panna lemoniada

No Giving Up Our Paradise

noreply@blogger.com (Panna Lemoniada) — Sun, 31 Jan 2016 13:07:00 +0000

Ostatnie dwa miesiące minęły jak z bicza, a ja nawet nie miałam czasu zajrzeć tu nawet na minutę. Remontowe prace pochłonęły mnie do tego stopnia, że zaprzestałam myśleć o czymkolwiek innym niż flizach, panelach, parkiecie, garderobie i tym, co mnie jeszcze może zaskoczyć. Na ten moment mam nadzieję, że już nic. Ba! Na ten moment pierwszy raz od dwóch miesięcy leżę jeszcze w łóżku i zastanawiam się czy aby zamiast tego nie powinnam dobijać kolejnych targów z Panami w Leroy Merlinie czy innej Castoramie. Paweł jednak uspokaja, że nie. JESZCZE nie. Czyli mam chwilę dla siebie.

Mam już też za sobą chyba wszystkie fazy uczuciowo remontowe, począwszy od wielkiej ekscytacji do totalnego załamania i zwątpienia w sens wszystkiego. Zwątpienie dopadło mnie całkiem niedawno i walnęło tak mocno, że siedząc w południe w pracy, na myśl o prostowaniu ściany zalałam się potokiem łez. Na szczęście 'ogarnięcie się' to moje drugie imię, więc szybko wytarłam oczy rękawem i zadałam sobie jedno ważne, retoryczne pytanie: Ja sobie nie dam rady? Weź Lemą nie kpij.
Ściany zostały wyprostowane, ja przez Teścia i najlepszych Panów Majstrów we wszechświecie ustawiona do pionu i pocieszona, że to już finisz. W tym momencie największą radość sprawia mi wybór łazienkowej ceramiki i fakt, że już wkrótce przestanę mieszkać w niekończącym się bałaganie. Bo jednak życie na dwa domy, gdzie jeden jest jeszcze w stanie surowym, a drugi mieści rzeczy swoje i kupowane już do tego nowego jest odrobinę wykańczające.

Dajcie mi proszę jeszcze chwilę, aż ze wszystkim wyjdę na prostą a obiecuję, że postami i migawkami z nowych czterech ścian będę sypać jak z rękawa. Teraz wracam tulać się z Mikropiesełkiem, który na tydzień wrócił do nas z wakacji u Dziadków i dziś obchodzi swoje drugie urodziny (a bardziej dzień przygarnięcia, niestety nie wiemy kiedy dokładnie przyszedł na świat). Jest pasztetowy tort, parówki, psie ciasteczka i dużo czułości. Party like a boss.

zdjęcia - Paweł

________________________♥_________________________

sweter - Medicine; mom jeans - Pull&Bear

Na zdjęciu jest Kixi, dziewczyna Bąbla, największa miłość i najlepsza przyjaciółka;)

All I See We're All Ghosts, We Are Broken

noreply@blogger.com (Panna Lemoniada) — Sun, 29 Nov 2015 18:38:00 +0000

Zawsze miałam problem ze zbyt wielkim przywiązywaniem się do miejsc, rzeczy i ludzi. Hm, może 'problem' to nie jest do końca to słowo, którego powinnam użyć. Powiedzmy, że raczej skłonność.

Tak. Tak jest lepiej.

Jeśli już poczuję do czegoś lub z kimś emocjonalną więź, naprawdę bardzo trudno jest mi to nasze niewidzialne powiązanie przerwać. Od trzynastu lat używam tych samych perfum, jadam w tych samych ulubionych knajpach, jeżdżę do tych samych ulubionych miejsc i gdy tylko ktoś lub coś zagnieździ się w moim spokojnym i błogim życiu niczym klocek w Tetrisie to zmiana tego dobrego stanu rzeczy bardzo mnie uwiera.

Za około miesiąc będziemy się przeprowadzać i teraz, za każdym razem gdy wracam późnym wieczorem do domu, pokryta kurzem, brudem i zmęczona jak po przebiegnięciu maratonu, mam w sobie dwa zupełnie sprzeczne uczucia. Z jednej strony skaczę ze szczęścia i gdybym mogła o naszym nowym kwadracie zagadałabym wszystkich na śmierć, ale z drugiej ogarnia mnie nieskończony smutek związany z pozostawieniem już za sobą pewnego długiego etapu w moim życiu.

Nie jestem w stanie dokładnie powiedzieć, kiedy zakotwiczyłam się w obecnym domu na dobre. Paweł śmieje się, że najpierw pojawiły się moje ubrania a dopiero potem ja. Pamiętam za to dokładnie kiedy 'mieszkanie' stało się moim domem. Pierwsze kłótnie przy wyborze mebli (i pamiętny czerwony stolik, przez który Paweł ma do tej pory zakaz dekorowania w naszych wnętrzach czegokolwiek), pierwsi wspólni goście, pierwsze całonocne rozmowy i wpatrywanie się zimowymi wieczorami na padający za oknem śnieg. Wiele dobrego pomieściły te ściany, wiele uśmiechów, wiele łez szczęścia i wiele pięknych słów. Rodziły się w nim przyjaźnie, szalone i nie zawsze do końca mądre pomysły. Każdy mógł, i z resztą wpadał o każdej porze dnia i nocy i mimo, że naprawdę te nasze cztery ściany są tak naprawdę bardzo małe, potrafiły zawsze wszystkich pomieścić. Przez wiele lat dopieszczaliśmy je, dbaliśmy oraz otulaliśmy tym ciepłem do którego chce się wracać po najgorszym dniu w pracy. I nie bacząc na tych kilka zadanych przez nas ran, np. po szalonym cydorwym korku, który nieomal pozbawiając mnie życia wbił się w sufit, zbudowaliśmy tu taką naszą małą niezniszczalną fortecę.

A teraz, za kilka tygodni przyjdzie nam się z nią rozstawać i tworzyć wszystko od nowa. Pomimo całej wielkiej ekscytacji i przeogromnej radości coś mnie jednak kuje w sercu i wkłada do oczu łzy bo właśnie tutaj wiele się zaczęło, tutaj wiele powstało i wiele w naszym życiu się zmieniało. Dokładnie pod tym dachem.

zdjęcia - Paweł

________________________♥_________________________

sukienka - prezent od Ritki

Keep Your Lips Sealed

noreply@blogger.com (Panna Lemoniada) — Sun, 15 Nov 2015 14:58:00 +0000

Kurcze, nie wiem czy w ogóle jest sens wrzucania zdjęć na których mam tylko sweter i jeansy, ale kiedy przychodzi do obcowania z niedzielą totalnie leniwą i deszczową, o smaku crumble z lawendową posypką oraz pachnącą herbatą owocową to naprawdę, nic wymyślnego do głowy mi nie przychodzi.

Z resztą, ostatnio w takich rzeczach czuję się najlepiej. Na wychodne z domu owijam się tylko swetro płaszczem i wielkim szalikiem, które z resztą kilka wpisów wcześniej już pokazywałam, wbijam w ulubione superstary i wybiegam na miasto. Wszystko jest miękkie, przytulne i żadna wichura ani chłód nie są w stanie przedrzeć się przez mój ochronny, listopadowy pancerz.

Puchowo - swetrowa zbroja jesiennego rycerza.

Do tego ostatnio w myślach dywaguję sama ze sobą czy aby przypadkiem nie dać ponieść się fantazji i rozjaśnić włosy do jasnego blondu. Ot tak, królowa śniegu, zimowa panienka. W sam raz na nadchodzącą porę roku. Bo jak już tyle zmian się w moim życiu szykuje to czemu nie iść za ciosem i zmienić przy okazji kolor włosów? Takie to proszę Państwa problemu ludzi pierwszego świata.

zdjęcia - Paweł

________________________♥_________________________

sweter - Zara; jeansy - od Ritałke

Bardzo mi dziś nie szło rozpisywanie się, za co proszę o wybaczenie. Jednakże tyle się dzieje, a bez sensu pisać non stop o tym samym, że chwilowo popełnię tu tylko kilka zdań. Celebrujcie tę pyszną niedzielę, stukającą do okna kroplami deszczu. Cześć!

I'm Everywhere If You're Alone

noreply@blogger.com (Panna Lemoniada) — Sun, 08 Nov 2015 18:55:00 +0000

Z rzadka tutaj ostatnio wpadam, ale mam na to bardzo dobre usprawiedliwienie. Większą część czasu zabiera mi ostatnio przeglądanie ofert marketów budowlanych, Ikei i sklepów oferujących niestandardowe włączniki światła. Wybieram płytki, projektuję meble do kuchni i wyliczam ile będzie kosztować mnie cyklinowanie parkietów. Do tego co rusz moja ręka sięga do internetowych sklepów ze starociami w poszukiwaniu idealnego retro fotela nie kosztującego majątek.

Sami zatem widzicie, że te czynności niekoniecznie wymagają wyglądania jak milion dolców i pozowania przy okazji do foteczek. Dres stał się moim ulubionym przyjacielem, a dokładniej mówiąc wielki kombinezon w jelonki. W takim odzieniu czuję się jak Pan Mietek Malarz i dodaję sobie plus dziesięć do wiedzy na temat równania ścian. W międzyczasie jeszcze umieram ze stresu, bo sami wiecie, pieprznąć coś musi, a ja jeszcze nie wiem co. Czekam zatem czy ze wszystkim się wyrobimy, czy faktycznie będzie to tak straszne jak mi przyjaciele mówią i czy może jednak dalej będę miała szczęście do ludzi i cały remont pójdzie jak po maśle.

