پنگولستان

The Others

noreply@blogger.com (مهندس پنگول جونی) — Wed, 14 Sep 2011 13:20:00 +0000

جنتی :
یادمه یه روز تو رادیو و تلویزیون و روزنامه و خلاصه همه‌جا اعلام کردن که من مُردم ولی بعد فهمیدن که خودشون مُردن.

ببخشید اینجا تولده یا عزا؟

noreply@blogger.com (مهندس پنگول جونی) — Sun, 17 Jul 2011 08:31:00 +0000

تنها فرق عزا و تولد تلویزیون هم اینه که تو عزا دستا رو می‌زنن به سینه، تو تولد دستا رو میارن بالای سر می‌زنن به هم.

راهنمای سبز زیستن در محیط مجازی یا چگونه راه سبز امید را مجازا ً زندگی کنیم

noreply@blogger.com (مهندس پنگول جونی) — Sat, 28 May 2011 05:30:00 +0000

1-فیس‌بوک:

آلبومی از عکس خود به همراه ورق‌های تقویم به تعداد روز‌های سال در گوشه ‌عکس‌ها تهیه کنید و هر روز یکی از آن‌ها را به عنوان عکس پروفایلتان قرار دهید. ترجیحا کلمه« ایرانی» را به عنوان اسم فامیل خود به فیس‌بوک معرفی کنید. تمام نیروها و فن‌پیج های اپوزیسیون حاضر در فیس‌بوک را به لیست دوستان خود اضافه کنید. حالا اگرآقای گودرزی و شقایقی هم‌زمان در لیست شما باشند هم ایرادی ندارد.

2-بالاترین:

منتظر می‌مانید تا شخصیتی فوت شود. حال با اکانت خود وارد بالاترین شده و اعلام می‌کنید که بهترین مکان برای ابراز اعتراض، مراسم ختم همین مرحوم است. دوستانتان هم موضوع را داغ می‌کنند. مراسم توسط حکومت لغو می‌شود و بستگان مرحوم نمی‌توانند با فراغ بال برای از دست رفته خویش سوگواری کنند. شما که در خارج از کشور حضور دارید از مراسم ختم و اینکه مانع ورود شما به اطراف منزل مرحوم شده‌اند مطلب تهیه می‌کنید.

3- گودر:

در این قسمت کار زیادی ندارید. کافیست بروید در کامنت‌های مربوط به شر یا شیر آیتم‌های وحید آنلاین چرخی بزنید. در آنجا اکثرا مقادیر متنابهی برادران اهل دل به صورت کاملا هماهنگ شده حضور دارند و اظهار نظر می‌کنند.مگر شما چه چیزی ازآن‌ها کمتر دارید؟ کم نیاورید. چشمانتان را ببندید و دهانتان را باز کنید.البته این اصطلاح در محیط محازی کاربردی ندارد، لذا چشمانتان باز باشد و چارواداری‌ترین فحش‌هایی که تاکنون شنیده‌اید را نثارشان، ببخشید، تایپشان کنید. لازم به ذکر است که می‌توانید در هر جای دیگر گودر هم این روش را بکار ببرید. ولی مکان فوق الذکر نافرم مکان است لامصب.

4- یوتیوب:

موبایل دوربین‌دار خود را در روزهای اعتراض بردارید،‌دوستان خود را خبر کنید و با هم سر کوچه‌تان که امن و امان است بروید و به قدم زدن بپردازید. دوربین موبایل را به سمت پایین بگیرید به نحوی‌که فقط پای خودتان و دوستانتان در کادر باشد، شروع به فیلم برداری کنید. به سفارش عمو محسن روز فیلم‌برداری را با صدای آهسته‌ای اعلام کنید. کافیست به منزل بروید، فیلمتان را در یوتیوب آپلود کنید و به همین راحتی روز سبزی را سپری نمایید.

5- وبلاگستان فارسی:

وبلاگی در بلاگفا راه انداخته و پست‌های سیاسی تند بنویسید. در این مقطع مفهوم اهمیتی ندارد هر چقدر تند‌تر بهتر. در کمتر از یک روز فیتلر می‌شوید. بعد آدرس وبلاگتان را عوض کنید و در صفحه اول وبلاگ جدید در مورد خود بنویسید که قبلاً سال‌ها در بلاگفا می‌نوشته‌اید و به همت دولت کریمه و شیرازی معلوم الحال، به درجه رفیع فیلتر شدن نائل آمده و ناچار به کوچ شده‌اید. افسوس خوردن در مورد بی‌شمار پست‌هایی که موفق به انتقال‌شان از بلاگفا نشده‌اید فراموش نشود. شما هم‌اکنون یک بلاگر باسابقه ، با یک وبلاگ فیلتر شده هستید.

6- فرندفید:

وارد روم‌های خز و خیل شده و اطلاعاتشان را تحت عنوان خزخیل لیکس منتشر کنید. گور بابای حفظ حریم خصوصی. در نظر داشته باشید که هدف هرگونه وسیله‌ای را توجیه می‌کند و در اینجا هدف، افشای خطرناک‌ترین عناصر معلوم الحالی‌ست که تا کنون تاریخ بشریت به خود دیده است. از تهدیدات حلقه‌های تورنتو، دارحلقه‌های ونکوور، بارفیکس‌های اتاوا،‌خرک‌های کبک و حتی زبانم لال چوب‌های موازنه‌ی فلان‌جا هم نترسید نلرزید ما همه با هم هستیم. نیما اکبرپور فراموش نشود. اگر خبر این افتضاح را در تلویزیون مطبوعش کار کرد که کرد، نکرد حالش را بگیرید.

