my NOTEBOOK

ရင္ထဲမွာေတာ့ T.T.A

noreply@blogger.com (.) — Sun, 08 Jan 2012 03:02:00 +0000

ရန္ကုန္ျမိဳ႔၏ ေႏြတစ္ေန႔။ ေနက ပူသည္။ ေခြၽးက ထြက္သည္။ ကားက က်ပ္သည္။ ေကာင္မေလးက ခ်စ္စရာေကာင္းသည္။

ဤဘတ္စကားေပၚတြင္ ထိုင္ခံုရ၍သာ သူ ထုိင္လုိက္ခဲ့ရေသာ္လည္း မတ္တပ္ရပ္ေနေသာ မိန္းကေလးမ်ားကို ေတြ႔ရေသာအခါတိုင္း၊ ထိုင္ခံုတြင္ မိန္႔မိန္႔ႀကီး ထုိင္ေနရသည္ကို စိတ္မလံု။ ထ ေပးျပန္လွ်င္လည္း အမ်ားအျမင္တြင္လည္းေကာင္း၊ ထုိအမ်ိဳးသမီးကေလးမ်ား၏ အျမင္တြင္လည္းေကာင္း ဖြန္ေၾကာင္သူ ဟု အထင္ခံရဦးမည္။

ယခု သူ႔နေဘးတြင္ ရပ္ေနေသာ ေကာင္မေလးက ခ်စ္စရာ အေတာ္ေတာ့ ေကာင္းသည္။
ေရသူမ စကတ္ ဟု ေခၚေသာ စကတ္အရွည္ႀကီးႏွင့္ အက်ီ ၤအျဖဴ ကိုယ္က်ပ္ကေလး ၀တ္ထားသည္။ ဆလင္းဘတ္အိတ္ကို လြယ္ထားၿပီး လက္တစ္ဘက္က စာအုပ္မ်ားကို ပိုက္ထားကာ ထမင္းခ်ိဳင့္ကိုင္ထားေသာ က်န္လက္တစ္ဘက္ျဖင့္ပင္ ကားလက္ကုိင္တန္းကို ပူးလ်က္ လွမ္းကိုင္ထားသည္။
ကားယိုင္သြားတုိင္း သူ႔ကိုယ္ေလးက လုိက္ၿပီး ယိုင္ေနသည္။
ေကာင္မေလးကို သူၾကည့္မေနေသာ္လည္း မ်က္လံုး၏ ေထာင့္တစ္ေနရာမွ သူ ျမင္ေနရသည္။

ေကာင္မေလး တက္လာေသာ မွတ္တုိင္ကို သူ မသိလိုက္။
လွည္းတန္းအေက်ာ္ေလာက္ေရာက္မွသာ သူ႔နား ေရာက္လာသည္မွန္း သတိထားမိသည္။ လွည္းတန္းမေရာက္ခင္ မွတ္တုိင္ တစ္ခုခုမွ တက္လာျခင္းျဖစ္ရမည္။

“ေရွ႔မွာ အ၀ုိင္းဗိ်ဳ႔။ ကိုင္မထားရင္ ယုိင္သြားမယ္။ ယိုင္သြားရင္ ဒုိင္စားမယ္ေနာ္..။ နီးစပ္ရာေတြကို ကိုင္ထားၾကပါ...”

ကားစပယ္ရာက ေအာ္သည္။ ထမင္းခ်ိဳင့္ကိုင္ရင္း တန္းကိုင္ထားေသာ မအားေသာလက္ျဖင့္ပင္ မ်က္ႏွာေပၚသို႔ က်လာေသာ ဆံပင္မ်ားကို သပ္တင္လုိက္ေသးသည္။

ေၾသာ္ ဒုကၡ။ ဆင္းရဲျခင္းပါတကား။

ေၾသာ္ သုခ။ ခ်စ္စရာေကာင္းလွပါတကား။

“ဒီမွာ…. ညီမ ထမင္းခ်ိဳင့္ ေပးထားမလား ။”
“ဟုတ္..ေက်းဇူးေနာ္..။”
“စာအုပ္ေတြပါ ေပးရင္ ေပးထားေလ...။”
“ဟုတ္..ေက်းဇူး...။”

စာအုပ္ေတြကို အရင္လွမ္းသည္။
ထို႔ေနာက္ ထမင္းခ်ိဳင့္ကို လွမ္းသည္။
တံုးတိတိ လက္သည္းေလးမ်ားကို သတိထားမိသည္။
စာအုပ္က လယ္ဂ်ာစာအုပ္လိုမ်ိဳး ခပ္ရွည္ရွည္။ စာအုပ္ေထာင့္စြန္းတြင္ နာမည္ထိုးထားသည္။

“T.T.A”

“တီ..တီ..ေအ”

တီတီေအ ဆုိေတာ့ တင္တင္ေအးေပါ့ လို႔ ေတြးမိသည္။ မဟုတ္ေလာက္ေသးပါဘူး။ မုန္႔ဟင္းခါးဆိုင္နာမည္ေတာ့ မေပးေလာက္ပါဘူး။
တင့္တင့္ေအး ျဖစ္ႏုိင္သည္။ ဒါဆုိရင္ မတင့္။
ေနာက္ ျဖစ္ႏုိင္ေခ် ရွိေသးတာက သြယ္သြယ္ေအာင္ ၊ သင္းသင္းေအာင္၊ သူသူ၊ သက္သက္။

ေတာ္ပါၿပီေလ။ ေတြ႔ႀကံဳဆံုရ ဘံုဘ၀၊ ခဏေန ခြဲရေတာ့မွာပဲ။ မေတြးေတာ့ပါဘူး။

တူးတူး လဲ ျဖစ္ႏုိင္ေသးတာပဲ။
ေၾသာ္ မေတြးေတာ့ပါဘူးဆုိ။

“ဆင္းရေတာ့မယ္။ ေက်းဇူးပဲေနာ္။”
“အာ..ဟုတ္ကဲ့ခင္ဗ်”

သူမ ဆင္းေတာ့မည္။ ထမင္းခ်ိဳင့္ႏွင့္ စာအုပ္မ်ားကို လွမ္းေပးလုိက္သည္။
ခ်စ္စ၇ာအေတာ္ေလးေကာင္းတဲ့ ကေလးမေလးပဲ။

“တီ..တီ..ေအ”

သူ တိုးတုိး ေရရြတ္လိုက္သည္။ ကံႀကံဳရင္ ျပန္ဆံုရအံုးမွာေပ့ါ တီတီေအေလးရယ္။

…။…

တီတီေအ ဆိုတဲ့ ေကာင္မေလးနဲ႔ ဆံုလိုက္ရတယ္။ သူဆင္းသြားတာက သံေစ်း မွတ္တိုင္။ သူဆင္းသြားေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္ ရင္ခြင္ထဲမွာ ဆံႏြယ္ေလးတစ္ပင္ က်န္ခဲ့တယ္။ ထမင္းခ်ိဳင့္နဲ႔ ၿငိၿပီး က်န္ခဲ့တဲ့ တီတီေအေလး ဆံပင္ပဲ ျဖစ္မွာပါ။ ဆံႏြယ္ေလးကေတာင္ ခ်စ္စရာေကာင္းေနခဲ့တယ္။

ဒုိင္ယာရီ စာအုပ္ထဲတြင္ ခ်ေရးလိုက္ၿပီးေနာက္ သူ ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္။ အိပ္မက္ထဲတြင္ သူသည္ တီတီေအ ေလး ႏွင့္ စကားေတြ ေဖာင္ဖြဲ႔လ်က္။

…။…

ေဟာ သူတက္လာၿပီ။ စံရိပ္ၿငိမ္ မွတ္တုိင္တြင္ သူစီးလာေသာ လိုင္းကား အရပ္၊
ေကာင္မေလး ကားေပၚတက္လာသည္ကို ေတြ႔လိုက္ရေတာ့ ရင္တစ္ခ်က္ ခုန္သြားသည္။
ငါ့ႏွယ္ေနာ္၊ ဘာရင္ခုန္စရာ ရွိလို႔လဲ။
ျပန္ထိန္းေသာ္လည္း မရေတာ့ၿပီ။

ရင္သည္ ခုန္လ်က္၊ ထုိ႔ေၾကာင့္ ရင္ခုန္လ်က္။

ဒီေန႔ ေကာင္မေလးက သူ႔ေဘးတြင္ လာရပ္သည္မဟုတ္။
သို႔ေသာ္ သူ႔ဆီမွ ၾကည့္လွ်င္ လွမ္းျမင္ေနရသည္။ ေကာင္မေလး ပိုက္ထားေသာ စာအုပ္မ်ားထဲတြင္ သူ႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ အလုပ္လုပ္ေနေသာ ကြန္ပ်ဴတာစင္တာ တစ္ခု၏ လိုဂိုကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။
ေကာင္မေလးက အဲဒီ့ကြန္ပ်ဴတာ စင္တာမွာ သင္တန္းတက္ေနတာလား။
အလုပ္လုပ္ေနတာလား။
ေကာင္မေလးက သံေစ်းမွတ္တိုင္မွာတြင္ပင္ ဆင္းသြားျပန္သည္။
ပတ္၀န္းက်င္ကို ဂရုစိုက္သည့္ပံု သိပ္မရွိ။ မ်က္နွာေလးက ေဖာင္းေဖာင္းကေလးႏွင့္ စိတ္ေကာက္ေနေသာ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္၏ မ်က္ႏွာေလးႏွင့္ ဆင္တူသည္။
တီတီေအေလးရယ္။

“ဒီနားမွာ ဒီကြန္ပ်ဴတာ စင္တာ ရွိတာပဲ၊ အဲဒီမွာ အလုပ္လုပ္တာ ထင္တယ္။”

သတင္းေထာက္တစ္ေယာက္၏ အေတြးကို ခဏငွားကာ ေတြးလိုက္မိသည္။

…။…

ဒီေန႔ေတာ့ ကခ်င္ ၀မ္းဆက္ေလးနဲ႔ပါလား။
သူ ဒီလမ္းတစ္ေလွ်ာက္ လိုင္းကားစီးလာသည္မွာ ၾကာၿပီ။
ယခုလို ခ်စ္စရာေကာင္းေသာ မိန္းကေလးမ်ားကိုေတြ႔တိုင္း သူ မွတ္မွတ္ရရ ရွိတတ္သည္ကို ၀န္ခံပါသည္။
သုိ႔ေသာ္ ယခု မိန္းကေလးကို အမွတ္ရဆံုး ျဖစ္ေနမိေခ်ျပီ။

ယေန႔ ကံေကာင္းေထာက္မစြာျဖင့္ ကားက အရင္ေန႔မ်ားကထက္ ပုိက်ပ္သည္။
ေကာင္မေလးက သူ႔ေဘးတြင္ လာရပ္ေခ်၏။

“စာအုပ္နဲ႔ ထမင္းခ်ိဳင့္ေတြ ေပးထားပါလား ညီမေလး...”
“ဟုတ္..ေက်းဇူး...။”

ညီမေလး ဟု ထည့္ေခၚလိုက္မိသျဖင့္ ကိုယ့္ကိုယ္ကုိ ေက်နပ္သြားသည္။
ဟုိေန႔ကလည္း တို႔ ကူျပီးကိုင္ေပးေသးတယ္ေလ။ မွတ္မိလားဟင္။ - ဟု စိတ္ထဲမွ ေမးေနမိသည္။

ထို႔ေနာက္ စာအုပ္ေပၚရွိ နာမည္ကို မသိမသာျဖင့္ ေ၀့ျပီး ၾကည့္လိုက္ျပန္သည္။

T.T.A
Super Soft - Computer Training Centre

ေသခ်ာသြားၿပီ။
ထိုကြန္ပ်ဴတာ စင္တာတြင္ သူ႔သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ အလုပ္လုပ္ေနသည္။
မေတြ႔သည္မွာ ၾကာျပီမို႔ ယခုမွ ေတြ႔ရန္ မလြယ္။

ေၾကာင္လြန္းသည္ဟု အထင္ခံရမည္ ဆိုးေသာေၾကာင့္ ဖုန္းဆက္ၿပီး ေမးရန္ သိပ္မ၀ံ႔ေသာ္လည္း ေမးမွ ျဖစ္ေတာ့မည့္ အေျခအေနမို႔ ေမးရေခ်ေတာ့မည္။

ေကာင္မေလးက သူ႔ႏွလံုးသားအတြက္ သိပ္ကို ခ်စ္စရာေကာင္းေနသည္။
ဒီလိုသာ ေန႔တုိင္းနီးပါး အလုပ္သြားတုိင္း ျမင္ေတြ႔ေနရမည္ ဆိုလွ်င္ အနည္းဆံုး တရင္းတႏွီး စကားေျပာခြင့္ေလးရမွ ျဖစ္မည္။

လံု႔လ ၊ ၀ီရိယ ရွိလွစြာျဖင့္ ထိုကြန္ပ်ဴတာ စင္တာတြင္ အလုပ္လုပ္ေနေသာ ထုိသူငယ္ခ်င္းကို ဖုန္းဆက္ေမးေတာ့မည္ ဟု ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္သည္။

…။…

“ေအး ေျပာကြာ။ ရပါတယ္။ ခဏေနမွ အတန္း၀င္စရာရွိတာ။ မင္းလဲ ေပ်ာက္ေနတာၾကာေပါ့။ ေက်ာင္းၿပီးကတည္းက ငါတုိ႔ မေတြ႔ျဖစ္ၾကေတာ့ဘူး။”

“ဟုိတစ္ခါ ေတြ႔ေသးတယ္ေလကြာ။ မင္းသိန္း မဂၤလာေဆာင္တုန္းက။ မင္းေရာ ဘယ္ေတာ့ယူမွာလဲ။ သီတာနဲ႔ပဲလား။”

“သီတာနဲ႔ ျပတ္သြားတာ ႀကာၿပီကြ။ သူလဲ အျပင္ထြက္သြားၿပီ။ သူကလဲ ျပန္မလာခ်င္ဘူး။ ငါကလဲ သူ႔ေနာက္ မလုိက္ႏုိင္ဘူး။”

“ေအးကြာ၊ စိတ္မေကာင္းပါဘူး။ ငါ မင္းဆီမွာ အခု အကူအညီ တစ္ခုေလာက္ ေတာင္းခ်င္လို႔ပါ။”

စကားအပိုေတြ သိပ္ေျပာမေနေတာ့ဘဲ သိခ်င္တာကို ေမးမွျဖစ္ေတာ့မည္။ သူ ရင္ေတြ ခုန္လွၿပီ။

“ေျပာကြာ။ ရပါတယ္။ လုပ္ေပးႏိုင္တာရွိ ကူညီရမွာေပ့ါ။”

“မင္းတို႔ အလုပ္မွာကြာ နာမည္မွာ သြယ္တုိ႔ တင္တုိ႔ အဲ.. အဲလိုမ်ိဳး ကြာ။
အဂၤလိပ္လို ေပါင္းရင္ တီ နဲ႔ စ တဲ့ ဟာမိ်ဳး၊ သက္တုိ႔ သင္းတို႔။ အဲလို စာလံုးပါတဲ့ ကေလးမေလးေတြ ရွိလား။”

“တီ နဲ႔ စတာ ..။ သႏၲာ ဆုိတာပဲ ရွိတယ္ကြ။ ေက်ာင္းသူေတြထဲမွာဆုိရင္ေတာ့ မသိဘူး။ အလုပ္ထဲမွာေတာ့ က်န္တာ မရွိဘူး။ မသႏၲာ ပဲရွိတယ္။ မင္း အသိလား။ ”

“သႏၲာ.. သႏၲာတဲ့လား။”

သူ ရင္ေတြ အခုန္ျမန္လာသည္။

“အဲဒီ မသႏၲာရဲ့ နာမည္အရင္းက ဘာတဲ့လဲကြာ။ စိတ္မရွိပါနဲ႔ ငထြန္းရာ။”

“ဟာ..မင္းကလဲ။ ရပါတယ္။ ဒီေလာက္က ဘာမွမွ မဟုတ္တာ။ မသႏၲာက ငါ့အထက္က မန္ေနဂ်ာေလ။ မခင္သႏၲာေက်ာ္တဲ့။ မင္း အသိျဖစ္ေနတာလား။”

သူ ေမာသြားသည္။

ဖုန္းခြက္ကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ဆုပ္ရင္း - ဒါျဖင့္ ေကာင္မေလးက၊ တီတီေအေလးက အလုပ္ထဲက မဟုတ္ရင္ သင္တန္းေက်ာင္းသူထဲကေပါ့။ ဒါဆိုရင္ သိဖုိ႔ ဘယ္လြယ္ေတာ့မလဲ - လို႔ ေတြးမိရင္း စိတ္ဓာတ္က်ခ်င္သေယာင္ျဖစ္သြားသည္။

မထူးပါဘူးေလ။ ေျပာျပလိုက္ေတာ့မည္။ တတ္ႏိုင္သေလာက္ အကူအညီ ေတာင္းၾကည့္ေတာ့မည္။

ခ်စ္ျခင္းတရားအတြက္ ေပၚေပါက္လာေသာ သတၲိမ်ားသည္ သူ႔ရင္ထဲတြင္ အျပည့္။

“ဒီလိုကြာ။ မင္းတုိ႔ဆီမွာ သင္တန္းလာတက္ေနတာထင္တယ္။
ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ရွိတယ္ကြာ။ ခ်စ္စရာ အရမ္းေကာင္းတယ္။ မ်က္ႏွာ ေဖာင္းေဖာင္းေလးနဲ႔ကြာ။ ငါနဲ႔ ကားေပၚမွာ ခဏခဏ ရွိၿပီ ဆံုတာ။ ဒီေန႔လဲ ထပ္ေတြ႔ေသးတယ္။
ငါ မေနႏုိင္ေတာ့လို႔ မင္းဆီကမ်ား နာမည္သိရမလားလို႔ လွမ္းေမးတာ။ ေနပါေတာ့ကြာ။
ေက်းဇူးပါပဲ။ ”

“ဒါနဲ႔ ခုနက သင္းတုိ႔ သက္တုိ႔ ဆိုတာက်ေတာ့ ဘယ္ကဘယ္လို သိတာလဲ။
ၿပီးေတာ့ ဘယ္မွာေနတာလဲ.. မင္းသိလား။”

“စံရိပ္ၿငိမ္မွာ ေနတာ ထင္တယ္ကြ။”

“စံရိၿငိမ္မွာ..လား”

သူ႔သူငယ္ခ်င္းက သူ႔ေနာက္မွ သံေယာင္လိုက္သည္။

“ေအး။ စံရိပ္ၿငိမ္မွတ္တုိင္ကေန တက္တက္လာတာကြာ။
စာအုပ္ေထာင့္စြန္းမွာ တီတီေအ လို႔ ေရးထားတာ ေတြ႔လို႔ သင္းသင္းတုိ႔ သက္သက္တုိ႔ ျဖစ္ႏုိင္မလားလို႔ ငါ့ဘာသာ ေတြးၾကည့္ေနတာ။
ခ်စ္စရာေလးကြ။
မင္း သိမယ္ထင္တာပဲ။ တီတီေအ ဆိုတာ ဘယ္သူျဖစ္ႏုိင္မလဲ။ ၿပီးေတာ့ ဒီေန႔ ကခ်င္၀မ္းဆက္ေလး ၀တ္ထားတယ္ကြာ..။”

သူ ေဆြးေဆြးေျမ႔ေျမ့ေလး ေျပာလုိက္သည္။

“ေသပါေတာ့ကြာ..ထိန္လင္းေအာင္ရာ။”

“အမ္ ..ဘာျဖစ္လို႔လဲ။”

“အဲဒါ ငါ့ေကာင္မေလးကြ။ ႏွင္း ပါ။
ဒီအလုပ္ေရာက္မွ စ ေတြ႔တာ။ ဒီေန႔ ထူးထူးျခားျခား ကခ်င္၀မ္းဆက္ေလး ၀တ္ထားတာ ဆိုလို႔ ငါတုိ႔ဆီမွာ ႏွင္းပဲ ရွိတယ္။”

“ႏွင္း..ဟုတ္လုိ႔လား။ ငါေျပာေနတဲ့ တစ္ေယာက္က တီတီေအလို႔ နာမည္ အတိုေကာက္ ေရးထားတာပါ။”

လက္က်န္ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေလးျဖင့္ သူ အထြန္႔တက္လိုက္သည္။

“ထိန္လင္းေၾကာင္..မင္း ေက်ာင္းတုန္းက အတုိင္းပဲ လို႔ ေျပာရင္ မင္း စိတ္ဆိုးအံုးမယ္။
တီတီေအ ဆိုတာ ငါ ေလကြာ။
တင္ထြန္းေအာင္ ေလကြာ..။
ငါ့ေကာင္မေလးကို ႀကိဳက္သလို ေလ့လာရေအာင္.. ငါ့စာအုပ္ေတြ ေပးထားတာေလ။
မင္းကို ေနာက္ေနတာ မဟုတ္ပါဘူးကြာ။
ငါကြာ.. မင္း မုိလို႔ေပ့ါကြာ..။”

…။…

ထုိညက သူ အိပ္မက္ မက္သည္။ အိပ္မက္ထဲတြင္ သူသည္ တီတီေအ ေလး ႏွင့္ စကားေတြ ေဖာင္ဖြဲ႔လ်က္။
ေၾသာ္..ရက္စက္လိုက္တဲ့ တီတီေအေလးရယ္။

ဟမ္.. မဟုတ္ေသးပါဘူး..။
ေၾသာ္..ႏွင္းရယ္…။

… ။ ။ ။ …

ပန္းႏြယ္

(၂၀၀၇ခုႏွစ္ ဧျပီလ ၂၆ရက္ေန႔တြင္ ဇာတိႏြယ္ အတြက္ Apple-pie အမည္ျဖင့္ ေရးခဲ့သည္ကို ျပန္လည္ျဖည့္စြက္ျပင္ဆင္သည္။)

.

“ထံုထံု” ႏွင့္ “တုိ႔.. သန္ရာ သန္ရာ”

noreply@blogger.com (.) — Mon, 19 Dec 2011 06:15:00 +0000

ေမလံု ။ ။ ကင္ဂ်ံဳအီ ေသသြားျပီတဲ့ေနာ္။ နင္.. အဲဒီ့သတင္းၾကားျပီးျပီလား။

ေရႊထံု။ ။ ဟင္ မၾကားရေသးပါဘူး။ ဘယ္သူလဲ... ဘယ္ကလဲ..။

ေမလံု ။ ။ နင္ကလဲ.. ။ တကယ္ပါပဲ...။ ကင္ဂ်ံုအီ ကို ေတာင္ မသိဘူးလား။ ကိုရီးယားကေလ...။

ေရႊထံု။ ။ ဟယ္..ဟုတ္လား..။ ဘယ္ကားမွာ ပါတဲ့ မင္းသားလဲ။ ငါက မင္းသားေတြရဲ့ နာမည္အရင္းေတြ မသိဘူးဟဲ့။ ဇာတ္လမ္းထဲက ဇာတ္ေကာင္နာမည္ေတြပဲ သိတာ။

ေမလံု ။ ။ ငါ့ႏွယ္..ေရႊထံုရယ္...။ ေသလိုက္ပါေတာ့...ဟယ္။ ။

.

http://en.wikipedia.org/wiki/Kim_Jong-il
http://www.cnn.com/2011/12/18/world/asia/north-korea-leader-dead/index.html

.

ထံုထံု:
ထံုထံုႏွင့္ “သူေသမွ ေမြးမယ္”

.

ဓႏုရာသီဖြားတစ္ေယာက္ရဲ့ ရာသီစာေတးသြား

noreply@blogger.com (.) — Tue, 13 Dec 2011 00:27:00 +0000

မူလက.. တိတ္တခိုးဆိုတာ.. တိမ္စိုင္ေလးရဲ့ အစြန္းတစ္ဘက္မွာ ရွိတယ္..။

ဒါမွမဟုတ္.. လေကြးေကြးေလးရဲ့ တစ္ဘက္တစ္ခ်က္စီမွာ ခ်ိတ္ေနတတ္တဲ့ ၾကယ္ပြင့္ေလးေတြဟာလဲ တိတ္တခိုး ျဖစ္တယ္..။
စိတ္ေကာက္တတ္တဲ့ ခ်စ္သူရဲ့ မ်က္ခံုးေမႊးတစ္ဘက္တစ္ခ်က္စီမွာလဲ .. တခါတရံ တိတ္တခိုး ရွိေနတတ္တယ္....။
အပူအပင္ကင္းကင္း ေဆာ့ကစားတတ္တဲ့ ေၾကာင္ေပါက္စေလးရဲ့ အျမီးအစြန္းမွာလည္း တိတ္တခိုးရွိ္တယ္..။
စံပယ္ပန္းကုန္းေလးေတြကို စု ခ်ီ ထားတဲ့ ႀကိဳးထံုးေလးရဲ့ ထိပ္မွာလည္း တိတ္တခိုးရွိခဲ့သေပ့ါကြယ္..။

တိတ္တခိုးဟာ.. ခပ္တည္တည္ေနတတ္တယ္..
သို႔မဟုတ္..
တိတ္တခိုးဟာ အစအေနာက္ သန္တယ္..။

တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လည္း.. တိတ္တခိုး မသိမသာ မ်ိဳခ်မိမယ့္..ေရေႏြးၾကမ္းခြက္ေလးထဲက လက္ဘက္ေျခာက္ေလးတစ္ဖတ္ဟာ.. တိတ္တခိုးျဖစ္တယ္..။

တိတ္တခိုးကို ရင္ထဲရွိသမွ် အခ်စ္ေတြအကုန္လံုးနဲ႔ တပံုတေခါင္းခ်စ္ခဲ့ဖူးျပီး .. အခ်စ္ႀကီးခ်စ္ရလြန္းလို႔ ေသလုေမ်ာပါး မုန္းဖုိ႔အတြက္ မုန္းေအာင္ႀကိဳးစားခဲ့ဖူးသူဟာလည္း တိတ္တခိုးျဖစ္တယ္..။

တိတ္တခိုးရဲ့ သတင္းအစအနေတြၾကားမွာ.. တိတ္တခိုးဟာ ပါးျပင္ေပၚမွာ တစ္နာရီ ၀.၅၂၈ မိုင္ႏႈန္းနဲ႔ ထိန္းျပီး က်ေနရတဲ့ မ်က္ရည္တစ္စက္ ျဖစ္ခ်င္လည္း ျဖစ္ရအံုးမယ္....။
က်ေနရတဲ့ မ်က္ရည္တစ္စက္ ျဖစ္ခ်င္လည္း ျဖစ္အံုးမယ္....။
မ်က္ရည္တစ္စက္ ျဖစ္ခ်င္လည္း ျဖစ္အံုးမယ္....။

တိတ္တခိုးဆိုတာ.. သူနဲ႔သူမၾကားမွာ မေသခ်ာျခင္းမ်ားစြာနဲ႔ ရွိေနတတ္သလို..၊ သူမနဲ႔ သူ႔ၾကားမွာလည္း သံသယျဖစ္ဖြယ္ မ်ားစြားနဲ႔ ရွိေနတတ္တယ္..။

တိတ္တခိုးရွိေနတတ္တဲ့ တိမ္စိုင္ေလးေတြနဲ႔ ေ၀းကြာသြားခ်ိန္မွာ..
တိတ္တခိုးဆုိတာ.. . ႏွင္းပြင့္ေလးတစ္ပြင့္အျဖစ္ ေႀကြက်..
တိတ္တခိုးဟာ တစ္ေယာက္္ေယာက္ရဲ့ သက္ျပင္းခ်သံေတြနဲ႔ ေမွာင္မိုက္သြားတဲ့
ဒီဇင္ဘာရဲ့ ညတစ္ည ျဖစ္ေနျပန္ေရာေပ့ါကြယ္... ။ ။

.

လရယ္၊ ျမရယ္၊ ကၽြန္မရယ္ (Re-posting)

noreply@blogger.com (.) — Sun, 20 Nov 2011 03:39:00 +0000

ညကလည္း လ သာ တယ္။ သိပ္ၿပီး သာလြန္းတာေၾကာင့္ ခန္းဆီးကို ေဖာက္ၿပီး အခန္းထဲ သူရဲ့ အလင္းေတြ ျဖာ လာတဲ့ အထိပဲ။ ခ်စ္သူရဲ႔ ေကာင္းကင္မွာေရာ လ သာ ေနသလား။ တကယ္တမ္း ဖုန္းေျပာျဖစ္ေတာ့ လ သာေန သလားလုိ႔ မေမးျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ သူ႔ေကာင္းကင္မွာ လ ရွိ ႏုိင္အံုးမွာ မဟုတ္ဘူး။

.............