W każdym razie, wkrótce (o ile wcześniej nie wyzionę duch z nadmiaru obowiązków i energii) będziemy celebrowali soboty z widokiem na Wawel i Kościół Mariacki. Już samo to sprawia, że mam ochotę z radości skakać aż pod sam sufit i turlać się jak przerośnięta foka po łóżku. Nim to jednak nastąpi dajcie mi jeszcze chwilę na nauczenie się całego asortymentu Leroy Merlin i spokojny powrót do coniedzielnego blogowania

zdjęcia - Paweł

kurtka - Pull&Bear; sweter i spodnie - H&M; torebka - Zara

Discover Beaches Buried Deeper Underneath The Cement

noreply@blogger.com (Panna Lemoniada) — Sun, 25 Oct 2015 10:05:00 +0000

Październik to miesiąc w którym mój rower powoli zapada w sen zimowy, a ja, powoli, przesiadam się do autobusów. Uroczyście tu przysięgam, nienawidzę jeździć komunikacją miejską. Zwykle każda podróż jest wypełniona przygodami, płaczem dzieci i krzykiem bojowo nastawionych do życia babć. Jednakże jest jedna rzecz, którą w tym momencie bardzo lubię. Spotkanie w tym naszym wspólnym, porannym dyliżansie moich osiedlowych wariatów. Nie widzieliśmy się z niektórymi od marca, więc trochę zaczęłam tęsknić. A wiecie, jak przez najgorszą porę roku codziennie rano swoją niedole dzielisz z tymi samymi twarzami to zaczynacie być sobie bliscy prawie jak rodzina;)
Pozwólcie zatem, że przedstawię Wam tu kilkoro moich ulubionych towarzyszy komunikacyjnej traumy.

Pan Drzwiowy - chcesz stanąć przy drzwiach by móc na przystankach złapać trochę powietrza w tym dusznym i zatłoczonym autobusie? Nie masz na to szans. Oto w drzwiach pojawia się ich strażnik, który będzie tak na Ciebie napierał byś jak najszybciej wróciła do dalszego rzędu a 'świeże' powietrze niech zostanie w Twojej wyobraźni. Pan Drzwiowy nie przesunie się nawet o krok przy wpuszczaniu nowych pasażerów, woli wyjść z pojazdu, poczekać aż nastąpi wymiana podróżników, by następnie wsiąść i dalej pełnić role władcy środkowego wejścia. Pech chciał kiedyś, że wejść nie zdążył. Możecie sobie wyobrazić moje zdziwienia, gdy zaspana i przyklejona do szyby niczym największy glonojad, zobaczyłam Go biegnącego wzdłuż autobusu. Sytuacja była na tyle abstrakcyjna, na tyle filmowa (tu trzeba nadmienić, że Pan nie biegł jak typowy człowiek), że z otwartą gębą obserwowałam ten Jego wyścig. Autobus udało mu się złapać na następnym przystanku, ale od tego momentu już nigdy z niego nie wychodzi gdy następuje pasażerska rotacja.

Pan IPN - Pan IPN jest Panem Ipenem, ponieważ każdy w autobusie usłyszał o nim wszystko już przynajmniej pięć razy. Wiem gdzie mieszka, wiem gdzie pracuje, wiem jak się nazywa, czym się interesuje, kogo lubi a kogo nie i, że zna się (to jest jego subiektywne odczucie) na absolutnie wszystkim (i wcale nie była mi do tego potrzebna moja dusza i skill stalkera). Począwszy od polityki, zanieczyszczeń, funkcjonowania przedszkoli, a skończywszy na plastykowych długopisach skręcanych przez chińskie dzieci. Zna się na mojej pracy lepiej niż ja sama! Do tego ma głos bardzo radiowy więc mimo, że go nie widzicie, mimo, że stoicie z przodu autobusu a On z tyłu, to i tak doskonale będziecie słyszeć czym aktualnie się bulwersuje.

Pan od układu - układ jest wszędzie. Nigdzie nie możecie czuć się bezpieczni. Masoneria Was obserwuje i próbuje prać Wasze mózgi kiedy idziecie na studia. Podsłuchy są wszędzie, agenci są wszędzie, jesteśmy otoczeni. Pan ma córkę, która na nieszczęście urodę odziedziczyła po nim i zawsze zastanawia się czemu nikt z pasażerów nie chce koło nich siedzieć (odpowiedź jest prosta, wiemy, że Pan jest wrogiem masonerii).

Pan Szatan - nie wiem jak wygląda, spotkałam go tylko raz i siedzieliśmy do siebie tyłem, ale szeptanych do siebie łacińskich, szatańskich inkantacji nie zapomnę do końca życia (nawet nie wiem czy były szatańskie, ale łacina mówiona do samego siebie, pod nosem i zapętlająca się co jakiś czas, musi mieć w sobie diabelski pierwiastek).

Pan Generał - Pana Generała poznacie po typowej dla Napoleona postawie i typowym spojrzeniu pogardy omiatającym cały autobus. Czasami mam wrażenie, że nie wytrzyma ciśnienia i wpadnie do kabiny kierowcy by stamtąd rządzić światem, a przynajmniej tym autobusem. Czekam na to z utęsknieniem i bardzo mu w tym temacie kibicuję.

Pani Koza - i nasz jedyny przedstawiciel płci pięknej w tym jakże zdominowanym przez mężczyzn zestawieniu. Pani Koza jest typową kobietą w babcinym wieku do momentu, aż się odezwie. I wcale nie chodzi o głos, nadzwyczajnie zbliżony do głosu uroczego zwierzątka będącego Jej pseudonimem. Pani Koza jedyne o czym może rozmawiać to śmierć. Śmierć, umieranie, rak i inne jakże wesołe synonimy danse macabre. Już zawsze będę pamiętała wigilijny poranek spędzony z nią w autobusie po którym miałam ochotę się zabić. Dziękuję Ci Babciu Kozo, Merry Christmas.

By była jasność, absolutnie się z nikogo nie nabijam, nie wyśmiewam i nie szydzę. Ja po prostu kocham spotykać na swojej drodze takie osobliwości osobowości. Naprawdę lubię te nasz poranne 30 minut, podczas których przy odrobinie szczęścia może wydarzyć się więcej zabawnych sytuacji niż w ciągu całego dnia i myślę, że każdy z nas ma podobnie. I kiedy w połowie tego miesiąca, o godzinie 6.30 wsiadłam do mojego środka transportu i znowu wszystkich zobaczyłam, naprawdę zrobiło się na sercu ciepło. Porządek w kosmosie pozostał niezachwiany.

zdjęcia - Paweł

________________________♥_________________________

szary sweter - Top Secret; czarny sweter - H&M; spodnie - Pull&Bear; szalik - Zara; buty - Adidas Superstar; torebka - Paulina Schaedel

Wesoła Cafe

noreply@blogger.com (Panna Lemoniada) — Sun, 11 Oct 2015 12:07:00 +0000

Właściwie nie wiem dlaczego nie poruszyłam nigdy tutaj dogłębniej tematu, leżącego w głównym kręgu moich zainteresowań. Owszem, gdzieś tam przy okazji wakacyjnych wpisów wspominałam o mojej, a właściwie naszej, miłości do objadania się w sposób niekontrolowany, totalny i po prostu nieskończony. Gastrowczasy zmieniły się nam w gastrożycie już dawno temu więc czemu nie pisać tu też o tym co, dlaczego i gdzie najbardziej lubię jeść. Lecimy zatem!

Wesołą odkryliśmy już jakiś czas temu, ale na samym początku nie było nam do niej zupełnie po drodze. Do czasu. Któregoś poranka wpadliśmy tam na śniadanie i tak już zostało. Bo widzicie, jednym z naszych ulubionych sposobów na spędzanie wolnego czasu i odpoczywanie to całodniowa degustacja tego najważniejszego posiłku. Oczywiście w doborowym towarzystwie, wypełniona zapachami, smakami i pobudzającymi rozmowami. Celebracja codzienności to to, co kochamy robić najbardziej.

Już samo wnętrze zaprasza do zapuszczenia tam na dłużej korzeni. Lekkie menu i unoszący się w powietrzu zapach kawy - nie może być lepiej. I mimo, że sama kawy nie pijam, a życie obdarowało mnie mężem kawoszem dla którego czarny napój to podstawa egzystencji, to czuję się tam wyśmienicie. Dla takich wybryków natury ja ja jest pyyyyszna herbata, podawana w giga imbrykach o zapachu wdzierającym się przez nozdrza tak mocno, że można się nim ućpać (herbatoholicy na pewno zrozumieją o co mi chodzi).

Na miejscu spotkacie świetną ekipę, wiecznie uśmiechniętą i skorą do rozmów na każdy temat. W tle rytm wybija dobra nuta, a Ty, Drogi Czytelniku, możesz się totalnie wyluzować.

O jedzeniu tutaj mogłabym napisać poemat. Szczególnie o lekkim jak chmurka omlecie. To porównanie naprawdę nie jest przesadzone i nie wzięło się z przypadku. Cały czas nie wierzę, że zwykły człowiek jest w stanie zrobić omlet tak pyszny i do tego mający konsystencję obłoku. Po prostu IMPOSIBRU. No chyba, że na kuchni mają jakąś boginię - wtedy dopuszczę do siebie taką ewentualność.

Moje serce tęskni za letnimi frencz tołstami, tak pysznymi, TAK rozpływającymi się w ustach, że mogłabym jeść tylko je do końca życia. Tona owoców plus malinowy sos i macie lemona w garści.

Oprócz tego w menu znajdziecie też przepyszne jaglanki, hummusy, tortille, zupki i kanapki. Moim faworytem jest 'Wesoły hot-dog', wybawca po nocnych wojażach i idealny śniadaniowy kompan.

Nie mogę też zapomnieć o ciastach! Ich sernik czy bezglutenowe brownie z migdałami to po prostu balsam na mój żołądek (Paweł z kolei z rozrzewnieniem wspomina brownie z solonym karmelem<3 )

Wesoła ma jeszcze jedną wielką zaletę. Akceptuje obecność Mikropieseła i jego humory. Bąbel zawsze dostanie miskę z woda, zawsze jest próba pogłaskania i jeśli tylko na to pozwoli od razu kradnie serca wszystkich dziewcząt dookoła. Poza tym, jak widać poniżej, atmosfera Wesołej bardzo mu odpowiada.

