पडसाद

शिधापत्रिका तपासणी नमुना अर्ज इथे उपलब्ध आहे.

mogaraafulalaa@gmail.com (K2) — Wed, 30 Dec 2009 08:44:00 +0000

राज्य सरकारने शिधापत्रिका तपासणीची मुदत वाढवून ३१ जानेवारी २०१० अशी केली आहे. शिधापत्रिका तपासणी नमुना अर्ज सर्वत्र उपलब्ध आहेत. हा अर्ज राज्य शासनाच्या वेबसाईटवरही उपलब्ध आहे. परंतु त्याच्या दुवा मला उपलब्ध झालेला नाही. तथापि आपल्याला हा अर्ज सहज न मिळाल्यास येथून डाऊनलोड करू शकता. अर्ज संपूर्ण मराठीत आहे व खाली दिलेली दोन्ही पाने पाटपोट आहेत. अर्ज प्रिंट करताना पाटपोट प्रिंट करा.

पुढची बाजू

अर्जाची पुढची बाजू येथून डाऊनलोड करता येईल

Ration Card Verification Form -

मागची बाजू

अर्जाची मागची बाजू येथून डाऊनलोड करता येईल

Ration card Verification Form -

पांढ-या रेशनकार्डांना अर्जाची सक्ती नाही

mogaraafulalaa@gmail.com (K2) — Wed, 30 Dec 2009 08:34:00 +0000

बोगस रेशनिंग कार्डे शोधण्यासाठीच राज्य सरकारने कार्डधारकांकडून अर्ज भरून घेण्याची मोहिम सुरू केली असून त्यात दुकानदार वा इतरांकडून अडथळा आणण्याचे प्रयत्न झाल्यास संबंधितांवर कडक कारवाई करण्यात येईल, असा इशारा अन्न व नागरी पुरवठामंत्री अनिल देशमुख यांनी मंगळवारी दिला. त्यावेळी, या मोहिमेतून साडेसहा लाख पांढऱ्या रेशनकार्डधारकांना वगळण्याचा निर्णय घेण्यात आला असून अर्ज भरून देण्यासाठीची ३१ डिसेंबरची मुदत वाढवून ३१ जानेवारी करण्यात आली असल्याचेही त्यांनी सांगितले.

कार्डधारकांकडून भरून घेतले जाणारे अर्ज नवे रेशनिंग कार्ड नोंदविण्यासाठी नसून केवळ बोगस काडेर् शोधण्यासाठीच आहेत. अर्ज सर्वत्र उपलब्ध असल्याचे सांगतानाच कार्डधारकांना वेबसाईटवरूनही ते मिळविता येतील तसेच अर्जाची झेरॉक्स काढून त्याद्वारेही ते भरता येईल, असे देशमुख म्हणाले.

सदर बातमी दै. महाराष्ट्र टाईम्स वर्तमानपत्रात दि. ३० डिसेंबर २००९ रोजी प्रकाशित झाली आहे. ह्या बातमीचा मूळ दुवा येथे आहे.

कटाक्षाने मराठीतच बोला

mogaraafulalaa@gmail.com (K2) — Wed, 25 Nov 2009 17:59:00 +0000

कटाक्षाने मराठीतच बोला

Get this widget

Track details

eSnips Social DNA

महाराष्ट्रात मराठी व्यतिरिक्त इतर कुठल्या भाषेत संवाद साधणं किंवा मराठी न येणं हा मुद्दा गैर असूच शकत नाही. तरीही विचार करायला हवा की प्रत्येक राज्यात आपापल्या राज्यभाषेला प्राधान्य देतात. जर संभाषणात अडचण येत असेल, तरच इतर भाषेचा पर्याय समोर ठेवला जातो. जसं ह्या ध्वनिफितीमधेही राजेंद्र नावाचे गृहस्थ सांगत आहेत की ते बंगालमधे असताना, आधी बंगाली माणूस त्यांना विचारतो की "बंगाली येतं का?" सुदैवाने त्यांना बंगाली येत असल्याने त्यांनी बंगालीतून संवाद साधला. मात्र, असं महाराष्ट्रात होतं का? महाराष्ट्रात अमराठी व्यक्तीशी बोलायचं आहे म्हटल्यावर मराठी माणूस स्वत:च हिंदीत संवाद साधू लागतो, मग अमराठी लोकांना तरी का दोष द्यायचा? हेच अमराठी इतर प्रांतात गेले की ताबडतोब तिथली संस्कृती आपलीशी करतात, कारण ’परभाषा हा एक पर्याय असतो, प्राधान्य नाही,’ हे त्यांना तिकडे गेल्यावर बरोबर समजतं. इकडे आपण त्यांना ही जाणीवच कधी करून दिली नाही.

कॉल सेंटरमधे ग्राहक जे बोलतात (अर्थात वाट्टेल ते नाही) ते ऐकून घ्यावेच लागते. त्या गृहस्थाचे बोलणे ऐकून घेताना, त्या मुलीचा कॉल AHT किती वाढला असेल; शिवाय तिचा नाईलाज असतानाही तिला जे ऐकावं लागलं, त्यामुळे तिच्या टी.एल. ने तिला किती सुनवलं असेल, मी याचा विचार करत होते. केवळ मराठीतून सुरूवात न झाल्याचं निमित्त होऊन ही जी ध्वनिफित बनली, ती त्या कॉल सेंटरमधून बाहेर येऊन आपल्या सर्वांना ऐकण्यासाठी उपलब्ध झाली आहे. पलिकडून बोलणारी व्यक्ती मराठी बोलतेय, हे कळल्यावर त्या मुलीने ताबडतोब मराठीतून बोलायला सुरूवात केली. तिची खरंच काही चूक नव्हती. चूक असेलच तर ती कंपनीची आहे. त्यांनी संवादाचा उतारा हिंदीतून तयार केला आहे. मात्र, ही ध्वनिफित त्या फोन कंपनीसाठी एक चांगला धडादेखील आहे.

व्होडाफोन या कंपनीने मराठीतून संवादाची सुविधा उपलब्ध केल्याचंही मला आज समजलं. तिसरा पर्याय तिथे मराठीचा आहे. मला आनंद झाला. आता हाच तिसरा पर्याय, "पहिला करा", असं म्हणून मी जर वाद घालायला लागले तर ते निश्चितच अतिरेकीपणाचं होईल. ’मराठी लोकांच्या सूचनेवरूनच व्होडाफोनने आपली सेवा मराठीतून पुरवण्यास सुरूवात केली आहे’ असं मला समजलं. ज्या ग्राहक-सेवा प्रतिनिधीशी बोलले त्याच्या बोलण्याच्या शैलीवरून तो अमराठी होता हे समजत होतं पण मी मराठी पर्याय निवडल्याने त्याला मराठीतून बोलावं लागलं आणि तो खरोखरंच खूप चांगलं मराठी बोलत होता. कॉल सेंटरसारख्या ठिकाणी पर्याय निवडता आल्याने मी मराठी बोलू शकले, याचाच अर्थ ’हे करता येतं पण करायचं नसतं’. "सूचना" आली की होतं.

मराठीप्रेमाचा बहर आला की मराठेतर भाषा अडाणी वाटण्याचं काहीच कारण नाही. मराठी जर मातृभाषा असेल, तर हिंदी देखील कुणाची तरी मातृभाषा असणार ना! माझ्या आईचा अपमान तो अपमान आणि दुस-याच्या आईचा अपमान, ती करमणूक असं कसं असेल? मात्र, हीच गोष्ट मराठेतर व्यक्तींनाही लागू पडते. "मराठी नही आती, हिंदी में बात करो" असं एखाद्या उत्तर भारतीयाने सांगितल्यावर हिंदीत बोलण्यास मराठी माणसाची ना नसते, मात्र मराठी समजत नसल्याचा बहाणा करून उत्तरभारतीय विनाकारण आपली अडवणूक करत आहे, हे लक्षात आल्यावर मराठी माणसाला रागही येऊ नये?

ओघाओघाने आठवलं आहे म्हणून लिहिते. काही वर्षांपूर्वी आमच्या शेजारी उत्तर भारतीय कुटुंब रहात होतं. आमच्यात हा अलिखित करार लहानपणीच झाला होता- ते आमच्याशी मराठीत बोलायचे आम्ही त्यांच्याशी हिंदीत बोलायचो. परिणामी आमचं हिंदी आणि त्यांचं मराठी एकदम पक्कं झालं. मराठी-अमराठीचा मुद्दा तेव्हा उपस्थित झाला नव्हता. ’त्यांची भाषा आपल्याला आली पाहिजे’, इतकाच हेतू दोघांच्याही मनात होता. हाच विचार महाराष्ट्रात येणारे सर्व उत्तर भारतीय करत नाहीत आणि मराठी माणूसही करत नाही. उद्या मी जर उत्तर भारतात रहायला गेले तर त्यांना कौतुक वाटावं इतकं अस्खलित भोजपुरी आणि शुद्ध हिंदी बोलू शकते. पण मला कानडी येत नाही. मात्र कर्नाटकात रहायला गेले तर "कानडी येत नाही" असं म्हणत रहाण्यापेक्षा कानडी शिकणं मला आवडेल. थोडा वेळ लागेल पण मी शिकेन. कारण राज्याची भाषा केवळ संभाषणासाठी नसते, तर ती बोलताना, ऐकताना आपल्याला त्या राज्याची संस्कृती व तिथल्या स्थानिक लोकांची जीवनशैली व व्यक्तींचे स्वभाव कळण्यास मदत होते. ह्याच उत्तर भारतीय कुटुंबातील मावशींनी एकदा, "बर्तन मॉंजने जा रही हूँ," असं म्हटल्यावर ते माझ्या आईला कळलं नाही, म्हणून त्या मावशींनी "भांडी घसने जा रही हूँ" असं मराठी-हिंदीतून सांगितल्यावर ते आईला लगेच कळलं. आईही त्यावेळेला हिंदी शिकली असती तर तिला या भाषांतराची गरज पडली नसती. हिंदीमधे गांडूळाला ’केंचूँवा’ व रातकिड्याला ’झिंगूर’ असं म्हणतात, हे मला समजलं कारण मी हिंदी शिकले. हेच मी उत्तर भारतातही केलं असतं ना! भाषा शिकणं ही सहज, शब्दश: बोलता बोलता साध्य होणारी गोष्ट आहे. महाराष्ट्रात रहाणारे मारवाडी, पंजाबी हे जर मराठी बोलू शकतात तर उत्तर भारतीयही बोलू शकतात.

