszywy i bardzo niebezpieczny pogląd. Państwo musi strzec praw jednostek, w tym także artystów – tak by nie chodzili głodni dlatego, że ktoś ich np. okrada. Poza tym prawo autorskie pełni ważną rolę kulturoznawczą – chroniąc artystów, sprawia, że opłaca się im tworzyć, że mogą żyć ze swojej pracy.

Kiedyś Jacek Skubikowski zaproponował, by każdy płacił coś w rodzaju kilkuzłotowego miesięcznego abonamentu i w zamian mógł legalnie ściągać z Internetu co chce.

To by nie było złe, bo pełniłoby właściwie funkcję edukacyjną. Pobór daniny, nawet niewielkiej, unaocznia ludziom, że w tej dziedzinie istnieje prawo, że za utwory należy płacić – także wtedy, gdy bierze się je z Internetu. Opłata byłaby dla każdego takim sygnałem, że to przyciśnięcie klawisza w komputerze z czymś się wiąże.

Jest pewne jak w banku, że podczas prac nad ustawą do ministerstwa będą pielgrzymować dziesiątki instytucji lobbujących, by zaostrzyć prawo autorskie, rozszerzać monopol, surowiej karać piratów itp. A kto będzie reprezentował interesy słuchaczy, widzów, internautów?

Zapewniam, że wysłuchamy też drugiej strony. Mam kontakt z reprezentantami narodu w parlamencie, oni naprawdę wiedzą, co mówi społeczeństwo. Zresztą sami czasem lubią skopiować sobie płytę od kolegi.

(Dziennik Internautów / Gazeta Wyborcza)