ဂ်ဴးေရးတဲ့ ျမရဲ႔လကို ဟုိတေလာေလးကတင္ ဖတ္ထားလို႔ အိပ္မက္မက္ေတာ့ အိပ္မက္ထဲမွာ ျမ ကို ေတြ႔တယ္။ ျမ ကို..ေမးမိတယ္..။
“ ဘာျဖစ္လို႔ ဒီလို လုပ္လိုက္တာလဲ၊ လံုး၀ ေမွ်ာ္လင့္မထားတဲ့ အခ်ိန္မွာ ဘာျဖစ္လို႔ ဒီလို လုပ္လိုက္ရတာ လဲကြယ္၊ ဘာျဖစ္လို႔ ေပ်ာ့ညံ႔ရတာလဲ ”
လို႔ ေမးမိတယ္။

“ၾကည့္စမ္း ... ကိုယ္တုိ႔ အခန္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ မင္းတို႔ႏွစ္ေယာက္ေနတဲ့ အခန္းလို လ ကို ထြက္ေမွ်ာ္ၾကည့္ဖုိ႔ ၀ရန္တာေတာင္ ရွိတာ မဟုတ္ဘူး။ ေနာက္ၿပီး ညေနတုိင္း၊ ညတိုင္းလဲ မင္းဟာ.. ခ်စ္ရတဲ့သူရဲ့ ရင္ခြင္ထဲမွာ ေနခြင့္ ရေသးတယ္၊ ကိုယ္တုိ႔ ဘ၀ ေတြနဲ႔မ်ား ယွဥ္ၾကည့္ပါအံုးလား ”

လုိ႔ ေျပာျဖစ္တယ္..။

ျမက ျပန္ေျပာတယ္။ သူ႔မ်က္ႏွာကို သဲသဲကြဲကြဲ မျမင္ရဘူး။
ဆံပင္ရွည္ေတြကို ဖားလ်ားခ်ထား လိုက္ေသးတယ္။ ဆံပင္အဖ်ားေတြမွာ ေရစိုေနသလိုပါပဲ။
ဆံပင္ေတြဟာ လေရာင္ေၾကာင့္ ေျပာင္လက္ေနတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔အသံကေတာ့ ျပတ္ျပတ္သားသား ၾကည္ၾကည္လင္လင္ပါပဲ။

“ ဒါ ေပ်ာ့ညံ့တာ မဟုတ္ဘူး။ ကြၽန္မသာ စိတ္ဓာတ္ေပ်ာ့ညံ႔ေနရင္ ေရတြင္းနားကို ေနာက္တစ္ေခါက္ေတာင္ ထပ္သြားျဖစ္မွာ မဟုတ္ဘူး။ အဲလို ထပ္ၿပီး သြားမယ့္အစား ... သူ႔ကို ကြၽန္မ တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ ဖက္ထားျဖစ္မွာ။
ေနာက္ၿပီး..
ခ်စ္ရတဲ့သူရဲ့ ရင္ခြင္ဆိုတာ... မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ့ အလိုအပ္ဆံုးအရာလုိ႔မ်ား.. ရွင္ ထင္ေနသလား ..။” တဲ့။

“ခ်စ္သူရဲ့ ရင္ခြင္၊နားခိုခ်င္စရာ သူ႔ပခံုး၊ ျပံဳးေနတဲ့ ႏႈတ္ခမ္း၊ အျမဲ လြမ္းေနရတဲ့ သူ႔ အနမ္း ...
အဲဒါေတြ ဆိုတာ မိန္းမတစ္ေယာက္အတြက္ တကယ္လိုအပ္တဲ့ အရာေတြ မဟုတ္ဘူးလား..ဟင္..”

ေမးလိုက္မိတဲ့ အခ်ိန္မွာ သံသယသံ နည္းနည္း ပါေနသလိုပဲ လို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ထင္လိုက္မိတယ္..။

ျမက တစ္ခ်က္ ရယ္လုိက္သလိုပဲ။ အသံက တိုးညင္းလြန္းလို႔ သိပ္မေသခ်ာဘူး။

“ ဘယ္ေလာက္ ခ်စ္တယ္ပဲ ဆိုဆို၊ လိုအပ္တယ္ပဲ ေျပာေျပာ၊ တစ္ေန႔ မဟုတ္ တစ္ေန႔မွာေတာ့ ခြဲၾကရတာ ခ်ည္းပါပဲ။
ေစာတာနဲ႔ ေနာက္က်တာပဲ ကြာမယ္၊ ေနာက္ၿပီး မြန္းၾကပ္လာတဲ့ အခါ လူေတြဟာ ဘာလုပ္တတ္သလဲ၊ သာမန္အေတြးတစ္ခုနဲ႔ပဲ အေျဖရေအာင္ စဥ္းစားၾကည့္ပါအံုး..။ .. ” တဲ့။

ျမ ရယ္ေလ။ အဲလို ေျပာတယ္။
သူ ဘာေတြ ေတြးေနသလဲဆိုတာ ဘယ္လိုမွ စဥ္းစားလုိ႔ မရခဲ့ဘူး။
သိပ္ျပီး မြန္းက်ပ္လာတဲ့အခါ ထြက္ေပါက္ရွာဖုိ႔အတြက္ ဘာေတြ လုပ္တတ္ၾကသလဲ။
ခ်စ္ျခင္းဆိုတာ...
တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးၾကျခင္းဆုိတာ ...
ဘ၀အေဖာ္အျဖစ္ လက္တြဲၾကျခင္း ဆိုတာ ... ကို သူ ဘယ္လိုျမင္ခဲ့သလဲ။
ႏွစ္ေယာက္လက္တြဲၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ၾကတဲ့ ခရီးတစ္ေလွ်ာက္လံုး သူ ဘာေတြ စဥ္းစားေနခဲ့သလဲ ... လြတ္လပ္ေပ့ါပါးစြာနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္မေနခဲ့ဘူးလား ...

“ ဒါေတာ့ မင္းေျပာမွလား။ ခ်စ္သူပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ မုန္းတီး နာၾကည္းေနတဲ့သူပဲျဖစ္ျဖစ္၊ တစ္ေန႔မဟုတ္ တစ္ေန႔ ခြဲရမွာပဲဟာ၊
အဓိပၸာယ္မရွိတာေတြ သိပ္လုပ္တာပဲ၊
ဒီလို လုပ္လိုက္ေတာ့ က်န္ခဲ့တဲ့သူအေနနဲ႔ ဘယ္ေလာက္ ခံစားရမယ္ ထင္လဲ။ မင္းေရာ အခု ေပ်ာ္ေနလို႔လား။
မြန္းၾကပ္ေနေပမယ့္လဲ ခ်စ္သူ ေဘးနားမွာ ရွိေနတယ္ဆိုရင္ ရဲရဲ လက္တြဲေလွ်ာက္ရမယ္ မဟုတ္ဘူးလား..” -
လို႔ ျပန္ေျပာမိလိုက္ေတာ့ ျမက ခုနကလို ခပ္ဖြဖြ မဟုတ္ဘဲ ေခါင္းကို ေမာ့ၿပီး ဟားတိုက္ရီေမာတယ္။

ေခါင္းကို ေမာ့လိုက္မွ ဘာခံစားခ်က္မွ မရွိတဲ့ မ်က္လံုးေသေတြကို ေတြ႔လိုက္ရတယ္။

ေနာက္ေတာ့ ကိုယ့္ကို လက္ညွိဳးထိုးၿပီး စကားတစ္လံုးခ်င္းေျပာတယ္။

“ရွင္ေက်ာမီထားတာကို လွည့္ၾကည့္လိုက္ပါအံုး ...” တဲ့။

ျဖတ္ခနဲ လွည့္ၾကည့္ၿပီး တုန္လႈပ္ရင္းနဲ႔ လန္႔ႏိုးလာခဲ့တယ္။
“အခုမွေတာ့ ဘာတုန္လႈပ္စရာ ရွိလဲကြယ္...” တဲ့။
ႏိုးတာေတာင္ ျမရဲ့ အသံက ေနာက္က လိုက္လာတယ္..။

.............

ကိုယ္ဟာ ဘယ္လိုျဖစ္ၿပီး ေရတြင္းႀကီးကို မီလ်က္ကေန ျမနဲ႔ စကားေတြ ေျပာေနျဖစ္ခဲ့သလဲ။ ဘာျဖစ္လို႔ ကိုယ့္ တစ္ကိုယ္လံုး ေရစိုစိုရႊဲေနခဲ့သလဲ။
ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာပါတယ္။
ခ်စ္သူရဲ့ ရင္ခြင္ထဲကေန တိတ္တဆိတ္ ထြက္ခြာသြားႏုိင္ေလာက္တဲ့ အထိ ျမ လို သတၲိ မရွိပါဘူး။

တကယ္ေပ်ာ့ညံ႔တာက ကိုယ္..ျဖစ္ေနတယ္။

.............

ညက လ သိပ္သာ ပါတယ္..။

..........................................။..........................................

မႏွစ္က ႏွစ္လယ္ေလာက္မွာ ဂ်ဴးရဲ့ ျမရဲ့လကို ဖတ္ၿပီး ဖိုရမ္မွာ ေရးခဲ့ဖူးတဲ့ စာတစ္ခ်ိဳ႔ပါ။
( ျမရဲ့လ from Shwe SaGar E Books)
မေမက Emotional Corner မွာ ကူးၿပီး ေဖာ္ျပေပးဖူးပါတယ္။
အဲဒီတုန္းက ဒူဘုိင္းရဲ့ ၀ရန္တာ မပါတဲ့ အခန္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ စိတ္က်ဥ္းက်ပ္စြာ ေနခဲ့ရတဲ့ အခ်ိန္။
သူ႔ရဲ့ေန႔ မွာ ကိုယ့္ရဲ့ ည။
လ က ကိုယ့္ကို မ်က္ႏွာသာ လံုး၀မေပးခ်ိန္ေျမာက္မ်ားစြာထဲက အခ်ိန္အပို္င္းအျခားေလးတစ္ခု
........................................
...............................။
အခု ျပန္ဖတ္ၾကည့္ေတာ့ အဲဒီတုန္းက ခံစားခဲ့ရဖူးတာေလးေတြ ျပန္စဥ္းစားမိတယ္။
အခုေတာ့လည္း လ ကို ျပည့္၀စြာ ျမင္ေနရတာေတာင္ ျမ ကို သတိမရႏုိင္ေတာ့ဘူး။
ျမနဲ႔ စကားမေျပာႏုိင္ေတာ့ဘူး၊ ျမ ေျပာတာလည္း နားမေထာင္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။
.................................
.................................
.................................
.................................
သူနဲ႔ စကားမေျပာႏိုင္၊ သူေျပာတာ နားမေထာင္ႏိုင္ေတာ့ေပမယ့္.. တစ္ခါတစ္ခါ စိတ္ကူးထဲမွာေတာ့ ”ျမ” နဲ႔ ျဖတ္သြားျဖတ္လာ ေတြ႔ျဖစ္ေနတုန္းပါ။
(ပန္းႏြယ္)

(Reposting ပါ။ အရင္ Blog လိပ္စာအေဟာင္းမွာ ၂၀၀၇-၂၀၀၈ ေလာက္က တင္ခဲ့ဖူးတယ္။)

ျမွဳပ္ကြက္

noreply@blogger.com (.) — Thu, 10 Nov 2011 00:40:00 +0000

CLUE - 1

“ ေတာလမ္းေလးအတိုင္း တေရြ႔ေရြ႔ ေလွ်ာက္သြားရင္းနဲ႔ ေတာင္ေျပေျပေလးတစ္ခုကို ေတြ႔တယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ.. ေတာင္ထိပ္မွာ ဘာမ်ားရွိေလမလဲ... ဆုိတဲ့ သိခ်င္စိတ္နဲ႔ သစ္ပင္ႀကီးေတြၾကားကေန တိုးေ၀ွ႔ရင္း တက္သြားၾကည့္မိပါတယ္“
- သူမက ေျပာပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ သူမ သက္ျပင္းခ်တယ္။

“ကြၽန္မကို ေရတစ္ခြက္ေလာက္ အရင္တုိက္ပါလားရွင္..။ ရင္ပူလြန္းလို႔ပါ..“

ရင္ညႊန္႔ကို လက္ဖ၀ါးႏုႏုေလးနဲ႔ ဖြဖြေလးဖိရင္း သူမ ခပ္ဟဟ ေရရြတ္တယ္။
ကမ္းေပးလာတဲ့ ေရခြက္ကို လက္ႏွစ္ဘက္စလံုးနဲ႔ စံုကိုင္လိုက္ရင္း ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေမာ့ေသာက္လိုက္တဲ့အခါ ေရ စီးဆင္းသြားတဲ့ တစ္ေလ်ာက္၊ သူမရဲ့ လည္တံေက်ာ့ရွင္းရွင္းဟာ နိမ့္ေခ်ျမင့္ေခ် ျဖစ္သြားတာ ေတြ႔လိုက္ရတယ္။

“တကယ္ေတာ့ ေတာင္ထိပ္ကို တက္ဖုိ႔ လမ္းက မရွိပါဘူး။ ကြၽန္မ သစ္ပင္ေတြ ၾကားကေန တိုးေ၀ွ႔ၿပီး တက္သြားတာပါ။
ပထမ ေတာလမ္းေလးတုန္းမွာ ေလွ်ာက္ေနတုန္းက ေနကုိ လွမ္းျမင္ေနရပါေသးတယ္။
အဲဒီ ေတာင္ေျပေျပေလးရဲ့ ထိပ္ကို ေရာက္ခ်င္ေဇာနဲ႔ သစ္ပင္ေတြၾကားက ျဖတ္ေလွ်ာက္ၿပီး တက္လိုက္ေတာ့ ေနကို ေကာင္းေကာင္းမေတြ႔ရေတာ့ဘူး။
အကိုင္းအခက္ေတြၾကားကေန ျဖာက်ေနတဲ့ ေနေရာင္ျခည္ကိုပဲ ေတြ႔ရပါေတာ့တယ္။

အင္း...ဒါက ပထမဆံုး ညက မက္တဲ့ အိပ္မက္ပါ။ သူ ဆံုးၿပီး ေနာက္တစ္ေန႔ပါပဲရွင္။“

တစ္ေယာက္က ၀င္ေမးတာေၾကာင့္ သူမက ေခါင္းတစ္ခ်က္ကို ညိမ့္ျပရင္း အေျဖေပးတယ္။
သူမရဲ့ လက္ထဲမွာေတာ့ ေသာက္လက္စ ေရခြက္ကို ကိုင္ထားဆဲပါ။
၀ိုင္း တက္လာပံုရတဲ့ မ်က္ရည္စေတြကို သူမ က ပါးျပင္ေပၚထိ က်ခြင့္မေပးပါဘူး။
သူမ်ားေတြ ျမင္သြားမွာ စုိးရြံ႔တဲ့အလားနဲ႔ မ်က္ေတာင္တဖ်တ္ဖ်တ္ ပုတ္ခတ္ရင္း ေအာက္မ်က္ခမ္းေအာက္အနားသားတင္မွာပဲ ေ၀့၀ဲ သိမ္းသြင္းလိုက္ပါတယ္။

“ရွင္တုိ႔ သတိထားမိလားေတာ့ မသိဘူး..
ကြၽန္မက ေနေျပာက္မထိုးႏုိင္ေလာက္ေအာင္ အရြက္ေတြ သိပ္မ်ားျပီး အုပ္ဆိုင္းေနတဲ့ သစ္ပင္အႀကီးႀကီးေတြဆိုရင္ သိပ္သေဘာက်မိတယ္။
အဲလိုသစ္ပင္မ်ိဳးေတြ႔လို႔ကေတာ့ သစ္ပင္ေအာက္တည့္တည့္ကို သြားၿပီး ေခါင္းကို ေနာက္ဘက္ အဆံုးစြန္ လွန္ခ်ရင္း ေမာ့ၾကည့္လိုက္မိေတာ့တာပါပဲ။
ဒီလို ၾကည့္လိုက္ရလို႔ ရလာတဲ့ စိတ္ၾကည္ႏူးမႈ ဆိုတာက ၾကည့္ဖူးတဲ့သူေတြမွသာ သိတာမဟုတ္လားရွင္။
အဲ.. ဒါေပမယ့္..
ၾကည့္ဖူးတဲ့သူေတြ ထဲမွာေတာင္မွ ဒါဟာ ၾကည္ႏူးရတာပါလားဆိုၿပီး ခံစားတတ္တဲ့ သူမွာသာ ပို နားလည္ႏုိင္မွာပါေလ။
တကယ္ဆိုရင္ ကြၽန္မ အရမ္းေၾကာက္တတ္သူပါ။ ဒါေပမဲ့ေလ..
အဲဒီတုန္းက လံုး၀ ေၾကာက္စိတ္မရွိခဲ့ဘူး။
ဟုတ္တယ္..။ မေၾကာက္ခဲ့ဖူး။
တကယ္ေတာ့ တက္သြားတုန္းက ေတာင္ထိပ္မွာ ဘာမ်ားရွိမလဲ လို႔ တက္ၾကည့္တာ..။
သစ္ပင္ႀကီးေတြကိုေတြ႔ေတာ့ အဲဒီနားမွာတင္ တ၀ဲလည္လည္ျဖစ္ေနတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာတယ္..။
ကြၽန္မ ေပ်ာ္ေနခဲ့တယ္။ ဟုတ္တယ္.. သိပ္ကို ေပ်ာ္ေနခဲ့မိတယ္။

အင္း.. ဒီလို ေပ်ာ္လိုက္ရတာက ခဏပါပဲ။ တကယ့္ကို ခဏေလးပဲ။
သစ္ပင္ႀကီးရဲ့ အကြယ္ေလာက္မွာ လူရိပ္တစ္ခုကို ျမင္လိုက္ရေတာ့ ကြၽန္မ ထိတ္ခနဲျဖစ္ၿပီး လန္႔ႏိုးသြားခဲ့တယ္..။
ၾကည့္ပါအံုး..ရွင္။

ကြၽန္မ ခုလုိ ျပန္ေျပာတာေတာင္မွ လက္ဖ်ားေတြ ေအးစက္လာတယ္..။
လန္႔ႏိုးကာစတုန္းကဆိုရင္ ဘယ္ေလာက္ထိေအာင္ ေအးစက္တုန္ခါေနမလားဆိုတာ ရွင္တုိ႔ မွန္းၾကည့္လို႔ရရဲ့ မဟုတ္လား..။

ကြၽန္မ ထိတ္ခနဲ လန္႔တဲ့စိတ္ ၀င္လာေပမယ့္ ကြၽန္မ မႏုိးခ်င္ေသးဘူး။
ကြၽန္မ သိခ်င္တယ္..။
ကြၽန္မနဲ႔ အနီးဆံုးတစ္ေနရာမွာ ဘယ္သူရွိေနခဲ့လဲ ဆိုတာကို သိပ္သိခ်င္ခဲ့တယ္။

ရွင္တုိ႔သိတဲ့အတုိင္းပဲ .. အိပ္မက္ဆိုတာ တကယ္ကို လူေတြအေပၚမွာ တရားမွ်တမႈ မရွိတဲ့အရာပါ။

မက္ခ်င္တဲ့အခ်ိန္မွာ မက္ခ်င္တာကို မက္ၾကၿပီး.. ဆက္မက္ခ်င္လား မသိ၊ မမက္ခ်င္လားမသိ..ကြၽန္မတုိ႔မွာ လန္႔ႏိုးၾကရတယ္။ ဆက္မက္ခ်င္လည္း မက္ခြင့္မရဘူးေပ့ါေနာ္။
ဒါပထမဆံုးေန႔က အိပ္မက္ပါပဲ..။ တကယ္ေတာ့ ကြၽန္မရဲ့ သိခ်င္စိတ္ကပဲ ၾကီးစိုးေနလုိ႔လား မသိပါဘူးရွင္..။ ေနာက္တစ္ေန႔မွာလဲ ကြၽန္မ ေတာင္ထိပ္ကေလးကို သြားေနခဲ့တာပါပဲ။“

သူမ ေျပာလက္စ စကားကို ခဏရပ္ၿပီး နံရံမွာ ခ်ိတ္ထားတဲ့ ပန္းခ်ီကားကို ေငးေမာၾကည့္တယ္။
တုိက္ဆိုင္စြာနဲ႔ပဲ နံရံမွာ ခ်ိတ္ထားတဲ့ ပန္းခ်ီးကားကလဲ ေတာအုပ္ႀကီးတစ္ခုခုကို ေတာအုပ္မွန္း သိပ္မသိသာေအာင္ ပန္းခ်ီဆရာက ႀကိဳးစားေရးျခယ္ရင္း ေနာက္ဆံုး ဘယ္လုိမွ မတတ္ႏုိင္တဲ့အဆံုး ေတာအုပ္ႀကီးတစ္ခုပံုပဲ ျဖစ္သြားရတယ္..ဆိုတဲ့ နာမည္ႀကီး ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ုပ္ရဲ့ ပံုတူကားျဖစ္ေနတယ္။

CLUE - 2

“ ..အင္း.. သစ္ပင္ႀကီးရဲ့ အကြယ္ကေန ထြက္လာမယ့္သူဟာ သူ ျဖစ္လိမ့္မယ္လို႔ ကြၽန္မ ေမွ်ာ္လင့္ထားခဲ့တာ။ ဒီမယ္ရွင္..ကြၽန္မ ႀကံဳတုန္းေျပာျပခ်င္လုိ႔ပါ..။ ရွင္တုိ႔ တစ္ခုခုကိုမ်ား မသိစိတ္ကေလး တစ္ခုနဲ႔.. ေမွ်ာ္လင့္ဖူးသလား။
ေမွ်ာ္လင့္ဖူးၾကပါမွာပဲေလ။
ဟုတ္တယ္မဟုတ္လား။
ဘာကိုမွ မေမွ်ာ္လင့္ပါဘူးဆိုတဲ့ လူေတြက ပိုၿပီးလို႔ေတာင္ မသိစိတ္ကေန ေမွ်ာ္လင့္ေနတတ္ၾကအံုးမယ္။ ကြၽန္မကလဲ အိပ္မက္ထဲမွာ သစ္ပင္အကြယ္ကေန ထြက္လာမယ့္သူကုိ သူပဲျဖစ္ပါေစဆိုၿပီး ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ပံုရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး။

သူ မဟုတ္ဘဲနဲ႔... ကြၽန္မရဲ့ ငယ္ရည္းစား ျဖစ္ေနတယ္။ ဟုတ္တယ္..ငယ္ရည္းစားပါ။ ရည္းစားဦးေပ့ါ။

ရွင္တုိ႔ အံ႔ၾသသြားလား။ သူ႔ကိုခ်စ္တဲ့ေနရာမွာ ႏွစ္ေယာက္မရွိဘူးလို႔ နာမည္ႀကီးတဲ့..ကြၽန္မေလ။
ကြၽန္မမွာ သူ႔မတိုင္ခင္က ခ်စ္သူေတြ အမ်ားႀကီးရွိခဲ့ဖူးတယ္။ ဟင္း..ဟင္း..။ “

သူမက မရီခ်င္ေသာ္လည္း သူမ ေရွ႔ဆက္မယ့္ စကားေတြကို အေထာက္အကူျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ သေဘာ သက္ေရာက္ေအာင္ မလတ္မဆတ္ တိုးညွင္းစြာ ရီပါတယ္။ ေျခာက္ကပ္ကပ္နဲ႔ပါ။

“ .. ငယ္ရည္းစားပါ။
ဒါေပမယ့္ အခ်စ္ဦး မဟုတ္ပါဘူး။
ကြၽန္မ သူ႔ကို အိပ္မက္ထဲမွာ ျပန္ေတြ႔ရလိမ့္မယ္လို႔ တစ္ခါမွ ေယာင္လုိ႔ေတာင္ ေမွ်ာ္လင့္မထားခဲ့ပါဘူး။
ခြဲခြာခဲ့ၾကတာလဲ ၾကာလွေပါ့ရွင္။ သစ္ပင္အကြယ္ကေန သူ ထြက္လာတာ ျမင္ေတာ့ ရုတ္တရတ္ဆိုေတာ့ေလ..ကြၽန္မ သူ႔ကို မ်က္လံုးအျပဴးသားနဲ႔ ၾကည့္ေနမိတယ္။

အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ သူ ဘာလုပ္တယ္ ထင္လဲ..။ ရွင္တုိ႔ သိရင္ အံ႔ၾသသြားမယ္.. ဟင္း ဟင္း..ေျပာရမွာလဲ ရွက္ပါရဲ့ ရွင္..။ ကြၽန္မဆီကို ေျဖးေျဖးခ်င္းေလွ်ာက္လာရင္း ကြၽန္မရဲ့ နဖူးျပင္ကို ဖြဖြေလး နမ္းလိုက္တယ္။ သူက ကြၽန္မထက္ အရပ္အေတာ္ေလးျမင့္တာရွင့္။ ကြၽန္မ သူ႔ကို ဘာစကားမွ ျပန္မေျပာႏုိင္ေသးဘူး..အဲဒီ့အခ်ိန္ထိေလ..။
သူက ကြၽန္မကို ေမးတယ္..။ မင္း လိုခ်င္တာေတြ ရၿပီလားတဲ့။ ကြၽန္မ ေခါင္းခါျပလိုက္တယ္။ အဲဒါကို မွတ္မိေနတယ္။

ေခါင္းကို ေျဖးေျဖးခ်င္း ခါတာမဟုတ္ဘူးေနာ္။ အေၾကာက္အကန္ ခါခဲ့တာ။ ကြၽန္မ အရမ္းအံ႔ၾသသြားတယ္။

ကြၽန္မ လုိခ်င္တာ .. ဆုိတာ သူ ဘာကို ေျပာတာလဲ။

ကြၽန္မကိုယ္ ကြၽန္မေတာင္ ကြၽန္မ ဘာလိုခ်င္သလဲ ဆိုတာ မသိခဲ့ဘူး။ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာ ကြၽန္မ လုိအပ္ေနတာ ဘာလဲ ဆိုတာ ဘယ္တုန္းကမွ အတိအက် မသိခဲ့ပါဘူး။
ေခါင္းခါျပလိုက္ၿပီး သူ႔ကို တစ္ခုခု ျပန္ေျပာဖုိ႔ ၾကိဳးစားေနတုန္းမွာပဲ ကြၽန္မ လန္႔ႏုိးလာခဲ့ျပန္တယ္။

တကယ္ေတာ့ရွင္..ခုဆို ကြၽန္မရဲ့ ရည္းစားဦးျဖစ္ခဲ့တဲ့ ေထာမတ္စ္ဆိုတာ ဘယ္ဆီေရာက္လို႔ ဘယ္ဆီေပါက္ေနမွန္းေတာင္ ကြၽန္မ မသိေတာ့ပါဘူး။
သူ႔ကို အိပ္မက္ထဲမွာ ျပန္မက္ေတာ့ အံ႔ၾသခဲ့ရတယ္။

သူနဲ႔ကြၽန္မနဲ႔ လမ္းခြဲခဲ့တာက ကြၽန္မ မေပးခ်င္တဲ့အရာတစ္ခုကုိ သူက အတင္းေတာင္းလို႔ပါပဲ။ ဟုတ္တယ္..။
ကြၽန္မ ကတိ ေပးရတာေတြကို သိပ္မုန္းတယ္။
ကြၽန္မ လုပ္ေပးႏုိင္တာ၊ ျဖည့္စြမ္းႏုိင္တာ ရွိရင္ မ်က္ေမွာက္ကာလမွာ လုပ္ေပးလုိက္မယ္..။
ေနာက္က်ရင္ ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေပးပါ့မယ္.. လို႔ ကတိေပးရတာေလာက္ ကြၽန္မ မလုပ္ခ်င္ခဲ့တာ မရွိဘူး။

ငယ္ငယ္တုန္းကေပါ့ေလ။ သူက သူ႔ကို တစ္သက္လံုးစြဲစြဲျမဲျမဲ ခ်စ္သြားပါ့မယ္ ဆိုတဲ့ ကတိေပးပါတဲ့။ မခက္ဘူးလားရွင္။
တကယ္ေတာ့ အဲဒီတုန္းက ကြၽန္မမွာ သူ႔အျပင္ ဘယ္သူဆို ဘယ္သူမွ မရွိခဲ့ပါဘူး။
ဘယ္သူမွလဲ မရွိခဲ့သလို အခ်စ္ ဆိုတာလဲ တကယ္ရွိခဲ့တာ မဟုတ္မွန္း ကြၽန္မ ေနာက္ေတာ့ သေဘာေပါက္လာခဲ့ပါတယ္။
ခု ၁၅ႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္ၾကမွ သူ႔ကို အိပ္မက္ထဲမွာ ျပန္ေတြ႔ေတာ့ ကြၽန္မ မအံ႔ၾသဘဲ ေနႏုိင္ပါ့မလား။ ဒါေပမယ့္ ဘာျဖစ္လုိ႔ သူ႔ကို အိပ္မက္ မက္ရလဲ ဆိုတာ ေနာက္ေန႔ေတြ မက္တဲ့ အိပ္မက္ကိုလဲ ျပန္ေတြးမိေရာ.. ကြၽန္မ နည္းနည္းသေဘာေပါက္သြားတယ္။ ေနာက္ေန႔ညမွာ မက္တာလား..“

သူမက မ်က္လံုးေလး ၀င့္ၿပီး အားလံုးကို ေမးတဲ့သေဘာနဲ႔ လွမ္းၾကည့္ပါတယ္။ အားလံုးက ေခါင္းတစ္ခ်က္ ဆတ္ျပလိုက္ၾကေတာ့ သူမက လက္ထဲမွာ ကိုင္ထားတဲ့ ေသာက္လက္စ ေရခြက္ကို အနားမွာရွိတဲ့ ကြၽန္းစားပြဲေလးေပၚကို လွမ္းတင္လိုက္တယ္။

CLUE - 3

“ ေနာက္ေန႔ညမွာ ပထမ ကြၽန္မ အိပ္မေပ်ာ္ခဲ့ဘူး။ ဟုိဘက္လိမ့္လိုက္ ဒီဘက္လိမ့္လိုက္နဲ႔ပဲ ကြၽန္မ သူ႔ကို သိပ္သတိရေနခဲ့တယ္..။
တကယ္လုိ႔ သူ ဆံုးတာ တကယ္မဟုတ္ဘူး.. အိပ္မက္တစ္ခုသာျဖစ္တယ္ ဆိုရင္ ကြၽန္မ ေဘးမွာ သူ ရွိေနရမယ္ေလ။
ခုေတာ့ သူ မရွိေတာ့ဘူး..။ ေသဆံုးသြားခဲ့ၿပီ။
သူသာ ရွိေနမယ္ဆုိရင္ ကြၽန္မ အိပ္မေပ်ာ္ႏုိင္တဲ့ညေတြမွာ အိပ္ယာေဘးနားက ခံုပုေလးမွာ ထိုင္ၿပီး ကြၽန္မကို ေစ့ေစ့ၾကည့္.. သူ ျပံဳးေနေလ့ရွိတယ္..။

ၿပီးရင္ မုိင္နာ ေလးရယ္.. အိပ္မေပ်ာ္ရင္လဲ ကိုယ္နဲ႔ စခရက္ဘယ္လ္ ေဆာ့ၾကရေအာင္ေလ ဆုိၿပီး ေျပာေလ့ရွိတာကို သတိရေနမိတယ္..။