Jeśli tylko zrobi się Wam w środku za gorąco możecie szybko wyjść do znajdującego się na tyłach lokalu patio. I mimo, że jakoś niespecjalnie sprawia mi radość przesiadywanie w knajpowych ogródkach, to tutaj spędzaliśmy sporo wakacyjnych weekendów. Z resztą popaczcie sami jaki jest przytulny i ładny.

Całe wnętrze Wesołej, jej klimat i ludzie, których tam spotykam dokładnie wpisują się w moją estetykę (o ile można w ogóle powiedzieć tak o drugim człowieku. Mam nadzieję, Drogi Czytelniku, że zrozumiesz co autor miał na myśli). Wszyscy są tak cudownie radośni, mili, a dookoła panuje ciepła atmosfera. Uwielbiam tamtejszy sobotni gwar, kiedy wszystkie stoliki sa zajęte, dookoła mieszają się rozmowy w różnych językach, a dyskusje są toczone przez wachlarz pokoleń. Bo widzicie, naprawdę w Wesołej można spotkać wszystkich. Bo to knajpa dla każdego z Was.

Wesoła Cafe

ul. Rakowicka 17

31- 511 Kraków

zdjęcia robiła ja (prawie wszystkie)

________________________♥_________________________

The Night Was Warm We Were Bold And Young

noreply@blogger.com (Panna Lemoniada) — Sun, 04 Oct 2015 10:16:00 +0000

Do okna dobija się słońce, z głośników gra nam Emancipator, a w całym domu pachnie kawą. Pierwszą od prawie dwóch miesięcy wolną niedzielę celebrujemy maksymalnie. Wyciskamy z niej lenistwo do ostatniej kropelki. Dopieszczamy się świętym spokojem, karmimy słodyczą nicnierobienia. W wazonach siedzą eustomy, w miseczce żelki Haribo, a w nogach drzemie Bąbel.

Tego nam było trzeba.

Ładujemy baterie, wymownie na siebie spoglądamy. Nie trzeba słów - wystarczy uśmiech i już wiemy jak jest dobrze. Pochłania mnie oglądanie mebli, wnętrzarskich inspiracji i walka ze sobą czy bardziej podoba mi się parkiet w naturalnym kolorze czy może jednak biały. Jak wszystko pójdzie po naszej myśli, już niedługo pochłonie mnie wir urządzania, malowania i dekorowania. Póki co powstrzymuję swój entuzjazm by nic nie zapeszyć, ale jednak nie jestem w stanie zamknąć strony na której wybieram nową sofę. #fingerscrossed

Wspominamy też jeszcze wakacje i śniadanie na molo, które pochłonęliśmy zaraz po zrobieniu tych zdjęć. Poranne słońce raziło w oczy, wiatr plątał włosy, a chłodna woda zraszała stopy. Mimo, że od tego czasu mija już prawie drugi miesiąc cały czas myślami wracam do tego cudownie beztroskiego poranka. Najlepszego ze wszystkich. Wiele się w tym czasie wydarzyło, a patrząc na kupę spraw, książek i zdjęć, które mi się odłożyły trochę zaczyna kręcić mi się w głowie. Nie wiem kiedy ze wszystkim wyjdę na prostą, tym bardziej, że nic nie wskazuje na to bym miała się w najbliższym czasie nudzić. Na razie jednak o tym nie myślę, na razie mam niedzielę, a podobno niedzielę należy święcić. Nie kłócę się zatem i nie polemizuje - świętuje.

zdjęcia - Paweł

________________________♥_________________________

bluza i bikini - Pull&Bear, buty - Adidas Superstar

Take Me Out Of This State I'm In, Go Somewhere I've Never Been

noreply@blogger.com (Panna Lemoniada) — Mon, 21 Sep 2015 17:01:00 +0000

Gdy kilka dni temu zastanawiałam się kiedy w końcu znajdę jeden dzień w grafiku w którym po prostu będę mogła robić słodkie nic, pospać do południa i bez zaległych zadań snuć się po domu w samej piżamie, życie postanowiło mi zagrać na nosie i wrzucić do niego katar. Gardło otuliło chmurką bakterii, na tyle gęsto, że głos nie miał nawet szans przebić się na zewnątrz. Legenda głosi, że jak lemony zamilkną na siedem dni wtedy pojawią się czterej jeźdźcy apokalipsy i zacznie się koniec. TEN koniec. Z przerażenia nogi postanowiły się same połamać i położyć mnie do łóżka by absolutnie do tego tygodniowego milczenia nie dopuścić.

Nie o takie lenistwo toczyłam bój. Byłam jesienią, a zostałam katarem.

Narkotyzowałam się zatem kupionymi w aptece medykamentami i wlewałam w siebie hektolitry Teraflu. Naprawdę dałam z siebie wszystko by zapobiec wiszącemu nad nami kataklizmowi. Walczyłam jak lwica, jak baba z Radomia o ostatnie Trzy Cytryny, jak tłum dziewcząt na otwarciu limitowanej kolekcji w HaMie i jak możecie zauważyć, kosmos z nami jeszcze trwa. Krwawą batalię wygrałam - bhawo ja.

Miałam z resztą dobry tajming, bo od czwartku bawiłam się wyśmienicie na fantastycznym szkoleniu prowadzonym przez genialną wprost Izę, które dało mi tak niesamowicie wielkiego kopa motywacyjnego i poukładało mi w głowie tyle spraw, sprawiając, że już doskonale wiem czego chcę w swoim wesołym życiu. Od kilku dni biegam nakręcona jak mała bateryjka (hope so ten stan utrzymywać się będzie permanentnie) i tworzę w głowie wielki plan działania. Cudowne to uczucie, tym bardziej, że w otoczeniu tych zmian pojawia się również blog. Chyba skończył się ten czas w którym satysfakcjonują mnie tylko pojawiające się tu ciuszki i chciałabym czegoś więcej. Bo mnie samej jest przecież trochę więcej.

Stay tuned zatem i fingers crossed!

zdjęcia - Paweł

________________________♥_________________________

sukienka - Bershka; buty - Adidas Superstar; torebka - Paulina Schaedel

Hey Look At You, Then Look At Me - You're My Reverse

noreply@blogger.com (Panna Lemoniada) — Sun, 13 Sep 2015 11:11:00 +0000

W ostatnim tygodniu moje życie stało się totalnie filmowe. Bo jak inaczej określić mam to, że gdy wychodzę z pracy staję na przystanku twarzą w twarz z Tyrionem Lannisterem? To jest jednak nic. Pół godziny później mija mnie psia furgonetka z filmu 'Głupi i głupszy' i kiedy na następny dzień w końcu uda mi się wyjść ze stuporu, moim oczom ukazuje się wysiadający z tramwaju młodzieniec z pierścieniem na szyi. TYM PIERŚCIENIEM. Do tego muzyka puszczana z odtwarzacza doskonale wpasowuje się w sytuacje, wiatr rozwiewa włosy i podnosi sukienkę #marlinmonroemode. Cały czas czekam na spotkanie z Darthem Vaderem i Lordem Voldemortem (Harrego Pottera* mam na co dzień w domu)

Jestem też nadal w weselnym szale, czyli za nami trzecia taka impreza w ciągu miesiąca. A to jeszcze nie koniec. Tańczę, śpiewam, objadam się pysznościami, tracę głos i tak w koło Macieju. Potrafię też nadepnąć sobie własną szpilką na palec. Powiem Wam, ból to nie do zniesienia. Odkryłam również, że ta sukienka idealnie sprawdza się na ślubnych imprezach. Nie jest za krótka, wiruje w tańcu i perfekcyjnie ukrywa ciążę spożywczą. Do tego wczoraj, niczego nieświadomy wodzirej zagarnął mnie do konkursu szybkiego jedzenia ciasta. Biedaczek nie wiedział co czyni. Moja konkurentka też. Zgadnijcie kto wygrał #typowylemon.

I tak, w porównaniu z poprzednim wpisem, zostawię Was dzisiaj tylko z kilkoma zdaniami bo po prostu trochę brakuje mi sił, bo jeszcze przeżywam pourlopowy powrót do pracy i trochę padam na pyska. Słonecznej niedzieli!

zdjęcia - Paweł

________________________♥_________________________

sukienka - Zara; pasek, kurtka - Pull&Bear; buty - lumpeks; torba - Paulina Schaedel

*Paweł jeszcze kilka lat temu wyglądał jak doskonała, wyższa kopia Harrego Pottera. Ma nawet taką samą bluzę jak On;)

Pump Your Veins With Gushing Golds

noreply@blogger.com (Panna Lemoniada) — Sun, 06 Sep 2015 12:52:00 +0000

Ostatnie trzy tygodnie były dla nas totalną magią i oderwaniem od rzeczywistości. Nic nie mogło popsuć nam nastrojów, a uśmiechy nie schodziły nam z paszczy choćby na sekundę. Ja wiem, że teraz pomyślicie: 'Na litość zielonego boru, ileż można rzygać tęczą', ale zaprawdę powiadam Wam, sama nie sądziłam, że aż tak długo. Zaraz po Wielkim Cytrynowym Weselu rozpoczęliśmy Wielkie Cytrynowe Gastrowczasy. Zastanawiałam się czy może tego wakacyjnego wpisu nie podzielić na dwa bo zdjęć jest całkiem sporo, ale co tam. Za oknem szaro, powietrze pachnie jesienią więc należy nam się trochę słońca i pogodnego nieba.

Lecimy zatem z tym koksem.

Naszym pierwszym wakacyjnym przystankiem była Łódź w której to odwiedziliśmy naszych przyjaciół i z którymi ruszyliśmy w rajd śladem łódzkich murali. Było na to naprawdę niewiele czasu ponieważ dwadzieścia cztery godziny później mieliśmy być już nad morzem, dlatego cały ten dzień intensywnością sięgnął poziomu: HARD.
Było wietrznie, słonecznie i cudownie. Łódź niezaprzeczalnie ma klimat i spodobała nam się od momentu wyjścia z autobusu. Z resztą, za nią, jak i za przyjaciółmi już bardzo tęsknimy (oraz za przygotowaną dla nas uber pyszną tortillą) i nie możemy doczekać się kolejnego spotkania. Wszak nie wszystkie murale udało nam się zobaczyć, a wina jest jeszcze sporo do wypicia.

