كرام الكاتبين را خواستم بيكار نگذارم

ترکِ کامِ خود گرفتم تا برآید کامِ دوست.

noreply@blogger.com (پانی) — Sat, 28 Jul 2018 22:12:00 +0000

همیشه خفن‌ترین بودی؛ برای من البته؛ کس دیگه‌ای ر نمی‌شناسم که نگفته باشه "چقدر فیک‌ـه"، "چقدر ادا داره"٬ "دیوونه‌س؟"، "مریض‌ـه؟"٬ "چرا این‌جوری‌ـه؟".

تو برای من نه یه‌جوری بودی، نه دیوونه بودی، نه فیک بودی، نه ادا داشتی. تو برای من خفن بودی؛ یه آدمی که از روز اولی که شناختم‌ش به نظرم یه کم عجیب بود ولی قشنگ عجیب بود، خفن عجیب بود، باحال عجیب بود، ولی بد نبود؛ هیچ کدوم از عجیب بودن‌هاش اذیت‌م نمی‌کرد؛ حتی داد و هوارهای بی‌دلیل و بیمارگونه‌ش. فکر می‌کردم دنیا ر ساختن تا من تو ر توش پیدا کنم، بقیه‌ی دنیا فقط دکورِ این مسئله‌س.

من بچه بودم، خیلی خام‌تر از این بودم که بفهمم همه‌ی اون آزارها که به بهانه‌ی عجیب بودن تو تحمل می‌کردم چه بلایی به سر خودم آورد. چه جوری سرخورده و دل‌مرده و غم‌گین و خالی شدم. چه جوری خم شدم. چه جوری پژمردم؛ چه جوری روز به روز تنهاتر شدم که واسه فرار از این تنهایی بیشتر به دامن تویی که همیشه داشتی می‌رفتی چنگ بزنم و بخوام که نری.

من نفهمیدم چی به سرم داره میاد؛ فقط وسط یه آتیشی بودم که نه پشت و پناهی داشتم، نه راه گریزی. من فقط تو ر داشتم؛ تویی که فکر می‌کردم دارم‌ت ولی هیچ‌وقت، حتی یک ساعت تو همه‌ی این ده سال نداشتم‌ت. تویی که همه داشتن‌ت بجز من، تویی که همه ر خواستی بجز من.

نفهمیدم چه جوری تنهایی ر بارم می‌کنی، چه جوری حقیرم می‌کنی، می‌شکنی‌م.

من هیچی نفهمیدم؛ من هیچی نمی‌دیدم، دودِ اون آتیشی که توش بودم اجازه می‌داد فقط چشم‌هام ر به اندازه‌ی تو باز کنم.

من همه‌ی اون سال‌ها هیچی بجز تو ندیدم؛ تویی که تو همه‌ی تصویرهایی که ازت توی ذهن‌م مونده همیشه پشت‌ت به من بود و روت به دیگران؛ اخم‌ت به من بود و لبخندت به دیگران؛ دعوات با من بود و شادی‌ت با دیگران.

اگر برای هر عشقی رقیبی باشه، من باید با همه‌ی دنیا بجنگم؛ ولی من واقعن ان‌قد قوی نیستم. من خیلی خسته‌تر و مریض‌تر و ناتوان‌تر از اون ام که حتی دیگه دامن‌ت ر نگه دارم؛ اگه دیگه نمی‌کِشم‌ت که نری فقط از ناتوانی‌ـه؛ وگرنه هیچ چیز دیگه‌ای هیچ فرقی نکرده؛ فقط من پیر شدم و خسته. ان‌قد خسته که برام نفس کشیدن هم چالش‌ـه.

آن کس که گفت قصه‌ی ما هم ز ما شنید.

noreply@blogger.com (پانی) — Fri, 27 Apr 2018 23:00:00 +0000

قصه می‌بافم.

شغل‌مه.

بهترین شغل دنیاست.

چندسالی نجار بودم؛ چند سال طبیب بودم، یه مدت معلم بودم، چند وقت مطرب شدم، تاجر هم بودم؛ حنا و ابریشم و مروارید می‌بردم اون‌ور دریای هفتم، می‌فروختم، به جاش صندل و چوب می‌خریدم. یه مدت عطار بودم؛ بهارنارنج ر قاطی می‌کردم، جوشونده درست می‌کردم می‌دادم دست مردم. چند صباح دیلماج بودم؛ از فرنگ می‌اومدن واسه سیاست٬ من ر صدا می‌زدن دیلماجی کنم.

تلخک بودم، کفاش بودم، بنّا بودم، شاعر بودم، داروغه بودم، عسس بودم، حاکم و قاضی و جلاد بودم؛ ولی الان قصه می‌بافم؛

قصه‌ی جن و پری، سوسک سیاه و موش، توتو، شب هزار و یکم.

قصه می‌بافم٬ می‌فروشم.

به جاش خنده می‌خرم، گریه می‌خرم، غصه می‌خرم، دلِ خوش می‌خرم، آه و فغان می‌خرم؛ قصه می‌فروشم.

یه شب، عصا زنان از یه دهی می‌رفتم یه ده دیگه تا بساط قصه‌هام ر پهن کنم. از پشت سرم یه صدایی اومد؛ برگشتم ولی کسی نبود، نه حیوونی، نه آدمیزادی. رفتم، بازم صدا اومد، انگار که یکی پشت سرم همینجوری میومد.

نشستم، آتیش روشن کردم ببینم کیه، چیه.

بغل یه صخره‌ی کوچیکی نشسته بودم، بقچه‌پیچِ قصه‌هام ر گذاشتم بغل آتیش. از گونیِ خوراکی‌هام نون و پنیر درآوردم که یه صدای ضعیفی لرزون و ترسون گفت: به منم نون می‌دی؟

من هی این‌ور ر گشتم، اون‌ور ر گشتم؛ هیچ‌کس نبود. گفتم خیالاتی شدم لابد؛ باز تا خواستم یه لقمه بخورم همون صدا گفت به منم یه لقمه نون بده.

گفتم کی هستی؟ گفت جن ام؛

ترسیدم؛ گفتم اگه جن‌ای که نون نمی‌خوری. من ر می‌خوری.

گفت نه، جن‌ام ولی تو ر نمی‌خورم؛ نون می‌خورم، گشنه‌مه، بهم نون بده.

یه دستمال گذاشتم بغل آتیش، یه کم نون و یه تیکه پنیر گذاشتم روش، گفتم بیا بخور.

یه صدایی اومد و یه جن ریزه میزه اومد نشست بغل دستمال.

گفت ترسیدی؟

گفتم آره.

گفت نترس؛ نون‌م ر می‌خورم، میرم. کجا می‌ری؟

گفتم ده پشت کوه.

گفت تنها؟

گفتم آره.

گفت چیکار داری اونجا؟

گفتم میرم قصه بفروشم.

گفت تو اون ده کسی قصه نمی‌خره؛ مردمش یه جوری شدن.

گفتم من قصه‌هام قشنگه، می‌خرن.

گفت نمی‌خرن؛ بیخودی این‌همه راه نرو.

گفتم تو از کجا می‌دونی؟

گفت بخواب؛ صبح که پاشدی برات میگم.

گفتم الان بگو.

گفت نمی‌ترسی؟؟

گفتم نه.

گفت باشه؛ تو اون ده یه دختری بود٬ قشنگ بود، مثل ماه بود، ولی خل بود. هی می‌رفت تو کوه می‌نشست، با آسمون حرف می‌زد؛ هیچ‌کس نمی‌دونست چه‌شه؛ یه شب که همه‌ی ده خواب بودن، دختره بی‌خواب بود؛ رفت تو کوه نشست که با آسمون حرف بزنه؛ ولی آسمون شب‌ش مثل روزش نیست؛ سوراخ داره؛ آدم‌ها به این سوراخ‌ها میگن ستاره؛ ولی ما جن‌ها می‌دونیم این‌ها ستاره نیستم؛ سوراخ‌ن؛ دختره نمی‌دونست آسمون فرق می‌کنه وقتی خورشید نیست؛ نمی‌دونست شب‌ها از اون سوراخ‌ها چی‌ها که نمیاد سراغ‌ش؛ سرش به آسمون بود که یهو یکی از ستاره‌ها چشمک زد؛ دختره ذوق کرد و ذوق کرد، ولی نمی‌دونست یه دیو صداش ر شنیده بود و از اون سوراخ تنوره کشید و اومد و دختره ر برد. این شد قصه‌ی اون ده؛ واسه همین آدم‌های اون ده فقط وقتی خورشید هست از خونه‌هاشون درمیان؛ هیچ‌کدوم‌شون آسمون ر نگاه نمی‌کنن؛ هیچ کدوم‌شون قصه نمیگن؛ هیچ قصه‌ای؛ قصه هم نمی‌شنون؛ هیچ قصه‌ای؛ اسم دختره ر هم نمیارن؛ هیچ‌وقت.

گفتم دختره چی شد؟

گفت گم شد؛ هیچ‌وقت برنگشت، هیچ‌کس ندیدش.

گفتم شاید جاش خوبه، شاید خوش‌حاله.

گفت اگه یه دیو آدم ر ببره آدم هیچ‌وقت خوش‌حال نیست.

گفتم تو از کجا می‌دونی؟ تو مگه دیوی؟ یا آدمی؟

گفت نه، ولی می‌دونم. حالا بخواب؛ ولی آسمون ر نگاه نکن.

صبح پاشدم دیدم آتیش خاموش شده؛ بقچه‌پیچِ قصه‌هام هم نیست؛ ولی توی بقچه‌ی خوراکی‌هام یه عالمه نون و پنیر هست. جن‌ه برام گذاشته بود؛ بقچه‌پیچ ر برده بود که نرم اون ده.

