πάμε ποτάκι;;;

Gin Tonic VS Dry Martini

2008-11-18T09:40:00.002+02:00

(ή Για να συνεχίσουμε το tribute στον Lewis Carroll, “Through the looking glass”)

Εγώ βέβαια, δεν πίνω gin tonic, αλλά μάλλον gin toxic, γιατί κάθε φορά που πηγαίνω στο σπίτι μετά από μια έξοδο με τους φίλους μου που πλακώνουν το τζιν σαν να είναι Gatorade, δεν αισθάνομαι και πολύ καλά… Βουίζω… Άσε που τελευταία το είχαμε ρίξει στα Dry Martini (stirred, not shaken) και ένιωθα σαν τη Ντένη Μαρκορά (δόλια μάνα νεκρού γιου) που παράγγελνε «Δύο Dry, εσείς τι θα πιείτε;». Ωστόσο, πίνουμε μαρτίνι, μήπως και βρούμε λίγο τα λογικά μας, και μπορέσουμε να ξεδιαλύνουμε αυτό το πυκνό και σκοτεινό μυστήριο γύρω από την υπόθεση: «Σάββατο Βράδυ» (κωδικό όνομα «Λεπτή Κόκκινη Γραμμή») όταν είμαστε ήδη εκεί και όχι την επομένη που πάμε για καφέ στο “Central” με εφημερίδες από τις οποίες διαβάζουμε μόνο το πρόγραμμα της τηλεόρασης και ξεφυλλίζουμε τα περιοδικά (Κώστα, αν βάλεις αστεράκια στα ονόματα, θα σε σκίσω, δεν μιλάμε με αστεράκια πια… Είναι μπανάλ). Και λοιπόν, πήρα το Μαρτίνι μου...

Through the looking glass. Μέσα από το μαρτίνι, κάπου γράφει ο αγαπημένος μου συγγραφέας, τα πάντα διαθλώνται σαν μέσα από έναν παραμορφωτικό καθρέφτη. Βρήκα κι εγώ την ησυχία μου. Τα κοράκια λείπουν, κι εγώ ψάχνω στα κουφάρια που μου άφησαν να βρω κάτι χρήσιμο. Όπου υπάρχει πόλεμος, υπάρχει πλούτος. Κρύβεται στις τσέπες των πτωμάτων. Στο ξεπούλημα της πατρικής περιουσίας και της δουλειάς των παιδιών. Κρύβεται στα τυφλά ντουλάπια των σπιτιών, στα συντρίμμια της μνήμης μιας πόλης που δεν υπάρχει πια. Μιας πόλης που είναι η σκιά του εαυτού της.

Τι κι αν κάνεις ανακαίνιση στα παλιά σπίτια της, οι ιδιοκτήτες έφυγαν, ο αρχιτέκτονας μαράζωσε από την παραγνώριση, μπετά και σίδερα στα ψηφιδωτά του Ηρακλείου καρφωμένα, κοιτάνε με τυφλές κορυφές τον ουρανό σαν σκουριασμένα αλεξικέραυνα. Αφότου έγινε ο σεισμός, η παλιά εκκλησία της γειτονιάς έγινε η καινούρια εκκλησία του βουλεβάρτου, την πόρτα της την περνάνε κλέφτες, χαφιέδες και κοστούμια. Η άγνοια καρφώνει πανώ επάνω της, τα παιδιά χαράζουν συνθήματα. Τα κελιά των μοναχών δόθηκαν ανταλλάξιμα και έγιναν πολυκατοικίες αστυφιλικές, συφιλικές, άχρηστες, χωρίς μπαλκόνια, χωρίς παράθυρα, χωρίς αέρα, χωρίς ουρανό. Ποιος τον χρειάζεται; Κανείς δεν κοιτάει ψηλά εδώ πέρα πια. Όλοι μας κοιτάζουμε τα παλιά χαλάσματα. Χαμηλά. Τα πόδια μας. Και την άσφαλτο.

Ίσως έτσι έπρεπε να είναι.

Ίσως στην παλιά πόρτα να πρέπει να χαραχτούν καινούρια αρχικά, καινούρια συνθήματα, καινούριοι στόχοι, ίσως να ήταν γραφτό να γίνει ο σεισμός, να γκρεμιστεί η πόλη, να φύγει η κατάρα από πάνω μας. Να χτίσουμε καινούρια σπίτια. Καινούριες ζωές. Μακριά από το σκούρο παρελθόν, από τα σκοτεινά χαλάσματα που θυμίζουν χαμένες πατρίδες και δόξες που ίσως δεν θα ξαναέρθουν. Ίσως ένας κόσμος που γκρεμίζει, να γκρεμίζει με την ελπίδα να ξεκινήσει από την αρχή. Μια πόλη που απαρνείται τον εαυτό της, να παλεύει στην πραγματικότητα για να τον βρει.

Μπήκα στο αυτοκίνητο. Πήρα τον δρόμο σου και είδα. Στο τέλος της Εθνικής Οδού βρίσκεται αυτό που ψάχναμε από καιρό. Εκεί που αν σηκώσεις λίγο το κεφάλι σου, μπορείς να δεις την άκρη από το κεφάλι της καμηλοπάρδαλης στην Αφρική, την κορφή από έναν κέδρο του Λιβάνου. Εκεί που αν με κοιτάξεις μες στα μάτια, κάτω απ’τον ήλιο, μπορεί να καταλάβεις και τι χρώμα έχουν. Εκεί που αν χαμηλώσεις λίγο το κεφάλι θα βουτήξεις σε αρχαίες πόλεις (ευκαιρία για ληστείες και μπετόβεργες στο κέντρο του Ηρακλείου), θα ταξιδέψεις σε μιαν άλλην εποχή. Καθρεφτίζομαι μέσα στο νερό σαν το Νάρκισσο. Through the looking glass.

Have a nice weekend ή have a nice weak end, έτσι. Χωρίς σημείο στίξης

running away from yourself

2008-11-09T20:04:00.008+02:00

Άραγε υπάρχει κάτι πάνω από μένα και σένα; Κάτι που παίζει μαζί μας και γελάει με τα καμώματά μας; Αν κάτι τέτοιο συμβαίνει, πώς μπορείς να είσαι σίγουρη ότι ξέρεις ποια είσαι; Ότι ξέρεις τι κάνεις, ότι ξέρεις τι νιώθεις, ότι έχεις τον έλεγχο;

Όχι, ο έλεγχος είναι στα χέρια σου, νιώθεις οτιδήποτε αξίζεις, κάνεις οτιδήποτε καλύτερο για να πάρεις αυτό που σου ανήκει ή για να γίνεις αυτή που πάντα ήθελες. Βλέπεις την πραγματικότητα, όχι τα όνειρα, ζεις τα γεγονότα, όχι τα ψέματα, ακούς μουσικές, όχι παραμύθια. Αυτά σου δείχνουν ποια είσαι και τι είσαι προορισμένη να κάνεις.

Μην ψάχνεις το νόημα στα πολύπλοκα και στα δύσκολα. Τα πράγματα που βρίσκονται μπροστά σου, έχουν τις απαντήσεις που ζητάς...

Υ.Γ.: Acknowledgments go to Athena. (again :S)

Are these the days...?

2008-10-16T01:07:00.018+03:00

4776 ώρες έχουν περάσει από την τελευταία φορά που ανάσανε το "μεράκι" τους ή 4920 ώρες από την τελευταία προσπάθειά εκείνου να το κάνει να ανασάνει. Πάντα στο μυαλό του υπήρχε η ιδέα, η διάθεση, η ανυπομονησία, η ανάγκη για επικοινωνία, η ανάγκη να πει μερικά πράγματα με τρόπο απρόσωπο, η ανάγκη να αφήσει κάτι ακόμα στην ιστορία. Το μόνο και ίσως το πλέον αναγκαίο που δεν υπήρχε ήταν χρόνος! Είναι βέβαια λίγο οξύμωρο μέσα σε 4920 ώρες να μην υπάρξουν 30-40 "πρώτα". Τώρα, όμως, που έγιναν διαθέσιμα, τι έχει μείνει από τότε; Τώρα που τελείωσαν όλα, μπορεί να το συνεχίσει από το ίδιο σημείο; Μπορεί να το συνεχίσει σαν να μην σταμάτησε ποτέ; Δύσκολες ερωτήσεις, αλλά η δυσκολία δεν κρύβεται στα προφανή. Ποιός μπορεί με σιγουριά να πει ότι τελείωσαν όλα; Ποιός μπορεί με σιγουριά να πει ότι δε γύρισε στο ίδιο ακριβώς σημείο, απλά υπό διαφορετικές συνθήκες;

"...she closes her eyes, thinks of pretty things, pretty things. she knows what she likes but she 's not really there...". Σκέψου, προσπάθησε να φτιάξεις την εικόνα στο μυαλό σου. Πλησιάζει Νοέμβρης. Τα πάντα είναι γκρίζα. Ο ουρανός μουντός, η θάλασσα φουρτουνιασμένη. Η παραλία γεμάτη. Γεμάτη από βάρκες και ξύλα που ξέβρασε η θάλασσα. Η βεράντα σου μοιάζει να κρέμεται με κάποιο περίεργο τρόπο πάνω από το κύμα. Φυσάει πολύ, τόσο που δε μπορείς να κρατήσεις τα πόδια σου σταθερά στο πάτωμα. Είσαι ασφαλής όμως. Ένας αόρατος τοίχος βρίσκεται ανάμεσα σε σένα και στα "στοιχεία", επιτρέποντας σου να γεύεσαι μόνο την απόλαυση του χειμώνα. Είσαι ζεστή, ήρεμη, μέσα σε υπέροχα αρώματα και ήχους, σκέφτεσαι πανέμορφα πράγματα. Είσαι σίγουρη γι' αυτό που θες (;;;), αλλά πραγματικά δεν είσαι εκεί.

"...a beautiful prize, pretty things, pretty things, she flatters her eyes, like butterfly wings...". Το σκηνικό δεν άλλαξε. Είσαι, ωστόσο, καθισμένη σε μη κουνιστή πολυθρόνα, ελαφρώς επικλινή. Η ταλάντωση σε νανουρίζει ελαφρά. Θα μπορούσες να αποκοιμηθείς, αλλά δεν το κάνεις. Προσπαθείς να μείνεις ξύπνια κοιτάζοντας την αντανάκλαση της μορφής σου πάνω στο γυάλινο τοίχο. Αυτή είναι η ανταμοιβή σου; Γι' αυτό προσπαθούσες τόσο καιρό; Νιώθεις γεμάτη; Και τώρα τι; Είσαι μονή σ' ένα τόσο ωραίο μέρος. Μήπως, τελικά, δεν είναι αυτό που είχες ονειρευτεί; Δεν έχει σημασία, όμως, γιατί σκέφτεσαι πανέμορφα πράγματα που σε κρατούν ήρεμη...

Θυμάσαι το καλοκαίρι; Τότε τα πράγματα φαινόντουσαν διαφορετικά. Ο μανδύας της γλυκιάς καλοκαιρινής αύρας τα έκανε να μοιάζουν πιο ειδυλλιακά. Ο μανδύας ξέφτισε όμως. Και τώρα είσαι μόνη σ' αυτό το δωμάτιο. Αυτό το δωμάτιο θα έπρεπε να είναι ο παράδεισος σου. Αρχίζει να σου μοιάζει με κόλαση. Που πήγαν τώρα οι πανέμορφες σκέψεις; Πού πήγαν τα γλυκά αρώματα και οι μουσικές. Ήξερες ότι έτσι θα καταλήξει. "... a simple plan, sealed by fate from the start."

Ξυπνάς απότομα! Είσαι λαχανιασμένη, ιδρωμένη και τα μάτια σου είναι ελαφρώς δακρυσμένα. Παίρνεις μια ανάσα ανακούφισης. "Ήταν όλα ένα όνειρο". Τίποτα δεν έχει αλλάξει από εκείνη την όμορφη πραγματικότητα. Πατάς το play και πίνεις μια γουλιά ζεστό καφέ. Όλα επιστρέφουν στη στιγμή ακριβώς πριν αφήσεις τις αισθήσεις σου. Κλείνεις τα μάτια και προσπαθείς να σκεφτείς εκείνα τα πανέμορφα πράγματα που σε έκαναν ευτυχισμένη. "...she closes her eyes, thinks of pretty things, pretty things...".

Όσο κι αν προσπαθείς, αυτά που ονειρεύτηκες δε θα φύγουν ποτέ από το μυαλό σου. Ανοίγεις τα μάτια και προσπαθείς να αλλάξεις παραστάσεις. Μάταια. "...looking out, she can only look in..."

Μή με ρωτήσεις τι εννοώ ή τι σημαίνουν όλα αυτά. Μάθε να διαβάζεις αυτά που βλέπεις μέσα σου. Ήταν όλα γραμμένα εκεί...

Υ.Γ.: Acknowledgments go to Athena

ΚΟΜΙΛΦΟ

2008-05-31T12:22:00.012+03:00

(κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε)

Weird science, funny tech, ξαφνικά μας έκλεισαν στα σπίτια μας. Κλείνουν οι πλατείες, γίνονται πιο μικρές. Μας χαρίζουν wii και playstation, το internet γίνεται πιο γρήγορο, η ζωή μου ρυθμίζεται από τα mhz, τα mbps, το ρεύμα που κόβεται, το ασύρματο που δεν έχει δυνατό σήμα. Έχω και τηλεόραση plasma.

Τα παντζούρια είναι κλειστά, γιατί το φυσικό φως χαλάει την απόδοση και δεν φαίνεται καλά το τελευταίο επεισόδιο του Lost που κατέβασα (μου κατέβασαν), δεν έχει σημασία. Η παραλία ούτως ή άλλως έχει γίνει ένα γιγάντιο τασάκι, η θάλασσα μία απίστευτη θορυβώδης σούπα με ανθρώπινα φασόλια που επιπλέουν, φουσκώνουν και στεγνώνουν τραγικά, με τα μοντέρνα μαγιό τους. Γιατί να πάω; Έχω πλάσμα είπαμε.

Έχω και εσπρεσιέρα, την πήρα 1.500,00€. Κάνει όλους τους καφέδες. Συνδέεται και με το playstation και μπορείς να τη ρυθμίζεις από εκεί. Τέλεια! Αλλιώς δεν θα την έπαιρνα. Σκασίλα μου. Δεν πίνω καφέ. Ποτέ δεν έπινα. Είμαι από τους τύπους που πίνουν νερό και τζίν. Ή ζω ή πεθαίνω να πούμε. Και όταν βγαίνω στο δρόμο, βλέπω σκουπίδια, κακοβαμμένα νύχια και κακοκομμένα μαλλιά. Ακούω και κορναρίσματα που με ενοχλούν πολύ, γιατί έχω κακομάθει με το dolby surround που έχω βάλει σπίτι μου. Γιατί να βγω; Έχω πλάσμα λέμε.

Κάτσε σπίτι, μη βλέπεις ειδήσεις, να βλέπεις μόνο αυτά που θέλω εγώ και να κατεβάζεις τη μουσική που ακούνε οι άλλοι, να βλέπεις σειρές μαζί με όλους, μαζική παραφροσύνη το λένε αυτό (άλλοι το έλεγαν σοσιαλισμό, αλλά εγώ το λέω κοινωνία των τεσσάρων κατηγοριών) και ο διπλανός σου στη διπλανή γειτονιά παίρνει 2 ευρώ το μαρούλι. Αλλά εσένα δεν σε νοιάζει, γιατί εσύ δεν τρως μαρούλι, δεν σου χρειάζεται. Παίρνεις high-tech (weird-tech) βιταμίνες, που παράγει η εταιρεία που είναι χορηγός του Sex and the Village. Όχι τίποτα άλλο, αλλά η θεία μου που μένει στο χωριό, δεν ξέρει όχι τον Manolo Blahnik, αλλά ούτε τον Μακ****** που λέει ο λόγος. Ακούς τι λες; Ακούω τι λέω; Μου φέρνουν και τις βιταμίνες στο σπίτι. Και μαρούλια θα καλλιεργεί η εσπρεσιέρα. Μάλιστα. Νορμάλ. Αγοράζω και Dolce Banana από το ίντερνετ. Και δεν τα φοράω γιατί δεν πάω πουθενά. Άσε που πάχυνα και δεν μου κάνουν. Αλλά είναι πολύ όμορφα αυτά τα ρούχα σε μικρό νούμερο. Τι σημασία έχει που δεν θα τα βάλω; Αφού δεν βγαίνω. Έχω πλάσμα είπαμε. Τα έχω στη ντουλάπα όμως. Είναι δικά μου.

