cytrynowy swiat panny lemoniady

Velociraptor!

noreply@blogger.com (Panna Lemoniada) — Sun, 26 Feb 2012 17:18:00 +0000

Minął kolejny rok jak (mnie) w mordę strzelił i nagle obudziłam się z myślą, że następna wiosna jest już za mną. Wiem, koszmar. Jako, że jednak niezbyt przywiązuję wagę do swojego wieku (zatrzymałam się chyba na 22 latach, a piwa bez okazania dowodu do tej pory nie dostanę. Ba! Do klubu też nie wejdę jeśli nie okażę legitymacji studenckiej...nic to, że od kilku lat już takowej nie posiadam (ach, ach gdzie moje zniżki na mpk!?), ale zdziwienie na twarzach Panów/Pań bramkowych - bezcenne), a dobrej imprezy nigdy sobie nie odmówię, tak więc dzień trzeba było z przytupem uczcić.

Z każdym rokiem również jestem przekonana, że lepiej 'opić' tego mojego święta już się nie da i zawsze co roku jestem uświadamiana, w jak ogromnym jestem błędzie.

Mam szczęście do ludzi.

Szczęście do osób, które swoją obecnością potrafią sprawić, że nie mogę przestać się śmiać, przez które mój rechot słychać przynajmniej w promieniu kilku kilometrów i które jak nikt inny potrafią mnie wzruszyć tak bardzo, że beczę jak mały dzieciak o północy z powodu zrobionej mi niespodzianki.

O takich ludzi się dba, tęskni do nich i nigdy nie może się nimi w pełni nacieszyć (nawet jak się ich zna połowę żywota swojego).

Nie wiem czym sobie zasłużyłam, że tyle osób ze mną już tak długo wytrzymuje (a bywa ciężko, patrz: wspomniany wyżej donośny rechot), ale wdzięczna im za to jestem ponad miarę.

Mam również to szczęście, że będąc tu i teraz na swojej życiowej osi czasu, mogę ze stuprocentową pewnością powiedzieć, że mam dobre życie (odpukać oczywiście w niemalowane <puk, puk w czoło>), w którym na dzień dzisiejszy nic bym nie zmieniła i niczego mi w nim nie brakuje. Nie oznacza to oczywiście, że spoczęłam na laurach i do niczego już dążyć nie będę. Wszak do osiągnięcia 'doskonałości' jeszcze tyyylee mi zostało;). Tak czy inaczej, nie mam prawa narzekać, nie mam prawa szukać sobie sama problemów. Jest dobrze, jest pięknie a do tego za rogiem już wiosna*.

Mam też najfajniejszych rodziców i najfajniejszego mieszkaniowo - życiowego Gamonia.

Oraz, najpiękniejszy rower na świecie sprezentowany właśnie przez nich.

Kto czyta tego bloga troszkę dłużej, wie, jaka to ze mnie BARDZO rowerowa panna jest.

Zatem, pozwolą Państwo, że Wam przedstawię...VELOciraptora.

cruiser jest prezenciochem, a za jego wykonanie odpowiedzialna jest fantastyczne ekipa Bajki jak z bajki.

*Na tym koniec moich filozoficzno - fizjonomicznych i łóżkowych przemyśleń, bo aż sama się sobie dziwię na jakie mnie tu 'nieloemoniadowe' wpisywanie wzięło;) Czołem!

See Through You

noreply@blogger.com (Panna Lemoniada) — Sun, 19 Feb 2012 17:59:00 +0000

Wszem i wobec, proszę Państwa, ogłaszam iż wiosna zmierza do nas wielkimi krokami. Tak. Tako rzecze ja - główny zimowy buntownik. W górach temperatura baaardzo plusowa a kwietna pora roku pachnie wszędzie, gdzie tylko wyściubiemy nochal.
Cudownie.
Ba! było tak ciepło, że parka musiała podwinąć rękawy a jeden dodatkowy sweter ostać się w plecaku. Nic to, że jeszcze śnieg wszędzie gdzie okiem sięgnąć, w ciągu trzech dni wszystko pięknie zaczęło się topić. Mnie w to graj, aż mi się hasać po malejących zaspach zachciało. Wieczorne spacerowania wzdłuż Grajcarka wśród ciszy, ugwieżdżonego nieba i powietrza zwiastującego cieplejsze dni wprawiły mnie w totalny zen i miłość do świata. Mój nastrój podkręca jeszcze wiadomość o niespodziance, która ma zawitać do mnie w tym tygodniu, a o której Paweł nie chce zdradzić nawet małego słowa. Niedobrak. Mnie nosi i skręca i wyniuchac próbuję chociaż skrawek informacji, ale dziee tam, uparte toto nic nie powie.
W każdym razie doczekać się nie mogę co mi te najbliższe siedem dni mi przyniesie.

Sweter moi mili Państwo już znacie, kurtałę i szaliczor również. Nowością jest sukienka, do której nie jestem szczerze mówiąc do końca przekonana, ale ilekroć wchodziłam do Zary to wpadała mi w ręce i tak się mierzyłyśmy wzrokiem, miętoliłyśmy w dłoniach, aż w końcu za marny grosz ją kupiłam. Może jeszcze wzbudzi we mnie większe pokłady uczucia, może jeszcze wbije mi się w serce niczym strzała bo wszak i słodka i z falbanką i pastelą zalatuje...a ja sama nie wiem. Baba niezdecydowana ze mnie okrutnie!

zdjecia - Paweł Kolankowski

parka - Szpiegowska paka; sweter - HaM; sukienka - Zara; szalik - Cropp; torebka - Parfois, buty - HD

Kill Me If You Dare, Hold My Head Up Everywhere

noreply@blogger.com (Panna Lemoniada) — Sun, 12 Feb 2012 17:05:00 +0000

Traumatyczny był mój dzisiejszy poranek. Obudzona o nieludzkiej godzinie słowami: 'Wstawaj! Jest piękne, czerwone słońce, mgły, genialnie. Ubieraj się to zrobię fajne zdjęcia! Za ile się ubierzesz? No raz, raz' nie wiedziałam co się ze mną dzieje. Nieprzytomna myślę: 'Matko, czerwone słońce, ki czort? Koniec świata? Wojna jakaś a ten chce zdjęcia robić? Oszalał Baran jeden czy co?', ale posłusznie wstaję i się ubieram - Pan kazał, niewolnik robi. Chwyciłam to w czym biegałam wczoraj, a co jeszcze wisiało na powszechnie uznanym za zastępnik szafy - fotelu i jazda. Tu skoczyłam, tu się wygięłam, gdzie indziej zdrzemnęłam się na stojąco - taki ze mnie profesjonalny 'pozowacz'. Kate Moss mogłaby ode mnie korki brać.

Nie licząc porannego wstrząsu tydzień ten obfitował we wspaniałe wiadomości. Zobaczymy co z nich wyniknie, póki co nie zapeszam i staram nie ekscytować się zanadto. Jednakże micha mi się cieszy a z niecierpliwości nie mogę przestać przebierać stópkami. Mało tego piątkowy wieczór powitał mnie przygotowanym małym domowym spa i zapewnieniem błogiego, świętego spokoju przez cały wieczór. Miodzio.
Powitał również zalaniem przeze mnie łazienki prysznicem. Nie pytajcie jak, w każdym razie - da się. Do tego zakręcanie węża z którego pryska, hm...dość mocny strumień lodowatej wody dało mi plus pińcet do 'łosioferostwa' (jak to zwykła mówić Szpiegula). Nie wspomnę o ścianach okraszonych 'delikatnie' czerwonym woskiem przez co można odnieść wrażenie, że w łazience doszło do małej zbrodni. Wszak gapa fest ze mnie jest.
Tu uspokajam - wypadek ten nie przeszkodził mi w rozkoszowaniu się świętym spokojem.