هنوز چند روز راه مونده برسم اون‌جا؛ دارم یه قصه‌ی جدید می‌بافم؛ راجع به یه دختری که دیو با خودش بردش آسمون توی یه قصر طلا با گل و درخت و هزارتا خورشید و هزارتا آسمون. که دیوه‍ نمی‌خواست اذیتش کنه، می‌خواست ببردش یه جایی که دیگه غصه نباشه. درخت باشه، کوه باشه، جنگل باشه، خنده باشه. دیوه‍ زشت بود، ترس‌ناک بود ولی مهربون بود؛ دختره خوشحال بود؛ قصه‌شون قشنگ بود.

من قصه می‌بافم؛ شغل‌مه؛ بهترین شغل دنیاست؛

تلخک بودم، کفاش بودم، بنّا بودم، شاعر بودم، داروغه بودم، عسس بودم، حاکم و قاضی و جلاد بودم؛ ولی الان قصه می‌بافم؛ حالا اومدم ده شما تا قصه‌ی دختری ر بگم که یه شب دیو از آسمون تنوره کشید و بردش توی یه قصر طلا...

رفتم؛ رفتی؛ رفت.

noreply@blogger.com (پانی) — Tue, 06 Mar 2018 20:20:00 +0000

چشم‌های خیس‌ش ر پاک کرد و بلند شد، لباس‌ش ر مرتب کرد که بره.

دوستش اصرار کرد؛ حال‌ت خوب نیست، چشم‌هات باز نمی‌شه ان‌قد گریه کردی، بشین، بیرون هم که داره سیل میاد از آسمون؛ ام‌شب بمون؛ فردا هم هوا بهتره هم تو، فردا صبح برو.

نه، کلاس دارم صبح؛ بمونم اینجا فردا صبح پانمی‌شم برم.

حالا یه روز کلاس نرو.

از اول ترم تا الان دو جلسه رفتم اون هم نصفه.

بابا حالا یه جلسه دیگه هم نرو.

جون تو نمی‌شه.

نگرانتم؛ رسیدی خبر بده.

باشه، خدافظ.

مواظب خودت باش.

در ر بست و نشست تو ماشین.

نیم‌ساعت سرش ر گذاشت روی فرمون و فقط فکر‌ کرد. فکر که نه؛ مرور کرد. همه‌ی اون سال‌ها ر مرور کرد. همه‌ی اون لحظه‌ها. خوبی‌ها، بدی‌ها، خنده‌ها، گریه‌ها.

مثل سیل از آسمون بارون می‌ریخت. انگار زیر آبشار وایساده بود. ماشین ر روشن کرد و راه افتاد. ان‌قدر همه‌جا لیز بود که نمی‌شد پاش ر از روی ترمز برداره؛ با هزار بدبختی رسید خونه. از ماشین که پیاده شد تا کلید ر توی در بچرخونه کاملن خیس شد و دیگه اشک‌هاش روی صورت‌ش معلوم نمی‌شد.

هنوز نصف حیاط ر رد نکرده بود که یادش افتاد کتاب و دفترش ر خونه‌ی دوست‌ش جا گذاشته؛ ساعت تقریبن ۱۲ شب بود و نمی‌تونست دست‌دست کنه؛ به دوست‌ش زنگ زد و مطمئن شد که نمی‌خواد فعلن بخوابه. همون‌جوری خیس رفت نشست توی ماشین و راه افتاد. هر دقیقه بارون شدیدتر می‌شد. جلوش ر درست نمی‌دید و دور برگردون ر رد کرد.

محبور شد بپیچه توی یه خیابون دیگه و...

بابا می‌گم این‌جا رفتیم قبلن.

نخیرم.

چرا.

نرفتیم؛ بریم دیگه، بریییییییییم. توروخداااا.

باشه بابا، بریم. عه. زشته.

آخ جون.

این کتاب ر داری؟

نه.

...

چیه نیش‌ت باز شد؟ کادو نمی‌خری برام ها.

باشه...

زهر مار، نیش ر ببند.

بریم موزه؟

برییییییممم.

بریم از اون چیزبرگرها بخوریم؟

نع.

اه، هی نع نع؛ بریم دیگه.

نع.

اه.

هنوز نع.

هوم.

نمی‌تونست خودش ر گول بزنه؛ کسی جاش ر نمی‌گرفت؛ جاش هنوز خالی بود؛ بعد از این‌همه وقت؛ حتی با این‌که می‌دونست اون جاش ر خالی نگه نداشته بود.

پیچید تو خیابونی که ازش متنفر بود ولی مجبور شد؛ زد بغل؛ دیگه نمی‌تونست رانندگی کنه؛ علاوه بر اون همه اشکی که نمی‌ذاشت تقریبن هیچی ببینه، ان‌قد بارون زیاد بود که قایق بیشتر به دردش می‌خورد تا ماشین. نشست به فکر کردن. همه‌ی اون اتفاقات خوب و بد. همه‌شون جلوی چشم‌ش رژه رفتن؛ دیر شده بود، راه افتاد این‌بار آروم‌تر، نیم‌ساعت بیشتر طول کشید تا برسه.

دوستش با چتر دم در بود.

بیا تو دختر جان؛ نمی‌خواد فردا بری، بیا تو.

نه، مرسی، مرسی وسایلم ر آوردی.

ببین من بیدارم؛ رسیدی زنگ بزن.

باشه. مرسی خدافظ.

مواظب باش.

دیگه تقریبن همه جا ر آب گرفته بود، ماشینش داشت رسمن شنا می‌کرد. باز همون خیابون لعنتی و باز همون خاطرات لعنتی.

زد بغل؛ کیفش ر باز کرد و بلیطش ر درآورد. هشت روز مونده بود به آرزوش؛ به رفتن و ادامه تحصیل تو یه کشور دیگه؛ فقط هشت روز مونده بود که همه‌ی اون روزهایی که عذاب دیده بود ر بذاره و برای همیشه بره؛ تصویر اون دختری که اول یه جاده وایساده و یه چمدون پشت سرشه اومد جلوی چشم‌ش. همون که وقتی اون واسه اولین بار کنکور ارشد داد و از جلسه اومد و بیرون و تو چشم‌ش نگاه کرد و گفت: یه فکری واسه خودت بکن، من بعد از ارشد از ایران میرم، چسبونده بودش جلوی چشم‌ش، روی دیواره‌ی میز کنار تختش.

بلیطش ر صبح همون روز رفته بود گرفته بود؛ به هیچ‌کس نگفته بود، حتی نزدیک‌ترین دوستش، حتی به پدر مادرش چیزی نگفته بود؛ فقط می‌خواست بره، و هیچ ردی ازش جایی نمونه؛ بلیط‌ش ر گذاشت روی صندلی کنارش. راه افتاد سمت خونه. انقد رانندگی سخت شده بود که دیگه تقریبن ماشین روی اتوپایلت بود و اون هم همه‌ی حواسش به بلیط و رفتن. استرس گرفته بود که چه جوری قراره زندگی کنه و درس خوندن به یه زبان دیگه و این‌همه چیز جدید دیگه تقریبن داشت مغزش ر از کار می‌نداخت.

ندید.

هیچی ندید و هشت روز زودتر رفت.

یه بلیط هواپیما از شیشه‌ی شکسته‌ی ماشین‌ش افتاده بود بیرون و اون‌همه بارونی که از آسمون می‌ریخت داشت نوشته‌هاش ر می‌شست.

همه‌جا شیشه ریخته بود و آژیر و نور قرمز همه جا بود.

کاش هشت روز دیگه دووم میاورد که آرزوش ر ببینه لااقل.

مپُرس‌م دوش چون بودی، به تاریکی و تنهایی.

noreply@blogger.com (پانی) — Mon, 12 Feb 2018 01:03:00 +0000

نفر اول: بی‌بی گلاب

بی‌بی گلاب یک پیرزن غرغروست. او هرروز صبح ساعت ۵ گوسفندان‌ش را به چرا می‌برد، سر راه خارپشته درست می‌کند و ساعت ۳ بعد از ظهر وقتِ برگشت، خارپشته‌ها را روی دوش‌ش می‌کشد و برمی‌گرداند.

او معمولن صبحانه سرشیر و نان، ناهار نان و دوغ و شام نان و پنیر می‌خورد. اعیانی‌ترین غذایش بزباش است و بهترین لباس‌ش از کرباسی قرمزرنگ است با کمی تور زَرزَری که در عروسی‌ها تن‌ش می‌کند.

تا به حال شهر نرفته و تمام ۸۱ سال عمرش را توی دهات‌ش مانده و چون دهات‌شان آن موقع‌ها مدرسه نداشته او هیچ وقت سواددار نشده. چند سال پیش هم که نهضت سوادآموزی در ده بغلی راه افتاد، او به عادت همیشگی و به دلیل ترس از موقعیت‌ها، مکان‌ها و آدم‌های جدید از ده بیرون نرفت و بی‌سواد ماند.

بی‌بی گلاب تنهاست؛ ۶۵ سال پیش، کرامت، جوانک رشید و چهارشانه‌ی ده٬ از او خواستگاری کرد. پدر و مادرش کِل کشیدند و مبارکا گفتند. کرامت رفت به شهر تا خریدهای عروسی را سامان دهد ولی هیچ‌وقت برنگشت.

هرکس حرفی می‌زد و نظری می‌داد؛ جنازه‌اش هیچ‌وقت پیدا نشد و کسی هم از نمردن‌ش اطمینان نداد. گلاب آن موقع‌ها «بی‌بی» نبود؛ جوان بود و زیباترین دختر ده؛ خیلی‌ها به خواستگاری آمدند و گلاب حتی به زور کمربند پدرش و ناله و نفرین مادرش هم رضا نداد.

گلاب نشست به پای کرامت. کسی که هیچ‌وقت معلوم نشد چه بلایی سرش آمده.