7- توییتر:

از توییتر می‌توانید جهت تقویت قوه تخیل و یا تحریک احساسات در روز‌های اعتراضات استفاده کنید. مثلا از درگیری‌های خیالی‌ای که به عینه دیده‌اید بنویسید و یا در حالیکه شلوارک و زیرپیراهن رکابی به تن دارید توییت کنید که همین الان در حال ترک منزل جهت پیوستن به موج عظیم اعتراضات هستید و اینکه درخانه ماندن بای نحو کان حرام و در حکم بی‌غیرتی‌ست. دیگر این‌که استفاده از توییتر جهت تقلب در انتخابات وبلاگی دویچه‌وله فراموش نشود.

مهم‌نوشت: با احترام به تمام کسانی که کلیه‌ی خطرات را به جان خریدند و در این دو سال راه سبز امید را حتی در محیط مجازی به معنای واقعی زندگی کردند. زنان و مردانی که زبان ملت‌شان در روز‌های سیاه بوده و هستند.

نسل سوخته

noreply@blogger.com (مهندس پنگول جونی) — Mon, 09 May 2011 07:33:00 +0000

بچه که بودم آرزوم داشتن یه کانگورو مثل اسکیپی بود که تا سوت بزنم مثل برق خودشو بهم برسونه.
الان خودم اسکیپی شدم، تا جناب پسری صداش در میاد خودمو مثل برق بهش می‌رسونم.

جنگل

noreply@blogger.com (میثم الله‌داد) — Wed, 20 Apr 2011 11:24:00 +0000

از آن روزی که خرها از جنگل رفته‌اند و برای آدم‌ها حمالی می‌کنند،
از آن روزی که خروس‌ها آدم‌ها را بیدار می‌کنند و مرغ‌ها برای صبحانه‌شان تخم می‌گذارند،
از وقتی گوسفندها پشم‌شان را زیر پای آدم‌های غریبه می‌اندازند و دمبلان‌شان مانع شب ادراری بچه‌های آدم‌ها می‌شود،
از وقتی گاوها پستانشان را اجاره داده‌اند در ازای علوفه؛
از وقتی سگ‌ها همه دم‌جنبان و محافظ آدم‌ها شدند،
از همان روزها بود که...
از همان روزها بود که شیر دیگر فقط اسمش سلطان بلامنازع جنگل بود و ظهرها زیر آفتاب باغ وحش چرت می‌زد.
دیگر حالا روباه‌ها به جای مکر و حیله و گول زدن زاغ‌ها و خرگوش‌ها، زیر ماشین آدم‌ها له می‌شوند و یا در کنار جاده‌ها آشغال می‌خورند.
دیگر حالا طاووس‌ها باید در قفس، نمایش طنازی برای جفت خود بدهند.
دیگر حالا عقاب‌ها جرأت فرود و شکار ندارند.
حالا یوزپلنگ اگر آدم‌ها نباشند باید فاتحه‌ی خودش و نسلش را بخواند.
دیگر حالا جنگل را هم خود آدم‌ها محافظت می‌کنند.

نویسنده مهمان: میثم الله‌داد

ملت شورت لازم

noreply@blogger.com (مهندس پنگول جونی) — Thu, 14 Apr 2011 19:04:00 +0000

1- برای عید دیدنی به منزل برادرم رفته بودیم. برادر زاده‌ی 4 ساله و زلزله‌ای دارم که زمین و زمان را به هم می‌دوزد. این برادرزاده‌ی زلزله‌ی ما گاه و بی‌گاه به چیز‌های مختلفی وسواس پیدا می‌کند. به اینکه وسایلش جفت جفت کنار هم قرار بگیرند به اینکه اسباب‌ بازی‌هایش روی یک خط باشند و امثالهم. در روز عید دیدنی زلزله‌ی ما مدام فکر می‌کرد که جیش دارد. از دستشویی بیرون نیامده دوباره واردش می‌شد. دیگر خودش هم خسته شده بود و کارش به گریه زاری کشیده بود که : من چرا همش جیشم میاد.
اول می‌خندیدیم ولی بعد دیدیم که طفل معصوم واقعاً دارد عذاب می‌کشد. وقتی که می‌خواستیم به منزل برادرم برویم برای این زلزله یک دست لباس کامل که شورتی هم همراه لباس‌ها بود خریده بودیم. فکری به ذهنم رسید. به زلزله گفتم که این شورت، یک شورت ویژه است. هر کسی آن‌را بپوشد دیگر جیشش نخواهد آمد. بر عکس همیشه که هیچ حرفی را برای اول قبول نمی‌کرد. بلافاصله حرفم را پذیرفت. انگار منتظر بود تا کسی به دادش برسد. شورت را پوشید و دیگر دستشویی نرفت.