Jeśli chodzi o łaszki, to jak widać nic nowego i spektakularnego. Zima mi już bokiem wychodzi (żeby nie powiedzieć dosadniej) i generalnie mam jej dość. Popijam malinowe koktajle z bitą śmietaną i przywołuję temperaturę powyżej zera. Przeglądam sobie nawet ostatnio moje zeszłoroczne wpisy i 'paczę'* kiedy to biegałam już w samych rajstopkach (nie żeby z gołym tyłkiem tylko bez chmary dodatkowych skarpet i innych grzewczych akcesoriów) i lekkich kurteczkach. Wpisy pokazują, że tak działo się już w marcu więc modły swe wznoszę ku niebiosom...przyjdźże już Panno Wiosno!

zdjęcia - Paweł Kolankowski

sukienka - Asos; spódnica - lumpek; sweter, rękawiczki - HaM; kokarda na szyi - z innej sukienki; kokarda we włosach - Parfois; pasek - vintage

*Matko, słownik nie podkreśla słowa 'paczę' - czyżby już na stałe weszło do naszego języka?;P

Sunshine On My Mind, Rain Upon My Face

noreply@blogger.com (Panna Lemoniada) — Sun, 05 Feb 2012 17:19:00 +0000

Nastał tydzień wielkich zmian. Podjęcia wielkich kroków i decyzji. Nie dość, że dojrzałam do tego by w końcu zrobić czystki w szafie (szału nie ma, jednakże może ktoś, coś? klik, klik) ale, co chyba najważniejsze...sprzedałam ukochanego, niezniszczalnego, kultowego na tym blogu - Jantara. Smutek to nie do opisania. Wszak towarzyszył mi on przez ostatnich kilka lat, ratował z opresji, odkrywał ze mną nowe, zaczarowane miejsca i pocieszał w smutne dni.
Wzdech.
I tu teraz powiem szczerze, zupełnie bez ironii - nie sądziłam, że do rzeczy można się przywiązać. Co lepsze, wielki żal oraz potok łez dopadł mnie w momencie uiszczenia transakcji, także nie ma już odwrotu. Cóż powiedzieć więcej, pozostaje mi się tylko upić. Utopić rozpacz w szklance herbaty.
Nie ma jednak tego złego coby na dobre nie wyszło. Także Drodzy Czytelnicy - Stay Tuned!

Płaszcz pierwszy raz wpadł w zasięg mojego wzroku, dzięki Pani Mruk, która to jakoś w okolicach września bądź października pokazała go na Blipie. Nie było zmiłuj. Miłość od pierwszego wejrzenia. Po pierwszych podnietach, achach i ochach wzrok mój spoczął na cenie i wtedy z ust wyrwało się długie, przeciągłe i przeraźliwe 'nieeee!!!!'. Sto funtów ugrzęzło mi w gardle niczym ogromna ość, a ja z udręczoną miną opuściłam stronę przybytku zła. Nie byłabym jednak sobą, gdybym oczywiście nie podglądała, co to się z moim kapokiem dzieje. I tak, w trakcie świąt został przeceniony o bodaj połowę. Z tego to powodu oczy me zabłysły, serce zabiło mocniej a dłoń powędrowała w stronę myszki.
Sweter należy do Pawła, ale że ja Mu go kupiłam (ha, taka ze mnie dobra małżonka jest!) to roszczę sobie do niego prawo i dosyć często jest przeze mnie podbierany.
Aha!
Nie sądźcie, że ja tak w samych tramposzkach hycam. Skarpety razy dwa (w tym jedne rowerowe, termoizolacyjne) oraz ukochane rajty z polarem. Ni mróz, ni ziąb mi nie straszny, jednak jak tak dalej pójdzie będę musiała się przemianować z cytrynowej panny na cebulkową.

zdjęcia - Paweł Kolankowski

płaszcz - Asos; sweter, rękawiczki, kocyk - HaM; koszula jeansowa - Stradivarius; koszula biała - allegro; spodnie - Zara; teczucha - Parfois

Winter Of Deceit

noreply@blogger.com (Panna Lemoniada) — Sun, 29 Jan 2012 17:17:00 +0000

Można zauważyć, że od kilku postów mam jakąś nieokreśloną manię koloru granatowego. Coś w tym jest bo ostatnio głównie odziewam się w ubrania w tym odcieniu. Ba! Wszystkie moje nowe zakupy są własnie tej barwy.

W sumie, mogę powiedzieć, że do tego rodzaju niebieskości (niebiańskości) mam pewien sentyment, gdyż jako mały berbeć zawsze, ale to ZAWSZE życzyłam sobie by wszystkie fatałaszki były właśnie w taki sposób umaszczone. I nie było zmiłuj. Mamulon choćby zobaczyła przepiękną czerwona sukienkę, która to porywała majtki z tyłków, która sprawiała, że wszystkie inne matki patrzyłyby na mnie z zazdrością, która to czyniła mnie gwiazdą przedszkola musiała z niej zrezygnować na rzecz choćby najbrzydszej szmaty koloru nocnego nieba. Co tu dużo mówić...taki upór osła pozostał mi do dziś, zmienił się tylko zakres barw i ich tolerancja.

Może w swoim kolorycie ten wpis będzie już nudny (jakby poprzednie były nie wiadomo jak szalone - wow), ale jednak tak mi przychodzi ostatnio się nosić. Z resztą, granat się bardzo ładnie komponuje z beżowością* płaszcza, kremowością* rajtek i bielą śniegu, który to mi rozkosznie chrupał podczas ostatniego spacerowania. Mimo jednak całej jego rozkoszy i filuterności ja poproszę już o wiosnę. No przecież ileż można w grubych swetrach chodzić?! Tym bardziej, że ja już wiosenną garderobę komponuję, truskawki zajadam, maliny kupuję byleby zmianę pory roku przyspieszyć. Przecież w tym mrozie (tak zimo - rychło wczas sobie przypomniałaś) nie będę w nowych balerinach biegała!

zdjęcia - Paweł Kolankowski

sukienka; płaszcz - HaM; sweter - na allegro było napisane, że vintage; szalik - Cropp; toerbunia - Parfois; pierdzień wiosny - Accessorize

*słowa stworzone na potrzeby bloga przez wielkiego stwórcę - Lemonkę;)

Snow Lovers Are Dancing

noreply@blogger.com (Panna Lemoniada) — Sun, 22 Jan 2012 18:31:00 +0000

Najfajniejsze co przyniosło mi prowadzenie bloga to możliwość poznawania nowych, wspaniałych osób. Całowieczorne plotkowania (internetowe, czy telefoniczne), poważniejsze dyskusje o wszystkim i o niczym stały się nieodzownym elementem każdego dnia, bez którego, przyznaje, byłoby mi teraz bardzo smutno. Nie wspomnę o wspólnej pomocy w wyszukiwaniu i przesyłaniu łaszków bo u nas akurat danej bluzeczki czy sukienuni już nie ma. Niezmiernie ułatwia to rozszerzanie i uzupełnianie naszych szaf. Mam nadzieję, że w tym roku te sieciowe gadaniny zmienią się w spotkania przy piwie czy innej, równie smacznej cieczy. Byłoby pysznie.

Ale jest też i druga strona.

Mówię tu o czytelnikach (ha! spodziewałyście się pewnie teraz nastąpi wysyp żali i traum i wszystkiego co najgorsze!). Przyznam szczerze, że trudno było mi, oraz w sumie nadal jest, wyobrazić sobie, że ten blog może wzbudzać w kimś pozytywne emocje (i nie, nie jest to udawana skromność, tylko taka luźna kontemplacja nad sensem lemoniadowego pisania). Jakież było moje zdziwienie, gdy któregoś pięknego, letniego dnia na moją skrzynkę przyszybował mail od pewnej Czytelniczki. Oprócz słów od których spłonęłam w pąsach było coś, co do tej pory mimowolnie wywołuje na moim ryjku uśmiech. Mianowicie, dziewczyna wiedząc o mojej rowerowej pasji podesłała mi zdjęcie spódniczki całej pokrytej dwukołowcami i zapytała czy takiego cudeńka nie chciałabym posiąść w moje ramiona (bo kto inny jak nie ja). Nie muszę Wam chyba opisywać mojej reakcji, powiem tylko tyle, że klawiatura pod paluchami omal się nie zapaliła. Kiecunię oczywiście odkupiłam, a po tym jak do mnie przybyła stała się z miejsca jednym ze skarbów w mojej szafie. Bo to nie jest rzecz 'wychodzona', wypatrzona w sklepowej witrynie. To taka niespodziewajka, coś co spadło nagle z nieba i sam fakt pomyślenia o mnie, jako o kimś komu dana rzecz spasuje działa jak mały rozrusznik serca, które cieszy się i raduje za każdym razem kiedy na nią spojrzę.