Z dedykacją dla Freciocha

Łódź jak widać się buduje.

No trzeba mieć takie zdjęci z Łodzi. Po prostu trzeba.

W Pan Tu Nie Stał zaopatrzyłam się w najpiękniejszą książkę kucharską świata. Prawdziwy gastrofazowy, jesienny niezbędnik.

Dokładnie w dobę po wylądowaniu w Łodzi ruszyliśmy dalej do Trójmiasta rozkoszować się morzem, plażą i wrzaskiem mew. Ponieważ sierpień jest jednak środkiem sezonu rozkoszowaliśmy się tak jakby trochę mniej. Absolutnie nie było nam z tego powodu smutno, ponieważ wysiadając z naszego środka transportu stwierdziliśmy, że bywamy tu na tyle często, że właściwie nie czujemy już jakbyśmy przyjeżdżali na wakacje tylko po prostu ot tak. Do siebie. Dwa przedpołudnia spędziliśmy zatem na spacerze wzdłuż Bałtyku, a raczej omijaniu zaludnionych gęsto miejsc i odkrywaniu nowych (Gdańsk miał dla nas jeszcze kilka ukrytych niespodzianek). Był tez wieczorny szampan na plaży w doborowym towarzystwie Ady i Jej męża (nasze coroczne spotkania stały się już tradycją), było też nienormalnie błękitne niebo.

Tym razem jednak większą część urlopu postanowiliśmy spędzić w Gdyni. Będąc w Trójmieście rok temu, Paweł podjął wielkie wyzwanie przekonania mnie do tego miasta i muszę przyznać, że w stu procentach mu się to udało. Dlatego teraz nie pozostało nam nic innego jak przemierzać Gdynię wzdłuż i wszerz i poznawać jej zakamarki. Uwiodła nas, nasze podniebienia i kończyny, kiedy po kilometrowych spacerach odpoczywaliśmy ukryci pod falochronem.

I should buy a boat.

Hello my Dear Friend. Po roku znowu się spotykamy.

Wielkie Cytrynowe Gastrowczasy nie byłyby gastrowczasami bez jedzenia. A jego mieliśmy dostatek. Nie od dziś wiadomo, że w życiu najważniejsze są: jedzenie, sen i seks więc na całego postanowiliśmy korzystać z dobrodziejstw trójmiejskich stołów (i mowa tu tylko o jedzeniu! Zboczuchy.). Przez ostatni rok z wypiekami na puckach obserwowałam ogromny wysyp fajnych knajp na gdańskiej i gdyńskiej mapie i po prostu nie mogłam się doczekać odwiedzenia oraz spróbowania tych wszystkich specjałów na których widok dostawałam ślinotoku.

Pikawa od wielu lat na stałe gości w naszych sercach i w naszej trójmiejskiej czasoprzestrzeni. Pascha, Bambo w lesie, koktajle i przede wszystkim HERBATY to dokładnie to co lemony lubią najbardziej. I mimo, że odkryliśmy kilka nowych, świetnych miejsc to właśnie tu zawsze wracamy na drugie śniadanie, podwieczorek czy też spotkanie ze znajomymi.

Od naszego pierwszego spotkania z Gdańskiem zawsze nocujemy we Wrzeszczu i zawsze ubolewaliśmy, że nie ma za bardzo tam lokalu w którym nasz niekończący się głód mógłby być zaspokajany. Do teraz. W Fukafe po każdym posiłku będziecie odmawiać modlitwę: 'Boże jakie to było dobre'. Spędzicie tam godziny, a po zjedzeniu marchewkowego pesto będziecie płakać, że to już koniec. Poważnie.

Kolejnym przystankiem na Wajdeloty, a już raczej w jej sąsiedztwie, był Kurhaus, który oczarował nas wnętrzem i upił Prosecco. Nie dziwię się, że jest to właściwie najbardziej oblegane miejsce na tej ulicy bo wieczory spędzane w tej knajpie mijają totalnie beztrosko i po prostu nie chce się stamtąd wychodzić. Do tego zapas planszówek i oboje jesteśmy kupieni. #lemonapproved (niech Was nie zmylą puste stoliki, całe towarzystwo zaległo na zewnątrz).

Naszym śniadaniowym odkryciem jednogłośnie okrzyknęliśmy Mitte Chleb i Kawa. Maleńkie, ukryte w kamienicy i bardzo przytulne miejsce z którego zapach czarnego napoju i pysznego pieczywa roznosi się na całą ulicę. Kanapki są przesmaczne, a za wypitą tam kawą Paweł pisze tęskne poematy. Cud, miód, orzeszek.

W Gdyni nasze serca, a raczej żołądki zostały podbite przez ekipę w Bliżej, do tego stopnia, że razem z Fukafe znajdują się na pierwszym miejscu naszej gastrfazowej top listy. Naprawdę mogłabym o jedzeniu tutaj robić laurki. Z resztą co tu dużo mówić, zjadłam tu swoją kanapkę życia (wypiekana na miejscu buła barwiona atramentem z mątwy, z roast beefem, serem i ogórkiem, a do tego frytki z marchewki. FRYTKI Z MARCHEWKI. How cool and delicious is that!?) i wypiłam najlepszą lemoniadę. Do tego sam klimat miejsca, wygląd i Dziewczyny pracujące za barem (loficam miłością nieskończoną). Tu po prostu trzeba przychodzić i tu po prostu trzeba jeść. Wszystko.

W Gdyni zawitaliśmy tez do Mikroklimatu, którego mikroklimat idealnie wpisał się w moją estetykę. Wnętrze jest tak ciepłe, piękne i przytulne, że naprawdę nie chce się stamtąd wychodzić. Do tego desery podawane w słoiczkach pieszczą podniebienie przy każdej łyżeczce coraz bardziej. Objadaliśmy się zatem kubeczkiem z musem z tapioki i sosem mango, słodkościami zrobionymi na jaglance z dodatkiem ciastek i malinowym sosem oraz truskawkowym tiramisu. Po prostu niebo uwięzione w pod zakrętką.

Wszyscy wszędzie piszczeli na temat tego miejsca, więc nie mogło być tak, że i my tam nie zajrzymy. Serio oczarowało nas fantastycznym dizajnem, przemiłą obsługą i szybkością podawania dań. Jednak jeśli mam być szczera nie doskoczyło do poprzeczki wysoko postawionej przez wspomniane wcześniej knajpy. Pizza była smaczna, lekka, na cienkim cieście, ale dupki ani mnie, ani Pawłowi nie urwała. Może nie trafiliśmy akurat w specialite de la maison, a może moje oczekiwania były po prostu za duże, w każdym razie nie było to to czego się spodziewałam. Na pewno jednak damy jeszcze temu lokalowi szansę, bo naprawdę miło było tu posiedzieć. Serio.

_________________________________________________

Sporo w trakcie tego wyjazdu widzieliśmy i wiele kilometrów było nam dane przejść. Dzięki Bogu z resztą, bo po ilości zjedzonych smakowitości wyglądałabym już teraz jak sporej wielkości beczka. Mogę też chyba z pełna świadomością stwierdzić, że tegoroczne trójmiejskie odwiedziny były chyba najfajniejsze ze wszystkich. Odpoczęłam (co po ostatnich wydarzeniach było raczej wskazane), wyspałam się (tak, wesele dopiero udało mi się odespać w Gdańsku. Wyjazd do Łodzi o godzinie 5 rano i przyjacielskie posiadówy do trzeciej mi tego nie ułatwiły) i naładowałam baterie, a było to niezbędne by móc szaleć na ślubie mojego pięknego Kiziaka. To był naprawdę fantastyczny czas spędzony z bardzo bliskimi nam ludźmi, do granic wypełniony szczęściem i dobrą zabawą. Naprawdę dobrze rozpoczęło się to nasze wspólne 'zalegalizowane życie' i mimo, że od naszego Wielkiego Cytrynowego Wesela mijają właśnie trzy tygodnie to ciągle o nim opowiadamy, wspominamy i cały czas trzymamy się za ręce. Nie chce zapeszać, odpukać w niemalowane, ale kurcze, no super jest!

Ten widok nigdy mi się nie znudzi.

Damy z hipopotamem są lepsze od Damy z łasiczką.

zdjęcia robiłam ja (no i trochę zrobił też Paweł)

________________________♥_________________________

You Show Me Stars I Want To Hold Them In My Arms

noreply@blogger.com (Panna Lemoniada) — Sun, 23 Aug 2015 07:39:00 +0000

Wiesz, że Twoje wesele było udane po tym, gdy dwa dni później ciągle wydaje Ci się, ze masz połamane żebra, nogi jeszcze nie wyszły Ci z pośladków, cały czas mówisz jak stary bosman a w głowie nie chce przestać grać 'Ruda tańczy jak szalona'. Do tego nawet nie masz pojęcia kiedy się tak szybko skończyło, a chcąc je opisać, trudno Ci zdecydować od czego zacząć.

Cała organizacja tej imprezy z naszej strony była jedną wielką partyzantką, a my jakoś specjalnie się tym wszystkim nie przejmowaliśmy. Czekaliśmy na ten wielki stres, który to miał nas dopaść i o którym wszyscy nam mówili - zaprawdę powiadam Wam, czekaliśmy do ostatniej minuty i...NIC. Bo właściwie czym tu się denerwować? Mięliśmy najlepszych gości na świecie, naprawdę mieć takich ludzi blisko siebie to wygrać życie. Najlepszych świadków, milion razy bardziej ogarniętych niż my. Super orkiestrę i super jedzenie.
No i przede wszystkim siebie.
Czego chcieć więcej?
Właściwie cokolwiek by w tym dniu poszło nie tak zostało by przez nas obrócone w żart (choć nie było do śmiechu Kiziakowi, kiedy razem z nią nie przyleciał bagaż. Dla nas jednak taki problem to nie problem i na sali nikt nie zauważył, że miała za sobą kilka godzin stresu). W sobotę więc wstaliśmy, ubraliśmy się i poszliśmy przyrzec sobie miłość do grobowej deski.