Και η Γη γυρίζει. Οι δρόμοι και οι πλατείες αδειάζουν. Οι κρυφές παραλίες ήταν πάντα τόσο σημαντικές; Τα μπαλκόνια στη γειτονιά μου είναι άδεια, έβαλαν όλοι κλιματιστικά. Με πολλά BTU (ανάθεμα κι αν ξέρω τι είναι τα BTU, πάω στοίχημα την πλάσμα μου ότι και αυτός που μου το πούλησε δεν έχει ξεκάθαρη ιδέα). Κι όμως τα κοτσύφια είναι εκεί, μάχονται τα κοράκια και τις γάτες, πλακώνονται με τα κιρκινέζια για ένα σπόρο που τους πέταξα, τιτιβίζουν, γελάνε, πετάνε, και δεν έγινε και τίποτα.

Πόσες ίντσες είναι η πλάσμα σου; Μα τι βλακεία. Δεν ξέρω να μετρήσω τίποτα σε ίντσες. Ούτε το γραφείο μου. Αλλά η πλάσμα μου είναι μεγάλη.

Σήμερα θα βγω. Δεν ******* και η πλάσμα. Δεν θα την ξανανοίξω όλο το καλοκαίρι.

Θα γίνω ένα φασόλι, και θα στεγνώνω στην καυτή, ελληνική άμμο. Και θα παίζω ρακέτες και βόλλευ. Κομιλφό. Κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε.

Come on home... Bobby Long

2008-05-25T20:36:00.015+03:00

Το κ***** σε λίγο θα σφυρίξει και ο ήλιος έχει ήδη αρχίσει την καθοδική του πορεία. Στριγκλίσματα ακούγονται από τις ράγες, καθώς το τρένο πλησιάζει προς το τέλος ενός ακόμα ταξιδιού.

Σε λίγο όλα θα πάρουν τη θέση τους στην ιστορία. Σε λίγο δε θα έχουν πλέον καμία σημασία.

Το τρένο σταματά αργά, αλλά όχι βασανιστικά. «Λυτρωτικά» είναι η σωστή λέξη. Σε δευτερόλεπτα όλοι θα ξεχυθούν προς τα έξω και θα τρέξουν αφηνιασμένοι προσπαθώντας να βρουν την πιο κοντινή έξοδο. Μην αγχώνεσαι εσύ, όμως! Δεν έχεις, παρά να ακολουθήσεις τις τελευταίες αχτίδες του ήλιου και εκείνος θα σε οδηγήσει.

Σου έχουν λείψει εκείνοι οι άνθρωποι που σε κάνουν ευτυχισμένο και σίγουρα εκεί που ψάχνεις δε θα βρεις κανέναν τέτοιο. Αλήθεια, πότε ήταν η τελευταία φορά που είδες έναν τέτοιο;

Η μυρωδιά του λ******* σε επαναφέρει στην ωμή πραγματικότητα! Άλλωστε δεν το έκανες και για διασκέδαση. Παρόλο που πολλά από τα γεγονότα των ημερών θα επέτρεπαν σε πολλούς να το νομίσουν. Μόνο οι βιαστικοί θα έκριναν έτσι! Και σίγουρα εκεί που ψάχνεις δε θα βρεις κανέναν τέτοιο.

Μέρη, άνθρωποι, μυρωδιές, μαγαζιά και καταστάσεις συμπληρώνουν το σκηνικό της θύμησης σου. Όλα αυτά, έστω και άθελά τους, οδηγούν το μυαλό σου στο παρελθόν, σε απαγορευμένα μονοπάτια. Ούτε που μπορείς να τα τοποθετήσεις χρονικά! Είναι χαραγμένα στο μυαλό σου, όμως, γιατί αυτά σου έμαθαν να ζεις. Είμαι σίγουρος ότι δε θα το ξεχάσεις ποτέ.

Όλα γίνονται μηχανικά και πριν το καταλάβεις ανοίγεις το πορτοφόλι για τις απαραίτητες διαδικασίες. Ανεβαίνεις.

Δεν θα οδηγήσεις εσύ, αλλά ξέρεις που θα πας! Δεν είσαι σίγουρος ότι θα φτάσεις, αλλά μπορείς με σιγουριά να μιλήσεις για το που θα είσαι αύριο. Μήπως, τελικά, δε θα έπρεπε να είσαι τόσο σίγουρος. Μήπως, τελικά, δε σου χρειάζεται να είσαι τόσο σίγουρος;

Ο ήλιος έχει πέσει πλέον και τη δουλειά του αναλαμβάνουν τα φώτα της πόλης. Μερικά πράγματα δεν μπορούν να αντικατασταθούν όσο και να προσπαθήσεις! Αλλά μάλλον θα πρέπει να αρκεστείς στα υποκατάστατα. Δε μπορείς να κάνεις και αλλιώς. Νιώθεις μια ελαφριά ώθηση προς το Νότο. Ξέρεις τι είναι, γι’ αυτό και παραμένεις «ατάραχος». Το ταξίδι, έχει ξεκινήσει. Τουλάχιστον αυτό το ταξίδι, ήταν επιλογή σου.

Άραγε φτάνεις στον προορισμό του ταξιδιού ή στην αρχή ενός νέου; Και ποιο απ’ όλα τα ταξίδια της ζωής σου είναι τούτο; Πως θα καταλάβεις ότι το ταξίδι σου τελείωσε και πρέπει να αρχίσεις το επόμενο; Το ξέρω ότι ρώτησες, αλλά και Εκείνος δεν έχει όλες τις απαντήσεις. Είσαι σίγουρος, όμως, ότι προσπάθησε να σε βοηθήσει. Δε θα βρεις ποτέ απάντηση σε όλα αυτά, γι’ αυτό μην ψάχνεις άδικα. Ακολούθησε το ένστικτό σου και αυτό θα σε οδηγήσει στις σωστές λέξεις! Ένστικτο και όχι λογική. Ή μήπως το αντίθετο; Κάνε την καλύτερη σου μίξη! Τώρα είσαι σε καλύτερο δρόμο.

Φεύγεις και στην πλάτη σου υπάρχουν τόσα πολλά! Εσύ τους την γύρισες ή εκείνα; Ή μήπως δεν έχει καμία σημασία; Τίποτα δε σε κρατάει εκεί πια. Το σίγουρο είναι ότι θα ξαναγυρίσεις. Πώς, όμως, θα είναι ο κόσμος σου τότε και ποιός, αλήθεια, θα είσαι;

Το ξέρει ότι χρειαζόσουν να μιλήσεις απόψε. Σε κάποιον κάποιον ήθελες να τα πεις! Κάτι στο πρόσωπο σου το φώναζε. Και παρόλο που η απουσία Του σε αδειάζει, η παρέα της δε θα μπορούσε να σε γεμίσει με καλύτερο τρόπο.
Φαντάζομαι ότι την ευχαριστείς...

Ένα χαμόγελο είναι αυτό, γέλα κι ας πέσει κάτω...

2008-05-17T19:04:00.007+03:00

Καθισμένος στο κρεβάτι, με το laptop στα πόδια και έχοντας αντικαταστήσει το κοκκινοροζουλί Cosmopolitan με ένα «μαύρο» φραπέ, αρχίζω να νιώθω σαν την αρσενική Carrie Bradshaw που ετοιμάζεται να αναλύσει ακόμα ένα μεγάλο κεφάλαιο των σχέσεων μεταξύ των δύο φύλων. Έπρεπε να φτιάξω τέτοια ατμόσφαιρα γιατί αυτό θα προσπαθήσω να κάνω απόψε το μεσημέρι μιας και το σενάριο της ρακετοπαιξίας ναυάγησε!

Πριν ξεκινήσω, να διευκρινίσω ότι όσα αναφέρονται παρακάτω είναι προσωπικές απόψεις και ότι δεν αποτελούν κανόνα απλά παρατηρώ ότι επαληθεύονται όλο και περισσότερο κάθε μέρα μπροστά στα μάτια μου. Δεν αποσκοπούν στο να θίξουν κανένα. Ωστόσο, αν καταφέρει κάποιος να θιχθεί, μάλλον αυτό θα έπρεπε να τον βάλει σε πολλές σκέψεις ?!

Τελευταία, πολλές γυναίκες απευθύνονται σε μένα και έχουν όλες την ίδια απορία: «Γιατί έχουν αλλάξει τόσο πολύ οι άντρες; Γιατί δεν “τα λένε” στις γυναίκες όπως “τα έλεγαν” παλιά;». Ε, λοιπόν, κορίτσια δεν έχετε και πολύ άδικο! Εμείς οι άντρες έχουμε αλλάξει! Οι συνομήλικοι μου και εγώ, μπορεί να μην το κάναμε τόσο έντονα, αλλά παλιότερα οι άντρες δεν αφήναν καμία γυναίκα του περιβάλλοντα χώρου που να μην της “τα πουν”! Το μόνο σίγουρο είναι ότι τώρα κανείς δεν “τα λέει” σε κανένα!

Δεν ξέρω γιατί, αλλά ούτε οι γυναίκες φέρονται όπως παλιά. Αντιμετωπίζουν τους άντρες σαν όντα που έχουν στο μυαλό τους μόνο το sex αλλά και όλους τους πιθανούς τρόπους που θα τους βοηθήσουν να ρίξουν μια γυναίκα στο κρεβάτι. Δεν τις αδικώ και πολύ μιας και πολλοί άντρες το έχουν σαν αυτοσκοπό, αλλά ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΙ ΕΤΣΙ! Νομίζω ότι αυτό το ξεκαθαρίσαμε.

Αυτό που θέλω να πω είναι ότι μήπως τελικά αυτό που αποτρέπει τους άντρες από το να πάνε να μιλήσουν στις γυναίκες, είναι οι ίδιες οι γυναίκες; (σ.σ. εδώ είναι που ο φακός θα εστίασε στη οθόνη μου καθώς πληκτρολογούσα το “οι ίδιες οι γυναίκες;”)

Ακούγοντας τη λέξη «γυναίκα», στο μυαλό τον αντρών έρχονται διάφορα πράγματα. Σ’ εκείνο των λιγότερο διεστραμμένων από εμάς έρχεται ένα γλυκό, χαμογελαστό γυναικείο πρόσωπο, ένα καλλίγραμμο σώμα, μια απαλή φωνή. Μήπως έχει αρχίσει να σχηματίζεται στο μυαλό σας η απάντηση της παραπάνω ερώτησης; Αν όχι, να σας βοηθήσω λίγο, επισημαίνοντας σας ότι οι περισσότερες γυναίκες δεν έχουν καμία σχέση με την παραπάνω περιγραφή. Δεν είναι γλυκιές (είναι σκυλιά), δεν είναι χαμογελαστές (είναι ξινές). Για τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά που ανέφερα παραπάνω, δε θα κάνω αναφορά, μιας και αυτά εναπόκεινται στο γούστο του καθενός! Οι γυναίκες, χτίζεται ένα τοίχο μπροστά σας ο οποίος σας επιτρέπει να βλέπετε τι γίνεται τριγύρω, αλλά αποτρέπει τους υπολοίπους να κοιτάξουν μέσα σας. Επομένως, αφού δεν εξάπτεται το ενδιαφέρον του αρσενικού κυνηγού, μην περιμένεις να σε κυνηγήσει, γλυκιά μου! Διώξε αυτό το σνομπ και μπλαζέ ύφος, γκρέμισε τον τοίχο και θα δεις ότι αμέσως θα αποκατασταθεί η τάξη των πραγμάτων. Αν είσαι γυναίκα και έχεις αρχίσει να θίγεσαι από τα λόγια μου, τότε μάλλον ανήκεις στη κατηγορία των γυναικών που θα απέτρεπαν έναν άντρα να τις προσεγγίσει μόνο και μόνο επειδή επιλέγεις να φαίνεσαι απρόσιτη, ακόμα και αν αυτό δεν ισχύει!

Θέλουμε γυναίκες χαμογελαστές ευδιάθετες, κοινωνικές και ομιλητικές! Τα υπόλοιπα αφήστε τα σε μας…

Δεν είναι όμως μόνο οι γυναίκες που δε χαμογελάνε πλέον; Αναγνωρίζω ότι το να ζεις στην εποχή μας δεν είναι και ότι πιο εύκολο. Όλοι οι άνθρωποι έχουμε τα προβλήματα μας, τις έγνοιες και τις σκοτούρες μας, που δεν μας επιτρέπουν να είμαστε απόλυτα ξέγνοιαστοι και χαλαροί. Αλλά τελικά, τόσο δύσκολο είναι να βγάλουμε ένα χαμόγελο από τα χείλη μας; Αξίζουν όλα αυτά προκειμένου να φτάσεις στο σημείο να σου φαίνεται περίεργο το θέαμα ενός ανθρώπου που χαμογελάει; Αυτό το λέω από προσωπική εμπειρία. Πολλές φορές μου έχει τύχει να χαμογελάω σε ανθρώπους άγνωστους, άντρες και γυναίκες, και να με κοιτούν λες και βλέπουν μπροστά τους ανθρωπάκι με μεγάλο κεφάλι και αυγοειδή μάτια. Θα σας περιγράψω ένα περιστατικό.

Πηγαίνω με το αυτοκίνητο στο δρόμο και φτάνω σε μια διασταύρωση. Αφού ελέγχω και επιβεβαιώνω ότι δεν έρχεται κανείς, βάζω ταχύτητα και ετοιμάζομαι να περάσω τη διασταύρωση. Ξαφνικά όμως διαπιστώνω ότι μια κοπέλα, πεζή, προσπαθεί να διασχίσει το δρόμο. Πολύ γλυκιά και ιδιαίτερα χαμηλών τόνων, αν κρίνω από την εμφάνισή της. Αφού βεβαιώνομαι ότι δεν πρόκειται να την πατήσω (με είδε και σταμάτησε) και δεδομένου ότι είμαι στη μέση του δρόμου, αποφασίζω να συνεχίσω την πορεία μου, αφού πρώτα της χαμογέλασα, ζητώντας της νοερά συγνώμη που δεν της παραχώρησα την προτεραιότητα. Αφού λοιπόν την έχω στην πλάτη μου, ακούω μια γυναικεία φωνή να λέει «τι θες ρε μαλ****;», οπότε σηκώνω το βλέμμα μου στον καθρέφτη και βλέπω εκείνη την ίδια γυναίκα να έχει σηκώσει το χέρι της προς το μέρος μου και να με κοιτάζει αγριεμένη! Και να φανταστείτε ότι και της χαμογέλασα και ένιωσα άσχημα που πέρασα πρώτος αλλά βγήκα και μαλ***ς.

Κλείνοντας το άρθρο, ήθελα να αναφερθώ και στο πόσο φοβούνται οι άνθρωποι την επαφή skin on skin! Την αγκαλιά, το φιλί, το χάδι! Λες και ο άλλος έχει λέπρα, σύφιλη ή άλλα μεταδοτικά νοσήματα (όχι απαραιτήτως σεξουαλικώς μεταδιδόμενα) και φοβόμαστε να τον ακουμπήσουμε. Υπάρχει καλύτερος τρόπος να υποδεχθείς έναν άνθρωπο από να του δώσεις το χέρι σου, να τον σφίξεις στην αγκαλιά σου και να του δώσεις ένα φιλί; Θα μπορέσεις ποτέ να τον κάνεις να αισθανθεί καλύτερα όλα αυτά που νιώθεις για εκείνον με άλλο τρόπο; Μάλλον όχι. Δηλαδή θέλετε να φτάσουμε σε ΑΥΤΟ το σημείο;

Σε ένδειξη αντίδρασης, λοιπόν, εγώ λέω να συνεχίσω να σνομπάρω ξινούς, κλειστούς και αγέλαστους ανθρώπους, να συνεχίσω να χαμογελάω εισπράττοντας όσα περισσότερα παράξενα βλέμματα και όσα περισσότερα «μαλ***» μπορώ και να αγκαλιάζω όλους τους φίλους και γνωστούς για να τους δείξω πόσο αξίζει να με κρατάνε στη ζωή τους και να τους κρατάω στη δική μου. Μια ζωή μόνος μου, τι να την κάνω; Να δούμε ποιος θα βγει κερδισμένος στο τέλος.

My dream is to fly....

2008-05-15T17:50:00.004+03:00

Έπειτα από καιρό δημοσιογραφικής αδράνειας, μια αναγνώστρια έρχεται να μας τραβήξει από αυτό το τέλμα. Συνεχίζοντας, λοιπόν, την ενότητα όπου οι αναγνώστες γίνονται αρθρογράφοι, παραθέτω ένα κείμενο που μας έστειλε η φίλη μας η Ελίζα.

