papamanjo

2019-06-25T22:07:00.003-07:00

ในวันที่มนุษย์พ่อต้องเลี้ยงลูกสาว

ครอบครัวเราทำงานที่บริษัท ทัวร์ เจ้าของบริษัทคือพี่สาวผมเอง หน้าที่หลักของผมคือการออกแบบตั้งแต่ ไม้จิ้มฟัน ไปจนถึงเรือรบ ส่วนภรรยาก็ช่วยงานทุกอย่างที่บริษัท ต้องการ

เมื่อวันที่ภรรยาต้องไปดูแลลูกค้าที่ต่างประเทศ 1 สัปดาห์ หน้าที่ผมต้องดูแลลูกเป็นหลัก หาเรื่องพาลูกเที่ยวสิครับ รออะไร ในเวลานั้นมีหนังเข้าโรงภาพยนตร์เยอะแยะมากมาย ที่เด็ก ๆสามารถดูได้ จัดเลยครับ เด็กสนุก พ่อ Happy หลังจากดูหนัง เราพากันไปทานไอศกรีม หาซื้อของเล่นให้เด็กไปเล่นกันต่อที่บ้าน

ลูกสาวคนโต

ตกเย็นกลับถึงบ้านเด็ก ๆ สนุกกับของเล่นกันอย่างเพลิดเพลิน พอถึงเวลาเข้านอนเท่านั้นแหละ บรรยากาศทุกอย่างก็เปลี่ยนไป

เด็ก ๆร้องไห้คิดถึงแม่ครับ ปลอบเท่าไหร่ก็ไม่หยุดร้อง

คิดดูสิครับลูกสาว 2 คน เสียงร้อง 2 เท่า ร้องไห้ไปก็พูดไปว่า แม่ดีอย่างนั้น แม่ดีอย่างนี้ แม่ทำแบบนั้น แม่ทำแบบนี้ สรรเสริญเยินยอแม่ดั่งนางฟ้า

ผมคิดในใจแล้วพ่อละ วันนี้คืออะไร ดูหนังกินไอศกรีม ซื้อของเล่น หัวเราะตลอดทั้งวัน มันคืออะไรครับลูก

ผ่านไป 10 นาที ผมยังพอรับได้ แต่นี่ 30 นาที ก็ยังไม่หยุด ผมเริ่มหงุดหงิด ใจคิดจะพูดว่าถ้าไม่เงียบพ่อจะยึดของเล่นที่ซื้อมาให้วันนี้เลย

แต่ก็นึกถึงตัวผมเองในวัยเด็กอยากได้ของเล่นสักชิ้นมันช่างยากเย็น แสนเข็น ซะเหลือเกิน ถ้ามันหายไป หรือมีใครมาเอาของผมไป ผมคงร้องไม่หยุดอย่างแน่นอน แค่คิดก็หนาวแล้ว ถ้าผมพูดประโยคนั้นออกไปคงจะจัดหนักกันยกใหญ่

สุดท้ายผมตัดสินใจบอกลูกสาวผมว่า ลูกร้องไห้เพราะคิดถึงแม่ ลูกร้องออกมาเท่าที่ลูกคิดถึงเลย ผมอนุญาตให้เค้าร้องออกมาเลย เท่าที่ลูกผมจะเทน้ำตาออกมา เวลผ่านไปเกือบ ชั่วโมง ลูกสาวทั้งสองคนเหนื่อยมาก และก็หลับไปพร้อมน้ำตา ในขณะที่เค้าหลับผมเช็ดหน้าให้เค้า นอนกอดเค้าทั้งสองคนด้วยความสงสาร และหลับไปพร้อมกับเค้า พรุ่งนี้ผมจะต้องเผชิญกับสถานการณ์อย่างไรต่อ ซึ่งมันไม่ง่ายเลยสำหรับพ่ออย่างผม คืนนี้ขอเก็บแรงก่อนละกันพรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่