ရွင္..မိုင္နာ ဆိုတာ ..ဟုတ္ကဲ့ ကြၽန္မ နာမည္ မဟုတ္ပါဘူး။ သူ ကြၽန္မကုိ ခ်စ္စႏုိးေခၚတဲ့ နာမည္ေတြထဲက တစ္ခုေပ့ါရွင္။ ငွက္ကေလးလို႔ ေခၚတာပါရွင္..။ ရွင္တုိ႔ ျမင္ဖူးၾကလားေတာ့ မသိပါဘူး။ ကြၽန္မေတာင္ သူျပလုိ႔ ဓာတ္ပံုကိုပဲ ျမင္ဖူးခဲ့တာပါ။

ေနာက္ၿပီး.. သူကလြဲၿပီး ဘယ္သူကမွ ကြၽန္မကို အဲဒီလို မေခၚခဲ့ဘူး။
ဒီလိုနဲ႔ အဲဒီညက မွတ္မွတ္ရရ ကြၽန္မ အိပ္မေပ်ာ္ခင္အထိ သူ႔အေၾကာင္းပဲ ေတြးေနခဲ့မိတယ္..။

တကယ္တမ္းသာဆို သူ႔အေၾကာင္းေတြးရင္ အိပ္ေပ်ာ္သြားတဲ့ ကြၽန္မ က သူ႔ကိုသာ အိပ္မက္မက္သင့္တယ္..မဟုတ္ဘူးလားရွင္..။
အင္း ခက္ေတာ့ခက္ပါရဲ့..။

အသိစိတ္ရွိေနတဲ့အခ်ိန္မွာေတာင္ လုပ္သင့္တယ္ ဆိုတာကုိ မလုပ္တတ္ၾကပဲ.. မလုပ္သင့္တာေတြကို လုပ္တတ္ၾကေသးတာပဲ..။
အိပ္မက္တစ္ခုကို သြားၿပီး ဒီလို မက္သင့္တယ္.. ဟုိလုိ မက္သင့္တယ္..လို႔ သြားေျပာလို႔ ဘယ္ရလိမ့္မလဲေနာ္။

CLUE - 4

သူ မဆံုးခင္က အေၾကာင္းေတြကို ေတြးရင္းနဲ႔ ေမွးကနဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားတဲ့ ခဏ .. ကြၽန္မ ေထာမတ္စ္ရဲ့ အစ္ကို နဲ႔ ေတြ႔ခဲ့တယ္။
သူက သူ႔ညီကို လိုက္ရွာေနတာလို႔ ကြၽန္မကို ေျပာတယ္။ ၿပီးေတာ့ ငါတုိ႔ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့တဲ့ကိစၥေတြ ငါ့ညီ သိသြားၿပီတဲ့။ ဘုရားေရ.. ကြၽန္မ အံ႔ၾသသြားတယ္..။

ကြၽန္မတုိ႔ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့တဲ့ ကိစၥ.. ဟုတ္လား..လို႔ သူ႔ေနာက္ကေန သံေယာင္လိုက္ၿပီး ေရရြတ္လိုက္မိတယ္။ ေပါလ္က ဆက္ေျပာတယ္..။

ေပါလ္ ဆိုတာ ေထာမတ္စ္ရဲ့ အကို နာမည္ပါ။
သူ..ဘန္ဂါဇီ အထိ ေရာက္သြားခဲ့ေသးတယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ သူ႔ညီကို မ်က္ႏွာခ်င္းမဆိုင္ရဲေတာ့လို႔တဲ့။ ကြၽန္မက သူေျပာေနတဲ့ စကားကို ျဖတ္ၿပီး .. ကြၽန္မတုိ႔ ႏွစ္ေယာက္ရဲ့ အဲဒီညေနကို သူ တကယ္ပဲ သိသြားခဲ့တာလား..လို႔ ေမးလိုက္မိတယ္..။

ဟုတ္တယ္..ကြၽန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္မွာ....ကြၽန္မနဲ႔ ေပါလ္နဲ႔မွာ ပထမဆံုးနဲ႔ ေနာက္ဆံုး ညေနတစ္ခု ရွိခဲ့တယ္။ ကြၽန္မ ေမ့ေလ်ာ့ေနတာ ၾကာခဲ့ေရာေပ့ါရွင္။ ဘယ့္ႏွယ္ အခု အိပ္မက္ထဲၾကမွ ျပန္လာ မက္ရသတဲ့။ “

သူမရဲ့ ဘယ္ဘက္ လက္သူႀကြယ္မွာ ၀တ္ထားတဲ့ လက္စြပ္ေလးကို ညာဘက္လက္မနဲ႔ ပြတ္ေနရင္း သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ရႈိက္တယ္။
သူမ အတြြင္းစိတ္ေတြ လႈပ္ရွားေနပံုရပါတယ္။ လက္မေလးနဲ႔ လက္စြပ္ကို ပြတ္ေနရင္းနဲ႔ပဲ ဆက္ေျပာတယ္။

“ အဲဒီေန႔ညေနက ..။ အဲဒီေန႔ မတုိင္ခင္ ႏွစ္ရက္ေလာက္မွာ သူ႔ညီ ေထာမက္စ္က ေတာပစ္ထြက္သြားတယ္ေလ။ မေမွ်ာ္လင့္တဲ့အခ်ိန္မွာပဲ အိမ္ကို ေပါလ္ေရာက္လာခဲ့တယ္။ ေပါလ္က ကြၽန္မတုိ႔ထက္ ၆ ႏွစ္ေလာက္ၾကီးပါတယ္။ သူက ေျပာတယ္.. ။ ဂေရ့စ္၊ ငါ မိန္းမ ယူရေတာ့မယ္။
ကြၽန္မ အံ႔ၾသသြားခဲ့တယ္။
သူ႔ၾကည့္ရတာ တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ရဲ့အတြင္းစိတ္ေတြက အလြန္အမင္း တုန္လႈပ္ေျခာက္ခ်ားေနပံုရပါတယ္။
ဒီလိုနဲ႔ သူက ဆက္ေျပာပါတယ္။
ဂေရ့စ္ မင္းကိုငါ မင္း လမ္းစေလွ်ာက္တတ္တဲ့ အရြယ္ေလာက္ကတည္းက မင္းကိုငါ.. မင္းကို..ငါ သိပ္ခ်စ္ခဲ့ရတာ..မင္းမသိဘူး။ - လို႔ ေျပာပါတယ္။
ကြၽန္မ သူ႔စကားကို ၾကားလိုက္ၿပီး တစ္ခဏမွာ တကယ့္ကို ပါးစပ္အေဟာင္းသားျဖစ္သြားခဲ့တယ္။
ေနာက္ၿပီး ခ်စ္သူနဲ႔ လက္ထပ္ရေတာ့မွာ ျဖစ္ေပမယ့္ ခ်စ္သူမိန္းကေလးကို လက္ထပ္ရကာနီးေလ သူ႔ရင္ထဲမွာ ရွိေနတာဟာ ကြၽန္မသာလွ်င္ျဖစ္တယ္ဆိုတာ ေသခ်ာလာေလ လို႔ ခံစားလာရတဲ့အတြက္ လက္မထပ္ခင္ ဖြင့္ေျပာရံုေလးသက္သက္ လာေျပာတာပါ လို႔ ဆက္ေျပာတယ္။
သူ အဲဒီ့စကားေတြ ေျပာေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ကြၽန္မ ဘယ္လိုခံစားခဲ့ရတယ္ ဆိုတာ မေျပာတတ္ေတာ့ပါဘူးရွင္။
ႏွစ္ေယာက္ၾကားမွာ အသက္ရွဴသံခပ္ျပင္းျပင္းပဲ ၾကားရၿပီး တိတ္ဆိတ္ေနတာ အေတာ္ၾကာခဲ့ပါတယ္။

ခဏေနေတာ့ ကြၽန္မထုိင္ေနတဲ့ ေနရာဆီကို ေလွ်ာက္လာၿပီး ကြၽန္မရဲ့ လက္ႏွစ္ဖက္ကို သူ႔လက္ေတြနဲ႔ ဆုပ္ကိုင္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကြၽန္မမွတ္မိတယ္.. ညာဘက္လက္..ကြၽန္မရဲ့ ညာဘက္လက္ေလးကုိ သူ႔ ပါးျပင္ၾကမ္းၾကမ္းႀကီး ဆီကို ဆြဲယူသြားၿပီး ဂေရ့စ္က ကိုယ္နဲ႔ မထိုက္တန္ပါဘူးကြယ္.. ကိုယ္ ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာခဲ့တာကို ေမ့ပစ္လိုက္ပါ လို႔ ပလံုးပေထြးေျပာၿပီး အျပင္ကို ေျပးထြက္သြားေတာ့တာပါပဲ။

အဲဒီ့ေန႔က အျဖစ္အပ်က္ကို ကြၽန္မ ႏွစ္အေတာ္ၾကာတဲ့အထိ မွတ္မိေနခဲ့ေပမယ့္ အမွန္အတိုင္းေျပာရရင္ ေမ့ေလ်ာ့ေနခဲ့တာ ၾကာပါၿပီလို႔ ေျပာရင္လဲ ရတာေပ့ါရွင္။
ဒါေပမဲ့ အိပ္မက္ထဲမွာ ေပါလ္က ဒီအျဖစ္အပ်က္ကို သူ႔ညီ သိသြားတယ္ လို႔ လာေျပာတာကိုေတာ့ ကြၽန္မ မအံ႔ၾသဘဲ မေနႏုိင္ပါဘူး။ ကြၽန္မဘ၀ရဲ့ ပထမဆံုး မွတ္မွတ္ရရျဖစ္ခဲ့ရတဲ့ ေယာက္်ားႏွစ္ေယာက္က ညီအစ္ကို ေတာ္စပ္ၾကတယ္တဲ့ရွင္။ တကယ္ပါပဲ..။ “

CLUE - 5

သူမက ဒီလိုေျပာရင္း ခပ္ဟဟ ျပံဳးပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး လက္ႏွစ္ဘက္စလံုးကို ထိုင္ခံုလက္တန္းေပၚ တင္လိုက္ၿပီး ေနာက္ကို ေလ်ာ့ရဲရဲမွီလိုက္ပါတယ္။

“ ဒါေပမဲ့.. ဒါက အိပ္မက္ပဲေလ..။ ေထာမတ္စ္ သိသြားတယ္ ဆိုတာ အိပ္မက္ထဲမွာပဲ ကြၽန္မ သိလိုက္ရတာပါ။
အျပင္မွာ တကယ္သူသိသြားတယ္ဆိုရင္လဲ ကြၽန္မ မစုိးရိမ္ပါဘူး။
ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ ဆိုေတာ့ ကြၽန္မဆီမွာ သူ႔အတြက္ အခ်စ္ ဆိုတာ မရွိခဲ့လုိ႔ပါ။

ဒါေပမယ့္ ေပါလ္ကိုေရာ ကြၽန္မ ခ်စ္မိခဲ့သလား။ စိတ္ကစားတတ္တဲ့ အရြယ္ကာလ တစ္ခုထဲမွာမိုလို႔ ရင္ခုန္လႈ႔ပ္ရွားခဲ့ရံု သတ္သတ္ ပဲ ျဖစ္မွာပါ- လို႔ ထင္တာပါပဲ။
ေနာက္ေန႔ညမွာ ကြၽန္မ အိပ္မေပ်ာ္မွာ စုိးရိမ္လို႔ အိပ္ယာမ၀င္ခင္ ပ်ားရည္နဲနဲ ေသာက္လုိက္မိတယ္။ အိပ္မေပ်ာ္တဲ့ေရာဂါရွိတဲ့သူေတြအတြက္ ပ်ားရည္က အေကာင္းဆံုးေဆးလို႔ ဆိုၾကေပမယ့္ ကြၽန္မအတြက္ေတာ့ မွန္ပံုမရပါဘူး။
ကြၽန္မ ခ်က္ခ်င္း အိပ္မေပ်ာ္ခဲ့ျပန္ပါဘူး။ တစ္ခါတစ္ခါက်ေတာ့ ကြၽန္မ အိပ္ရမယ္ ဆိုတာကို လန္႔ေနသလိုပါပဲရွင္။ အိပ္ယာေပၚ လွဲလိုက္တဲ့အခါတိုင္း ကြၽန္မကို တစ္ေယာက္ေယာက္က ေစာင့္ၾကည့္ေနသလို ခံစားရျပန္တယ္.. အဲ.. ဒါေပမယ့္ အျမဲတမ္းခံစားရတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။..

အင္း.. မိန္းကေလးေတြမ်ား .. ခက္သားရွင့္။ ေယာက်္ားေလးတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္လား၊ မခ်စ္လား ကိုယ့္ဘာသာကို ေသေသခ်ာခ်ာ မသိခင္ အရင္ဆံုး သနားလိုက္ၾကတာပါပဲရွင္။
အဲဒီ သနားတတ္တာေၾကာင့္ပဲ ေနာက္ပိုင္းမွာ စိတ္ညစ္စရာတစ္ခ်ိဳ႔ ျဖစ္လာရတယ္ ဆိုတာ မသိၾကျပန္ဘူး။
သိေပမယ့္လဲ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး ဆက္သနားတတ္ၾကတာရွင့္။ မခက္ဘူးလားရွင္။
ဟင္း..ဟင္း.. ရွင္တို႔ ကြၽန္မကို စီးကရက္ေသာက္ခြင့္ျပဳပါေနာ္.. ရွင္တုိ႔ေရာ ေသာက္ခ်င္လား မသိဘူး။ “

သူမက ခြင့္ေတာင္းပါတယ္။ ျငင္းဆန္မယ့္သူ ဘယ္သူမွ မရွိတာေၾကာင့္ ေဘးက စားပြဲေလးေပၚမွာ တင္ထားတဲ့ ေငြေရာင္ဘူးအျပားေလးထဲကေန စီးကရက္ အညိဳေရာင္တစ္လိပ္ ထုတ္လိိုက္ၿပီး ႏႈတ္ခမ္းမွာ ေတ့လိုက္ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး အဲဒီဘူးအျပားေလးေဘးမွာ ရွိေနတဲ့ သစ္သားမီးျခစ္ဗူးကေလးထဲက ု လက္တစ္ဘက္ထဲနဲ႔ ကြၽမ္းက်င္ပိုင္ႏုိ္င္စြာ ဖြင့္လိုက္ၿပီး မီးျခစ္ဆံေလးတစ္ခုကိုထုတ္၊ မီးျခစ္ျခစ္ၿပီး စီးကရက္ကို မီးတို႔လိုက္ပါတယ္။
မီးရဲရဲေတာက္ေနတဲ့ မီးျခစ္ဆံကေလး မ်က္ႏွာအနားေရာက္လာကာနီးမွာ သူမ မ်က္ေတာင္ေလးေတြ စင္းၿပီး မ်က္လံုးေလးေတြ ေမွးသြားတာကို သတိထားမိလိုက္ပါတယ္။
မီးေတာက္ရဲ့ အလွနဲ႔ သူမမ်က္၀န္းရဲ့ အလွ။ တစ္မ်ိဳးစီ လွေနၾကတယ္။ တကယ္ပါ။ သူမ လွေနတုန္းပါပဲ။

ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္မွာ အေတာ္ေလး လွပခဲ့မယ္ ဆိုတာကို အားလံုး အလြယ္တကူ ခန္႔မွန္းၾကည့္လုိ႔ရပါတယ္။
လွပတဲ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ရဲ့ အိပ္မက္ေတြဆိုတာ အျမဲတမ္း မလွပႏုိင္တဲ့အေၾကာင္း သူမ ငယ္ရြယ္စဥ္မွာ သေဘာေပါက္ခဲ့ပံုေတာ့ မရပါဘူး။ သူမ စီးကရက္ကို ဖြာရံုတင္ ဖြာပံုရပါတယ္။ လက္ညွိဳးနဲ႔ လက္ခလယ္ၾကားမွာ ညွပ္ကိုင္တာ မဟုတ္ဘဲ လက္မနဲ႔ လက္ညွိဳးကို အသံုးျပဳၿပီး ကိုင္တြယ္တာကို ေတြ႔လုိက္ရေတာ့ သူမဟာ စီးကရက္ကို အျမဲေသာက္ေလ့ရွိသူလား၊ ရံဖန္ရံခါမွသာ ဖြာေလ့ရွိသူလား ဆိုတာကို ေ၀ခြဲရ ခက္သြားေစခဲ့ပါတယ္။

စီးကရက္ကို တစ္ခ်က္ႏွစ္ခ်က္သာ ဖြာလုိက္ၿပီး ေသာက္လက္စ စီးကရက္ကို ေဆးလိပ္ျပာခြက္ရဲ့ ႏႈတ္ခမ္းေဘာင္ေပၚမွာ ေမွးၿပီး တင္လုိက္ပါတယ္။

“ ..ခုမွ သတိရမိတယ္.. ေပါလ္နဲ႔ ေတြ႔ၿပီး ေနာက္ပိုင္းရက္ သိပ္မၾကာခင္မွာပင္ ေထာမတ္စ္ ကြၽန္မ ဆီကေန ကတိ ေတာင္းခဲ့တာပါလား..ေနာ္။ ..အင္း..
အိပ္ယာေပၚမွာ ဟိုလူး ဒီလွိမ့္ရင္း တစ္နာရီေက်ာ္ေလာက္ၾကာေတာ့ အိပ္ခ်ိန္ပဲ တန္လာလို႔လား..ပ်ားရည္ရဲ့ တန္ခိုးေၾကာင့္ပဲလား မသိပါဘူး..။ ကြၽန္မ အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့တယ္..။
အိပ္ေပ်ာ္ၿပီး သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ မက္တာလား.. အေတာ္ၾကာၿပီး ႏိုးထ ကာနီးမွာ မက္တာလားေတာ့ အေသအခ်ာ မမွတ္မိေတာ့ေပမယ့္..အဲဒီ့ညမွာလဲ.. ကြၽန္မ ေတာင္ကုန္းေျပေျပေလးရဲ့ ထိပ္ကို ေရာက္ခ်င္ေဇာနဲ႔ လွမ္းေမွ်ာ္ၿပီး ၾကည့္ေနမိတုန္းပဲ။
စိတ္ထဲမွာေတာ့ ေထာမတ္စ္နဲ႔ ေပါလ္နဲ႔ကို ျပန္ေတြ႔ရမွာ .. အိမ္မက္ထဲမွာပါ.. အိပ္မက္ထဲကို သူတို႔ေရာက္လာမွာကို မျဖစ္ေစခ်င္ခဲ့ဘူး။
ကြၽန္မ မေတြ႔ခ်င္ေတာ့ဘူး...သူတုိ႔ကို..။

အတူသြား၊အတူလာခဲ့ေပမယ့္ ကြၽန္မ မခ်စ္ခဲ့တဲ့ သူတစ္ေယာက္ရယ္..၊ ခ်စ္တဲ့လုိ႔ ၿပီးစလြယ္ေျပာၿပီး ေတြးစရာေတြနဲ႔ ထားရစ္ခဲ့တယ္ သူတစ္ေယာက္ရယ္.. မေတြ႔ခ်င္ေတာ့ဘူးရွင္..။

ဒါ.. ဒါ ကြၽန္မ အလြန္မဟုတ္ေလာက္ပါဘူးေနာ္.. ။

CLUE - 6

ကြၽန္မ ေတြ႔ခ်င္ေနတဲ့သူက သူပါ။ သူ ကြၽန္မ အိပ္မက္ထဲကို လာသင့္တယ္..။ မဟုတ္ဘူးလားရွင္..။ ကြၽန္မ ဘ၀ထဲကို ရုတ္တရက္ႀကီး ေရာက္လာေတာ့လဲ သူပဲ။ ရုတ္တရတ္ႀကီး ထားသြားျပန္ေတာ့လဲ သူပဲ။ သူ႔ကို တကယ့္ကို သိပ္ေတြ႔ခ်င္ေနခဲ့တယ္..။ ဒါေပမယ့္ အခ်ည္းႏွီးပါပဲရႈင္.. ။

ေတာင္ကုန္းေျပေျပေလးအတိုင္း ဆက္ေလွ်ာက္သြားရင္း သြားရင္းနဲ႔ ကြၽန္မေရွ႔မွာ ကြၽန္မကို ေက်ာခုိင္းထားၿပီး ကြၽန္မ သြားမယ့္လမ္းအတိုင္း တစ္လွမ္းခ်င္းေလွ်ာက္ေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္ရဲ့ ေက်ာျပင္ကို လွမ္းေတြ႔လိုက္ရတယ္..။ ကြၽန္မ သိခ်င္သြားခဲ့တယ္။ ကြၽန္မ သြားခ်င္ေနတဲ့ လမ္းမွာ ကြၽန္မနဲ႔ အတူတူ ဘယ္သူရွိေနခဲ့ျပန္တာလဲ…။

.. ဒီမယ္ရွင့္..ကြၽန္မကိုလဲ ေစာင့္ပါအံုး..ေတာင္ထိပ္ကို သြားေနတာဆိုရင္ ကြၽန္မ ရွင္နဲ႔အတူ လုိက္ပါရေစ.. .. -
လို႔ လွမ္းေအာ္လိုက္မိတယ္.. ။ ကြၽန္မရဲ့ လွမ္းေအာ္သံအဆံုးမွာ အဲဒီလူက ေခါင္းကို ေစာင္းငဲ့ၾကည့္တယ္။ အဲဒီလူကိုလဲ ေတြ႔ေရာ ကြၽန္မ ေပ်ာ္သြားလုိက္တာေလ။
အဲဒီလူက ဘယ္သူလဲ ဆိုေတာ့ အဲဒီလူ.. အဲဒီလူေလ.. ကြၽန္မရဲ့ အခ်စ္ဦး၊ ဘ၀တစ္သက္တာ တစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာ ကြၽန္မအခ်စ္ရဆံုး ခ်စ္သူ၊ ကြၽန္မရဲ့ အခ်စ္ဦးလဲဟုတ္..အခ်စ္ဆံုးဆိုရင္လဲ ရ.. ၊ အခ်စ္ဆံုး..ဟုတ္ပါတယ္.. ဘယ္ရန္(န္)ပါ။..

ဘယ္ရန္(န္)လို႔ ကြၽန္မ ၀မ္းသာအားရနဲ႔ အက်ယ္ႀကီးေအာ္ေခၚလိုက္မိတယ္။

သူကေတာ့ ကြၽန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္စေတြ႔တဲ့ မနက္ခင္းတုန္းက လုိပဲ .. ကြၽန္မကို လံုး၀ ဂရုမစုိက္တဲ့ မ်က္ႏွာေပးနဲ႔ ေရွ႔ကို ျပန္လွည့္သြားၿပီး သူ႔လမ္းသူ ဆက္သြားေတာ့တယ္။ ကြၽန္မ ဘာျဖစ္လို႔ သူ႔ေနာက္ကို ေျပးလိုက္ခဲ့မိမွန္း မသိပါဘူး။

ကြၽန္မ အေျပးေလးလိုက္သြားမိတယ္။ ပါးစပ္ကေနလဲ ဘယ္ရန္(န္)..ကြၽန္မကို ေစာင့္ပါအံုးရွင္..ရွင္ကြၽန္မကုိ အထင္လြဲခဲ့တာေတြ ေျဖရွင္းခ်င္လို႔ပါ။ အဲဒီတုန္းက ကြၽန္မ တကယ္မွားခဲ့ပါတယ္..ေတာင္းပန္ပါတယ္ ဆိုၿပီး ထပ္ခါထပ္ခါ ေရရြတ္ေနခဲ့မိတယ္။ သူက လံုး၀ ဂရုမစိုက္ေတာ့ပါဘူး။ သူ ဘယ္လိုမွ ကြၽန္မကုိ ေစာင္းငဲ့လွည့္ၾကည့္မွာ မဟုတ္မွန္း ေသခ်ာသြားတဲ့အခါ ကြၽန္မ အဲဒီေနရာမွာတင္ပဲ အရုပ္ႀကိဳးျပတ္ ထိုင္ခ်လိုက္မိတယ္..။ ကြၽန္မ သူ႔ကို သနားခ်စ္နဲ႔ ခ်စ္ခဲ့ရတာေတြကို သူ လံုး၀ မေထာက္ထားေတာ့ဘူး။ သူ႔ကို ကြၽန္မ သိပ္ကိုခ်စ္ခဲ့တယ္ ဆိုတာကို သူ လံုး၀ မယံုၾကည္ေတာ့ဘူးရွင့္။ ကြၽန္မကလဲ ကြၽန္မပါပဲရွင္.. ။ အယံုအၾကည္ ကင္းမဲ့စရာ ကိစၥေတြကိုခ်ည္းပဲ ကြၽန္မ ေတာက္ေလွ်ာက္ လုပ္ခဲ့မိတယ္..။

ဒီလိုနဲ႔ရွင္ .. အဲဒီအိပ္မက္မက္ၿပီး ေနာက္ေန႔မနက္မွာ .. ခါတုိင္းမနက္ေတြလို ကြၽန္မ လန္႔ႏုိးတာ မဟုတ္ဘဲ.. ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းပဲ ႏုိးလာခဲ့ပါတယ္.. စိတ္ပ်က္အားေလ်ာ့စြာ ႏိုးလာတဲ့ ပံုစံ ေပါက္ေနမလားေတာ့ မသိပါဘူးရွင္..။

ရွင္တုိ႔ကေတာ့ ကြၽန္မကုိ လြန္စြာ မ်က္ႏွာမ်ားတဲ့သူလို႔ ထင္ၾကမလားပဲေနာ္.. ။
တကယ္ေတာ့ ကြၽန္မဘ၀မွာ တကယ့္ကို ရူးရူးမူးမူးနဲ႔ ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ ခ်စ္ခဲ့ရတာဆိုလို႔ ဘယ္ရန္(န္)တစ္ေယာက္ထဲပဲ ရွိပါတယ္..။
ကြၽန္မ ဒီလိုေျပာလိုက္လို႔ ကြၽန္မဟာ ဆံုးသြားတဲ့ ကြၽန္မခင္ပြန္းအေပၚမွာ သစၥာေဖာက္ရမ်ား က်ေနမယ္ ထင္ပါရဲ့ရွင္။ ဒါေပမဲ့ .. အခ်စ္ခဲ့ရဆံုး ဘယ္ရန္(န္)နဲ႔ ကြၽန္မရဲ့ အေၾကာင္းကို သူ အစအဆံုး သိပါတယ္။

ၿပီးေတာ့ ကြၽန္မ ဘယ္ရန္႔(န္)ကို ဒီလို သိပ္ခ်စ္တတ္လြန္းခဲ့လို႔ေလ ဘယ္ရန္(န္)႔ဆီမွာ ဆံုးရွဴံးသြားခဲ့ၿပီး ကြၽန္မေပးသေလာက္ ျပန္မရခဲ့တဲ့ ကြၽန္မရဲ့ ေမတၲာေတြကို သူက အစားထုိးျဖည့္စြက္တဲ့အေနနဲ႔ ခ်စ္ခဲ့ရတာတဲ့ေလ။
တကယ့္ကို သူေတာ္ေကာင္းႀကီးပါရွင္။ သူေတာ္ေကာင္းေတြမ်ား အသက္မရွည္ဘူး ထင္ပါရဲ့။“

သူမ အဆက္မျပတ္ မရပ္မနား ေျပာပါတယ္။ သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ကို ရိႈက္ခ်လိုက္ၿပီး ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေလာင္ေနတဲ့ စီးကရက္ခိုးေငြ႔ေလးေတြကို ေငးၾကည့္ပါတယ္။ မ်က္၀န္းေလးေတြက မႈိင္းညွဳိ႔သြားဟန္ရွိပါတယ္။

“ ..ဘယ္ရန္(န္)ကို စေတြ႔ခဲ့တုန္းက ေဆာင္းေႏွာင္းမနက္ခင္းတစ္ခုမွာပါ..။..“

ဒီစကားကို ေျပာခ်ိန္မွာ ခုနက ညိဳ႔ဆိုင္းသြားတဲ့ သူမရဲ့ မ်က္၀န္းေလးေတြက ရႊင္ပ်လာတယ္။
ၿပီးေတာ့ ႏႈတ္ခမ္းရဲ့ အစြန္းႏွစ္ဘက္ေလးကလဲ အလိုအေလ်ာက္ ေကြးတက္လာသေယာင္ပါပဲ။

“ ..ဘယ္ရန္(န္) .. .. ကြၽန္မရဲ့ အခ်စ္ဆံုး..။ သူက သိပ္ခ်စ္ဖုိ႔ေကာင္းခဲ့တယ္။ ကြၽန္မရဲ့ မ်က္၀န္းထဲမွာ သူဟာ ကေလးေလးတစ္ေယာက္ပါပဲ။
သူ႔အေပၚမွာ ပထမဆံုးျဖစ္ေပၚခဲ့တဲ့ ကြၽန္မရဲ့ ခံစားခ်က္က သနားခဲ့တာပါ။ ခ်စ္ဖုိ႔ေကာင္းတဲ့ သနားစရာကေလးငယ္တစ္ေယာက္ကို သနားခဲ့သလိုမ်ိဳး ကြၽန္မ သူ႔ကို အရမ္း သနားခဲ့တယ္။

အဲဒီ့ေနာက္ေတာ့ ကြၽန္မ မွာ ရွိသေရြ႔ အခ်စ္ေတြနဲ႔ ခ်စ္ႏို္င္သမွ် သူ႔ကို အစြမ္းကုန္ ခ်စ္ခဲ့မိတယ္။ ..