Είναι γύρω στις 10 το πρωί, πετάγομαι έντρομη κι αλαφιασμένη απ’ το κρεβάτι.. Στο επόμενο δίλεπτο, αφού πια έχω ξυπνήσει κι αφού έχω περάσει τη φάση "Ποια είμαι; Πού βρίσκομαι; Τι σκ*** ήταν αυτό που είδα;", διαπιστώνω ότι για ακόμα μια φορά ένας εφιάλτης θα είναι αρκετός για να χαλάσει η διάθεση και η μέρα μου. Σκούρα τα πράγματα, ούτε πρωινό δεν έχω όρεξη να φάω. Φτιάχνοντας καφέ, προσπαθώ να βγάλω ένα νόημα από όλα αυτά τα ανατριχιαστικά και φρικαλέα που είδα... Μάταια... Αποφασίζω να συμβουλευτώ ονειροκρίτη. Τα αποτελέσματα στο διαδίκτυο αρκετά κι εγώ –εννοείται- τα ψάχνω όλα αναζητώντας την πιο βολική και χαριτωμένη ερμηνεία για την διασκευή του Χάνιμπαλ που μόλις είχα δει. Συγχύζομαι περισσότερο μ’ αυτά που διαβάζω κι απλά καταλήγω στο συμπέρασμα ότι για όλα φταίνε η μακαρονάδα με τα τέσσερα τυριά, το μισό λίτρο κόκα κόλα και η κρέπα σοκολάτα-μπανάνα που "χτύπησα" το προηγούμενο βράδυ..
Ένας εφιάλτης δεν είναι απαραίτητο να σου χαλάσει τη μέρα (εκτός κι αν μοιάζει με το δικό μου..). Σίγουρα όμως σε βάζει σε μια σκέψη και μια ανησυχία κι αρχίζεις τα τηλέφωνα σε φίλους να τους ρωτάς αν ζουν, αν είναι καλά και να τους λες να προσέχουν γιατί το είδες εσύ το κακό το όνειρο.
Από την άλλη, ένα όμορφο όνειρο, μπορεί να σου φτιάξει τη μέρα. Βέβαια κι εδώ υπάρχει μια σύγχυση καθώς απογοητεύεσαι στην ιδέα ότι ήταν απλά ένα όνειρο.. Ειδικά όταν έχεις δει όνειρα-υπερπαραγωγές, όπως ότι είσαι στη ρουλέτα του Μόντε Κάρλο να έχεις κερδίσει όλα τα λεφτά του κόσμου, ή πλάι στο κύμα και υπό το φως των κεριών να χορεύεις μπλουζ με τον Τζόνι Ντεπ.. (θα το κόψω το βραδινό, το υπόσχομαι)
Αυτό που δεν θα καταλάβω ποτέ με τα όνειρα είναι το εξής: "Πώς γίνεται κάθε φορά που βλέπω εφιάλτη να πασχίζω να ξυπνήσω για να γλιτώσω από το μαρτύριο (λες και υπάρχει έξοδος κινδύνου μέσα στο όνειρο), ενώ κάθε φορά που βλέπω κάτι όμορφο να πρέπει πάντα να με διακόπτει το ξυπνητήρι, το κουδούνι, το τηλέφωνο, το κομπρεσέρ του γείτονα κι ότι άλλο ενοχλητικό υπάρχει σε ήχο..".
Τι είναι όμως τα όνειρα; Σημαίνουν κάτι; Είναι προφητικά; Μήπως είναι σημάδια από το ανώτερο σύμπαν και θέλουν κάτι να μας πουν; Πολλά και διάφορα έχουν γραφτεί και ειπωθεί για τον "κόσμο των ονείρων". Καζαμίες κι ονειροκρίτες δίνουν ερμηνείες για ό,τι μπορεί κανείς να φανταστεί (το ξέρετε ότι υπάρχει ερμηνεία για το dna?! Για ώρα ανάγκης, σε περίπτωση που ονειρευτεί κανείς τη διπλή έλικα..), λαϊκές ρύσεις λένε μεταξύ άλλων ότι "τα όνειρα της Κυριακής δεν βγαίνουν" ενώ "τα όνειρα της Πέμπτης βγαίνουν" και άλλα τέτοια..
Τώρα πια πιστεύω ότι δεν ισχύει τίποτα απ’ όλα αυτά.. Τα όνειρά μας σχετίζονται πάντα με την πραγματικότητα. Αντικατοπτρίζουν τις επιθυμίες, τις ανησυχίες, τις φοβίες μας. Ακόμα και τα πιο αλλόκοτα όνειρα, είναι ένα συνονθύλευμα από καταστάσεις που έχουμε ζήσει στο παρελθόν, από πρόσωπα και πράγματα που έχουμε δει, ακούσει ή διαβάσει γι αυτά και που έχουν "καταγραφεί" στο υποσυνείδητό μας. Τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο.
Κι όμως τελικά πιστεύω στα όνειρα.. Σε αυτά που "βλέπω" όταν είμαι ξύπνια.. Σε αυτά που όσο κι αν με τρομάζουν, όσο ανέφικτα κι αν φαντάζουν, εγώ θα επιμένω.. Γιατί είναι μόνο στο δικό μου χέρι αν θα βγουν αληθινά..

Οι λύσεις είναι η κύρια αιτία των προβλημάτων. (Sevareid)

2008-05-02T20:05:00.010+03:00

Στον Πειραιά, όπου είχα την ευτυχία να περάσω τα 5 υπέροχα φοιτητικά μου χρόνια (μάνα, νοσταλγία...), επέστρεψα στο κολαστήριο του σπιτιού μου μετά το Πάσχα, και ετοιμαζόμουν για την εξεταστική Ιουνίου. Καθάρισα και λίγο, και μια Κυριακή, είπα να καλέσω παρέα, να φάμε μαζί. Φεύγει η παρέα και αρχίζω να πλένω πιάτα. Εκεί που κάθομαι σαν καλό παιδί, με τα παράθυρα ανοιχτά, μπαίνει ένα κατσαρίδι. Ω, ανάθεμάτα, μπορούν να με στείλουν, έτσι; Το φονεύω με μεγάλο πάθος, σαν τον Άη Γιώργη το δρακοντοκτόνο, με τη γνωστή και εγκεκριμένη από την ΕΕ μέθοδο που λέγεται «χημικός πόλεμος (βλ.Τέζα) μετά συμπιέσεως (σφουγγαρίστρα)» και πέφτω για ύπνο. Το πρωί, ξυπνάω, και αρχίζω να πλένω τα πιάτα. Να σημειωθεί ότι στο σπίτι μου στο Μικρολίμανο, δεν έριχνα ούτε κατακάθι του καφέ, ούτε λάδια, για να μη βουλώνει του σιφόνι. Πώς τα κατάφερε και βούλωσε, ακόμη το ψάχνουν οι επιστήμονες στο ΙΤΕ.

Είμαι χωρίς σιφόνι, δεν κατεβαίνει τίποτα, ούτε με τουμποφλό, ούτε με Θεό, ούτε με προσευχές, ούτε με τη βοήθεια του κοινού. Παίρνω την αποφρακτική εταιρεία, και μου λένε ότι θα έρθουν την επομένη. Το πρωί πάω να αλλάξω μία λάμπα, κλείνω την ασφάλεια, την ανοίγω, δεν έχω ρεύμα. Λέω, κάηκε η ασφάλεια. Την αλλάζω. Δεν γίνεται τίποτα. Κόπηκε το ρεύμα. Είχαν έρθει οι τεχνικοί, την ώρα που άλλαζα τη λαμπα, το θυροτηλέφωνό μου δεν λειτουργούσε (δεν το θυμάμαι ποτέ να λειτουργεί, σε σημείο να μου αφιερώνουν το «Έχω μάθει να κοιμάμαι με την πόρτα ανοιχτή») και δεν χτύπησαν κανένα κουδούνι να ρωτήσουν τι γίνεται, ποιος είναι εδώ κλπ, ούτε πήραν κανένα τηλέφωνο. Εγώ όμως νόμιζα ότι είναι διακοπή. Ήρθε όμως το βράδυ. Παίρνω τηλέφωνο μία φίλη μου, πάω και κοιμάμαι εκεί, (κανονικό crash που λένε και στο OC), και την επομένη πάω στη ΔΕΗ και ανακαλύπτω ότι κάποιος καραγκιόζης έστειλε το λογαριασμό σε λαθος διεύθυνση, και είχε μείνει απλήρωτος. Τον πληρώνω, μαζί με το τέλος επανασύνδεσης. Το σιφόνι βουλωμένο. Ρεύμα δεν είχα. Να σημειωθεί, ότι εκείνον τον καιρό, είχε έρθει ένας λογαριασμός ΟΤΕ 210€. Πού θα τα έβρισκα; Και είχε κολλήσει και το κινητό μου, και το μόνο που έκανε ήταν να παίρνει φωτογραφίες και να παίζει ραδιόφωνο. Μόνο κινητό δεν ήταν. Κάποια στιγμή εκέινην την ημέρα, γύρω στο απογευματάκι, με παρέα στο μπαλκόνι να διηγούμαι τα παθήματά μου, χτυπάει το τηλέφωνο, και ακούω μια ανδρική φωνή να λέει: «Η κυρία *****;» «Ναι» απαντάω, «ποιος είστε;». «Σας παίρνουμε από την ΕΥΔΑΠ, σε λίγο δεν θα έχετε ούτε νερό». Τελευταία στιγμή πριν τη λιποθυμία, αναγνώρισα τη φωνή του φίλου μου του Γιάννη...

Εκείνην την εβδομάδα, ήρθε η αποφρακτική και καθάρισε το σιφόνι. Δεν θα ξεχάσω ποτέ που είχα χωθεί μέσα στο ντουλάπι και ξέπλενα το χάλι που είχαν αφήσει (νά’ναι καλά οι άνθρωποι εκεί που είναι) και τραγουδούσα στο σιφόνι μου: «Χωρίς νερό μπορώ, χωρίς εσένα όχι». Οι αγαπημένοι μου φίλοι, το ίδιο Σάββατο, με πήγαν στον Κιάμο, και το άκουσα live, πρώτο τραπέζι πίστα. Καταραμένο alternative, μόνο η λαϊκή ψυχή δείχνει κατανόηση σε κάτι τέτοιες στιγμές...

Η ψυχολογία του αρνιού

2008-04-26T20:25:00.009+03:00

Μου δίνεται μια εξαιρετική ευκαιρία να ανοίξω θρησκευτική κουβέντα και να γίνει κόλαση! 3000 σχόλια σε μια μέρα και τέτοια! Δε θα το κάνω όμως και ο λόγος είναι ότι δε θέλω να σας χαλάσω το Πασχαλινό Πνεύμα! Δέχομαι (για χάρη της μέρας και μόνο για σήμερα), λοιπόν, ότι ο Χρηστός γεννήθηκε, έζησε, έπαθε, πέθανε και αναστήθηκε! Δεν ξέρω τι μέρος του λόγου ήταν, αλλά αν ζούσε σήμερα, θα ήταν ο καλύτερος manager ever!

Αδέρφια, η μέρα που περιμέναμε, έφτασε! Μεγάλο Σάββατο (εμένα μου φάνηκε ότι είχε ίδιο μέγεθος με τα υπόλοιπα!), καθώς πλησιάζει η ώρα της Ανάστασης, μαζί της έρχεται και η ώρα που θα τελειώσει η νηστεία. Η διαδικασία καθαρισμού του σώματος, πριν τον καθαρισμό της ψυχής με τη Θεία Κοινωνία. Μεταξύ μας, όμως, τι νηστεία ήταν αυτή που κάναμε όλη τη Βδομάδα; Κάθε βράδυ κρασάκι, καλαμαράκι, σουπιά, χταποδάκι και αστακουδάκια στο Βενεράτο (πληροφοριακά, στο Βενεράτο δεν πιάνουν τα κινητά!!!). Το πόσο καθάρισε το σώμα μας μετά από αυτό το μαραθώνιο κατανάλωσης μαλακίων, είναι άλλο θέμα. Καταλήγω στο ότι υπάρχει τεράστιο κενό στο εθιμικό πλαίσιο της νηστείας. Και τώρα που πέθανε ο Χριστόδουλος, άντε να το μαζέψουνε!
Παρεμπιπτόντως, άκουγα σε μια εκπομπή, ένα παπά που έλεγε ότι στις Γραφές, πουθενά δεν προβλέπεται νηστεία για όλη τη Μεγάλη Βδομάδα, εκτός από τη Μεγάλη Παρασκευή. Αναρωτιέμαι, λοιπόν, μήπως το έθιμο της νηστείας είναι κατασκεύασμα της νοσηρής επιθυμίας απανταχού ιδιοκτητών ουζομεζεδωπωλείων αλλά και εμπόρων οσπρίων, κηπευτικών και μαλακίων (που είναι και "φωτιά") να κερδοσκοπήσουν. Αυτό το σενάριο, τώρα που το σκέφτομαι, μου ταιριάζει καλύτερα!

Το θέμα όμως δεν είναι αυτό. Από τις 12 και μετά, ένας πακτωλός χοληστερινούχων και παχυντικών εδεσμάτων θα παρελάσει στο τραπέζι μας. Τέτοιες μέρες όμως, δε μπορείς να μη φας; Δίαιτα, από Δευτέρα! Όχι του Πάσχα. Την άλλη, την επομένη της Κυριακής του Θωμά. Ο καθένας ακολουθεί τις συνήθειες της οικογένειας του! Συκώτι, καλτσούνια, κανένα αβγουλάκι και λοιπά!
Κοινός παράγοντας όλων, όμως, είναι το αρνί την Κυριακή του Πάσχα. Το πανηγύρι αρχίζει από νωρίς με άτακτες επιθέσεις στην ξεροψημένη πέτσα και συνεχίζεται με τις πλέον στρατηγικά οργανωμένες μάχες με το που το αρνί θα καταλήξει στις πιατέλες! Μέχρι να φτάσεις στο σημείο να απλώσεις το χέρι σου πάνω στο ερίφιο, μεσολαβεί ένα χρονικό διάστημα! Η απορία μου, λοιπόν, είναι: "Τι σκέφτεται, ή τι θα σκεφτόταν το αρνί σ' αυτό το διάστημα; Ποιά θα ήταν η ψυχολογία του;".
Ετοιμαστείτε για χιουμοράκι! Ο πλέον αρμόδιος για να μας βοηθήσει σ' αυτήν την ψυχολογική ανάλυση, θα ήταν ο Αθανάσιος Διάκος! Βρίζω, το ξέρω, όμως ζητάω συγνώμη και συνεχίζω.
Κανείς δε μπορεί να απαντήσει σ' αυτά τα ερωτήματα! Μπορώ μόνο, να προσπαθήσω να φέρω τον εαυτό μου στη θέση του και να αναλογιστώ ποιά θα ήταν τα πρώτα πράγματα που θα περνούσαν από το μυαλό μου!

Αν, λοιπόν, με σούβλιζαν, τι θα σκεφτόμουν;

Γιατί με σουβλίζετε ρε 'σεις;
Πολύ ζέστη ρε παιδιά σήμερα, ε; Μου έχει φύγει η πέτσα!
Μήπως έχω ιδρώσει;
Είμαι πτώμα...
Νιώθω κενός σήμερα!
Γιατί ρε παιδιά μόνο 10€ το κιλό μου;
Άραγε, δείχνω πιο αδύνατος πάνω στη σούβλα;
Δώστε ρε παιδιά να φορέσω ένα ρουχαλάκι! Μη μας πουν και επιδειξίες!
Πονάει ο κώλος μου! Λες να έχω συγκάψει
Άραγε με την πρώτη φορά γίνεσαι gay;
Μη μου πείτε ότι έχω άδικο που ζαλίζομαι!
Σιγά ρε φίλε, μη γυρνάς τόσο γρήγορα τη σούβλα! Θες να πέσω;
Το διπλανό αρνί, τι παραπάνω έχει και του πήρατε μηχανάκι; Του χρόνου θέλω κι εγώ! Το απαιτώ!
Άραγε, θα περισσέψει τίποτα να φάω και εγώ;
Ρε παιδιά, τι μυρίζει έτσι ωραία;
Για μένα δεν έχει μπύρα;
Ωραία περάσαμε και φέτος! Άντε και του χρόνου!
Προσδοκώ ανάσταση νεκρών!

Φαντάζομαι ότι σ' αυτή τη λίστα, θα έχετε να προσθέσετε αρκετές γραμμές ακόμα, οπότε ανυπομονώ να διαβάσω τα σχόλια σας!
Όποια και αν είναι η ψυχολογία του, ένα είναι σίγουρο! Το αρνί δεν πετιέται ποτέ! Πάντα τρώγεται ολόκληρο! Και μη γλύφετε πολύ τα κοκαλάκια! Να βρει και τίποτα ο Πάρις!
Με σύνεση και αυτοσυγκράτηση, λοιπόν, ξεχυθείτε στις εξοχές και πιάστε τις σούβλες! Και το κρασί, με ρέγουλα!

Άντε, καλή Ανάσταση! Και του χρόνου να είμαστε καλά!
Χρόνια πολλά!

Homesick (Parov Stelar)

2008-04-23T12:30:00.013+03:00

Με ονόματα που με ταξιδεύουν στο χρόνο, λέω πως περνάω τις ημέρες μου. Πόλεις σταματημένες στα ίδια από καιρό, με σκουπίδια και ζωές που στοιβάζονται στις σκοτεινές γωνιές τους. Οι σκονισμένοι στύλοι ρίχνουν θαμπό φως στους δρόμους, φωτίζουν τη διαγράμμιση σε αυτοκίνητα που τρέχουν σαν δαιμονισμένα προς το πουθενά. Λεωφορεία, τραίνα, πλοία και αεροπλάνα, ρουφάνε ασταμάτητα ανθρώπους, για να ξεράσουν δραπέτες στον επόμενο σταθμό.