Jeśli przemiła Czytelniczka w ogóle dalej zagłębia się i nudzi przy moim blogu to serdecznie pozdrawiam i dziękuję za jedną z najmilszych niespodzianek. Joł!

zdjęcia - Paweł Kolankowski

rowerowa kieca - Czytelnikowa niespodziewajka; spódnica numer 2 - Zara; sweter - HaM; pasek - vintage; zakolanówki - prezencioch; buty - HD; teczucha - Prafois

P.S. I proszę mi wybaczyć wygląd zmokłego sierściucha. W między czasie przeszła nad nami śniegowo - deszczowo - 'niewiadomo co to z nieba leci' burza;)

The World Is Nearly Ending But When I Look Outside The Birds Are Always Singing

noreply@blogger.com (Panna Lemoniada) — Sun, 15 Jan 2012 17:56:00 +0000

Nie będzie nic odkrywczego w tym co powiem, ale ciężkie jest życie szafiarki w porze bardzo zimowej. Tym bardziej trudne gdy owa zima wymyśli sobie nagle by, z tak zwanym przytupem, nas odwiedzić. I tak, przyzwyczajona do plusowych temperatur ja, ubzdurałam sobie by pokazać Wam sukienkę o której wzpomniałam w ostatnim poście. Jednakże nauczona doświadczeniem i niechcąca cierpieć z powodu zimna postanowiłam zrobić to pod osłoną jakiegoś dachu, a najlepiej wśród czterech, ciepłych ścian.
Tym właśnie sposobem trafiliśmy do domu Babci Pawła pamietającego jeszcze Jej lata dziecięce. Wśród tony pierzyn, poduch, starych mebli i zestawów do zwalczania wampirów (poważnie! w domostwie tym, Pani Babcia gościła kościelne oazy - widocznie potrzebna była im do czegoś waliza pełna różnych dziwnych, egzorcystycznych przyrządów. Wszak nigdy nie wiadomo co w młodym człowieku drzemie) postanowiłam się zgrabnie powyginać.
I wszystko byłoby w całkowitym porządku, gdyby nie fakt zasypania dzień wcześniej całej Szczawnicy (ekhm, tak jakby mogło zasypać tylko półowę). Doszczętnie.
Jednakże co to dla Nas. Wyposażeni w blendy, statywy, herbatę w termosie i koleżankę Kaczuchę postanowiliśmy się przez zaspy przebić. Była to, powiem Wam szczerze, wyprawa niczym do Mordoru (pozdrawiam ukochaną #drużynępierścienia). Tylko w odróconych, syberyjskich warunkach.
Jak widzicie udało się i teraz, siedząc w ciepłych pieleszach możecie podglądać nasze niewinne poczynania. Trochę ciemne, trochę zaszumione ale jak na panujące warunki myślę, że udane.

Jeśli chodzi o samą sukienkę, to dołączyła ona do grona moich najukochańszych rzeczy w szafie. Mają one swój wydzielony kącik, a ja sama na nie dmucham i chucham by najdrobniejsza krzywda im się nie stała. Chciałam uniknąć połączenia jej ze szpilkami, bo to chyba byłoby aż nadto oczywiste. Stąd trampki. Jak tylko wiosna zaszczyci nasze progi dołaczy do niej jednorożcowa, Aifowa kurtka i bandana na głowie. Tak sobie właśnie w niej planuję przemierzać świat.

zdjęcia - Paweł Kolankowski i Marta Kacwin

sukienka - Zara

My Soul You Can Have It Cause It Don't Mean Shit, I'd Sell It To The Devil For Another Hit

noreply@blogger.com (Panna Lemoniada) — Sun, 08 Jan 2012 17:26:00 +0000

Ten tydzień przywitał mnie permanentnym zabieganiem, zakręceniem i 'zaroboceniem' (zabrzmiało to tak jakby spotkało mnie to pierwszy raz w życiu, mhm). Czyli dokładnie tym co lubię najbardziej. W pracy okazałam się kobietą wielozadaniową, czyli pracuj, pracuj, odbieraj trzy telefony na raz i jeszcze spamuj znajomych wiadomościami (w między czasie, jak na prawdziwą biurwę przystało - zrób sobie herbaty). Wszak nie ma dla mnie rzeczy niemożliwych, takich których nie byłabym w stanie ogarnąć i zdążyć je zrobić na czas (choćbym przy tym miała się zapalić i uruchomić swój turbo, mega atomowy silniczek). Jestem pracowniczym 'SuperUrzędasem'. Sprawię sobie koszulkę z wielkim logo 'SU'. Będzie lans na kółkach na dzielni (czyt. korytarzu). Szał pał, nie ma co.
Jednakże, po prawdzie, im więcej się dzieje - tym lepiej, mnie to pasuje.
Dodatkiem do tego wszystkiego było plądrowanie sklepów w poszukiwaniu ciekawych okazji i smakowitych smaczków. Nie znalazłam nic. Wyszłam za to z nowymi, wiosennymi butami, kilkoma pierdołami, a kolejna sukienka idealna, do której wzdychałam (serio, nie często mi się tak naprawdę zdarza wzdychać do jakiejś rzeczy) zawisła w mojej szafie, dzięki nieocenionemu Panu Fotografowi. Cud, miód, orzeszek.

Dlatego własnie, po takiej bieganinie długi weekend smakuje jeszcze bardziej. Godziny sączą się leniwie przy dźwiękach ulubionej muzyki, łapy ociepla kubas ukochanego napoju a zza okna dochodzi do naszych uszów stukot kropel deszczu. Lampki choinkowe jeszcze migotają, a z piekarnika unosi się zapach świeżo upieczonego chleba. Żyć nie umierać. I nawet czas nie ucieka przez palce tylko ospale ciągnie się minuta po minucie. Wszak on też ma prawo do odpoczynku.

zdjęcia - Paweł Kolankowski

marynarka - vintage; szalik, spodnie - Cropp; sweter; pasiak - HaM; buty - HD

The Sweet Dream In Girl's Paradise

noreply@blogger.com (Panna Lemoniada) — Sun, 01 Jan 2012 19:05:00 +0000

Towarzysze i Towarzyszki Szafiarki.
Rok nastał nowy.
Rok końca świata (podobno), wielkich planów, postanowień, zmian i wydarzeń.
Czyli bardzo to poważny rok będzie (mówię jak Yoda).

Zanim jednak przejdziemy do meritum dwa tysiące dwunastej sprawy, zagłębmy się w przeszłość. Niedawną, aczkolwiek jednak już przeszłość.
Co przyniósł mi ten ubiegły?
Ano sporo radości oraz wiele wycieczek (rowerowych i nie tylko). Zaniósł w kilka niezwykłych miejsc, za którymi cały czas mocno tęsknię. Postawił na mej drodze wiele wspaniałych, nowych osób. Z niektórymi jeszcze nie dane było mi się osobiście spotkać, ale wierzę, że ten nowy - 'dwa tysiące dwunastowy' to zmieni (ale o tym w 'planach'). Blogosferowy światek okazał się być zbiorem cudownych duszyczek, które w przemiły sposób przeniknęły do mojego życia. Z którymi (choćby wirtualnie czy telefonicznie) nie mogę się nagadać, dzięki którym w mojej szafie zagościły ulubione rzeczory i które sprawiły, że blogowanie nabrało nowego, wydaje mi się lepszego, znaczenia. Szmatki schodzą na drugi plan, kiedy wokół pojawia się tyle wspaniałych Dziewcząt.
Przytrafiło mi się też kilka małych, szafiarskich sukcesów. M. in. trafiłam pod lupę 'Mody Polskiej' z tymi ciuchami oraz brałam udział w Pajacykowej Akcji.

A co teraz?
W głowie kłębi się już wiele pomysłów. Kilka projektów do realizacji i konieczność przyswojenia tajników filmowo - montażowych. Nade mną wisi zakup nowego roweru, obiektywu i dalsze fotograficzne kombinatorstwo z którego, mam nadzieję, będziemy co najmniej tak samo zadowoleni jak np. z tych zdjęć (w końcu skoro Pan Fotograf noworocznie jest nastawiony na rozwój w tej materii to mnie tylko w to graj).
Wielkie podróżnicze plany zaprzątają nasze umysły, a paluchy klikają w klawiaturę w poszukiwaniu jak najtańszych biletów do Londynu. Wszak gościna Riennahery to nie byle co, a whisky się sama nie wypije. O wakacjach w wytęsknionym Gdańsku nie wspomnę, bo te siedzą w moim rudym łbie już od kilku miesięcy (toż ja praktycznie walizkę mam skompletowaną). Na horyzoncie jest jeszcze wycieczka do Danii i kilku innych przyjemnych krain.
Oczywiście nad wszystkim czuwa postanowienie oszczędzania i nie kupowania na wariata wszystkiego co mi wpadnie w oczyska. Mam nadzieję, że moja dieta i mniejsze obżarstwo też się portfelowi przysłużą.