ဒါေပမဲ့ မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ့ ခ်စ္ျခင္း ဆိုတာကလဲ ခက္သားလားရွင္။
ခ်စ္ျခင္းဆိုတာကုိ လူတစ္ေယာက္ခ်င္းစီက တစ္မ်ိဳးစီ အဓိပၸာယ္ ဖြဲ႔ေနၾကတာပဲ မဟုတ္လား..။

ကြၽန္မရဲ့ ခ်စ္ျခင္း.. ကြၽန္မရဲ့ ခ်စ္ျခင္းဆုိတာကေတာ့.. တကယ္တမ္းမွာ ရြက္ဆုတ္ ျပကၡဒိန္တစ္ခုလုိပါပဲ..။
ခ်စ္စခင္စမွာ ကြၽန္မအတြက္ဆုိၿပီး.. ခ်စ္ၾကည္ႏူးမႈေတြကို ဟိတ္နဲ႔ဟန္နဲ႔ တစ္ႏွစ္စာ အျပည့္ယူလာၾကၿပီးေတာ့ေလ..
ႏွစ္ကုန္သြားတဲ့အခါ ကြၽန္မရဲ့ ျမင္ကြင္းထဲမွာ တစ္ရြက္မွ မရွိၾကေတာ့ဘူး..။ ဟင္း..ဟင္း..။ ထားပါေတာ့ရွင္..။
တကယ္တမ္းေတာ့ ျပကၡဒိန္ဆိုတဲ့ အရာတုိင္းက တစ္ႏွစ္ဆုိတဲ့ အခ်ိန္ကာလကို ျဖတ္သန္းၿပီးတာနဲ႔ အပစ္ပယ္ခံၾကရတာပဲေလ။ ကြၽန္မ ဒါေတြ နားလည္ပါတယ္..။

ဘယ္ရန္(န္).. ။ တစ္မနက္ခင္းမွာ ကြၽန္မရဲ့ အခန္းတံခါးကို လာေခါက္လို႔ ကြၽန္မ ဖြင့္ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါမွာ သူ႔ကို စေတြ႔ခဲ့တယ္။ သူက ကြၽန္မရဲ့ ခ်စ္သူေဟာင္းဆီက ေခ်ာ့ျမဴစာေတြကို ကြၽန္မဆီေရာက္ေအာင္ တစ္လမွာ ႏွစ္ခါေလာက္ လာလာပို႔ေပးေနတဲ့ စာပို႔လုလင္ေလးေပ့ါ။ တကယ္ေတာ့ ကြၽန္မမွာ အဲဒီအခ်ိန္မ်ားတုန္းက အိပ္မက္ဆိုးေတြနဲ႔ ျပည့္ႏွက္ေနခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ဆိုတာ ကေလးက သေဘာမေပါက္ခဲ့ပါဘူး။

ကြၽန္မကို မ်က္ႏွာမ်ားတယ္လို႔ပဲ ထင္သြားခဲ့တယ္..။ ဒါေၾကာင့္လဲ သူ ကြၽန္မကို ထားသြားခဲ့တာေပ့ါ။
သူလဲ ကြၽန္မကို ခ်စ္တတ္ခဲ့တာပဲ သိတယ္..ကြၽန္မရဲ့ အိပ္မက္ဆိုးေတြအေၾကာင္းကို နားလည္မေပးတတ္ခဲ့ပါဘူး။ ဒါေတြ ထားပါေတာ့ေလ...။ တကယ္ေတာ့ နားလည္မႈဆိုတာ ကြၽန္မ ဘယ္သူ႔ဆီကမွ မရခဲ့ဖူးတဲ့ ဘာမွန္းမသိတဲ့ အရာတစ္ခုေပါ့ရွင္။ “

CLUE - 7

သူမက ခါးကို ျပန္ၿပီး မတ္မတ္ထုိင္လုိက္ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ေဘးအနားမွာ ရွိေနတဲ့သူေတြကို တစ္ေယာက္ခ်င္းစီ စူးစူးစုိက္စုိက္ၾကည့္တယ္။

“ အခု ရွင္တုိ႔ ဒီကုိ ေရာက္ေနၾကတာလဲ.. ကြၽန္မ သူ႔ကို သတ္လိုက္မိတာပါ ဆိုတာကို ၀န္ခံပါ့မယ္ .. ဆိုလို႔သာ ေရာက္လာၾကတာ မဟုတ္လား..။ တကယ္ေတာ့ ရွင္တုိ႔ မယံုၾကဘူးမဟုတ္လား..။
ကြၽန္မကို နားလည္ၾကလုိ႔.. ကြၽန္မရဲ့ ခံစားခ်က္ေတြကို နားလည္ေပးဖုိ႔ လာၾကတာမွ မဟုတ္တာပဲေလ..။

ရွင္တုိ႔ မယံုမၾကည္ျဖစ္ေနတဲ့ ကိစၥရပ္တစ္ခုကို ကြၽန္မဘယ္လို ေျပာလိမ့္မလဲဆိုတာကို နားေထာင္ခ်င္ေနၾကတာ ထင္ပါရဲ့ေလ..။

သူ႔ေလာက္ ကြၽန္မကို ခ်စ္တာ..သူပဲရွိတယ္..လို႔ အားလံုးက သိထားၾကတာ မဟုတ္လား..။

သူ႔ကို သတ္ပစ္လိုက္မိတယ္..ဆိုတာ.. တကယ္ေတာ့ အိပ္မက္ထဲမွာပါ..ရွင္။

ကြၽန္မခင္ပြန္းကိုေလ.. ။ ဟုတ္တယ္.. ကြၽန္မ သတ္လိုက္မိတယ္..။ အိပ္မက္တစ္ခုကို မက္ရင္းနဲ႔ေပါ့..။
အခုေတာ့ သူဟာ ေသဆံုးသြားခဲ့ၿပီ..။

ေနာက္ဆံုးညမွာ ကြၽန္မ ေရာက္ခ်င္ေနတဲ့ ေတာင္ထိပ္ကို ေရာက္ေအာင္ သြားခဲ့မိတယ္..။ ေတာင္ထိပ္ကို ေရာက္သြားခ်ိန္မွာ ကြၽန္မ အနားမွာ ဘယ္သူမွ မရွိေတာ့ဘူး..။ ဒါဟာ ထံုးစံပါ။ တကယ္တမ္းလုိအပ္ခ်ိန္ေတြမွာ ကြၽန္မနားမွာ ဘယ္သူမွ မရွိတတ္တဲ့ အခ်ိန္က ခပ္မ်ားမ်ား မဟုတ္လားရွင္။
ေျဖးေျဖးခ်င္း ဆက္ေလွ်ာက္သြားတဲ့အခါမွာေတာ့ သစ္ပင္ႀကီးတစ္ပင္ကို မွီၿပီး ငွက္ေလးတစ္ေကာင္ကို အေဖာ္ၿပဳထိုင္ေနတဲ့ ကြၽန္မ အေတြ႔ခ်င္ဆံုးသူကို ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ ကြၽန္မရဲ့ခင္ပြန္းေလ..။ ေပ်ာ္လိုက္တာ ေျပာမေနပါနဲ႔ေတာ့ရွင္။

ကြၽန္မ သူ႔ကို ေတြ႔ေတာ့ ၀မ္းသာအားရနဲ႔ အက်ယ္ႀကီး ေအာ္ေခၚလိုက္မိတယ္..။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ေျပာမိတယ္.. မိုင္နာေလ..။
မမွတ္မိေတာ့ဘူးလာ..။ ရွင္ ကြၽန္မကို အရင္လို ခ်စ္ေသးရဲ့လားဟင္.. လို႔ ေမးလိုက္မိပါတယ္..။
ဒါေပမဲ့....သူေလ..သူ ကြၽန္မကို မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ကြၽန္မကို တစ္ခါမွ မေတြ႔မျမင္ဘူးတဲ့ သူလို စုိက္ၾကည့္ေနေလရဲ့..။

သူ ကြၽန္မကို အရမ္းနာက်ည္းသြားၿပီ။ နာက်ည္းမယ္ဆိုရင္လဲ နာက်ည္းသင့္ပါတယ္။ တကယ္ပါ..။
သူ ကြၽန္မကို လံုး၀မခ်စ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး ဆုိမွေတာ့... မထူးေတာ့ပါဘူး.. ဒီအေၾကာင္းေတြကို အားလံုးကို ေျပာျပလိုက္ေတာ့မယ္လို႔ ရည္ရြယ္ခဲ့တာေပ့ါရွင္။

ရွင္တုိ႔ကို ေျပာခဲ့ဖူးပါတယ္..သူေတာ္ေကာင္းေတြမ်ား အသက္မရွည္ဘူး ထင္ပါရဲ့..လို႔..။ တကယ္ေတာ့ သူဟာ ကြၽန္မကိုသာ လက္မထပ္ျဖစ္ခဲ့ဖူးဆိုရင္ ရွည္ခ်င္ရွည္မွာေပါ့ရွင္..ဟင္း ဟင္း..။

ကြၽန္မလို မိန္းမတစ္ေယာက္ေၾကာင့္သာ အသက္တုိခဲ့ရတာ။ ကြၽန္မေၾကာင့္..။ အားလံုး ကြၽန္မေၾကာင့္..။ “

သူမ အသက္ရွဴေနတဲ့ ပံု မူမမွန္ျဖစ္ေနတာကို သတိထားမိလိုက္ၾကတယ္။ ရင္အစံုလဲ နိမ့္တံုျမင့္တံုျဖစ္လာၿပီး အံတစ္ခ်က္ႀကိတ္လိုက္တာကိုလဲ ေတြ႔လိုက္ၾကတယ္။

“ရွင္တုိ႔သာ တကယ္စိတ္၀င္စားလို႔ ေသခ်ာစံုစမ္းေထာက္လွမ္းခဲ့မယ္ဆုိရင္ သိၾကမွာပါ။ ေပါလ္ ဘယ္လုိေသသြားလဲ၊ …….. ဘယ္ရန္(န္) ဘယ္လုိ ေသသြားခဲ့လဲ ဆိုတာကိုေပါ့။

ခုေတာ့ ကြၽန္မ ဆက္မေျပာျပခ်င္ေတာ့ဘူးရွင္။

ေလာေလာဆယ္မွာ ကြၽန္မ အိပ္မက္ဆက္မက္ရအံုးမယ္။ ျပန္ၾကပါေတာ့ရွင္။ အဲ.. တစ္ခုေတာ့ ေျပာခ်င္ပါေသးတယ္။

သူ ကြၽန္မကို မမုန္းခင္ေလးမွာ ကြၽန္မ လက္ဦးမႈ ရယူလိုက္မိတယ္ဆိုတာပါပဲ။
ခ်စ္တယ္..ခ်စ္တယ္..လို႔ ေျပာၾကၿပီး သူတုိ႔ကခ်ည္း လမ္းခြဲစကား အရင္ေျပာၾကတာပါေရာလား။ တရားရဲ့လားဆိုတာ ရွင္တုိ႔ စဥ္းစားၾကပါအံုးရွင္။ “
CLUE - 8
သူမက ဘယ္ဘက္လက္သူႀကြယ္မွာ ၀တ္ထားတဲ့ လက္စြပ္ေလးကို စူးစိုက္ၾကည့္ရင္း ထပ္ေျပာျပန္ပါတယ္။

“တစ္ေယာက္ပဲ.. သူတစ္ေယာက္ထဲပဲ ကြၽန္မကို ခ်စ္လ်က္နဲ႔ ေသဆံုးသြားခဲ့ရတဲ့သူေပ့ါ..။ ဒီလိုျဖစ္ေအာင္လုိ႔ ကြၽန္မ ႀကိဳးပမ္းအားထုတ္ခဲ့ရတယ္..။

သူ ကြၽန္မကို မုန္းတယ္ .. လို႔ ေျပာမသြားႏုိင္ခဲ့ဘူး..။

ဒါေၾကာင့္ ကြၽန္မ ခု သူ႔ကို လိုက္ရွာေနတယ္ေလ။ ကြၽန္မကို အိပ္ခြင့္ျပဳၾကပါေတာ့..ရွင္“ ။ ။

(ပန္းႏြယ္)

Reminiscence Therapy: ေရွ႔မွတ္တိုင္မွာ ဆင္းမယ္။

noreply@blogger.com (.) — Fri, 04 Nov 2011 21:45:00 +0000

ေရွ႔မွတ္တိုင္မွာ ဆင္းမယ္။

ေရွ႔မွတ္တိုင္ေရာက္ရင္ ဆင္းမယ္။
ေရွ႔မွတ္တိုင္ ပါတယ္ ဗ်ိဳ႔....။
ကဲ .. အက်ယ္ႀကီး ေအာ္ေျပာလိုက္တယ္။
ေရွ႔တစ္မွတ္တုိင္ ေက်ာ္ပါသြားလို႔ လမ္းျပန္ေလၽွာက္ေနရရင္ မသက္သာဘူးရယ္။
ဆင္းမယ့္မွတ္တိုင္ မေရာက္ခင္ ႏွစ္မွတ္တိုင္အလုိေလာက္ထဲက ႀကိဳၿပီး ထ ထား၊ အေပါက္၀နားေရာက္ေအာင္ မနည္းတိုးထားလိုက္တယ္။
ဆူးေလ ထဲက က်ပ္လာတဲ့ ကား၊ သိမ္ႀကီးေစ်း၊ လသာ၊ စံျပ၊ စိန္ဂြၽန္း၊ ပဲ-ခူးကလပ္၊ ဟံသာ၀တီ၊ ေျမနီကုန္း၊ ပိုပိုၿပီးသာ က်ပ္လာတယ္။
က်ပ္တာက ေတာ္ေသး၊ မွတ္တုိင္မွာ ေက်ာက္ခ်ၿပီး ရပ္မေနတာကိုပဲ အထူးေက်းဇူးမွတ္တမ္းတင္ရမယ္။
အိမ္ အျမန္ျပန္ေရာက္ဖို႔သာ တို႔အေရး။ တို႔အေရး။
ဒီေန႔ ကိုရီးယားကား ဇာတ္သိမ္းခန္းျပမယ့္ေန႔မ်ားလား။
ေတာက္ေလ်ွာက္ မျပတ္ၾကည့္လာၿပီး ဇာတ္သိမ္းခန္းေန႔မွာမွ မၾကည့္လိုက္မိရင္..
သဘာ၀အတိုင္းေမြးမယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ၿပီး.. ေန႔ေရာညပါ ေသေအာင္ညွစ္ေနတုန္း.. မိခင္ကေလး က်န္းမာေရးအတြက္ ဗိုက္ခြဲေမြးမွ ျဖစ္ေတာ့မယ္လို႔ ဆရာ၀န္အေျပာခံလိုက္ရတဲ့ ဗိုက္ႀကီးသည္လိုပဲ။
အစက ႀကိဳသိခဲ့ရင္...
မညွစ္ခဲ့ပါဘူးရယ္။
အစက ႀကိဳသိခဲ့ရင္...
မၾကည့္ခဲ့ပါဘူးကြယ္။

ေရွ႔မွတ္တိုင္မွာ ဆင္းမယ္။
က်ပ္လိုက္တဲ့.. ကား။
က်ပ္လိုက္တဲ့ ကား ဆိုလို႔ ဒီလိုက်ပ္တဲ့ကားေလး တစ္ေန႔ႏွစ္ခါ နပ္မွန္ေအာင္ စီးဖို႔္ အခ်ိန္ေတြ မနည္းေစာင့္ခဲ့ရတာ။
စပယ္ယာကိုျမင္ေတာ့ .. သရဲေလးေကာင္ထဲက ဖုိးျဖဴရဲ့ -
ကားက်ပ္ေပမယ့္လဲ
အလယ္ေကာင္မွာ ဆင္ႏွစ္ေကာင္၊ ဖင္ေထာင္ က လို႔ ရတယ္ ရတယ္.. - ဆုိတာေတာင္ သတိရမိေသး။
အို.. လမ္းမွာ ဘီးမေပါက္ပါေစနဲ႔၊ ခါးပိုက္ႏႈိက္မမိပါေစနဲ႔..ဆုေတာင္းရျပန္ေသးတယ္။
ခါးပိုက္ႏႈိက္ မိရင္ ကားက ရဲစခန္းထဲ တန္းေမာင္းသြားတတ္ေသး။
အရွဴပ္အရွင္းေတြ မျပီးျပတ္ေသးသေရြ႔
ရဲစခန္းေရွ႔မွာ တကားလံုး ငုတ္တုတ္ေမ့သူ ေမ့၊
မတ္တပ္ေမ့သူ ေမ့။

ေရွ႔မွတ္တိုင္မွာ ဆင္းမယ္။
ကိုယ့္အထုပ္အထည္ေတြကို ေသခ်ာ က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ကိုင္ထားရတယ္။
မွတ္မွတ္ရရ ေက်ာင္းထဲသြားတဲ့ (၅၀)ကားေပၚမွာ နာရီကြၽတ္က်တာမွာ..
မရွိလို႔ မလွဴ၊ မလွဴလို႔ မရွိ မျဖစ္ရေအာင္.. ရက္ေရာစြာ အလွဴဓားျပ လုၾကသူငွါ သုိ႔မဟုတ္
အလွဴဒါန ျပဳၾကသူငါ စာရင္းထဲ ေအာ္တုိမက္တစ္ ပါသြားပါေရာလား။
မွတ္မွတ္ရရ.. အမ်ွအမၽွအမၽွ။

ေရွ႔မွတ္တိုင္မွာ ဆင္းမယ္ဗ်ိဳ႔..။
ဘတ္စကား စ စီးဖူးေတာ့ တမတ္ကား ဆိုပဲ။
ခုေန... ၁၉ လမ္း ၊ လမ္း ၂၀ နားသြားၿပီး တမတ္ကား ဆိုတာ ၾကားဖူးလား လို႔ လိုက္ေမးမိရင္..
သားမက္ရဲ့ ကားအေၾကာင္း ေမးတယ္ ထင္ေနၾကမွာ ေသခ်ာ။
နယ္တကာလွည့္ၿပီး ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္ေတာ့.. လွည္းတန္းထိ ႏွစ္က်ပ္၊ ဆူးေလးထိ ေလးက်ပ္ ျဖစ္ေနၿပီ။
ဆယ္တန္းေအာင္ခ်ိန္မွာ
ထိုစဥ္ခဏက အစစ္အမွန္ေအးတဲ့ အဲကြန္းကား တစ္ခါစီး အစိတ္။
တစ္ခါတစ္ေလမ်ား ပိုက္ဆံအစိတ္နဲ႔
အဲကြန္းကား ေအးေအးလူလူ ၾကာၾကာစီးမလား၊ ဟိုင္းလတ္ေခါင္းခန္း ဒရိုင္ဘာေဘး ငုတ္တုတ္ေလးထုိင္ၿပီး
စပီကာက ထြက္လာတဲ့ စပယ့္ယာအသံ သာယာနာေပ်ာ္ဖြယ္ကို နားေထာင္ရင္း..
ျမန္ျမန္ေရာက္တာစီးမလား ဆိုတာ..
ဆူးေလ ေက်ာက္တိုင္ႀကီးသက္ေသထား.. ဒဇစ္ရွင္မိတ္ကင္းမ်ားစြာ လုပ္ရေသးတယ္။

ကဲ..ေရွ ႔မွတ္တိုင္ေရာက္ရင္ ဆင္းမယ္။
မွတ္တုိင္က အဆင္း ေမွာင္ျပျပမွာ.. လမ္းေလးနည္းနည္းေလွ်ာက္။
ညာဘက္ခ်ိဳး။
ဆယ့္ငါးလွမ္း၊ လမ္းႏွစ္ဆယ္ေလာက္ ေလွ်ာက္လိုက္ရင္ အေမ့အိမ္ ျပန္ေရာက္ၿပီ။
.. ''မိုးခ်ဳပ္လိုက္တာ။''
.. ''စိတ္ပူေနတာ။''
.. ''ေနာက္က်မယ္ဆို.. ဖုန္းႀကိဳဆက္ထားပါ မွာထားနဲ႔။''
.. ''အဆာလြန္ေနအံုးမယ္။''
.. ''သမီးႀကိဳက္တဲ့ ငါးခူငါးပိခ်က္ စပ္စပ္ေလး ခ်က္ထားတယ္။''
.. ''ႀကိဳက္တယ္ဆိုၿပီး ညဘက္ အမ်ားႀကီး မစားနဲ႔အံုး။ ''
.. ''ၿပီးရင္ အေမခ်က္ေကြၽးတာေတြ စားလို႔ ၀ တာဆိုၿပီး အျပစ္ျဖစ္ရအံုးမယ္။ ''

ေရွ႔မွတ္တိုင္ေရာက္ရင္ ဆင္းမယ္။
အလိုေတာ္..
ဒီအသက္အရြယ္ႀကီးေရာက္ေနၿပီ..အေမ့အိမ္လြမ္းတုန္းလို႔ အျပစ္ဖို႔ခ်င္တာလား။
မရင့္က်က္၊ မတည္ျငိမ္၊ မိမိကိုယ့္ကိုယ္ မေစာင့္ေရွာက္တတ္ေသးလို႔ ႏွာေခါင္းရွံဳ႔ခ်င္သလား။
အဲဒီလိုျဖစ္ေနရင္လဲ.. အိမ္ျပန္ၿပီး အေမ့ရင္ခြင္ထဲ ေခါင္းတိုးၿပီးသာ ေနလိုက္ပါေတာ့လား..လို႔ ေမးေငါ့ခ်င္သလား။
ခဏေလး...ခဏေလး...
အေျခအေနေတြကို..
အေသးစိတ္ကို..
စ တာ ေတြကို..
အဲဒါေတြကို..
ေရွ႔မွတ္တိုင္မွာ ဆင္းၿပီးမွ ေျပာျပေတာ့မယ္။

ေရွ႔မွတ္တုိင္မွာ ဆင္းမယ္။
ေတာ္ပါေသးရဲ့..
အက်ယ္ႀကီး ေအာ္လိုက္မိေတာ့မလို႔..။
အနီေရာင္ခလုပ္ေလးကို ႏွိပ္လိုက္တယ္..။
ဒင္ ခနဲ ျမည္သြားတယ္။
မတ္တပ္ရပ္လိုက္တယ္။
ယဥ္ေမာင္းသူက ကားကို မွတ္တုိင္မွာ အက်အန ရပ္ေပးတယ္။
ျဖည္းညင္းစြာ ဆင္းဖုိ႔ အခ်ိန္ေကာင္းေကာင္းရတာနဲ႔ ေအးေအးေဆးေဆးဆင္းလိုက္တယ္။
ေရွ႔မွတ္တိုင္ ဆိုတဲ့ ေနရာကို ေရာက္သြားၿပီ။

ေရွ႔မွတ္တိုင္ ဆိုတဲ့ ေနရာကို ေရာက္သြားၿပီ။
ေရွ႔မွတ္တိုင္ ဆိုတဲ့ ေနရာကို ေရာက္သြားျပန္ေပါ့။
ေရွ႔မွတ္တိုင္ ေရာက္လို႔.. ဆင္းလိုက္ပါၿပီရဲ့။
ရြက္၀ါေႀကြေတြၾကား ကေလးတစ္ေယာက္လို လ်ွပ္တိုက္ၿပီး ေလွ်ာက္သြားလိုက္ပါၿပီရဲ့။
လမ္းၾကားေလးထဲ ခ်ိဳး၀င္သြားလိုက္ပါၿပီရဲ့။
တံခါးေသာ့ကို ေသခ်ာဖြင့္ၿပီး ၀င္သြားပါၿပီရဲ့။

ေရွ႔မွတ္တိုင္ေရာက္ရင္ ဆင္းမယ္။

ေရွ႔မွတ္တိုင္ ပါတယ္ ဗ်ိဳ႔....။

ကဲ .. မ်က္လံုးစံုမွိတ္ၿပီး အက်ယ္ႀကီး ေအာ္ေျပာလိုက္တယ္။ ။

(ပန္းႏြယ္)

အေမ.. ျပန္ခ်င္ခဲ့သလား။
Reminiscence Therapy: မျပတ္တမ္းစြဲခဲ့ေသာ ဇာတ္လမ္းတြဲမ်ား။

မိုးအတိတ္

noreply@blogger.com (.) — Fri, 28 Oct 2011 22:09:00 +0000

ထိုေန႔က မိုး ရြာေနခဲ့သည္။

''မိုးမရြာေစခ်င္ရင္ ထီးကို ပက္လက္လွန္ၿပီး ထီးထဲမွာ ကတ္ေက်းထိုးစိုက္ရတယ္ ''- ဟု စိုးစုိး က ေျပာေသာအခါ သူ ျပံဳးပါသည္။

''တစ္ခါမွ မၾကားဖူးပါဘူး။''

''အိုး..နယ္မွာေနတုန္း အလွဴေတြဘာေတြ ရွိလို႔ မိုးရြာေနရင္ ဒီလိုပဲ လုပ္ၾကတာ ေတြ႔ခဲ့တယ္။''

''ပန္းအိုင္ ဘုရား ရွိတဲ့ မလႈိင္မွာ ေနတုန္းကလား...။ ''သူက စုိးစုိး ေျပာဖူးသည္ကို အမွတ္ရၿပီး ေမးသည္။

ခ်စ္သူႏွင့္ ကြဲေသာေၾကာင့္ စိတ္ေဖာက္ျပန္သြားေသာ အရူးမႀကီးတစ္ေယာက္ႏွင့္ ပန္းအိုင္ဘုရားတြင္ ေတြ႔ခဲ့ဖူးသည့္ အေၾကာင္း၊ ထိုအရူးမႀကီးႏွင့္ ထိုင္ကာ စကားေရပက္မ၀င္ အေတာ္ၾကာေအာင္ ေျပာၿပီးမွ ရူးေနမွန္းသိခဲ့ရေၾကာင္း သူ႔ကို ေျပာဖူးသည္။

''မလႈိင္မွာပဲ ေနခဲ့ဖူးတယ္ မွတ္ေနလား။ ေပ်ာ္ဘြယ္မွာလဲ ေနခဲ့ဖူးတာပဲ။ ေပ်ာ္ဘြယ္ကေန ရမည္းသင္းကို စက္ဘီးနင္းသြားၾကတာ..၊ ေလဆန္ႀကီး မနင္းႏိုင္လို႔.. ျမင္းလွည္းကို ဆြဲၿပီး လုိက္သြားဖူးတယ္..၊ အဲဒီလိုျပန္ေတြးရင္ ေပ်ာ္စရာ သိပ္ေကာင္းတာပဲ။ ''

''မန္းေလးတတုိင္းလံုးမွာ မေနခဲ့ဖူးတဲ့ ျမိဳ႔ေရာ ရွိေသးရဲ့လား။ '''

'ရွိတယ္..၊ တံတားဦးနဲ႔ မုိးကုတ္။ ေနခဲ့ဖူးတဲ့ ျမိဳ႔ေတြထဲမွာ.. ေက်ာက္ပန္းေတာင္းနဲ႔ သာစည္ကို အႀကိဳက္ဆံုးပဲ..။
လြမ္းလိုက္တာေနာ္..၊
ရန္ကုန္ ေျပာင္းလာက စ တုန္းက မိုး ကို သိပ္မုန္းတာပဲ။ ရန္ကုန္သားေတြကိုေရာပဲ။ ''- စုိးစိုးက သူ႔ကို မ်က္ေစာင္းထိုးရင္း ေျပာလိုက္သည္။

''ကိုယ္လဲ ရန္ကုန္သားေပမယ့္ မိုးကို မႀကိဳက္ပါဘူး .. စိုးစိုးရယ္..။ ''
- သူက စုိးစုိးရဲ့ လက္ဖ၀ါးကို တင္းက်ပ္စြာ ဆုပ္ကိုင္ရင္း ေျပာသည္။

~~~~

ထိုေန႔က မိုး ရြာေနခဲ့သည္။
သူႏွင့္ စုိးစိုး လမ္းခြဲေသာေန႔တြင္ မိုး သည္းသည္းထန္ထန္ ရြာေနခဲ့သည္။ လမ္းခြဲခ်ိန္တြင္ သူက စုိးစိုး ၀ယ္ေပးထားေသာ အက်ီ ၤအျပာေရာင္ကို သူ႔ ထုံးစံအတိုင္း ေသသပ္စြာ ၀တ္ထားခဲ့သည္။

~~~~

မိုးရြာေနသည္။
စုိးစိုး၏ ထီးျဖင့္ သူ႔ကို လံုေအာင္ မကာေပးႏိုင္ပါ။
ကိုင္ဇာ ၏ ကိုယ္..ထီးနဲ႔ မိုးကာ ေပးပါ့မယ္.. သီခ်င္းကို ခပ္တိုးတိုး ညဥ္းေနမိလိုက္သည္။

သူက မုိးကို ေၾကာက္ခဲ့ျခင္း မဟုတ္ဘဲ မႀကိဳက္ခဲ့ရံုသာ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေတာ္ေသးသည္ - ဟု စိုးစိုး ေတြးမိရင္း သူ႔ကို မ်က္ရည္မ်ားၾကားက ျပံဳးျပလိုက္မိေလသည္။ ။

pN

သူ ဘယ္မွာပါလိမ့္.. ဘာလုပ္ေနပါလိမ့္..

noreply@blogger.com (.) — Thu, 27 Oct 2011 21:41:00 +0000

(pic from http://moemaka.blogspot.com/2011/10/journal-pieces-on-oct-25.html )

ကေလးငယ္တစ္ေယာက္ကို ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ ရတာမလြယ္ေၾကာင္း ကေလးမိဘ သုိ႔မဟုတ္ ကေလးငယ္ရဲ့ Primary Caregiver တိုင္း နားလည္ပါတယ္။ (ေမြးစ အရြယ္ကေန စ လို႔ အနည္းဆံုး သံုးႏွစ္ သို႔မဟုတ္ ေလးႏွစ္ အထိ၊ တစ္ရက္မျပတ္ ေန႔ညဆက္တိုက္ ကေလးငယ္နဲ႔ အတူေနဖူးသူမ်ား ပိုၿပီး နားလည္ႏိုင္ပါတယ္။) အထူးသျဖင့္ သြားတတ္လာတတ္စ ကေလးငယ္ဆိုရင္ ပိုၿပီး ဂရုစိုက္ရပါတယ္။ အိပ္ခ်ိန္က လြဲလို႔ မ်က္စိေအာက္က အေပ်ာက္မခံသင့္တဲ့ အရြယ္ပါ။ အိပ္ခ်ိန္မွာေတာင္ သူအိပ္ေနၿပီပဲ ဆိုၿပီး ဒီတိုင္းပစ္ထားလို႔ မရပါဘူး။

ဒီကေလးေလးရဲ့ သတင္းကို Facebook မွာၾကည့္ၿပီး၊ တစ္ျခားသတင္းေတြ ဖတ္ၿပီး တဲ့ ေနာက္မွာ -
အကူအညီမေပးတဲ့သူေတြကို နားမလည္တတ္ေအာင္ျဖစ္ရတဲ့ မိခင္ - ကို က်မ က နားမလည္ပါ။
Website ေတြမွာ လိုက္ဖတ္ေတာ့ ႏိုင္ငံရဲ့ ဥပေဒနဲ႔ ႏိုင္ငံသားေတြရဲ့ စိတ္ဓာတ္အေၾကာင္း ေရးသားေျပာဆိုထားၾကတာ ေတြ႔ပါတယ္။ ဒါေတြလည္း စဥ္းစားသင့္တာပါပဲ။
ဒါေပမဲ့ တစ္ခ်ိန္ထဲမွာ.. က်မကေတာ့
- ေတာက္ေတာက္သြားစ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္ မ်က္စိေအာက္က အနည္းဆံုး သံုးမိနစ္ေလာက္ ေပ်ာက္သြားတာကို၊ စိတ္ပူၿပီး လိုက္မရွာတဲ့ မိခင္ သို႔မဟုတ္ ဖခင္ သုိ႔မဟုတ္ အုပ္ထိန္းသူအေၾကာင္းရယ္၊
- ကေလး လမ္းေပၚထြက္သြားခ်ိန္မွာ မိခင္ သို႔မဟုတ္ ဖခင္ သို႔မဟုတ္ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကေလးကို ထိန္းသိမ္းၾကည့္ရွဴေနသူ ဘာလုပ္ေနပါလိမ့္ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းရယ္၊ - ကို
ပိုၿပီး စိတ္၀င္စားသလို ျဖစ္ေနမိပါတယ္။

လွေတာသား (စကားေတာင္စား?) ကေလးၾကည့္သလိုမ်ိဳး၊ ကေလးဘာလုပ္လုပ္ ထိုင္ၾကည့္ေနဟန္ မဟုတ္ေလာက္ပါဘူးလို႔ေတာ့ ေတြးမိပါရဲ့ေလ။ ။

China has a one-child policy and even though many have more than one, losing your child's life to negligence is one of the worst things in the world.