दुर्दैवाने ही गोष्ट खरी आहे की आपल्या राज्यात अधिकाराच्या जागा भूषवणा-या लोकांनी भ्रष्टाचार केल्यामुळे परप्रांतियांना महाराष्ट्रात बस्तान ठोकण्यास मोकळे रान मिळाले आणि दुर्दैवाने ही गोष्ट देखील खरी आहे की ते लोक मराठी आहेत. अशी लोकं महाराष्ट्रातून संपलेली नाहीत. ही ध्वनिफित म्हणा, ईमेल म्हणा, लेख म्हणा, मराठीचा पुरस्कार करणा-या चळवळीचा भाग आहेत. लढा ही एका दिवसात संपणारी गोष्ट नाहीच पण आपणच कबूल करायचं की आपण मराठीला प्राधान्य दिलं नाही आणि आपणच म्हणायचं की आता बदलायला हवं. पण म्हणजे काय करायला हवं? मनातला विचार कृतीत आणण्यासाठी त्या विचाराचा प्रसार होणं गरजेचं आहे ना! त्यासाठी ही चळवळ. ज्यांना हे ईमेल मिळालं, ते कदाचित सुजाण असतील पण त्यांच्या ओळखीत अशा काही व्यक्ती असू शकतात ज्यांना अजूनही मराठीची चळवळ मान्य नाही, त्यांच्यापर्यंत हे विचार पोहोचावेत म्हणून हा सगळा खटाटोप. दुस-याची रेघ आपल्या रेघेपेक्षा लहान दिसायला हवी असेल, तर त्याची रेघ पुसण्यापेक्षा आपली रेघ मोठी करावी म्हणजे जोडे मारण्याची गरजच उरत नाही.

मराठीचा प्रचार, प्रसार, मराठीतील कृती ही काही एका राजकीय पक्षाची मक्तेदारी नाही. जो मराठी आहे, ज्याला जाण आहे, तो प्रत्येकजण या चळवळीत सामील आहे. मुळात महाराष्ट्रातच मराठीसाठी चळवळ करावी लागणं, हे एक दुर्दैव आणि मराठीच्या मुद्दयाला तापला तवा समजून त्यावर आपली पोळी भाजून घेणारे सत्ताधारीही मराठीच आहेत, हे दुसरं दुर्दैव!

सचिनला यात ओढू नका

mogaraafulalaa@gmail.com (K2) — Tue, 17 Nov 2009 06:15:00 +0000

सध्या महाराष्ट्रात जो भाषावाद व प्रांतवाद उसळला आहे त्यावरून सचिनला प्रश्न विचारणे हेच मुळात चुकीचे आहे, असे मला वाटते. चुकीच्या व्यक्तीला, चुकीचा प्रश्न विचारला की उत्तरही चुकीचेच मिळणार!

ज्या पत्रकारांनी सचिनला, "मुंबई कुणाची?" असा प्रश्न विचारला त्या पत्रकारांनी हे ध्यानात ठेवायला हवे की सचिन म्हणजे निवडणूकीला उभा असलेला राजकीय पक्षाचा नेता नाही. तो जेव्हा खेळतो, तेव्हा संपूर्ण देशासाठी खेळतो. त्याच्या खेळावर फक्त मराठी माणूसच नाही तर इतर भाषिकही खूष असतात. तो जेव्हा बाद होतो, तेव्हा मराठी माणसाइतकंच दु:ख इतर भाषिकांनाही झालेलं असतं. असं असताना, संपूर्णपणे खेळ या क्षेत्राशी निगडीत असलेल्या व्यक्तिमत्त्वाला भाषा व प्रांतवादाविषयी प्रश्न विचारून उत्तर मागण्याचा वेडेपणा करू नये. (उद्या भारत-पाकिस्तान सामन्यात पाकिस्तानतर्फे मराठी माणूस खेळला, तर सचिन त्याच्या चेंडूवर मुद्दाम बाद होईल का?)

भाषा व प्रांतवादावरून प्रश्न विचारायचा झालाच तर कुणाही पत्रकाराने सचिनला, "तू कुठल्या प्रांताचा? किंवा तू कुठल्या भाषेचा?" असा प्रश्न का विचारला नाही. प्रसारमाध्यमं कोणतीही बातमी आपल्या शैलीत खुलवून सांगतात. या पद्धतीमुळे सचिनचे उत्तर हे काही राजकीय पक्षांना जणू ’इशारा’ असल्यासारखे भासत आहे. 'सचिनला कोणत्या प्रश्नाला काय उत्तर द्यावं हे समजत नाही', असं वाटणा-यांनी कृपया हे समजून घ्यावं की जर सचिनने या प्रश्नाचे उत्तर दिले नसते, तर त्याला एका विशिष्ट प्रांताचा व भाषेचा ठरवून राजकीय पक्षांनी त्याचा बाऊ करायला सुरूवात केली असती. तीच गोष्ट त्याने उत्तर दिल्यावरही घडत आहे.

देशाचा एक सर्वोत्तम खेळाडू म्हणून सचिनचा गौरव केला जातो तेव्हा प्रांतवादावरून व भाषावादावरून प्रश्न विचारून पत्रकार आपली संकुचित वृत्ती दर्शवतात. त्याला प्रांत व भाषेच्या चौकटीत अडकवून सचिनच्या कारकिर्दीला नजर लावू नका.

हिंदीत शपथ घेतल्याबद्दल सपातर्फे अबू आझमी यांचा सत्कार

noreply@blogger.com (कांचन कराई) — Sun, 15 Nov 2009 05:47:00 +0000

लोकसत्ता या वृत्तपत्रात आज, दिनांक १५ नोव्हेंबर २००९ रोजी प्रसिद्ध झालेली ही छोटीशी बातमी:

लखनौ, १४ नोव्हेंबर / पीटीआय

विधानसभेत राष्ट्रभाषा हिंदीत शपथ घेतल्याबद्दल समाजवादी पार्टीतर्फे त्यांचे महाराष्ट्र विभागीय अध्यक्ष आणि नवनिर्वाचित आमदार अबू आझमी यांचा सत्कार करणार आहे. महाराष्ट्र नवनिर्माण सेनेच्या आव्हानाला झुगारून आझमी यांनी महाराष्ट्राच्या विधानसभेत ९ नोव्हेंबरला हिंदीतून शपथ घेतली होती. त्याबद्दल मनसेच्या १३ आमदारांचा प्रसादही त्यांना खावा लागला होता. मनसेच्या आक्रमक आमदारांना न जुमानता हिंदीतून शपथ घेतल्याबद्दल समाजवादी पाटीतर्फे १७ नोव्हेंबरला त्यांचा सन्मान करण्यात येणार आहे, अशी माहिती पक्षाचे प्रवक्ते राजेंद्र चौधरी यांनी आज येथे दिली. लखनौ येथील समाजवादी पार्टीच्या मुख्यालयात हा सत्कार सोहळा होणार असून, पक्षाचे प्रमुख मुलायमसिंग यादव आणि राष्ट्रीय सरचिटणीस अमर सिंग उपस्थित राहणार आहेत.

या बातमीचा मूळ दुवा येथे आहे.

शपथ महाराष्ट्रात घेतली, मग सत्कार लखनौमधे का?

मुंबई सर्वांचीच, तर कमावून झाल्यावर मुंबई सोडून का जातात?

mogaraafulalaa@gmail.com (K2) — Sat, 14 Nov 2009 07:41:00 +0000

मुंबई म्हणजे देशाची आर्थिक राजधानी. देशाच्या निरनिराळ्या कोप-यांतून लोकांचे लोंढेच्या लोंढे इथे नशीब आजमावण्यासाठी येतच असतात. मुंबईचा गुणच असा की इथे कुणी उपाशी रहात नाही. काही ना काही काम मिळून जातं. हेच तत्त्व मनाशी बाळगून ’तो’ही मुंबईत येऊन थडकतो. आधीच गावाहून मुंबईला आलेल्या मित्राकडे काही दिवस काढतो. मग नोकरीच्या जाहिरात पहाता पहाता त्याला एक चांगल्या नोकरीची जाहीरात दिसते. त्याला कौतुक वाटतं, "हिंदी वर्तमानपत्रात महाराष्ट्रातल्या नोकरीची जाहीरात!"

त्याचं नशीब असं की पडेल ते काम करायची तयारी असल्याने नोकरी त्यालाच मिळते. त्याच्या शेजारचा मराठी मुलगा अजूनही बेकार असतो. कारण त्याच्या मराठी वर्तमानपत्रात ही जाहिरात आलेलीच नाही. काही काळाने पैसा हाता खुळखुळतो. हीच आपल्या कुटुंबाला बोलावून घेण्याची वेळ आहे, असं वाटतं. घराची शोधाशोध होते. भाड्याचं का होईना पण छानसं घर मिळतं. घरवाली, आई, वडील यांनी घर कसं भरलेलं वाटतं. त्यात एक-दोन, कधी कधी तीन-चार मुलं झाल्यावर तर घराचं गोकूळच होतं. मुंबईच्या धकाधकीच्या जीवनात आयुष्य कसं सरतं तेच कळत नाही.