پدرش از غصه‌ی سرکشی او دق کرد و مادرش ماند و سوخت و او هم مرد.

برادر کوچکش از ننگ قصه‌ی خواهر به جای دوری رفت. جایی که هیچ کس چیزی از او نمی‌دانست و دیگر برنگشت. فامیل‌ها از دورش دور شدند و گلاب تنها ماند.

تنهایی اخلاق آدم‌ها را خراب می‌کند. انتظار خلق‌شان را تنگ می‌کند؛ گلاب نه اخلاق خوبی داشت و نه خلق گشاده‌ای.

گلاب خیلی تنها ماند، کم‌کم شد «بی‌بی گلاب»٬ پیرزن غرغرو و تنهای ده.

نفر دوم: پریا

پریا نقاش است؛ دو سال پیش لیسانس نقاشی‌ش را از دانشکده هنر گرفته و همان سال فوق‌لیسانس قبول شده؛ چند روز پیش از پایان‌نامه‌اش دفاع کرده و یکی از دانشگاه‌های ایتالیا برای دکتری درخواست‌ش را پذیرفته.

او از سال گذشته که تافل‌ش را با نمره‌ی بسیار خوبی گرفته، کلاس ایتالیایی می‌رود و حالا کاملن می‌تواند صحبت کند و کارهای روزانه‌ش را راه بیاندازد. پدرش برای تولد دو سال پیش و کادوی قبولی فوق‌لیسانس‌ش یک ماشین خیلی خوب به او هدیه داده و بسیاری از تابلوهایی که پریا کشیده دیوارهای خانه‌شان را پر کرده.

پریا دوستان بسیار زیادی دارد و معمولن هرروز با عده‌ای از آن‌ها به گالری و کافه می‌رود. رستورانی نیست که او منوی غذایش را نچشیده باشد و غذایی که او واقعن شیفته‌اش است «راویولی»ست.

پاتوق پریا و حلقه‌ی دوستان نزدیک‌ش کافه‌ای‌ست دنج و آرام توی کوچه‌پس‌کوچه‌های یک خیابان خلوت و پر از درخت، کنار یک پارک کوچک و محلی. آن‌ها دور هم می‌نشینند و از همه چیز صحبت می‌کنند. او معمولن شب‌ها حدود ساعت ۱۱ به خانه می‌رود و قبل از خواب حتمن مطالعه می‌کند. هرشب شیر می‌نوشد و یک سیب می‌خورد.

او در اتاق‌ش کتاب‌خانه‌ای بسیار بزرگ و کمد لباسی بزرگ‌تر دارد. هرروز صبح حدود ساعت ۱۰ از خواب بیدار می‌شود، دوش می‌گیرد و با مادرش صبحانه‌ای مفصل می‌خورد. نیم ساعت صرف انتخاب لباس می‌کند و تا آماده شود ساعت از ۱۲ گذشته؛ چند تا تلفن می‌زند و بعد از خانه خارج می‌شود. نهار و عصرانه را با دوستان‌ش می‌خورد و حتمن به گالری عکس یا نقاشی یا مجسمه می‌روند و حتمن در هفته یک شب را به تئاتر اختصاص می‌دهند.

جدیدن کاری به عادات روزانه‌اش اضافه شده و آن سر و سامان دادن کارها و خریدهای قبل از رفتن‌ش به ایتالیاست.

مادرش هم در تدارک یک مهمانی خداحافظی برای اوست. برادرش چهار سال پیش به دانمارک رفت و همان‌جا دندانپزشک است و چند روز پیش با فرستادن دسته‌گلی به بزرگی میرتحریر او، پریا را غافلگیر کرد.

مهمانی خداحافظی یک ماه بعد و در روز سه‌شنبه خواهد بود که شنبه‌ی بعدش پریا در هواپیمایی به مقصد رم خواهد نشست.

او به فکر این است که در ایتالیا و دور از همه‌ی کسانی که می‌شناسد چقدر تنها خواهد بود.

نفر سوم: رادمان

رادمان پسر بزرگ خانواده است؛ پدرش مهندسی سرشناس در شیراز است و مادرش معلم سخت‌گیر دبیرستان؛ خواهر و برادر دوقلوی کوچک‌ترش هردو در دبیرستان‌های نمونه‌ی شیراز درس می‌خوانند؛ رادمان دو سال پیش و بعد از قبولی در کنکور برای ادامه تحصیل به تهران آمد و در خانه‌ای که پدر و مادرش برایش اجاره کردند تنها زندگی می‌کند.

دو سال پیش او به همراه خانواده‌اش به تهران آمد و پدر و مادرش تمام کارها را از اجاره کردن خانه تا تجهیز کاملِ آن به عهده گرفتند و حالا او در یکی از بهترین دانشگاه‌های صنعتی ایران مشغول تحصیل است و یکی از دانشجویان ممتاز دانشکده‌شان به حساب می‌آید.

شب‌ها که حدود ساعت ۹ و بعد از تمام شدن کلاس‌های‌ش به خانه برمی‌گردد معمولن تا ساعت ۱۱ چراغ‌ها را روشن نمی‌کند و در تاریکی به گلدان کوچک روی میز کنار صندلی خیره می‌شود.

البته این رفتار عجیب حدود ۷ماه است که به رویه‌ی زندگی او اضافه شده؛ دو سال پیش که برای اولین بار به دانشکده رفت، دختر زیبا و ظریف و سربه‌زیری دل او را لرزاند و آینده‌ی زیبایی در دل‌ش تصویر کرد ولی چون فکر‌ می‌کرد هنوز اول راه هستند و وقت هست، گفتن و ابراز علاقه را موکول کرد به ترم‌های آخر که ۷ماه پیش دخترک زیبا با حلقه‌ای در انگشت و جعبه‌ی شیرینی‌ای در دست از در کلاس وارد شد و تمام آن آینده را بهم ریخت.

رادمان هرشب حدود دو ساعت در تاریکی مطلق به تنهایی خودش خیره می‌شود تا وقتی که مادر پدرش برای گفتن شب‌بخیر حدود ساعت ۱۱ با او تماس می‌گیرند.

تمرکز رادمان تمامن روی درس‌ش بوده و در تمام این دو سال فرصت نکرده دوستی عمیقی با کسی برقرار کند.

نفر چهارم: بهمن

بهمن تنها پسر یک خانواده‌ی پرجمعیت است. چهار روز دیگر عروسی خواهر کوچک‌ترش است که بهمن با تلاش‌های شبانه‌روزی خودش جهازش را سر و سامان داده. در هفت سالگی او پدرش که کارگر یک کارخانه‌ی پلاستیک‌سازی بوده در اثر حادثه‌ای جان خود را از دست می‌دهد و بهمن می‌شود تنها مرد خانواده.

او از چهارده‌سالگی و بعد از مرگ عمویش، که در آن هفت سال سایه‌ی پدری که رفته بود را جبران کرده بود، مجبور می‌شود در کنار درس خواندن در بازار کاری برای خود دست و پا کند و کمک‌خرج مادری باشد که با خیاطی زندگی را می‌چرخاند.

سه خواهر بزرگ‌تر و یک خواهر کوچک‌ترش را سامان داده و بعد از دیپلم تمام وقتش را به کارکردن گذرانده تا توانسته یک تاکسی بخرد و با آن بار مسئولیت را بطور کامل از روی دوش مادرش بردارد. تکه به تکه‌ی جهاز کوچک‌ترین خواهر را خودش خریده و ام‌شب که با مقداری خرید وارد خانه می‌شود می‌بیند که خواهرش لباس عروس‌ش را پوشیده و با وسایل خیاطی مادری که سال گذشته به پدر پیوسته، آخرین ریزه‌کاری‌ها را روی آن راست و ریس کند.

بهمن به آشپزخانه می‌رود و خریدها را جابه‌جا می‌کند؛ برمی‌گردد توی هال و قربان صدقه‌ی خواهری می‌رود که چهار روز دیگر بیشتر در آن خانه نخواهد بود.

بهمن به اتاق‌ش می‌رود و در نور ضعیف چراغ کوچکی که شب‌ها برای جلوگیری از سردردهای همیشگی‌اش روشن می‌کند به عکس قاب شده‌ی پدر و مادری نگاه می‌کند که نیستند.

بهمن به چهار روز دیگر فکر می‌کند؛ و به شب‌هایی که وقتی به خانه برمی‌گردد، همه‌ی چراغ‌ها خاموش‌اند.

نفر پنجم: من

قصه‌ی تنهایی آدم‌ها، قصه‌هایی زیبا اما غم‌انگیزند.

به اندازه‌ی کافی قصه‌ی غم‌انگیزِ تنهایی خوانده‌اید؛ قصه‌ی من باشد برای بعد.

شاید روزی کسی قصه‌ی من را نوشت.

الله معك.

noreply@blogger.com (پانی) — Fri, 29 Dec 2017 12:12:00 +0000

تکه‌ای از من پیش تو جا مانده؛ پیش تویی که هرچه نوشتم و گفتم تصور کردی برای دیگری‌ست؛ تکه‌ای از قلب‌م، تکه‌ای از روح‌م، تکه‌ای از خنده‌های‌م، تکه‌ای از بودن‌م پیش تو مانده است.

و تو چه بی‌پروا آن تکه را ندیده گرفتی، چه راحت آن تکه را منسوب کردی به دیگری، چه دلیرانه مقاومت کردی در برابرش.

من آن تکه را از تو پس نمی‌گیرم؛ می‌خواهم تا ابد پیش تو بماند، حتی اگر تو از وجودش بی‌خبر باشی، همین که خودم بدانم آن قسمتِ وجودم که نیست، کجاست، کفایت‌م می‌کند.