2- ایرانی های غیور طی چند وقت اخیر حماسه‌های زیادی آفریدند. یکی از این حماسه‌ها دادن امتیازهای بالا به فیلم جدایی نادر از سیمین در سایت IMDB بود. امتیازهایی بالاتر از میانگین فیلم‌هایی چون رهایی از شاوشنک و پدرخوانده و ... که رتبه بالایی در میان برترین فیلم‌های تاریخ سینما از دید کاربران سایت فوق الذکر - البته باید گفت فقط کاربران ایرانی- برای این فیلم به دنبال داشت.
حماسه‌ی دیگر هم مربوط می‌شد به انتخاب فرهاد مجیدی به عنوان محبوبترین فوتبالیست دنیا در حضور لیونل مسی و کریس رونالدو و ....
کلا ما ایرانی جماعت در چنین رای‌گیری‌هایی تا به مساله گند نزنیم بی‌خیالش نمی‌شویم. حتی در جایی هم که حق با ماست آن‌قدر جوگیر می‌شویم که کلا سایت رای‌گیری را مضمحل می‌کنیم. رضا‌زاده را که یادتان هست؟

ای کاش شورتی هم برای جلوگیری از جوگیر شدن‌های ایرانی جماعت وجود داشت. شورت را می‌پوشیدند و دیگر مثل مور و ملخ وارد سایت مرجعی مثل imdb نمی‌شدند. شورت را می‌پوشیدند و امتیازهای غیر واقعی به فیلم جدایی نادر از سیمین نمی‌دادند. امتیازهای غیر واقعی نمی‌دادند و داد هنردوستان سراسر دنیا را در نمی‌آوردند.
شورت را می‌پوشیدند و به فرهاد مجیدی رای نمی‌دادند که در حضور جادوگران دنیای فوتبال، لیونل مسی و کریس رونالدو عنوان محبوب‌ترین فوتبالیست دنیا را به دست آورد.
ما ملتی هستیم که تمام نداشته‌‌های دنیای واقع خود را می‌خواهیم در عالم مجازی به دست ‌آوریم. از رییس جمهور گرفته تا فیلم و فوتبال.

ما ملت ِ شورت لازمیم.

فک درد و تنظیم نمک زندگی

noreply@blogger.com (مهندس پنگول جونی) — Tue, 12 Apr 2011 04:35:00 +0000

فکم از دیروز درد می‌کنه جوری که درست و حسابی نمی‌تونم غذا بخورم. به عیال جان می‌گم:
-احیاناً یه بار دهنم رو زیاد باز کردم که این‌طوری شده.
چپ چپ نگام می‌کنه و جواب می‌ده:
-آره، چند روز پیش دهنت رو زیادی باز کرده بودی.

پی‌نوشت : چند روز پیش نمک زندگیمون رو تنظیم کرده بودیم.

خیانت

noreply@blogger.com (مهندس پنگول جونی) — Fri, 21 Jan 2011 13:51:00 +0000

1- تهران دانشجو بودم و تقریبا هر هفته برای تهیه یه سری لوازم مورد نیاز برادرم تو شهرستان به بازار تهران می‏‌رفتم و از یه مغازه که سال‏‌ها بود برادرم ازش خرید می‌کرد اجناس رو تهیه می‏‌کردم و براش می‏‌فرستادم. گذشت تا یه روز که مراجعه کردم از اون وسیله‌ای که می‏‌خواستم به تعداد کافی نداشت. من هم همونایی که داشت رو ازش خریدم و برای تهیه بقیه‏‌‌ش یه چرخی تو بازار زدم. جالب این بود که قیمت بقیه مغازه‏‌ها از قیمتی که تا به حال -و البته همون روز- از مغازه همیشگی خرید می‏کردم کمتر بود. برگشتم به همون مغازه و داستان رو بهش گفتم‏. بهم گفت: چون شما مشتری همیشگی هستید و می‌دونیم همیشه از ما خرید می‏‌کنید این قیمت می‎‌دیم بهتون. معنیش این می‏‌شد که چون می‏‌دونستیم شما به مغازه دیگه‏‌ای سر نمی‌زنید بهتون گرون‏ می‌دادیم اجناس رو‏.
از صداقتش خوشم اومد ولی دیگه هیچ‏‌وقت از اون مغازه خرید نکردم چون به اعتماد ما خیانت کرده بودند.

2- انتخابات شوراهای اسلامی شهر و روستا می‏‌خواست برگزار بشه. دور دور اصلاح طلبا بود و پیروزی‏‌های مکررشون. شورای اسلامی شهر تهران تو دوره اول به عنوان گل سرسبد همه شوراها به دست اصلاح طلبا افتاد (‏اسامی اعضای دوره اول شورای شهر تهران)‏. اما نتیجه این شورا جز بحث و جنگ و جدل و دعوا چیز دیگه‏‌ا‏ی نبود . آقایون این قدر تو سر و کله‌ی همدیگه زدند و از امور شهری غافل شدند که در همون زمان اصلاحات انتخابات دوره دوم رو به طور کامل به رقیب واگذار و سنگ بنای شکست‏ ‌های دنباله‏دار بعدی رو فراهم کردند. به اعتقاد من بزرگترین ضربه رو شورای اول شهر تهران به اصلاحات وارد کرد. آقایون در اون شورا به رای مردم واعتمادشون یک خیانت تاریخی کردند.