Θυμάμαι τις ημέρες στο τραίνο. Με το βλέμμα στις ράγες, αντί στα πρόσωπα, καλωδιωμένη, με το βλέμμα στις βιτρίνες, στα σκονισμένα και άτυχα δέντρα της πόλης, παρακολουθώ την κοπέλα απέναντι να φτιάχνει τα μαλλιά της με κινήσεις κουρασμένες. Με τέλειο μανικιούρ. Τι ωφελεί αν έχεις τα χέρια σου λερωμένα από το έγκλημα και τη λάσπη, τη συνείδηση σκοτωμένη από τις τύψεις; Προσπάθησα να δω την πόλη του φωτός, κι εκείνη πολλές φορές προσπάθησε να μου αποκαλυφθεί κάτω από λαμπερά ηλιόθερμα και κεραίες. Κάτω από βουνά καμένα και γκρίζους ουρανούς, έχασα το ιοστεφές μου άστυ. Πέφτει η νύχτα με ένα σώμα βαρύ σαν σύννεφο. Μας σκεπάζει σε έναν ανήσυχο ύπνο.

Οι πόλεις της Κρήτης, Χανιά, Ηράκλειο, Ρέθυμνο, Άγιος, Ιεράπετρα, Σητεία, Κίσσαμος, Χερσόνησος, θαμπή παρηγοριά στο σκοτεινό μου δωμάτιο. Θέλω να φύγω από εδώ. Να χωθώ στο φοινικόδασος και να ψάξω για καβούρια στο ποτάμι κάτω από το σπίτι μου το καλοκαίρι. Να χορέψω στην Ψαρή Φοράδα, να χαζέψω ερείπια που κολυμπούν στα γαλάζια μας νερά. Θέλω να πιω ρακές στο μιτάτο, κοκτέιλ στις παραλίες, να ακούσω τη φωνή του αετού και του ανέμου, να ατενίσω τα μυθικά μου βουνά, σμιλεμένα από εραστές και κατακτητές. Θέλω να ταξιδεύω στα μάτια των ανθρώπων που αγαπώ, και να βρεθώ σε μικρούς καταρράκτες και κάτω από μεγάλα, γέρικα δέντρα, να ακούσω τη μουσική του φωτός ανάμεσα στα πράσινα φύλλα. Θέλω να περπατήσω πλάι στα κρίνα της άμμου στον Τσούτσουρα, να μπορέσω να δω και τα δύο πελάγη ταυτόχρονα στο Λασίθι, να κολυμπήσω στην αρμύρα του Μπάλου, να περάσω το Κουρταλιώτικο με κανό, να καώ περπατώντας στη ροζ άμμο στο Γαϊδουρονήσι, να πετάξω μαζί με τα γεράκια στο φαράγγι.

Θέλω ένα κόκκινο ηλιοβασίλεμα. Βουτηγμένο στο αίμα.

Υ.Γ. Σας παρακαλώ μόνο, όταν θα πάτε στον Τσούτσουρα, μην κόψετε τα κρίνα, είναι προστατευόμενο είδος. Ας μην επαναλάβουμε τα λάθη των γονιών μας στο Βάι, το Φαράγγι κλπ...

Προχθές απόγευμα, μέσα στο λεωφορείο, κάπου στην Αθήνα...

2008-04-18T09:37:00.006+03:00

Εγκαινιάζοντας την ενότητα όπου οι αναγνώστες γίνονται αρθρογράφοι, παραθέτω ένα κείμενο που μας έστειλε κάποιος φίλος, αυτοεξόριστος στο Μπορντό της Γαλλίας, ο οποίος θέλει να κρατήσει την ανωνυμία του. Υπογράφει απλά ως "D'aiquiry".

Edit: Μετά από σχετική ενημέρωση του ανώνυμου σχολιαστή, να αναφέρουμε ότι το κείμενο έχει αναδημοσιευτεί. Για άλλα σχόλια και παρατηρήσεις μπορείτε να ανατρέξετε στα link του πρώτου σχολίου.

Νεκρική σιγή αν και γεμάτο από κόσμο, μεταφέρει τους ταλαιπωρημένους από τη δουλειά Αθηναίους, αργά. Το ψιλόβροχο και τα κορναρίσματα, μάλλον χαλάνε τη διάθεση ασυνείδητα. Θέσεις πιασμένες, άνθρωποι όρθιοι, κουβέντα καμία.
Η όρθια ηλικιωμένη κυρία με το πλατινέ μαλλί και το ζωγραφισμένο από
ρυτίδες και μπογιά πρόσωπο, παίρνει την απόφαση να εκδηλώσει τον αγενή και ρατσιστικό μονόλογο της. Δέκτης της ακραίας συμπεριφοράς της, ένας μετανάστης (πιθανότατα από τη Νιγηρία, κρίνοντας από το βαθύ σκούρο χρώμα του) του οποίου το δεύτερο «λάθος» -το πρώτο ήταν που ήρθε στην Ελλάδα- ήταν ότι είχε θέση και καθόταν. Με ένα «κόσμιο» λοιπόν τρόπο, η πρωταγωνίστρια της ιστορίας μας, του απευθύνει το λόγο.
-Σήκω να κάτσω!
-...
-Ε, βέβαια! Αφού σας μαζέψαμε όλους εδώ, εμείς φταίμε!
-...
-Κάνεις πως δεν ακούς? Τι δουλειά έχεις εδώ? Γέμισε ο τόπος από μαύρους και Αλβανούς! Σα δε ντρέπεστε λέω 'γω!
-...
Είναι προφανές ότι η αδιαφορία που εισπράττει από τον Αφρικανό επιβάτη την εξοργίζει περισσότερο. Ο κόσμος παραμένει αδιάφορος μπροστά στη σκηνή και μόνο κάτι ψίθυροι από κάποιους που σχολιάζουν το παραλήρημα της, προδίδουν μια ανεπαίσθητη αντίδραση.

Ξαφνικά μια θέση αδειάζει ως δια μαγείας, η οποία τυχαίνει να είναι αυτή
δίπλα από τον αλλοδαπό φίλο μας! Χωρίς δεύτερη σκέψη η ηλικιωμένη κυρία κάθεται ακριβώς δίπλα του και συνεχίζει ακάθεκτη να τον κοσμεί με διάφορα προσβλητικά επίθετα. Εκείνος δεν της δίνει καμιά απολύτως σημασία και την αφήνει να εκτίθεται με τον πιο απλό τρόπο.

Το γεγονός στο σημείο αυτό παίρνει μία εντελώς αναπάντεχη εξέλιξη και του
προσδίδει άλλο ενδιαφέρον. Δύο ελεγκτές που ανεβαίνουν στο «ξεχωριστό» αυτό λεωφορείο θα γίνουν άθελα τους πρωταγωνιστές και αυτοί, στην περίεργη -ως προς την κατάληξη της- αυτή ιστορία.

-Τα εισιτήρια σας παρακαλώ.

Μια κλασσική φράση που γεμίζει με άγχος τους λαθρεπιβάτες και κάνει τους υπόλοιπους να βάζουν το χέρι στη τσέπη τους, ψάχνοντας το «μαγικό χαρτάκι» που θα τους γλιτώσει από το να γίνουν το επίκεντρο στα μάτια των υπολοίπων.

Οι ελεγκτές ξεκινούν τη δουλειά τους από τα δύο άκρα του οχήματος,
δίνοντας χρόνο στους επιβάτες που κάθονται στη μέση να βρουν με την ησυχία τους το εισιτήριο ή να σκεφτούν μια καλή δικαιολογία (για αυτούς που δεν έχουν). Κάπου εκεί κάθονται και οι πρωταγωνιστές μας. Η ηλικιωμένη κυρία βγάζει με μιας το εισιτήριο από την άσχημη δερμάτινη τσάντα της και το κρατάει ψηλά λες και έκανε καμιά τρομερή ανακάλυψη! Χωρίς να το πολυσκεφτεί ο ακίνητος και αμίλητος -μέχρι εκείνη τη στιγμή- αλλοδαπός πρωταγωνιστής μας, βουτάει αστραπιαία το εισιτήριο της και το τρώει! Όλοι κοιτούν με έκπληξη αλλά και κρυφή ικανοποίηση. Ο επόμενος διάλογος μεταξύ του ελεγκτή και της κυρίας είναι όλα τα λεφτά.

-Το εισιτήριο σας παρακαλώ.

-Μου το' φαγε ο Μαύρος!!! (με λυγμούς)

Κάπου εδώ ο κόσμος ξεσπάει σε γέλια, ο ελεγκτής την περνάει για τρελή και το πρόστιμο πλέον έχει γραφτεί στο μπλοκάκι του…

Χθες απόγευμα, πίσω στο γραφείο...

Ο admin ζήτησε το προσωπικό μου σχόλιο για την παραπάνω ιστορία, ως προϋπόθεση για την ανάρτησή της στο pamepotaki.
Ειλικρινά λοιπόν, είναι μια από τις λίγες φορές (τις περισσότερες φορές δεν κρατάω την γλώσσα μου) που σκεφτόμουν αρκετή ώρα τι να γράψω. Όχι γιατί δεν μου κατεβαίνει τίποτα, αλλά γιατί δεν ξέρω τι να πρωτοσχολιάσω...

Πραγματικά δεν ξέρω αν η παραπάνω ιστορία είναι αστεία ή τραγική. Σε μένα φαίνεται μάλλον τραγελαφική. Από την μια η μιζέρια, η ξενοφοβία και ο ρατσισμός της ηλικιωμένης κυρίας, που εκφράζεται με έναν από τους χειρότερους τρόπους και από την άλλη η ταπεινότητα, η σιγή και η απέραντη αξιοπρέπεια του μετανάστη από την Νιγηρία, που εκφράζεται με τον πλέον ευρηματικό τρόπο.

Είναι πολλοί οι άνθρωποι που σκέφτονται και φέρονται σαν την πρωταγωνίστρια της ιστορίας. Είναι όμως πολλοί και αυτοί που κυριολεκτικά ψάχνουν να «αρπάξουν» στον αέρα την ευκαιρία, έτσι ώστε να αποδείξουν ότι οι συγκεκριμένες σκέψεις και συμπεριφορές δεν έχουν υπόσταση σήμερα και μόνο φασιστικές μπορούν να χαρακτηριστούν.

Τελικά προς γενική ανακούφιση όλων, η «κυρία» πληρώθηκε με την άλλη όψη του ίδιου νομίσματος...
D'aiquiry

Γυμναστήριο: Τρόπος ζωής ή κοινωνικό φαινόμενο;;;

2008-04-16T14:55:00.004+03:00

Όντας gymholic (δίχως ιδιαίτερα αποτελέσματα όμως) κάθε χρόνο αυτή την εποχή παρατηρώ μία έξαρση στα γυμναστήρια..Στους περισσότερους ή για να λέμε την αλήθεια στις περισσότερες (γιατί οι γυναίκες είναι αυτές που τρελαίνονται) τους έρχεται στο μυαλό πως σε ένα μήνα και κάτι 8α εμφανιστούν στην παραλία και με την ιδέα αυτή τους-τις πιάνει κρύος ιδρώτας έτσι λοιπόν παίρνουν τηλέφωνο τον/την κολλητό/τη (γιατί μόνοι δεν υπάρχει πιθανότητα να αντέξουν πάνω από μια βδομάδα) και αποφασίζουν ότι στον μήνα που έρχεται θα τα δώσουν όλα για να φτιάξουν το σώμα που ονειρεύονται, πράγμα δύσκολο έως ακατόρθωτο εκτός αν κάνουν παρέα με γνωστούς Έλληνες προπονητές ή έχουν διασυνδέσεις με Κίνα (ονόματα δε λέμε για ευνόητους λόγους...).
Το καλύτερο δε είναι ότι πολλοί δεν έχουν καταλάβει που βρίσκονται και συχνά πυκνά ακούς ατάκες του στυλ ''ωραίο μωρό αυτό πρώτη φορά το βλέπω λες να είναι καινούρια;;'' ή ''φιλενάδα κοίτα κάτι μπράτσα που έχει αυτός άσε που νομίζω ότι με κοιτάει''. Το τραγικότερο από όλα είναι όταν έρχονται για γυμναστική με άσπρο κολλάν μαύρο string και το μάτι full eyeliner (ελπίζω να το λέω σωστά).. Συνέλθετε σας παρακαλώ!!!! Αυτά που βλέπετε στην τηλεόραση δεν γίνονται σχεδόν ποτέ στην πραγματικότητα (ότι και καλά μπαίνει ο άντρας κατά λάθος στα γυναικεία αποδυτήρια ζητάει συγνώμη και την ώρα που πάει να φύγει το ξανασκέφτεται μένει και γίνεται ένα μίνι όργιο) και δεν γίνονται όχι επειδή δεν τα σκεφτόμαστε, βάζω και τον εαυτό μου μέσα, αλλά επειδή δεν βοηθάει ο χώρος τουλάχιστον στο γυμναστήριο που πάω εγώ...
Ύστερα από όλα αυτά έχω φτάσει στο συμπέρασμα πως πλέον το γυμναστήριο είναι περισσότερο ένας χώρος συνάντησης παρά ένας τόπος εκγύμνασης. Από τη μία είναι πιο υγειήνο να αθλείσαι και να γνωρίζεις κόσμο αλλά από την άλλη κάποιες φορές πρέπει να κρατιούνται και τα προσχήματα, πήγαινε για ένα ποτό και γνώρισε κόσμο θα υπάρχει μεγαλύτερη διάθεση για ομιλία, γιατί αν την πέσεις σε κανένα πωρωμένο/μένη τη γ****σες μπορεί να βρεις τον μπελά σου, και θα αποφύγεις τυχών δυσάρεστες οσμές .
Πάμε γυμναστήριο λοιπόν για άθληση και τόνωση και ΠΑΜΕ ΠΟΤΑΚΙ όλες τις άλλες ώρες!!!

Υ.Γ Ζητώ συγνώμη που τόσο καιρό δεν είχα γράψει κάτι απλά δεν είχα κάτι να πω!! Το ίδιο θα ζητούσα και από τους υπόλοιπους...

Γιατί τα ντόνατς έχουν τρύπα στην μέση;

2008-04-12T14:46:00.036+03:00

Ψάχνοντας να βρεις θέμα για να γράψεις σε αυτό το blog είναι μερικές φορές πολύ δύσκολη υπόθεση. Μπορεί να σου έρχονται δεκάδες ιδέες, ο admin θα σου απορρίψει τις μισές και θα σε πείσει πως οι άλλες μισές δεν αρέσουν ούτε σε εσένα τον ίδιο, μπορεί να σηκώνεσαι στην μέση τις νύχτας να τις αποτυπώσεις σε χαρτί και πάντα να σε συνοδεύει η αμφιβολία ότι αυτό που έγραψες δεν θα αρέσει τελικά σε κανένα. Μέχρι την στιγμή που θα διαβάσεις κάτω από το κείμενό σου το πρώτο σχόλιο (ναι, γιούπι, κάποιος ασχολείται μαζί μου!!!) και θα σου διώξει τις ανησυχίες σου. Έρχομαι στο θέμα χωρίς περισσότερη εισαγωγή. Είναι στιγμές τις ζωής σου που είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με το παλιοκούτι, την τηλεόραση Σε πόσους από εμάς δεν μας έχουν έρθει στο μυαλό, στιγμές από τηλεοπτικές σειρές, από το πουθενά. Χθες με παίρνει τηλέφωνο ένας φίλος από Αγγλία και η οθόνη του τηλεφώνου έγραφε: ΕΚΤΟΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ. Αμέσως μου ήρθε στο μυαλό η ατάκα του Τζόυ από τα φιλαράκια. Δεν εξηγώ παραπέρα, όσοι θυμήθηκαν την σκηνή γελάνε ήδη, οι υπόλοιποι ανατρέξτε στην 10 σεζόν επεισόδιο 15. Τι άλλο να πει κανείς για τα φιλαράκια, εκτός από το να ζητήσει και 11η σεζόν...FRIENDS ARE OVER LET'S KILL OURSELVES όπως γράφει και το T-shirt. Είναι η καλύτερη σειρά που έχει παίξει ποτέ στην τι βι, μαζί με τους Απαράδεκτους, με το άλφα κεφαλαίο. Τώρα που το λέω λες τα φιλαράκια να αντέγραψαν τους Απαράδεκτους; Και οι δύο σειρές έχουν κεντρικό πυρήνα δύο διαμερίσματα στην ίδια πολυκατοικία , δύο παρέες....Όπως και να έχει και οι δύο σειρές τρομερές.

Δήμητρα: ...Άσε μας και συ ρε Αστροπελέκι!