मुलं मोठी होतात. मुंबईतच! कुणाला चांगल्या ऑफिसात नोकरी मिळते, कुणी शिक्षण कमी म्हणून छोटं मोठं जे काम मिळेल, त्यात पैसा कमवत असतं. पण प्रत्येकाने आपलं छान बस्तान बसवलेलं असतं मुंबईत. आईवडील ईहलोकी गेलेले असतात. मग हळूहळू वाटू लागतं. आहे काय या मुंबईत? नुसती गर्दी, प्रदूषण, रोजच्या मारामा-या. आता मुलांना त्यांचा रोजगार मिळालाय. आईवडीलांची जबाबदारी संपलीय. गावी राहून आरामात रहाण्याइतकी पूँजी जमा झालीय. कधी वाटलंच मुंबईला यावंसं तर पोरं रहातातच इथे. येऊ केव्हाही. मग घरवालीसह गावचा रस्ता धरला जातो.

गाव पण त्यांचीच वाट पहात असतं. "मुंबईला गेला आणि कमवून आला" म्हणून गावकरी त्याच्याकडे कौतुकाने पहातात. कधीतरी एकदा मुंबईला त्याच्याकडे पाहूणा म्हणून उतरलेले गावकरीही त्याच्या कौतुकात सामिल असतात. "फिर मुंबईमेंही क्यों नही रहते?" असं विचारल्यावर मात्र मग तो म्हणतो, "नही भाई, कमाने के लिए मुंबई ठीक है, लेकीन मुंबईसे अपना गाँव ही भला है।" गाव त्याच्या उद्गारांनी धन्य धन्य होतं.

अबू आझमी, अमरसिंह, लालू, मुलायम यांनी ही चित्रफीत पाहिली आहे का?

mogaraafulalaa@gmail.com (K2) — Mon, 09 Nov 2009 17:53:00 +0000

त्यांच्या आता लक्षात असेल की नाही कुणास ठाऊक पण अबू आझमी प्रकरणावरून वृत्त वाहिन्यांनी ज्या प्रकारे मनसेचा धिक्कार केला, अबूला बिच्चारा ठरवलं, तेरा आमदार गुंड ठरवले त्यांच्यासाठी ही चित्रपफीत.

हा गोंधळ सुरू केलाय मायनॉरीटी वाल्यांनी बरं का!

आपण यांना नेता म्हणून निवडून देतो.

अबु आझमींचं खरंच चुकलं का?

mogaraafulalaa@gmail.com (K2) — Mon, 09 Nov 2009 10:56:00 +0000

मला वाटतं घटनेनुसार जवळजवळ २२ संमत भाषांमधून आमदार शपथ घेऊ शकतात. अबू आझमींनी ’त्या’ प्रसंगानंतर पत्रकारांसमोर असे सांगितले आहे की, काही आमदारांनी इंग्रजीतून शपथा घेतल्या. जर ’ते’ चालते तर ’हे’ का नको? हे जर खरं असेल तर आझमींचं काहीच चुकलं नाही. कारण आग्रह मराठीचा आहे, त्यामुळे विरोध इंग्रजी भाषेलाही व्हायला हवा होता. वक्तव्य केल्यानंतर त्यावर कार्यवाही होणार हे मनसेचं तत्व आहे त्यामुळे ’मनसे’ने थोडं धिराने घ्यायला हवं.

मात्र, आझमींच्या शपथविधीच्या वेळची चित्रफित पाहिली तर लक्षात येतं की खुद्द आझमींची देहबोली देखील हेच दर्शवत होती की, "घेणार मी शपथ हिंदीतून. बघू राज ठाकरे काय करतो ते?" त्यामुळे असं वाटतं की केवळ ’मनसे’ला विरोध करण्यासाठी म्हणूनच अबू आझमींनी हिंदीतून शपथ घेण्याचा आग्रह धरला असावा. कारण राज मसल पॉवर दाखवणार, हे त्यांना माहित असावं.

तिकडे लालूप्रसाद यादव यांना आपण कोणत्या पक्षाविषयी बोलतोय याचं भान आहे की नाही कुणास ठाऊक? आधी त्यांनी आबू आझमींच्या घटनेमुळे ’मनसे’चा धिक्कार केला. मग महाराष्ट्राबद्दल बोलताना त्यांनी शिवसेनेलाही मधे घेतलं. त्यांचं म्हणणं असं आहे की देश तुटला तर तो महाराष्ट्रामुळेच तुटणार!

नि हिंदीला सारखं सारखं राष्ट्रभाषा का म्हणतात? खरंच ती राष्ट्रभाषा आहे का??

’वंदे मातरम’ ला विरोध कशासाठी?

mogaraafulalaa@gmail.com (K2) — Thu, 05 Nov 2009 07:29:00 +0000

माझं मत थोडं जहाल, अतिरेकी वाटू शकतं पण इलाज नाही. जे वाटतंय ते प्रतिक्रिया म्हणून लिहीत आहे.

इस्लाम धर्माची व्याख्या इस्लामचे पूजक असणा-या ९९% लोकांना माहितच नाहिये असं मला वाटतं. आजपर्यंत मी एकही मुसलमान असा पाहिलेला नाही, ज्याच्या संभाषणाची गाडी ’जनरल’ मुद्यांचा ट्रॅक सोडून ’इस्लाम’च्या ट्रॅकवर जात नाही. मी मुस्लिमद्वेष्टी नाही मात्र मुस्लिम धर्मगुरू ज्या प्रकारे धर्माचा अर्थ समजावून सांगतात आणि मुस्लिमधर्मियांची दिशाभूल करतात, त्याबद्दल मला प्रचंड तिरस्कार आहे. हिंदू धर्मियांना नावं ठेवता-ठेवता हे लोक स्वत:ही नकळत तेच करत असतात, हे यांना कळतच नाही. हिंदू धर्मिय धर्मकांडाचा इतका बाऊ करताना दिसत नाहीत पण मुस्लिमांची (जे ९९% मी म्हटले त्यांची) प्रत्येक दैनंदिन कृतीला धर्माचा आधार घेऊन केलेली असते. कृतीचं जस्टिफिकेशन म्हणजे एक एक कहाणी असते. मुस्लिमांना हिंदू धर्माविषयी चीड आहे. ख्रिश्चनांशी तेढ आहे. मला वाटतं मुस्लिम धर्मियांनी कोणत्याही धर्माविषयी बोलण्याआधी त्या धर्माचा धर्मग्रंथ वाचावा नि मग मुक्ताफळे उधळावित.

’वंदे मातरम’ म्हणजे ’माझं मातृभूमिला वंदन आहे’ असा अर्थ होतो. ज्या अर्थी मुस्लिमांचा 'वंदे मातरम'ला विरोधा आहे, त्याअर्थी ते देशद्रोही नाहीत काय? खरं तर हेच ’वंदे मातरम’ उर्दूत असतं तर यांनी आरोळ्या ठोकून गायलं असतं. त्यांचा विरोध आहे तो, हे ’राष्ट्रीय गीत’ ज्या भाषेत आहे त्याला!

मला एक कळत नाही, यांना जर भारताच्या राष्ट्रगीताबद्दल, राष्टीय गीताबद्दल आपुलकी नाही. इस्लाम खतरे में आहे, असं वाटतं, तर हे लोक जिथून आले तिथेच निघून का जात नाहीत? त्यांना कुणीही अडवलेलं नाही. एकतर यांच्या्साठी भारतापासून एक तुकडा तोडून पाकिस्तान बनवला. मग बांगलादेश. आता काश्मिरच्या मागे लागलेत. वर पुन्हा इस्लामच खतरेमें?? मालेगाव बॉम्बस्फोटाचा बाऊ करताना भारतात आधी घडलेल्या कित्येक बॉम्बस्फोटात कोणत्या धर्माचे लोक गुंतलेले होते, हे यांनी पाहिलं नाही काय?

इतर कुणाची पूजा करण्याने इस्लाम खतरेमे येताना दिसतो आणि पोरावळ वाढवल्यामुळे इस्लामचा प्रचार होतो काय? जगात सर्वात जास्त लोकसंख्या आहे ती इस्लामधर्मीयांची. पण या पोरावळीला खायला कोण देणार? इस्लाम? उपरवालेके कहर से डरो म्हणजे काय करो? बम फोडो, आतंक फैलाओ, अपनेही मजहब के लोगोंकी जान लो. धर्म म्हणजे काय हे तरी या लोकांना माहीत आहे का? धर्मासाठी माणूस की माणसासाठी धर्म? माणूस आधी जन्माला आला की धर्म?

ही लोकं फक्त इथेच गमजा मारू शकतात कारण त्यांना दुसरीकडे जायला जागा नाही. यांना पाकिस्तानात जायला सांगा. जातील? कारण तिकडे त्यांना मुहाजिर म्हणतात म्हणून इथे अकलेचे तारे तोडत असतात. मला India needs a leader like this! या नावाने आलेलं ईमेल मी या ब्लॉगवर पोस्ट केलं आहे. इथे ती लिंक आहे. जरूर वाचा.

’वंदे मातरम’च काय पण भारताच्या कितीतरी लोकांना ’जन गण मन’सुद्धा तोंडपाठ नसतं. ही सर्वच लोक देशद्रोही आहेत, असं मला वाटतं.

वंदे मातरम' हे राष्ट्रीय गीत आहे व ’जन गण मन’ हे राष्ट्रगीत आहे.