ตื่นมาตอนเช้าผมรีบอาบน้ำ แต่งตัว แล้วลงมาเตรียมอาหารเช้าให้ลูกสาวทั้ง 2 ของผม เมื่อลูกผมลงมาจากชั้น 2 เจอหน้าผม ช่างแตกต่างกับเมื่อคืนนี้เป็นอย่างมาก เค้าสดใส ยิ้มหวาน อย่างกับคนละคน ผมถามเค้าเรื่องเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นจำได้หรือเปล่า ลูกผมบอกว่าเค้าจำได้ ผมถามต่อว่าตอนนี้ความรู้สึกของลูกเป็นอย่างไรบ้าง ลูกสาวคนโตอายุ 8 ขวบ และคนเล็กอายุ 7 ขวบ บอกผมว่า

ลูกสาวคนเล็ก

ความคิดถึงแม่ยังเหมือนเดิม แต่ความเศร้าเวลาแม่ไม่ได้อยู่ใกล้ลดลงไปเยอะ เพราะลูกรู้ว่าแม่ไม่ได้ไปใหน แม่ไปทำงานเดี๋ยวแม่ก็กลับมา และหนูยังมีพ่อที่อยู่ใกล้ๆ หนูโอเครแล้วค่ะ

เกิดอะไรน่ะ !!! ทำไมเมื่อคืนลูกผมไม่คิดแบบนี้ กำแพงบ้านแทบร้าวเพราะเสียงร้องของเด็ก อันนี้ผมพยายามเปรียบเทียบถึงความหนักหน่วงที่ต้องฟังเสียงร้องของเด็กตลอดระยะเวลา 1 ชม.

คำถาม :

เป็นไปได้ไหมว่าเมื่อเด็กเอาอารณณ์คิดถึง อารมณ์เศร้า ความกลัว ระบายออกมาผ่านทางน้ำตาและเสียงร้องไห้ ทำให้เค้าเจอความจริงว่าแม่ไปไม่นานเดี๋ยวก็กลับมา และเค้ายังมีพ่อที่รักเค้ามากอีกคนที่อยู่เคียงข้าง
และถ้าผมไม่ให้เค้าร้องไห้ออกมา สั่งให้เงียบ เพราะดึกแล้ว เกรงใจเพื่อนบ้านมาก ๆ และจะยึดของเล่นของเค้าไปเก็บไว้ เค้าจะรู้สึกอย่างไร
และถ้าผมเสียงดังใส่ลูกเพราะไม่สามารถควบคุมเหตุการณ์นี้ได้ ลูกผมจะเป็นอย่างไร

No hero is perfect !!!

2019-06-25T19:45:00.000-07:00

No hero is perfect !!!

จุดเริ่มต้นของมนุษย์พ่อ ผมอาจจะไม่ใช่พ่อที่ดีที่สุด  แต่ผมเป็นพ่อที่มีความสุขที่สุด ผมเชื่อแบบนั้นนะ

ย้อนไปเมื่อ 8 ปี ที่แล้วที่ผมและภรรยารู้ว่ามีอีก 1 ชีวิตเกิดขึ้นมา ความดีใจ ความซาบซึ้ง ความตกใจ และตามมาด้วยความกลัว ใครเคยเป็นอย่างผมบ้าง หรือผมอาจจะเป็นคนเดียวก็ได้...