منِ رفتنی خواهم رفت٬ همان‌طور که تو نیامده بودی که بمانی؛ ولی چیزی که برایت یادگار گذاشتم را کاش لااقل قبول می‌کردی که هست؛ که متعلق به توست، نه کسِ دیگری؛ که وجود دارد و هست و مالِ توست؛ و هیچ‌کسی بجز خودم نمی‌تواند آن‌را از تو پس بگیرد؛ که من٬ خودم٬ نمی‌خواهم آن‌را پس بگیرم. می‌خواهم چیزی -حتی کم و اندک- از منِ رفته برای تو یادگار بماند؛ شاید [فقط شاید] گاهی یادی از من و بودن‌م بکنی.

چاره‌ی این ورطه نیست، شعله‌ی لرزانِ شمع

noreply@blogger.com (پانی) — Wed, 13 Dec 2017 20:56:00 +0000

چند وقتی‌ست دستم را زیر چانه‌ام زده‌ام و زندگی را تماشا می‌کنم. هیچ کار دیگری نمی‌کنم؛ فقط تماشایش می‌کنم. حتی وقتی از شش جهت غم به سر و روی‌م می‌ریزد من هیچ تلاشی برای دور کردن این غم‌ها نمی‌کنم؛ همان‌طور که دست‌م زیر چانه‌ام است می‌نشینم تا این غم‌ها هرچقدر که می‌خواهند مرا چنگ بزنند و جوی خون راه بیاندازند. حتی دستی تکان نمی‌دهم برای دور کردن‌شان؛ خودشان خسته می‌شوند و رهایم می‌کنند و می‌روند تا باز قبراق‌تر و سرحال‌تر برگردند و جان‌م را چنگ بزنند.
حال خوشی ندارم؛ چند وقتی هست که غاری کَنده‌ام توی زندگی‌ام و خودم را پنهان کرده‌ام از همه؛ دالانِ بی‌ته‌ای که نمی‌دانم آخرش چیست و کجاست٬ نمی‌دانم این همه تاریکی به روشنی می‌رسد یا این ظلمات بی‌کرانه را پایانی نیست.
من چاره‌ی دیگری نداشتم؛ چاره‌ای جز کَندنِ این غارِ طویل نداشتم وگرنه تاریکی انتخابی نبود که با رضایت انجام‌ش دهم. سال‌ها مثل شائوشنگ با انگشتان‌م دلِ این کوه را کَندم و حالا بعد از این همه سال حفاری، توی تاریکی مطلق ایستاده‌ام و نمی‌دانم کجا هستم.
گاهی، نور لرزانِ فانوسی می‌گذرد، من سر برمی‌گردانم و باز می‌ایستم از کَندن، ولی نورِ لرزان و سستی که به نسیمی خاموش می‌شود چاره‌ی این دالانِ درازِ مطلقن بی‌نور نیست.
خورشیدی باید و مهری؛ مهری که اَه‍ِ رَیَ خُوَرِنَنْه‍َ‌چَ تآمْ یَزآمْ؛ سورونوَتَ یَسْنَ.

مرگِ ما باک نباشد چو بقای تو بوَد.

noreply@blogger.com (پانی) — Thu, 07 Dec 2017 23:54:00 +0000

نیمه‌شبی شبیهِ همین، تو از لبه‌ی تپه‌ی کوتاهی پایین پریدی؛ خوب یادم است که سرد بود؛ خیلی سرد بود و هردو لباس‌های گرم‌مان را خوب به خودمان پیچیده بودیم اما سرد بود هنوز. از آن سرماهای استخوان‌سوز دی‌ماه.

نیست.

چی؟

چوب.

حالا چیکار کنیم پس؟

نمی‌دونم.

نمی‌شه که این‌جوری، یخ می‌زنیم که.

خب چوب نیست، چندتا تیکه هم افتاده بود رو زمین، خیس بودن خب. زیر این برف و بوران چوب از کجا بیارم؟

حالا چرا داد میزنی؟

خب آخه این‌جوری میگی انگار من نمی‌فهمم باید یه فکری بکنیم.

بیا برگردیم تو ماشین، تو صندوق پتو هست.

می‌میریم اون تو از سرما، بیا بدوییم. لااقل یه کم گرم شیم برگردیم تو ماشین.

باشه ‌.

دویدیم، سر تا ته جاده را دویدیم و برگشتیم توی ماشین؛ پتوها را پیچیدم به خودمان و ماندیم به امید خورشیدی که صبح طلوع خواهد کرد.

صدای عو عوی سگ‌ها مرا می‌ترساند و او خواب بود؛ دلم نمی‌آمد بیدارش کنم، از ترس خودم را بیشتر به پتو می‌پیچیدم و از ترس و سرما می‌لرزیدم. گاهی دست‌م را زیر دماغ‌ش می‌بردم تا گرمای نفس‌ش را بفهمم و خیال‌م راحت شود که زنده‌ست و هست.

شب، ذهن آدم را بهم می‌ریزد؛ شب، تو را مجبور می‌کند تاریک‌ترین ترس‌هایت را به یاد بیاوری؛ خواب برای همین مال شب است، که کم‌تر بترسیم، که کم‌تر تاریکی محک‌مان بزند با توهمات وهم‌آلودش.

خواب‌م نمی‌برد٬ توی ماشین را با دو/سه‌تا شمع گرم کرده بود قبل از این‌که بخوابد٬ دست‌م را گرفته بود و گفته بود: فقط تا صبح دووم بیار، صبح حتی شده کول‌ت هم بکنم از این‌جا می‌برم‌‌ت. و همان‌طور که دست‌م را گرفته بود خوابیده بود؛ حالا توی خواب دست‌م را ول کرده بود.

من پشت‌م از سرما تیر می‌کشید، لرزش بدن‌م را نمی‌توانستم مهار کنم، دندان‌هایم قفل شده بود، او توی خواب نفس جانانه‌ای کشید و کمی جابه‌جا شد، تهِ دل‌م قرص بود به او. چشم‌هایم سنگین می‌شدند و فشاری که فک‌م را به‌هم قفل کرده بود شقیقه‌هایم را آزار می‌داد. خوابیدم.

در خواب هزارجا رفتم و هزار چیز دیدم؛ از هزار دریا گذشتم و از هزار جنگل گریختم. خواب پریشان‌م را انگار پایانی نبود؛ انگار آن شب نحس تمامی نداشت.

نفهمیدم چطور صبح شد٬ وقتی بیدار شدم درهای ماشین باز بود، او نبود؛ رفته بود. بدونِ من؟؟

سردم نبود، هیچ سردم نبود؛ از ماشین که بیرون آمدم دست‌م خورد به برف‌های روی در، اما سرد نبودند، انگار جهان مرا مسخره کرده بود؛ صدایش زدم، ده بار، صدبار، هزار بار. ماشینی داشت رد می‌شد خودم را وسط جاده انداختم که ببیندم و بایستد، ندید انگار، با همان سرعت که آمده بود بدون این‌که ترمز کند به طرف‌م می‌آمد، چشم‌هایم را بستم، دست‌هایم را جلوی صورت‌م گرفتم، ان‌قدر تند می‌آمد که نمی‌رسیدم فرار کنم، ایستادم و خودم را تسلیم سرنوشت‌م کردم. با همه‌ی سرعت‌ش به سمت‌م آمد و…

رفت!

من حتی نفهمیدم چه شد، چرا به من نخورد؟ چرا سالم ماندم؟؟

کمی طول کشید تا بفهمم مرده بودم.

همان شب، توی خواب، از سرما.

و صبح، او منِ بی‌جان را با چه حالی تا کجا با خود کشانده بود؛ و جایی همان اطراف قبرستان شهر خاکم کرده بود.

گاهی، سری به آن پیچ کذایی می‌زد، وقت‌هایی که برف می‌بارید گاهی پیدایش می‌شد، پشت همان تپه می‌نشست، سیگار می‌کشید و اشک می‌ریخت.

بارها خواستم با او صحبت کنم، صدایش می‌کردم، نمی‌شنید. فقط گریه می‌کرد و به چوب‌ها لعنت می‌فرستاد و آرام که می‌شد می‌رفت.

دفعه‌ی آخر که آمد همین چند روز پیش بود؛ دیگر صدایش نکردم، می‌دانستم نمی‌شنود؛ سیگارش را کشید و رفت.

من، نمی‌دانم چند وقت است این‌جا گیر کرده‌ام، توی همین پیچ لعنتی. فکر می‌کنم سال‌ها گذشته، سال‌های زیادی از آن شب که مُردم.

شرحِ غمش به وصف نخواهد شدن تمام

noreply@blogger.com (پانی) — Sat, 18 Nov 2017 22:23:00 +0000

داریوش یک شعر قدیمی دارد، در وصفِ خودش می‌گوید: منِ خوش خیالِ ساده؛

خیلی تفسیرِ ساده‌ی عجیبی ست.

نمی‌دانم چرا انقدر به دلم می‌نشیند.

تصورِ من هم از خودم همین خوش خیالِ ساده ست. حتی کمی بی رحمانه تر، خوش خیالِ ساده نه؛ یک احمقِ به تمام عیار.

تصورِ من از زندگی عینِ این فیلمهای هندی بود همیشه؛ همین ها که همه مسخره‌شان می‌کنند. با این‌که دو بار بدجور توی ذوقم خورده، ولی هنوز فکر می‌کنم اگر یک همچون عشقِ دیوانه‌واری نداشته باشی، که شب ها به تصورش بیدار بمانی یا شهری را به تمنایش بهم بریزی، پس زندگی برای چیست؟؟

بله میدانم که قیافه‌ام به این حرفها نمیخورد، میدانم که دوره‌ی این دیوانه بازی ها گذشته، من خیلی بهتر از خیلی ها خیلی چیزها را میدانم؛ اما باور ندارم.