भविष्यातील एक दु:खद सत्य

mogaraafulalaa@gmail.com (K2) — Tue, 06 Oct 2009 10:24:00 +0000

एक अनाम पोस्ट

noreply@blogger.com (कांचन कराई) — Tue, 06 Oct 2009 06:48:00 +0000

हल्ली काही लिहावंसंच वाटत नाहीये. ह्याला लेखनातील ’बॅड पॅच’ म्हणतात की काय कुणास ठाऊक? मनात विचारांची भरपूर गर्दी आहे. लिहिण्यासाठी आवश्यक तेवढा वेळही आहे. फक्त लेखन तेवढं होत नाहीये हातून. अर्थात मी स्वत:ला असं कधीच बजावलं नव्हतं की रोज एक पोस्ट तरी लिहीलीच पाहिजे पण नेहमी जसा उत्साह असायचा तसा उत्साह वाटत नाहीये. एक भयकथा अर्धवट लिहिली आहे. कथा डोक्यात पूर्ण असूनही ती शब्दांत उतरत नाहीये. निराश मी अजिबात नाहिये. स्वत:च मनाला समजावतेय, की होतं असं कधीतरी. पण तरीसुद्धा हे फिलींग मला खूप अस्वस्थ करतंय.

खूप काही भव्य दिव्य लिहिण्याचा माझा विचार कधीच नव्हता. मात्र आजूबाजूला काय चाललंय हे पाहून ’हे बदलायला हवं’ असं सारखं वाटायचं पण हे मनोगत व्यक्त करायचं तरी कुठे? तेव्हा ठरवलं की स्वत:साठीच लिहायचं. मात्र कॉल सेंटरच्या नोकरीमुळे कॉम्प्युटर इंटरनेटसकट समोर असूनही कधीच सर्फिंग करता आलं नाही. हातात पेन धरून डायरी वगैरे लिहीणं तर लांबच राहिलं. जोडीला व्हॉईस ओव्हर्सची कामं! पहाटे पहाटे झोप लागण्याच्या वेळेस घरी पोहोचल्यावर तर चहा पिण्य़ाइतकेही त्राण नसायचे अंगात, त्यामुळे ब्लॉग हा प्रकार कळायला थोडा उशीरच झाला. जेव्हा कळला तेव्हादेखील लिहीण्य़ाइतका वेळ नव्हताच. ब्लॉग नुसताच ’होता.’

लग्न ठरल्यावर जॉब सोडावा लागला. त्यानंतर मात्र बराच मोकळा वेळ मिळाला. म्हटलं आता हवं तसं लिहिता येईल. पुस्तकं वाचता येतील. आवडतं संगीत ऐकता येईल. गेल्या आठ-दहा (कदाचित जास्तच) वर्षांपासून जे जे करायचं राहून गेलंय, ते सर्व करण्याचा प्रयत्न करायचा. तेव्हाही ब्लॉग या प्रकाराबद्दल अज्ञान असल्याने थोडा गोंधळ उडाला होता. पण चुकत माकत आणि शिकत एकदाची मी लिहायला सुरूवात केली. मराठी विश्‍व वरच्या ब्लॉग्सवरचं लेखन पाहून लक्षात आलं की मनातले विचार मांडण्यासाठी ब्लॉग हा एक उत्तम पर्याय आहे.

याच सुमाराला राजची ’मराठी आंदोलनं’ जोरात होती. (ती अजूनही जोरातच आहेत.) त्यामुळे डोक्यातं सतत तेच विचार असायचे. शिवाय ’समाजात हे अमूक बदलत का नाही?’ हे विचार तर डोक्यात पूर्वीपासूनच होते. त्यामुळे त्याच विषयांवर लिहायचं असं ठरवलं. इथे मी ’पडसाद’ची सुरूवात केली. माझी मैत्रीण रश्मी आणि मी दोघींनी मिळून आणखी एका ब्लॉगवर लिहायचं असाही एक बेत होता, तो तसाच राहून गेला. त्यावेळेस मला माहितही नव्हतं की येत्या काही दिवसांत मला लिहिण्यासाठी एक विषय मिळेल, जो मलाच काय पण इतर ब्लॉग लेखकांना देखील पुरून उरेल.

२६ नोव्हेंबर २००८! तो दिवस आठवला तर अजूनही वर्तमानपत्रात पाहिलेले ते फोटो आठवतात. रक्ताचा सडा, वेडीवाकडी कोसळलेली माणसं, आमच्या पोलिस खात्यातील कामी आलेले अधिकारी, ताजची आग आणि ते नराधम. असं वाटत होतं, आत्ता ताजला जावं आणि तिथल्या पोलिस ऑफिसर्सना विनंती करून एक बंदूक हातात घेऊन बेधडक आत घुसावं. त्या हलकटांना धडाधड गोळ्या घालाव्या. मग आपले प्राण गेले तरी बेहत्तर! पण तसं कुणी करू देणार नव्हतं. ताजची आग तशीच मनात धगधगत राहिली. डोळ्यांतून वाहणारं पाणीसुद्धा कमी पडलं ती आग विझवायला. ह्या हल्ल्याबाबत माझ्या ओळखीतल्या ज्याने ज्याने जी प्रतिकिया दिली, माहिती दिली त्यातून मी लिहित गेले. अतिरेक्यांच्या हल्ल्याविरुद्ध प्रत्यक्ष कृती न करता येण्याची अगतिकता लेखणी ओकत गेली. काय लिहिलं, कसं लिहिलं कळलंच नाही. खूप जोरात ओरडावंसं वाटत होतं. ताजमधल्या कसाबला ऐकू जाईल इतपत! घरात बसून तेही करता नाही आलं म्हणून असेल कदाचित, स्वत:ला मुर्दाड ठरवलं, राजकारण्यांना शिव्या दिल्या.

पुढच्या महिन्यात या घटनेला एक वर्ष होईल. कसाब अजूनही आर्थर रोडच्या तुरूंगात आहे. केस अजून सुरू आहे. त्याचा गुन्हा सिद्ध होत नाही तोपर्यंत त्याला शिक्षा होणार नाही. ज्या दिवशी त्याने आणि त्याच्या साथिदारांनी ’त्या’ काळ्या दिवसाची सुरूवात केली, त्याच दिवशी त्याला शिक्षा व्हावी अशी इच्छा आहे. पण नुसतं वाटून काय होणार? ते प्रत्यक्षात उतरण्यासाठी आवश्यक असलेली अंमलबाजवणी थोडीच होणार आहे?

माझ्या देशावर माझं खूप प्रेम आहे हो! म्हणून तर माझ्या देशात सगळं आलबेल असावं, जणू रामराज्यच, असं वाटत रहातं. कुणी सार्वजनिक ठिकाणी थुंकलं, कचरा टाकला, तर त्या व्यक्तीला समज देण्याइतपत मी पाऊल उचलते. आजूबाजूचे लोक पहात असतात. काही नुसतेच पाहून निघून जातात. काहींच्या डोळ्यात कुचेष्टा दिसते, काही डोळे ’स्वत:ला शहाणी समजते’ म्हणतात, काही म्हणतात, ’चला, कुणीतरी करायला हवंच होतं हे.’ पण मी विचारते कुणीतरी का? सगळे का नाहीत?

....हा आणखी एक गंमतीशीर विचार. भारतातल्या प्रत्येक व्यक्तीने कसाबला जर एक कानाखाली दिली तर काय होईल?.... तसंच आपण राजकारण्यांचंही करायचं का? मत मागता, मात्र दिलेली आश्वासनं पूर्ण केली नाहीत तर देशाचा प्रत्येक नागरिक, एक... फक्त एकच कानाखाली वाजवणार!!

राष्ट्रीय वृत्तवाहिनीला दिलेली राज ठाकरे यांची पहिली मुलाखत

kfkarai@gmail.com (Kanchan Karai) — Mon, 28 Sep 2009 06:04:00 +0000

महेंद्रजींच्या ’स्वगत’ ब्लॉगमुळे मला हे व्हिडीओज मिळाले.

भाग १
भाग २

कीड पायरसीची

mogaraafulalaa@gmail.com (K2) — Thu, 24 Sep 2009 08:15:00 +0000

दोनच दिवसांपूर्वी पायरसीचा आणखी एक गुन्हा उघडकीस आला. व्हॉट्स युवर राशी या चित्रपटाच्या प्रदर्शनाला अजून एक दिवसाचा अवकाश आहे पण काही महाभाग हा चित्रपट या मुदतीआधीच आपल्याला दाखवू पहात होते. तीदेखील अशी तशी प्रिंट नाही तर मास्टर प्रिंट!

स्लमडॉग मिलिओनिअर या चित्रपटाची सी.डी. मला कुणीतरी दिली होती. संपूर्ण चित्रपटभर खाली एक पट्टी सरकत होती. त्यावर लिहिलं होतं For award consideration only. मित्राला विचारलं, "ही पायरेटे सी.डी. का?" तो म्हणाला, "हो, Torrent वरून डाऊनलोड केलीय." आता ’For award consideration only’ अशी पट्टी दर्शवणारा चित्रपट कुण्या महान व्यक्तीने अपलोड केला असेल?