Co tu dużo opowiadać, to był dzień wypełniony do granic możliwości śmiechem, łzami szczęścia i po prostu totalnym luzem. I w sumie o to nam najbardziej chodziło, by nasi najbliżsi po prostu się rozluźnili i wybawili razem z nami. Totalnie. I kiedy razem z Pawłem kładliśmy się do łóżka już o świcie, a za oknem było słychać jeszcze śpiewanie weselników, stwierdziliśmy, że lepszego wesela mieć nie mogliśmy. Ba! Było jednym z fajniejszych na jakim byliśmy!

a tak się bawiliśmy;)

zdjęcia - Aife <3

________________________♥_________________________

Na samym końcu chciałabym jeszcze raz podziękować Anicie i Asi bez których na pewno to wszystko by się tak super nie udało. To, ze Aife zgodziła się do nas przyjechać i to, że mogłam ją i Jej chłopaków przez te kilka dni gościć, jest dla mnie wciąż nie do uwierzenia (z resztą ciągle nie może do mnie dojść, że wszyscy nasi goście, nawet z bardzo daleka ot tak do nas wpadli). Oddała nam trochę swojej magii w tym ważnym dla nas dniu i sprawiła, ze obydwoje po prostu się w Niej zakochaliśmy (co nie do końca jest dobre, bo teraz już się od nas nie odczepi). Poza tym jest najlepszym fotografem na świecie - obfocić takiego ziemniaka jak ja bez mrugnięcia okiem trzeba umieć.

Z kolei gdyby nie Asia, nie miałabym w czym na własne wesele iść. Ba! Uszyć ślubną suknię w hm, tydzień to jednak nie jest tak hop siup, tym bardziej, że ładna koronka jest materiałem deficytowym w Krakowie (no bo przecież, że u mnie wszystko na ostatnią chwilę musi być, a to, że nie mam w czym się bawić w tym Wielkim Dniu przypomniałam sobie w czerwcu).

Tysiące słów nie oddadzą mojej wdzięczności. Zostawię tu zatem tylko małe 'dziękuję' i milion serc w kosmosie.

Nothing's Gonna Stop Us Now

noreply@blogger.com (Panna Lemoniada) — Sun, 16 Aug 2015 16:15:00 +0000

Wyszłam za mąż - zaraz wracam!

________________________♥_________________________

A Blade Of Grass, A Grain Of Sand The Moonlit Sea, I'll Hold Your Hand

noreply@blogger.com (Panna Lemoniada) — Sun, 09 Aug 2015 09:43:00 +0000

Musicie mi wybaczyć dziś brak bardziej aktualnych zdjęć (czyt. przynajmniej z tego tygodnia), ale temperatura ostatnich dni zmusza mnie jedynie do zakładania majtek (#wizualizacjoprecz). Trochę jakiegoś wstydu jeszcze w sobie mam, a moja ordynarność kończy się na używaniu niecenzuralnych słów i niesmacznych dowcipach. Dalej zapędzać się nie chcę.

Wspominam zatem ostatnią sobotę, kiedy idealne dwadzieścia stopni dopieszczało moją skórę a ja wieczorem nie czułam się jak potrawka z grilla. Broń borze szumiejący nie narzekam. Jest lato, więc musi być gorąco, jednakże moja wampiryczna natura woli swego bladego lica na takie słońce nie wystawiać.

Celebrujemy zatem upragniony (prawie miesięczny!!!!!!!1111111oneoneone) urlop, popijając lemoniadę oraz inne orzeźwiające drinki, jedząc lody na obiad i, co tu dużo mówić, zdychając. Zdychamy jednak z uśmiechem na pyskach, którym nie przeszkadza nawet awaria jedynego wiatraka w domu. Jeśli już niego wyjdziemy (z domu nie z wiatraka - ostatnie dni w pracy jednak do tego zobowiązywały) dopada nas największa burza świata, podczas której krakowskie ulice zmieniają się w rwące potoki, a schody do przejścia podziemnego w wodospad Niagara. Biegnąc z nogami zanurzonymi dosyć grubo ponad kostki i z duszami na ramieniu (no dobra, dwie dusze na moim ramieniu, albo nie - dusze całego świata na moim ramieniu - aj hejt burze. Będąc na zewnątrz dostaję wtedy palpitacji serca, cała się trzęsę i całe życie przebiega mi przed oczami. True story. Dla Pawła jest to zwykle najlepsza przygoda) jakimś cudem dopadamy przystanku tylko po to by wryć się w znajdujący pod wiatą tłum i modlić o szybki koniec. Gdzieś piorun uderzył w drzewo, koło nas przelatuje urwana gałąź - YOLO.

Do tego późne popołudnia zmieniły się nam w wieczorki taneczne i chillaoutowo się po pokoju bujamy, co przyznaję jest bardzo fajne i sympatyczne.

Planujemy wakacje, planujemy podróże, oraz co i kiedy chcemy zobaczyć. Prawie jesteśmy spakowani (prawie, bo jeszcze leżę na kanapie)! Czas sobie płynie, nam się nigdzie nie śpieszy, mamy wakacje.

zdjęcia - Paweł

________________________♥_________________________

bluza, jeansy - Pull&Bear

Everything Is A Circle

noreply@blogger.com (Panna Lemoniada) — Sun, 02 Aug 2015 12:17:00 +0000

Moje ostatnie dni są o smaku mascarpone. Idealnie słodkie, kaloryczne z dodatkiem jagód, malin i czereśni. W jedzeniu tych ostatnich pobijałam swoje życiowe rekordy i od dwóch dniu w środku cicho pochlipuję nad schyłkiem na nie sezonu. Już nawet w osiedlowym warzywniaku zostałam obwołana czereśniową królową, a Pawłowi gdy tylko do niego wpadał z zamiarem kupna 'czegoś, ale jeszcze nie wiem czego' Pan Sprzedawca na wejściu sugerował zabranie dla mnie przynajmniej pół kilograma tych najczarniejszych i najbardziej dorodnych. O bogowie, zaprawdę powiadam Wam - obżarłam się za wszystkie czasy.

Poza tym w głowie pakuję już walizki, na moim pracowym biurku leży lista rzeczy które ze sobą muszę zabrać nad morze i podniecam się jak stonka na wykopki ostatnim przedurlopowym tygodniem. Oczywiście obstawiam, że podstawowe prawo Murphy'ego mnie nie oszczędzi i spadnie na mnie przynajmniej dziesięć kataklizmów w ciągu tych pięciu dni, a w piątek wyjdę z pracy koło siedemnastej. Jestem jednak zwarta i gotowa, spinam poślady, zaciskam zęby i lecę na pohybel losowi.

Zanim jednak to nastąpi odpoczywamy na weekendowym RODOS, pieścimy nasze podniebienia grillowaną kaczką i razem z piesełem biegamy boso po trawie. Jest różowe wino, piwo jabłkowe i waniliowe niebo. Najpiękniejsze jakie w życiu widziałam.

zdjęcia - Paweł

________________________♥_________________________

sukienka - Zara; buty - Mango; torebka - Paulina Schaedel

On Your Beatiful Head Shining Crown, Everything Becomes Blue

noreply@blogger.com (Panna Lemoniada) — Sun, 26 Jul 2015 09:36:00 +0000

Kursor puszcze do mnie oko od mniej więcej 15 minut a mnie jakoś trudno się do niego odezwać.

To pewnie przez to, ze jestem jeszcze trochę wczorajsza, trochę upojona nocą, trochę rozkojarzona i trochę niewyspana.

Cieszę się do siebie na wspomnienie wczorajszego tortu, kolorowych drinków, najlepszych dziewczyn jakie udało mi się w swoim życiu spotkać i najlepszych niespodzianek. I ciągle w głowie stoję o trzeciej nad ranem z tiarą i welonem na głowie i z euforią witam się z rześkim deszczem wpadającym do nas w tę gorącą noc (a potem z Panem Taksówkarzem, który z taką samą euforią musiał słuchać moich opowieści - as always). Mam zatem za sobą najlepszy wieczór panieński świata i najchętniej jeszcze posiedziałabym like a princess z Cosmopolitanem w łapie.

Bez sensu, że te najfajniejsze chwile w naszym życiu mijają tak szybko. Zbyt szybko.

Tworzę notatki, segreguję wspomnienia, mój łeb to biblioteka wypełniona po brzegi pozycjami wywołującymi salwy śmiechu w każdej pochmurnej chwili.

Powoli zatem pakuję się do 'szarej' rzeczywistości, zachęcającej mnie do ogarniecia wpadającym przez okno słońcem. Dookoła szaleją kolory - kocham tę moją szarość.

Czas wracać do domu.

Bąbel pod pachę, korona na głowę, uśmiech na pysk - znowu jestem królową życia.

zdjęcia - Paweł

________________________♥_________________________

crop top - River Island; jeansy - Pull&Bear; buty - adidas Superstar; torebka - Paulina Schaedel

I Whisper Jesus Only Tells Me That He Loves Only When He’s Drunk

noreply@blogger.com (Panna Lemoniada) — Sun, 19 Jul 2015 13:14:00 +0000

Błogość ostatnich kilku tygodni przekroczyła juz chyba wszelkie granice. Na ten moment leżę wywalona na kocyku jak sporej wielkości foka wygrzewająca się na plaży, a śniadanie w pełni zastępuje mi koktajl malinowy ze śmietankowymi lodami. Ostatkami sił próbuję się zmusić do jakiejś większej i pożytecznej aktywności, ale ani rozciągnięty na pół pokoju Bąbel, ani totalnie wychillowany Paweł nie pomagają. O upale nawet nie wspomnę.