Tyle w skrócie.
Mam nadzieję, że Was tym razem swoimi 'pierwszo - styczniowymi' przemyśleniami nie zanudziłam. Mam również nadzieję, że po wczorajszo - dzisiejszej zabawie nie macie kaca mordercy ale czujecie się rześko, zdrowo i jak nowo narodzeni (noo, moga Was jedynie boleć odnóża od wielkich szaleństw, tańców i innych balów).

Szczęśliwego Nowego Roku!

zdjęcia - Paweł Kolankowski

spódnica - Zara; koszula - Stradivarius; jelonkowy sweter - HaM; marynarka - vintage; szalik śnieżynkowy - Cropp; rajty - Accessorize; teczucha i bransoletki - Parfois

Wesołej Bombki

noreply@blogger.com (Panna Lemoniada) — Sat, 24 Dec 2011 11:16:00 +0000

Z okazji jakże pięknego, choć bezśnieżnego okresu świątecznego chciałabym Wam moi kochani Czytelnicy złożyć jak najserdeczniejsze życzenia. Dużo ciepła i radości oraz nieprzemijającej miłości (a także namiętności). By Gwiazdka była w tym roku nad wyraz hojna i przyniosła pod choinkę 'bazylion' preznciochów. Tona przepysznego jedzenia niech ugina stół, a to całe, wielkie żarcie niech idzie nam w cycki (o to proszę najmocniej). By sąsiedzi nie zagłuszali Waszego kolędowania a zwierzaki o północy przemówiły ludzkim głosem. By cudowne lenistwo i odpoczynek wprowadziły Was w niebiański błogostan, który będzie się utrzymywał jeszcze dłuuugo po świętach.

Zaś nadchodzący Nowy Rok niech przyniesie Wam wiele przygód, uśmiechów i samego szczęścia. Mniej trosk, a jeśli jakieś miałyby się pojawić, niech dotyczą tylko tego co na siebie rano ubrać. By nasze szafy zaginały czasoprzestrzeń i mogły pomieścić kolejne (niewyobrażalne ilości) ubrań. By w sklepach zawsze był dostępny nasz rozmiar oraz by nam złe człowieki naszych upatrzonych skarbów spod nosa nie podbierały. Spełnienia wszystkich wymarzonych marzeń, romantycznych pocałunków i niosących radość niespodzianek.
O! Oraz by końca świata nie było.

Zdrowia, zdrowia i jeszcze raz pieniędzy
życzę Wam Ja:)

Wesołej Bombeczki!

zdjęcie - Follow the White Bunny

Days Are Forgotten

noreply@blogger.com (Panna Lemoniada) — Sun, 18 Dec 2011 17:23:00 +0000

Do Bożego Narodzenia pozostał raptem tydzień a ja jestem w proszku. Liczba kupionych prezentów: 1 (słownie: JEDEN), atmosfera świąteczna gdzieś tam może jest, ale nie koło mnie (choć już nie mogę się doczekać przyjazdu do mojego Olklandu i zobaczenia wszystkich najukochańszych mordek), cztery kąty też jeszcze w żaden sposób nie są choinkowo przyozdobione...ale to się wszystko zmieni tuż po nadejściu nowego, przedgwiazdkowego tygodnia. O, jedyna namiastka całej tej grudniowej atmosfery to śnieg, który dziś z samego rana spadł na łeb mój gdy to biegłam w piżamie do sklepu (by nie było niedomówień, płaszcz też miałam na sobie. I kaptur, żeby nie straszyć niczego niespodziewających się sąsiadów).

Z nowości, (ha! tu Was zaskoczę bo nie mam na myśli ciuchów) w domu pojawiło się piękne, nowe, rowerowe cacko. Smutek ogromny bo niestety nie moje. Gorzej, jestem o te przepiękne dwa kółka tak okropnie zazdrosna, że aż samej mi głupio (a dupa tam, wcale mi nie głupio, wręcz przeciwnie - mam mord w oczach kiedy Paweł z wyższością patrzy to na swoją nową szosówkę to na mojego emerytowanego Jantara. Zgiń Niedobraku). Jednakże mój podły nastrój niedługo przeminie bo już wiem, że za niecałe dwa miesiące (odpukać w niemalowane) w pokoju pojawi się czwarty, niestandardowy mieszkaniec. Piękny, upatrzony już od kilku tygodni Cruiser. Zobaczymy kto wtedy na kwadracie będzie rządził (tu w tle słychać diaboliczny śmiech).

Ale, ale, wszak to blog głównie o szmatkach jest i trochę o nich powiedzieć trzeba. Więc...w tym poście nie znajdziecie nic ciekawego i zachwycającego. Praktycznie wszystko było. O, oprócz torebki, z którą w sumie wiąże się ciekawa historia (i jeden z powodów mojej ostatniodniowej frustracji).
Otóż.
Mini teczuchę znalazłam u koleżanki Ewy i tak mi się spodobała, że pisałam do niej, błagałam by mi owe cacko odsprzedała (byłam wtedy przekonana, że torebka to jakieś lumpkowe znalezisko). Oczywiście uzyskałam odpowiedź odmowną (co mnie wcale nie dziwi) oraz informację, że została ona nabyta na allegro za dość sporą cenę. Lepiej, otrzymałam link do aukcji z tą błyskotką. Moim oczom ukazała się niebagatelna kwota 250 zł + koszt przesyłki. Przełknęłam i już miałam sobie dać spokój, gdy w tytule aukcji padło hasło 'Asos'. Z prędkością światła wparowałam na na ich stronę i nie mogłam uwierzyć. W przeliczeniu na nasze polskie złote zapłaciłam za nią niecałe 90 zł. Ja rozumiem, że zarobić trzeba, ale bez przesady. O tym co teraz się wyprawia na allegro z ciuchami z kolekcji Dragon Tattoo nie wspomnę, bo żadne obelżywe słowa nie oddadzą tego co mam na myśli.

zdjęcia: Paweł Kolankowski

spódnica, golf - zara; sweter - HaM; rajty, mini teczucha - Asos; skarpeciochy - Szpiegulowe Dary; pasek - vintage; szalik - Reserved; Huntery - KaloszeNoszęPl

Omal bym zapomniała. W tym tygodniu spłynął na mnie zaszczyt i w doborowym towarzystwie (joł Bloo!) znalazłam się w odcinku Mody Polskiej. Jeśli komuś się spodobało moje uwarstwienie - może zagłosować. Jeśli tak zrobi - z góry ślę całusa słodziakowego:)

Will True Love Come My Way On This Magical Day...?

noreply@blogger.com (Panna Lemoniada) — Sun, 11 Dec 2011 16:53:00 +0000

Ponieważ weekend umyka mi bardzo pracowicie i meblarsko - kombinatorsko wpadam tu hops na chwilę by zrobić sobie minutkę przerwy. Zapytacie: 'jak to pracowicie? Wszak wolne dni, ja nazwa wskazuje, są od tego by leżeć z wywalonymi do góry brzuchami'.
Ano, tak to.
Tegoroczny mikołaj okazał się cudownie szczodry i łaskawy dla mnie i moich ciuchów. Mianowicie podarował mi nową...komodę! No dobra, nie tylko komodę bo i trochę wnętrzarskich nowości się na mieszkaniu pojawiło, co (mniej więcej od czwartku) sprawia, że nie mogę ogarnąć ciągle tworzącego się bałaganu spowodowanego przestawianiem, przesuwaniem i przemieszczaniem każdego wystrojowego atrybutu. Jednakże nowa półka jest oczywiście najważniejsza i najpiękniejsza, ale i tak za miesiąc dokupię jeszcze jedną (jakim cudem, do cholery jasnej, te szmaty się nigdzie nie mieszczą?!). Także w ten weekend jestem połączeniem mrówki, kury domowej (nie wiem czy dobra kura powinna się chwalić stopieniem garnka, no ale...) oraz strusia pędziwiatra, który to jeszcze zdążył zaliczyć krakowskie 'Targi Dizajnu'. Ku rozpaczy Pawła (i dzięki Jego pomocy) wróciłam z nich z naręczem nowych rzeczy (jestem niereformowalna - wiem).