3- مدت‏‌ها سر اینکه قهوه تلخ رو تو تلویزیون نشون بدن یا ندن دعوا بود و بالاخره به هر دلیل مجموعه از شبکه ویدئوی خانگی سر در آورد‏. مهران مدیری بود و این تن بمیره و لودگیش که مرگ من کپی نکنید و اورجینال بخرید‏. به بقیه کاری ندارم ولی خودم برای اینکه تولید چنین مجموعه‏‏‌هایی ادامه پیدا کنه و انحصار تولید از دست صدا و سیما در بیاد تصمیم گرفتم نسخه اصلش رو بخرم و ببینم - همون‌طور که سریال قلب یخی رو خریدم- حقیقتا هم کار جالبی از لحاظ ارائه اثر انجام داده بودند که جدید بود: فروش نسخه dvd در یه قاب زیبا که هر چند نسبت به دنیا خیلی عقب بود ولی باعث می‏‌شد که آدمیزاد رغبت کنه بابتش 2500 تومن پول بده. گذشت تا بعد از چند مجموعه سایز قاب تغییر کرد و از شکیلی اولیه‏‌ش کاسته شد. اما بعد از تعطیلی پخش مجموعه در ایام عزاداری، مجموعه‏‌های 11و 12 در یک پاکت مقوایی و به همون قیمت 2500 تومن به مردم عرضه شد.
کاری که به هر دلیل از نظر شخص بنده یک نوع بی‌احترامی به جامعه مخاطب مجموعه‌س. در حقیقت دست‌‏اندرکاران قهوه تلخ برای بدست آوردن چند تومن بیشترحاضر شدند به اعتمادی که مردم بهشون داشتند خیانت کنند. نکته‏‌ی جالبش برام این بود که افرادی که خودشون انتظار داشتند و دارند که مردم با کپی نکردن به اثرشون احترام بذارند با پاکت مقوایی‏‏‌شون به مردم توهین کردند.
خیلی از اطرافیانم رو دیدم که قید خریدن نسخه اصل مجموعه و یا دیدن اون رو به همین دلیل زدند و ایضا این بنده حقیر، چون قهوه تلخ به اعتماد من خیانت کرده.

نتیجه گیری اقتصادی‏: خیانت نکنید از نون خوردن می‏‌افتید.
نتیجه گیری سیاسی‏: خیانت نکنید از قدرت به زیر کشیده می‌شید. حالا ببینید کی گفتم.
نتیجه گیری اخلاقی‏: برای هر کسی به اندازه‏‌ای که براتون ارزش قائله ارش قائل بشید. نه کمتر نه بیشتر. این فتوای کپی کردن قهوه تلخ بود.

نتیجه گیری فنی: گاهی اوقات من باب تنوع از مغازه‏‌ی اون ور خیابون هم خرید کنید‏. ضرر نمی‏‌کنید.

گاهی اوقات 3

noreply@blogger.com (مهندس پنگول جونی) — Tue, 18 Jan 2011 20:05:00 +0000

گاهی اوقات دل یکی رو می سوزونی تا دل خودت خنک شه.

رییس جمهوری تونس: صدای مردم را شنیدم

noreply@blogger.com (مهندس پنگول جونی) — Sat, 15 Jan 2011 19:25:00 +0000

شعار جدید امت با بصیرت:
موسوی بی ریشه
ایران تونس نمی شه

گاهی اوقات2

noreply@blogger.com (مهندس پنگول جونی) — Sun, 12 Dec 2010 05:13:00 +0000

گاهی اوقات دل تو دلت نیست‌، واسه همین هی دل دل می‌کنی.

گاهی اوقات 1

noreply@blogger.com (مهندس پنگول جونی) — Mon, 06 Dec 2010 08:01:00 +0000

گاهی اوقات تا خودمو تو آینه می‌بینم شعار می‌دم : نخبه‌ی بی‌بصیرت همینه همینه.

مرثیه‌ای برای عشق

noreply@blogger.com (مهندس پنگول جونی) — Mon, 22 Nov 2010 06:17:00 +0000

نسل ما‌، لاو نمی‌ترکاند و لایک نمی‌خورد ولی عاشق‌تر بود.

گمشده در تناقض

noreply@blogger.com (مهندس پنگول جونی) — Wed, 10 Nov 2010 10:12:00 +0000

فرمانده: ای پدرسوخته چرا وقتی دیدی بنده خدا چاقو خورده هیچ کاری نکردی؟
مامور: قربان یه سال و خورده‌ای هست که خود شمابه ما می‌گید اگه دیدیم یه لباس شخصی داره کسی رو می زنه دخالت نکنیم.

نوستالژی

noreply@blogger.com (مهندس پنگول جونی) — Sun, 07 Nov 2010 05:49:00 +0000

متشون یسراف نزن روز.

چگونه کفر بابا و مامان را با هم در بیاوریم 2

noreply@blogger.com (مهندس پنگول جونی) — Sat, 06 Nov 2010 05:32:00 +0000

گاهی اوقات پیش میاد که بابا پول نداره و شام رو سبک می‌خورید.
این جور مواقع، فردا صبحش که مادربزرگ زنگ زد، فوری گوشی رو بردار و بی‌حرف اضافه بهش بگو:
«مادرجون ما دیشب شام، صبحونه خوردیم.»
بابا و مامان عاشق این هستند که تو حرفاتو در لفافه بزنی.

چگونه کفر مامان را در بیاوریم 1

noreply@blogger.com (مهندس پنگول جونی) — Tue, 02 Nov 2010 08:43:00 +0000

بچسب به سینه‌ی مامانت و حسابی شیر بخور. وقتی سیر شدی بلند شو برو پیش بابا، فرت و فرت بوسش کن.
بابا هم گاهی نیاز به توجه تو داره.