Torrent सारखं पोर्टल, जिथे केवळ इंग्रजी व स्पॅनिशच नाही तर जगातील जवळजवळ सर्व भाषांमधील चित्रपट, उल्लेखनिय डॉक्युमेंटरीज्, गाणी, व्हिडीओ गेम्स उपलब्ध असतात, तेही फुकट! बाजारत अवघ्या ९९/- रुपयांत मिळणारी ’मी शिवाजीराजे भोसले बोलतोय’ची सी.डी. तिथे फुकट उपलब्ध आहे. अपलोड करणारे हे कार्य समाजसेवा म्हणून करतात की काय कोण जाणे, पण डाऊनलोड करणा-यांची संख्या पाहिली, तर आपले डोळे फिरतील.

songs.pk ही पाकिस्तानी वेबसाईट आहे. mp3hungama.com ही साईट देखील अशीच आहे. या साईटवर तुम्हाला आजचे हिंदी चित्रपट सोडा, कागज के फुल सारख्या जुन्या व दर्जेदार चित्रपटाची गाणीही सहज व फुकट उपब्ध होतात. हे कुणाला दिसत नाही का? YouTube सारख्या साईटवर अपलोड होणारी गाणी, चित्रपट हे पायरेटेड नसतं का? की अशाप्रकारे चित्रपट किंवा इतर साहित्य अपलोड व डाऊनलोड करणं हे पायरसी प्रतिबंधक कायद्यानुसार अवैध नसतं?

songs.pk वर जाऊन गाणी डाऊनलोड करू नका, त्याने तुमच्या संगणकाला धोका उत्पन्न होऊ शकतो. अशा बातम्या वृत्तपत्रातून प्रसिद्ध होताना भारताच्या बाजारात उपलब्ध नसलेली गाणी तिकडे गेलीच कशी याची चौकशी कुणालाच कराविशी वाटत नाही?

परवाच्या प्रकारात वेळीच असे चोर पकडले गेलेत मात्र वितरकांचा या चोरीत हात असावा अशीही शक्यता वर्तवली जातेय. यावरून पायरसीची मुळं किती खोलवर रूजली आहेत, याची कल्पना येते. खरं खोटं पुढच्या काही दिवसांत आपल्याला कळेलच पण पायरसी होण्याची जी ठिकाणं पोलिसांनाच काय पण आपल्यालाही माहित आहेत, ती अजूनही बंद का केली जात नाहीत?

ग्लोबल वॉर्मिंग

mogaraafulalaa@gmail.com (K2) — Tue, 22 Sep 2009 10:45:00 +0000

आजारी पडण्याचा एक फायदा झाला की काल घरात बसून टी.व्ही. पाहता आला. डिस्कव्हरी वाहिनीच्या ’डिस्कव्हर इंडिया’ या इंग्रजी कार्यक्रमाचा हिंदी अनुवाद पाहिला. अभिनेता, दिग्दर्शक शेखर कपूर यांचं निवेदन होतं.

पृथ्वीवरील हवामानात घडत असलेले बदल म्हणजे नक्की काय, त्याची कारणे, त्यातील आपला सहभाग आणि जबाबदारी यावर हा कार्यक्रम होता. दिवसेंदिवस पृथ्वीच्याभोवताली असलेल्या वातावरणात मिथेन वायूचे प्रमाण वाढत आहे. पृथ्वीवर किरणांच्या रुपाने पडणा-या सुर्याच्या उष्णतेला परावर्तीत होण्यास हा मिथेन वायू अटकाव करतो. परिणामी पृथ्वीचं तापमान वाढत आहे. यालाच आपण ’ग्लोबल वॉर्मिंग” असं म्हणतो.

पण हे ग्लोबल वॉर्मिंग आलं कुठून? कार्बन डाय ऑक्साईडपेक्षाही भयंकर असलेल्या ह्या मिथेन वायूचं प्रमाण अचानक इतकं का वाढायला लागलं?

कारण कचरा वाढला. कचरा वाढला म्हणून डंपिंग ग्राउंड्स वाढली आणि परिणामी याच डंपिंग ग्राउंड्सवर साठलेल्या कच-यात तयार झाला मिथेन वायू! जो आपल्याला देतोय ग्लोबल वॉर्मिंगची वॉर्निंग!

या उष्णतेमुळे भारतातच नाही, तर जगभरात मलेरिया या रोगाचं प्रमाण वाढलं आहे आणि त्यात सर्वाधिक बळी बालकांचे जात आहेत. एक वेळ अशी येईल की, सत्ताकारणावरून भांडणा-या राजकीय पक्षांमधे विजय कुणाचा होतो, कुठला फिल्मस्टार आता नंबर वन आहे, भारत किती क्रिकेट मॅचेस जिंकला, हे ऐकण्यात आपल्याला रस रहाणार नाही. आपल्याला काळजी असेल, ती आपला जीव वाचवण्याची. काही दिवसांपूर्वी स्वाईन फ्लूच्या साथीमुळे अशीच अवस्था निर्माण झाली होती.

तर काय करता येईल हे ग्लोबल वॉर्मिंग रोखण्यासाठी?

उत्तरं खूपच सोपी आहेत. झाडे लावा, झाडे जगवा. घरी, कार्यालयात, सार्वजनिक ठिकाणी रोज कमीत कमी कचरा कराल असं पहा. ओला कचरा व सुका कचरा नेहमी वेगवेगळा ठेवा. न झाकलेल्या पाण्याची विल्हेवाट लावा. सांडपाणी साचू देऊ नका. बस! इतकं केलंत तरी पुरे!

यापलिकडे जाऊन, या पृथ्वीचं आपण काहीतरी देणं लागतो या जाणीवेतून बॅंगलोरच्या पुनम कस्तुरी यांनी डेली डम्प ही योजना आकाराला आणली आहे. डेली डम्प म्हणजे तुमच्या स्वयंपाकघरातील रोजच्या कच-यापासून उत्कृष्ट प्रतिचं कंपोस्ट खत तयार करणं. हेच खत तुम्ही तुमच्या फुलझाडांसाठी, बागेत, शेतात खत म्हणून वापरू शकता.

या योजनेत कचरा जमा करण्यासाठी वापरलेली मातीची भांडीही आकर्षक आणि पारंपारिक जवळीक साधणारी आहेत. शिवाय कमी जागेत आणि वाजवी किंमतीत आपण ही योजना घरच्या घरी राबवू शकतो. इतकंच नाही, तुमच्याकडे जर रू. ७५०००/- इतकं भांडवल असेल, तर तुम्ही ही योजना व्यवसाय म्हणूनही सुरू करू शकता व इतरांना रोजगार मिळवून देऊ शकता.

सौजन्य: dailydump

अशीच आणखी एक योजना म्हणजे बायोगॅस. भारतात १९३० साली सर्वांना या योजनेची ओळख झाली पण तिचा प्रसार अजूनही सर्व ठिकाणी म्हणावा तसा झालेला नाही. तिरूपती बालाजीच्या मंदिरातील प्रसादाचं जेवणंही गेल्या तीन वर्षांपासून बायोगॅस वापरूनच बनविलं जातं. जळणासाठी वापरल्या जाणा-या लाकडातील केवळ १० टक्के भाग हा प्रत्यक्ष अन्न बनविण्याच्या कामी येतो. बाकी सर्व जळून जातो. मग विचार करा दरवर्षी केवळ जळणासाठी म्हणून आपण किती वृक्षतोड करतो?

सुका कचरा जाळून टाकला तर त्याची विल्हेवाट लागते हे खरं पण त्यामुळे कार्बन डाय ऑक्साईडसारखा घातक वायूदेखील निर्माण होतो. यापेक्षा सुक्या कच-याचा पुन्हा वापर करू शकणारी एखादी संस्था आपल्या घराच्या आसपास असेल, तर त्यांना हा सुका कचरा द्या. येथे तुम्हाला अशा संस्थांची माहिती मिळेल.

देश परदेशातील या आणि यासारख्या योजना आपल्या पृथ्वीला असलेला ग्लोबल वॉर्मिंगसारखा धोका टाळण्यास मदत करतात. या योजनांच्या जोडीने आपणही योजना न राबवता खारीचा वाटा देऊ शकतो. तो म्हणजे कचरा करणंच टाळणं. असं करणं शंभर टक्के शक्य नाही पण निदान ’कमीत कमी कचरा करू’ अशी खूणगाठ मनाशी बांधून तसं वागणं मात्र मुळीच अशक्य नाही. नाही का?

संबंधित लेख येथे वाचा: बॅटरी पॉवर

म्युच्युअल फंडासाठी मराठी संकेतस्थळ

noreply@blogger.com (कांचन कराई) — Wed, 09 Sep 2009 04:12:00 +0000

नुकतंच हे संकेतस्थळ माझ्या पहाण्यात आलं. ’ठाकूर फायनॅन्शिअल सर्व्हिसेस’ यांचं मराठी भाषेतून म्युच्युअल फंडची माहिती देणारं हे संकेतस्थळ आहे. इथे तुम्हाला म्युच्युअल फंड गुंतवणूक म्हणजे काय, अर्थविषयक बातम्या यांची इत्यंभुत माहिती मिळेल.

या संकेतस्थळावर तुम्हाला म्युच्युअल फंडाविषयी प्रश्‍न विचारता येतील आणि त्याची उत्तरंही मिळतील. त्यासाठी तुम्हाला त्या संकेतस्थळाचं सभासद बनण्याची आवश्यकता आहे. मात्र हे काम अगदीच सोपं आहे. मायबोली सारख्या संकेतस्थळांवर सभासद बनावं इतकं सोपं.

या संकेतस्थळावर जाण्यासाठी येथे टिचकी द्या.

शिवसेना गीत

noreply@blogger.com (कांचन कराई) — Sun, 06 Sep 2009 10:41:00 +0000

हे गाणं शिवसेना पक्षाचं गाणं असलं तरी प्रत्येक मराठी मनाला भिडेल असंच आहे.

Get this widget

Track details

eSnips Social DNA

शिधावाटप कार्यालयात तुमचे काही काम असेल तर....

noreply@blogger.com (कांचन कराई) — Thu, 20 Aug 2009 08:28:00 +0000

नविन शिधापत्रिकेसाठी अर्ज करणे, शिधापत्रिकेत नविन नाव समाविष्ट करणे अथवा युनिटमधे वाढ करणे, शिधापत्रिकेतील नाव कायमस्वरूपी कमी करणे अथवा युनिट्स कमी करणे, युनिटव्यतिरिक्त इतर फेरफार करणे व दुय्यम शिधापत्रिकेसाठी अर्ज करणे अशा कामांसाठी जर आपण शिधावाटप कार्यालयात जाणार असाल, तर एक महत्त्वाची सूचना. सदर कामांच्या पूर्ततेसाठी आवश्यक असलेल्या अर्जांच्या प्रती संपल्या असण्याची शक्यता आहे.