(to read more for the interview with drivers at - " http://feetupmag.blogspot.com/2011/10/angel-yue-yue-goes-to-heaven-devils.html " )

.

ထူး - ေတဇ

noreply@blogger.com (.) — Thu, 13 Oct 2011 20:57:00 +0000

(http://www.forbes.com/global/2011/1010/feature-people-burma-showy-crony-capitalism-luxury-za-montlake.html - စာမ်က္ႏွာမွ အကုန္ ကူးယူထားျခင္းျဖစ္ပါသည္။)

Burma's Showy Crony
Simon Montlake, 09.28.11, 06:00 PM EDT
Forbes Asia Magazine dated October 10, 2011
Tay Za is the outside face of capitalism in a strange land. But who and what does he represent?

Tay Za’s Major Holdings

1. AIR BAGAN Burma’s first private airline. Fleet of 12 aircraft. $25 million to $30 million estimated resale.

2. ASIA GREEN DEVELOPMENT BANK Opened August 2010.

3. HOTELS Aureum Palace and Myanmar Treasure branded properties. 17 hotels, over 1,100 rooms: $120 million to $150 million.

4. MINING Nickel, jade, limestone, gold.

5. CONSTRUCTION AND REAL ESTATE $30 million to $40 million in Yangon residential projects.

6. EXPORTS Timber, pulses, rice.

It was a clear morning last February when Tay Za boarded his private helicopter to tour a frozen lake in the far north of Burma, where he owns a luxury mountain lodge. The songs from the previous night's outdoor rock concert, a free event he had sponsored, were still ringing in his ears. As the chopper climbed above 15,000 feet he snapped photos of the lake's scalloped surface. Minutes later the pilot lost altitude and crashed-landed on a mountainside.

Tay Za and the crew scrambled free of the wreckage and made a distress call using a Chinese-made phone. Armed with a handful of candy bars and two bottles of water, they began to descend through waist-deep snowdrifts. That night, as the wind howled, five men and one woman huddled together in the lee of a rock at 12,000 feet, calling out to one another every five minutes to stay awake. "I didn't expect to make it," says Tay Za, 47.

It was another three days before they were plucked alive from the mountainside. By then the plight of Tay Za, one of Burma's richest tycoons, had become international news, and Burmese army and air force units had been deployed in the search, along with a chartered civilian helicopter from Thailand. All six people survived the ordeal with only minor injuries, though a pilot later lost both his feet to frostbite.

Having pulled off one great escape, can Tay Za manage another? His political connections helped him to prosper under military rule in Burma, also known as Myanmar, but also put him on the radar of Western governments that slapped sanctions on companies in his Htoo Group. The U.S. Treasury calls him "an arms dealer and financial henchman of Burma's repressive junta." While his net worth is disputed, his high-roller lifestyle--Italian sports cars, private jets, fine wines--made him an easy target for opponents of a largely faceless dictatorship.

Now that regime has gone, replaced in March by a semicivilian government that has begun to crack open Burma's economy. As a result the ground has shifted under the feet of Tay Za and other tycoons favored by General Than Shwe, the former dictator, to the delight of rival entrepreneurs jostling for openings. "The old cronies are getting passed over, and they're not happy about it," says a foreign economist.

Like Icarus, the Greek symbol of hubris, Tay Za may have flown too close to the sun. Encouraged by his junta patrons, he invested in lossmaking ventures such as aviation, hotels and agriculture, and offset his income from concessions for timber and gems and lucrative import licenses. Now he must manage a bloated empire that is vulnerable to political reversals, while navigating Burma's economic transition and the emergence of new competitors, potentially backed by foreign capital.

Tay Za says he's ready for the challenge. "We love competition ... we want a fair fight only," he tells FORBES ASIA in a rare interview at a Marina Bay Sands hotel suite in Singapore. Dressed in black jeans, a light sweater and loafers, he apologizes for canceling a previous meeting in Yangon (formerly Rangoon), his hometown. During lunch and a two-hour interview he is keen to set the record straight, while remaining coy about his financial status.

In April he told an Italian newspaper that Htoo Group had annual revenues of $500 million, making it one of Burma's largest conglomerates. Tay Za says that he's the largest shareholder in the parent company. But how much profit it generates and how much accrues to its chairman is unclear. Most companies in Burma decline to release financial data and aren't required by law to disclose their shareholdings.

Tay Za is scathing of anti-Burma sanctions in general and of U.S. sanctions that exempted Chevron, which together with Total operates Burma's largest producing gas field. Western governments have distorted the facts, he insists. He claims that he's sold only helicopters to the military--"no guns, no ammunition"--and isn't a prodigal relation of Than Shwe, as rumored. "I'm not a son-in-law of General Than Shwe. I'm not an arms dealer."

So who is Tay Za? He was born in 1964 to an army officer, a protégé of General Aung San, Burma's independence hero whose wartime alias was "Teza," a Sanskrit word that means radiant or bright (Tay Za is an alternative spelling). In 1947 a political rival assassinated Aung San on the eve of independence from Great Britain, but the two families remained close. His daughter Aung San Suu Kyi would later eclipse her father's global fame.

Following in the footsteps of his father, Tay Za enrolled at Burma's army cadet school. But in his third year he dropped out to marry his girlfriend against the wishes of both families (they separated in 2000). Back in Yangon he dabbled in business before being swept up in the events of 1988, when popular rage erupted against military rule and Suu Kyi emerged as an opposition leader. "This is our generation," says Tay Za, who joined street marches. He says Suu Kyi later stayed at his family compound outside Yangon, and was driven around in his car, before she was arrested in 1989.

The following year Tay Za founded Htoo Trading, which uses the name of his wife's family, respected merchants whose businesses had atrophied under socialism. He began by leasing a rice mill from his mother-in-law. Then he moved into timber at a time when large concessions near the border with Thailand were being auctioned off. Instead of competing with Thai bidders for easily accessible plots, Tay Za applied to log in remote areas far from the border. He extracted logs at $10 each that were later sold for $500 or more. "I was the biggest extractor in Myanmar," he says.

Yet even this apparent smart bet was greased by political connections. His father, a retired lieutenant colonel, was working for the Ministry of Industry and urged him to bid for the concessions. "My father told me ... the government floor price is too cheap. Whatever you have, you invest," he recalls. Timber remains a valuable division of Htoo Group, netting $75 million in profit in 2007, according to a leaked U.S. cable. Tay Za says he's no longer the top exporter of wood and is concerned for Burma's shrinking forests. "I try to stop because of the environment," he says.

Windfall profits from timber allowed Tay Za to invest in real estate, including his first hotel. He also began investing in Singapore and considered moving there before the 1997–98 Asian financial crisis but decided that he preferred to put capital into his own country. "If I invest in Singapore, only Singaporeans will benefit," he says.

Over the next decade Htoo Group morphed into a conglomerate with un limited appetite for new ventures. In 2004 it launched Air Bagan, the first private airline in Burma. It also rolled out branded luxury hotels and began leasing heavy machinery. That a timber trader had such deep pockets for capital-intensive projects raised eyebrows in Burma. Rumors spread that he was a bagman for the junta and had a direct line to Than Shwe and his spendthrift family.

Not so, says Tay Za, who denies that he's a nominee. He claims that his only one-on-one meeting with Than Shwe came after the helicopter crash when he thanked him for the rescue. He says his honesty and bluntness, as well as his father's rank, went down well with the junta. "At meetings, whatever I like to talk [about], I talk straightforwardly. Some generals like this very much. Not tricky, no hanky-panky," he says.

Other sources tell of a fortuitous visit by Than Shwe to Tay Za's beach resort that greatly impressed the general. Tay Za also forged an early alliance with Thura Shwe Mann, who rose to become the third-ranking leader in the regime. He first met Tay Za when he was a lowly colonel. Tay Za promptly hired the colonel's son Aung Thet Mann, a director of Htoo Group (both father and son are subject to U.S. sanctions). This was par for the course in Burma. "At the time, you know, all the colonels' sons liked to work at companies," he says.

At first he was infuriated by trade sanctions on his companies. But he argues that Western efforts to starve Burma's rulers of foreign investment have only strengthened his hand and made it harder for competitors to enter the market. "Under these kinds of sanctions, we are much richer," he says.

That argument rings true in a closed economy where generals dole out favors to cronies. But the rules of the game are in flux. Western sanctions crimp Tay Za's access to foreign capital and make him toxic to companies looking for joint-venture partners in Burma. "He needs to rebuild his reputation. He's not starting from zero. It's negative," says a consultant to multinational firms.

Take Htoo's chain of 17 hotels, which enjoys prime spots at Burma's main tourist destinations. Tay Za wants to hire an international management company to operate and rebrand them but hasn't found the right partner, for which he blames sanctions. He says he turned down an offer from a Thai hotel group because he wants a global brand. "I'm not interested in small chains," he says.

In Yangon, a long-neglected city that is slowly shedding its past, Tay Za's mansion is a local landmark. It lies a few blocks from the U.S. embassy and the lakeside villa where Suu Kyi has been detained repeatedly (she was released last November). Tay Za's collection of luxury cars (Ferrari, Rolls-Royce) is visible from the street, and passing taxi drivers point out his palatial home. Sean Turnell, an expert on Burma's economy at Australia's Macquarie University, calls him "an almost pantomime villain, clearly with a keen eye for attention."

Is Tay Za a crony? He frowns. "That's why Myanmar people aren't rich. Whoever comes up, they have so much jealousy. They attack in so many ways and create rumors," he complains.

The rumor mill has been working overtime lately. Burmese entrepreneurs say that Tay Za has run perilously short of cash, particularly since palm-oil imports were liberalized in May, and has tried to sell hotels to raise money. "He's not in a position of strength," says a businessman familiar with the operations.

Tay Za is also said to have received a recent bill for back taxes running into tens of millions of dollars. None of his companies appeared on a recent list of the top ten corporate taxpayers (Kanbawza Bank was first). Tay Za denies any tax evasion. "We pay our taxes," he says. Asked about recent tax bills, he says that he authorized a $2 million payment in early September.

Of Htoo Group's divisions, only timber, real estate and trading turn a profit. Tay Za says he prefers to invest in industries like tourism that create more jobs and diversify Burma's commodity-based economy. He has a reputation as a generous boss who instills loyalty in 40,000 full-time staffers. Hundreds of employees have gone overseas to study, including Burma's first female pilot, and perks quickly accrue to hardworking managers. "Whatever he makes, he shares. He's a fair person," says a Burmese investor with competing interests.

A football enthusiast and club owner, Tay Za often plays in staff matches at his club's training ground. He's also a patron of Burmese music. After lunch with FORBES ASIA he pops on a Burmese music CD, pulls out his guitar and calls over his executives. "I want you to hear this," he says, as he picks out a melody, face scrunched in concentration.

A trawl through leaked U.S. diplomatic cables reveals that Tay Za has defied previous doomsday calls. In March 2009 the U.S. embassy reported that "several of our business contacts believe Tay Za is bankrupt." The following year business circles were said to be "rife with rumors about Tay Za's alleged downfall" and his replacement by "upand-coming cronies."

Even before his helicopter went down, reports of his death seem to have been greatly exaggerated. He may yet have the last laugh.

''တတိယကမၻာမွ အရီးေဖာ့'' ႏွင့္ ''စတိေဂ်ာ့''

noreply@blogger.com (.) — Thu, 06 Oct 2011 23:56:00 +0000

''တတိယကမၻာမွ အရီးေဖာ့'' ႏွင့္ ''စတိေဂ်ာ့''

ပန္းသီးသူရဲေကာင္းျဖစ္သူ စတိဗ္ေဂ်ာ့ဘ္စ္ Steve Jobs (အသက္ - ၅၆) ႏွစ္ ကြယ္လြန္ဆံုးပါး တမလြန္ဘ၀သုိ႔ ကူးေျပာင္းသြားေသာေန႔ တြင္ က်ေနာ္သည္ က်ေနာ့္အစ္ကိုျဖစ္သူႏွင့္အတူ၊ အေမ့ဇာတိျဖစ္ေသာ ေဆြမ်ိဳးမ်ားရွိရာ သာယာကုန္းရြာတြင္ အလည္အပတ္ ေရာက္ရွိေနခဲ့ပါသည္။

ေဆြမ်ိဳးမ်ားႏွင့္ ညစာစားေသာက္ၿပီးေနာက္၊ ၀ိုင္းဖြဲ႔စကားေျပာေနခ်ိန္တြင္ ေရဒီယုိမွ Steve Jobs ဆံုးပါးေၾကာင္း ေၾကျငာေသာ သတင္းကို ၾကားလိုက္ရသည္ႏွင့္ က်ေနာ္သည္၊ အံ့အားသင့္စြာျဖင့္-
''ဟုိတေလာကမွ အလုပ္ထြက္သြားတာ ခု ဆံုးသြားၿပီတဲ့ေနာ္..ကိုႀကီး။" - ဟု က်ေနာ့္အစ္ကိုကို လွမ္းေျပာလိုက္ပါသည္။

ထိုစဥ္ခဏပင္၊ ေလသံၾကားသည္ႏွင့္ ဖမ္းကာ တရားနာတတ္ေသာ အရီးေဖာ့က -
''ဟဲ့ ဘယ္သူဆံုးသြားတာလဲ။'' - ဟု ေမးသျဖင့္ က်ေနာ့္အစ္ကိုက -
''ပန္းသီးသူရဲေကာင္းႀကီးေပ့ါ အရီးေဖာ့ရဲ့။ ပညာရွင္ႀကီး။" - ျပန္ေျဖပါသည္။

ထုိ႔ေနာက္တြင္မူ စပ္စုတတ္ေသာ အရီးေဖာ့ ႏွင့္ အစ္ကုိျဖစ္သူတုိ႔ စတိေဂ်ာ့အေၾကာင္းေျပာၾကသည္ကို က်ေနာ္ ျငိမ္ၿပီး နားေထာင္ေနလိုက္မိပါေတာ့သည္။

အရီးေဖာ့။ ။ ပန္းသီးပညာရွင္ ဆိုတာ.. ဟို သစ္ပင္ေပၚက ပန္းသီးျပဳတ္က်တာမွာ ဘာျဖစ္သြားတယ္ဆုိလား.. အဲဒီတစ္ေယာက္လား။ နင္တုိ႔ငယ္ငယ္က ဖတ္စာအုပ္ေတြထဲ.. ငါ .. ေတြ႔ဖူးတာပဲ။

က်ေနာ့္အစ္ကုိ။ ။ဟာ. အရီးကလဲ၊ အဲဒါကျဖင့္ ၾကာလွေပ့ါ။ ခုဟာက စတိေဂ်ာ့့။ က်ေနာ္တုိ႔ အခုသံုးေနတဲ့ ဒီဖုန္းကို သူ ထြင္ခဲ့တာေပ့ါ။ (အိတ္ထဲရွိ iPhoneကို ထုတ္ျပရင္း ေျပာသည္။) တစ္ျခားဟာေတြလဲ အမ်ားႀကီး ရွိေသးတယ္။ ဒီမွာၾကည့္.. ပန္းသီးတံဆိပ္ေလးနဲ႔ေလ။ ဒါေတြအားလံုး သူ စ ခဲ့တာေပ့ါ။
သူ ဆံုးပါးသြားတာ နည္းပညာေလာကႀကီးအတြက္ ၀မ္းနည္းစရာ ဆံုးရွဴံးမႈ တစ္ခုပါပဲ။ ကမၻာကို ကုိင္လႈပ္ခဲ့သူ လို႔ ေျပာၾကတယ္။

အရီးေဖာ့။ ။အမယ္ေလး.. ငါ့ေလာကႀကီးကိုေတာ့ ကိုင္မလႈပ္ပါဘူး။ သူ စ ခဲ့တယ္ ဆိုတာေတြလဲ.. ငါ့ႏွယ္..ခုမွ... ျမင္ဖူးရပါတယ္ ဟယ္။ ဒီေတာ့ကာ.. ငါ့လိုလူမ်ိဳးမ်ားအတြက္ေတာ့ သူဆံုးသြားတာ ဘာ....မွ သိပ္မထူးသလိုပါပဲ ေအရယ္..။
အဲ.. ဒါေပမဲ့လို႔.. ငါမေသခင္ မွာ မေသေစခ်င္တဲ့သူ.. ႏွစ္ေယာက္ ရွိတယ္။

က်ေနာ့အစ္ကို။ ။ဘယ္သူေတြမ်ားလဲ .. အရီးေဖာ့ရဲ့။

အရီးေဖာ့။ ။ နင့္ဦးႀကီး.. ငါ့ေယာက္်ားရယ္..။ ေက်ာ္သူရယ္။ ။_________။

တတိယကမၻာႏွင့္ မာတာ

တတိယကမၻာႏွင့္ ဗီဇာ

တတိယကမၻာႏွင့္ BPA

တတိယကမၻာဆိုသည္မွာ

Pic from http://blog.comscore.com/2011/01/verizon_iphone_mobile_market.html

from Mac Users are Richer, Cooler, Study Finds

from: http://www.marketingcharts.com/direct/mobile-app-inventory-dramatically-grows-19015/flurry-smartphone-household-income-sep-2011jpg/

"လက္ရွိ/သူ၏ အစုိးရ" ႏွင့္ "ေရႊထံု"

noreply@blogger.com (.) — Mon, 03 Oct 2011 19:54:00 +0000

"လက္ရွိ/သူ၏ အစုိးရ" ႏွင့္ "ေရႊထံု"

ေမလံု။     ။ ထံုထံုေရ.. သတင္းေကာင္း ၾကားၿပီးၿပီလား။ လက္ရွိအစုိးရသက္တမ္းမွာ.. ျမစ္ဆံုစီမံကိန္းႀကီးကို ရပ္ဆိုင္းထားမယ္လို႔..ေၾကညာလိုက္တယ္တဲ့။

ေရႊထံု။    ။ အို.... ဒါဆို.. အခု လက္ရွိအစိုးရက ျပဳတ္ေတာ့မွာလား။

ေမလံု။   ။ ေသလိုက္..ထံုထံု။ ေသလိုက္။

ေရႊထံု။   ။ နင္ကလဲ.. ဒါေလး..ေတြးမိတဲ့ဟာကို..။ ။ _____ ။

ပံုမ်ားမွာ http://www.bur.irrawaddy.org/index.php/news/7459-2011-09-30-09-51-26 ႏွင့္
http://www.mizzimaburmese.com/special/research/2011-09-22-05-33-28/8411-2011-09-30-09-16-41.html screenshots မွ ျဖစ္သည္။

ထံုထံုႏွင့္ သူေသမွ ေမြးမယ္
ေရႊထံုႏွင့္ “ေစ့စပ္ပြဲ”

ဧရာ၀တီအတြက္ စိုးရိမ္သူတစ္ဦး

noreply@blogger.com (.) — Thu, 15 Sep 2011 17:59:00 +0000

ပထမလူ ။ ။ ဧရာ၀တီ အတြက္ အျမဲစဥ္းစားေနတယ္..
ဧရာ၀တီေကာင္းစားဖုိ႔အတြက္ ႀကိဳးစားအားထုတ္ေနတယ္..
ဧရာ၀တီ ရဲ့ ျပသနာဆိုရင္ ေျဖရွင္းဖို႔ အသင့္ပဲ.. ဧရာ၀တီ ေကာင္းမြန္စြာ ရွင္သန္ေရးအတြက္ ေသသည္အထိ ေတြးေတာသြားမယ္.. - လို႔ အဲဒီလူက အားတက္သေရာ ေျပာ ေျပာေနတယ္ ဗ်။

ဒုတိယလူ ။ ။ ေၾသာ္..ေတာ္ေတာ္ ေတာ္တဲ့ လူပဲဗ်ာ..။ ဧရာ၀တီျမစ္ႀကီးကို ကယ္ဆယ္ခ်င္တဲ့လူေတြထဲက တစ္ေယာက္ေပါ့ေနာ္..။

ပထမလူ ။ ။ ဟာဗ်ာ..၊ ဘယ္ကဟုတ္ရမွာလဲ..။
ခင္ဗ်ားဗ်ာ.. “ဧရာ၀တီပူတင္း” .. ဆိုတာ သူ႔သမီးနာမည္ဗ်။ ယဥ္စလယ္ျပဴး နဲ႔ လက္ထပ္သြားတဲ့..
နာမည္ႀကီး ရုပ္ရွင္သရုပ္ေဆာင္ “ပူတင္း” ဆိုတာ အဲဒီလူေပ့ါ။

ဒုတိယလူ ။ ။ တိန္။ @pannwe

ျပည္ႀကီး

noreply@blogger.com (.) — Mon, 12 Sep 2011 03:50:00 +0000

ဘိုးေတာ့္ျပည္ႀကီး
(ေရးသူ - ျမ၀တီမင္းႀကီး ဦးစ)

ရွဴတိုင္းငယ္စုိ
ျမေရညိဳ ေတာင္သမန္က
ေျမွာင္ပတ္ရံဆီး။

မီးစံုပြင့္ေရ
ဗ်ာသုိက္ကယ္ ရန္ေအာင္ေျခြတဲ့
မန္းေခါင္ေဗြ ညာေျမေမာ့မွာ
ဘိုးေတာ့္ျပည္ႀကီး။
(ေဒြးခ်ိဳး) ( ျမ၀တီမင္းႀကီး ဦးစ )

ေတာင္သမန္ = အမရပူရ ျမိဳ႔ အနီးရွိ ေတာင္သမန္အင္း။
ေျမွာင္ = ၀န္းရံသည္။
ဗ်ာ = (ပါ ၊ ဗ်ာဒိတၱ = ဗ်ာဒိတ္ ) ေနာင္ျဖစ္ပ်က္မည့္ အေၾကာင္းကုိ မိန္႔ျမြက္ေသာ ဘုရားစကားေတာ္။
သိုက္ = ေနာင္ျဖစ္ပ်က္လတၱံ႔သည္ကို တင္ႀကိဳ ေဟာထားေသာ စာ၊ စကား။
မန္းေခါင္ေဗြ = အေခါင္အဖ်ား ျဖစ္ေသာ၊ အလယ္က်ေသာ မႏၱလာေျမ။
ညာေျမေမာ့ = မိုေမာက္ေသာ အထက္အညာ ေဒသ။
ဘိုးေတာ့္ျပည္ႀကီး = ဘိုးေတာ္မင္းတရားႀကီး၏ ေနျပည္ေတာ္။ အမရပူရျမိဳ႔။
-----------------------------------------------------

၀ တုိ႔ ျပည္ႀကီး

တိုက္ႀကီးေတြ ခို

ဆိုင္ကယ္ေတြ မိႈလိုေပါပါ့

လူတိုင္းရယ္ စီး။

မီးမလာလဲ ေန

ေရ မီးဆို ကိုယ္ပိုင္စက္နဲ႔

ျမန္မာလို ခ်ာမပီေတာ့တာ

၀ တုိ႔ ျပည္ႀကီး။

ခ်ာ = ေသခ်ာစြာ

စိတ္

noreply@blogger.com (.) — Sun, 11 Sep 2011 17:21:00 +0000

“အလုပ္ထြက္ခ်င္ၿပီ.. ။ အလုပ္မသြားခ်င္ေတာ့ဘူး။”

“ဟမ္ ညဥ္းဟာကလဲ..၊ အလုပ္ရတာမွ ႏွစ္လနဲ႔ တစ္ပုိင္းရွိေသးတယ္။အလုပ္မရွိတာ ေလးႏွစ္ေလာက္ရွိၿပီမို႔.. စိတ္ဓာတ္က်တယ္ဆို.. အိမ္ထဲမွာေအာင္းၿပီး ေနရတာ တံုးတယ္ဆို.. ၁၆ႏွစ္ထဲက အလုပ္လုပ္ခဲ့တာမို႔.. အလုပ္မလုပ္ရရင္/အလုပ္မရွိရင္.. မေနတတ္ပါဘူးဆို.. ဆို..”

“ဟုတ္..”

“ဒါနဲ႔.. ခု ဘယ္လိုျဖစ္ျပန္တာလဲ.. ”

“၁၆ႏွစ္ထဲက အလုပ္လုပ္ခဲ့တာမို႔.. အလုပ္မရွိရင္ မေနတတ္ဘူးဆိုတာ မွန္တယ္..။ အလုပ္မရွိေတာ့ စိတ္ဓာတ္က်တယ္..ဆုိတာ မွန္တယ္..။ ဒါေပမဲ့... ဒါေပမဲ့.... ။ ခု က်ျပန္ေတာ့... ”

“ခု က်ျပန္ေတာ့.. ?”

“ေလးႏွစ္ေလာက္ အိမ္ထဲမွာ အလုပ္မလုပ္ဘဲ ေနလိုက္ရေတာ့.. အလုပ္ကို ေန႔တုိင္းသြားေနရတာ.. မသြားခ်င္ေတာ့ျပန္ဘူး..။
အိမ္မွာပဲ ေနခ်င္တယ္....။ ”

“အမ္...”