Do tego praktykujemy ostatnio sobotnie (a jak sobota nie pasuje to niedzielne), prawie całodniowe śniadania w towarzystwie cudownej Rity, na których lemoniada leje się strumieniami, pogaduch nie ma końca a czas płynie powoli i ospale. Czasami ktoś do nas dołączy, czasami pieseł rozkocha w sobie dwóch sympatycznych Australijczyków. Do domu nie chcę się wracać, nie chce się końca weekendu.

Wieczorem za to, gdy żar lejący się z nieba ustąpi miejsca księżycowi, wychodzimy z Bąblem patrolować osiedle i obserwujemy rozchodzące się w oddali błyski na niebie. Mikropieseł chłodzi się na trawie a ja głęboko oddycham ciepłym powietrzem. Chłodniejszy wiatr jeszcze bardziej splątuje rozczochrane włosy, a łąka tonie w gwiezdnym brokacie. W wysokich trawach trwa koncert na milion smyczków - cykady dają czadu.

Wracamy do domu...czas przywitać sen przy akompaniamencie letniego deszczu. W tle pomrukuje noc. Czekamy na burzę.

zdjęcia - Paweł

________________________♥_________________________

sukienka - H&M; koszula - Stradivarius; buty - Adidas Superstar; torebka - Paulina Schaedel

Some Of Us Are Wild Ones, Ever Underwanted, I Believe

noreply@blogger.com (Panna Lemoniada) — Sun, 12 Jul 2015 06:33:00 +0000

Nadszedł w końcu ten upragniony moment, kiedy do wyczekiwanego urlopu został niecały miesiąc. Serce się raduje, wietrzę ósemki i przebieram nogami z podniecenia. Skreślam dni w kalendarzu dokładnie tak, jak robiłam to dwadzieścia lat temu, gdy na horyzoncie pojawić się mięli Święty Mikołaj i Gwiazdka (dla dorosłych w okresie wakacyjnym powinny powstawać kalendarze urlopowe na wzór tych adwentowych #thatstheplan #geniusz).

Za niecałe trzydzieści dób będę o tej porze w ferworze pakowania, planowania i zapominania o najważniejszych rzeczach. Już w sierpniu będzie Łódź, Trójmiasto, przyjaciele i picie szampana na plaży.

Póki co na wszystkie możliwe sposoby próbuję sobie ten czas oczekiwania umilić. Zatem klikam do Was teraz z wanny, w której jestem foczą księżniczką z tiarą na głowie (don't ask), opychającą się o północy soczystymi czereśniami (raz do roku mi wolno!). Trochę mi piana wchodzi do nosa i trochę jest za gorąco, ale gdzież mi to ma przeszkadzać - mentalnie jestem na Majorce. Ha! Mam nawet bezalkoholowego drinka z parasolką (czyt. whisky z colą i lodem bez whisky i parasolki. Bo mi do czereśni nie pasowała (whisky, nie parasolka)).

Do tego celebruję fakt bycia już praktycznie na mecie ze ślubnymi przygotowaniami. Wczoraj w dziesięć minut wybraliśmy obrączki, a Paweł zrobił szał wybierając ślubny garnitur. Nie sądziłam, że akurat wybór Jego odzienia pójdzie nam tak sprawnie, a efekt będzie tak bardzo wow (przynajmniej mnie się bardzo podoba, głównemu zainteresowanemu się bardzo podoba i wszystkim obecnym w sklepie Paniom (które nagle porzuciły swoich partnerów na rzecz podziwiania ze mną Pawła w muszce, a jeden klient chciał zakosić wybraną przez niego na ten 'wielki dzień' marynarkę #thatsmyboy). Wybieranie ałtfitu Pana Młodego zajęło nam godzinę - sprawnie, szybko, bezproblemowo (brzmi prawie jak reklama kredytu). Do pełni szczęścia pozostał jeszcze zakup moich butów (muszę je w końcu dziś zamówić) i jedyny problem w mojej głowie: czy do ołtarza iść z okularami na nosie i wszystko i wszystkich widzieć, czy też bez i swój własny ślub znać z czyiś opowieści #problemyludzipierwszegoświata.

Zdrowie zatem i plum, plum, plum w bąbelki.

zdjęcia - Paweł

________________________♥_________________________

spodnie i marynarka - Bershka; top - H&M; espadryle - Zara

When I'm bored I send vibrations in your direction through the satellite mind

noreply@blogger.com (Panna Lemoniada) — Sun, 05 Jul 2015 12:01:00 +0000

Mój romans z butami na obcasie bywa bardzo skomplikowany. Raz się nienawidzimy, obrzucamy inwektywami i nie możemy na siebie patrzeć, a raz nie jesteśmy w stanie wręcz się ze sobą rozstać. Przetańczylibyśmy całą noc i spędzili razem cały następny dzień. Ot, tak jak to bywa na początku każdego związku, gdy godzina bez siebie trwa wieczność i najchętniej nie wychodziłoby się z ~~łóżka~~ buta. W moim przypadku jest to jednak totalna sinusoida i kilka takich właśnie związków mam już za sobą.

No nie wyszło nam.

A to obcas za wysoki, a to podbicie nie takie, obtarcia, uciskiwania i bolące plecy. To nie dla mnie. Nie o takie pisiont twarzy lemona mi chodziło. Poza tym nie pasowaliśmy do siebie. Ja wolałam plisowane sukienki w jelonki, a obcasy próbowały mnie zmusić do bardziej kobiecego wydania. Związki w których jedna strona chce siłą zmienić tę drugą nie mają szans trwać długo.

Do czasu...

Do czasu aż to ja sama postanowiłam poddać się obróbce i odrobinę 'apgrejdować'. Pisałam już tu Wam, że od kilkunastu dobrych miesięcy wszystkie dziewczęce rzeczy poszły w odstawkę a moja szafa przeszła małe przepoczwarzenie. Rok temu o tej porze zupełnie nie byłam zadowolona z siebie i z tego jak wyglądam. Wszystko było niedopasowane, nic ze mną nie współgrało. Powoli więc zaczęłam zmieniać swoje myślenie, nastawienie nie tylko do swojego wyglądu, a co za tym idzie również w pewnym stopniu pewności siebie, ale też do życia. Na początku przeorganizowałam swoje komody i wyrzuciłam pięć worków ubrań. Tak, pięć wielkich worków, w których spokojnie zmieściłyby się poćwiartowane zwłoki. Pozostałej ilości ciuchów sukcesywnie znajduję nowe domy na fanpejdżu czy tez u przyjaciół i znajomych. Zaczęłam ćwiczyć, schudłam, na wieszakach pojawiało się coraz więcej bardziej kobiecych rzeczy, a ja sama spoglądałam w lustro już bez poczucia żenady. Zdaję sobie sprawę, że życiowych modyfikacji nie można dopatrywać się w zewnętrznej metamorfozie bo to chyba puste i głupie, ale to dało mi kopa do otworzenie kolejnych drzwi w mojej głowie i teraz szykuję się do kolejnych zmian, które mam nadzieję nadejdą szybko i dadzą mi naprawdę wiele satysfakcji.

W każdym razie, bo troszkę odbiegłam od tematu i się Wam uzewnętrzniłam, wraz z reorganizacją szafy znowu pojawiły się moim życiu obcasy. I nie mam tu na myśli kilkucentymetrowych słupków w botach (you know, jak romansować to tylko z tymi niegrzecznymi, grzesznymi ~~chłopcami~~ butami).

Delikatne sandałki na szpilce - check.

Czarne czółenka - check.

Największe jednak obuwnicze szaleństwo sprezentował mi na urodziny Paweł, na widok którego Frecioch zakrzyknął, że rozwalę sobie mózg i umrę. Póki co jeszcze żyję;)

Panie i Panowie, przed Wami - The Sandals of Doom.

zdjęcia - Paweł

________________________♥_________________________

sukienka, buty - Zara; ramoneska - Pull&Bear; torba - Paulina Schaedel

All Night Sing Along With The Band, But You're Losing Your Voice

noreply@blogger.com (Panna Lemoniada) — Sun, 28 Jun 2015 13:20:00 +0000

Poszłam wczoraj na zakupy.

Ot tak, spontanicznie.

Wyprzedaże totalne już się zaczęły, a mnie od kilku tygodni ciągnęło do takiego bezceremonialnego biegania po sklepach, mierzenia i czystej przyjemności kupienia sobie czegoś ładnego. Myślę, że każda z nas raz na jakiś czas tak ma - musi wejść, macnąć, przymierzyć i radować się nie szkodzącą nikomu guilty pleasure (no, nie licząc naszego portfela). Rzadko kiedy chce mi się wychodzić z domu by przemierzać kilometry galeriowych alejek (fenk gad za zakupy internetowe), szkoda mi na to czasu i energii, ale raz na ruski rok mnie najdzie. I mnie ciągnie i po prostu muszę, MUSZĘ (inaczej się uduszę) iść i coś sobie fajnego znaleźć.

Tak też było wczoraj. Z torebką pod pachą i uśmiechem na ustach pomaszerowałam, by stoczyć bitwę z bliżej nieokreślonym i sprecyzowanym osobnikiem tej samej płci o losową sukienkę w ostatnim rozmiarze, która wpadła mi w oko . Zacierałam ręce, nałożyłam na powieki barwy wojenne, byłam gotowa na wszystko...

...i co?

I kompletnie nic.

Cóż za zawód, cóż za rozpacz. Żadnej sukienki, bluzeczki, marynareczki. Ani jednego wywalczonego poliestru, ani jednej zdobycznej bawełny. Ni staniczka, ni majteczek.