शिधावाटप अधिकारी तुम्हालाhttp://fcs.maharashtra.gov.in/marathi/dcmew/forms/formshow.php?deptcode=1301 ह्या लिंकवर जाऊन अर्ज डाऊनलोड करण्यास सांगतील. ही लिंक कागदावर जरूर उतरवून घ्या. मात्र ती लिंक काम करत नसल्यास, सरकारच्या नावाने खडे न फोडता, त्याच अर्जांच्या लिंक खाली दिल्या आहेत त्यावर जाऊन अर्ज डाऊनलोड करून घ्या.

खालील उपलब्ध अर्ज हे फक्त मुंबई-ठाणे शिधावाटप क्षेत्रासाठी आहेत. अर्ज सादर करताना अर्जावर रूपये २ चा कोर्ट फी स्टॅंप लावण्यास विसरू नका.

नमुना १ - नविन शिधापत्रिकेसाठी

नमुना ८ - नविन नांव समाविष्ट करणॆ / युनिटमध्ये वाढ करणे

नमुना ९ - नांव कायमस्वरुपी कमी करणे / युनिट्स कमी करणे

नमुना १४ - युनिटव्यतिरीक्त इतर फेरफार / बदल

नमुना १५ - दुय्यम शिधापत्रिका

डायरेक्ट लिंक हवी असल्यास http://fcs.maharashtra.gov.in/english/dcmNew/RationCard.html ह्या लिंकवर जा.

हा सगळा खटाटोप स्वानुभवाने शहाणं होऊन करत आहे, हे मी तुम्हाला सांगायला नकोच.

म्हणून काही पाट्या इंग्रजीतच ब-या वाटतात

noreply@blogger.com (कांचन कराई) — Tue, 21 Jul 2009 15:43:00 +0000

प्रत्येक भारतीयाने वाचावं असं....

noreply@blogger.com (कांचन कराई) — Sat, 25 Apr 2009 16:24:00 +0000

प्रत्येक भारतीयाने वाचावं असं..मला आलेलं ई-मेल आपल्या सर्वांसाठी!

IF U ARE a TRUE INDIAN MUST READ THIS..!

A Letter to Every Indian - APJ

The President of India DR. A.. P. J. Abdul Kalam 's Speech in Hyderabad.

Why is the media here so negative?

Why are we in India so embarrassed to recognize our own strengths, our achievements?

We are such a great nation. We have so many amazing success stories but we refuse to acknowledge them. Why?

We are the first in milk production.

We are number one in Remote sensing satellites.

We are the second largest producer of wheat.

We are the second largest producer of rice.

Look at Dr. Sudarshan , he has transferred the tribal village into a self-sustaining, self-driving unit. There are millions of such achievements but our media is only obsessed in the bad news and failures and disasters.

I was in Tel Aviv once and I was reading the Israeli newspaper. It was the day after a lot of attacks and bombardments and deaths had taken place. The Hamas had struck... But the front page of the newspaper had the picture of a Jewish gentleman who in five years had transformed his desert into an orchid and a granary.. It was this inspiring picture that everyone woke up to. The gory details of killings, bombardments, deaths, were inside in the newspaper, buried among other news.

In India we only read about death, sickness, terrorism, crime.. Why are we so NEGATIVE? Another question: Why are we, as a nation so obsessed with foreign things? We want foreign T.Vs, we want foreign shirts. We want foreign technology.

Why this obsession with everything imported.. Do we not realize that self-respect comes with self-reliance? I was in Hyderabad giving this lecture, when a 14 year old girl asked me for my autograph. I asked her what her goal in life is. She replied: I want to live in a developed India . For her, you and I will have to build this developed India . You must proclaim.. India is not an under-developed nation; it is a highly developed nation.

Do you have 10 minutes? Allow me to come back with a vengeance. Got 10 minutes for your country? If yes, then read; otherwise, choice is yours.

YOU say that our government is inefficient.

YOU say that our laws are too old.

YOU say that the municipality does not pick up the garbage.

YOU say that the phones don't work, the railways are a joke.

The airline is the worst in the world, mails never reach their destination.

YOU say that our country has been fed to the dogs and is the absolute pits.

YOU say, say and say.. What do YOU do about it?

Take a person on his way to Singapore. Give him a name - 'YOURS'. Give him a face - 'YOURS'. YOU walk out of the airport and you are at your International best. In Singapore you don't throw cigarette butts on the roads or eat in the stores. YOU are as proud of their Underground links as they are. You pay $5 (approx. Rs. 60) to drive through Orchard Road (equivalent of Mahim Causeway or Pedder Road) between 5 PM and 8 PM. YOU come back to the parking lot to punch your parking ticket if you have over stayed in a restaurant or a shopping mall irrespective of your status identity… In Singapore you don't say anything, DO YOU? YOU wouldn't dare to eat in public during Ramadan, in Dubai . YOU would not dare to go out without your head covered in Jeddah.

YOU would not dare to buy an employee of the telephone exchange in London at 10 pounds (Rs.650) a month to, 'see to it that my STD and ISD calls are billed to someone else.'YOU would not dare to speed beyond 55 mph (88 km/h) in Washington and then tell the traffic cop, 'Jaanta hai main kaun hoon (Do you know who I am?). I am so and so's son. Take your two bucks and get lost.' YOU wouldn't chuck an empty coconut shell anywhere other than the garbage pail on the beaches in Australia and New Zealand.

Why don't YOU spit Paan on the streets of Tokyo? Why don't YOU use examination jockeys or buy fake certificates in Boston??? We are still talking of the same YOU. YOU who can respect and conform to a foreign system in other countries but cannot in your own. You who will throw papers and cigarettes on the road the moment you touch Indian ground. If you can be an involved and appreciative citizen in an alien country, why cannot you be the same here in India?

In America every dog owner has to clean up after his pet has done the job. Same in Japan.

Will the Indian citizen do that here?' He's right. We go to the polls to choose a government and after that forfeit all responsibility. We sit back wanting to be pampered and expect the government to do everything for us whilst our contribution is totally negative. We expect the government to clean up but we are not going to stop chucking garbage all over the place nor are we going to stop to pick a up a stray piece of paper and throw it in the bin. We expect the railways to provide clean bathrooms but we are not going to learn the proper use of bathrooms.

We want Indian Airlines and Air India to provide the best of food and toiletries but we are not going to stop pilfering at the least opportunity.

This applies even to the staff who is known not to pass on the service to the public.

When it comes to burning social issues like those related to women, dowry, girl child! and others, we make loud drawing room protestations and continue to do the reverse at home. Our excuse? 'It's the whole system which has to change, how will it matter if I alone forego my sons' rights to a dowry.' So who's going to change the system?

What does a system consist of? Very conveniently for us it consists of our neighbours, other households, other cities, other communities and the government. But definitely not me and YOU. When it comes to us actually making a positive contribution to the system we lock ourselves along with our families into a safe cocoon and look into the distance at countries far away and wait for a Mr.Clean to come along & work miracles for us with a majestic sweep of his hand or we leave the country and run away.

Like lazy cowards hounded by our fears we run to America to bask in their glory and praise their system. When New York becomes insecure we run to England . When England experiences unemployment, we take the next flight out to the Gulf. When the Gulf is war struck, we demand to be rescued and brought home by the Indian government. Everybody is out to abuse and rape the country. Nobody thinks of feeding the system. Our conscience is mortgaged to money.

Dear Indians, The article is highly thought inductive, calls for a great deal of introspection and pricks one's conscience too….. I am echoing J. F. Kennedy's words to his fellow Americans to relate to Indians…..

'ASK WHAT WE CAN DO FOR INDIA AND DO WHAT HAS TO BE DONE TO MAKE INDIA WHAT AMERICA AND OTHER WESTERN COUNTRIES ARE TODAY'

Lets do what India needs from us.

Forward this mail to each Indian for a change instead of sending Jokes or junk mails.

Thank you,

Dr. Abdul Kalam

देवालयाइतकच पवित्र : राजा शिवाजी डॉट कॉम

noreply@blogger.com (कांचन कराई) — Fri, 20 Feb 2009 05:37:00 +0000

आपल्याच स्वप्नरंजनात रममाण असणाऱ्यांना डोळे उघडायला लावणारं सदर ‘थर्ड आय’.

इंटरनेटच्या मायाजालाशी ज्यांचा नियमित संबंध येतो, त्यांना एव्हाना 14vidya_64kala हा याहूग्रुप परिचित झाला आहे. भारतीय संस्कृती आणि परंपरा १४ विद्या आणि ६४ कलांनी बहरलेली आहे. ‘श्री गणेशाला’ या १४ विद्या आणि ६४ कलांचा अधिपती मानलं जातं. अशा या याहूग्रुपवर भारतीय कला आणि संस्कृतीशी निगडित अनेक विषयांचा ऊहापोह होत असतो. इथे नवनवीन गोष्टींची माहिती मिळत असते. देवाणघेवाण होत असते. या ग्रुपच्या एक दाक्षिणात्य सदस्य, कविता कल्याण यांना एक प्रश्न पडला आणि तोही एक कुतूहल म्हणून!त्यांचा प्रश्न होता ‘अवघं विश्व शिवाजी महाराजांना जनतेचा लोकप्रिय राजा, एक उत्तम प्रशासक म्हणून ओळखतात. मात्र मराठी माणूस या राजाला ‘देवत्व’बहाल करतो, देव मानतो. जनतेच्या प्रती प्रेम दाखवणाऱ्या, जनतेचं कल्याण करणाऱ्या माणसाला ‘मखरात’ बसवायलाच हवं का? शिवाजी महाराज हे राजा की देव?