“အိမ္မွာပဲ ေနခ်င္တယ္... ဆို...၊ ဘေလာ့ေတြ ဖတ္ခ်င္တယ္..ဆို.. ၊ သတင္းေတြ ဖတ္ခ်င္တယ္.. ဆို..၊ ဂိမ္းေလး ဘာေလး ေဆာ့ခ်င္တယ္.. ဆို......။”

2011-09-11

အရွင္ဘုရား မ စ ပါ။

noreply@blogger.com (.) — Fri, 09 Sep 2011 19:53:00 +0000

ဒီလိုပါ။ ဘာသာေရးနဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီး တစ္ဘက္စြန္းမေရာက္သူလို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျမင္ပါတယ္။ ဘုရားရွိခိုးတာ၊ ပုတီးစိပ္တာလဲ ပံုမွန္ မလုပ္ျဖစ္သူပါ။ သက္သက္လြတ္ေတာင္ မစားျဖစ္တာ ၾကာပါၿပီ (ဒါကေတာ့ ဘာသာေရးနဲ႔ တိုက္ရိုက္မပတ္သတ္ဘူးလို႔ ထင္ပါတယ္။) သို႔ေသာ္လည္း ကုိယ္က ဘာသာ၀င္တစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့အတြက္ ရိုေသကိုင္းရႈိင္းမႈ ရွိသင့္သေလာက္ ရွိပါတယ္။

ရန္ကုန္ကေန ဘုရားဆင္းတုတစ္ခုပဲ ပါလာေပမယ့္ အိမ္မွာ ခုဆို ဆင္းတုေတာ္ေတြ ပြားမ်ားလာပါတယ္။
ပန္းျခံထဲအလွထားတဲ့ ေက်ာက္ရုပ္၊ အိမ္အလွဆင္တဲ့ ပစၥည္း စတာေတြ ေရာင္းတဲ့ဆိုင္မွာ ဘုရားဆင္းတုေတြ႔ရင္ ၀ယ္ၿပီး၊ ဘုရားစင္ေပၚမွာ ပူေဇာ္ထားမိလို႔ပါ။
သူမ်ားတကာ ၀ယ္သြားရင္ ေရခ်ိဳးခန္းထဲမွာ၊ ျခံထဲက ေျမႀကီးေပၚမွာ၊ အဲဒီလိုမ်ိဳးေနရာမ်ိဳးမွာ စံပယ္ေနမယ့္ပံုကို ျမင္ေယာင္မိတုိင္း ၀ယ္ၿပီး ပူေဇာ္ထားခ်င္မိတာပါ။

ဒါေပမဲ့ ေတြ႔သမွ် ရွိသမွ် ဆင္းတုကို ၀ယ္ဖုိ႔လဲ မျဖစ္ႏုိင္ျပန္ဘူးေပ့ါေလ။ တစ္ခ်ိဳ႔ဆင္းတုေတြ ေစ်းသိပ္ႀကီးလွပါတယ္။ ကလပ္မွာ စံပယ္ေနရတဲ့ ဆင္းတုအႀကီးႀကီးကို ပိုက္ဆံစု၀ယ္ၿပီး၊ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကိုလွဴတဲ့ျမန္မာတစ္ေယာက္အေၾကာင္း တေလာက ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္ဖတ္လိုက္ရတာမွာ သေဘာက်မိပါတယ္။

ဘာေၾကာင့္ ဒီလို လုပ္ၾကတယ္ဆိုတာကို စဥ္းစားလုိ႔မရတာပါပဲ။

အေဖ့ေခတ္၊ သားေခတ္

noreply@blogger.com (.) — Mon, 04 Jul 2011 03:47:00 +0000

အေဖ့ေခတ္ း ယေန႔လုပ္ႏိုင္ေသာအလုပ္ကို မနက္ျဖန္သုိ႔မေရႊ ႔ပါနွင့္။
သား ေခတ္ း မနက္ျဖန္လုပ္လွ်င္ျဖစ္ေသာ အလုပ္ကို ဒီေန႔မလုပ္ပါႏွင့္။

အေဖ့ေခတ္ း တံငါ နားနီး တံငါ ၊ မုဆိုးနားနီး မုဆိုး ။
သား ေခတ္ း တံငါ နားနီး တံငါ့ တပည့္ သာ၊ မုဆိုးနားနီး မုဆိုးတပည့္သာ။

အေဖ့ေခတ္ း ေနရိပ္အလာ၊ ေနပူက ေစာင့္။
သား ေခတ္ း ေနရိပ္အေရာက္၊ ေနပူ ေလွ်ာက္။

အေဖ့ေခတ္ း တစ္ေန႔တစ္လံ၊ ပုဂံဘယ္မေရြ႔။
သား ေခတ္ း တစ္ေန႔တစ္လံ၊ ပုဂံမေရြ႔၊ လူသာ ေသေန႔ေစ့။

အေဖ့ေခတ္ း ငါးခံုးမ တစ္ေကာင္ေႀကာင့္ တစ္ေလွလံုး ပုတ္ရသည္။
သား ေခတ္ း တစ္ေလွလံုး နီးပါး ပုတ္ေသာေႀကာင့္ ငါးခံုးမတစ္ေကာင္ပါ ပုတ္ရသည္။

အေဖ့ေခတ္ း လူ ညီညီ မညီညီ၊ ဤဟာ ဤ၊ ကြၽဲဟာကြၽဲ။
သား ေခတ္ း လူညီသည္ႏွင့္ ဤ ၾကသည္။ လူရဲသည္ႏွင့္ ကြၽဲၾကေလသည္။

file under အရည္/အဖတ္ မရ

ကီးခ်ိန္း ဟု အလြယ္တကူ ေခၚၾကေသာ..

noreply@blogger.com (.) — Sun, 26 Jun 2011 20:00:00 +0000

ေသာ့တြဲဟု ဆိုလွ်င္၊ ရွိရွိသမွ် ႀကီးႀကီးငယ္ငယ္ အိုအိုေဟာင္းေဟာင္း ေသာ့အားလံုးေပါင္းကာ ျဖစ္သလုိ စု တဲြထားေသာ ေသာ့တြဲႀကီးမ်ားကိုသာ ျမင္ေယာင္မိသျဖင့္၊ ေခၚေနၾကအတုိင္း ကီးခ်ိန္းဟု ေခၚမိပါ၏။ ကီးခ်ိန္းဆိုသည္မွာ နဂိုမူလ အစ ကနဦး ၌ သူ႔တြင္ ေသာ့မပါ။
ထီးတည္းထားလွ်င္မေပ်ာက္ပ်က္ေစရန္ သုိ႔မဟုတ္ အလြယ္တကူရွာေဖြေတြ႔ရွိေစရန္ သုိ႔မဟုတ္ တစ္ေနရာရာတြင္ လြယ္လင့္တကူခ်ိတ္ထား၍ ရ ေစရန္ သို႔တည္းမဟုတ္ တစ္ျခားတစ္ခုေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ ေသာ့တံ(မ်ား)အား ကီးခ်ိန္းျဖင့္ တြဲထားေလ့ရွိသည္။

ငယ္စဥ္အခါက ေသာ့မ်ားျဖင့္ အကြၽမ္းတ၀င္ မရွိေသာေၾကာင့္၊ ကီးခ်ိန္းမ်ားျဖင့္ မရင္းႏွီးခဲ့ပါ။
ထုိ႔ေနာက္ အလယ္တန္းသို႔ ေရာက္ေသာအခါ ေက်ာင္းစာသင္ခန္း၏ေသာ့ကို အိမ္ႏွင့္ေက်ာင္း နီးေသာ ကြၽန္မအား၊ ဆရာမက တာ၀န္ယူ ထိန္းသိမ္းခုိင္းေလသည္။
ထုိအခ်ိန္မွ စလ်က္ ကီးခ်ိန္းမ်ားျဖင့္ ရင္းႏွီးခဲ့သည္။
သုိ႔ႏွင့္ တစ္ေျဖးေျဖး အရြယ္ေရာက္လာသည္ႏွင့္ အမွ် အိမ္ေသာ့၊ စက္ဘီးေသာ့၊ ကားေသာ့၊ ဂိုေဒါင္ေသာ့၊ ဘီရိုေသာ့၊ ေသတၲာေသာ့၊ အံဆြဲေသာ့၊ ခရီးထြက္လ်င္ အ၀တ္အိတ္ေသာ့၊ စသည္ျဖင့္ ေသာ့ေပါင္းမ်ားစြာႏွင့္ ရင္းႏွီးကြၽမ္း၀င္လာခဲ့ရသည္။
ကီးခ်ိန္းေလးမ်ားသည္ အေဖာ္ျဖစ္လာခဲ့ေတာ့သည္။

ငယ္ရြယ္သူမ်ားသည္ လံုျခံဳေသာဘ၀တစ္ခုကို အလိုအေလ်ာက္ ရၿပီးသားျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဘ၀အတြက္ ေသာ့မလုိျခင္းလား။
ႀကီးရင့္လာသည္ႏွင့္အမွ် မလံုျခံဳမႈကို ခံစားလာရေသာေၾကာင့္ ေသာ့မ်ားစြာ လုိအပ္လာျခင္းေပလား။

ထုိသုိ႔ျဖင့္ ေသာ့မ်ားစြာ ပိုင္ဆိုင္လာရသည္ႏွင့္ အမွ် ကီးခ်ိန္းမ်ားကို စိတ္၀င္တစား ရွိလာခဲ့ရေလသည္။
စက္၀ုိင္းပံု ႏွစ္ထပ္ကြင္းေလးအတြင္းသုိ႔ ေသာ့တစ္ေခ်ာင္းခ်င္းစီ ထည့္သြင္းရေသာ ပံုရိုးရိုးေလးမ်ားအား စတင္ျမင္ဖူးရာမွ ေနာက္ပိုင္းတြင္ ေသာ့တံမ်ားစြာ ထည့္သြင္း သိမ္းဆည္းထား၍ ရေသာ ပိုက္ဆံ အိတ္သ႑ာန္ျဖင့္ ကီးခ်ိန္းေလးမ်ားအားလည္းေကာင္း၊ မူလီအရစ္ေလးအား ဖြင့္ၿပီး ထုိအထဲတြင္ ေသာ့တံအားထည့္ကာ ထုိ႔ေနာက္ မူလီအရစ္ေလးအား ျပန္ပိတ္ရသည့္ အျမင္လွေသာ ကီးခ်ိန္းေလးမ်ားအားလည္းေကာင္း၊ ထုိ႔ေနာက္ အရုပ္ ေပါင္းစံု၊ ဒီဇုိင္းေပါင္းစံု၊ အေရာင္ အေသြး ပုံစံ ေပါင္းစံု စံုလင္စြာ ေတြ႔လာရသည္။

---။---

တစ္ေန႔ေသာအခါ ရုပ္ရည္ တည္ၾကည္ခန္႔ညားေသာ ေယာက်္ားပ်ိဳ တစ္ဦးသည္ သူ၏ ခါးတြင္ အျမဲတေစ ရွိေနတတ္ေသာ အသဲပံု ကီးခ်ိန္းေလးတစ္ခု က်ေပ်ာက္ေလသည္။
ထုိသုိ႔ေပ်ာက္မွန္းကို အခ်ိန္အေတာ္ၾကာမွ သတိထားမိသျဖင့္ ကူညီရွာေဖြေပးရန္ သူငယ္ခ်င္းတုိ႔အား ဖုန္းဆက္ေျပာေလ၏။

“ကီးခ်ိန္းက အေရးမႀကီးပါဘူးကြာ..ႀကိဳက္လြန္းလုိ႔ ၀ယ္ထားတာဆိုေပမယ့္ ထပ္၀ယ္ရင္ ရႏုိင္တာပဲ..မႏွေျမာပါဘူး..။ ေသာ့ေတြကသာ အေရးႀကီးတာ..။ ေသာ့ေတြ ျပန္မေတြ႔ရင္ေတာ့ ပ်ာၿပီပဲ..”။

ပိုင္ရွင္၏ ဂရုစုိက္မႈ ပ်က္ကြက္ေသာေၾကာင့္ ခပ္လွမ္းလွမ္းရွိ ေျမေပၚတြင္ ေသာ့မ်ားကို ရင္ခြင္ထက္ ပိုက္လ်က္ လဲေလ်ာင္းေနရေသာ ကီးခ်ိန္းေလးသည္ ထုိစကားတုိ႔အား ၾကားလုိက္ရေသာအခါ တအင့္အင့္ျဖင့္ ရႈိက္ငိုေလ၏။

---။---

တခါတရံတြင္ ကီးခ်ိန္းေလးမ်ားသည္ ေသာ့တံမ်ားကို ထိန္းသိမ္းထားျခင္းအားျဖင့္ ဘ၀တစ္ခုလံုးအား အနစ္နာခံေနေသာ၊ ပုိင္ရွင္၏ စိတ္ခ်ယံုႀကည္မႈ ခံထားရေသာ္လည္း ပိတ္ထားေသာ တံခါးမ်ားႏွင့္ ေသာ့ဂေလာက္မ်ားဖြင့္ရန္ အတြက္မူ တုိက္ရိုက္ အသံုးမ၀င္ေသာ ေသာ့တံထိန္း တစ္ခုသာ ျဖစ္ေနတတ္၏။

“မရွိမျဖစ္” ဟု သတ္မွတ္ႏုိ္င္ေသာ ပစၥည္းတစ္ခု မဟုတ္ေၾကာင္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို သိလိုက္ရေသာအခါ - ။ ။

(ပန္းႏြယ္)

(Sep 14, 2006)

ဘီးတစ္ဘီး၏ အိပ္မက္မ်ား

noreply@blogger.com (.) — Mon, 23 May 2011 21:04:00 +0000

အခန္း - အိပ္မက္မ်ားမက္ျခင္း

မ်က္ေတာင္ေကာ့ေဆးမ်ားကို ထူထူထဲထဲ သံုးေလ့ရွိသည့္ မယဥ္မာ၏ မ်က္လံုးနက္နက္မ်ားႏွင့္ အမွတ္တမဲ႔ မ်က္လံုးခ်င္းဆံုသြားသည္ကို သူ လႊဲဖယ္ပစ္လုိက္သည္။ ထုိသို႔ လႊဲဖယ္ပစ္လုိက္မိၿပီးမွ ရိုင္းမ်ားသြားမလား - ဟု ေတြးမိကာ တစ္ခ်က္ၿပန္ႀကည့္ၿပီး ေခါင္းတစ္ခ်က္ဆတ္ကာ ၿပံဳးျပလုိက္သည္။

“ထင္လင္းေအာင္ အစ္မ ဆီ ခဏလာခဲ႔အံုး”

“ဟုတ္ အစ္မ”

သူ သူ႔စားပြဲမွ ထလုိက္ကာ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပင္ ၿပံဳးျပလုိက္မိသည္မွာ မွားသြားၿပီလား-ဟု ျပန္ ေတြးမိရင္း ခပ္သုတ္သုတ္ေလွ်ာက္သြားလုိက္သည္။

သူမအနားသို႔ေရာက္ေသာအခါ သူ ႏွစ္သက္ေသာ J’adore ေရေမႊးရနံ႔ကို ရသည္။
သင္းသင္းဟု သတ္မွတ္ရမည္လား၊ ျပင္းျပင္းဟု သတ္မွတ္ရမည္လား သူမသိေပမယ့္ ထုိရနံ႔ကို သူႏွစ္သက္ခ႔ဲဖူးသည္။ သူ ရင္ခုန္လႈိက္ေမာဖူးသည့္ ေကာင္မေလးမ်ားစြာအနက္မွ J’adore ေရေမႊးကို စြဲစြဲျမဲျမဲသုံးတတ္ေသာ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ ကို အမွတ္ရေစသည္။

-ေရေမႊးဆိုတာ ပင္ကိုယ္အနံ႔မေကာင္းတဲ႔သူေတြသာ ဆြတ္တာပါကြာ -

ဟု ေျပာဖူးေသာ သူ၏အရင္းႏွီးဆံုး သူငယ္ခ်င္း ရဲျမင့္ ကုိလည္း သတိရေစျပန္သည္။

သူသည္ တစ္စံုတစ္ခုေသာအလုပ္ကို လုပ္ေနလ်က္က တစ္ျခားေသာ တစ္စံုတစ္ရာအေႀကာင္းကို ေတြးေနမိေလ့ရွိသည္။
ထုိသုိ႔ ပ်ံ႔လြင့္တတ္ေသာ သူ၏စိတ္ကို ထိန္းခ်ဳပ္ရာတြင္ အခက္အခဲ ႀကံဳရစျမဲျဖစ္သည္။

မယဥ္မာ၏ ခံုေဘးတြင္ ရပ္ေနရင္း အဓိပၸာယ္ကင္းမဲ႔စြာျဖင့္ မြန္းက်ပ္လာသလုိ ခံစားလာရေသာေႀကာင့္ အသက္ကို ခပ္ျပင္းျပင္း ရႈိက္ရွဴလုိက္သည္။

“ဘာျဖစ္လုိ႔သက္ျပင္းေတြ ခ်ေနတာလဲ .. ထင္လင္းေအာင္ရဲ့ ။”

“မဟုတ္ပါဘူး .. အမ.. ဟုိဥစၥာပါ..”

ေမးခြန္းကို ေယာင္တိေယာင္မွား ျပန္ေျဖရင္း သူ သတိလက္လြတ္ျဖင့္ပင္ ျပံဳးျပမိလုိက္ျပန္သည္။
မယဥ္မာ ေျပာျပေနေသာ အလုပ္ကိစၥ၏ အသြားအလာစာရြက္စာတမ္းမ်ားေႀကာင့္ မဟုတ္ဘဲ စိတ္ေတြ ေနာက္က်ိ ရႈပ္ေထြးလာသည္။ အခုရက္ပိုင္းအတြင္းတြင္ အေတြးေပါင္းေၿမာက္မ်ားလွစြာ သူထံ၀င္ေရာက္လာသည္ကို အလြယ္တကူပင္ လက္ခံႀကိဳဆိုေနမိသည္။
စိတ္သည္ ေတာင္စဥ္ေရမရ၊ အထိန္းအကြပ္မရွိ၊ ဟုိေရာက္လုိက္ ဒီေရာက္လုိက္ပင္။

- ႏြမ္ဂ်ာသိုင္းရဲ့ ၀တၴဳတစ္ခ်ိဳ႔မွာ ဇာတ္ေကာင္ေတြက စတိတ္ေက်ာင္းသားဘ၀ထဲက ရည္းစားထားတတ္ႀကတာ ငါေတာ့ မႀကိဳက္ဘူး - ဟု ႏြမ္ဂ်ာသိုင္းအား တစ္ဘက္သတ္ ေ၀ဖန္သည့္ေလသံတြင္ သူ႔အား ရြဲ႔ေစာင္းသည့္ အသံ အနည္းငယ္ စြက္၍

၀တၴဳအေႀကာင္းေဆြးေႏြးသည့္ ပံုသ႑ာန္ဖမ္းကာ သူ၏ အေဒၚျဖစ္ေသာ ေဂၚမစြံ အပ်ိဳႀကီးတစ္ေယာက္က သူ႔ကို ေျပာဖူးသည္။

စိတ္လႈပ္ရွားမႈလြန္ကဲတတ္ေသာ သူသည္ စိတ္လႈပ္ရွားခ်င္စဖြယ္ ေကာင္မေလးမ်ားကို ေတြ႔တုိင္း ရင္ခုန္တတ္ခဲ႔သည္။ တခါတရံ လူမျမင္ရေသာ္ၿငား ခ်ိဳအီၿပစ္ခြၽဲေနေသာ အသံေလးမ်ား ႀကားရံုမွ်ပင္ ရင္ခုန္လႈပ္ရွားတတ္ခဲ႔ေသးသည္။

ရင္ခုန္တုိင္းသာ အခ်စ္ဆိုလွ်င္ ကမၻာေပၚတြင္ အခ်စ္တတ္ဆံုးလူသားမွာ သူသာ ျဖစ္လိမ့္မည္။

-ေဟ့ေကာင္ ထင္လင္း အဲလုိျဖစ္ရတာ.. ဒီမွာႀကည့္ ။ မင္းႏွလံုးလမ္းေႀကာင္းမွာ အျပတ္အျပတ္ေတြ၊ ကြၽန္းေတြ၊ သံကြင္းဆက္ေတြနဲ႔မုိ႔ကြ ..သိလား -

ဟူေသာ ရဲျမင့္၏ အသံကို ႀကားမိျပန္သည္။ ထုိစဥ္က သူ ရဲျမင့္ကို ႀကည့္ရင္း စိတ္လြတ္ကိုယ္လြတ္ ရယ္ေမာခဲ႔သည္။ ႏႈတ္ခမ္းကိုတင္းတင္းေစ့ရင္း တစ္ခ်က္ၿပံဳးလိုက္ကာ ေရာင္ယမ္းၿပီး လက္ဖ၀ါးကို ျဖန္႔ႀကည့္မိသည္။

“ေအး..ေအး..ဒီစာရိုက္ၿပီးရင္ ကုန္သြယ္ေရးဖုိင္ေတြ စီေပးအံုးေနာ္။ စီၿပီးရင္ မင္း ျပန္လုိ႔ရၿပီ .. ထင္လင္းေအာင္ ။ မသိရင္ အမကို ျပန္ေမး။ .. ေအာ္.. ဒါနဲ႔ .. အမလဲ အင္းစိန္ဘက္ကို အလုပ္ကိစၥတစ္ခု သြားစရာရွိတယ္ ။ မင္း လမ္းႀကံဳလုိက္ခဲ႔မလား။”

“ကြၽန္ေတာ္.. ကြၽန္ေတာ္ ၀င္စရာတစ္ခုရွိေသးလုိ႔ ..အစ္မ”

သူႏွင့္ စကားေျပာတုိင္းလိုလုိ သူ၏ နာမည္ အျပည့္အစံုကို ေခၚေလ့ရွိသည့္သူမ်ားထဲတြင္ အလုပ္ရွင္ျဖစ္သည့္ မယဥ္မာ ပါလာသည္မွာ သိပ္ေတာ့ အထူးအဆန္း မဟုတ္ေတာ့ပါ။

သူႏွင့္ ပတ္သက္ဆက္ႏြယ္ဖူးေသာ သူ႔ထက္အသက္ႀကီးသည့္ အမ်ိဳးသမီးမ်ားသည္ သူ႔အား ေမာင္ေလး ဟု ေခၚေလ့ရွိႀကသလို နာမည္အျပည့္အစံုကိုလည္း ေခၚေလ့ရွိႀကေႀကာင္း သူ နားလည္ သေဘာေပါက္ထားၿပီးျဖစ္သည္။

အသက္ႀကီးေသာ အမ်ိဳးသမီးမ်ားသည္ သူ႔အား အမိန္႔ေပးျခင္းအားျဖင့္ လည္းေကာင္း၊ သုိ႔မဟုတ္ သူတုိ႔၏ဘ၀ အေတြ႔အႀကံဳ သင္ခန္းစာမ်ားကို ပံုျပင္မ်ားသဖြယ္ ေျပာျပျခင္းျဖင့္လည္းေကာင္း၊ သုိ႔မဟုတ္ - မင္း ငယ္ပါေသးတယ္ ကြာ - ဟူေသာ သေဘာသက္ေရာက္သည့္ အႀကည့္မ်ားႀကည့္ျခင္းအားျဖင့္လည္းေကာင္း စသည့္နည္းပရိယာယ္မ်ားျဖင့္ လႊမ္းမုိးတတ္ႀကသည္။ သူသည္လည္း ထုိမာယာမ်ားမွာ သာယာတတ္သည္ပဲေလ။

- ထင္လင္းေအာင္တုိ႔က ေကာင္မေလးေတြ အထာနပ္ၿပီးသားေပါ့..ဟုတ္လား - ဟု သူ႔ကို ေမးဖူးေသာ သူငယ္ခ်င္းမေလး ကို ေအာက္ေမ့မိသည္။

သူသည္ ဦးေလး၀မ္းကြဲ၏ အကူအညီကို ယူကာ ကုမၸဏီလုပ္ငန္းအေတြ႔အႀကံဳလုိခ်င္ေသာေႀကာင့္ ဟူသည့္ အေႀကာင္းျပခ်က္ျဖင့္ သိပ္မႀကာမီေသာကာလကပင္ မယဥ္မာ၏ ၀န္ထမ္းျဖစ္ခဲ့သည္။
သူ ယခု အလုပ္သို႔ ပထမဆံုး စ ေရာက္ေသာေန႔တြင္ သူ၏ ကိုယ္ေရးရာဇ၀င္ကိုႀကည့္ၿပီး မယဥ္မာက ရင့္က်က္မႈ အိေၿႏၵအျပည့္ လႊမ္းခ်ံဳထားေသာ ႏႈတ္ခမ္းအစံုျဖင့္ ေမးခြန္းမ်ား ေမးခဲ႔သည္ကို မွတ္မိသည္။

-အန္ကယ္ ဦးသန္းထြန္း အစ္မ ဆီ ဖုန္းဆက္ထားတယ္..။ အန္ကယ့္ ရဲ့ တူ ဆိုေပမယ့္ သူနဲ႔လဲ မတူဘူးေနာ္..။ မင္းက မင္းသားလုပ္ဖုိ႔ေကာင္းတယ္။ ဟင္း..ဟင္း..။ ဒါနဲ႔ .. ဘာျဖစ္လို႔ အီးေမဂ်ာကို ေဒးကေန အေ၀းသင္ေျပာင္းလိုက္တာလဲ .. ႏွေျမာစရာႀကီးေနာ္။-

-ကြၽန္ေတာ္ ေဒးဆက္တတ္ဖုိ႔ အဆင္မေျပလုိ႔ပါ။-

သူ႔စိတ္ကို သူ အတတ္ႏုိင္ဆံုး တည္ၿငိမ္ေအာင္ ႀကိဳးစားၿပီး ျပန္ေျဖခဲ႔သည္။ ထို ကိုယ္ေရးရာဇ၀င္တြင္ ပါ၀င္ေသာ အခ်က္မ်ားထဲတြင္ ပညာေရးဆုိင္ရာ အခ်က္အလက္မ်ားမွ လြဲ၍ က်န္သည္မ်ား အားလံုးမွာ အမွန္အကန္ မဟုတ္မွန္း သူသာလွ်င္ အသိဆံုးျဖစ္သည္။
ထုိအခါမ်ိဳးမ်ားတြင္ သူသံုးေလ့ရွိေသာ စကားမွာ - မုသားမပါ လကၤာမေခ်ာ - ပင္။

တကၠသုိလ္ ပထမႏွစ္ စာသင္ႏွစ္၏ ႏွစ္၀က္အတြင္းမွာပင္ သူ ေကာင္မေလးေပါင္း ေျမာက္မ်ားစြာျဖင့္ အသိမိတ္ေဆြ ျဖစ္ခဲ႔သည္။ တစ္ခ်ိဳ႔ညမ်ားတြင္ သူ၏ တယ္လီဖုန္းသည္ ညလံုးေပါက္ အလုပ္လုပ္ရသည္အထိ သူ၏ စကားေျပာေဖာ္ မိန္းကေလးမိတ္ေဆြ ေပါမ်ားခဲ႔သည္။

အလုပ္စားပြဲေပၚရွိ ကြန္ပ်ဴတာအား ပိတ္ေနရင္း

- ငါ့ ကြန္ပ်ဴတာျပသနာျဖစ္လုိ႔ ခဏေလာက္လာႀကည့္ေပးပါအံုး -

ဟု အကူအညီေတာင္းတတ္သည့္ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကို သတိရမိသည္။

-ငါလဲ ေသခ်ာသိတာမဟုတ္ဘူး။ ျပင္ဆိုင္ပို႔လုိက္ပါလားဟာ -–

ဟု ေျပာေသာ္လည္း မရေသာေႀကာင့္ သူမ၏ ကြန္ပ်ဴတာ ကို ႀကည့္ေပးရင္းျဖင့္ ထိုေကာင္မေလးႏွင့္ ခ်စ္သူ ျဖစ္ဖူးသည္။
ထုိ႔ေနာက္ေတာ့ ခ်စ္သူသက္တမ္းလည္း သိပ္မႀကာရွည္ပါ။ ထုိ ေကာင္မေလး၏ ကြန္ပ်ဴတာသည္လည္း သံုးမရေအာင္ ပ်က္စီးသြားခဲ႔ေလသည္။

ေသခ်ာျပန္ေတြးႀကည့္လွ်င္ ဆယ္ေက်ာ္သက္ဘ၀တြင္ သူ႔အား -ေကာင္ေလးက ရႈပ္တယ္- ဟု အေျပာခံရသည္ကို ဂုဏ္ယူတတ္ခဲ႔သလုိပင္။
ထို႔ေနာက္ပိုင္း လူရွဳပ္ဟုအေျပာခံရလွ်င္ ရွဴပ္ရန္အေျခအေနေပးေသာေႀကာင့္သာ ရွဴပ္ရေႀကာင္း ျပန္လည္ ေျဖရွင္းရန္ စဥ္းစားခဲ႔ဖူးေသးသည္။ ေနာက္ပိုင္းတြင္မူ မည္သူကိုမွ် မေျဖရွင္းခ်င္ေတာ့။ ဤသုိ႔ျပန္လည္ေျဖရွင္းလွ်င္ ပိုမုိ ရွဴပ္ေထြးလာႏုိင္စရာ အေႀကာင္းသာ ရွိသည္။

- မိန္းကေလးေတြကို မကစားပါနဲ႔ –-

ဟု ေျပာလာသူမ်ားကိုေတာ့

- မကစားပါဘူးကြာ၊ ငါ ထင္တုိင္း ကစားရေအာင္ .. သူတုိ႔က အရုပ္မွ မဟုတ္ဘဲ –-

ဟု ရႊတ္ေနာက္ေနာက္ ျပန္လည္ ေျပာဆုိေခ်ပခဲ႔သည္။
ႀကာလာေသာအခါ လူအမ်ားစုသည္ အေျခအေနတစ္ရပ္ကို တစ္ဖက္သတ္ သာလွ်င္ ျမင္တတ္ႀကေႀကာင္း သူ နားလည္သေဘာေပါက္လာရသည္။

ေမာ္နီတာ ခလုတ္အား လက္ညိဳးျဖင့္ ဖိႏွိပ္ ပိတ္လုိက္ရင္း ေမာ္နီတာမ်က္ႏွာျပင္ဖန္သားေပၚတြင္ လွမ္းျမင္ေနရေသာ သူ၏ မသဲကြဲေသာပံုရိပ္ကို အမွတ္တမဲ့ ေငးေမာႀကည့္မိသည္။
အနည္းငယ္ မသပ္မရပ္ ဖရိုဖရဲ ျဖစ္ေနေသာ သူ႔ဆံပင္ကို ျမင္ေနရသည္။

လြန္ခဲ႔ေသာ ႏွစ္အနည္းငယ္က သူႏွင့္ တြဲသြားတြဲလာလုပ္ဖူးေသာ မွန္ႏွင့္မ်က္ႏွာ အၿမဲကပ္ေနတတ္သည့္ သူ႔ထက္ ငါးႏွစ္ခန္႔ငယ္မည့္ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္၏နာမည္ကို စဥ္းစားႀကည့္ရာ မေအာင္ျမင္ေတာ့။ ေကာင္မေလး၏ ရုပ္ရည္မွာ ေျပေျပျပစ္ျပစ္ရွိေသာ္လည္း မွန္ ခဏခဏ ႀကည့္ေသာေႀကာင့္ အက်ည္းတန္မွန္ႀကိဳက္ ဟူ၍ သူ ခဏခဏ ေနာက္ဖူးသည္။ ထုိေကာင္မေလးႏွင့္ ဘယ္လုိ ျပတ္သြားတာပါလိမ့္ - ဟု ေတြးႀကည့္ေသာ္လည္း အခ်ည္းႏွီးပင္။
ထိုေကာင္မေလးသည္ သူ႔အား စိတ္ေကာက္သည့္အခါတိုင္း သူ႔ေရွ႔တြင္ စကားမေျပာဘဲ ငူငူႀကီး ထိုင္ေနေလ႔ရွိသည္ကို သူ မႀကိဳက္ခဲ႔ေႀကာင္းေတာ့ မွတ္မိသည္။

စားပြဲေပၚတြင္ ပ်႔ံႀကဲေနေသာ စာရြက္စာတမ္းမ်ားကို - ဆက္လက္လုပ္ေဆာင္ရန္ - ဟု စာတမ္းကပ္ထားသည့္ ပံုးထဲသုိ႔ ထည့္လုိက္စဥ္မွာပင္ စားပြဲေဘးတြင္ မယဥ္မာ လာရပ္သည္။