Wiecie, najgorsze to się na coś uprzeć, napalić, nastawić (tym bardziej, że dwie kiecki z firmowej strony wyparowały w trzy sekundy, nawet do koszyka nie zdążyłam ich włożyć. Złodziejstwo i podstęp jest wszędzie. Nawet w internetowym sklepie Zary). Ze smutkiem i kolosalnym rozczarowaniem wróciłam jedynie z nową partią minimalistycznych pierścionków (nic nie poradzę, że te zakładane na połowę palca gubię na potęgę) i jednym tiszertem. Nawet Paweł był zasmucony, że po takim czasie przygotowań, po takich obietnicach rewii mody, jedyne co mu prezentuję to za dużą dwa rozmiary koszulkę. Meh.

Jedyne co mnie pociesza i nawet w małym stopniu wywołuje na mym pyszczku grymas przypominający uśmiech, to fakt, że nie rzucam się już na pierwszą lepszą szmatę. Nawet do takich spontanicznych zakupów podchodzę z głową i rozsądkiem. Bo po co mi kolejna biała sukienka boho skoro w szafie mam dwie (jedną długą, druga krótką), czy też urocza kieca wykończona białym kołnierzykiem, których to ostatnio z szafy na potęgę się pozbywam. Rzeczy, które po pierwszym praniu zamienią się w ścierkę do wycierania okien nawet nie ściągam z wieszaka - nie mają szans na potencjalny romans i macanie w przymierzalni. I mimo, że swej zakupowej potrzeby kompletnie nie zaspokoiłam to jednak te kilkaset złotych, które zostało na koncie bankowym jakoś tak działa pocieszająco.

Także ten, bhawo ja!

zdjęcia - Paweł

________________________♥_________________________

sukienka - Zara; buty - Birkenstock; torba - Paulina Schaedel

Light Only Shines From Those Who Share

noreply@blogger.com (Panna Lemoniada) — Sun, 21 Jun 2015 15:49:00 +0000

Od kilku dni żyję jakby w odrealnionym świecie. Mam wrażenie, że wszystko wokół mnie płynie dziwnym rytmem a ja stoję w innym wymiarze i wszystkiemu się przyglądam. Nic mnie jednak nie dotyka i niczym się nie przejmuję.

Poważnie odczuwam zmęczenie materiału i naprawdę potrzebuję urlopu. Na to jednak muszę poczekać jeszcze kilka dobrych tygodni, ale w mojej głowie już szumi morze a złoty piasek masuje stopy. Umilam sobie ten czas oczekiwania jak tylko mogę i dzięki pomocy koleżanek i kolegów każdy ostatni weekend to takie mikro wakacje, dokładnie takie jakie miewałam będąc jeszcze w liceum.

Są zatem planszówki i dużo dobrego jedzenia. Są wypady za miasto i całodniowe wylegiwanie się na trampolinie. Są słodkie arbuzy, lody i ciasto truskawkowe. Są nocne powroty, słoneczne oparzenia i ucieczki przed bandą komarów. Są rozmowy, dużo śmiechu i dużo głupot, które w takie dni po prostu mnożą się głowie.

Jest jednak ze mną o tyle niedobrze, że miewam takie dni w których nie idzie mi dosłownie nic, kiedy zapominam o najważniejszych rzeczach i mam do siebie przez to ogromne pretensje. W ciągu ostatniego tygodnia przynajmniej raz dziennie miałam ochotę rzucić wszystko i wyjechać w Bieszczady. Trzymam się jednak mocno, bo twardym trzeba być a nie miętkim. Odliczam dni i minuty i w myślach pakuję walizki. No i żalę się Wam i uwalniam wewnętrzną męczy dupę, która o tej porze rok temu wylegiwała się na norweskich fiordach.

Nic to, idę robić gofry. Ktoś reflektuje?:)

zdjęcia - Paweł

________________________♥_________________________

kurtka, jeansowe pumpy, espadryle - Pull&Bear; koszulka - LOFT; torebka - Paulina Schaedel

Come On My Love, Let's Set The World On Fire

noreply@blogger.com (Panna Lemoniada) — Sun, 14 Jun 2015 12:19:00 +0000

Gorące słońca wdziera się przez korony drzew. Bezczelnie smaga Cię po twarzy.

Zamykasz oczy.

Rześki powiew wiatru przeczesuje włosy.

Nie słyszysz nic. Głęboka cisza otula Cię swoimi ramionami niczym uginające się pod ciężarem zieleni gałęzie.

Pod Twoimi nogami kotłuje się mała metropolia, tętniąca życiem niczym największe miasta świata. Stąpasz powoli by nie zburzyć panujące w tym miejscu porządku mikrokosmosu. On się jednak Tobą zupełnie nie przejmuje, zdaję się w ogóle Cię nie dostrzegać. Bez pardonu przebiega po Twoich stopach, śpiesząc się w tylko sobie znane miejsca. Cała ziemia się rusza, cały las wiruje.

Już za chwilę zajdzie słońce.

Już za chwilę będziesz przemierzał ciemne ulice i oglądał odbijające się w Wiśle miasto.

Setki ludzi, tak jak teraz setki drzew, szczelnie Cie otoczy.

Tysiące świateł, jak tysiące świetlików, będzie prowadziło Cię do domu.

W uszach gra muzyka. Kakofonia dochodząca ze wszystkich stron miasta. Wszystko pulsuje, dopasowuje się do rytmu Twojego serca.

Jest środek nocy. Uśmiechasz się.

Bierzesz głęboki wdech. Ciepłe, czerwcowe powietrze z impetem wpada w nozdrza, uderzając do głowy niczym mocny alkohol. Znasz ten zapach, czekasz na niego cały rok.

Tak pachnie szczęście, tak pachnie wolność, tak pachnie przygoda.

i jako bonus - family business

zdjęcia - Paweł i Ritałke

________________________♥_________________________

sukienka, torebka - Zara; klapki - Birkenstock

Sweet Pollution

noreply@blogger.com (Panna Lemoniada) — Sun, 07 Jun 2015 07:08:00 +0000

Niewiele tu o tym wspominam, ale od kilku miesięcy jestem na etapie planowania i organizowania jakże wspaniałej weselnej zabawy. Póki co, jedyne co w tym całym zamieszaniu przypadło mi do gustu to próbna konsumpcja dań oraz wybieranie tortu i innych słodkości mających popieścić nasze podniebienia w tę jakże ważną dla nas noc. Cała reszta to śmiech, niepotrzebne nerwy i totalna partyzantka, a że do godziny zero pozostało mi naprawdę niewiele czasu (gdyby niejedna sfiksowana na tym punkcie dziewczyna dowiedziała się ILE dokładnie to niechybnie zaliczyłaby facepalma welonem) uznałam, że najwyższy czas wymyślić w czym by na tej zacnej imprezie się pojawić.

Nie jestem żadną księżniczką (choć moja Matula bardzo by chciała), a jedyny tytuł szlachecki jaki posiadam to Królowa Batatów, więc większej wagi do odzienia ślubnego nie przywiązywałam. Mało tego, na samą myśl o wyciosaniu z sakiewki milionów monet na one night dress wywracał mi się mózg i pokazywał na pewno znany wszystkim obrazek z Marią Skłodowską - Curie mówiącą: 'Tu się jebij'. Na samą myśl o turnee po salonach z wyspecjalizowaną w tym temacie odzieżą i udręce z paniami (głównie starszymi) pełniącymi rolę alfy i omegi w tychże instytucjach, przywdziewałam wyciągnięty dres z białym tiszertem i uznawałam to za idealny strój na powiedzenie sakramentalnego tak.

Sami widzicie - Panna Młoda jak w mordę strzelił.

Jednakże, co by nie wiem jak tematu unikać, w czymś na swój własny ślub iść trzeba i nawet powinno się jako tako wyglądać. Razem więc z cudotwórczynią Asią ustaliłyśmy co chcę i czy takie coś się da i z refleksem godnym najlepszego leniwca postanowiłyśmy wziąć się do pracy, czyt. zaopatrzyć w potrzebne do tego przedsięwzięcia atrybuty.

Koronki znaczy się.

Dokładnie metrów sześć.

I tu napotkałam na mur, na który składały się krakowskie hurtownie materiałów pokazujące mi środkowy palec na mą potrzebę kupna wysublimowanej tkaniny której przeznaczeniem nie jest firanka tudzież piękny, odświętny obrus.

Kaplica.

I to wcale nie weselna.
Z rozżaleniem poprosiłyśmy więc wujka google o pomoc a ten skierował nas do krakowskiego, ślubnego zagłębia, czyli na ul. Długą. Omijałam to miejsce szerokim łukiem, ale jednak los jak zwykle postanowił zagrać mi na nosie.
Pełna nadziei (i bólu) pojechałam zatem do przybytku białej rozpusty. Jadę, rozglądam się za numerem naprędce zapisanym na ręce i wtem, jest! Jak byk: tkaniny ślubne. Pierwsza myśl -jesteśmy w domu. Wpadam uradowana, z uśmiechem numer pięć na pyszczku i już po przekroczeniu progu natrafiam na wzrok Właścicielki. Możecie mi wierzyć lub nie, nie jest to wzrok słodkiego misia. Jest to spojrzenie Królowej Matki, otoczonej swoją szlachtą, znudzoną polegiwaniem na półkach i stołach w gipiurowym królestwie. A w progu stoję ja, niedouczony plebs, któremu zachciało się wychodzić za mąż.

'Co to za suknia ma być? Jak ma wyglądać? Pokaż zdjęcie. TAKA?! Mhm...No mam tu taką koronkę. Dokładnie takiej szukasz. 220 zł. Za metr. Tak, za metr, dobrze usłyszałaś. A kto Ci ją będzie szył? Koleżanka? A wie jak? Bo wiesz...ja też szyję. Jaki kolor chcesz? Jak to obojętnie?! Tu jest jeszcze taka, ale ta pierwsza będzie lepsza. To jak? Tniemy? Tak z cztery - pięć metrów potrzebujesz. Sześć? A kto Ci tak powiedział!? Aha. Nie trzeba aż tyle, na pewno nie trzeba, ja Ci mówię'.