बापरे! कविताबाईंनी भलतंच धाडस केलं, हा प्रश्न विचारून! या ग्रुपवर इतर वेळी इतरांची मतं वाचून गप्प बसणाऱ्यांनी अचानक आपले की बोर्डस सरसावले. उत्तरांचा नुसता भडिमार! कोणी म्हणालं हाच तर आपल्या हिंदू धर्माचा विशेष गुण आहे की, इथे ३३ कोटी देवसुद्धा कमी पडतात आणि मग आपण वंदनीय, पूजनीय माणसांनाही देव मानून देवांच्या संख्येत भर वाढवतो. तर कोणी म्हणते त्यांचं व्यक्तिमत्त्व उमदं होतं, त्यांच्या मुत्सद्देगिरीचं करावं तेवढं कौतुक कमीच पडेल. कोणीतरी एका सदस्येनं तर जास्त श्रम न घेता, विकीपीडियाचं एक संकेतस्थळच भिरकावलं. घे बाई ही माहिती, कर काथ्याकूट!

पण खरंच या दाक्षिणात्य बाई म्हणतात, त्याप्रमाणे बहुतांश मराठी माणसे शिवाजी महाराजांना ‘देव’ मानत असतील? या देशात, ज्यांच्या घरात गणपती, राम किंवा कृष्ण असतील त्यांना हिंदू म्हणून ओळखलं जातं. ज्यांच्या घराला हिरवा रंग असतो त्यांना मुस्लिम समजलं जातं, ज्यांच्या घरात येशू ख्रिस्त असतो आणि सरसकट सर्व बायका फ्रॉकमध्ये वावरतात, त्यांना ख्रिश्चन समजलं जातं. घरात बाबासाहेबांची तसबीर दिसली तर तो दलित आणि घरात शिवाजीमहाराजांचं चित्र किंवा प्रतिकृती दिसली, तर तो मात्र शिवसैनिक? असं का? शिवाजी महाराज म्हणजे कोणत्याही एका राजकीय संघटनेचे ‘ब्रॅण्ड अ‍ॅम्बॅसेडर’ नाहीत. मग इतरांना या जनकल्याण राजाच्या प्रतिमा बाळगायला संकोच का वाटावा?

बहुधा बऱ्याचशा बाबतीत आपण ग्लोबलायझेशनच्या नावाखाली आपली माणसे, आपली संस्कृती, आपला इतिहास यापासून थोडेसे बाजूला सरकून, ग्लॅमरायझेशनकडे वळतोय. मग ते आपलं राहणीमान असो किंवा शिक्षण! या ग्लॅमरायझेशनपायी शहरी वातावरणातली नवीन पिढी, शिक्षणाच्या बाबतीत तीन भागात विभागली गेली. एक आपलं मराठमोळं मराठी माध्यम, दुसरं आपलं नेहमीचं S.S.C. बोर्ड आणि आता मुलीपेक्षा पालकांनीच जास्त धसका घ्यावा, पण तरीही हवंहवंसं वाटावं असं I.C.S.E. किंवा C.B.S.E. बोर्ड! शिक्षण तेच. पण शिकण्याच्या तीन तऱ्हा!!

अशाच एका शाळेत इतिहासाच्या तासाला विद्यार्थ्यांला विचारलं जातं की, शिवाजी महाराजांची जन्मतारीख कोणती? ते पोरगं बिचारं, घरात शिवरायांची तसबीर, ठळकपणे भिंतीवर लावणाऱ्या कुटुंबातलं. त्याने उत्तर दिलेलं ‘फाल्गुन कृष्ण तृतीया’ पण त्याने स्वीकारलेली शिक्षण पद्धती म्हणते, ‘राँग! आन्सर शुड बी नाईन्टीन फेब्रुवारी!’ दिल्लीवरून ठरलेली तारीख आहे. शिक्कामोर्तब!! झालं! शिवरायांच्या जन्मतारखेवरून वादळ..! मग अशा बातम्या देशभर पसरतात. आपल्या कर्तृत्वाने, मुत्सद्देगिरीने, कुशल संघटन कौशल्याने, प्रजेच्या हिताचाच सतत विचार करणाऱ्या शिवाजी महाराजांची दक्षिणेपासून उत्तरेपर्यंत आणि पश्चिमेकडून पूर्वेपर्यंत विपरीत ओळख झाली. मुळात हिंदू दिनदर्शिकेनुसार, तिथीप्रमाणे असलेल्या दिवसाची इंग्रजी तारीख शोधून काढून सरकारने काय साध्य केलं? त्यासाठी ठराविक मंडळींची कमिटी बनवून, कागदपत्रांचं विश्लेषण विच्छेदन करून, काथ्याकूट करून, इंग्रजी तारीख शोधण्यात वेळ आणि पैसा घालवून काय साध्य झालं? आज या देशातले अनेक नागरिक अजूनही आपली जन्मतारीख, तुळशीचं लग्न किंवा दसरा किंवा पानशेतचं धरण फुटलं तो दिवस असं सांगतात. ग्रामपंचायतीच्या आणि तलाठय़ाच्या दफ्तरी असेच उल्लेख असलेले किती तरी जन्मदाखले अजूनही सापडतील.

शिवरायांची इंग्रजी जन्मतारीख उकरून काढणं; किंवा जिथं कायम अतिरेक्यांच्या हल्ल्याची भीती बाळगली जाते, अशा विमानतळांना किंवा रेल्वे स्थानकांना नावं देऊन शिवाजी महाराजांच्या स्मृती जागवणं याशिवाय सरकार अनेक गोष्टी करू शकतं. महाराष्ट्राचा पर्यटन व्यवसाय रोडावला आहे, अशी सतत रडकथा ऐकवण्याऐवजी पर्यटन महामंडळातर्फे, सामान्य जनतेसाठी शिवरायांच्या महाराष्ट्रातील किल्लेदर्शन अशी वेगळीच टूर काढून, सामान्य नागरिकांना शिवाजी महाराजांची महती, त्यांची शौर्यस्थळे दाखवून महाराष्ट्राला अभिमान वाटेल असं ज्ञानप्रबोधन पर्यटनाच्या माध्यमातून करायला काय हरकत आहे?

मिलिंद वेर्लेकर नावाचा पुण्याचा एक तरुण गेली नऊ वर्षे शिवरायांची सर्वागीण माहिती एकाच ठिकाणी मिळू शकेल अशी वेबसाइट बनवण्यासाठी झटतोय. शिवकालीन घटनांवर आधारित २५०० पेक्षा जास्त रेखाचित्रं, १ लाख ७५ हजारांपेक्षा जास्त अशी २८० किल्ल्यांची छायाचित्रं, या सर्व किल्ल्यांपर्यंत जाता येईल अशा रस्त्यांचे नकाशे अशी बरीच माहिती एकाच वेबसाइटवर मिळू शकणार आहे. आज मिलिंद वेर्लेकरबरोबर वेगवेगळ्या व्यावसायिक क्षेत्रातील १२८ जणांची टीम अहोरात्र झटते आहे. त्यात अनेक संशोधक, इतिहासतज्ज्ञ, विविध भाषातज्ज्ञ, गिर्यारोहक, छायाचित्रकार, कलाकार, संगणकतज्ज्ञ समाविष्ट आहेत.

खरं तर हे सरकारच्या पुरातत्त्व विभागानं जतन करून ठेवावं इतकं मोलाचं काम आहे. पण सरकारकडे बहुदा निधी उपलब्ध नसणार. जे कितीही मनात आलं तरी होण्यासारखं नाही, त्यावर चर्चा करण्यात काय अर्थ आहे? मग मिलिंद वेर्लेकर या तरुणाला काय गरज पडली या नसत्या उठाठेवी करायची? तो काही शिवरायांचा वारसदार नक्कीच नसावा. आणि ही माहिती संपूर्ण जगाला उपलब्ध करून देण्यासाठी त्याला या वेबसाइटचा व्यावसायिक वापरही करायचा नाही. कारण तो बनवत असलेल्या rajashivaji या वेबसाइटवर चक्क असं नमूद केलंय की एकदा का ही वेबसाइट तयार झाली, सर्व संग्रह जमा झाला की सामान्यातला सामान्य माणूस यातला कुठलाही फोटो, कुठलीही माहिती अगदी हक्कांने, फुकट मिळवू शकतो.या मुलखातला प्रत्येक नागरिक हा शिवाजी महाराजांचा वारस आहे आणि त्याला त्यांच्याबद्दल प्रेम, आत्मियता वाटणं साहजिक आहे. अभिमानास्पद आहे. त्यामुळे त्यांच्या संदर्भातली कुठलीही माहिती मिळवणं हा त्याचा अधिकार आहे आणि तीही विनामूल्य!!!

श्रीमती कविथा कल्याण या अमराठी भाषिक अभ्यासू बाईंनी विचारल्याप्रमाणे इथे किती मराठी माणसं किंवा किती राजकारणी लोक शिवाजी महाराजांना देव मानतात ते सांगता येणार नाही. पण एखादा निस्सीम भक्त आपल्या देवाचं जसं देऊळ बांधतो तसा हा शिवरायभक्त मिलिंद वेर्लेकर जो संग्रह जतन करून ठेवतोय तो कुठल्याही देवालयाइतकाच पवित्र आणि सद्हेतूपूर्ण आहे हे नक्की!आता गरज आहे ती त्याला हातभार लावायची. उत्सुकतेपोटी का होईना, सरकारी फाईलीतून किंवा आपल्या नेहमीच्या रामरगाडय़ातून मान वर करून मान वर करून rajashivajiच्या प्रगतीचा आलेख बघायलाच हवा.