Ρένια: Βλάση! Με λέει αστροπελέκι!

Βλάσης: Δήμητρα! Μην την λες αστροπελέκι

Δήμητρα: Χέσε μας και συ ρε Βλάση!

Βλάσης: Καλά με συγχωρείς.

Κλείνω με μια τρομερή ατάκα που διάβασα πριν καιρό και μου έχει μείνει αξέχαστη:

<<Αν δεν υπήρχαν Friends και Απαράδεκτοι οι αστείες στιγμές τις ζωής μου δεν θα ήταν πλείοψηφία>>

Σας έχω και δωράκι φώτο με την πολυκατοικία από τους Απαράδεκτους, Αδάμαντος 4, Λυκαβυτός.

Υ. Γ. Όσο για τα ντόνατς και για πιο λόγο έχουν τρύπα στην μέση δεν έχω ιδέα. Απλά έκανε ωραίο τίτλο.

Pete...where are you my friend..???????

2008-04-12T05:35:00.008+03:00

Διαβάζοντας τα σχόλια και τις εντυπώσεις που άφησε το άρθρο της περασμένης εβδομάδας και αφού επιτέλους παραδόθηκε αυτό το project που εδώ και δύο μήνες μας είχε ταλαιπωρήσει, θα ήθελα να αναφέρω ότι το άρθρο δε γράφτηκε με καμία σκοπιμότητα και με κανένα δόλο. Ήταν απλά κάποιες σκέψεις τις στιγμές που ήθελα να τις μοιραστώ. Ίσως η μοναδική σκοπιμότητα του να ήταν ότι αποτελούσε το έτερο ήμισυ του άρθρου που τώρα διαβάζεται.
Είχα την τύχη, και όχι μόνο, να σπουδάσω στη ζωή μου, όχι ότι τελικά είναι το παν, αλλά και να σπουδάσω δύο φορές. Διανύοντας λοιπόν τη δεύτερη φοιτητική μου ζωή καταλαβαίνω για ακόμα μία φορά το πόσο σημαντικούς φίλους και συνάμα <παρέες> αποκτάς κατά την φοιτητική σου ζωή. Βέβαια δεν θα είστε για πάντα μαζί (εκτός εάν βέβαια ποτέ δεν πάρετε πτυχίο-όλα πιθανά είναι σε αυτή τη ζωή) αλλά θα ξέρεις ότι ανά πάσα στιγμή θα έχεις την δυνατότητα να μιλήσεις μαζί τους, να θυμηθείτε τις πλάκες σας, τα γέλια και τόσες άλλες καταστάσεις που σας ‘έδεσαν’.
Υπάρχει και η επόμενη κατηγορία, υπάρχουν οι φίλοι από τα μαθητικά σου χρόνια που τόσα και τόσα περάσατε μαζί . Τόσες απίστευτες ώρες βαρεμάρας και τρελής νύστας σε ένα θρανίο και με μοναδική ελπίδα οι μουτζούρες πάνω στο θρανίο έτσι ώστε να περάσει η ώρα και να έρθει το διάλειμμα!!!!! Μαζί στις κοπάνες, στα φροντιστήρια, στις βόλτες, στον καφέ αλλά και στην αναμφισβήτητα πολυπόθητη έξοδο του σαββατόβραδου. Είναι σίγουρο πως έχετε τόσα περάσει μαζί, που δύσκολα μπορείς να τους διαγράψει έστω και από τη μνήμη σου!!
Για τους φίλους από τον στρατό, δεν μπορώ να εκφέρω άποψη μιας και στρατό δεν έχω πάει, ακόμα.
Αλλά για εκείνους που μπορώ με βεβαιότητα να μιλήσω είναι για τους κολλητούς μας φίλους. Μπορεί να προέρχονται από οπουδήποτε, είτε από τα μαθητικά είτε από τα φοιτητικά αλλά και όχι μόνο, και το μόνο σίγουρο ότι με τους συγκεκριμένους έχεις τόσα πολλά να πεις, τόσα πολλά να συζητήσεις, τόσα πολλά να κάνεις. Ακόμα περισσότερα είναι τα πράγματα και οι καταστάσεις που έχετε περάσει μαζί και σας συνδέουν. Έχετε τόσα πολλά να μοιραστείτε, να εκμυστηρευτείτε και προπαντός έχετε άπειρες ώρες μπροστά σας για να τα πραγματοποιήσετε όλα αυτά αν και είμαι απόλυτα σίγουρος πώς έχουμε ζήσει τόσα πολλά και όμορφα πράγματα με τους κολλητούς μας φίλους που θα πουλούσαμε μέχρι και το …PS3…κάποιοι …και τη Burberry τσάντα, για να μην πώ καμπαρτίνα, για να τα ζήσουμε ξανά και ξανά!
Η ουσία λοιπόν και εκεί ήθελα να καταλήξω από το προηγούμενο κιόλας άρθρο, μιας και το έχουμε κατά πολύ βαρύνει το κλίμα, ότι με όλους τους παραπάνω, αλλά και γιατί όχι με όλους πού άθελα μου και χωρίς καμία σκοπιμότητα μπορεί να έθιξα στο προηγούμενο άρθρο, πήγαμε, πάμε και θα συνεχίσουμε ασταμάτητα να……pamepotaki!!!!!!!!!
Υ.Γ. επειδή κάποιος άλλος έχει ‘καπαρώσει' τα soundtrack και επειδή τη συγκεκριμένη περίοδο, πού χρήμα για τα πνευματικά δικαιώματα που ζητάει, εγώ με τη σειρά μου θα καθιερώσω και θα ‘καπαρώσω’ τα !!!!video clips!!! Ένα από αυτά είναι και επόμενο, το οποίο αύριο θα λειτουργήσει ως ξυπνητήρι για μένα.

Survivor

2008-04-11T09:52:00.018+03:00

Όπως βλέπετε, μου άρεσε η ιδέα, του "ένα soundtrack για κάθε ποστ" και έφτασε η στιγμή να το καθιερώσω ως τακτική και να διεκδικήσω τα πνευματικά δικαιώματα της ιδέας!
Δανείζομαι, λοιπόν, ένα τραγούδι και μια φράση για να ξεκινήσω το σημερινό μου παραλήρημα.

Κάθε άνθρωπος, είναι ένα νησί. Μια θάλασσα μας χωρίζει από τα γύρω νησιά. Μια θάλασσα απέραντης μοναξιάς. Θέλουμε πραγματικά να τη διασχίσουμε; Και αν θέλουμε, μπορούμε;

Δεν είμαι σίγουρος ότι θέλω να ξεκινήσω ένα τέτοιο θέμα, αλλά θα το κάνω. Μπορεί να γεννιόμαστε μόνοι, να ζούμε μόνοι και να πεθαίνουμε μόνοι. Αυτή είναι μόνο η μια πλευρά του νομίσματος. Ποιά είναι, όμως, η άλλη;
Όταν γεννηθεί ένας άνθρωπος, δεν υπάρχει γύρω του παρά μόνο η οικογένειά του. Είναι τα πολύ κοντινά, στο δικό του, νησιά, γύρω από τα οποία η θάλασσα είναι τόσο ρηχή, ώστε να μπορεί να πάει ακόμα και με τα πόδια, χωρίς καν να χρειαστεί να κολυμπήσει. Όμως δεν είναι μόνο η οικογένεια. Στη ζωή του θα γνωρίσει πολλούς διαφορετικούς ανθρώπους. Αν σηκώσει το κεφάλι του από το πάτωμα, θα δει ότι γύρω από το δικό του νησί υπάρχουν εκατομμύρια άλλα τριγύρω. Κάποια από αυτά είναι πιο κοντά ενώ άλλα είναι πιο μακριά. Στα κοντινά πας εύκολα και γρήγορα. Μόνο λίγα μέτρα κολύμπι χρειάζεται! Δεν κουράζεται να φτάσει, δεν κουράζεται να τα κατακτήσει. Δε θα μπορέσουν να τον κάνουν να τα κατοικίσει.
Το ζουμί δε βρίσκεται ούτε στα προηγούμενα, αλλά ούτε και σ' αυτά που είναι λίγο πιο μακρινά. Βρίσκεται σ' αυτά που αμυδρά φαίνονται στα κιάλια του μυαλού του. Αυτά που νομίζεις ότι είναι τόσο μακρινά ώστε να μην αξίζει να προσπαθήσεις καν. Αυτά που ξέρει ότι ακόμα και να προσπαθήσει, η προσπάθεια δε θα είναι ποτέ αρκετή και θα απογοητευτεί. Αυτά που στο δρόμο για να τα φτάσει, κάποιος καρχαρίας θα βρεθεί, να τον δαγκώσει και θα πληγωθεί. Τελικά, όμως, πώς γίνεται να φτάσει στα νησιά αυτά; Αν τελικά δε φτάσει ποτέ, άξιζε τον κόπο η προσπάθεια; Αξίζει να ρισκάρει να εξαφανιστούν από τον ορίζοντά του, ακόμα και αν τα έβλεπε μόνο σαν "τοπίο"; Μετά από όλες αυτές τις σκέψεις, θέλει ακόμα να κολυμπήσει για να τα φτάσει;
Μπορεί στη ζωή να ερχόμαστε μόνοι και να φεύγουμε μόνοι, αλλά σίγουρα δε ζούμε μόνοι. Και είναι στο χέρι μας να το διεκδικήσουμε αυτό. Άλλοι από τους ανθρώπους που θα γνωρίσουμε θα περάσουν απλά από τη ζωή μας, άλλοι θα μείνουν για λίγο καιρό και άλλοι θα αφήσουν το σημάδι τους στη ζωή και στην ψυχή μας. Ένα σημάδι ανεξίτηλο. Η τελευταία κατηγορία είναι αυτή που εμφανίζει το περισσότερο ενδιαφέρον, κατά την προσωπική μου, πάντα, άποψη. Μπορεί οι "παραλίες" τους να είναι απόκρημνες, τα "βράχια" τους κοφτερά, η "θάλασσά" τους φουρτουνιασμένη, αλλά αν καταφέρεις να πατήσεις το "χώμα" τους, θα δεις ότι εκεί, πίσω από τους πανύψηλους φοίνικες, κρύβεται μια Εδέμ.
Κάνοντας τον απολογισμό του, ο καθένας, αποφασίζει σε ποιους ανθρώπους θα επιτρέψει να περάσουν από τη ζωή του και να πατήσουν το χώμα του. Εγώ, προσωπικά, προτιμώ ανθρώπους που θα γεμίσουν με τα σημάδια τους το κορμί, την καρδιά και την ψυχή μου. Θέλω να κολυμπήσω στα πιο μακρινά νησιά και από εκεί να δω άλλα, πιο μακρινά, πιο δυσπρόσιτα, πιο δύσκολα. Ακόμα και αν δεν καταφέρω να φτάσω ποτέ, θέλω τουλάχιστον να έχω προσπαθήσει. Μέχρι να φτάσει η στιγμή που θα βρω τη νέα μου πατρίδα. Και δεν θα είναι τόσο μακριά, όσο αρχικά φανταζόμουν...
Η Natasha, αναρωτιέται αν υπάρχει μια αδελφή ψυχή για τον κάθε ένα που έρχεται σ' αυτή τη γη. Natasha, νομίζω ότι για κάθε ένα από εμάς υπάρχουν όσες αδελφές ψυχές θέλουμε εμείς. Η ποσότητά τους, είναι ανάλογη του μεγέθους των συμβιβασμών που είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε. Αν δεν έχουμε τη θέληση να θυσιάσουμε έστω και κάτι μικρό, τότε λυπάμαι, αλλά δεν υπάρχει αδελφή ψυχή για μας.
Ακόμα και αν βρούμε έναν άνθρωπο που θα έχει όλα αυτά που ζητούσαμε στη ζωή μας, με τις λιγότερες δυνατές υποχωρήσεις από μέρους μας, πάντα θα αναρωτιόμαστε αν ποτέ θα καταφέρναμε να βρούμε κάποιον άλλο, ο οποίος θα υπερτερούσε έστω και λίγο σε κάτι από τον προηγούμενο. Τον αφήνουμε και ψάχνουμε για τον καινούριο; Και αν τελικά δεν τον βρούμε; Και αν τελικά χάσουμε και αυτό που έχουμε; Αλήθεια που βρίσκεται, τελικά, αυτή η χρυσή τομή; Και αν στην πορεία τη βρούμε, πώς θα ξέρουμε ότι είναι αυτή;
Η δική μου απάντηση είναι "το ένστικτο". Η δική σας;;;
Η ζωή είναι τζόγος. Δεν ξέρεις τι σου επιφυλάσσει το επόμενο πέταγμα της μπίλιας στον τροχό...

(Κάθε "επεισόδιο" και μια ιδέα...)

αχ, καλοκαιράκι...

2008-04-06T23:04:00.016+03:00

Οδηγίες προς τους αναγνώστες

Περίμενε να φορτώσει το τραγούδι, πάτηστε το play και sit back and enjoy! Αν διαβάζεις αργά, φρόντισε να το βάλεις να ξαναπαίξει γιατί θα σου χρειαστεί σε όλο το άρθρο.

Επαναφέρω στο μυαλό μου ένα άρθρο που διάβασα σε ετούτο εδώ το blog. Το μαρουλάκι, λοιπόν, σε αυτό το άρθρο μας περιγράφει το πως χώνει τα πόδια της στη δροσερή άμμο μιας παραλίας (έστω και αν όλο αυτό συμβαίνει στην φαντασία της) αλλά και τον τρόπο με τον οποίο μπορεί να μοιραστεί εκείνη την παραλία μαζί μας (αν και προτιμάει να μην το κάνει!).
Η σημερινή μέρα δε μπορεί να χαρακτηριστεί σαν μια καλοκαιρινή μέρα. Είχε, όμως, όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που θα κάνανε μια συνηθισμένη καλοκαιρινή μέρα να ωχριά (ευχαριστώ για την ορθογραφία μαμά!!!) μπροστά της. Κυριακή, καλή μέρα, καλό φαγητό, καλό ουζάκι και προπαντός καλή παρέα!
Γι' αυτό λοιπόν, σας θέλω όλους σ' αυτή την παραλία! Γιατί τι να την κάνω όλη την παραλία μόνος μου; Ελάτε, λοιπόν, μαζί μου!
Η ώρα είναι 6:30 μμ. Η μέρα είναι η 27 Ιουλίου. Ο ήλιος έχει αρχίσει να χαμηλώνει δίνοντας στον ουρανό ένα πορτοκαλοκόκκινο χρώμα με λίγες γαλάζιες ενδιάμεσες πινελιές! Η άμμος έχει αρχίσει να δροσερεύει και τα πόδια σου μπορούν άνετα να την πατήσουν χωρίς μα χρειάζεται να χοροπηδάς! Εδώ και 45' παίζεις ρακέτες και όταν αποφασίζεις να σταματήσεις, συνειδητοποιείς ότι έχεις άμμο ακόμα και μέσα στα ρουθούνια και αποφασίζεις να κάνεις μια βουτιά. Βγαίνεις βρεγμένος, και αφού σκουπιστείς σωριάζεσαι σε ένα από αυτά τα πάνινα καρεκλάκια που είναι ένα με το πάτωμα. Εκείνη και μόνο τη στιγμή, επανέρχεται στα αυτιά σου η μουσική και παρατηρείς ότι παίζει το παραπάνω τραγούδι. Απλώνεις το δεξί σου χέρι και αγγίζεις ένα παγωμένο ποτήρι με ψηλή κώλωνα και πολύ αλάτι κολλημένο στα χείλη του. Είναι μια λευκή μαργαρίτα. Η πρώτη γουλιά έχει αυτή την τσιμπημένα αλμυρή γεύση, αλλά WTF αυτό είναι η μαργαρίτα after all! Αυτή η πρώτη γουλιά, είναι και η επιτομή εκείνης της μέρας σου!
Είμαι σίγουρος, ότι αυτή τη στιγμή νιώθετε το κάψιμο του αλκοόλ και του αλατιού στο λαιμό σας! Κατάφερα να φέρω τους περισσότερους από εσάς στην παραλία μου. Και τώρα που ξέρω ότι είστε εκεί, θα σας αποκαλύψω πως πω πόσο πολύ μου έχουν λείψει αυτές οι καλοκαιρινές μέρες και νύχτες.
Εδώ στην Κρήτη, δε ζούμε χειμώνα! Κι όμως φέτος, είδαμε και βροχές και χιόνια και κρύα (όσα μπορεί να δει κανείς στην Κρήτη), αλλά αδέρφια, Κρήτη σημαίνει καλοκαίρι, σημαίνει ήλιος, σημαίνει παραλίες, σημαίνει μπάνια! Βαρέθηκα πια τους αέρηδες, τις βροχές και τα κρύα! Έχω βαρεθεί ακόμα και να φοράω πουλόβερ, πουκάμισα, παπούτσια. Θέλω 40άρια!!! Μου έλειψαν οι σαγιονάρες και οι βερμούδες! Μα πιο πολύ απ' όλα, μου έλειψαν οι ρακέτες!
Ζούμε στο μέρος που "όλη η γη" έρχεται για διακοπές! Δε θα βαρεθώ ποτέ να το λέω και δε θα βαρεθώ ποτέ να περνάω τα καλοκαίρια μου κάτω από τον καυτό κρητικό ήλιο!
Η σημερινή μέρα, μου θύμισε πολύ το καλοκαίρι και πολύ δύσκολα θα το βγάλω από το μυαλό μου! Ξέρω ότι είναι ακόμα Απρίλιος και ότι το καλοκαίρι "αργεί", αλλά με την περιγραφή της παραλίας μου σας έβαλα, ουσιαστικά, στον ίδιο βούρκο που μπήκα και εγώ! Και το χειρότερο είναι ότι σήμερα είναι ακόμα... Δευτέρα!
Καλή εβδομάδα, λοιπόν, και καλό καλοκαίρι να έχουμε...