“ဘယ္ကို ၀င္စရာရွိတာလဲ ထင္လင္းေအာင္။ အစ္မ အင္းစိန္ဘက္ကို သိပ္မကြၽမ္းလုိ႔ ေမးတာပါ။ မင္း ကူညီေပးႏုိင္မလား။ေဖာ့ကန္ ဆိုတာ အင္းစိန္မွာရွိတာလား။ လိပ္စာမွာ ေအာင္ဆန္းလုိ႔လဲ ေရးထားလုိ႔။”

“အစ္မ..ကြၽန္ေတာ္..ကြၽန္ေတာ္ ကူညီခ်င္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီည သူငယ္ခ်င္းအဘြား ေဆးရံုတက္တာကို ၀င္ႀကည့္ဖုိ႔ ခ်ိန္းထားလုိ႔ .. ၊ ခ်ိန္းထားၿပီးသားျဖစ္ေနလုိ႔ပါ။”

မမွန္ကန္ေသာျဖစ္ရပ္တစ္ခုကို လုပ္ႀကံေျပာဆိုတတ္ျခင္းသည္လည္း သူ႔အတြက္ အခက္အခဲ တစ္ခု မဟုတ္။

“ဟုတ္ၿပီေလ..။ ဒါဆိုလဲ ။ အစ္မကုိ ဘယ္လမ္းက သြားရမလဲ ဆုိတာေတာ့ လမ္းညႊန္လိုက္ပါအံုး။ ဒီေန႔ရွာမေတြ႔ရင္ေတာ့ မနက္ျဖန္ မင္း အကူအညီ ယူရေတာ့မွာပဲ။”

သူ လိပ္စာကို ဖတ္လုိက္ၿပီး သူမ သြားလုိေသာ ထုိလိပ္စာအနီးရွိ သိသာထင္ရွားသည့္ အေဆာက္အအံုမ်ား ကို ေျပာၿပီးသည့္ေနာက္ အလုပ္ခ်ိန္မွတ္တမ္းစာအုပ္၏ အထြက္ အကြက္တြင္ လက္မွတ္ထုိးလုိက္သည္။

မယဥ္မာ၏ သူ႔အား ေျပာဆိုဆက္ဆံပံုကို ရဲျမင့္ႏွင့္ ယခင္ကသို႔ ေျပာမိလွ်င္ –

- အဲဒါ မင္းကို စစ္ဂနယ္ ရိုက္ေနတာကြ ေဟ့ေကာင္ ..စစ္ဂနယ္..စစ္ဂနယ္ –-

ဟု ေျပာလိမ့္မည္။

သူႏွင့္ သူ၏ေျမာက္မ်ားလွစြာေသာ ေကာင္မေလးမ်ားႀကားတြင္ ရဲျမင့္သည္ မေက်မနပ္ ပြစိပြစိ ေျပာရင္း၊ တခါတရံ တားျမစ္ရင္း၊ တခါတရံ လိုက္ေလ်ာရင္း၊ - ေျပာမရလဲ ေနေတာ့ကြာ ..မင္းထိုက္နဲ႔မင္းကံပဲ –-

ဟု ေျပာရင္း ျဖင့္ပင္ သူ လုိသမွ် အကူအညီကို ေပးၿမဲျဖစ္သည္။

“.. ခ်စ္ခဲ႔တာ ေလးႏွစ္ ၊ အျပစ္မဲ႔စြာ ေ၀းလြင့္ .. ”

ရံုးမွ သိမ္ႀကီးေစ်းကားဂိတ္သို႔ လမ္းေလွ်ာက္လာရင္း လက္ဘက္ရည္ဆုိင္မွ ဖြင့္ထားေသာ စိုင္းစုိင္းခမ္းလႈိင္၏ သီခ်င္းသံကို ႀကားလုိက္ရသည္။ ထုိသီခ်င္း ေပၚကာစက -

-ေဟ့ေကာင္.. ေလးႏွစ္ေတာင္ ခ်စ္တယ္ဆိုတာ ေတာ္ေတာ္ ႀကာတာပဲကြ။ တစ္ေယာက္ထဲနဲ႔ ေလးႏွစ္ေတာင္ႀကိဳက္တယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ပ်င္းစရာႀကီး - ဟု သူ ရဲျမင့္ကို ေျပာခဲ႔ဖူးသည္။

ရဲျမင့္က သူ႔အား မ်က္ေမွာင္ႀကဳတ္ၿပီး ဆံုးမေတာ့မည့္ အသြင္ျဖင့္ ႀကည့္ေသာအခါမွ –

- တကယ္ေတာ့ ငါလဲ စြဲစြဲျမဲျမဲ ႀကိဳက္ခ်င္တာေပါ့ကြာ။ ဒါေပမယ့္ ေကာင္မေလးေတြက ႀကိဳက္ၿပီး သိပ္မႀကာဘူး ..။ အေမကဘာျဖစ္တယ္..အေဖကဘာျဖစ္တယ္..ဆုိၿပီး လုိင္းေတြ ပူးပူးလာတာကြ။ ေနာက္ရွိေသးတယ္.. တျခားဟာေတြ..။ သူတုိ႔ကိုယ္တုိင္က တျခားတေဗြနဲ႔ လိုင္းေႀကာင္သြားတာ။ ေနာက္ၿပီး .. သူ႔ကို တကယ္ယူမွာလား ဆိုတာမိ်ဳးက ပါေသးတယ္ ။ မင္းလဲ သိတဲ႔အတုိင္းပဲ ။ ငါ့မွာ -

ဟု ေျပာလိုက္ေသာအခါ ရဲျမင့္က

- ငါမသိဘူး..ထင္လင္း ။ ငါစိတ္၀င္စားတာ ကားနဲ႔ ကားေစ်းအတက္အက်ပဲ။ ကားက လက္ထပ္ႀကရေအာင္ လို႔လဲ မေျပာဘူး။ ကိုင္ထားလုိ႔ ကံေကာင္းရင္ အၿမတ္ေတာင္ရေသးတယ္.. –-

ဟု သူ ဖတ္ခဲ႔ဖူးေသာ ဟာသထဲမွ အတိုင္း ေျပာခဲ႔သည္။

ရဲျမင့္က အလယ္တန္းေက်ာင္းသားဘ၀ကတည္းက ကားအမ်ိဳးအစားမ်ားကို စိတ္၀င္စားခဲ႔ၿပီး တီဗီဂိမ္းကစားရာတြင္ပင္ ကားေမာင္းၿပိဳင္ပြဲဂိမ္းမ်ားကိုသာ ေဆာ့ေလ့ရွိခဲ႔သူပဲေလ။

သိမ္ႀကီးေစ်းကားမွတ္တုိင္သုိ႔ ေရာက္ေသာအခါ သူ႔လိုပင္ ပတ္စီးစီးသူမ်ား မ်ားျပားေနေႀကာင္း သတိထားမိသည္။ သူ လုိင္းကား စ စီးသည္မွာ တစ္ႏွစ္မၿပည့္ေသး။ ထုိေႀကာင့္ အစ ပထမပိုင္းတြင္ ပတ္စီး ဆုိသည္ကို နားမလည္ခဲ႔။
ခရီးရွည္ သြားမည့္ သူမ်ား ႏွင့္ ဂိတ္ဆံုးထိ စီးမည့္သူမ်ား သည္ ထုိင္ခံုေနရာတစ္ေနရာစာ ရရန္အတြက္ ဂိတ္စမေရာက္ခင္ တစ္မွတ္တုိင္ ႏွစ္မွတ္တုိင္ မွ စ စီးႀကေႀကာင္းကို သူ မသိခဲ့ေပ။ လုိင္းကား စ စီးကာ စ တြင္ ဂိတ္စ မွ သြားစီးေသာ္လည္း ထုိင္ခံုမရေသာေႀကာင့္ သူ တစ္နာရီေက်ာ္ မတ္တတ္ရပ္ကာ စီးခဲ႔ရသည္။

ခရီးတစ္ခုကုိ တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ ေခ်ာေခ်ာေမြ႔ေမြ႔ ေလွ်ာက္လွမ္းရဖုိ႔အတြက္ တစ္ခါတစ္ရံ ေျခ ေနာက္တစ္လွမ္းဆုတ္ၿပီး အရွိန္ယူသင့္လွ်င္ ယူတတ္ရမည္ တဲ႔လား။ တစ္ခါတစ္ရံ ဘ၀ကို ပတ္စီး စီး ရမည္ တဲ့လား။

သိမ္ႀကီးေစ်းမွ သူ စ စီးၿပီး ပတ္စီး စီးလာေသာေႀကာင့္ ဆူးေလသို႔ ေရာက္ေသာအခါ ဆူးေလ-အင္းစိန္ ကားခ ကို သူ ထုတ္ေပးလုိက္သည္။ ပတ္စီး စီးလာႀကသျဖင့္ ထုိင္ခံုအားလံုး ျပည့္ေနေသာေႀကာင့္ ဆူးေလမွ စီး သူမ်ားသည္ မတ္တတ္ရပ္စီးႀကရေလသည္။

ထိုအထဲတြင္ ကိုယ္၀န္အရင့္အမာႏွင့္ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ ေတြ႔လိုက္ရေသာအခါ သူ႔လိပ္ျပာ သူမလံုေသာေႀကာင့္ ခံုမွ ထၿပီး အဆိုပါ အမ်ိဳးသမီးအား ေနရာေပးလိုက္သည္။ အမ်ိဳးသမီး၏ ဗိုက္ထဲရွိ ကေလးေလးသည္ အျပင္ေလာကသို႔ ထြက္ရန္ ဟန္ျပင္ေနေလာက္ၿပီ။

တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပင္ သူ႔အေဖနွင့္အေမကို သတိရမိသည္။

- ဒယ္ဒီတုိ႔က ဒယ္ဒီတုိ႔ေရြးတဲ့လမ္းကို ေလွ်ာက္ခဲ႔တာပဲ။ .. မင္းကိုလဲ မင္းေရြးတဲ့လမ္း မင္းေလွ်ာက္ရမွာေနာ္ လုိ႔ ခဏခဏ ေျပာဖူးၿပီးသား။.. စုိက္တဲ႔အတိုင္းရိတ္ရတယ္ – ဆိုတဲ႔ စကားပံုရဲ့ အဓိပၸာယ္အေလးအနက္ ကို မင္း သိမွာပါ ထင္လင္း ။ .. သားသမီးကို ခ်စ္တာကခ်စ္တာပဲ..။ မီးကုန္ယမ္းကုန္ အလုိလိုက္တဲ့အထဲမွာ ဒယ္ဒီတုိ႔မပါဘူး ။ -

အခန္း - ႏိုးထျခင္း

သူ႔ အိမ္သုိ႔ေရာက္ေအာင္ ကားဂိတ္မွ ေန၍ လမ္းႀကားထဲသို႔ ၁၀မိနစ္ခန္႔ လမ္းေလွ်ာက္ရေသးသည္။ ရံုးမွ ျပန္ခ်ိန္တြင္ ေန ကို ျမင္ေနရေသးေသာ္လည္း ယခုမူ မီးေရာင္ေလးမ်ားကို ျမင္ေနရေခ်ၿပီ။

ပံုမွန္အားျဖင့္ ဖြင့္ထားေလ့ရွိေသာ္လည္း ဆိုင္ရွင္အတြက္ ဖြင့္ရန္ အဆင္မေျပေသးေသာေႀကာင့္ ပိတ္ထားေသာ ေျမစိုက္ ထမင္းဆိုင္၏ ထရံ တံခါးမ်ားကို ဆြဲဖြင့္လုိက္ကာ ဆုိင္အတြင္းမွ ျဖတ္ၿပီး အိမ္ထဲသုိ႔ လွမ္း၀င္လုိက္သည္။

“ကိုကို ေမာ လာလား..။”

သူ အသံတိတ္ ေခါင္းညိတ္ၿပလိုက္သည္။ ေရအိုးထဲမွ ေရကို သံသယကင္းမဲ႔စြာပင္ စိတ္ခ်လက္ခ် ခပ္ေသာက္ပစ္လိုက္သည္။

“ကေလးေရာ ”

“ခုေလးတင္ အိပ္သြားတယ္ ။ သြားမႏႈိးနဲ႔ေနာ္။ ငယ္.. မနည္းသိပ္ထားရတာ။ ေနနဲ႔ညနဲ႔ မွားေနတုန္းပဲ။ ကိုကို ထမင္းစားေတာ့မလား”

သူ ေခါင္းခါ ျပလုိက္ရင္း ဘုရားစင္ေအာက္ရွိ ဖ်ာေပၚ ထိုင္ခ်ပစ္လိုက္သည္။

“ညေနက ကိုကို႔သူငယ္ခ်င္း ကိုရဲျမင့္ လာသြားတယ္။ ..ကိုကို.. အန္တီနဲ႔အန္ကယ္က ကေလးကိုေတာ့ ေတြ႔ခ်င္တယ္လုိ႔ ..ေျပာတယ္ တဲ႔။ ငယ္က ရက္သားေလးကို ကိုရဲျမင့္နဲ႔ ထည့္မေပးရဲပါဘူး။”

- ကေလးကိုေတာ့ ေတြ႔ခ်င္တယ္ - ဆိုေသာ စကားသည္ သူ႔အေဖႏွင့္အေမ ေတြ႔ခ်င္ေသာသူ စာရင္းတြင္ သူႏွင့္ ငယ္ငယ္ မပါမွန္း အလုိလုိ သေဘာသက္ေရာက္ၿပီးသားျဖစ္ေလသည္။

“ ေနာက္ၿပီး ကိုရဲျမင့္က ကေလးကို ခ်ီၿပီး ေနာက္ေနေသးတယ္..။ နင့္အေဖ ငါ့ေယာကၡမႀကီးၿပန္လာရင္ ငါ လာသြားတယ္.. ေျပာလိုက္..တဲ႔.. ။ ဟင္းဟင္း..ကိုကို႔သူငယ္ခ်င္းေတာ့ တကယ္ပဲ။ ”

ငယ္ငယ္ ဆက္ေျပာေနေသာ စကားမ်ားကို သူမႀကားေတာ့။ သူ႔ရင္ထဲတြင္ တစ္ခါမွ် မခံစားဖူးေသာ လႈိင္းလံုးႀကီးတစ္လံုး ေစာင့္ၿပီး ၀င္လာသလုိ ျဖစ္သြားသည္။ သူငယ္ခ်င္းအခ်င္းခ်င္း စ ေနာက္ သည္ကိုပင္ ေနာက္မွန္း သိလ်က္ မခံစားႏုိင္ေႀကာင္း သတိထားမိသြားသည္။

“ သမီးေလး .. ”

သူ႔ရင္ထဲက အက်ယ္ႀကီး ေအာ္ေခၚလိုက္ေသာ္လည္း သူ႔ ႏႈတ္မွ ဖြဖြေလး ထြက္သြားသည္။

သမီးေလး ကိုယ္၀န္ရွိေႀကာင္း စ သိရေသာအခါ သူ၏ ေဆြမ်ိဳးမ်ားက သူ႔ကို “လည္လြန္းတဲ႔ဘီး” ဟု ကင္ပြန္းတပ္ခဲ႔ႀကသည္။

- ဟုတ္တယ္ကြာ..လည္လြန္းတဲ့ဘီး ဘာျဖစ္တုန္း၊ လည္လြန္းတဲ႔ဘီး ဆုိေတာ့ ကေလးတစ္ေယာက္ရတာေပါ့ .. ရတာေပါ့.. ဘာျဖစ္တုန္း။ ေစာေစာစီးစီး ကေလးအေဖျဖစ္တာေပါ့ ဟား ဟား..–-

ဟု ဘီယာဗူးမ်ားႀကားတြင္ ရဲျမင့္ကို မွီလ်က္ ဟားတုိက္ ေအာ္ဟစ္ခဲ႔ဖူးသည္။

သူ ရုတ္ခ်ည္း ထလုိက္ကာ လက္ရမ္းမရွိေသာ ေလွကားေလးမွ တဆင့္ အေပၚထပ္သို႔ တက္လုိက္ၿပီး သမီး၏ မ်က္ႏွာေလးကို ေစ့ေစ့ႀကည့္ေနလုိက္သည္။ ငါ့..သမီးေလး..ငါ့သမီး ။ သူ ဖြဖြ ေရရြတ္လိုက္သည္။

ထုိ႔ေနာက္ ပထမတြင္ ေအာ္ေျပာမည္ ႀကံေသာ္လည္း သမီးေလး ႏုိးသြားမည္ စိုးေသာေႀကာင့္ ေျခဖ်ားေထာက္ၿပီး ေအာက္သို႔ျပန္ဆင္းကာ မိန္းမအား ေျပာလုိက္သည္။

“ငယ္ငယ္ .. ကေလးလက္လႊတ္လုိ႔ရလဲ .. ထမင္းဆိုင္ျပန္မဖြင့္နဲ႔ေတာ့ ။ သမီးေလး ကိုပဲ ဂရုစုိက္ေပးေနာ္။ သမီးနားမွာပဲ ေနေတာ့ ..။ ကိုကို သမီးေလးကို တစ္ခုခု အမွားအယြင္း မခံႏုိင္ဘူး။ ”

ထုိ အခ်ိန္တြင္ ေလတစ္ခ်က္ ေ၀ွ႔လိုက္ေသာေႀကာင့္ အိမ္ေနာက္ဘက္လမ္းႀကားရွိ အမႈိက္ပံုမွ အနံ႔အသက္ဆိုးမ်ားသည္ သူတု႔ိ အိမ္ေလးအတြင္းသုိ႔ လံုးကနဲ ၀င္လာေလသည္။

“အမိႈက္ပံုဆိုတာ အညစ္အေၾကးေတြနဲ႔ ညစ္ပတ္ရႈပ္ပြေနရံုတင္မဟုတ္ဘူး .. အနံ႔အသက္ကလဲ ဆိုးေသးတာပဲ ။ ”

သူတို႔အတြက္ အထူးအဆန္းမဟုတ္ေသာ အမႈိက္ပံုကို သူက အေရးတယူလုပ္ၿပီး ေျပာလိုက္ေသာေႀကာင့္ ငယ္ငယ္က သူ႔အား ႀကည့္ေနႀကအတိုင္း နားမလည္ေသာ မ်က္လံုးေလးမ်ားျဖင့္ မီးမွိန္မွိန္ႀကားမွ ျပဴးႀကည့္သည္။

သူ ငယ္ငယ့္အား ႀကည္ႀကည္လင္လင္ျဖင့္ စိတ္လုိလက္ရ ျပံဳးျပလိုက္သည္။

သမီးေလး .. အိပ္မက္လွလွ အျမဲမက္ပါေစ .. ။

သမီးေလး၏ အျပစ္ကင္းစင္ေသာ မ်က္ႏွာေလးကို ျမင္ေယာင္ရင္း စိတ္ထဲမွ ဆုေတာင္းလိုက္သည္။

သူ႔ဘ၀သည္ သူ႔သမီးေလး ။

သူ႔သမီးေလး၏ အိပ္မက္မ်ား လွပေနရန္သာ သူ႔အတြက္ အေရးအႀကီးဆံုးျဖစ္ေႀကာင္း ေကာင္းေကာင္းႀကီး သေဘာေပါက္ေလေတာ့သည္။ ။

(ပန္းႏြယ္)

မူလ ေပးခဲ့ေသာ အမည္ - အမႈိက္ပံုထဲရွိ ဘီးတစ္ဘီး၏ အိပ္မက္မ်ား

မ်က္စိေအာက္က ေပ်ာက္သြားေသာ မ်က္စိမ်ားအေၾကာင္း

noreply@blogger.com (.) — Thu, 05 May 2011 20:40:00 +0000

အခန္း (၁) - ခ်စ္စခင္စ
“အျပင္ ခဏ သြားမလို႔”

“ဘယ္သြားမလို႔လဲ။ တစ္ေယာက္ထဲ သြားမလို႔လား....။ တစ္ေယာက္ထဲ မသြားပါနဲ႔၊ လိုက္ခဲ့မယ္...။”

အခန္း (၂) - အိမ္ေထာင္သက္ အနည္းငယ္ၾကာေသာ္

“အျပင္ သြားလိုက္အံုးမယ္။”

“သြားေလ..၊ မလုိက္ေတာ့ဘူးေနာ္။ ဖုန္းေတာ့ယူသြား..၊ ကိစၥရွိရင္ ေခၚရတာေပ့ါ။”

အခန္း(၃) - အိမ္ေထာင္သက္ အေတာ္ၾကာေသာ္

“ျပန္လာၿပီ...”

“ဟင္ ဟုတ္လား။ စာအုပ္ဖတ္ေနတာနဲ႔.. ဘယ္တုန္းက ဘယ္ကိုထြက္သြားမွန္း မသိလိုက္ဘူး။ ဘယ္သြားတာလဲ။”

pN (05.05.2011)

The sames but the differents :

၁။ ရြက္၀ါေႀကြခ်ိန္

၂။ ရယ္သံသက္သက္မ်ား

]

ထမင္းစားပြဲႏွင့္ ကုလားထိုင္ ေျခာက္လံုး

noreply@blogger.com (.) — Fri, 22 Apr 2011 23:00:00 +0000

pic from here

အခန္း(၁)

“ငါ ဒီေန႔ အဲဒီ့စားပြဲမွာ ထမင္းစားခဲ့ရတယ္ သိလား မိညိဳ။”

အေမက ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ ေျခဆင္းထုိင္ကာ က်က်နနအေညာင္းဆန္႔လိုက္ရင္း သူ႔ ထမင္းစားပြဲႀကီးအေၾကာင္း ေျပာသည္။

“အေမကလည္း ဒီစားပြဲပဲ။ ခုေန အေမ့စားပြဲႀကီး ၀ယ္လိုက္ရင္ အိမ္မွာ.. ဘယ္နား သြားထားမလဲ။”

“ညဥ္းကလဲ..ေအ။ အဲ့ဒါက ေနာက္၊ ခု.. ငါ့ဘာသာငါ စိတ္ကူးေလး ယဥ္ပါရေစ။”
ညိဳတို႔အိမ္တြင္ ပရိေဘာဂဟု မယ္မယ္ရရ ေခၚစရာ သိပ္မရွိ။ အေဖက မီးရထားမွ ၀န္ထမ္းမုိ႔ ၀န္ထမ္းတန္းလ်ားတြင္ အခန္းရသည္။ အခန္းတြင္ ဧည့္ခန္း၊ အိပ္ခန္း ႏွစ္ခန္းႏွင့္၊ မီးဖုိေခ်ာင္ဟု အမည္တြင္ရံု အဖီခ်ထားေသာ အခန္းက်ဥ္းငယ္ေလး တစ္ခု ပါသည္။

ဆက္တီမရွိ။ ကုလားထိုင္ျဖင့္ ထိုင္စားရသည့္ ထမင္းစားပြဲမရွိ။ ခုတင္မရွိ။ မွန္တင္ခံုမရွိ။

မရွိသလို၊ လို လည္း မလိုပါ။

အိပ္ခါနီးမွ သင္ဖ်ဴးဖ်ာခင္းၿပီး ျခင္ေထာင္ေထာင္သည္။ ႏုိးေသာအခါ ဖ်ာကို လိပ္ၿပီး အခန္းေထာင့္တြင္ ေထာင္ကာ၊ ျခင္ေထာင္၊ေစာင္ႏွင့္ ေခါင္းအံုးမ်ားကို ေခါက္သိမ္းၿပီး သံေသတၱာမ်ားေပၚတြင္ စနစ္တက် စုပံုထားလိုက္သည္။

ထုိ႔ျပင္ ထမင္းစားခ်ိန္ေရာက္ေသာ္၊ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းအမ်ားစုတြင္ ေတြ႔ရေလ့ရွိသည့္ စားပြဲ၀ုိင္းပုႀကီးျဖင့္ ထမင္းစားၾကသည္။ ထမင္းစားၿပီးေနာက္ စားပြဲ၀ိုင္းအား နံရံတြင္ ကပ္ေထာင္ၿပီး သိမ္းထားလိုက္ရံု။

ထုိစားပြဲသည္ပင္ ညိဳတုိ႔ ဟုိးငယ္စဥ္ကတည္းက စားပြဲျဖစ္သျဖင့္၊ ယခု သစ္သားေရာင္ေသခ်ာမျမင္ရေတာ့ဘဲ ေခ်းေရာင္ျဖစ္ေနေခ်ၿပီ။

အေမသည္ အိမ္ေထာင္မက်ခင္ကတည္းကပင္ အ၀တ္ေလွ်ာ္၊ မီးပူတုိက္သည့္ အလုပ္ကို လုပ္သည္။ မီးရထား၀င္းအတြင္းရွိ ရံုပိုင္၊ လက္ေထာက္ရံုပုိင္ တုိ႔ အိမ္တြင္သာမက ရံဖန္ရံခါ ရပ္ကြက္ထဲရွိ သူေဌးအိမ္မ်ားထိ အေမ ေရာက္သည္။

အေမ့ လက္ေၾကာတင္းမႈကို သူေဌးကေတာ္အမ်ားစုက ႏွစ္သက္ၾကေသာေၾကာင့္ အခေၾကးေငြေပးရံုမက ထမင္းေကၽြးတတ္ၾကေသးသည္။

ဤတြင္ အေမ့ ထမင္းစားပြဲႏွင့္ ကုလားထုိင္ေျခာက္လံုး ေရာဂါ စ ေလ၏။

အခန္း (၂)

“ခုေနမ်ား ငါ အဲဒီထမင္းစားပြဲႀကီးနဲ႔ ကုလားထိုင္ေျခာက္လံုး ၀ယ္ႏုိင္ရင္ ဘုရားစင္ေအာက္ဘက္ရဲ့ ဟုိဘက္နားေလးမွာ ထားမယ္။ အဲဒီ့ေနရာမွာ နင့္အေဖရဲ့ စာအုပ္အေဟာင္းတြ၊ ဂ်ာနယ္အစုတ္ေတြနဲ႔ပဲ ပြေနတာ။ ဘာမွ ရွိတာမွ မဟုတ္တာ။

စားပြဲရဲ့ ထိပ္ႏွစ္ဘက္မွာ ခံု တစ္ခံုစီ ထား၊ အဲဒီ့မွာ နင့္အေဖနဲ႔ ငါနဲ႔ထိုင္၊ က်န္တဲ့ေလးခံုမွာ နင္တုိ႔ ေမာင္ႏွမ ေလးေယာက္ထုိင္။ စံုစံုညီညီ ထမင္းစားရတာ ဘယ္ေလာက္ေပ်ာ္ဖုိ႔ေကာင္းမလဲ။”

အေမက ထမင္းစားပြဲ၀ိုင္းတြင္ သူ႔အိပ္မက္စားပြဲႀကီးအေၾကာင္း ေျပာျပန္သည္။

“ဟင္..ခုလဲ စုံစံုညီညီ စားေနရတာပဲဟာ။
အပိုေတြပါ.. အေမရာ။ ပကာသနေတြ။ အေမ့သားသမီးေတြ.. ဘယ္လိုစားစား ၀င္ေနတာကို။”

ကိုတိုးက ထိုသုိ႔ အထြန္႔တက္၏။

“ေအးေလဟယ္၊ ငါလဲ ေျပာပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး၊ စားပြဲႀကီးႀကီးေနရင္.. ငပိရည္ခြက္ကို မမီမကမ္း လွမ္းေနရမွာေပ့ါ။”

ထိုစကားဆိုေသာ ညိဳ ႔ကို၊ အေမက ပါးစပ္ထဲ ထမင္းလုပ္ သြင္းလိုက္ရင္း မ်က္ေစာင္းလွမ္းထိုး၏။

“အေမ့ စားပြဲႀကီးက ဘယ္ေလာက္တဲ့လဲ။ သမီး တစ္ေန႔အလုပ္လုပ္ရင္ အေမ့ကို ၀ယ္ေပးမွာေပ့ါ။”

ခ်ိဳ ႔ စကားကို အေမက ေက်ေက်နပ္နပ္ႀကီး ျပံဳးလိုက္ရင္း -

“မသိပါဘူး သမီးရယ္၊ သစ္အမ်ိဳးအစားေပၚလိုက္ၿပီး ေစ်းကြာတယ္ ေျပာတာပဲ။ ေနာက္.. လိုခ်င္တဲ့ ပံုစံကို ပရိေဘာဂတိုက္ေတြမွာ သြားမွာလို႔ရတယ္တဲ့။”

- ဟု အားတက္သေရာ ျပန္ေျပာ၏။

အငယ္ဆံုး ကိုမိုးေလးကမူ -

“သားေတာ့ ဒီလိုပဲ ၾကမ္းျပင္ေပၚထိုင္စားရတာ ၾကိဳက္တယ္။ အားရပါးရ စားရတာ ေကာင္းမွေကာင္း။”

အေမက ကိုမိုးေလး ေျပာပံုကို ၾကည့္ကာ သေဘာတက်ျဖင့္ ျပံဳးေလသည္။
အေဖကမူ အေမ ဘာေျပာေျပာ ခပ္ျပံုးျပံုးပင္။

ညိဳတို႔ ေမာင္ႏွစ္မေလးေယာက္သည္ တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ ႏွစ္ႏွစ္စီကြာသည္။

အႀကီးဆံုးမွာ ကိုတိုး ျဖစ္ၿပီး အေ၀းသင္ ေနာက္ဆံုးႏွစ္တက္ရင္း၊ လမ္းထိပ္ရွိ ၀ပ္ေရွာ့တြင္ အလုပ္လုပ္သည္။