چگونه کفر بابا و مامان را با هم در بیاوریم

noreply@blogger.com (مهندس پنگول جونی) — Sun, 31 Oct 2010 05:02:00 +0000

وقتی بابا مامان رفتند تو اتاق خواب و در رو بستند،‌ عجله نکن، کمی صبر کن؛ بعد ناگهان بدو و در اتاق رو باز کن.
بابا و مامان غافلگیر شدن رو دوست دارند.

چگونه کفر بابا را در بیاوریم 1

noreply@blogger.com (مهندس پنگول جونی) — Sat, 30 Oct 2010 11:10:00 +0000

وقتی مهمان دارید وسط صرف ناهار به دستشویی برو و از آن‌جا بلند داد بزن:
باباااااااااااا بیا منو بشوووووووووووووووووووووور‬.
بابا دوست دارد به مهمان‌ها نشان دهد که چقدر به بهداشت اهمیت می‌دهد.

خود اقراری‌های من

noreply@blogger.com (مهندس پنگول جونی) — Thu, 28 Oct 2010 17:50:00 +0000

به واسطه‌ی دوست بزرگواری به مجلس خود اقراری دعوت شدم.
این شما و این هم خود اقراری‌های من. چه کوتاه و چه بلند.

بدترین اتفاق: خدا پدر مادرتان را برایتان نگه دارد.
خوب‌ترین اتفاق: تعارف کردن آدامس به همه -در یک جمع دوستانه- الا به کسی که بعدها عیال جان شد و با همین عمل شنیع در ذهنش برای همیشه ثبت شدم.
بدترین تصمیم: رد پیشنهاد پدرِخیاطِ دختر همسایه که گفته بود در صورتی که دامادشان شوم برایم لباس زورو خواهد دوخت.
بزرگ‌ترین پشیمانی: خب وقتی بدترین تصمیم را گرفتم طبیعتا به دنبالش بزرگترین پشیمانی سراغم آمد.
فرد تأثیرگذار زندگی: دوست دوران کودکی‌ام که دوست دخترش را به من بخشید و با این کار بخشندگی را به من آموخت.
آرزوی زندگی: ان‌شاءالله با اجرای طرح تهوع اقتصادی وضعم آن‌قدر خوب می‌شود که با تصویب لایحه حمایت از خانواده بتوانم نقش کوچکی در اعتلای ایران اسلامی داشته باشم.
اعتقاد به معجزه: اف بر ما و هم‌نسلانمان که علی‌رغم درک معجزه هزاره سوم باز هم به معجزه بی‌اعتقاد باشیم.
اعتقاد به خوش‌شانسی: وقتی در چت‌روم یاهو از بین آن‌همه آدم برای عیال‌جان پیغام فرستادم فهمیدم که عیال جان چقدر خوش‌شانس بوده است. از آن روز به شانس اعتقاد پیدا کردم.
خیانت: برای آقایان مشکلی ندارد. ان‌شاء‌الله لایحه که تصویب شد قانونی‌اش هم می‌کنیم.
عشق: مفهوم دستمالی شده‌ای شده‌، من دیگر دستمالی‌اش نکنم بهتر است. اصولا دستمالی کردن خوب نیست، قباحت دارد.
دروغ: یک سال و اندی‌ست دیگر دروغ کوچک نمی‌گویم.ایمان آورده‌ام که دروغ هرچه بزرگتر باورش آسان‌تر.
از که بدم می‌آید: از کارل فریدریش گوس که با «قوسِ گوس‌»اش یا به قول استاد ترک زبانمان: «گوس گوس»اش، باعث شد دو ترم موفق به پاس کردن فیزیک دو نشوم. لعنت خدایان بر تو باد.نمی دانید برای بار سوم چه استرسی داشتم. جناب گوس تمام آبروی چندین ساله‌ام را داشت به باد فنا می‌داد. البته پایه‌ام قوی شد.
تا به حال دل کسی را شکانده‌اید: متاسفانه در دومرحله با حمایت پیدا و پنهان ایادی داخلی و خارجی استکبار دل فردی را شکانده‌ایم .‌خدا از سر تقصیراتم بگذرد.
دلیل انتخاب اسم وبلاگ: این اسم با توجه به ملاحظات کنسیوپکتالی در واکاوی نظرات کرازماتیک زیدکوویچ انتخاب شده.
از بچه‌های وب چه کسی را بیش‌تر دوست دارید؟ بدون هیچ توضیح اضافه آقای کمالی. یعنی من دیوانه‌ی این مرد هستم. هر وقت دلم از سختی‌های روزگار می‌گیرد به وی پناه می‌برم. خدا ایشان را برای وبلاگستان فارسی حفظ کناد. الف دعا رو حال نمودید؟
تعریفی از زندگی خودم: کسی که می‌دانست چه می‌تواند باشد ولی نخواست که آن چیزی که می‌دانست می‌تواندباشد‌، باشد.
خوش‌بختی: آن‌هایی که زیاد فکر می‌کنند کمتر احساس خوش‌بختی می‌کنند.