دانستن و باور داشتن دو چیز است که هرکدامشان دیگری را تکمیل می‌کنند؛ ولی تا باور نداشته باشی، دانستن به چه کاری می‌آید؟

میدانم نمیشود؛ میدانم لااقل تو نمی‌توانی آن عشقی که می‌تواند شهر را بهم بریزد به من بدهی؛ تو بی حوصله‌تر از آنی که عاشق من باشی؛ تقصیری گردنِ تو نیست عزیزِ من، من لیلایی نیستم که لیلا بودن بدانم، که رسمِ شیرین و زیبایی زهره داشته باشم؛ وقتی خودم دُلسینه باشم چه توقع از تو که مجنون باشی؟ همین که خودت بمانی هنر است.

همان اول وقتی پرسیدی: "عاشقی؟" و من خندیدم، و گفتم: تو چی؟ هستی؟ گفتی: "نمیخوام دیگه باشم" دانستم که مجنونی که من میخواهم تو نخواهی شد؛ ولی باور نکردم؛ خواستم امتحان کنم، خواستم امید داشته باشم، خواستم به دنیا نشان بدهم نظامی شعر نگفته، راست گفته؛ نشد، نمیشود. زمان آن جور عشق ها هم گذشته انگار، مدرن شده‌ایم و گند زده‌ایم به همه‌ی قشنگی های دنیا.

هندوستان خیلی شبیهِ من است ولی؛ آن بدبخت هم هنوز باور نکرده گذشت دوره‌ی آن قشنگی ها و معشوق یعنی کسی که بلد باشد!

میدانم توقعم زیاد بوده از تو؛ تو بی حوصله‌تر از آنی که دنبالِ عشق بگردی؛ متأسفانه من چند سالی دیر رسیدم عزیز دلم.

روزیِ خود می‌برند پشّه و عنقا

noreply@blogger.com (پانی) — Thu, 26 Oct 2017 14:52:00 +0000

روی هر زمین سفتی که من قد کشیدم تا همین امروز، هرچه بودم و شدم و هستم، مال خودم بوده؛ کسانی که آمدند و کسانی که بودند و کسانی که شاید بیایند، یا آن‌ها که دل‌شان می‌خواهد بیایند ولی روی‌شان نمی‌شود، هرکدام‌شان که لطفی به من داشته‌اند یا چیزی به من یاد دادند، احترام‌شان به من واجب است؛ حتی آن کسانی که انتخاب‌شان بوده که دیگر نباشند؛ ولی من هر مزخرفی که هستم، خودم خواستم این مزخرف باشم. کسی جوری روی من تاثیر نداشت که بخواهد این ملک کلنگی را بکوبد و برج بسازد؛ من تراکم به کسی نفروخته‌ام برای ساختن‌م. خودم بودم هر‌ خری‌که بودم.

این‌که «الان دخترها این‌جوری‌اند» و «پسرها این‌طور می‌پسندند» و «مردم چه می‌گویند» به من ربطی نداشته، هنوز هم ندارد.

به درک که هرچه می‌خواهند بگویند.

تو یا تو یا شما یا هرکس دیگری هم که نشسته‌اید یک نفر بیاید که شما به اصطلاح ادبیاتی‌ها از او استقبال کنید و تاثیر بپذیرید، به خدایی که لابد نصف‌تان آتئیستید و قبول‌ش ندارید قسم که فایده ندارد؛ اگر داشت که من به عنوان نمونه می‌رفتم آویزان سعدی می‌شدم تا خودم را شبیه‌ش کنم؛ چه کسی بهتر از بزرگی مثل سعدی (یا آدم‌های بزرگی مثل سعدی) برای کپی برداری؟؟

نمی‌شود ولی؛ کپی آن حالِ اصل را ندارد؛ من لااقل بلد نیستم جوری کپی کنم که کسی نفهمد؛ مجبورم همین چیز بی‌خودی که هستم را آن‌قدر ادامه بدهم تا ته‌ش بشود و بخورم توی دیوار و تمام شوم.

این‌که شبیه کسی باشم را ولی دوست ندارم؛ لااقل سعی که می‌شود کرد؛ لااقل آرزوی خودم بودن که می‌توانم داشته باشم.

تو هم برو خود را باش٬ بگذار من هم بخوابم؛ حال ندارم.

گر میانِ جان و جانان ماجرایی رفت، رفت.

noreply@blogger.com (پانی) — Sun, 01 Oct 2017 19:26:00 +0000

نمی‌دانم هفت قرن پیش به حافظ چه گذشته؛ من اصلن چیزی از دوران حافظ نمی‌دانم؛ از خودِ حافظ هم چیز زیادی نمی‌دانم. چیزهایی که من می‌دانم همین‌هاست که همه می‌دانند؛ آن‌قدر نیست که بخواهم بفهمم چه به حافظ گذشته وقتی بعضی بیت‌ها را می‌نوشته. حافظ آدم رندی‌ست. خیلی پدرسوخته‌تر است از چیزی که به نظر ما می‌رسد. تصورِ عمقِ عاشقیِ کسی مثل حافظ جوری عجیب است که هربار ناخودآگاه از وسط فکر کردن به حافظ خودم را بیرون می‌کشم که غرق نشوم در دریای بی‌کرانه‌ای که ساخته توی چهارصد و اندی غزلِ بی‌بدیل و دل‌انگیز.

آن‌جا که در نهایت دل‌تنگی می‌گوید: رقمِ مهر تو بر چهره‌ی ما پیدا بود؛ یا وقتی اعتمادبه‌نفس‌ش پایین آمده و می‌گوید: من که باشم که بر آن خاطرِ عاطر گذرم؟
ولی جاهایی هم هست که قلدری می‌کند و شاخ و شانه می‌کشد، جاهایی که متلکی بارِ سیاسیونِ وقت می‌کند، وقت‌هایی که یک آدمِ معمولی می‌شود (گرچه حافظ، حتی معمولی‌ش هم معمولی نیست.)
اما هرچه را نفهمیدم، هرچه را که ندانستم چیست و چرا، یک تکه از یک مصرعِ کلِ دیوانش را انقدر خوب میفهمم که انگار خودم، در یکی از آن شبها که تنهایی روی نیمکت آن پارک کذایی سیگار می‌کشیدم، روی یک تکه کاغذِ دمِ دست، با خودکاری که بریده‌بریده می‌نویسد، نوشته باشم ش.
آن یک جمله‌ی نصفه و نیمه‌ای که انگار همه‌ی جهان را با خودش می‌کشد.
...ولی افتاد مشکل ها.

آن ولیِ اولش آدم را سنگین میکند؛ تو را می‌کوباند به نزدیکترین جایی که می‌شود کوبید. و تو را یادِ هزاران هزار "نشد"های قبل ـت می‌اندازد؛ یادت می‌آورد که حتی اگر همه چیز الان خوب است ولی می‌افتند مشکل ها؛ اندکی صبر برای افتادنشان کافی‌ست؛ لازم نیست خیلی منتظر بمانی؛ می‌افتند، به زودیِ زود.

حافظ البته معمولن امید می‌دهد، آدمِ خوشبین و اهلِ ایمانی ست، امیدِ معجزی دارد، حالا نه از مُرده، ولی دارد.

من نمی‌دانم واقعن چه بر من خواهد گذشت، نمی‌دانم معجزه‌ای در راهم است یا گردابی حائل در میانه‌ی شبی تاریک که صدایی با صدایی درنمی‌آمیزد، اما همین قدر میدانم که: صبر کن حافظ به سختی، روز و شب...عاقبت روزی بیابی کام را.

عاشقی کارِ سری نیست که بر بالین است.

noreply@blogger.com (پانی) — Sat, 16 Sep 2017 19:26:00 +0000

بله.

بن‌بست همه جا هست؛ نمی‌دانم این بن‌بست‌ها چه از جانِ ما می‌خواهند.

کار اداری

کار بانکی

ته‌مانده‌ی حساب

عشق و عاشقی

مطالعه

تفکر

انتخاب

سیاست

منابع آبی زیرزمینی

درمان بیماری

کوچه و خیابان

به خدا تهِ آدم هم گاهی به بن‌بست می‌خورد و موجب دل‌پیچه می‌شود.

بن‌بست شده یکی از جواب‌های احتمالیِ هرچیزی. خدا هرچیزی که خلق کرد، ته‌ش ر هم آورد و بن‌بست ساخت. و بدبخت آن آدمِ خامی که چهار نعل برای هر چیزی می‌تازد. می‌تازد ها؛ چهار نعل؛ بعد با هزار امید و آرزو، همان‌طور چهار نعل می‌رود توی دیوارِ بن‌بستِ ماجرا؛ آی درد می‌گیرد، آی زخم می‌شود، آی می‌سوزد؛

ولی خدا شاهد است که دفعه‌ی بعد هم باز برای یک چیز دیگر یا حتی یک چیز مشابه باز هم چهار نعل می‌دود تا بن‌بست بعدی.

ما که اشرف مخلوقات‌ایم، ولی اگر یک خر را چوب بزنید خودش را با مغز پرت نمی‌کند توی هیچ دیواری.

من نمی‌فهمم خدا چرا هنوز حق را به شیطان رجیم نداده و دلجویی و آشتی برقرار نشده در عرش کبریایی. شاید هم شده و مخلوق و خالق باهم آن بالا وقتی پیک‌ها را به هم می‌زنند برای سلامتی، با مزه‌ی مسخره‌بازی‌های ما تلخی‌ش را کمرنگ می‌کنند.

نمی‌دانم ولله، من که تا به حال از آن پیک‌ها نزده‌ام٬ ولی اگر روزی به سلامتی کسی پیک زدم، لابد به سلامتی آن اشرف مخلوقاتی می‌زنم که خودش را با کوبیدنِ مغزش به بن‌بست‌های رنگ‌وارنگ پرپر می‌کند.

عمرش دراز باشد ان‌شاءالله.