ΥΓ: Ας συνεχίσω τώρα τη μαργαρίτα μου!

Φίλος έδωσε σε φίλο......

2008-04-04T05:58:00.009+03:00

Αφήνοντας στην άκρη ένα θέμα με το οποίο ήθελα να ασχοληθώ εδώ και μέρες και μιας και είναι ώρα περασμένη και δύσκολη (αφού εδώ και μερικές ώρες προσπαθώ με ένα "φίλο" μου, και καλά, να τελειώσουμε ένα project) θα μιλήσω για τη... φιλία!!!! Άραγε πόσους φίλους έχουμε και πόσοι από αυτούς είναι πραγματικοί; Δεν μπορώ να γνωρίζω πόσοι από εσάς που διαβάζετε αυτό το άρθρο είστε σε θέση να απαντήσετε στην ερώτηση αυτή, πάντως εγώ πιστεύω πως οι πραγματικοί φίλοι είναι λίγοι και καλοί. Και για το λόγο αυτό θα διαφωνήσω με το ρητό που λέει ότι ο φίλος σε μία δύσκολη στιγμή φαίνεται. Όχι βέβαια ότι ο πραγματικός φίλος σε μία δύσκολη στιγμή δε θα σου σταθεί και δε θα σου συμπαρασταθεί όπως άλλωστε οφείλει και πρέπει να κάνει, αλλά επειδή οι εποχές έχουν κατά πολύ αλλάξει θεωρώ ότι μπορεί να ξεχωρίσεις έναν πραγματικό σου φίλο και μέσα από τη χαρά σου!

Κάλώς ή κακώς σε μία δύσκολη στιγμή αν όχι όλοι, οι περισσότεροι θα σου συμπαρασταθούν και θα τρέξουν να συνδράμουν με το δικό τους τρόπο σε αυτό που περνάς. Είτε γιατί είναι φίλοι σου και το μόνο που θέλουν είναι να σου συμπαρασταθούν, είτε γιατί δεν είναι πραγματικοί σου φίλοι και απλά έρχονται μόνο και μόνο για να έρθουν ή για να πάρουν από τη λύπη σου χαρά. Όλοι θα έρθουν. Τι γίνεται όμως στην περίπτωση που όλα σου πάνε κατ' ευχήν και που οι χαρές στην ζωή σου ακολουθούν η μία την άλλη; Ακριβώς σε εκείνο είναι το σημείο, όπου αρχίζει να βγαίνει από όλους εκείνους που μέχρι πρότινος θεωρούσες φίλους σου, μία κακία, μία ζήλια, ή μάλλον καλύτερα ένας φθόνος... Κρίμα όμως, γιατί εσύ το μόνο που θέλεις είναι να μοιραστείς τη χαρά σου με τους φίλους σου και εκείνοι να χαρούν από τη χαρά σου. Όχι και όλοι όμως! Ε, μη τα θέλουμε και όλα δικά μας...
Ας ξεφύγουμε όμως από αυτό πριν βγάλω και τη δική μου πίκρα και χολή και ας αφήσω και τον καθένα από εσάς να σκεφτεί, να αναλογιστεί και να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα για όσους εκείνους χάρηκαν πραγματικά από τη χαρά σας.
Όλοι μας πιστεύω έχουν παρακολουθήσει, έστω και ένα επεισόδιο από μία τηλεοπτική σειρά την οποία θεωρώ απλά την καλύτερη, τα FRIENDS! Είναι ένα ακόμα ένα τρανό παράδειγμα πως φιλία μεταξύ άνδρα και γυναίκας δεν μπορεί να υπάρξει! Μα θα μου πείτε, ναι αλλά στην αρχή ήταν φίλοι! Και έχετε και δίκιο, δίκιο το οποίο γίνεται άδικο μόλις πείτε τις λέξεις "στην αρχή". Κάπως έτσι αρχίζουν όλα από μία φιλία και μετά μπορεί να περάσεις είτε σε μία σχέση σοβαρή, όμορφη και καλή που μπορεί να σε οδηγήσει και στον σύντροφο της ζωής σου. Και μετά λες, θυμάσαι πως γνωριστήκαμε; Ήμασταν φίλοι στην αρχή αγάπη μου... (χαχαχαχα!!!!). Είτε η φιλία θα οδηγήσει σε κάτι που σίγουρα δε το λες σχέση και που είσαι πεπεισμένος ότι μόνο οι φίλοι σου ξέρουν για τη "σχέση σου" και κανείς άλλος (ούτε καν οι φίλοι της/του...χαχαχα) και που μετά από λίγο καιρό που θα αναζητήσετε αλλού τη "φιλία" σας, μπορεί να λέτε και κανένα ξενέρωτο "γειά σου, τί έγινε;" μόλις συναντηθείτε κάπου τυχαία. Αλλά τι να κάνεις έτσι είναι αυτά!!!!
Ένα άλλο και πολύ όμορφο αστείο που έχω ακούσει είναι το "ε, ναι έχουμε χωρίσει αλλά έχουμε πολύ καλή σχέση, είμαστε πολύ καλοί φίλοι!". Αυτό το μαγικό κόλπο θέλω κάποιος να με βοηθήσει να το μάθω έτσι ώστε να αποκτήσω και εγώ με τη σειρά μου μία φίλη από τα παλιά για να μου λέει τα νέα της, τα μυστικά της, το κέρατο που μου φόρεσε αλλά και να μου γνωρίσει το νέο της αμόρε για να έχω και εγώ ένα φίλο να λέμε τα δικά μας!!!
Επίσης στην ίδια κατηγορία με τα προηγούμενα ανήκει και η λυκοφιλία, φιλία η οποία βασίζεται σε συμφέροντα και σε μη ανιδιοτελής σκοπούς. Η ερμηνεία της νομίζω δεν μου αφήνει και πολλά περιθώρια για σχολιασμό. Ωστόσο, το μόνο που θέλω να πω είναι πως όλοι μας κάπου κάποτε την έχουμε... "συναντήσει" και εάν όχι δυστυχώς κάπου παραμονεύει και περιμένει καρτερικά να "γνωριστούμε"!
Δεν είναι όμως όλα μαύρα στη ζωή, υπάρχει και η άλλη εκδοχή της φιλίας, η πραγματική. (συνεχίζεται...)
Υ.Γ. μίλησα στην αρχή για ένα "παράσιτο" που εδώ και μερικές ώρες μου "τρώει" τη ζωή και θυμίζει την ημερομηνία παράδοσης του project. Αυτός είτε το πιστεύει είτε όχι για μένα είναι πραγματικός φίλος! Και όχι φίλος κατ' ανάγκη όπως συνήθως τον αποκαλώ. Και το ξέρει...

«Αν κάτι μπορεί να πάει στραβά, θα πάει»

2008-04-01T23:01:00.011+03:00

(1ος Νόμος του Μέρφυ)

Θα ξεκινήσω την κατηγορία: "Ο νόμος του Μέρφυ του μήνα" με τον εξής νόμο: Η διπλανή ουρά κινείται πάντα πιο γρήγορα. Αν μετακινηθείς σ' αυτήν, θα κλείσει το ταμείο. (Etorre)

Λοιπόν, (δεν αρχίζουμε ποτέ με «Λοιπόν»), έβρεχε καταρρακτωδώς, και ήμουν στο αυτοκίνητο. Έπρεπε να πάω από τη Βιομηχανική στο κέντρο για δουλειά, δέκα λεπτά δρόμος, υπολόγιζα ότι με τη βροχή θα μου πάρει κανένα τέταρτο με εικοσάλεπτο. Βγαίνω στο δρόμο, και αρχίζει το πάρτυ. Λέω δε, να μην πάω από την Εθνική, γιατί δεν ξέρω ακόμη να οδηγώ καλά, και με συνθήκες κατακλυσμού, δεν ήθελα να βάλω κανένα Χριστιανό (ή και αλλόθρησκο, είμαι μεγάλη καρδιά) σε κίνδυνο. Είχε όμως τόση κίνηση, μόνο η Κιβωτός έλειπε από το δρόμο! Πήγα λοιπόν από την παραλία. Κίνηση και εκεί. Λέω να αλλάξω διαδρομή, να μπω από την πόλη, γιατί θυμήθηκα ότι έπρεπε να πάρω έναν φάκελο, και μπαίνω στην πόλη, αλλά άκρη-άκρη. Πανικοβλήθηκα. Αυτό που είδα, δεν φανταζόμουν ότι μπορεί να συμβεί στο Ηράκλειο. Δεν θυμάμαι πώς βρέθηκα στην Αγίου Μηνά. Έβγαλα χειρόφρενο, και πάρκαρα στη μέση του δρόμου για ένα τέταρτο. Για το φάκελο, ούτε λόγος. Για το Γιόφυρο, ούτε για αστείο. Πήρα τα τηλέφωνά μου να μη με περιμένουν, και περίμενα να περάσει ο χαμός. Αλλά δεν περνούσε τίποτα. Ούτε εγώ.
Μπήκα από τα στενά να βγω στην Πλαστήρα, τι το ήθελα; Ο δρόμος ήταν σαν πίστα στο Nintendo. Level 1 στην Αγιου Μηνά, level 2 στην Πλαστήρα, για να πάω στο γραφείο από εκεί που ήμουν (εδώ και 45 λεπτά να σημειώσω), έπρεπε να περάσω το level 3. Την Τρικούπη. Χειρόφρενο στην Τρικούπη, άλλο ένα εικοσάλεπτο. Όταν έφτασα στο Καπετανάκειο, μετά από μιάμιση ώρα στο δρόμο (Βιομηχανική – Γραφείο είναι 10 λεπτά με κανονική κίνηση, ό,τι διαδρομή και να κάνεις), φρενάρει ο μπροστινός μου απότομα, και δοκιμάζω για πρώτη φορά αν δουλεύει το ABS (δουλεύει). Και αναφωνώ: Μα τι κωλόκαιρος είναι αυτός! Και απαντάω καπάκι : «Δεν είναι κωλόκαιρος, ρινόκερως είναι, ηλίθιε, τον κοιτάς ανάποδα!!!» (Αρκάς, Η ζωή μετά). Και (ευτυχώς) με πιάνουν τα γέλια.
Βάσει ενός ενδιάμεσου νόμου του Μέρφυ, όταν είσαι σε μια ουρά αυτοκινήτων και βλέπεις ότι η διπλανή κινείται γρηγορότερα, όταν αλλάξεις λωριδα, η δική σου κινείτα πιο γρήγορα και αυτή στην οποίαν ήσουν αρχίζει και κινέιται. Το ίδιο και στο σούπερ μάρκετ, που έχεις 10 πράγματα, όταν φτάνεις στο ταμείο εξπρές κλείνουν όλα μαζί, ή μένει ένα στο οποίο θα δουλεύει ο μεγαλύτερος στόκος του κόσμου, η εκδίκηση του Θεού στην ανθρωπότητα και στο μόνο ελεύθερο ταμείο δίπλα σου, υπάρχει ένας τύπος με τρία καρότσια πράγματα (πού θα τα βάλει, τι οδηγεί, τριαξονικό γα** τα πριζουνίκ μου;;; ). Αυτό ακριβώς έπαθα κι εγώ. Όποτε άλλαζα διαδρομή ή λωρίδα, αυτή που επέλεγα ήταν χειρότερη από την προηγούμενη.
Το είχε πει ο Μέρφυ, δεν τον άκουσα: Αν κάτι μπορεί να πάει στραβά θα πάει. Δεν θα πας στο ραντεβού, δεν θα πάρεις το φάκελο, δεν θα κάνεις δουλειά σήμερα, και θα σου σπάσω και τα νεύρα. Έτσι, επειδή μπορώ. Αφού σκεφτόμουν ότι «κάποιος πρέπει να γελάει πολύ μαζί μου σήμερα», πώς μου ήρθε ο Αρκάς και κατάφερα και γέλασα και μου έφυγε η ένταση, ένας Θεός ξέρει. Ένας μπαγάσας Θεός.
Ωστόσο φθηνά τη γλίτωσα. Μιάμιση ώρα καθυστερηση, χαμένος χρόνος από τη ζωή μου και τις Pure Moments μου, και δεν έκανα και δουλειά είναι μικρή απώλεια. Γιατί θα μπορούσε να είναι και χειρότερα. Όπως λέει ο Τελευταίος Νόμος του Μέρφυ,

«Όταν κάτι μπορούσε να πάει στραβά και τελικά δεν πήγε, στο τέλος θα εύχεσαι να έιχε πάει.»

Οπότε, πάλι καλά...

Smoker's response!!!

2008-03-30T14:32:00.011+03:00

Διαβάζοντας και το άρθρο του Γιώργου αλλά και τα σχόλιά σας, διακρίνω μία επιθετικότητα απέναντι στους καπνιστές. Ο Δημήτρης δείχνει μία διαλλακτικότητα που θα εκτιμηθεί…!

Απάντηση καπνιστή λοιπόν:

Το τσιγάρο, πράγματι οι περισσότεροι το ξεκινήσαμε στο Λύκειο, όμως κάποιοι άλλοι, λίγο νωρίτερα.

Ο καπνιστής στο γυμνάσιο ήταν συνώνυμο του αλήτης καθώς και ο φίλος που δε θα συμπαθούσε ποτέ η μητέρα σου. Προσπαθήστε όμως να θυμηθείτε τις κοινωνικοοικονομικές καταβολές αυτών των παιδιών και την ενδεχομένως διαταραγμένη οικογενειακή ζωή τους. - Δε νομίζω ο σημαιοφόρος στο Γυμνάσιο σας (και μάλλον ούτε και στο Λύκειο, τώρα που το σκέφτομαι) να ήταν καπνιστής!!!;;; -

Τι ήταν λοιπόν το τσιγάρο για εκείνα τα παιδιά; Μαγκιά είπατε εσείς, επανάσταση, αντίδραση, αντικομφορμισμός λέω εγώ. Αν σας φαίνεται σαν manifesto του Τσε η παραπάνω πρόταση, δεχτείτε το κάπνισμα σαν ένα τρόπο να τραβήξουν τη προσοχή…!

Άντε λοιπόν και τελείωσε το Γυμνάσιο και οι περισσότεροι, δεν είχαμε ταυτίσει ακόμα το κάπνισμα με την επαναστατική εφηβεία μας.

Λύκειο τώρα…και αρχίζουν τα πρώτα δειλά τσιγάρα στις τουαλέτες. Φυσικά και δε μας ενθουσίασε η γεύση την πρώτη φορά. Η γλυκιά ζάλη όμως καθώς και η ιδέα του απαγορευμένου έπαιξαν το ρόλο τους. Ωστόσο, το κάπνισμα παρέμενε στο μυαλό μας κάτι σαν πειραματισμός. Εμείς δε θεωρούσαμε ακόμα τους εαυτούς μας καπνιστές, απλώς είχαμε πλέον εξοικειωθεί με την ιδέα. Οι προαναφερθέντες λόγοι, που οδήγησαν πολλούς στο κάπνισμα στην περίοδο του Γυμνασίου συνεχίζουν να ισχύουν και εδώ, για άλλους με φθίνουσα ισχύ και για άλλους με αύξουσα.

Σε αυτούς τους λόγους όμως, έρχεται να προστεθεί και το άγχος της «τελικής ευθείας». Η στιγμή για την οποία οι γονείς και ο οικογενειακός σου περίγυρος, σου πιπίλιζαν το μυαλό από τη μέρα που άρχισες να καταλαβαίνεις. Οι πανελλήνιες. Δε λέω Γονείς & Σία το καλό σου ήθελαν, αλλά ποιος ο λόγος του να σε φορτώνουν στα 15-16 με το άγχος του ενήλικα, που πρέπει να σκεφτεί τη ζωή του 20 χρόνια μετά και να έχει τέτοιο προγραμματισμό ώστε να μην καταλήξει να σερβίρει τουρίστες. Δεδομένου, ότι και οι περισσότεροι από εσάς βιώσατε αυτό το άγχος και ίσως και κάποιοι σε μεγαλύτερο βαθμό από εμάς και παρολ’αυτά δεν καπνίσατε, θα αναδιατυπώσω την αρχική θέση της παραγράφου, χαρακτηρίζοντας το «άγχος» ως μία πρόσθετη πρόφαση.