Ale dobrze, dobrze ponieważ widzę, że się rozkręcam nie w tym kierunku w którym powinnam. Tak więc pokrótce o tym co zobaczycie poniżej na zdjęciach. Czerwone dzwony przeleżały prawie rok w szafie (prawie, bo mniej więcej od urodzin, kiedy to znalazłam je w paczce przygotowanej przez Tę Wredę Co To Dzielę Z Nią Swój Żywot Marny*. A przeleżały dlatego bo, co tu dużo mówić, tyłek mi urósł). Sweter jest stary jak świat i o nim wcześniej zapomniałam. Jeansową koszulę również wynalazłam niedawno całkiem i jest dla mnie idealna

zdjęcia - Paweł Kolankowski

spodnie - prezencioch, ale na metce jest napisane, że Promod; koszula - Stradivarius; sweter - House; buty - allegro; teczucha - Parfois; płaszcz, kiziak, rękawiczki - HaM

*Na pytanie: 'Paweł jak ja mam Cię właściwie 'nazwać' na blogasku żeby nie było słodko/zbyt drętwo/idiotycznie, Cwaniak odkrzyknął z kuchni 'Sex Toy Boy'. Nazwa jednak nie przeszła mojej prywatnej selekcji:P

Soon It Will Be Cold Enough

noreply@blogger.com (Panna Lemoniada) — Sun, 04 Dec 2011 14:27:00 +0000

Rok temu o tej porze już po kolana brodziliśmy w znienawidzonym przeze mnie białym puchu. Tymczasem, mając już na karku czerwonego grubasa skradającego się do naszych kominów, ja spacerując nad ranem mam wrażenie jakby zbliżała się wiosna. Serio, odpukać w niemalowane, wczoraj (tzn. dziś) podczas podróży do wnętrza ziemi (czyt. wracając na autopilocie do domu) doszło do mnie, że klimat jest całkiem przyjemny, marcowy i ciepły i wcale nie chciałabym jego zmiany. Ot takie filozoficzne banialuki i bełkot strudzonego życiem człowieka. Stąd dziś również taki strudzony post (bo, że niby kiedy indziej byłby elokwentny, głęboki i ociekający 'gieniuszem' autorki).

Lisior jest ciepły i kiziaczny. W sumie kiedy wbiegłam do sklepu po otulające futerko wcale nie miałam w planach kupowania tego rudego zwierza. Jednakże gdy tylko wpadł w łapy moje, popatrzył smutnymi oczami i zakwilił nie mogłam postąpić inaczej niż go wziąć i zabrać. Paweł pokiwał głową z politowaniem, stwierdził: 'takie to stare, a takie głupie' i poczłapał powyśmiewać się ze mnie za moimi plecami. Gamoń.
Sukienka pochodzi z nowo odkrytego sklepu Zuzka - Kluska Shop, a sweter z kolei jest już dziedziczny - zdobyczny, milutki i iskrzy się jak wspomniany wcześniej śnieg. Jestem trochę zła, że tego własnie na zdjęciach nie udało się uchwycić, ale wierzcie mi na słowo lśnię w nim jak miliony monet...jak ulubieniec nastolatek 'supermęski' Edward ze Zmierzchu lub niczym wielka, śniegowa kulka.

Możecie zauważyć, że na szyi mojej dynda sobie kolejna rzecz z Aifowego sklepu. Nie byle jaka to rzecz bo kupując ją pomagamy czworonogom, a one jak najbardziej potrzebują od nas każdej złotówki. Grosz do grosza a będzie kokosza i pełna micha karmy. Wisior jest przepiękny, wspaniale wykonany (z resztą jak wszystko czego dotknie swoimi czarodziejskimi łapkami Aife) i do tego limitowany. Idą święta więc jest szansa podwójnie kogoś obdarować.

zdjęcia - Paweł Kolankowski

sukienka - Zuzka - Kluska Shop; sweter - vintage; czapa i lisior - HaM; Serducho - MerryMeetMe; teczka - Parfois, buty - HD, parka - Szpiegowska sprawka

Soul For Me

noreply@blogger.com (Panna Lemoniada) — Sat, 26 Nov 2011 17:34:00 +0000

Uwielbiam jazdę jakimkolwiek pojazdem po zmroku, szczególnie zaraz po zachodzie słońca. Pięknie, malownicze niebo, migotające w oddali światła okien czy mrocznie wyglądające korony drzew tworzą jedyny swego rodzaju klimat, który niezwykle mi pasuje. Tak, właśnie teraz piszę do Was z osobowego środka transportu (ach jak ta technika idzie do przodu). Po spokojnym weekendzie w Szczawnicy, obfitującym w spotkania dziwnych postaci (czyt. wiedźmowata babcia z szałem w oczach wyganiająca nas, z jak się okazało, swojej posesji - daję słowo byliśmy przekonani, że wielce urokliwy lecz zaniedbany dworek nie jest przez nikogo zamieszkany, oraz przechadzający się po chodniku wielki kozioł) i pierwszym w tym roku widokiem śniegu - wracamy do zamglonego i niezwykle nieprzyjemnego o tej porze roku Krakowa. Ja mogę się pochwalic małym, osobistym sukcesem, czyli ponad tygodniowym wytrwaniem na diecie i zrzucenia już kilogramów dwóch (tu brawa).

Prócz tego chwalę się (choć właściwie nie ma tu żadnego powodu do przechwałek) nową koronkową sukienką. Nie przyznam publicznie która to już w mojej szafie, jednak jeśli jakąś jeszcze kupię Paweł mnie chyba przetrąci. Nie było łatwo się na nią zdecydwać z powodu ogromnego focha zarzuconego przeze mnie na Zarę. Foch spowodowany jest tą koszulką, która w moich myślach miała być fajną, grubą, bawełnianą bluzą, a okazała się czymś czego nawet pospolitą szmatą nazwać nie można. Oburzona opuściłam progi wspomnianego sklepu obiecując sobie w duchu nigdy już tam nie wracać. Nie powstrzymało mnie to jednak od śledzenia nowinek pojawiających się w owym przybytku z(ar)ua. Tak właśnie, któregoś pięknego, obfitującego w nudę pracowniczego dnia trafiłam na ich stronę. Wtedy się pozastanawiałam, w duchu kilkaset raz powiedziałam sobie NIE i przeglądarkę zamknęłam. Kilka tygodni temu, przy okazji kupowania kumplowi prezentu, nogi zaprowadziły mnie pod sam wieszak z owym koronkowym cudem. Wtedy też się powstrzymałam. Ba! Nawet jej nie przymierzyłam. Problem pojawił się jednak, gdy owa kiecka nie pozwalała mi o sobie zapomnieć. W końcu kilka dni później powędrowałam z nią do przymierzalni i już wtedy wiedziałam, że musimy być razem. Nie stało się to jednak od razu, ponieważ rozważna ja postanowiłam poprzekonywać się jeszcze do tego by kupić ją podczas zbliżających się przecen. Jak widać słaba moja wola, skoro możecie ją już teraz tu ze mną oglądać.

A żeby nie było mi zimno, opatulałam się własnie tak:

zdjęcia: Paweł Kolankowski

peleryna - vintage; sukienka - Zara; rękawiczki - HaM; kiziakowy komin - prezencioch; buty - HD

P.S. Dla wszystkich martwiących się o moje plecy. Tak - było mi zimno. Tak - jest to ostatni raz kiedy na coś takiego sobie pozwoliłam:)

Blue Monday

noreply@blogger.com (Panna Lemoniada) — Mon, 21 Nov 2011 10:15:00 +0000

Odwieczne Prawo Murphy'ego mówi, że gdy spędzamy czas w bardzo przyjemny sposób minuty zaginają czasoprzestrzeń i biegną prawie z prędkością światła. Tak było i w ten weekend. Nawet nie zauważyłam kiedy okazało się, że musimy wracać do Krakowa.
Całe dwa dni spędzone wśród najlepszych ludzi na ziemi, czegóż chcieć więcej?
Miejmy nadzieję, że doby do następnej wizyty w moim rodzinnym mieście również w podobny sposób ową czasoprzestrzeń zagną. Byłoby miło, bo tęskno już okrutnie. Póki co jednak dochodzę do siebie, na powrót przyzwyczajam się do szatańskiej pory pobudek (że też w ogóle można się od tego co weekend odzwyczajać) i biegam stawić światu czoła.

