پارسی‌مان

رایاواژه‌نامه‌ی فارسی به پارسی

Mon, 18 May 2009 21:04:37 +0100

رایاواژه‌نامه‌ی فارسی به پارسی پارسی‌مان، پیش‌نهادگرِ واژگان پارسی برای واژه‌های بیگانه‌ی روامند در زبان فارسی است (از نویسه ی الف تا پایان یا). این واژه‌نامه برای کار با نرم‌افزار بابیلون آماده شده است. دریافت و برنشانی آن را به همه‌ی پارسی‌زبانان گرامی پیش‌نهاد می‌کنیم. برای دریافت این واژه‌نامه دنباله‌ی نوشتار را بازبینید. برایِ دریافتِ واژه‌نامه‌یِ پارسی‌مان، (http://www.paarsimaan.com/Parvandehaa/Babylon7_FaarsiBePaarsi1388.bgl)بر این پیوند بکلیکید (http://www.paarsimaan.com/Parvandehaa/Babylon7_FaarsiBePaarsi1388.bgl).

بلبل و گل سرخ

Tue, 25 Nov 2008 16:36:44 +0100

شاد باش. شاد! چون گل سرخت را به‌دست خواهي آورد. من آن را با آواز و خنیا در مه‌تاب خواهم ساخت و با خون دلم آن را رنگین خواهم کرد. تنها از تو مي‌خواهم كه دل‌داده‌ای راستین باشي. عشق از فرزانگی خردمندانه‌تر است هر چند که فرزانه خردمندتر می‌نماید. عشق از زورمندی تواناتر است هر چند که زورمند تواناتر به چشم مي‌آید، بال‌ها و بدن عشق رنگ سرخ آتشين دارند. لب‌هايش چون اَنگبین شيرين هستند و دَمَش بوي خوش كُندُر مي‌دهد.

ندانمکاری درست است یا ندانم کاری یا ندانم‌کاری

Thu, 25 Sep 2008 16:28:47 +0100

هنگام نوشتن با خودکار یا مداد، بیش‌ترِ پارسی‌زبانان چهره‌هایی از واژگان را بازمی‌نویسند که در کودکی آموخته‌اند و از بر دارند. همین که واژه یا آمیختاری نوین، بخواهد نوشته شود، این پرسش پیش می‌آید که سرهم نوشته شود یا جدا. ندانمکاری درست است یا ندانم کاری (با بازه) یا ندانم‌کاری (با نیم‌بازه). این دش‌واره در برنامه‌نویسی رایانه‌ای برای پردازش یک نوشته سدچندان می‌شود چرا که هیچ آیین فراگیری برای سرهم‌نویسی یا جدانویسی واژگان باشنده نیست. تا آن‌جا که فرهنگستان، در آن گزارش شست رویه‌ای هم، نتوانسته این دش‌واره را براندازد. گیریم که هنگام پردازش واژگان، نیاز باشد که پاره‌های واژگان آمیختاری، آشکار شود. با این شیوه‌ای که اکنون به راه است هیچ دستور فراگیری نمی‌توان برای پاره‌شناسی واژگان برنهاد.

درد نازایی فرهنگی و چپیرگی

Tue, 16 Sep 2008 13:38:32 +0100

زبان پارسی، زبان مادری بیش‌تر مردم ایران‌زمین و زبان کشوری و میهنی‌مان، سخت از این بیماری نازایی مغزی و اندیشگی مردم ایران آسیب دیده است. زبان پارسی به مایه‌ی ساختار استوار و زاینده‌ای که دارد به خودی خود ابزاری بس توان‌مند است. این سخن گزافه نیست و آن را هر کسی می‌تواند به آسانی دریابد اگر که در این زبان کمی ژرف‌نگری کند و اندکی هم با زبان‌های دیگر آشنایی داشته باشد. زبان‌شناسان بسیاری و از آن دسته استاد باطنی هم این را به خوبی می‌دانند و می‌هایند. و چون انگیزه‌ی این نوشتار، نوشته‌ی ایشان بوده است من آن نوشته را در پایان، بازآورده‌ام تا کسانی که از روی فرنامِ «فارسی، زبانی عقیم» داوری می‌کنند، آن را بازخوانند شاید که نگرش‌شان را بازنگرند. ...

به كجا می‌رويم

Wed, 10 Sep 2008 21:42:43 +0100

از سويی اگر کمی بينديشيم، اين پرسش پيش خواهد آمد كه آيا به‌ راستي در چند هزار سال پيش هَنداختاران (طراحان) و مهرازان (معماران) و هَنداچگران (مهندسان) ايراني برای ساخت پارسه‌گِرد و كاخ تيسفون و... برای خط، دايره و مماس و... نياز به واژه نداشتند؟ يا شايد پارسه‌گِرد و كاخ تيسفون و... را تازيان ساختند و ما در بيابان به دنبال سوسمار و ملخ می‌دويديم؟ جَخت تازه خودِ واژه‌ی هندسه اَربی شده‌ي (معرب) واژه‌ی هَنداچك پارسی است، به ديگر سخن تازيان واژه‌ای برای هَنداچك نداشتند، آنگاه آيا مي‌شود واژه‌ی هَنداچك پارسی بدون سَميره (خط) و ايرال (دايره) و همبَر (مماس) و... هستی و مانك (معنی) داشته باشد؟