Παραμένοντας στη περίοδο του Λυκείου, θα παρατηρήσατε όλοι ότι το τσιγάρο από σήμα κατατεθέν του «αλήτη» έγινε στυλ. Back then, τις κοπέλες δεν έδειχνε να τις πειράζει ιδιαίτερα το «τσιγαρόφιλο» που είπε και το Μαρουλάκι. Απεναντίας, κάπνισμα, 15μελές και μηχανάκι ήταν τα στοιχεία που συνέθεταν τη macho προσωπικότητα ενός μαθητή του Λυκείου. Φυσικά, οι πραγματικά ισχυρές προσωπικότητες δεν είχαν ανάγκη τίποτα από τα παραπάνω για να ξεχωρίσουν μέσα στο σύνολο και προσελκύσουν το άλλο φύλλο.

Τελείωσε το Λύκειο, δε γίναμε γκαρσόνια και πραγματοποιώντας τα όνειρα των γονιών μας περάσαμε στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Μία καινούρια, πρωτόγνωρη φάση ζωής με περιορισμένες ανησυχίες και άγχη. Όσοι δεν είχαν καπνίσει μέχρι εδώ, αν θέλετε και τη γνώμη μου, μαλακία που το άρχισαν. Όπως και να ‘χει, εδώ οι περισσότεροι των ανωτέρω παραγόντων έχουν χάσει τη δυναμική τους και ελάχιστα έως και καθόλου επηρεάζουν. Όμως, οι προφάσεις για το κάπνισμα είναι σαν την ενέργεια. Δεν χάνονται, αντιθέτως μετασχηματίζονται έτσι ώστε να πληρούν τις προϋποθέσεις τις εκάστοτε περιόδου. Αυτή τη φορά λοιπόν, το κάπνισμα γίνεται συνώνυμο της διασκέδασης. Δύσκολα κόβεις το κάπνισμα όντας κάθε βράδυ σε κουτούκια και μπαρ. – Εδώ όταν πίνεις δεν έχεις αναστολές για άλλα ‘πράγματα’ για το κάπνισμα θα έχεις!; –

Επειδή, ήδη εγώ έχω νιώσει πως μακρηγορώ ( πόσο μάλλον εσείς ), θα προσπαθήσω να μη σας κουράσω περεταίρω.

Συνοψίζοντας λοιπόν τις θέσεις μου, το κάπνισμα ξεκινάει σαν αντίδραση, γίνεται στυλ, γίνεται διασκέδαση, γίνεται συντροφιά (κυρίως στο στρατό ή γενικότερα σε πολύ μοναχικές στιγμές) και αναπόφευκτα ίσως…..γίνεται αιτία θανάτου. Όμως όταν έχεις φτάσει πια να έχεις συνδέσει το κάπνισμα με τόσο πολλές εκφάνσεις της ζωής σου, δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο να το κόψεις. - Όσοι από εσάς δεν καπνίσατε ποτέ, μπράβο σας, αλλά δε ξέρω πως μπορεί να έχετε άποψη για κάτι που δεν έχετε δοκιμάσει.-

Κλείνοντας, και εδώ ίσως να μην έχω δίκιο, η οπτική του να απαγορεύεται το κάπνισμα σε μπαρ, καφετέριες και εστιατόρια είναι εξίσου ρατσιστική με οποιαδήποτε άλλη μορφή ρατσισμού. Είναι λογικό να ζητάτε (οι αντικαπνιστές) μαγαζιά μη καπνιζόντων αλλά να υπάρχουν βρε αδερφέ και κάποια άλλα και για μας τους «λεπρούς».

Υ.Γ. : Το κάπνισμα στην Αγγλία απαγορεύτηκε 01/07/2007 και όχι 01/06/2007, αλλά που να το ξέρει ο αρθρογράφος μας, όντας στην Ελλάδα από 18/05/2007.

Τώρα πια δεν είναι μαγκιά.....

2008-03-28T23:32:00.015+02:00

Μετά από ένα ολόκληρο δεκαήμερο συγγραφικής λειψυδρίας και μετά από τον φοιτητικό μου "επαναπατρισμό", εάν κάποιος μπορεί να το χαρακτηρίσει έτσι, βρήκα τον απαιτούμενο χρόνο να γράψω για κάτι που με απασχολεί εδώ και καιρό. Και για το λόγο αυτό το συγκεκριμένο άρθρο θα ασχοληθεί με το κάπνισμα!!!! Ποτέ μέχρι τώρα δεν ένοιωσα την ανάγκη να καπνίσω, άσχετα εάν μερικές φορές ένα πούρο ή ένα πουράκι είναι ότι πρέπει... ειδικά όταν θέλεις να γιορτάσεις τον ερχομό του νέου έτους, νομίζω ότι επιβάλλεται (απλή και φτηνή δικαιολογία). Θυμάμαι παλαιότερα κατά την περίοδο των μαθητικών μου χρόνων, πως για τους περισσοτέρους από εμάς το κάπνισμα ήταν ένα είδος μαγκιάς, κάτι το οποίο χωρίς πραγματικά κανένα λόγο θεωρούσες πως αυτόματα θα σε ανέβαζε "επίπεδο" στις παρέες και στους φίλους, αλλά και πως θα έδειχνες ακόμα μεγαλύτερος στα ματιά των συνομηλίκων σου, πράγμα βέβαια που πολύ απλά μπορεί να θεωρηθεί και είναι... χαζό!!!!! Ακόμα και σήμερα είμαι σίγουρος πως είναι πολλά τα παιδιά εκείνα που πιστεύουν κάτι τέτοιο αλλά το ευχάριστο είναι πως τώρα πια είναι ακόμα περισσότερα εκείνα που το αγνοούν και δεν το ενστερνίζονται..!!!!!
Ένα αναπάντητο ερώτημα είναι το τι μπορεί να σου προσφέρει ένα τσιγάρο, ερώτημα που σίγουρα δεν μπορώ να απαντήσω και που δεν μπορούν και όλοι οι καπνιστές να μου απαντήσουν όταν μάταια μου δίνουν απαντήσεις όπως: "εεεεε να ρε παιδί μου... είναι κάτι... μμμμ... πώς να σου το εξηγήσω τώρα... εεεε... είναι κάτι το διαφορετικό!!!!!!!!".
Και σίγουρα όλοι μας έχουμε ζήσει τραγελαφικές καταστάσεις, όπως τις συμβουλές των μεγαλυτέρων που ένα αναμμένο τσιγάρο στο χέρι προσπαθούν να μας αποδείξουν το πόσο σοβαρά βλάπτει την υγεία μας και το πόσο πολύ θέλουν να μας αποτρέψουν από αυτό και συνήθως όπως και οι ίδιοι λένε από το ένα μας αυτί μπαίνουν και από το άλλο βγαίνουν, καθώς όσο και να θέλεις δεν μπορείς να τους πιστέψεις και σίγουρα δεν έχουν και τον καλύτερο τρόπο για να σε πείσουν!!! Άλλο πάλι βέβαια γεγονός είναι ότι με την ισχύουσα νομοθεσία μπορείς να απολαμβάνεις το φαγητό σου ή τον καφέ σου σε ένα τραπέζι "μη καπνιστών" και στο ακριβώς δίπλα τραπέζι "καπνιστών"" μία παρέα να απολαμβάνει τον καφέ της μαζί με ένα, δύο, τρία τσιγάρα. Αλλά εσύ μη μασάς, γιατί είναι η ίδια νομοθεσία που προβλέπει με ένα μαγικό τρόπο την απαγόρευση της οποιασδήποτε ποσότητας καπνού σε απόσταση 9,87654 εκατοστών μακριά από τραπέζι "καπνιστών".
Στο Μεγάλο Νησί, για παράδειγμα, UK, το κάπνισμα έχει απαγορευθεί από 01/06/07 σε όλους ανεξαιρέτως τους κλειστούς χώρους αλλά και σε ανοιχτούς χώρους οι οποίοι καλύπτονται με στέγαστρο. Σε ένα άρθρο που διάβασα πρόσφατα αναφέρεται ότι στην πολιτεία της Minnesota, εάν δεν κάνω λάθος, όπου πρόσφατα ίσχυσε η ίδια νομοθεσία για το κάπνισμα με τη Μεγάλη Βρετανία, οι ιδιοκτήτες μπαρ βρήκαν ένα τρόπο, αρκετά έξυπνο ομολογουμένως, έτσι ώστε όλοι οι θαμώνες των μπαρ που επιθυμούσαν να καπνίσουν εντός των μπαρ να το κάνουν, πάνω σε μία θεατρική σκηνή και παίζοντας κάποιο ρόλο ενός καπνιστή που οι ίδιοι είχαν επιλέξει αφού η ίδια η νομοθεσία επιτρέπει το κάπνισμα σε κλειστό χώρο μόνο από τους ηθοποιούς θεατρικής παράστασης, εάν και εφόσον το επιβάλλει ο ρόλος, και μόνο πάνω στο θεατρικό σανίδι... (!!!)
Ειλικρινά δεν είμαι αντικαπνιστής και δεν έχω κανένα πρόβλημα με όσους καπνίζουν, αλλά αξίζει να ζήσουν κάποιοι και να απολαύσουν το φαγητό τους ή το ποτό τους χωρίς ίχνος καπνού, έστω και για λίγο. Αλλά και από την άλλη δεν θα ήθελα ποτέ να είμαι στη θέση εκείνου που με -6 βαθμούς Κελσίου καπνίζει έξω από ένα μπαρ!!! Αλλά για να να βγεις και να καπνίσεις στους -6, είσαι μάλλον άξιος της τύχης σου και μεγάλος μ*****ς!!!!!!
Υ.Γ. και αν όντως τώρα πια είναι μαγκιά να μην καπνίζεις. Ας δείξουμε όλοι τη μαγκιά μας και ας κάνουμε και άλλους... μάγκες!!!!!!!!!!

Στο ΜΕΤΡΟ βλέπεις τις καλύτερες γκόμενες

2008-03-27T22:59:00.040+02:00

Τα email από τους θαυμαστές-αναγνώστες έχουν φτάσει τριψήφιο αριθμό
Το αφεντικό του πάμε ποτάκι με πίεζε, εκβίαζε, μέρες τώρα για το καθιερωμένο άρθρο
Μόλις γύρισα σπίτι έπιασα αμέσως δουλειά.

Από το προηγούμενο Σάββατο ήθελα να γράψω γι' αυτό το θέμα. Είχα ξεκινήσει για τον κλασσικό καφέ της ημέρας προς Θησείο μεριά, είχε καλό καιρό ο ήλιος δεν κρύβονταν, ήταν η ιδανική ώρα για να βολτάρεις. Πως πας Θησείο, με το ΜΕΤΡΟ φυσικά. Μπαίνω Ευαγγελισμό χτυπάω εισιτήριο ανοίγω το mp3 player και βάζω ακουστικά στα αφτιά. Well, you've got your diamonds and you've got your pretty clothes ... άρχιζε να παίζει και εγώ κατέβαινα τις κυλιόμενες φτάνω στην αποβάθρα όπου θύμιζε μπάρα από κεντρικό μπαράκι του Ψυρή. Ήταν στην σειρά καμιά δεκαριά γκόμενες, όσο έπιανε το μάτι μου, όχι όλες κούκλες αλλά η πλειοψηφία ήταν πάνω από το 6 (σύμφωνα πάντα με την έγκυρη κλίμακα βαθμολόγησης των αντρών με άριστα το 10 και καλύτερο βαθμό το 9). Το ντύσιμο τους; Κλασσικό, συνήθως μαύρη μπότα ένα κολάν μαύρο κι' αυτό φαρδιά ζώνη στην μέση (99% μαύρη, οι γυναίκες στην Ελλάδα ξέρουν να ντύνονται), το μπλουζάκι δεν μας ενδιαφέρει, αυτό που μας νοιάζει είναι το κενό που αφήνει (άλλοι το λένε ντεκολτέ, εγώ το λέω κενό) και πώς αυτό γεμίζεται από το στήθος της εκάστοτε γκόμενας. Πίσω από αυτήν την σειρά που περίμενε τον συρμό ήταν μια σειρά άντρες που παρατηρούσαν ότι και εγώ. Αυτά τα πρόσεξα το προηγούμενο Σάββατο μια μέρα που έχει πολύ κόσμο και είναι αναμενόμενο να δεις τόσες γυναίκες. Σήμερα ημέρα Πέμπτη καθώς γυρνούσα με το ΜΕΤΡΟ πάλι από τον ίδιο σταθμό αλλά στις 10 το βράδυ τα πράγματα ήταν παρόμοια και έπεισα τον ευατό μου ότι δεν είναι τυχαίο ότι στο ΜΕΤΡΟ βλέπεις τέτοιο κόσμο.

Οι περισσότεροι από εσάς θα περιμένατε να τελειώσει αυτό το άρθρο διαβάζοντας ότι κάτι παίχτηκε με μία γκόμενα από αυτές, ορίστε λοιπόν τι δεν έγινε αλλά θα θέλατε αν ακούσετε:

Με κοιτούσε ώρα μέσα στο συρμό. Εγώ λέω μέσα μου ωραία κάτι παίζει εδώ, η βαθμολογία της ήταν κοντά στο 8, οπότε αυτή σηκώνεται να κατέβει Μοναστηράκι, bingo, ήταν και η δική μου στάση. Την πλησιάζω σε απόσταση βολής :

-Έχεις τα πιο όμορφα μάτια που είδα σήμερα, της λέω προσπαθώντας να κρατήσω το βλέμμα μου πάνω από τα όρια του στήθους της (κλισέ αλλά η έμπνευση τέτοιες στιγμές πάντα σε εγκαταλείπει).
-Ευχαριστώ , απαντάει εκείνη.
-Θα ήθελα να σε ξαναδώ, της λέω.
-Λυπάμαι.
-(Στα @@ μου λέω από μέσα μου) Το χαμόγελο σου μου αρκεί, της λέω.

Αφού λοιπόν ξέρω πως θα πάει κάπως έτσι γιατί να προσπαθώ και να συγχύζομαι, αν και απ' ότι καταλαβαίνω στην παραπάνω ιστορία η γκόμενα με γουστάρει και έχει μετανιώσει ήδη.

Υ.Γ. Σήμερα είναι ιστορική μέρα, το πάμε ποτάκι κλείνει ένα μήνα. Χρόνια μας πολλά, ελπίζω να συνεχίσουμε έτσι με τον ίδιο ενθουσιασμό όπως όταν γράφαμε ο καθένας το πρώτο του άρθρο.
Υ.Γ.2 Σύντομα (τις άγιες μέρες του Πάσχα) θα διοργανωθεί σε κεντρικό μπαράκι του ΗΡΑΚΛ****, ελπίζω να μην αποκάλυψα την πόλη, γιορτή για να γιορτάσουμε τα γενέθλια του Ππ.
Υ.Γ. νούμερο 3. Η φωτογραφία του άρθρου είναι από τον ξα son3t.
Υ.Γ.ΙV O φίλος stokos έδωσε ένα δείγμα του τι εννοώ.