ဒုတိယမွာ ညိဳ။ ညိဳ ဆယ္တန္းကို သံုးႏွစ္ေျဖသည္။ ပထမဆံုးႏွစ္တြင္ ေက်ာင္းတက္ၿပီး ေျဖသည္။ ဒုတိယႏွစ္တြင္ က်ဴရွင္တက္ၿပီး ေျဖသည္။ သို႔ေသာ္ ေနာက္ႏွစ္မ်ားတြင္ ညိဳ က်ဴရွင္မတက္ေတာ့ပါ။ က်ဴရွင္စရိတ္အျပင္၊ စာအုပ္ဖုိး၊ မုန္႔ဖိုး စသည္တုိ႔ကို ေတာင္းရမွာ အားနာလွသျဖင့္ အလြတ္ေျဖသည္။ သံုးႏွစ္ဆက္တိုက္ က်ၿပီးေနာက္ ညိဳ မေျဖခ်င္ေတာ့။ အထည္ခ်ဳပ္စက္ရံုတြင္ ဟယ္လ္ပါ (အကူ) ၀င္လုပ္ရင္း အိမ္အလုပ္မ်ားကူသည္။ ဟယ္လ္ပါမွတဆင့္၊ စက္ခ်ဳပ္သင္၊ ေနာက္ လိုင္းစူပါ။ ထိုမွ တစ္ဆင့္တက္ၿပီး ေအာစူပါ ထိ ျဖစ္ရန္ ညိဳ မွန္းထားသည္။

ဒီႏွစ္ ညိဳ ႔ ေအာက္ရွိ မိခ်ိဳ ဆယ္တန္းေျဖမည္။ အငယ္ဆံုးကား အေမ့အသဲတံုး ကိုမိုး။

ကိုမိုးႏွင့္ မိခ်ိဳမွာ ညိဳႏွင့္မတူဘဲ စာေတာ္လွသည္။

အခန္း(၃)

ႏွစ္ေတြသာ ေျပာင္းသြားသည္။ အေမ့ ထမင္းစားပြဲႏွင့္ ကုလားထိုင္ေျခာက္လံုးအိပ္မက္ကား မေျပာင္းလဲခဲ့ေပ။ ႀကံဳရင္ၾကံဳသလုိ ေျပာဆိုတတ္စျမဲ။

အခန္း(၄)

ကိုမိုးေလး ဆယ္တန္းေအာင္ေသာႏွစ္တြင္ ကိုတိုးတစ္ေယာက္ မိန္းမယူကာ မိန္းမအိမ္ေနာက္ ပါသြားေလသည္။

ေနာက္ႏွစ္ႏွစ္ခန္႔ၾကာေသာ္ သမီးအလိမၼာေလးမိခ်ိဳ တကၠသိုလ္တက္ရင္း၊ သူငယ္ခ်င္းေကာင္ေလးျဖင့္ ေယာက္မျမင္းစီး ထြက္သြား၏။ ေကာင္ေလးဘက္မွ ေငြေၾကးျပည့္စံုသည့္အျပင္၊ ခ်ိဳ ႔ကို သေဘာက်ၾက ၠသျဖင့္ သူတုိ႔အိမ္ႀကီးတြင္ ေခၚတင္ထားကာ၊ ေမြးလာသည့္ကေလးကို ထိန္းေပးၾကသည္။ ခ်ိဳ႔တို႔လင္မယားကို ေက်ာင္းဆက္တက္ေစသည္။

အေမႏွင့္ညိဳမွာ ခ်ိဳ႔ကို အခ်ိန္မတန္ခင္ အိမ္ေထာင္မက်ဘဲ ပညာတတ္၊ရာထူးေကာင္းေကာင္းျဖင့္ ခပ္ထက္ထက္မိန္းမတစ္ေယာက္ျဖစ္ရန္ ေမွ်ာ္မွန္းထားခဲ့သည္။ ေမွ်ာ္မွန္းထားသလို ျဖစ္မလာေသာအခါ စိတ္ပ်က္မိေသာ္လည္း၊ ေၾသာ္.. ငါ့သမီးေလး.. ငါ့ညီမေလး

ေယာက္်ားရ ကံေကာင္းရွာပါတယ္ေလ ဟု ေျဖေတြးၾကရေလသည္။

အေမ၊ အေဖ၊ ကိုမိုးႏွင့္ ညိဳ သာ အိမ္တြင္က်န္ၿပီး သိပ္မၾကာခင္မွာပင္၊ ကြန္ပ်ဴတာသင္တန္း၊ အဂၤလိပ္စာသင္တန္း စ သည္တုိ႔ တက္ခ်င္သည္ဟု ဆိုကာ၊ ရ ရာ အလုပ္ျဖင့္ ႏိုင္ငံျခားသို႔ အလုပ္ထြက္လုပ္ခ်င္ေနေသာ ကိုမိုးေလးတစ္ေယာက္၊ သြားရလာရ လြယ္ကူေသာ လွည္းတန္းဘက္ရွိ ေဆြမ်ိဳးအိမ္တြင္ သြားေနေလေတာ့သည္။

သုိ႔ႏွင့္ ညိဳတို႔မိသားစု ထမင္း၀ိုင္းေလးတြင္ အေမ၊ အေဖႏွင့္ ညိဳသာ က်န္ေတာ့၏။

အခန္း(၅)

ခ်ိဳ႔ သားေလး စကားတီတီတာတာ ေျပာတတ္ခ်ိန္တြင္၊ ခ်ိဳတစ္ေယာက္ အလုပ္ေကာင္းေကာင္းတစ္ခု ရသည္။

အေမႏွင့္ ညိဳ ႔မွာ ခ်ိဳ ႔အတြက္ ၀မ္းသာရပါသည္။

ယခုမူ အေမတစ္ေယာက္ အ၀တ္ေလွ်ာ္၊ မီးပူတိုက္သည့္ အလုပ္ကို မလုပ္ေတာ့ေသာ္လည္း ညိဳကမူ အထည္ခ်ဳပ္စက္ရံုတစ္ရံုၿပီးတစ္ရံု ေျပာင္းကာ အလုပ္လုပ္ဆဲ။

ကိုတိုးလည္း သူ႔မိန္းမအိမ္တြင္ ၀ပ္ေရွာ့အေသးစားေလးတစ္ခု စ ေထာင္ႏုိင္ခဲ့သည္။

ကိုမိုးကမူ ႏိုင္ငံျခားသို႔ထြက္ရန္အတြက္ လွည္းတန္းတြင္ပင္ ေဆြမ်ိဳးမ်ားျဖင့္ေနကာ၊ ရုန္းကန္ျပင္ဆင္ေနဆဲ။ ေစာင့္ေနေသာ စာရြက္စာတမ္းတစ္ခ်ိဳ႔ရလွ်င္ ထြက္ရေတာ့မည္ဟု သိရသည္။

အခန္း(၆)

တစ္ေန႔တြင္ ခ်ိဳတစ္ေယာက္ အိမ္သို႔ ေပါက္ခ်လာကာ၊ သူ ပထမဆံုးရေသာ လချဖင့္ အေမ့ကို လာကန္ေတာ့ျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာ၏။

“အမ်ားႀကီးေတာ့ မဟုတ္ဘူးေပ့ါ အေမရယ္၊ ဒါေပမဲ့.. ေနာက္ေတာ့ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း လစာတက္လာမွာ။ ခု.. အေမ့ကို ဦးဆံုးကန္ေတာ့တာပါ။”

“အေမ ပိုက္ဆံမလိုပါဘူး သမီးရယ္၊ ကေလးအတြက္သာ ေသခ်ာ စု ထားပါ။ အေမလည္း ဘယ္မွမသြားဘူး၊ အိမ္ထဲမွာပဲ ေနတာ။ ဒီေတာ့.. ဘာမွ သံုးစရာမရွိဘူး။”

အေမက ခ်ိဳ႔ကို ၾကည့္ကာ ျပံဳးျပံဳးေလးျဖင့္ ေျပာ၏။

“ေနာက္လ ေတြ စ စု ပါ့မယ္ အေမရယ္၊ အေမအျမဲေျပာေနၾက.. ထမင္းစားပြဲ၀ယ္ခ်င္တာ..ေလ။ တစ္ျခားသံုးစရာမရွိရင္.. အဲဒါ၀ယ္လိုက္ေပ့ါ အေမရဲ့..။ ေနာ္..။ သမီး ဦးဦးဖ်ားဖ်ားမုိ႔ ကန္ေတာ့ခ်င္လို႔ပါ။”

အေမက ဘာမွေျပာမေနေတာ့ဘဲႏွင့္ ခ်ိဳ ႔ လက္ထဲမွ စာအိတ္ေလးကို လွမ္းယူထားလိုက္ၿပီး ခဏၾကာေသာ္၊ ခ်ိဳ ျပန္သြားသည္။

ခ်ိဳ ျပန္သြားမွ အေမက ညိဳ ႔ ကို ေျပာသလိုလို၊ သူ႔ဘာသာသူ ေရရြတ္သလိုလုိျဖင့္ စကားတစ္ခြန္းေျပာလိုက္ေလသည္။

...ထမင္းစားပြဲနဲ႔ ကုလားထုိင္ေျခာက္လံုး ၀ယ္လိုက္လို႔ ငါ့သားသမီးေတြနဲ႔ ထမင္းတစ္၀ိုင္းထဲ ..တစ္နပ္ေလာက္ စံုစံုညီညီ ျပန္စားရမယ္ဆိုရင္ေအ.. ၊ ငါ ခု ခ်က္ခ်င္း ေျပးၿပီး သြား၀ယ္ပါရဲ ့....တကယ္ပါ..။

အေမ့စကားအဆံုးတြင္ ညိဳက -

“အေမ အခု၀ယ္ရင္ အစြယ္အပြားေတြနဲ႔မုိ႔.. ေျခာက္လံုးနဲ႔ မရေတာ့ဘူး..၊ကုလားထုိင္ ကိုးလံုးမွ ေလာက္မွာ..” - အေမ စိတ္သက္သာရေစရန္ ေနာက္သလို ေျပာင္သလိုျဖင့္ ေျပာလုိက္ရေသာ္လည္း၊ ကိုယ္တိုင္မွာမူ မ်က္ရည္၀ဲတက္လာေသာေၾကာင့္၊

အေမ မျမင္ႏိုင္ေအာင္ မီးဖိုေဆာင္ဘက္သို႔ ခပ္သုတ္သုတ္ ေျပးထြက္ခဲ့လိုက္ရေလေတာ့၏။ ။

ပန္းႏြယ္

၂၀၁၁၊ ဧၿပီလ ၂၂ ရက္ ၁၀း၃၀ နံနက္

ဟယ္လ္ပါ = Helper, လိုင္းစူပါ = Line Supervisor, ေအာလ္စူပါ (All Super)= Supervisor

အေမ.. ျပန္ခ်င္ခဲ့သလား..

noreply@blogger.com (.) — Tue, 05 Apr 2011 22:54:00 +0000

အေမျပန္ခ်င္ခဲ့သလား..၊
အေမခ်က္ေကၽြးတဲ့ ပဒက္စာ ဟင္းခ်ိဳ၊
ငါးပိရည္က်ိဳနဲ႔ ငါးခူေၾကာ္ခ်က္၊
ႀကက္သြန္နီဖက္တဲ့ ေတာလက္ဖက္သုတ္
ကသုတ္ကယက္ခ်က္တဲ့ ခရမ္းခ်ဥ္သီးနဲ႔ ငါးရံ႔ေျခာက္ခ်က္
ဒါေတြကို.. မက္မက္စက္စက္ လြမ္းမိတဲ့အခါ.. ၊
သမီး..အေမ့ကို အခု လြမ္းေနသလိုမ်ိဳး..
အေမ့အေမကို အေမလြမ္းတဲ့အခါ..
အေမ့ရဲ့ အေမအိမ္ကို
.. .......... အေမျပန္ခ်င္ခဲ့သလား..။

အေမျပန္ခ်င္ခဲ့သလား..၊
တစ္ဖက္က ၀င္ေငြ၊ တစ္ဖက္မွာ အကုန္ျပန္ထြက္
တစ္ရက္ၿပီး တစ္ရက္
အဆက္မျပတ္တက္ေနတဲ့ ကုန္ေစ်းႏႈန္းေတြၾကား
စိတ္၏ ေပါင္း၊ ႏႈတ္၊ ေျမွာက္၊ စား၊
ေလာက ကို မ်က္ရည္စမ်ားနဲ႔ ဟားတုိက္ရီ ရင္း..
အေမ့အေၾကာင္း ေတြးမိျပန္တယ္..၊
အေမေရာ...
ကိန္းဂဏန္း အရွဴပ္အရွင္းေတြၾကား
အေမ့ရဲ့ အေမအိမ္ကို အေမျပန္ခ်င္ခဲ့သလား..။

အေမျပန္ခ်င္ခဲ့သလား.. အေမ။
“ဘယ္သူမျပဳ မိမိမႈ” တဲ့ အေမရဲ့..၊
“ကိုယ္စိုက္တဲ့အတိုင္း.. ကိုယ္ရိတ္ရတယ္” ဆုိၾကျပန္တယ္။
ဒါေပမယ့္ .. အေမ
ဘယ္သူေတြ ဘာေတြ ဘယ္လို ေျပာေျပာ..

အေမ မေျပာေတာ့.. အေမာ မေျပ..

ကေလးအေမျဖစ္ေနေပမယ့္လည္း.. အေမ့ကေလးျဖစ္ခ်င္တုန္းပါ။

ရင့္လြန္းေတာ့လည္း မက်က္ႏိုင္ေတာ့ဘူးေပ့ါ အေမရယ္..။

အေမေရ..
ဒီလိုနဲ႔ စိတ္ဓာတ္အတက္အက်မ်ားလွတဲ့ ေန႔ေတြအၾကား..၊
ဒီလိုမ်ိဳး စိတ္ဓာတ္အတက္အက် မ်ားလွတဲ့ ေန႔မ်ိဳးေတြ မ်ား..၊
အေမ့ရဲ့ အေမအိမ္ကို အေမ..ခဏေလာက္ျဖစ္ျဖစ္.. ျပန္ခ်င္ခဲ့သလား..။

အေမေရ... ၊
ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္းေလ..
ဘယ္ေလာက္ပဲ စိတ္ရွဴပ္စရာေတြ ႀကံဳႀကံဳ
အေမဟာ လံုျခံဳစြာေထြးပိုက္..၊
သားသမီးေတြ ဘယ္လိုပဲ မိုက္ေပမယ့္
အေမ့ရဲ့ အေမအိမ္ကို..
အေမ မျပန္ခဲ့တာ သမီးသိသေပ့ါ။

သမီးတို႔နဲ႔အတူ အျမဲရွိေနခဲ့တဲ့ အေမ...။

ဒါေပမယ့္ အေမ..
အေမ့စိတ္ထဲမွာ.. တိတ္တိတ္ေလး..
လက္ရွိေနရပ္ကေန ႀကံဳသလို ထြက္ေျပး...၊
အေမ့ရဲ့ အေမအိမ္ကို ဘယ္ေလာက္ေ၀းေ၀း.အေမ ျပန္ခ်င္ခဲ့သလား..။

အေမ့ရဲ့ အေမအိမ္ကို အေမ ျပန္ခ်င္ခဲ့သလား..။

အဆက္ဆက္

noreply@blogger.com (.) — Tue, 22 Mar 2011 21:19:00 +0000

၁။ စ၀္ေရႊသိုက္ (၁၈၉၆-၁၉၆၂)

(၁၉၄၈ ဇန္န၀ါရီ ၀၄ - ၁၉၅၂ မတ္ ၁၂)

၂။ ေဒါက္တာ ဘဦး (၁၈၈၇-၁၉၆၃)

(၁၉၅၂ မတ္ ၁၃ - ၁၉၅၇ မတ္ ၁၂)

၃။ မန္း၀င္းေမာင္ (၁၉၁၆-၁၉၈၉)

(၁၉၅၇ မတ္ ၁၃ - ၁၉၆၂ မတ္ ၂)

၄။ ဦးေန၀င္း (၁၉၁၁-၂၀၀၂)

(၁၉၅၈ ေအာက္တုိဘာ ၂၉ - ၁၉၆၉ ဧၿပီ ၀၄ / ၁၉၇၄ မတ္ ၀၂ - ၁၉၈၁ ႏို၀င္ဘာ ၀၉)

၅။ ဦးစန္းယု (၁၉၁၈-၁၉၉၆)
(၁၉၈၁ ႏို၀င္ဘာ ၀၉ - ၁၉၈၈ ဇူလိုင္ ၂၇)

၆။ ဦးစိန္လြင္ (၁၉၂၃-၂၀၀၄)
(၁၉၈၈ ဇူလိုင္ ၂၇ - ၁၉၈၈ ၾသဂုတ္ ၁၂)

၇။ ဦးေအးကို
(၁၉၈၈ ၾသဂုတ္ ၁၂ - ၁၉၈၈ ၾသဂုတ္ ၁၉) (?)

၈။ ေဒါက္တာ ေမာင္ေမာင္ (၁၉၂၅-၁၉၉၄)
(၁၉၈၈ ၾသဂုတ္ ၁၉ - ၁၉၈၈ စက္တင္ဘာ ၁၈)

၉။ ဦးေစာေမာင္ (၁၉၂၈-၁၉၉၇)
(၁၉၈၈ စက္တင္ဘာ ၁၈ - ၁၉၉၂ ဧၿပီ ၂၃)

၁၀။ ဦးသန္းေရႊ (၁၉၃၃- )

(၁၉၉၂ ဧၿပီ ၂၃ - ၂၀၁၁ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၀၄)

၁၁။ ဦးသိန္းစိန္ (၁၉၄၅- )

(၂၀၁၁ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၀၄ - )

ဆက္စပ္ေနေသာ - တစ္မူးသာေသာ ပုတ္ထဲက ပဲမ်ား

(ကုန္းေဘာင္မင္းဆက္ ၁၁ ဆက္။ ။ ေလာင္း၊ ေနာင္၊ ဆင္၊ စဥ့္/ ေဖာင္း၊ ဘိုး၊ ဘ၊ သာ/ ပု၊ မင္း၊ သီ = အေလာင္းမင္းတရား၊ ေနာင္ေတာ္ႀကီး၊ ဆင္ျဖဴရွင္၊ စဥ့္ကူးမင္း၊ ေဖာင္းကားစားေမာင္ေမာင္၊ ဘုိးေတာ္ဘုရား၊ ဘႀကီးေတာ္၊ သာယာ၀တီမင္း၊ ပုဂံမင္း၊ မင္းတုန္းမင္း၊ သီေပါမင္း)
(အတိုမွတ္ရန္ - စ၀္၊ ဘ၊ မန္း / ေန၊ စန္း၊ စိန္ / ေအး၊ ေမာင္၊ ေစာ၊ သန္း၊ သိန္း)

(မွားေနတဲ့ အခ်က္အလက္နဲ႔ ရက္စြဲေလးေတြ ေျပာျပ/ျပင္ေပး ေစလိုပါတယ္။ ေက်းဇူးအထူးပါ။)

credit to all original creators/uploaders for photos &
ဓာတ္ပံုႏွင့္ အျခားကိုးကားမ်ား-

http://en.wikipedia.org,
http://peoplewinthrough.com/
http://www.irrawaddy.org,
http://thanshwe-hunter.blogspot.com,

http://www.2space.net/news/article/313837-1288160403/,
http://wpginra.blogspot.com,

http://www.mizzima.com,
http://www.onasia.com/content/story.aspx?storyID=595&page=1,
http://carlos-enestemundo.blogspot.com/2007_10_01_archive.html,
http://www.portalestoria.net/myanmar.htm,
http://lifeinlegacy.com/2004/WIR20040417.html,
http://www.chinahighlights.com/image//greatwall/people/chairman-u-san-yu-b.jpg,
http://moemaka.blogspot.com
http://www.zawzaw.com

Notes - 011711

noreply@blogger.com (.) — Mon, 17 Jan 2011 22:28:00 +0000

KEY FACTORS FOR ON-LINE DISCUSSION/LEARNING

- an open mind

- a willingness to share and participate

- respect for your peers

- a kind and supportive heart

- a good sense of humor (optional)

COMMON PITFALLS OF BUSINESS WRITING

Too Many Words:
Not:
We hope that any and all of your questions have been answered, but if you have any additional inquiries whatsoever, we trust you will not hesitate to call us.
Instead:
Please call if you have any more questions.

Too Many Big Words:
Not:
In accordance with our previous discussions, we duly enclose the correspondence in question for your perusal.
Instead:
Please review the enclosed letter.

Cliches:
Not:
It is hoped that you will utilize our input to clarify the parameters for optimizing the data.
Instead:
We want to help you use the information efficiently.

Jargon:
Not:
You will find the ship's head further aft to port.
Instead:
The bathroom is at the rear left-hand side of the ship.

Vague Expressions:
Not:
Company profits were affected by the news.
Instead:
Company profits declined by 27 percent as a direct result of the news.

Condescending Language:
Not:
The enclosed application form must of course be mailed by the date clearly printed on the reverse.
Instead:
Please note the deadline for application.

Gender Bias:
Not:
A lawyer without ethics compromises his integrity.
Instead:
Lawyers without ethics compromise their integrity.
or
Without ethics, a lawyer's integrity is compromised.

Negative Language or Expressions:
Not:
Unfortunately, we no longer carry the Zippy copier.
Instead:
We have replaced the Zippy with the new Rapido, which has many interesting features.

Inattention to Detail:
Not:
We will accomodate Mrs. Browns request for new stationary.
Instead:
We will accommodate Ms. Brown's request for new stationery.

Lack of Focus on Reader:
Not:
We would like to invite you to our new product launch party.
Instead:
You are invited to our new product launch party.

Lack of Commitment:
Not:
The new plan is rather interesting and we are quite excited about it.
Instead:
The new plan is very interesting and we are extremely excited about it.

Passive Voice:
Not:
The multi-million dollar contract for new ferries was signed by the Premier. (passive)
Instead:
The Premier signed the multi-million dollar contract for the new ferries. (active)

(Source: M. Cornish)

(posted via email)

Category: Notes, General,

"Do you see what I see..."

noreply@blogger.com (.) — Wed, 12 Jan 2011 03:50:00 +0000

"Do you see what I see..."

Said the night wind to the little lamb

Do you see what I see
Way up in the sky little lamb
Do you see what I see
A star, a star .. Dancing in the night
With a tail as big as a kite
With a tail as big as a kite

This is the very first paragraph of the Christmas song called "Do you Hear What I Hear" and I love the words so much

(though I am a Buddhist).

This post is not about Christmas song but some of the websites I could see from the computer with no Myanmar font at all (No Win Innwa, No ZawGyi, No Myanmar Unicode, etc.)/they have never been installed.

I do not know well about the technology and fonts, and this post is also just for the record.

1.11.2011
2:50 pm Pacific Time

“တစ္ေန႔ကို ၁၈၀၀”

noreply@blogger.com (.) — Thu, 06 Jan 2011 00:08:00 +0000

“အသီးအႏွံစားရင္ ပိန္မယ္ဆိုလို႔ ထမင္းစားခ်ိန္က လြဲရင္.. တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ပန္းသီးေတြပဲ ထိုင္စားတာ မပိန္ပါဘူး”
“ေဟာဗ်ာ၊ ပန္းသီး ဘယ္ႏွလံုးမ်ား စားပါသလဲ။”
“တစ္ေန႔ထဲကို ၁၀လံုးေလာက္ ရွိမယ္။”
“ဟုိက္..”
The Last 10 Pounds Bootcamp ဆိုတဲ့ TVအစီအစဥ္မွာ ၾကည့္လိုက္ရတာေလးပါ။ အရြယ္ေတာ္ ပန္းသီးတစ္လံုးဟာ ကယ္လိုရီ ၇၀ ရွိပါတယ္။ ၁၀လံုးဆိုေတာ့ ကယ္လိုရီ ၇၀၀။

ကိုယ္လက္လႈပ္ရွားမႈလံုး၀မရွိတဲ့ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ဟာ တစ္ေန႔ကို အႀကမ္းဖ်ဥ္းအားျဖင့္ ကယ္လိုရီ (၁၆၀၀-၂၀၀၀)ခန္႔ပဲ လိုအပ္တဲ့အခ်ိန္မွာ ပန္းသီး ၁၀လံုး စားၿပီးေနာက္၊ ကယ္လိုရီ (၉၀၀-၁၃၀၀)ေလာက္ပဲ စားသင့္ပါေတာ့တယ္။
ဒါေပမယ့္ ထမင္းတစ္ပန္းကန္ (Cooked Rice, Measuring Cup 1 Cup = ခ်က္ၿပီးသားထမင္း ထမင္းလက္သီးဆုပ္အရြယ္ခန္႔) မွာတင္ ကယ္လိုရီ ၁၇၀ ေလာက္ ရွိတယ္ဆိုေတာ့၊ ဟင္းမပါေသးဘဲနဲ႔ တစ္ေန႔တစ္ေန႔စားတဲ့ ထမင္းသံုး/ေလးပန္းကန္တင္ ကယ္လိုရီ ၈၀၀ခန္႔ ရွိေနပါၿပီ။

ဒီေတာ့ လိုအပ္တာထက္ ပိုစားေနမိၿပီ - ဆိုတာ ေသခ်ာသေလာက္ ရွိေနၿပီေပ့ါ။ ဒါေၾကာင့္ ရွိသင့္တဲ့အေလးခိ်န္ထက္ ပိုေနၿပီး၊ ကိုယ္အေလးခ်ိန္အနည္းခန္႔ေလ်ာ့က်ခ်င္တယ္ ဆိုရင္ျဖင့္၊ အစားအေသာက္ဆင္ျခင္ရမွာ ေသခ်ာသလို “စားေသာက္တဲ့ ပမာဏ အနည္းအမ်ား” ကိုလည္း ထိန္းခ်ဳပ္ဖုိ႔ အေရးႀကီးလာပါတယ္။
တစ္ခ်ိဳ႔ဘီစကစ္(ကြတ္ကီး)ေတြဟာ ၇ခ်ပ္ေလာက္နဲ႔တင္ ကယ္လိုရီ ၂၀၀ ရွိေနပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ ေကာ္ဖီေလးေသာက္လိုက္၊ ကြတ္ကီးေလးစားလိုက္၊ အင္တာနက္မွာစာဖတ္လိုက္နဲ႔ အထုပ္တစ္၀က္ေလာက္ေရာက္မွ သတိထားမိတဲ့အခါ ကယ္လိုရီ ၁၀၀၀ ေလာက္ တစ္ထိုင္ထဲ စားေသာက္သလို ျဖစ္သြားတတ္ပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ စားေသာက္တဲ့အစားအေသာက္ပမာဏကို ထိန္းခ်ဳပ္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ -

၁။ ပန္းကန္/ခြက္ေယာက္ အႀကီးႀကီးေတြ သိပ္မသံုးပါနဲ႔။ အသင့္အတင့္အရြယ္အစားရွိတဲ့ ပန္းကန္နဲ႔ စားေသာက္ပါ။ ပန္းကန္အႀကီးႀကီးနဲ႔ဆို မ်ားမ်ားစားျဖစ္သလို၊ ပန္းကန္ေသးေသးနဲ႔မုိ႔ ၂ခါျပန္စားမယ္ဆိုရင္လည္း မ်ားမ်ားစားျဖစ္ျပန္ပါတယ္။
၂။ ဘယ္အရြယ္အစားမွာ ကယ္လိုရီဘယ္ေလာက္ေလာက္ရွိမယ္ ဆိုတာ အၾကမ္းဖ်ဥ္းခန္႔မွန္းႏုိင္ပါေစ။
(1 Cup = Tennis Ball Size, 1 ounce of Cheese = adult's thumb, etc. examples with pics)
၃။ ဒီေလာက္ပဲစားမယ္ဆိုၿပီး ကုိယ္စားမယ့္ ပန္းကန္ထဲမွာ တစ္ခါတည္း ထည့္ထားၾကည့္ပါ။ ေနာက္မွ ထပ္ထပ္ၿပီး ယူထည့္တဲ့အခါ ကိုယ္ဘယ္ေလာက္စားတယ္ဆိုတာ သိပ္မသိသာေတာ့ပါဘူး။
၄။ စားေသာက္မယ့္ပမာဏ မ်ားေနၿပီလား/နည္းေနလား ဆိုတာ အလြယ္တကူ ခန္႔မွန္းႏိုင္ေအာင္ ျပင္ဆင္တတ္ရပါမယ္။ (ဥပမာ-ေကာ္ဖီကို ႏြားႏို႔နဲ႔ ေသာက္တတ္သူမ်ားအေနနဲ႔ ေကာ္ဖီမထည့္ခင္ ႏြားႏို႔ထည့္ၾကည့္ပါ။)
၅။ အျမင္မွာ ေသးငယ္/မႈန္မႊား/မသိသာေပမယ့္ ကယ္လိုရီမ်ားတဲ့အစားအစာေတြ အမ်ားႀကီးရွိေၾကာင္း သတိျပဳပါ။ (ဥပမာ - စားသံုးဆီ၊ အခ်ဥ္ရည္/ketch up၊ sauces, etc.)
၆။ စားေသာက္ဆိုင္မွာ စားေသာက္တဲ့အခါ ပိုစားတတ္တာမို႔ သတိရွိရပါမယ္။ ဘူေဖးလိုမ်ိဳးေတြ တတ္ႏိုင္သမွ် ေရွာင္ၾကဥ္ရပါမယ္။

အဓိက က ေတာ့ သတိရွိဖုိ႔ပါပဲ။ လူႀကီးေတြက “စားသတိ၊ သြားသတိ၊ လာသတိ” လို႔ ေျပာေလ့ရွိပါတယ္။ စားသတိ ဆိုတာမွာ အဆိပ္အသင့္ျဖစ္ေစမယ့္ အစားအေသာက္ေတြကို သတိျပဳၾကရံုမက၊ လိုအပ္တာထက္ အမ်ားႀကီး ပိုစားေနမိျပီလားဆိုတာကိုပဲ သတိခ်ပ္ရမယ့္ သေဘာပါ။ “တန္ေဆးလြန္ေဘး”၊ “မ်က္စိအက်င့္၊ ၀မ္းအခ်င့္” လို႔လဲ ဆိုတတ္ၾကပါေသးတယ္ေနာ္။ ။

pic from http://www.squidoo.com/how-many-calories-per-day