خواهی چو روزِ روشن دانی تو حالِ من؟…از تیره‌شب بپرس که او نیز محرم است

noreply@blogger.com (پانی) — Mon, 04 Sep 2017 21:28:00 +0000

بطور قطع تمام شده‌ام.

وگرنه که چرا؟

تمام‌م را توی روزهای تاریکِ گذشته تمام کردم.

حالا که آفتاب کمی از کنار ابرهای خیلی تیره خودش را بیرون کشانده، من مثل مرغ شب پناه می‌گیرم.

منی که مرغ باغ ملکوت بودم، حالا به اشعه‌ی آفتاب می‌گریزم.

منی که تمام آن سال‌های سخت لابه‌های آن‌همه ابر دنبالِ آفتاب می‌گشتم، حالا که آفتاب آمده فرار می‌کنم.

تاریکی روح‌م را خورده، تمام‌م کرده؛ حتی نمی‌فهمم وقتی که آفتاب بتابد چه شکلی هستم. لابد موهای‌م مثل دندان‌هایم سفید شده، و دندان‌هایم ریخته، لابد چروک و پیر ام؛ لابد زشت شده‌ام. لابد از آن همه زیبایی که سال‌ها پیش به آن زیادی مغرور بودم هیچی نمانده.

لابد از همینِ آفتاب می‌ترسم؛ از این‌که بتابد و منی که در تاریکی روییده‌ام ببینم که زیبا نیستم؛ که موجودِ تاریکی‌ام، نه روشنایی. که شب مرا خوش آمده و نور آزارم بدهد.

آن‌همه سال هم لابد از همان ترس بود که ابرها را با التماس توی آسمان نگه می‌داشتم. تو را به خدا نروید، بمانید و تاریکی را نگه دارید.

من که پنهان عاشقِ آفتاب بودم، من که دل‌م نور می‌خواست، از همین نور و آفتاب هم می‌ترسیدم.

دل‌م، چشم‌م، ذهن‌م، روح‌م، وجودم به تاریکی آغشته شده؛ حالا که ابرها را رها کرده‌ام که بروند، با آفتاب هم نمی‌سازم.

چند صباحی که آسمان خاکستری ولی بی ابر بود حال‌م خوش بود؛ می‌ترسم این آفتاب دوباره هل‌م بدهد که بروم و باز ابرها را برگردانم.

دارم می‌جنگم؛ با درونِ تاریک‌م می‌جنگم؛ دارم می‌گردم تا عشق پنهانی‌م به آفتاب را از تهِ نهان‌خانه‌ی دل‌م پیدا کنم؛ دارم می‌جنگم که به خودم حالی کنم تاریکی خوب نیست؛ مرغ باغ ملکوت باش؛ نه مرغِ شبِ گرفته و غم‌گین.

گلِ آفتاب‌گردان باش، نه گلِ پر از خارِ روییده به غارِ تنهایی.

من فقط می‌جنگم؛ کاری که از دست‌م برمی‌آید جنگیدن است؛ حتی اگر به جنگ بمیرم بهتر است از مردنِ به غم، توی چمباتمه‌ی تاریک.

کز عطر مشام روح خوش‌بوست

noreply@blogger.com (پانی) — Sun, 23 Jul 2017 18:53:00 +0000

باز صبح شده بود.

این صبحِ لعنتی هرروز می‌شد! هرروز صبح می‌شد.

مشت‌ش را حواله‌ی بالش کرد و بلند شد. کورمال کورمال رسید تا دست‌شویی و …

آن ظرف غذای کوفتی را وقتی حاضر می‌کرد به خودش و کارمندی و رییس‌ش و اداره و صبح و شب و زمین و زمان فحش می‌داد.

مجبور شد تمام کشوی سوم که جواب‌های‌ش را داخل‌ش می‌چپاند وسط اتاق خالی کند تا یک جفت جوراب شکل هم دست و پا کند و بالاخره از آن خانه‌ی کوفت‌گرفته بیرون بیاید.

ماشین را بعد از شش‌بار استارت زدن روشن کرد و راه افتاد.

توی راه دوازده بار به عمه، ننه، بابا و جد و آبادِ چندنفر فحش داد و بالاخره با بدبختی جای پارکی پیدا کرد و همه‌ی دق‌دلی‌اش را آخرسر سرِ درِ سمتِ راننده‌ی ماشین‌ش خالی کرد.

سلام…

صبح بخیر…

نه مرسی…

آره دیدم…

نه باید فردا بنویسم…

سلام…

باشه می‌فرستم بالا…

دیروز تموم شد…

نه اون کامپیوتر خرابه…

(لعنت به پارتیشن‌بندیِ مزخرفِ اداره‌ای که پدرِ صاحابش هم مزخرف است.)

ظهر بعد از یک ساعت تو صف ماکروفر بودن بالاخره آن آشغالی که دیشب به عنوان غذا پخته بود را گرم کرد که امروز هم بلنباند ولی حتی وقت ناهار هم باید حرف می‌زد با همه.

ساعت ۵ راه افتاد سمت پله‌ها و دم ماشین به آن بی‌پدری که آینه را خم کرده بود حسابی فحش داد.

توی راه به ترافیک فحش داد، همت شرق به غرب، مدرس شمال به جنوب، و همه‌ی خیابان‌های این شهر کوفتی.

وقتی هم به خانه رسید به مغزیِ در فحش داد که این‌همه هربار که می‌خواهد در را باز کند برایش ادا درمیآورد.

بعد به شیر دست‌شویی و گلیمِ کف آشپزخانه و سطل آشغال و میز کنار مبل‌ها و یخچال خالی فحش داد.

به کفش‌های‌ش فحش داد چون بند داشتند و هربار باید یک بار می‌بستشان و یک بار دیگر بازشان می‌کرد تا یک گوری برود و برگردد. به خودش فحش داد که چرا کفش بنددار خریده.

به سوپر سر کوچه فحش داد که نانی که او دوست دارد را نیاورده و پیچید توی خیابان اصلی که برود سراغ سوپری بزرگ محل که همیشه قفسه‌ی نان‌هایش از انواع نان‌ها پر بود.

سیگار آتش زد و به فندکش فحش داد که یک‌باره چیزی از تمام عالم هستی بیرون‌ش کشید.

کسی رد شد و بوی عطری آمد که زمانی که زندگی‌ش با فحش عجین نبود از آن عطر پر شده بود.

بوی عطری که در همان خانه‌ای می‌پیچید که حالا کوفت‌گرفته و ملعون بود. بوی عطری که وقتی ظرف غذای آماده‌اش را صبح‌ها دستی و لبخندی به او می‌دادند توی دماغ‌ش می‌پیچید. بوی عطری که وقتی زندگی‌اش این‌طور کوفتی نبود کل زندگی‌ش را پر کرده بود.

عطرِ زمانی که نه اداره تهوع‌آور بود، نه میز کنار مبل انگشت پایش را آزار می‌داد، نه یخچال خالی بود، نه ماشین شش‌بار استارت لازم داشت.

عطرِ زمانی که تمام زندگی‌ش پر از رنگ و حرف عاشقانه بود، نه پر از نفرت و فحش.

عطر کم‌کم محو شد، او ماند و دو پایی که برای رسیدن تا سوپری بزرگ محل یاری‌ش نمی‌کردند.

عطر رفت، و او را با خودش برد.

مریزا، بارک‌الله، مرحبا.

noreply@blogger.com (پانی) — Sat, 17 Jun 2017 15:00:00 +0000

غم‌گین‌ام.

خیلی.

هرروز انگار بیشتر.

اتفاقی افتاده، نمی‌دانم کی یا کجا.

اما می‌دانم اتفاقی افتاده،

وقتی،

جایی،

که من هنوز بعد از سال‌ها همان‌قدر غم‌گین‌ام که بودم.

که این غباری که بر دل‌م نشسته حتی اندکی، حتی ذره‌ای نه کم شده نه کم‌رنگ.

دل‌م ان‌قدر سنگین است که گاهی نفس‌م تنگ می‌شود. نه که فقط گاهی سنگین باشد؛ همیشه سنگین است ولی گاهی نمی‌توان‌م سنگینی‌اش را بکشم؛ زمین‌م می‌زند٬ نابودم می‌کند، آرامش‌م را می‌خراشد. پیرم می‌کند. بعد به زانو می‌افتم؛ یک دست را به زمین و دست دیگر را به سینه‌ای می‌فشارم که تنگ است و سنگین. که صدای ماهیچه‌ی پرکارِ حبس شده‌ی در آن تا فلک می‌رود؛

قلب‌م سنگین، روح‌م خسته و من تنها هستم.

همه‌جا تنها هستم؛ سر کلاس، سر کار، وسط خیابان، توی کافه، پشت میز، توی کتاب‌خانه؛

من ان‌قدر تنها هستم که صدای قلب‌م را می‌شنوم٬ صدای نفس‌هایم را می‌شنوم، صدای رگ‌هایم را می‌شنوم، صدای چیزی که زندگی می‌نامندش می‌شنوم و از این صدا و از این زندگی بیزارم.

من از این‌که بیدار می‌شوم بیزارم.

هربار که می‌خوابم، به این شوق که فردایی نخواهد بود می‌خوابم، و هر بار بیدار می‌شوم با این درد که باز فردا شد.

ذره ذره می‌میرم.

ذره ذره کم می‌شوم.

ذره ذره روح و جسم‌م سابیده می‌شوند.

من به این زندگی مالانده می‌شوم و این زندگی لعنتی هربار تکه‌تکه و ذره‌ذره وجودم را با درد می‌کَنَد. زندگی مرا تمام می‌کند ولی با زجر.

زندگی ناتوان‌م می‌کند و من نمی‌دانم کجا بروم که شاید ساعتی یادم بروم که هستم.