Never distinguish fact from fiction (Part TOO)

2008-03-23T14:44:00.018+02:00

(ή "Η Αλίκη στη χώρα των πραγμάτων", Chapter I: Down the rabbit hole)

Στη χώρα των θαυμάτων έχει ό,τι θελήσεις. Ανθρώπους μεθυσμένους από τα χρώματα της πόλης, ξεγελασμένες χορεύτριες, πλάσματα φτιαγμένα από χαρτί και παρδαλά ουράνια σώματα, ψηλούς νάνους και κοντούς γίγαντες, σφουγγάρια με νερό και ξύδι, ντομάτες με γεύση σοκολάτας, θάλασσες από daiquiri και λίμνες από mojito. Μπορείς να βρεις ακόμη και παραλίες με κόκκινη άμμο, καταρράκτες από τραπουλόχαρτα ή από μελάνι, αθώα πρόσωπα, καταπράσινους φοίνικες και πολύχρωμα σαρκοφάγα πουλιά με παράξενα ράμφη, νησιά που θα ήθελες να πας και πόλεις που έχεις δει στον ύπνο σου. Όταν οι δρόμοι μοιάζουν οικείοι, και τα μεγάλα δέντρα θυμίζουν τις γειτονιές που παίζαμε κρυφτοκυνηγητό, γίνεται πολύ εύκολο να πιστέψεις ότι κι εσύ δεν άλλαξες ποτέ και ότι όλα είναι όπως τα αφήσαμε.
Το μυαλό μας είναι σχεδιασμένο έτσι ώστε όταν μπαίνουμε σε ένα χώρο, ένα δωμάτιο ή ένα δρόμο, να συλλαμβάνει μόνο το 10% των πληροφοριών που είναι γύρω μας. Είναι σαν να μπαίνεις στην κουζίνα για να πιεις νερό, και να μη βλέπεις ότι τελείωσε το χαρτί κουζίνας. Λαμβάνεις μόνο την πληροφόρηση που θέλεις: ότι τα ποτήρια είναι εκεί, το νερό τρέχει, άντε και ο νεροχύτης είναι στη θέση του. Αλλά ο επόμενος που θα μπει, δεν θα βρει το χαρτί που χρειάζεται. Ε, δεν είναι και ειδυλλιακό... Δεν ζω μόν* μου, και υπάρχουν κάτοικοι που ληστεύουν το παραμύθι μου, χωρίς να σκέφτονται ότι όταν θα μπω εγώ, θα μπεις εσύ στο δωμάτιο που λέγεται Η******* θα ψάχνουμε απελπισμένα για την μαγική πόλη που ονειρευτήκαμε εχθές, και εκείνη θα κρύβεται πίσω από τόνους σκουπιδιών, πίσω από κολώνες στραβές και πλατείες με μάρμαρα.
Φταίει η πόλη που με γεμίζει ενοχές; Ότι δεν αρέσει σε όλους, ότι δεν είναι όμορφη, τα κτίριά της δεν είναι ωραία, οι δρόμοι της είναι γεμάτοι σκουπίδια, οι κάτοικοί της μίζεροι... Σα να μη μοιάζει τίποτα με τη γειτονιά που αγάπησα, ή με τα μαγαζάκια που με πήγαινε η μαμά για να διαλέξει κουμπιά και υφάσματα και ανακατευόμουν με πούλιες και χάντρες και γινόμουν αυτομάτως ξωτικό.
Αναγκάζομαι με τη φαντασία μου να χτίσω μια πόλη που να μπορώ να κατοικήσω. Φταίει το Η******* για αυτό; Μα είναι η χώρα των θαυμάτων, είναι αυτό που θα σου δώσει ό,τι θελήσεις. Είναι εκείνη η χώρα που θα ταξιδεψεις και θα χτίσεις μόνος σου τα σπίτια, θα διαλέξεις τα δέντρα που θα γεμίσουν τους δρόμους, θα φτιάξεις τις μέρες ηλιόλουστες ή συννεφιασμένες, γειτονιές με κοτσύφια που τιτιβίζουν, με μια καμπάνα να χτυπάει το μεσημέρι στο βάθος του ορίζοντα.
Οπότε, μπαίνεις και σε μία πόλη, και βλέπεις μόνο αυτά που θες. Εγώ πεθαίνω να βλέπω τείχη, οικόσημα, παλιά κτίρια που μουρμουρίζουν τις ιστορίες τους στους αιώνες, δρόμους που πέρασαν από κουρσάροι και Σαρακηνοί, μέχρι Άρχοντες και Πρίγκηπες, και ζω στο δικό μου παραμύθι. Γουστάρω δημοκρατικό Ηράκλειο, αναρχικό Ηράκλειο, ας κάνουν όλοι ό,τι θέλουν, είναι μια πόλη που με γεμίζει ελευθερία και με αφήνει να ονειρεύομαι πειρατές και καράβια, δάση από κυπαρίσσια, φεγγαρόλουστες νύχτες και ανθρώπους που χορεύουν. Δεν φταίει η πόλη για τα δικά μου παράπονα, για το ότι είναι άσχημη ή ωραία. Για τα προβλήματά της, για δικά της παράπονα, πρέπει πρώτα να κοιτάξουμε μέσα μας, στο μικρό χαρακτήρα μας, τις κακές μας συνήθειες, τον στενό μας ορίζοντα, και να δείξουμε λίγο έλεος και αγάπη στο σκηνικό που διαλέξαμε για να ζήσουμε το προσωπικό μας παραμύθι, ταινία, ή όπως θες πες το.
Περνώντας από τους δρόμους τους απόλυτα δικούς μου, αυτούς που παίρνω κάθε βράδυ για να πάω σπίτι μου, σχεδόν πάντα πετυχαίνω το φεγγάρι απέναντί μου. Γεμάτο ή μισό, ξαπλωτό σαν βαρκούλα ή όρθιο σαν πανί, με έκλειψη ή παρέα με τον Άρη, να μου γελάει σαν τη γάτα του Τσεσάιρ. Η αίσθηση ότι ο ουρανός γύρω σου σβήνει, ότι η πόλη χάνεται μέσα στη θάλασσα του ουρανού, ότι το μόνο που υπάρχει είναι αυτό το χαμόγελο στον ουρανό, μπορεί συχνά να είναι απειλητική μέσα στην σκοτεινή της υπόσταση, σκληρή ή ύποπτη. Αλλά τις πιο πολλές φορές είναι η αίσθηση της απόμακρης σιγουριάς, της φοβερής βεβαιότητας, ότι αποτελούμε αναπόσπαστο μέρος αυτού του κόσμου.

Υ.Γ. Δώσε μου τα γυαλιά σου, ίσως καταφέρω να δω μέσα από τα μάτια σου
Υ.Γ.2: Εδώ θα βρείτε το Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων, του Lewis Caroll από το Project Gutenberg.

Emo, trendy, κάγκουρες και media.....

2008-03-19T19:49:00.008+02:00

Έχουν καιρό να μας απασχολήσουν (ήταν ένα θέμα που έκανε κύκλους όταν στην τηλεόραση δεν υπήρχε κάτι άλλο σοβαρότερο), αλλά μου ήρθαν στο μυαλό διότι τώρα τελευταία άρχισαν να κυκλοφορούν και στην πόλη μας πολλά παιδιά emo.
Στις άλλες 2 κατηγορίες (trendy και κάγκουρες) δεν θα αναφερθώ ιδιαίτερα γιατί θεωρώ ότι είναι περισσότερο φυσιολογικό σε αυτή την ηλικία να ασχολείσαι με μηχανάκια και κόντρες (βλ. κάγκουρες) ή με το πως θα αποκτήσεις περισσότερο στυλ για να γίνεις trendy από το να έχεις στο μυαλό σου σκέψεις του στυλ:"είμαι απογοητευμένος από τη ζωή", περνάω καλά στα νεκροταφεία ή έχω σχέσεις και με τα 2 φύλα (ότι κάτσει δηλαδή), εμένα προσωπικά αυτά δεν μου φαίνονται νορμάλ...
Τι εννοώ με αυτό??Δεν μπορεί ένα παιδί 15 χρονών να είναι απογοητευμένο από τη ζωή γιατί απλά μέχρι εκείνη την ηλικία δεν έχει αντιμετωπίσει ιδιαίτερες δυσκολίες (αναφερόμενος πάντα σε ένα φυσιολογικό οικογενειακό περιβάλλον), τώρα το να πηγαίνεις σε κηδείες ή να είσαι by θα το αφήσω ασχολίαστο..Αυτό που θέλω να εκθειάσω είναι ότι όλα είναι κατασκεύασμα των media. Δηλαδή βγάζοντας τους τόσες φορές στην tv σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα, είτε σαν καλεσμένοι εκπομπών είτε σε διαφημίσεις, έφτασαν σε σημείο να είναι κοινωνικό φαινόμενο!!!Ακόμα και η γιαγιά μου μου μιλούσε για τους emo!!
Ίσως όντως κάποια στιγμή αρχικά να υπήρχαν παιδιά που είχαν δυσκολίες στη ζωή τους και να τους βγήκε αυτή η αντίδραση όμως αυτό που έχει εξελιχθεί τώρα είναι καθαρά θέμα μιμητισμού.Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα τα περισσότερα παιδιά να έχουν μπει σε αυτό το τριπάκι και απλά ακολουθούν το ρεύμα της εποχής γιατί αυτό το δρόμο τους έχουν δείξει.
Γι΄αυτό λοιπόν καλό θα ήταν όλοι μας να βοηθήσουμε δείχνοντας σωστότερα πρότυπα στους νέους γιατί είναι κρίμα να βασανίζονται από τόσο μικρή ηλικία αντί να ζουν την ξέγνοιαστη εποχή της εφηβείας που μπορεί να έχει προβληματισμούς αλλά τουλάχιστον όχι τέτοιου είδους.

Λίγα πράγματα για τα blogs

2008-03-18T00:48:00.016+02:00

Το παρακάτω κείμενο το έλαβα υπό μορφή e-mail από ένα μανιακό του είδους απόστολέα, τον πατέρα μου. Το συγκεκριμένο κείμενο είναι γραμμένο και δημοσιευμένο στο προσωπικό blog του <<πατέρα>> των Ελλήνων blogger, Νίκο Δήμου και επειδή θεωρώ πως κάθε blog, το οποίο σέβεται τον εαυτό πρέπει να τα γνωρίζει, σας τα παραθέτω:

Ορισμός: Blogs από το web logs (ελληνιστί «ιστολόγια») ονομάζονται προσωπικές ιστοσελίδες στο Διαδίκτυο. Φιλοξενούνται δωρεάν από μεγάλες δικτυακές εταιρίες (η μεγαλύτερη blogspot.com ανήκει στην Google) και μπορούν να περιέχουν κείμενα, εικόνες, ήχους και μικρά βίντεο. Επίσης, αν το θέλει ο δημιουργός τους, δέχονται και σχόλια που μπορεί να είναι ανώνυμα, επώνυμα, ελεύθερα ή να περνάνε από έλεγχο.

Τα δύο σημαντικά στοιχεία που πρέπει να υπογραμμίσουμε είναι το δωρεάν και η ευκολία. Δεν χρειάζονται γνώσεις πληροφορικής για να δημιουργηθεί ένα blog, ούτε χρήματα. Το τρίτο που πρέπει να τονιστεί είναι η απόλυτη ελευθερία. Κανείς δεν μπορεί να ελέγξει τα δημοσιεύματα αυτά.

Τα τρία αυτά στοιχεία – ευκολία, δωρεάν και ελευθερία – οδήγησαν σε έκρηξη των ιστολογίων. Αυτή τη στιγμή υπάρχουν περισσότερα από 100.000.000 σε όλο τον κόσμο, από τα οποία 40.000 είναι στην Ελλάδα. Η θεματολογία τους ποικίλει ανάλογα με τα ενδιαφέροντα του δημιουργού τους: από φιλοσοφία και λογοτεχνία, μέχρι πολιτική, οικονομία, επιστήμη, αθλητισμό, ταξίδια, ζωοφιλία, κλπ.

Η απήχησή τους επίσης διαφέρει: μερικά διαβάζονται μόνο από τους συγγενείς και φίλους του blogger, ενώ άλλα από εκατοντάδες χιλιάδες αναγνώστες. Αρκετά από τα τελευταία έχουν μεταβληθεί σε επιχειρήσεις: φιλοξενούν διαφημίσεις, έχουν συνεργάτες και παίζουν ρόλο δικτυακών εφημερίδων.

Το μεγαλύτερο μέρος των bloggers είναι ανώνυμο. Η ανωνυμία αυτή βοηθάει πολύ στην υπονόμευση απολυταρχικών καθεστώτων, και την ελεύθερη διακίνηση πληροφοριών (π. χ. από την Myanmar ή το Ιράν). Επίσης διευκολύνει την καταγγελία των κακώς κειμένων (π. χ. υπάλληλοι επιχειρήσεων έχουν καταγγείλει επικίνδυνα προϊόντα – πράγμα που οδήγησε στην απόσυρσή τους).

Η άλλη – αρνητική – πλευρά της ανωνυμίας: ενέχει τον πειρασμό της διασποράς ψευδών ειδήσεων ή συκοφαντιών. Στις περιπτώσεις αυτές είναι δυνατόν να ζητηθεί δικαστική συνδρομή και να αποκαλυφθούν τα ονόματα των υπεύθυνων.

Από την πρώτη στιγμή της διάδοσής του το Διαδίκτυο ενοχλούσε τις πάσης φύσεως εξουσίες που προσπαθούν να το ελέγξουν. Ευτυχώς αυτό δεν είναι τεχνολογικά δυνατόν. Καμία κυβέρνηση δεν μπόρεσε να λογοκρίνει το περιεχόμενο του Internet – ούτε καν οι ΗΠΑ. Το μόνο που μπορεί να ελεγχθεί είναι η πρόσβαση στο Διαδίκτυο. Αυτό το κάνουν καθεστώτα όπως η Βόρεια Κορέα, η Κίνα και το Ιράν…

Άρα οι επαπειλούμενοι νόμοι και κανόνες θα είναι τόσο αποτελεσματικοί όσο οι πύραυλοι με τους οποίους ο πάλαι ποτέ υπουργός Τύπου Δημήτριος Μαρούδας απειλούσε να καταρρίψει τους επικοινωνιακούς δορυφόρους. Οι υπάρχοντες νόμοι που εφαρμόζονται στα άλλα ΜΜΕ είναι υπεραρκετοί για τις ακραίες περιπτώσεις παραβατικότητας.

Η αντίδραση στο press.gr υπήρξε υπερβολική. (Αν ανάλογα κείμενα είχαν δημοσιευτεί σε έντυπο, η δημοσιότητα θα ήταν πολύ μικρότερη). Αυτό οφείλεται στην άγνοια του χώρου και την τεχνοφοβία μας, στην αντίδραση των ΜΜΕ προς ένα απειλητικά ανταγωνιστικό χώρο και τον τρόμο της εξουσίας μπροστά σε αυτά που δεν ελέγχει.

Αντί να παρακολουθείτε υστερικές αντιδράσεις και διενέξεις από τα τηλεοπτικά παράθυρα, σας προτείνω να εξερευνήσετε τον θαυμαστό κόσμο των blogs. 40.000 ιστολόγια είναι ισοδύναμα με 40.000 βιβλία. (Πολλά από αυτά έγιναν βιβλία). Είναι ένας απίθανος πολιτισμικός πλούτος προσιτός σε όλους. Κολλήσαμε στο δέντρο και δεν βλέπουμε το (υπέροχο) δάσος.

Υ.Γ Let's blog.......

Πως αλλάζουν οι βραδυνές συνήθειες....

2008-03-18T00:47:00.008+02:00

Καιρό τώρα έχω παρατηρήσει από κύκλους φίλων και γνωστών πως αλλάζουν οι συνήθειες για τη βραδινή έξοδο κάποιου με το αν είναι δεσμευμένος η όχι..
Συνήθως ένας ελεύθερος βγαίνει αρκετές φορές την εβδομάδα, πίνει χωρίς όρια και δεν τον ενδιαφέρει τι ώρα θα γυρίσει σπίτι (εκτός και αν δουλεύει αλλά και πάλι μικρό το κακό..).Το λυπηρό είναι όμως πόσο αλλάζει ο άνθρωπος μόλις βρει το υποτιθέμενο ταίρι του!!
Σήμερα θα αναφέρουμε ενδεικτικά 3 είδη ανδρικής συμπεριφοράς σε περίοδο γυναικοκρατίας...

Α)Είναι η κατηγορία με το μικρότερο ποσοστό επιτυχίας (0,64%).Σε αυτή ανήκουν εκείνου που δεν είναι διατεθημένοι να αλλάξουν τις συνήθειες τους για κανένα και για τίποτα!!Στέλνουν το άλλο τους μισό στο σπίτι κατά τις 12 αφού πιο πριν έχουν βγει μαζί για φαγητό ή για ένα χαλαρό ποτό (για να μην υπάρχει γκρίνια), και μετά ξεκινάει το αληθινό ξεφάντωμα!!(είπαμε όμως 0,64%..)

Β)Εδώ θα βρούμε τύπους που θέλουν να τα συνδυάσουν όλα...Πράγμα φύση αδύνατον!!(Ανήκουν στο 4,36%)Θα σας εξηγήσουμε ευθείς αμέσως σε ποίους αναφερόμαστε:Είναι εκείνοι λοιπόν που θέλουν να συνδυάσουν φίλους και παρέα πράγμα δύσκολο έως ακατόρθωτο, αρχικά γιατί θα σχολιαστεί κάποια γυναικεία παρουσία του περίγυρου (προσφιλής ανδρική συνήθεια) που θα επιρεάσει τη συμπεριφορά της κοπέλας αν το καταλάβει(που θα το καταλάβει..!!) και δεύτερον γιατί κατά τις 4 το ζευγάρι 8α σηκωθεί να φύγει για ύπνο...;)Πράγμα που θα δυσαρεστήσει την παρέα που περιμένει τα ξενύχτια μέχρι πρώιας.

Γ)Τρίτη και πιο σύνηθες κατηγορία (95%) είναι αυτή των τύπων που δεν βγαίνουν ποτέ.Παρασκευή ή Σάββατο βράδυ αντί για ένα ποτάκι θα προτιμήσουν να δουν ένα dvd, να λιώσουν στο sex και την Κυριακή να πάνε μία εκδρομή κάπου κοντά για φαγητο.(Για μεσοβδόμαδα δεν κάνουμε καν κουβέντα...)

Εσείς σε ποία κατηγορία πιστεύετε ότι ανήκετε;;;;