این واژه‌ها یادآور چه چیزی برای‌تان هستند؟
هلو: وزیر بهداشت / قدر عافیت کسی داند که به مصیبتی گرفتار آید.
خدا: EYES WIDE SHUT، همین.
امام حسین: مظلومیت در زمان خود و مظلومیت بیشترش در زمان حال/ آقا یه کم بیشتر بریز واسه مریض می‌خوام.
اشک: پسرکی که کنار در مهدکودک به مادرش می‌گفت: مامان نمی‌دونم چرا این‌جا می‌رسم از چشمام واسه خودش اشک میاد. مدیونم هستید اگر فکر کنید آن پسر بچه من بودم.
کوه: از پشتش برای تحقیر استفاد می‌شود. جلویش را نمی‌دانم.
فرار از زندان: اعتقاداتت را زیر سوال ببر و از زندان وبلاگ آپ کن. نیازی به فرار نداری. رهایت می‌کنند.
هوش: مدیر راهنمایی‌مان سرِ صف صبحگاه پشت بلندگو داد زد: «این پنگول بی‌هوش کیه که تیزهوشان قبول شده و همه دارند دنبالش می‌گردند ولی خودش انگار نه انگار؟». پی‌نوشت: لذت بردید چگونه پز دادم؟
خواهر زن: عده‌ای معتقدند که خواهر زن، نان زیر کباب است. ما که نداریم. خلاص.
رنگ چشم‌هایم: رنگ چشمام خیلی عجیبه( با ابراز ارادت و علاقه به آهنگ چشماتِ مهرنوش که در این فضای نابهنجار موسیقی ایرانی با یک آهنگ ساده و دلنشین لذت را به من هدیه می‌کند).
رنگ مورد علاقه: همان رنگی که اخیرا انعکاس نورآبی‌اش می‌کند.
جواب تلفن و ارتباطات: نمی‌دهم. جواب تلفن را می‌گویم. لطفا مزاحم نشوید. ارتباطاتمان هم همیشه در حال پاره شدن توسط کشتی‌های عبوری‌ست. تعریفی ندارد.
کلام آخر: خدا‌وکیلی همه‌‌ی جوابا رو خوندی؟

ادامه‌ی بازی را از جانب خودم عقیم می‌گذارم. هر کسی خواست ادامه بدهد خبرم کند تا بخوانمش.

یک دستگاه DVD Player تاریخ‌ساز موجود است

noreply@blogger.com (مهندس پنگول جونی) — Wed, 27 Oct 2010 06:14:00 +0000

دو سه سال پیش متوجه شدیم که دستگاه DVD Player مان بعضی از فرمت‌های ویدئویی را پشتیبانی نمی‌کند لذا مجبور شدیم دستگاه دیگر و به روز‌تری ابتیاع نماییم. این وسیله جدید بنده خدا هر فرمت شناخته و ناشناخته‌ای را پشتیبانی می‌کرد و همچنان هم می‌کند(پشتیبانی را عرض می‌نمایم). فقط متاسفانه بعد از مدتی دیگر صفحه‌ای که دیسک را به داخل دستگاه می‌برد خودمختار شد و از آن زمان تا کنون وقتی بیرون می‌‌آید بدون اینکه شما دکمه بستن را فشار دهید سرخود پس از چند لحظه به داخل دستگاه می‌رود. گاهی فرصت می‌شود که دیسک را داخلش بگذاری و گاهی هم نمی‌شود. من هم که ماشالله به قول عیال جان، آخر خونسردی و بی‌خیالی تا کنون فرصت اینکه بنده خدا را به تعمیرگاه ببرم را پیدا نکرده‌ام.
روزی از روز‌ها یکی از بستگان که زیاد به منزل ما رفت و آمد دارد میهمان ما بود و من هم می‌خواستم نسخه زیرنویس‌شده مسابقه لحظه حقیقت(THE MOMENT OF TRUTH) را برایش بگذارم تا ببیند. ناگفته نماند که نکند یک وقت به تبحر ما در زبان انگلیسی شک کنید من خودم زبانم قدرتیِ خدا توپ توپ است و برنامه را بدون زیرنویس دیده‌ام. نسخه زیرنویس‌شده را فقط جهت میهمانمان تهیه کرده بودم و لا غیر. خلاصه در حین گذاشتن DVD دستگاه فوق الذکر دوباره خودمختاری‌اش گل کرد و چند باری حالمان را گرفت. داشتم از خودمختاری و زبان نفهمیی و اینکه هنوز فزصت نکرده‌ام به دست تعمیرکار بسپرمش می‌گفتم که دیدم میهمان گرامی با تعجب مرا نگاه می‌کند و سرش را می‌خاراند.داستان را که پرسیدم فهمیدم ظاهرا چند باری که ایشان از دستگاه استفاده نموده از شانس خوبش فرصت گذاشتن دیسک را هم پیدا کرده ، از این روتمام این مدت فکر می‌کرده که این خودمختار بودن یکی از خصوصیات روزآمد این دستگاه است که وقتی دیسک در داخلش قرار می‌گیرد وزن دیسک را احساس نموده و اتوماتیک آن‌را به داخل دستگاه می‌برد.
علت چنین اشتباهی ریشه درعدم آگاهی میهمان گرامیمان داشت که باعث شد یک مسئله عجیب به نوعی با یک سری توجیهات نه تنها عجیب به نظر نرسد بلکه قابل قبول و معمولی جلوه کند. آگاهی نداشتن و عدم درک شرایط یکی از مشکلات جامعه امروزی ماست. همین عدم اطلاع است که باعث می‌شود حرف‌ها و سخنان بی‌پایه واساس مشتری پیدا کند. دروغ‌های بزرگ پذیرفتنی جلوه کند و کار به جایی برسد که برگ برنده عده‌ای پشت کو‌ه‌ها و مناطق دورافتاده -که طبعا عنصر آگاهی و اطلاع در آن‌ها کمتر است- عنوان شود.
غرب زده و از خود‌بیگانه نیستم ولی همین عنصر آگاهی‌ست که باعث می‌شود در کشوری مانند فرانسه دانش‌آموز و کامیون‌دار هماهنگ با هم در اعتراض به افزایش تنها دو سال به سن بازنشستگی دست به اعتراض و اعتصاب بزنند ونسبت به سیاست‌های دولت و تاثیر آن بر آتیه خود حساس باشند. اما اینجا....