Motylową koszulę odkupiłam od Kasi. Przyznaję, że w chwili obecnej należy ona do moich ulubionych fatałaszków. Biegam w niej praktycznie co drugi dzień. Mało tego, myślami jestem z nią już w przyszłym roku, kiedy to idealnie sprawdzi się nad morzem. Jest pięknie transparentna, lekka jak mgiełka i idealnie będzie się prezentowała na plaży. Spodzień to groszowy zakup w lumpeksiarni, a sweter już znacie.

zdjęcia - Paweł

koszulina - Top Shop od Kasi; sweter, szalik - HaM; spodnie - lumpeksior; kurtka - stara jak świat zgubiła metkę; pierdzienie mocy - Asos i Parfois

Let's Set The House On Fire And Have A Party!

noreply@blogger.com (Panna Lemoniada) — Sun, 13 Nov 2011 17:41:00 +0000

Ciemność i dupa czyli koniec ze zdjęciami robionymi prosto po wyjściu z pracy. Smutek straszny i depresja, kiedy to o 15.30 zaczyna się robić na zewnątrz okropnie szaro i brzydko. Nie pozostaje mi nic innego jak wrócić do domu (przy okazji zaliczyć spotkanie trzeciego stopnia z babinką, która to omiotła mnie wzrokiem z dołu do góry, zatrzymując się przy włosach zamaszyście się przeżegnała, a na następnym przystanku uciekła z trawmajki), w ramach pocieszenia upichcić naleśniczory z czekolada i bita śmietaną i wskoczyć pod ogromniasty koc z zamiarem uiszczenia kolejnego maratonu serialowo - filmowego. Jedyne co mi zostaje to nadzieja by weekend był łaskawy a lenistwo stosunkowo małe i wtedy to z trzaskiem wybrać się na spacerowanie. Przy okazji owych przechadzek można zaopatrzyć się w balony i wzbudzać ogólną sensację na szarych ulicach miasta (jakby to było jakieś dziwne, że człowiekowi się zachciało mieć w domu fruwające balony, phi!).

Spodnie są stare jak świat i należą do jednych z ulubionych gaci jakie w swej szafie posiadam (choć, fakt faktem, rzadko mnie można w pantalonach zobaczyć), koszula jest fajna bo jest długaśna i ma pięknie wycięte plecy (o czym może będzie Wam dane przekonać się wiosną bądź latem), a na sweter napaliłam się przez Piękną Ven, która to takowy wynalazła a i mnie kopnął zaszczyt wyhaczenia go na przecenionym wieszaku.

zdjęcia - Paweł

spodnie - Pull&Bear; sweter, koszulencja - HaM; szalik, skarpeciochy - Reserved; buciki - Parfoios, pierdzienie mocy - Asos i Accessorize

How Can You Talk About Money When I'm Talking About Soul?

noreply@blogger.com (Panna Lemoniada) — Sun, 06 Nov 2011 16:22:00 +0000

Dziś będzie wpis poświęcony odrobinę tym, którzy potrzebują mocno naszej pomocy.

Moi Drodzy Czytelnicy.
Każdy z nas kupuje tysiące rzeczorów w internecie. Wiele z Was (tu zwracam się do pięknych Dziewcząt) na pewno zachwyciło się sznurkowymi bransoletkami z różnorakimi dyndającymi bibelotami, na które wydawałyście swoje ciężko zarobione miliony. Chciałam Was w tym momencie zachęcić do zapoznania się z ofertą sklepu Lemoniq, w którym to znajdziecie 'biżuterię z Pajacykiem'.

Dlaczego o tym mówię?

Otóż, jak można się domyśleć, pewna kwota pieniędzy za zakupione bransolety jest przeznaczana na prowadzoną przez PAH akcję Pajacyk (ten, kto nie wie - wspomniana akcja ma na celu pomoc w dożywieniu dziciaków w szkołach). Cel, jak widać szczytny, a ceny biżuterii nie są zbytnio wygórowane. Może więc lepiej zamiast wydawać 100 zł na 'nie wiadomo jaką' bransoletę, zainwestować te kilka groszy w coś co może komuś pomóc i sprawić, że na jego małej buźce zagości uśmiech. Serio - tak niewiele trzeba, by ktoś choć w tym maleńkim stopniu poczuł się radośniejszy i uwierzył, że na świecie są ludzie z wielkimi i dobrymi sercami.

Ja już jedną mam, zamówiłam drugą. Nie jest to wiele z mojej strony, ale wierzę, że są osoby, które po przeczytaniu tego wpisu zdecydują się na maleńkie zakupy i wspólnymi siłami zasilimy skarbonkę Pajacyka.

Jeśli chodzi o fatałaszki w których to zacnie prężę się i wyginam...peleryna wpadła w me łapy w momencie gdy cudaczny Cudak zarzuciła linkiem na Blipie. Jest to kaftanik idealny, dokładnie taki, jakiego od dłuższego czasu szukałam. Sukienka z kolei została zesłana do domu mego rok temu i tyleż samo czasu przewisiała na wieszaku. Za każdym razem gdy chciałam ją ubrać coś mi w niej nie pasowało. A to moje ramiona wyglądały jak u jakiegoś karka, a to uważałam, że mnie pogrubia, a to srylion innych, wielce wysublimowanych powodów. Jednakże, gdy podłapałam wspomniany wcześniej płaszcz nie mogłam oprzeć się wrażeniu, że właśnie razem z ową kiecką stworzą wielce zgrany duet.

zdjęcia - Paweł

peleryna - na aukcji było napisane, że 'vintage'; sukienka - Primark; rajty - Accessorize; szalik, buty - HaM; teczucha - Parfois, bransoletka - Lemoniq

P.S. Swoją droga, to niesamowita frajda na początku listopada móc wyjść jeszcze na spacer, jakby nie patrzeć, w krótkim rękawku:>

Every Time We Live Together We Die A Bit More

noreply@blogger.com (Panna Lemoniada) — Wed, 02 Nov 2011 17:22:00 +0000

Jesień w tym roku jest totalnie rozkoszna. Upajam się jej kolorami...ciepłem, słońcem ostro przedzierającym się przez coraz bardziej ogołocone z odzienia korony drzew. Chwilo trwaj - jesteś piękna! W zeszłym roku nawet przez myśl nie przeszło mi by zanurkować w wielkiej kępie liści i taplać się w nich niczym w bąbelkowej kąpieli. Raz, że było zimno, dwa o tej porze chyba niewiele z nich zostało. O dziwno nawet Jantar odżył i (z trudem bo z trudem) przemierza szlaki pokryte listowiem. Trochę mruczy, skrzeczy i daje mi do zrozumienia, że ciągle do siebie nie doszedł po wcześniejszych wojażach, ale niech moje spacerowe rowerowanie potraktuje jako swego rodzaju rehabilitację. W końcu musi się jeszcze poruszać, a w taką pogodę grzechem byłoby nie wyściubić pyska zza progu czterech ścian.

Paweł widząc mnie w tych szmatkach stwierdził, że wyglądam jakbym po przebudzeniu opatuliła się kołdrą i tak pognała na spotkanie z wielkim światem. W sumie chodziło mu chyba głównie o dodatkowy kocyk, którym to się otulam podczas biegu na autobus w chłodne już poranki, bo za chińskiego boga nie mogę dojść do tego jakim cudem sweter skojarzył mu się z pierzyną ('No jak nie rozumiesz? Taka miękka i puchata jesteś przez te warstwy!')*. W każdym razie mnie w takim zestawieniu jest super turbo ciepło i każdy przymrozek może mi naskoczyć.

zdjęcia - Paweł

sukienka brązowa - sh; sukienka biała - Oysho; sweter, rękawiczki - HaM; rajty - Accessorize; buty - Primark; torba - Parfois

*Porównał mnie również do Barbarzyńcy z przewieszonymi skórami i innymi tego typu barbarzyńskimi atrybutami. Skąd i jakim cudem mu się to w głowie urodziło pozostanie dla mnie zagadką do końca życia.

Don't Say Nothing, Stay Quiet. I Need To Feel Your Breath Tonight

noreply@blogger.com (Panna Lemoniada) — Sun, 30 Oct 2011 18:43:00 +0000

Raz na jakiś czas przychodzi taki weekend w którym to siłą mnie z łóżka nikt nie wyciągnie. Choćby się waliło, paliło a w Biedronce rozdawaliby piwo za darmo - ja w domu zostaję (no dobra, może to ostatnie odrobinę by mnie ruszyło). Tak było właśnie teraz. Całe dwa dni obżerałam się na zmianę tiramisu i chlebkiem bananowym oraz popijałam przepyszne wino. Pomijam fakt, że cały tydzień uciekł mi nie wiadomo gdzie. Ciągła bieganina, co rusz jakaś nowa sprawa i pięć dni zagięło czasoprzestrzeń tak, że obudziłam się zdumiona w sobotę. Nie cieszy mnie również ani trochę zmiana czasu bo teraz dzień będę oglądała tylko zza pracowniczego okna, a kiedy już postanowię opuścić mój stos papierzysk oczom mym ukaże się ciemność, mrok i apokalipsa.