Hatts off to मिलिंद वेर्लेकर आणि त्याचे सहकारी

टीप: वरील लेख दै. लोकसत्ताच्या, गुरुवार, १९ फेब्रुवारी २००९ च्या व्हिवा पुरवणीमध्ये प्रकाशित झाला आहे. याचे लेखक आहेत संजय पेठे. मूळ लेख वाचावयाचा असल्यास येथे टिचकी द्या.

मराठी नाही?

noreply@blogger.com (कांचन कराई) — Sat, 31 Jan 2009 05:06:00 +0000

भाजीचा तुकडा टाकलेल्या विहिरीमधील पाणी प्यायल्याने कोणी मुसलमान अथवा ख्रिश्चन धर्मीय व्यक्ती हिंदू झाल्याची कथा मी कधीच ऐकली नाही पण मांसाचा अथवा पावाचा तुकडा टाकलेल्या विहिरीमधील पाणी प्यायालयाने एक हिंदूधर्मीय, मुसलमान अथवा ख्रिश्चन कसा काय बनू शकला याचं मला लहानपणी फार आश्चर्य वाटत असे.

वर्षानुवर्षे या आणि इतरही काही निरनिराळ्या क्लॄप्त्या वापरुन ख्रिश्चन आणि मुसलमान धर्मियांनी इतर धर्मियांना आपल्या धर्मात सामावून घेण्याच्या हालचाली सुरू ठेवल्या आहेत. विविध कॉन्व्हेंट शाळांमधून ख्रिश्चन धर्माचा, मदरशांमधून मुसलमान धर्माचा प्रसार केला जातो. कोंकणी मुसलमान, केरळी ख्रिश्चन ही याचीच उदाहरणे आहेत.

आज सेंट झेवियर्स शाळेने मराठीत असलेला जन्मदाखला नाकारला. हा प्रकार वेळीच रोखला नाही, तर उद्या ह्या सेंट आणि सिस्टर नावाखाली चालणार्‍या शाळा मराठी मुलांनाच नाकारतील. महाराष्ट्रातच मराठीला चोरी व्हावी, असा बेमुर्वतपणा दाखवण्याइतपत या शाळांची मजल गेली आहे. उद्या कदाचित हिंदू विद्यार्थ्यांनाच प्रवेश नाकारला जाईल इतपत त्यांना मक्तेदारी मिळेल आणि याला कारणीभूत कोण असणार आहे?

मराठीसारख्या सहज आणि सुंदर अशा आपल्या मातॄभाषेतून शिकून कितीतरी व्यक्ती उच्चपदाला पोहोचल्याची उदाहरणे आपल्या डोळ्यासमोर आहेत. असे असतानाही आपल्या पाल्याला इंग्रजी शाळेत शिकविण्याचा मोह आपल्याला आवरत नाही आणि अशा कॉन्व्हेंट शाळांना एक एक संधी आपोआप मिळत जाते.

मराठीचा मक्ता घेऊन भांडण्याची जबाबदारी फक्त शिवसेना आणि मनसेचीच आहे का? की मराठा समाजाला आरक्षण मिळाले नाही तर आपली व्होट्बॅंक आटेल याची काळजी करणा-या, आपल्या सध्याच्या राज्यकर्त्यांची?

धर्मप्रसाराच्या ह्या हळूहळू भिनत जाणार्‍या विषावर उतारा काय असू शकेल? परभाषेचा आदर जरूर असावा पण आपल्या मातॄभाषेला परकं करायला लावणा-या परभाषेच्या अनुयायांचा कितपत आदर करावा?

एका मध्यमवर्गीय व्यावसायिकाचे पाच मजली यश

noreply@blogger.com (कांचन कराई) — Sun, 21 Dec 2008 04:28:00 +0000

व्यवसायपेक्षा नोकरी बरी या परंपरागत मराठी स्वभावधर्माला अपवाद ठरणारी अनेक उदाहरणे हल्ली आढळून येऊ लागली आहेत. व्यवसायाच्या प्रांतातही मराठी बाण्याचे नाणे खणखणीतपणे वाजू लागले आहे.

डोंबिवलीतील विकास व उर्मिला या दांपत्याने आपलीच राहती जागा इतर नातेवाईकांच्या विश्वासाने विकसित करून पाच मजली इमारतीच्या बांधकाम व्यवसायात यशाची गुढी उभारली आहे.

विकास सामंतांचा डोंबिवलीत ओफसेट प्रिंटींगचा व्यवसाय आहे. त्यांच्या वडिलांनी या शहरात दळण-कांडप चक्क्यांचा व्यवसाय सुरू केला. सध्या त्यांच्या पाच चक्क्या डोंबिवलीत आहेत. त्यांचे आजोबा गणेश उर्फ विठ्ठल सामंत हे एम सेवाभावी व्यक्तिमत्व होते. शहरात पाणी वाटपाचे व्रत त्यांनी कसोशीने पाळले. त्यांच्या स्मरणार्थ सारस्वत चौकातील चौकास त्यांचे नाव देण्यात आले आहे.

घरचेच कांडप यंत्र असल्याने उर्मिला सामंत यांनी निरनिराळ्या प्रकारचे मसाले तयार करून त्याची विक्री करण्यास सुरूवात केली. अशा रीतीने वडिलांच्या चक्क्या, स्वत:ची प्रिंटींग प्रेस व पत्नी सांभाळत असलेले तयार मसाले विक्रीचे दुकान अशा विविध व्यवसायांचा अनुभव असल्येल्या विकास सामंत यांनी सारस्वत कॉलनीतील आपली राहती जागाही निकसित करण्याच्या निमित्ताने बांधकाम व्यवसायात प्रवेश केला. कुटुंबातील इतर सदस्यांनीही त्यांच्या या धाडसाला साथ दिली आणि एक वर्षाच्या आत 'राधा अपार्टमेंट' ही पाच मजली इमारत उभी राहिली.

उच्च प्रतीच्या बांधकाम साहित्याचा वापर, चोख व्यवहार यामुळेच हे काम झपाट्याने करू शकलो, अशी प्रतिक्रिया सामंत यांनी व्यक्त केली. या इमारतीत डोंबिवलीत अभावानेच आढळणार्‍या सुविधा देऊ शकलो, याचा अभिमान वाटतो, असेही ते म्हणतात. भविष्यात या शहरात गॅसवाहिनी येईल, त्यासाठी इमारतीत सोय आहे. शिवाय इमारतीतील सर्व सिलेंडर्स एकाच ठिकाणी (गॅसबॅंक) ठेवण्याची सोय आहे. या इमारतीत एकूण १५ सदनिका असून बहुतेक विकल्या गेल्या आहेत.

या इमारतीचे काम पाहून त्यांना कल्याणमध्ये काळा तलाव येथे दुसर्‍या एका बहुमजली इमारतीचे काम मिळाले आहे. अशा रीतीने कमावलेल्या आणि राखलेल्या गुडविलने एका मध्यमवर्गीय उद्योजाकाने बांधकाम व्यवसायात पाय रोवले आहेत.

संपर्क - ९८६७२८०१६४

टीप: प्रस्तुत लेख दै. लोकसत्ताच्या ठाणे वॄत्तांत पुरवणीमध्ये, रविवार दि. २१ डिसेंबर २००८ रोजी प्रकाशित झाला आहे. लेख मूळ दुव्यावर जाऊन वाचावयाचा असल्यास येथे टिचकी द्या.

TITANIC Story Customized for IT..!

noreply@blogger.com (कांचन कराई) — Wed, 17 Dec 2008 08:20:00 +0000

प्रशिक्षित भटकी कुत्रीदेखील शोधू शकतील बॉम्ब..

noreply@blogger.com (कांचन कराई) — Mon, 15 Dec 2008 06:23:00 +0000

हा लेख दै. मुंबई मिरर च्या दि. 15 डिसेंबरच्या अवॄत्तीमध्ये प्रकाशित झाला आहे. याच्या लेखिका आहेत - अल्पिता मसुरकर आणि प्रियांका भोसले.

This article is published in daily 'Mumbai Mirror' on 15th December 2008, written by Alpita Masurkar and Priyanka Bhosale.

आवॄत्तीच्या मूळ दुव्यावर जाण्यासाठी येथे टिचकी द्या.

Click here to see the original link.

सदर लेखाशी संबधीत, या ब्लॉगवरील लेख वाचण्यासाठी येथे टिचकी द्या.

Click here to see the related article in Marathi.

Corner Shot AGAINST TERRORIST..WHY Doesn'T INDIA have THIS ???

noreply@blogger.com (कांचन कराई) — Sat, 13 Dec 2008 06:16:00 +0000

Here is another email :

Features: "Around the Corner" lightweight, breech-loading, single-shot 40 mm launcher.

Day and night operational ability.
Manual operation, single shot "pump" type action ejects the spent cartridge and enables the feeding of a new round.
Video observation & sighting system with transmission capability.
Variety interchangeable cameras.
Fires all 40mm grenades, less/non-lethal ammunition, irritant & tear gas projectiles.
Ergonomically designed.
Universal accessory rail.
Folding stock.

Technical data: Manual operation, single shot "pump" type action ejects the spent cartridge and enables the feeding of a new round.
Weight: 4.4 Kg / 9.5Lbs.
Length: 900 mm.
Rifling: 1:1.224.
Muzzle velocity: 74.7 m/sec (M-406 grenade).
Effective range for precision fire, single target: 150 meters.
Effective range for area coverage using fragmentation munitions: 350 meters.
"Around the Corner" lightweight, breech-loading, single-shot 40 mm launcher.
Video observation & sighting system.
Fires all 40mm grenades, less/non-lethal ammunition, irritant & tear gas projectiles.
Fully functional with operator completely sheltered.
Prompt, accurate target engagement.
Convenient handling.
Enhances firepower, survivability & tactical effectiveness.