هرجا که می‌روم این بارِ من‌بودن روی دوش‌م می‌ماند. این من را نمی‌دانم کجا ببرم و رها کنم تا دیگر مثل گربه‌ی خانه‌زاد راهِ جای مرا نگیرد و برنگردد.

این من که هستم خوب نیست.

این زندگی خوب نیست.

این سال‌ها که گذشت و آن‌ها که می‌گذرند و خواهند گذشت (که کاش همین‌جا و همین لحظه تمام شوند) خوب نیستند.

من این من را نمی‌خواهم.

این هرچه که هست را نمی‌خواهم.

من زندگی نمی‌خواهم.

من مرگ می‌خواهم و مقداری (حتی ناچیز) آرامش.

محتاجِ جنگ نیست، برادر، نمی‌کنم.

noreply@blogger.com (پانی) — Mon, 05 Jun 2017 12:01:00 +0000

من،

همیشه و همه‌جا به تو احتیاج داشتم.

وقتی سخت‌ترین کارها را انجام می‌دادم؛ یا وقتی ساده‌ترین کارها را.

وقتی می‌خواستم سخت‌ترین درس‌ها را بخوانم، یا حتی وقتی می‌خواستم تیشرتی که باید بپوشم را انتخاب کنم.

وقتی راه می‌رفتم، وقتی می‌ایستادم، وقتی می‌خندیدم، وقتی می‌نشستم، وقتی غذا می‌خوردم، وقتی می‌خوابیدم. من، همیشه به تو احتیاج داشتم؛ در به‌ترین و بدترین روزهای زندگی‌م تو را می‌خواستم. هیچ‌کس مثل تو نبود؛ تو اما خودت هم نبودی. این خالی‌ترین جای جهان را به جز تو چه کسی پر می‌کرد مگر که نیامدی؟ که هیچ‌وقت نبودی؟ که صدایت بود، اسم‌ت بود، وجودت بود، بودن‌ت بود اما خودت نبودی. کجا بودی؟ کجا بیشتر از این‌جا که من‌ام تو را می‌خواستند که رفتی؟ کجا بیشتر از این‌جا که من‌ام وجودت لازم بود؟ کجا بیشتر از این‌جا که من‌ام کسی تو را لازم داشت؟

چه کسی بیشتر از من به تو احتیاج داشت که رفتی؟ به چه کسی بیشتر از من جان می‌دادی که نماندی؟

سال‌ها خواهد گذشت و این جای خالی خواهد ماند. نمی‌دانم، شاید -فقط شاید- باشند چند نفری که بیایند و بنشینند توی این جای خالی تو؛ ولی خودشان خواهند فهمید که برای پر کردن جای کسی چون تو خیلی کوچک‌اند. نخواهند ماند؛ خواهند رفت.

و من -همیشه منتظر صدای در- خواهم ماند. خواهم ماند به پای دری که کسی آن‌را نخواهد زد؛ کسی، یعنی تو. تو که من نه آن‌قدر مهم بودم، نه آن‌قدر عزیز که احتیاج‌ش به تو، تو را کنارش نگه دارد. من، که احتیاج‌م به تو، مرا خواهد کشت.

من،

همیشه به تو احتیاج داشتم؛

و تو،

نبودی که احتیاجی به من داشته باشی.

به هر کس ندهندش.

noreply@blogger.com (پانی) — Thu, 01 Jun 2017 20:52:00 +0000

من، با قایق آمدم.

خسته و لِه؛ با قایقی که تا نیمه پر از آب بود. دست‌هایم بریده بود و دسته‌ی پاروهایم به خونی خشکیده آغشته بودند؛ شوری آب اقیانوس همه‌ی تن‌م را سوزانده بود.

همین که زنده بودم معجزه بود.

من، با قایق آمدم.

از دورترین جایی که روی هیچ نقشه‌ای پیدا نیست. از کنار چه جزیره‌ها که نگذشتم. سوت و کور، کوچک، بزرگ، آباد، برهوت، پر نعمت، جنگلی، کوهستانی، آتشفشانی. ولی زمردی‌ترین جزیره‌ای که دیدم این‌جا بود.

من، با قایق آمدم.

خودم را به ساحل انداختم و بی‌هوش شدم. نمی‌دانم چقدر گذشت تا باز بیدار شوم. گرما پشتم را سوزانده بود. آفتاب خشک‌م کرده بود. قایق‌م به گِل نشسته بود و شب بود. وحشت‌زده و تنها بودم. شبِ جزیره‌ای که نمی‌شناسی از تنهایی ترس‌ناک‌تر است. شب، موهوم و وهم‌آلود است ولی عجیب زیباست.

شب، در جایی که خانه می‌نامیدم‌‌ش زیبا بود؛ شب، روی اقیانوس زیبا بود؛ شب، در جزیره‌هایی که بالاجبار در آن‌ها ماندم، زیبا بود؛ شب، در عمقِ غارهای ترس‌ناک، زیبا بود. شبِ آخرین جزیره هم زیبا بود.

من، با قایق آمدم.

نمی‌دانم کجا هستم؛ نمی‌دانم تو کجایی؛ ولی این جزیره‌ی غریبِ شب‌زده، آخرین جایی‌ست که دنبال‌ت خواهم گشت. من از این همه پارو زدن و به هیچ نرسیدن، خسته شدم. از این‌که همه‌ی جهان را به دنبال‌ت گشتم و وقتی به هزار امید قدم به وادی‌های ناآشنا گذاشتم، تو رفته بودی، خسته شدم.

از این‌همه نبودن‌ت در همه‌جا خسته شدم.

راست‌ش، این‌جایی که هستم را هم موج مرا انداخته به آن؛ وگرنه از آخرین باری که پارو زدم مدت‌های طولانی می‌گذرد. خونِ روی پارو‌ها و دست‌های‌م خشک شده‌اند. از آن‌وقت‌ها که به عشق‌ت دیوانه‌وار پارو می‌زدم و خون از دسته‌ی پارو تا نوک آن آهسته می‌ریخت، خیلی گذشته.

موجِ آخر، قایق‌م را به صخره کوبید و از هرچه داشتم، فقط یک پارو مانده با هیچ.

این جزیره‌ی آخری کاش می‌دانستم کجاست. کاش لااقل می‌دانستم تو هم دنبال من می‌گردی یا نه.

شبِ این جزیره عجیب است. ستاره ندارد. یک ماه دارد و تمام. ماه‌ش بزرگ است. شاید تهِ دنیاست.

من، با قایق آمدم؛

ولی همین‌جا می‌مانم.

شاید این‌بار تو هم آمدی.

یارب این قلب‌شناسی ز که آموخته‌ای؟

noreply@blogger.com (پانی) — Thu, 03 Nov 2016 20:16:00 +0000

من خوشگل نیستم، وقتی می‌خندم گونه‌ام چال نمی‌شود، وقتی کسی را نگاه می‌کنم چشم‌های‌م شهلا نیست، وقتی راه می‌روم فتّانه نیستم، وقتی حرف می‌زنم طنّاز نیستم، وقتی خشم‌گین می‌شوم کسی در دل‌ش "رخساره بر افروخته بود" نمی‌خواند برای‌م، وقتی خواب‌ام کسی نمی‌ترسد که بوی نسترن مرا بیدار کند. لولی‌وش و شورانگیز نیستم، قتّال‌وضع و رنگ‌آمیز نیستم.

من دل‌برِ کسی نیستم، نگار کسی یا صنمِ کسی.

من فقط هستم. این بودن، خالی‌ست، بودنِ خالی یعنی فقط باشی.

نه کسی تو را -دیوانه‌وار- بخواهد، نه از دوری‌ات بر اشتیاق‌ش بیافزاید. یک بودنِ از سر لطف -یا جبر- پروردگار.

پروردگاری که برای لیالی‌اش، فراموش کرده مجانینی هم بیافریند.

پروردگاری که تنهاست، و تنهایی را دوست دارد.

When you cannot drive, don't.

noreply@blogger.com (پانی) — Mon, 22 Aug 2016 19:03:00 +0000

تصادف کردم.

دوباره.

مثلِ همون بارِ قبلی، همون‌جوری حال‌م خراب شد، همون‌جوری داغون شدم، همون‌قدر بغض کردم ولی این‌بار گریه نکردم دیگه.

تنها بودم، نبودی که بگی عیب نداره، نبودی بغض‌م‌و ول کنم راحت شم، نبودی که بعدش که پاهام رو گاز و ترمز می‌لرزید تو بشینی که راحت بشینم رو اون‌یکی صندلی و تا دل‌م می‌خواد گریه کنم، همه‌ی بغض‌م‌و قورت دادم، خاموش کردم و رفتم پایین، هرکار باید می‌کردم‌و تنهایی انجام دادم. پلیس اومد، این‌بار مقصر من بودم، من زدم، این‌بار کسی نپیچید جلوم، مدارک‌و تحویل دادم، جریمه شدم، بیمه ماشین‌و تحویل دادم، ولی تنهایی.

خیلی تنها بودم امروز، خیلی.

ولی دیگه گریه نکردم. دیگه هیچ‌وقت واسه هیچی گریه نمی‌کنم.

خبری هست هنوز ؟

noreply@blogger.com (پانی) — Fri, 08 Jul 2016 20:17:00 +0000

خسته شده‌ام.

از همه چیزِ دنیای تو. می‌شنوی خدای بی‌معجزه‌ی من؟

از سنگینی همه‌ی بارهایی که میگذاری روی شانه‌ام، از تنهایی عمیقی که همه‌ی جانم را گرفته، از بی‌کسی همیشگی‌ام، از نداشته‌هایم خسته شدم.

بارها شکر داشته‌هایم را گزارده‌ام و همیشه از تو ممنون بودم بابت همه چیز.

دیگر نمی‌توانم.

داشته‌هایم نه دلم را گرم می‌کنند و نه نداشته‌هایم را می‌پوشانند.