Byle do wiosny.

Większość szmatek już Wam pokazywałam. Kotowa sukienka jest ciągle eksploatowana mimo, że jej ulubiona pora roku odeszła w siną dal. Dla urozmaicenia przyłączyły się do niej 'kościółkowe' zakolanówki i biały kołnierz. Na wychodne wpadają jeszcze kalosze i gruby, burgundowy (mój ulubiony kolor tej jesieni) sweter. O takich rzeczorach jak płaszcz czy milion szalików nie wspomnę.

W tle tym razem możecie sobie pooglądać moje najwygodniejsze i najukochańsze łóżko, które niestety tęskni za mną z rodzinnego domu, ale ruszyły kombinacje i wymyślanie szczwanego planu jakby je tu do Krakowa przetransportować.

zdjęcia - Paweł

sukienka - Zara; kołnierzyk - Asos; zakolanówki - Tk Maxx

On My Shoulders

noreply@blogger.com (Panna Lemoniada) — Sun, 23 Oct 2011 16:05:00 +0000

Ciężko ach ciężko w taką pogodę zebrać się w sobie i wypełznąć z norki. Tym bardziej, że trzyma mnie tam gorąca herbata z sokiem jeżynowym i pluskającymi się w niej malinami, gorący koc i 'Przyjaciele' (który to już raz ich oglądam? Nie mam pojęcia, ale zawsze umilają mi jesienne, chłodne wieczory). To jednak nie wszystko. Jeszcze ciężej wyjść, kiedy Nadworny Pan Fotograf siedzi z gilem, chrypą i ogłasza całemu światu jaki to jest biedny, chory i umierający. Przekonując mnie przy okazji, że KAŻDY mężczyzna wszelkie zdrowotne niedogodności odczuwa dziesięć razy mocniej. Wrażliwiec się znalazł, doprawdy. Jednakże, ponieważ ja 'zła kobieta' jestem i ze mną nie ma zmiłuj (a zauważyłam, że od rana Pawła wena męczy), wzięłam zapakowałam Chłopa pod pachę i jazda na spacer.

Ha! I co, że zimno i pochmurno, tarzania się w liściach nigdy sobie nie odmówię. Co tu dużo gadać, jak tylko zobaczyłam wielką kępę tychże pośrodku naszego ulubionego parku wskoczyłam w nią jak mały dzieciak. Hycałam, biegałam, gubiłam buty i obserwowałam rude kiziaki, które z jawną degustacją przypatrywały się moim poczynaniom. Szał pał i cofanie się w rozwoju rules.

Co do szmatek, to jak widać 'uwarstwowiłam' się totalnie. Jedna sukienka, druga, bluza, marynara...a na głowę wielka czapura. Wszak ponoć większość ciepła (czego pewna nie jestem, ale jak to się mówi: 'nie znam się - wypowiem się') ucieka nam przez łeb, a biorąc po uwagę pustkę wypełniająca moją kopułę miałabym bez niej jeden wielki biegun zimna.
Tak więc moi Drodzy sezon ubraniowych kiziaków uważam za otwarty. Riennahera nosi je na szyi, a ja na głowie. Czołem!

zdjęcia - Paweł

sukienka beżowa - Asos; sukienka czarna, czapa, szalik, rękawiczki - H&M; bluza - Misbhv; marynarka - vintage Armani; zakolanówki - Tk Maxx; butki, teczka - Parfois

...But In The End I'm Not To Bad, Can Someone Tell Me If It's Wrong To Be So Mad?

noreply@blogger.com (Panna Lemoniada) — Thu, 13 Oct 2011 16:53:00 +0000

Każdy z nas ma swój ulubiony utwór, taki który kroczy z nami ramię w ramię przez losu zawijasy. Taki który przywodzi na myśl gorące letnie powietrze, zapach rodzinnego domu, kaca po ultra zakręconej imprezie czy też może nawet pierwsze pocałunki, miziania i kiziakowania.

Szmat czasu minął odkąd odkryłam ten swój.

Do tej pory pamiętam kiedy pierwszy raz go usłyszałam. To był okres gdy nagrywałam na kasety piosenki puszczane przez Pana Marka Niedźwiedzkiego w co piątkowej liście. Wtedy nastąpił tzw. 'bach'! Uderzyła mnie. Pamiętam, że nie zdążyłam wówczas wcisnąć guzika 'rec'. Tak zaczęło się nasłuchiwanie mojej upragnionej nuty. A nie było to proste bo zagnieździła się w mojej głowie na amen. Ach, to były piękne czasy. Ślęczenie w pełnej gotowości przy radiomagnetofonie, żmudne wyczekiwanie, a kiedy poniosło nas na sekund pięć do kuchni/wc/drugiego pokoju ZAWSZE musiała w tym momencie polecieć TA wyczekiwana piosenka (cóż, odwieczne Prawo Murphy'ego). Och to były wyścigi, polowania, przeskakiwanie przez fotele bo może, może jednak zdążymy i nie utracimy tej małej melodyjnej chwili.

Pamiętam też, że długo nie wiedziałam kto wykonuje tę moją piosenkę. Ba! Mam w pamięci dzień kiedy to odkryłam. A było to dobrych kilka lat później gdy w końcu dotarła do mego domu 'hameryka' i telewizja kablowa. Wtedy, gdzieś na jakieś francuskojęzycznej stacji zadźwięczały w mych uszach znajome linie tekstu.

I tak trwamy do tej pory. Z małymi przerwami, bo jednak czasami mamy siebie dość. Osłuchamy się sobie, wpadnie nam do uszu coś nowego...jednak zawsze do siebie wracamy. Choćby teraz na jesień. Bo nic tak nie poprawia nastroju jak dobra książka, herbata i pyszna, ukochana nuta*.

A na koniec rzecz niesłychana - poka kasztana.

zdjęcia - Paweł

sukienka - Romwe; sweterek jelonkowy - House; zielony - sh; rajty - Accessorize; bucisze i torebka- Parfois

*Mając już nad sobą ten wzrok zabójcy, bana na drapanie po plecach i gorące kakao prostuję - tak, Paweł Ty tez poprawiasz nastrój. Niech Ci będzie:P

Tell Me Why I Don't Like Sundays

noreply@blogger.com (Panna Lemoniada) — Sun, 09 Oct 2011 16:10:00 +0000

Wypełniwszy swój obywatelski obowiązek zapatuliłam się w giga, turbo koca, w łapy wsadziłam kubek z przepyszną, rozgrzewającą herbata (zielona z sokiem pomarańczowym, imbirem, goździkami i cytrusami...mmruuu!) i postanowiłam coś tu małego skrobnąć. A co! Patrząc na częstotliwość niektórych blogujących dziewcząt ja wychodzę na jakiegoś mega lenia. Mam nadzieje kiedyś się poprawić, ale sądząc po zmieniającej się nam aurze za oknem stanie się to chyba dopiero na wiosnę, wszak już za miesiąc jasność na polu będę oglądała tylko przez osiem pracowniczych godzin.

Ale ja nie o pogodzie przecież.

Pamiętacie jak opisywałam swój 'okrutnie niebezpieczny wypadek z którego ledwo uszłam z życiem, a Jantar o mały włos znalazłby się na rowerowym cmentarzysku'? Po lekkiej traumie postanowiłam jednak biedaka dosiąść i zobaczyć czy jeszcze jesteśmy w stanie popedałować (dwuznaczność tego zdania przeszła chyba własnie wszelkie granice). Pomijając fakt ogólnego przemarznięcia (bardzo mądra ja ciągle myślami jestem przy dniach w których temperatura pozwalała na bieganie w krótkim rękawku) i przemoczenia - to tylko takie maleńkusie szczególiki, Jantar spisał się nadzwyczaj dzielnie. Daje radę i jeszcze chyba na emeryturę go skazywać nie muszę. Oczywiście na wiosnę w naszym kwadracie pojawi się nowy dwukołowiec - to już postanowione, jednakże kochany dziadek - rower nie pójdzie w odstawkę. Co to to nie. Zafunduje mu jakieś SPA. Niech mu porobią smarowe masaże, kuracje pompujące, a może i nawet trzasną jakieś operacje plastyczne!

zdjęcia - Paweł

sukienka - Asos; sweter - H&M; buty, teczka, kokardziocha - Parfois; zakolanówki, jelonek - Szpiegulowe Lowe; pierdzienie mocy - Accessorize

I Lose My Love On A Sweet Moonlight

noreply@blogger.com (Panna Lemoniada) — Mon, 03 Oct 2011 16:00:00 +0000

Jednorożce to magiczne stworzenia. Żyją w ciemnych, zaczarowanych lasach, do których zwykły śmiertelnik nie ma dostępu. Wokół siebie rozsiewają księżycową poświatę, ich krew zapewnia życie każdemu kto ją wypije (jednak nikomu tego nie polecam, gdyż osoba która zrani i skosztuje krwi tak niewinnej istoty jaką jest jednorożec przez wieczność będzie potępiona), a ich włosie od wieków służy jako rdzeń niezliczonej ilości różdżek. Nie każdy ma szczęście je spotkać. Ba! Jedynie nielicznym udało się z nimi zaprzyjaźnić...