استکبار گاهی دوست داشتنی می‌شود

noreply@blogger.com (مهندس پنگول جونی) — Mon, 25 Oct 2010 13:21:00 +0000

رییس کل بانک مرکزی اعلام کرد : طبق آمار بانک جهانی‌، ایران 100 میلیارد دلار ذخایر ارزی دارد که اگر اینکه آن‌ها می‌گویند درست است چنین کشوری نمی‌تواند به بن‌بست بخورد.

در رابطه با همین راستا:
1- آمار ذخایر ارزی ما را استکبار جهانی باید بدهد یا خودمان؟
2- حالا که استکبار جهانی به جای خودمان آمار ذخایر ارزی ما را می‌دهد. لا اقل بگوییم این آمار درست است یا نه؟
3- اگر این آمار درست است دیگر چرا در درست بودن آن تشکیک می‌کنیم؟
4- اگر درست نیست دیگر چرا از آن سواستفاده خبری می‌کنیم؟
5- از کی خبر‌هایی که از طریق موسسات و رسانه‌های وابسته به استکبار در مورد ما منتشر می‌شود معیار و مقیاس قرار گرفته‌ست؟
6- اگر خبرهای استکبار در مورد ما صحیح است پس تکلیف ما در مورد سایر خبرها که ارکان نظام را هدف گرفته‌اند چیست؟
7- اگر همه‌ی خبر‌های استکبار صحیح نیست، معیار و میزان تشخیص درست و نادرست بودن چیست؟
8- تا خرداد 88 میزان رای مردم بود. میزان جدید چیست؟
9- استکبار غلط کرده در مورد ذخایر ارزی ما نظر داده .
10- مورد شماره 9 فصل الخطاب بوده است.

«گوگل ریدر بمیری، مرگ وبلاگ رو نبینی» یا «گوگل ریدر چی کرده ؟ وبلاگ رو نابود کرده»

noreply@blogger.com (مهندس پنگول جونی) — Sun, 24 Oct 2010 10:01:00 +0000

1- ابتدا ملت وبلاگ خواندن را به کناری نهادند. دیگر کسی به خود وبلاگ برای خواندنش مراجعه نمی کرد. به قول شراگیم ملت مفت خوان شدند. دیگر کسی زحمت خواندن و کامنت گذاشتن به خودش نمی داد. خیلی زحمت می کشید با موس کلیکی می کرد و چراغی به عنوان لایک را روشن می کرد.
2- کم کم خواندن وبلاگ های بلند در خود گوگل ریدر(با توجه به محیط یکنواخت و تکراری آن) هم فراموش شد. ملت حوصله ی خواندن وبلاگ های بلند را نداشتند(استثنا جزء قاعده نیست).
3- با توجه به اقبال ملت به گوگل ریدر وبلاگ های مینی مال و مینیمال نویسی طرفدار پیدا کرد. این علاقه دو طرفه بود. چون هم مینیمال نویس انتظار کامنت نداشت و هم مخاطب بدون اینکه وقت زیادی برای یک پست بگذارد می توانست متنی را بخواند. مینیمال نویس چون زیاد خوانده می شد لایک های زیادی می گرفت و راضی بود و مخاطب هم به جای خواندن یک پست بلند، چندین پست کوتاه می خواند و تیریپ روشنفکری خود را هم حفظ می کرد.
4- وبلاگ ها و پست های مینیمال که اندکی نیاز به تفکر داشتند به کناری نهاده شدند. در عصر تکتولوژی ملت زیاد حوصله ی فکر کردن ندارند. باید همه چیز راحت الحقوم باشد. وقت طلاست. اصلا اگر حرفی برای گفتن داری چرا آن را به زبان ساده نمی گویی؟ وبلاگ های مینیمال سر دستی اوج گرفت. من یک داماد می خواهم. من دوست دختر ندارم. عروس خانوم چی کاره س؟
5- کم کم وبلاگ های سر دستی هم دل مخاطب را زد آخر تا کی باید دنبال دوست دختر و دوست پسر گشت؟ وبلاگ ها یک کلمه ای شدند. طرف یک کلمه می نوشت و مخاطب برداشت خودش را می کرد: عنوان : دستشویی/ متن پست : اهم.
6- کلا وبلاگ و وبلاگ نویسی تعطیل شد. این سوسول بازی ها مربوط به اواخر قرن بیستم و دهه ی اول قرن بیست و یکم بود. این همه خبرگزاری معتبر وجود دارد دیگر چه نیاز به وبلاگ؟