توانی ندارم برای شکرگزاری،

و جانی نمانده برای زندگی‌ای که نه بهتر می‌شود و نه تمام.

بهار زندگی‌ام اگر این روز های تلخ‌اند، من پاییزش را هرگز نمی‌خواهم که ببینم.

کرمان - ۰۵

noreply@blogger.com (پانی) — Fri, 24 Jun 2016 18:21:00 +0000

نفس‌م به شماره افتاده بود،

التماس‌ت می‌کردم که بمانی،

چنگ زده بودم به لباسِ سربازی‌ات، یقه‌ات را چسبیده بودم و فریاد می‌زدم بمان، نرو.

تو بی‌تفاوت فقط نگاه می‌کردی؛ چشمان‌ت به آسمان بود، مرا نمی‌دیدی که التماس‌ت می‌کنم.

بمان، تو را به خدا بمان، نرو، می‌میرم، من هم می‌میرم؛ تو را به هرچه عزیز است.

نمی‌شنیدی.

رو به آسمانی کردم که تو چشم‌هایت را دوخته بودی به آن. فریاد زدم خدااااااااااا، اما خدا هم نشنید.

کسی، نمی دانم که بود، مرا به زور بلند می‌کرد، تو تکان نمی‌خوردی، پلک حتی نمی‌زدی. مرا به زور می‌بردند و روی تو پتوی سربازی می‌کشیدند. سردت نبود که، چرا روی صورت‌ت؟

فریاد زدم بگذارید ببینم‌ش، کنارش باشم تا بیدار شود، فقط محکم‌تر می‌کشیدندم.

تو رفتی. رفته بودی قبلن. حتی نرسیده بودم خداحافظی کنم. و مرا به زور می‌کشیدند.

از خواب پریدم.

نفس‌هایم انگار تمام شده بودند.

سال ۹۳مان تمام اتاق‌م را پر کرد.

آن تلفن لعنتی که همیشه اشغال بود و تمام شماره‌های تلفن عمومی‌های پادگان که به اسم و عکس سربازی‌ات ذخیره کرده بودم.

وای اگر آن سال اتوبوسی که تو سوارش بودی به طهران نمی‌رسید.

وای به حالِ من اگر جا مانده بودم از تو.

وای به من اگر تو زودتر می‌رفتی.

وای بر دل آنهایی که ام‌سال جا ماندند از محبوب‌شان.

فغان از دل آن‌ها.

Lend it, spend it and give it away and it right comes back to you

noreply@blogger.com (پانی) — Tue, 14 Jun 2016 19:23:00 +0000

چقدر نیستی؛

چقدر جات برای تقسیم خوشحالی‌هام باهات خالی‌ه؛ انقدر خالی که نمی‌تونم خوشحال باشم، انگار یادم رفته چه‌جوری باید خوشحالی کنم.

باید بالا پایین بپرم؟

باید لبخند بزنم؟

باید بلند بخندم؟

باید به هرکی می‌رسم از خوشحالی‌م بگم؟

باید آروم باشم و خودم رو کنترل کنم؟

کاش بودی؛

لااقل‌ کاش کمتر نبودی٬

کاش می‌پریدم توی بغل‌ت و می‌گفتم خوشحال‌ام، حالا چیکار کنم؟

کاش می‌گفتی بیا بدویم، یا می‌گفتی بریم بام، زیپ‌لاین سواری، حتی اگر قبل‌ش تاکید می‌کردی که خودت نمیای اشکالی نداشت، میدونستم لااقل‌ آخر لاین منتظرمی،

وای،

کاش بودی،

کاش لااقل کمتر نبودی،

بلد نیستم بدون تو خوشحال باشم.

go for another forgiving and be sure it's the last.

noreply@blogger.com (پانی) — Tue, 07 Jun 2016 19:01:00 +0000

زخم‌هایی که آدم‌ها به ما می‌زنند سهوی است. آن‌ها هیچ‌کدام هیچ‌گاه نمی‌خواهند شما را زخمی کنند، اگر قصدِ آزارِ شما را داشته باشند حتمن شما را خواهند کشت، زخمی کردن شما برای آن‌ها سودی نخواهد داشت.

آدم‌ها برای آدم زخمی دل‌سوزی می‌کنند، حتی گاهن از او‌ پرستاری هم می‌کنند چون تهِ دلِ اکثر آن‌ها هنوز چیزی از انسانیت باقی مانده است.

ولی آدم‌ها برای آدم مُرده فقط عزاداری می‌کنند، آن هم به مدت محدود، نه طولانی، و کم‌کم آن آدم مُرده را با یک آدم زنده جای‌گزین خواهند کرد و وانمود می‌کنند که آن اتفاق (هرچه که بوده) اصلن نیافتاده است، پس مُرده‌ی شما برای آن‌ها منفعت بیشتری خواهد داشت.

از زخم‌هایی که از آدم‌ها می‌خورید ناراحت نباشید، آن‌ها اگر دوست‌تان نداشته باشند شما را خواهند کُشت؛

اگر زخمی شده‌اید مطمئن باشید فقط دست‌شان خورده است، واقعن نمی‌خواستند این‌طور شود.

And though I'd move my world to be with him, still the gap between us is too wide,

noreply@blogger.com (پانی) — Sat, 04 Jun 2016 13:22:00 +0000

خوب که نگاه کنی می‌بینی؛

همین‌طوری سرسری نه، باید خوب نگاه کنی،

حالا می‌بینی؟

خط‌هایی که سال‌ها خواستن و نتوانستن و نشدن روی صورتم انداخته. تو نمی‌بینی، تو نمی‌دانی.

صورت تو پر از خط است اما خطِ نخواستن.

آن خط‌ها صورت تو را جذاب‌تر می‌کند، اما این خط‌ها همه‌ی زیبایی من را مثل جذام می‌خورد.

صورتم دیگر روح ندارد، زیبایی‌اش تمام شده، زیر همه‌ی آن خط‌ها.

صورتم فقط پیشانی و چشم و گونه و بینی و لب و چانه است؛ هیچ چیز دیگری نیست، هیچ چیز دیگری ندارد‌.

بدنم خالی‌ست، جان ندارد؛ راه می‌رود، حرف می‌زند، کار می‌کند، حتی می‌خندد اما جان ندارد، آنی که باید داشته باشد را ندارد.

تو نمی‌دانی،

تو چرا باید بدانی؟

اصلن چرا باید خاطرت را بیازاری تا بدانی؟

کَسی با آن‌همه خط‌ جذاب نخواستن چرا باید درگیر رویای احمقانه‌ی کَسی باشد که صورت‌ش پر است از خط‌های زشت و چروک، چرا باید پرپرِ کَسی را بزند که بالهای پروانه‌اش با شمعِ ناکامی سوخته؟

کدام شمع را کَسی دیده که شبی شعله‌اش خاموش شود که پروانه‌اش را به بر بگیرد.

شمعی که نسوزاند شمع نیست؛

شمع اما هیچ‌گاه یارِ پروانه نبوده.

تو ساعتی ننشستی، كه آتشی بنشانی

noreply@blogger.com (پانی) — Sat, 28 May 2016 17:33:00 +0000

انگار که جا مانده باشم.

وسط هیاهوی یک شهر انگار در خلأ محض باشم، بی هیچ صدایی که از جایی برسد. پشت شیشه های ضخیم ضد صدا.

انگار که گوشهایم را گرفته باشند از من.

وسط جاده ای که به جایی نمی‌رسد، بین جمعیتی كه به جایی نمیرود، من مانده ام و خودم كه نه میبینم، نه میشنوم.

همه رد میشوند و من هنوز بوی یوسفم را بین این همه پیراهن نمیشنوم.

من یعقوبِ پیامبر نیستم، یعقوب لیث صفار ام، نه مریدی دارم، نه یوسفی، اما دلی دارم به هجر كه هیچ شعر عربی ای نه شادش میكند، نه بازش میگرداند.

نه كنعانی دارم كه كدخدا و بزرگش باشم، نه زرنجی كه سیمرغش، نه تویی که دلآرامش.

من جا مانده از تو، من رانده از خودم، از همه‌ی این شهر خالی بیزار ام.

پنج‌شنبه‌ای که غروب جمعه است.

noreply@blogger.com (پانی) — Thu, 26 May 2016 13:18:00 +0000

-می‌خوای بری بیرون؟

+نه.

بارِ صد ام بود که میپرسید امروز.

مادرم با یه حالِ ناراحت (برای حالِ من) و یه شادیِ پنهان توی صداش از صبح صد بار با هر تکونِ من می‌پرسه: می‌خوای بری بیرون؟

و با امید به صورتِ غمگین من نگاه می‌کنه تا بگم نه؛

میگم، و خیالش راحت می‌شه.

از خواب که بیدار شدم، از اتاق که اومدم بیرون، بعد از غذا، هربار که میرم دستهام رو بشورم، هر لباسی که جابه‌جا میکنم، هر تکونی که می‌خورم با یه غصه و شادی توامان می‌پرسه: می‌خوای بری بیرون؟

با نه گفتنِ من تو اوجِ دلتنگی و ناامیدی و غصه، با یه عذاب وجدان ملموس برمیگرده به کاری که داشت انجام می‌داد.

پنج‌شنبه‌ها خونه نبودم بیشتر، خیلی وقتها از صبح میزدیم به کوه، تا غروب، یا بعد از ظهر پنج‌شنبه میرفتیم جایی (هرجا) بتابیم.

چقدر این تابیدن های دو نفری خوب بود، همه ی هفته رو کار میکردم تا پنج‌شنبه یا جمعه بشه، بریم کوه.

اردیبهشت تموم شد، همه ی اردیبهشت های همه ی سال‌ها تموم میشن، اما جوابِ من به همه ی "می‌خوای بری بیرون؟ " ها، میشه نه،

من دیگه نمیخوام برم بیرون.