Tak samo magiczna jest Aife i Jej nowy projekt MerryMeet.Me. To dzięki Niej udało mi się poskromić i oswoić takiego niezwykłego zwierza. Na początku nie było łatwo. Pełne nieufności, strachu i zagubienia przypatatajowało do mnie z dalekiej krainy. Stęsknione za poprzednią właścicielką powoli przyzwyczajało się do nowego domu. Na szczęście już po kilku dniach udało mi się zdobyć jego serce (to chyba przez to, że od samego progu go wycałowałam, wyprzytulałam i udostępniłam do spania fotel, a nie powiesiłam na byle jakim wieszaku) i tak od tej pory codziennie towarzyszy mi w przemierzaniu setek i milionów kilometrów. Pilnuje mnie i przynosi szczęście. Niczym prawdziwy jednorożec.

Jeśli chodzi o wspomniany wcześniej Aifowy projekcior...na stronie znajdziecie piękną, ręcznie wykonaną biżuterię oraz ubrania, którym poprzez grafiki, nowe kolory nadano drugie życie. Ja jestem zachwycona i najchętniej zaopatrzyłabym się w dosłownie wszystko (co pewnie niechybnie się stanie). Zapraszam do oglądania, podziwiania i kupowania bo takich smaczków nie znadziecie w żadnym sklepie. Serio. Lemonka approves!

zdjęcia - Paweł

kurtka - MerryMeetMe; sukienka - Pull & Bear; kocyk, buty - H&M, bransoletki - Iloko oraz szczawniczańskie kramy, pierdzień mocy - Szpiegulowe Lowe

Jeśli ktoś nie jest Mugolem na pewno domyśli się skąd tyle wiem na temat Jednorożców;)

Season Of Illusions

noreply@blogger.com (Panna Lemoniada) — Wed, 28 Sep 2011 17:22:00 +0000

Jak widać grochomania trwa w najlepsze. I to nie tylko w sukienkowej postaci, ale również innych, miłych dla oka gadżetów. Bordowa kiecunia wisiała sobie sama, ostatnia w internetowym sklepie. Ja nad nią dumałam, dumałam...wypytywałam czy aby na pewno ładna, czy mam w kieszeni jeszcze na tyle funduszy by ją posiąść w ramionach mych, czy aby na 'milion procentów' ją chcę...pytań i wątpliwości było bez liku. W końcu postanowiłam i wsadziłam ją do wirtualnego koszyka. Chwała memu przeczuciu bo okazała się być bardzo przyjemnym i dobrym jakościowo okazem (w porównaniu do innych zakupionych w tym przybytku finansowej rozpusty fatałaszków). Myślę, że jeszcze nie raz, nie dwa będę Was nią katować. Póki co pokazuję ją w całej okazałości bez różnych sweterków, szaliczków i innych jesiennych atrybutów.

Beret - czapunia swój pobyt na mym czerepie powinien w sumie zawdzięczać Zuzie.

Czemuż to, ach czemuż zapytacie?

Ano, kiedy pewnego lipcowego dnia relaksowałyśmy się wydając nasze ciężko zarobione pieniądze, Panna Z. zaczęła przekonywać mnie do zakupienia takiej o to fikuśnej rzeczy na głowę. Ja wtedy wzbraniałam się jak mogłam, zapierałam się rękami i nogami i owego nakrycia nie zakupiłam. Płacz, zgrzytanie zębów i depresja przyszły kilka tygodni temu, kiedy z opóźnionym zapłonem (bo ja zawsze rychło wczas ze wszystkim jestem) przybyła chęć noszenia na mym czupiradle beretki. Tamtej granatowej już nie było (człowieki to są jednak bezczelne, żeby nam, biednym, nieogarniętym istotom wszystko wykupić). Chodziłam, jęczałam i chyba los się nade mną zlitował (tudzież miał dość mojego biadolenia) bo znalazłam identyczną, różniącą się tylko kolorem.
I tako szczęśliwa ja, w grochach, czapie i komunijnych skarpetkach przemierzam krakowskie zakamarki.

zdjęcia - Paweł

sukienka - Romwe; berecior - H&M; skarpetki do komunii - Reserved; buty - Primark; teczucha - Parfois

If I Give You Sugar, Will You Give Me Something Elusive And Temporary?

noreply@blogger.com (Panna Lemoniada) — Sun, 25 Sep 2011 15:49:00 +0000

Jesień mnie rozpieszcza. Chyba po tym jak w zeszłym roku klęłam na nią, z każdej strony cisnęłam niewybrednym słownictwem postanowiła się zreflektować. Mnie w to graj. Generalnie taki klimat za oknem może trwać do marca, ja się nie obrażę.

Weekend spędziliśmy w moim rodzinnym mieście. Wytęsknione spotkania z przyjaciółmi, na których sowicie oblaliśmy wiele okazji, które nam się w ciągu miesiąca nazbierały, pogaduchy, kac morderca, czyli to co lemonki - jelonki lubią najbardziej (prócz tego ostatniego). Nie obyło się oczywiście bez walki z Mamulonem o Jej nowe, lumpeksowe zdobycze. Było ostro, polała się krew, a ja wróciłam z nową sukienką i swetrem w pięknym, butelkowozielonym (skoro słownik nie podkreśla, czyli jednak takie słowo istnieje) kolorze. Ha! Całe lata wyrywania sobie szmat w sh nie poszły na marne. Moja Mama stworzyła potwora, który pokonał Ją Jej własną bronią (tu należy wyobrazić sobie złowieszczy śmiech).

Spódnica to nadmorski dar od Pawła. Przyznaję, że początkowo kiecka wielkich zachwytów u mnie nie wywołała. Raz, że wydawała mi się za krótka, dwa nie widziałam się w niej kompletnie. Ale wystarczyło szmatę tylko przymierzyć i już, już nad głową zapaliła się żarówka. Rękawiczki to mój osobisty hicior tego sezonu. Idealne na rower, grzeją jak powinny, można je nosić na wiele sposobów i pasują mi praktycznie do wszystkiego. Jedynie buty zostały okrzyknięte koszmarkiem. Nie polecam. Co ciekawe, kupiłam je wraz z innymi HaMowymi trzewikami i te drugie, ku memu zaskoczeniu okazały się tak cudownie wygodne, że mogłabym ich w ogóle z nóg nie zdejmować. No cóż, teraz jedynie mogę wypłacić sobie liścia za kolejny poroniony zakup. Plask.

Pif - paf gołębiu.

zdjęcia - Paweł

spódnica, golf - Zara; rękawiczki, buty - H&M; szalik - sh; torba - parfois

cytrynowy swiat panny lemoniady

Velociraptor!

See Through You

Kill Me If You Dare, Hold My Head Up Everywhere

Sunshine On My Mind, Rain Upon My Face

Winter Of Deceit

Snow Lovers Are Dancing

The World Is Nearly Ending But When I Look Outside The Birds Are Always Singing

My Soul You Can Have It Cause It Don't Mean Shit, I'd Sell It To The Devil For Another Hit

The Sweet Dream In Girl's Paradise

Wesołej Bombki

Days Are Forgotten

Will True Love Come My Way On This Magical Day...?

Soon It Will Be Cold Enough

Soul For Me

Blue Monday

Let's Set The House On Fire And Have A Party!

How﻿ Can You Talk About Money When I'm Talking About Soul?

Every Time We Live Together We Die A Bit More

Don't Say Nothing, Stay Quiet. I Need To Feel Your Breath Tonight

On My Shoulders

...But In The End I'm Not To Bad, Can Someone Tell Me If It's Wrong To Be So Mad?

Tell Me Why I Don't Like Sundays

I Lose My Love On A Sweet Moonlight

Season Of Illusions

If I Give You Sugar, Will You Give Me Something Elusive And Temporary?

How Can You Talk About Money When I'm Talking About Soul?