آش نخورده و دهن سوخته

noreply@blogger.com (مهندس پنگول جونی) — Fri, 22 Oct 2010 14:36:00 +0000

شما که تعلق خاطری به من داشتید و قبل از ازدواجم از آن دم نمی‌زدید، دیگر چرا داستان عشق نهانتان را با عیال‌‌جان در میان می‌گذارید؟

مگسان جان برکف

noreply@blogger.com (مهندس پنگول جونی) — Thu, 21 Oct 2010 17:33:00 +0000

تازه مشغول کار شده بودم. گرمای هوای جنوب بود وگودال‌های فاضلاب پشت کاروان‌ها که سرریز کردن آن‌ها باعث شده بود مگس‌های زیادی اطراف کاروان‌ها در تردد باشند. کافی بود در کاروان لحظه‌ای باز شود تا لشکری از مگس‌ها در انوع مختلف مهمان اطاقت شوند، البته اگر بتوان به حشراتی که از سروکولت بالا می‌رفتند، تمام تنت حتی جاهای بی ناموسی‌اش را هم در می‌نوردیدند، در کمال وقاحت جلوی چشم میزبان که شما باشید در هوا مراوده می‌کردند و چند قدم آن طرف‌تر توله پس می‌انداختند‌، عنوان مهمان را اطلاق کرد.
درواقع در آن وضعیت نیازی هم به باز کردن در نبود. درزهای فراوانی که کارون‌ها داشتند -ومن و همکارم هر کاری می‌کردیم نمی‌توانستیم به طور کامل بپوشانیمشان- خودشان نقش هزار بار باز و بسته کردن در را بازی می‌کردند. اگر می‌خواستیم از حشره‌کش استفاده کنیم به علت تعداد زیاد و جایگزین شدن سریعشان - در رابطه با راستای همان وقاحتی که در مراوده داشتند- باید هر چند دقیقه یک باراطاق را ترک می‌کردیم تا مبادا خودمان اسیر حشره‌کش نشویم، از طرف دیگر در آن گرمای وحشتناک ترک کردن اطاق اصلا مقرون به صرفه هم نبود. کافی بود چند دقیقه اتاق را ترک می‌کردیم تا آب مغزمان خشک می‌شد و ما می‌ماندیم و یک مغز چروکیده.
لذا تصمیم گرفتیم به روش سنتی استفاده از مگس کش رو بیاوریم که در طول تاریخ هم امتحان خود را پس داده بود.
طی یک بعد از ظهر آن‌قدر از این حشرات موذی کشتیم که تقریبا هنگام قدم زدن روی لایه‌ای از اجسادشان حرکت می‌کردیم. قتل عام وسیعی بود. از شما چه پنهان کمی تا قسمتی هم احساس آغا محمد خان بودن به من دست داد‌(البته تاکید می‌کنم به جهت خونخواری نه جهات دیگر) ولی حتی اندکی از جمعیت‌شان کاسته نشد. به جای یک مگس کشته شده‌، چندین مگس قبراق و سرحال و آماده مرگ وارد اتاق می‌شدند. لامروت‌ها به گونه‌ای به سمت ما شیرجه می‌زدند که حملات انتحاری خلبان‌های ژاپنی در جریان جنگ جهانی دوم به سمت کشتی‌های آمریکایی (کامیکازه) در مقابلش هیچ بود. حقیقتا خسته شده بودیم واین خستگی اگر چه جسمی هم بود ولی بیشتر روحی بود و ناشی از اینکه نتوانسته بودیم یک مشت حشره ناچیز را به راه راست بیاوریم. تصمیم گرفتیم تا زمان رسیدن ماشین لجن کش با آن‌ها مدارا کنیم و سر به سرشان نگذاریم. راستش جواب هم داد تا یکی دو روز بعد که لجن‌کش به منطقه رسید نه ما ذهن و روان و جسممان را خسته کردیم و نه آن‌ها مثل سابق به کاروان ما هجوم آوردند. زندگی مسالمت آمیز جواب داده بود. آن‌ها اجازه داشتند به تمام سوراخ سنبه‌های ما سرک بکشند و ما هم مراقب بودیم که گزک به دستشان ندهیم تا دوباره به سمت اتاقمان لشکرکشی کنند. ماشین لجن‌کش که فاضلاب‌ها را تخلیه کرد و چشمه‌ی جوشان تغذیه‌ی مگسان خشکید نسلشان هم کم کم رو به زوال گذاشت.
گاهی اوقات باید با مگسان آویزان و از همه جا رانده شده‌ای که به منابع سرشاری متصلند و از آن‌ها تغذیه می‌کنند مدارا کرد. درحقیقت سرو کله زدن با این حشرات تا وقتی که آن منابع (منابعی که خود فاسدند و از این حشرات برای بقا و گسترش فساد وجودی خود استفاده می‌کنند‌) پابرجا هستند کاملا بی‌فایده است و کار را بدتر می‌کند. تلاش برای به راه راست آوردنشان بی‌فایده است چون از اساس بی اساسند و متکی بر فساد. حشرات وقیحی که قبح هیچ کاری را درک نمی‌کنند و از این رو ترسناکند و در عین حال قابل ترحم.
مشکل اصلی همان طور که گفته شد نه این مگسان که منابع فساد هستند. آن‌ها هستند که باید خشکیده شوند. منابعی که اگر خوب بنگریم خودمان با سهل‌انگاری‌های دنباله‌دارمان باعث و بانی ایجادش بوده‌ایم.