Na moje nieśmiałe stwierdzenie, że dziękuję bardzo, ale muszę się zastanowić i to wszystko skonsultować: 'bo wie Pani, ja nie jestem tym typem panny młodej, dla której droga suknia ślubna to priorytet', 'Alfa i Omega' dostała duszności (ja w tym czasie na szybkości w głowie przypominałam sobie zasady pierwszej pomocy) i ni z gruchy, ni z pietruchy, jak mi nie zagrzmi caps lockiem... 'Co też Pani opowiada!? Czy pani żartuje!? Pani jest Panną Młodą! To jest suknia ślubna! TO MA BYĆ NAJDROŻSZA I NAJPIĘKNIEJSZA SUKNIA JAKĄ PANI W ŻYCIU BĘDZIE MIAŁA'. Po wpadnięciu w chwilowy stupor (co nie zdarza mi się zbyt często) oraz podziękowaniu w duchu, że nie zebrałam jeszcze po łbie całą szpulą muślinu, powiedziałam do widzenia i uciekłam.

Tak, dobrze przeczytaliście.

Spierniczałam ile sił w nogach.

Gdybym była postacią z kreskówki w drzwiach pozostałaby po mnie idealnie wykrojona dziura.

Pedałowałam tak, jakbym pod dupcią miała najszybsza kolarkę i tylko przez ramię od czasu do czasu patrzyłam czy aby nie ruszył za ślubną ignorantką jakiś pościg.

Myślisz film sensacyjny, a to samo życie.

By historia miała zakończenie, najlepiej dobre, powiem Wam, że upragnione materiały w końcu z Asią dostałyśmy (a dokładnie Asia dostała. Gdyby nie Ona i Jej poświęcenie to do ołtarza szłabym na golasa). Co prawda nie na miejscu, ale za to z przygodami, wybieraniem wzorów przez Facebooka i przynajmniej dwa razy taniej niż to się zapowiadało. Można? Można!

zdjęcia - Paweł

________________________♥_________________________

sukienka - odkupiona od Sary; torebka - Parfois; rzymianki - Mango

And I Loved That Little Game You Had Called Crying Lightning

noreply@blogger.com (Panna Lemoniada) — Sun, 31 May 2015 18:09:00 +0000

Na początku tego wpisu bardzo chciałabym podziękować osobie dzięki której zdjęcia do dowodów osobistych wyglądają jak żywcem wyjęte z kroniki kryminalnej. Orange is a new black totalnie.

Brawo. Pomysł genialny.

Idziesz sobie taki niczego nieświadomy człowieku odnowić dowód (bo wtem nagle bank trąbi, że przelewu biedny robaczku nie zrobisz, gdyż Twoja mała plastikowa tabliczka tożsamości wzięła się i skończyła) i wiesz, że musisz do tego dowodu zrobić zdjęcie. Po namyśle stwierdzasz, że focia z gimnazjum może być już trochę nieaktualna (ale TYLKO TROCHĘ). Pindrzysz się przed lustrem pół godziny, 'strike a pose' który profil lepszy, uśmiech nr dziewięć, uśmiech numer pięć - wiesz, że jesteś gotowy. Wyglądasz lepiej niż mógłbyś sobie wyobrazić. Cud, miód, orzeszek. Zadowolony w podskokach zmierzasz do Pani Fotograf i z uśmiechem na pysku oznajmiasz, że przyszedłeś zrobić zdjęcie do ID. W pięciu (dosłownie: w pięciu) sekundach kobieta robi z Ciebie największego maszkarona świata. Serialowa Brzydula to laska pełna powabu, gracji i seksapilu.

"Pani ściągnie okulary, co mnie obchodzi, że Pani je nosi non stop i bez nich nic widzi, takie przepisy".

Ok.

"Pani zrobi coś z ta grzywką. Tak nie może być. Brwi mają być widoczne. Całe. Podnieś sobie tę grzywkę jakoś. Po bokach ją ułóż. No. Okropnie. Okropnie. No ale co ja mogę".

W ten sposób pozujecie z tak zwaną 'cipką na twarzy wykonaną z grzywki'.

"Hm. W sumie to Pani tych brwi prawie nie ma, może Pani puszczą takie zdjęcie'.

Senkju. Moja pewność siebie właśnie została zdeptana i dokładnie uklepana nogą Pani Fotograf.

"Jakieś dziwne coś masz na twarzy, ale spoko. WYFOTOSZOPUJĘ Ci to".

A myślałam, że Paweł w czasie robienia zdjęć to świnia i prostak. Nope.

"Eeee, nawet nie jest źle. Większość wychodzi jeszcze gorzej" - słyszysz po otrzymaniu małego pakunku ze zdjęciami.

W głowie już świergotają pozytywne myśli, już się nawet uśmiechasz, już cieszysz się na myśl o obdarowaniu Twoją małą, cudną podobizną Mamy, Taty, przyszłego Małżonka oraz Pani w Urzędzie i nagle otwierasz mały albumik. Spoglądasz na TO co się w nim znajduje...i widzisz najbardziej asymetryczną, ziemniaczaną twarz świata o odcieniu skóry godnej przypadkowego denata wyciągniętego ze stawu. Dowiadujesz się nawet, że masz tylko jedno odstające ucho, diametralnie różniące się kształtem od drugiego. Paczysz na dziwnie małe ślepka wyrażające totalnego mindfucka związanego z całą, mającą przed chwilą miejsce sytuacją.

Tych emocji...tego zdziwienia i rozczarowania nie dało się ukryć.

To zdjęcie wyraża więcej niż tysiąc słów.

To najgorsza fotografia świata, która nigdy, przenigdy nie ujrzy światła dziennego*.

Ale wszak nie powinnam się przejmować, podobno nie wyszło tak źle...

zdjęcia - Paweł

________________________♥_________________________

koszulka, torebka - Zara; spodnie, kurtka - Pull&Bear; buty - Bershka

*Na szczęście za kilka miesięcy będę zmuszona ponownie dowód zmienić i będzie to doskonała okazja do zrobienia nowego zdjęcia, na którym już na pewno nie będę taka zdziwiona;)

Go Drown The Colors Of Our Minds And Watch The Cars Go

noreply@blogger.com (Panna Lemoniada) — Sun, 24 May 2015 16:21:00 +0000

Spontaniczny urlop w samym środku tygodnia to naprawdę super sprawa. Tym bardziej gdy poniedziałkowa pobudka o szóstej rano sugeruje, że jednak jesteś chodzącymi na rzęsach zwłokami i jednak fajnie byłoby na chwilę dychnąć. Jak postanowiłam - tak zrobiłam i dnia następnego oczy otworzyłam dopiero o dziesiątej.

Och cóż to był za wspaniały wakacyjny dzień. W całości zaplanowany przez Pawła, bym jednak bezsensu dupką do góry nie leżała. było więc śniadanie do łóżka, nadrobienie wszystkich Mocakowych wystaw, pyszny obiad, rowerowanie w deszczu i spokojna, wieczorna błogość. Do tego słońce, upał i błękitne niebo (nie licząc tego oberwania chmury). Wszystko w tempie letniego leniucha, robiącego wszystko bez pośpiechu i spinania się. Jakże było mi to potrzebne, tym bardziej, że ostatnie dwa tygodnie miałam wypełnione sprawunkami od świtu do nocy i to do tego stopnia, że z pewnymi sprawami po prostu zaczęłam się nie wyrabiać. Nie spodziewałam się, że nawet takiego lemona jak ja może dopaść zmęczenie. Meh, losie.

W każdym razie moja bonusowa doba błogości dobiegła końca i musiałam wrócić to pędzącej rzeczywistości. Na szczęście nadchodzący tydzień zapowiada się mniej wariacko, ale jednak nie miałabym nic przeciwko jeszcze takim czterem dodatkowym dniom sielanki. Nic jednak z tego, trzeba czekać jeszcze trzy miesiące, ale będzie warto! Już w uszach słyszę szum morza! Wszak rower i przyczepa gotowa;)

zdjęcia - Paweł

________________________♥_________________________

sukienka - Zara; buty - Adidas Superstar; torebka - Paulina Schaedel

Some Want To Kiss Some Want To Kick You

noreply@blogger.com (Panna Lemoniada) — Sun, 17 May 2015 17:40:00 +0000

Najfajniejsze co może być w niedzielne, późne popołudnie, to padnięcie pozytywnie zmęczonym na kanapę i wywalenie bolących od spaceru nóg na stół. To świadomość spędzonych ostatnich kilku wolnych dni w sposób totalnie fantastyczny z totalnie fantastycznymi ludźmi.

Było więc kino (nowi Avengersi omomom, nie rozumiem czemu niektórym się nie podoba) były rowery, było pyszne jedzenie i co najważniejsze były spotkania i odwiedziny. Nie byle jakie, tylko te na które czeka się dosłownie cały rok. Jak na gwiazdkę. Jak na urodziny.

Nie mogłyśmy się zatem z towarzyszką Maoam nagadać, naśmiać i napatrzeć na siebie. Do tego nastąpiła kumulacja miłości ponieważ nie tylko Ona postanowiła wpaść w ten weekend do Krakowa. Mam zatem trochę zdrętwiałe pucki od śmiechu i obolałą jadaczkę od moich typowych słowotoków (a nie daj zielony borze, że się czymś zachwycę...wyrzucam z siebie słowa jak z maszynowego karabinu). Wszystko to skończyło się ritałkowym spacerem i lemoniadą. Wprost p r z e p y s z n i e.

I ten cały błogostan, który ogarnął nas dziś podczas posiadówy w Forum. Ta nieśpieszność, sączące się powoli minuty i może lekkie niedospanie (kilka godzin snu to już stanowczo dla mnie za mało), sprawiły, że w głowie zaczęła kroić mi się myśl, że jest naprawdę nieźle. Że całkiem fajne to nasze życie jest, że w zasadzie niewiele więcej nam w nim trzeba. Prostota, szczęście, miłość. I cztery rude łapy.

zdjęcia - Paweł

________________________♥_________________________

koszula, buty - lumpeks; jeansy - House; kurtka - Pull&Bear; torebka - Paulina Schaedel