ว่าด้วยเรื่องของความกลัว เรากลัวอะไร ? กลัวว่าตัวเองจะเป็นพ่อที่ไม่ดี แล้วพ่อที่ดีควรเป็นอย่างไร หลายร้อยคำถามที่ตีกันอยู่ในหัวของผม ทำไมความกลัวมันถึงมีพื้นที่มากกว่าความดีใจ ความซาบซึ้งใจที่จะมีอีก 1 ชีวิตที่เรารอคอยมายาวนาน ในเวลานั้นผมไม่รู้จะพูดกับใคร เพราะผมคิดว่า ผม  ผิดปกติ อยู่คนเดียวในโลกใบนี้ อาการต่อมาสำหรับคนที่มีความกลัวก็คือ การเก็บตัวเงียบ เก็บความรู้สึกกลัวไว้ข้างใน และพยายามทำทุกสิ่งในชีวิตให้เป็นปกติมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ อย่างน้อยผมก็รู้ว่าผมเก่งมากในเรื่องการเก็บความรู้สึกไว้ข้างใน ผมใช้ชีวิตแบบนี้มานานมาก เลี้ยงลูกแบบกลัว ๆว่าตัวเองจะเลี้ยงลูกได้ไม่ดี พยายามดูแลลูกให้อยู่ในคำสั่งตลอด เพื่อความปลอดภัยในตัวเค้า และตัวผม

คำถามคือ ผมจะใช้ชีวิตอยู่บนความหวาดกลัวนี้อีกนานแค่ใหน ?
แล้วชีวิตของลูกผมจะเป็นอย่างไรเมื่อผมต้องอยู่ในสภาพเช่นนี้

และแล้ววันนั้นก็มาถึง เมื่อคนที่ผมรู้จักเห็นวิธีการเลี้ยงลูกของผม เค้าบอกผมว่าคุณเป็นพ่อที่ดีมาก รักและเอาใจใส่ลูก แต่ผมขอถามลูกคุณ 1 ประโยคสั้น ๆ ว่า หนูชอบสีอะไรมากที่สุด จะเห็นว่า เป็นคำถามง่าย ๆไม่ต้องคิดอะไรเยอะ แต่เค้าหันมาถามผมทันทีว่า "หนูชอบสีอะไรนะพ่อ"  ผมบอกลูกว่า ลูกชอบสีอะไรก็ตอบไปเลย ... ลูกมองผมแล้วพูดว่า "พ่อเลือกให้แล้วกัน"...

ช่วงเวลาทีขับรถกลับบ้าน ผมนั่งคิดมาตลอดทางว่าทำไมลูกถึงต้องมาให้พ่อเป็นคนตอบ ทำไมลูกไม่ตอบเอง หรือเพราะลูกไม่รู้ว่าชอบสีอะไร   คุณเชื่อไหม ? คำถามนี้ช่างกวนใจผมจริง ๆ และผมก็เลือกที่จะปลอบใจตัวเองว่า เมื่อลูกโตขึ้น เค้าคงตอบคำถามนี้ได้เองละ อย่าไปคิดเยอะเลย เค้าแค่ 5 ขวบ ไม่รู้คงไม่แปลก จนกระทั่งผมจะเข้านอนผมเห็นลูกระบายสีการบ้านเค้าเลือกสีอยู่นานมาก เมื่อเค้าเห็นผม เค้าให้ผมเป็นผู้เลือกสีให้ทันที ผมก็เลือกให้ลูกโดยอัตโนมัติและยื่นให้เค้าและบอกว่า "สีนี้สวยที่สุด" เค้ารีบเอาไประบายทันทีโดยไม่ต้องคิดมาก

ในคืนนั้นหลังจากลูกเข้านอนเรียบร้อย และผมพยายามจะหลับแต่สมองผมไม่หลับ ผมรู้สึกว่าเป็นไปได้ไหมที่ลูกไม่กล้าตอบว่าชอบสีอะไร ไม่กล้าเลือกสีมาระบายภาพ เพราะผมเป็นผู้ควบคุมความชอบของเค้าทั้งหมด ผมไม่เคยถามเค้าก่อน และสอนให้เค้าเป็นผู้เลือก เพราะความกลัวว่าจะเลี้ยงลูกได้ไม่ดี ผมถึงควบคุมทุกอย่าง ควบคุมความชอบ ควบคุมความคิด ควบคุมการตัดสินใจ ทำให้เค้าไม่เคยฝึกที่จะเลือกด้วยตัวเค้าเอง

แล้วพ่อที่ดีควรเป็นอย่างไรละทีนี้