همینطوری، صرفاً جهت خنده! بدون قصد و غرض و اقدام علیه امنیت ملی و تشویش اذهان عمومی. حس و حال و وقت نوشتن نبود، گفتیم عکس بذاریم!

منبع : یک ایمیل که دو سال پیش گرفتم!

آدم وقتی دچار یأس فلسفی می‌شود نتیجه‌اش همین می‌شود. همه چیز از یادش می‌رود! یأس فلسفی که شوخی نیست. همین یأس فلسفی گاومیش را هم از پا در می‌آورد، چه برسد به آدمی‌زاد که در بدترین حالتش هم یک اپسیلون بیشتر از گاومیش عقل و شعور دارد! البته استثنا هم دارد خب! این روزها خیلی راحت روزی یکی دو ساعت دپ می‌زنم! خدا را شکر تا قبل از کشیده شدن قضیه به جاهای باریک خطر رفع می‌شود و به حالت عادی بر می‌گردم. قبلاً‌ هم این مرض دپ شدن را داشتم ولی زود خوب می‌شدم و به زندگی عادی برمی‌گشتم اما الان روزی یکی دو ساعت می‌افتم وسط یأس فلسفی و پوچی و بیرون بیا هم نیستم! بدبختی وقتی هم می‌گیرد دیگر ول نمی‌کند! کم کم دارد تبدیل به عادت ماهانه می‌شود! خدا رحم کند!

به امید روزهای سبز، زندگی بهتر و سالی پر از شادی

بی‌خیال بانک شدم، رفتم توی صف عابربانک! صف بسیار دراز بود! معذرت می‌خواهم، طولانی بود! همه مثل زالو افتاده بودند به جان عابربانک تا پول‌هایش را مثل زالو بمکند! من هم یکی از آن‌ها! یک خانمی آن جلو دم دستگاه ایستاده بود و ۱۰ تا کارت توی دستش بود و یکی یکی موجودی می‌گرفت و از این می‌ریخت توی اون و از اون می‌ریخت توی اون یکی و وسط کار هم قبض تلفن پرداخت می‌کرد! حوصله‌ی همه را به سر آورده بود. رسماً اعصاب همه را گهی کرده بود ولی همه مثل آمریکا شده بودند و هیچ غلطی نمی‌کردند! آخر سر شاکی شدم، رفتم سمت طرف و گفتم که معذرت می‌خوام، هر نوبتی که دارید فقط برای استفاده از یک کارته و برای استفاده از کارت بعدی دوباره باید نوبت بایستید! جواب حرف محترمانه را با فحش و فضیحت داد! یکی دیگر آمد حرف دل همه را زد که چرا شعور استفاده از عابربانک را ندارید؟ همه داشتند دق دلی‌هایشان را خالی می‌کردند! بی‌خیال صف عابربانک شدم.

رفته‌ام توی پارکینگ! فیش نیروی انتظامی که نشان می‌دهد گواهینامه‌ام در راه است را برداشتم تا اگر گیر دادند یک جوری ثابت کنم که گواهی‌نامه دارم! هر چند رانندگی‌ام که از شوماخر به ارث برده‌ام به خوبی نشان می‌دهد گواهی‌نامه دارم و نیازی به این کاغذ‌پاره‌های بی‌ارزش ندارم!! شروع کردم به گاز دادن و پشت چراغ قرمز ایستادم. یک ماشین پشت سرم، بی‌دلیل بوق می‌زند! باز دوباره بوق می‌زند. ۱۰۰ ثانیه مانده تا چراغ سبز شود و باز هم بوق می‌زند. دلم می‌خواهد بروم سمتش و دو تا فحش نثار خودش و این مملکت کنم تا از این به بعد شعور و عقلش برسد که پشت چراغ قرمز اینقدر بوق نزند. بی‌خیال می‌شوم! در برابر دیوانگان باید عاقلانه‌ رفتار کرد! هر چقدر آرام‌تر باشم بهتر است. صدای ضبط را تا آخر بلند می‌کنم. حالا هر چقدر دلت می‌خواهد بوق بزن مرتیکه‌ی فلان شده! خاک تو گور همه‌تان، آخرش از دست همه‌تان فرار می‌کنم. فرار می‌کنم به جایی که مردم از ترس گرانی، به شهروند و هایپراستار حمله نکنند و یکدیگر را به خاطر گوشت و نوشابه و چیپس و پفک جر ندهند. فرار می‌کنم به جایی که اینقدر حرف از سکه و دلار نباشد و اینقدر ناله‌های بی‌اعتراض نکنند. جایی که “ج.ا” نباشد.

من هم جیب‌هایم را پر از مهمات استاندارد کرده بودم. دینامیت و هفت‌ترقه و سیگارت و آبشار و بالن و سفینه و موشک و هوافضا و ماهواره و ریسیور و از این چیزهای سوسول‌بازی. یک فندک هم توی جیب چپم بود! من اگر صد سالم هم بشود دست از سر سیگارت و هفت‌ترقه برنمی‌دارم! دست خودم هم نیست، چهارشنبه سوری و این چیزهایش را دوست دارم! هوا تاریک‌تر شد، جنگ شروع شد. از سمت چپ و راست و موشک‌ و دینامیت به طرف آدم پرت می‌شد و از آسمان بر سر آدم نارنجک ریخته میشد. از عقب و جلو هم تانک‌ها و نفربرها به آدم حمله می‌کردند. بالن‌های دشمن هم در آسمان مانور می‌دادند! ملت ما امکانات ندارند وگرنه اگر امکانات داشته باشند خورشید و منظومه شمسی را هم به آتش می‌کشند!

از آن طرف هم دخترها دینامیت‌های خفن پرت می‌کردند! از همین‌هایی که ساختمان‌ها را می‌لرزاند و بعضی مادربزرگ‌های همسایه، پدر و مادر و اجداد پرتاب‌کننده‌ی آن را لعنت می‌کنند! همین دخترها که تا چند سال پیش از سیگارت و کبریت بی‌خطر می‌ترسیدند حالا رستم دستان و آرنولد شده بودند و از روی آتش با پرش‌های خفن می‌پریدند و وسط خیابان بندری می‌رقصیدند و با آهنگ‌های آمریکایی هد می‌زدند! انصافاً خوب می‌رقصیدند. محمد خردادیان هم نمی‌توانست اینجوری وسط بمباران هوایی و زمینی قر بدهد. جمیله هم نمی‌توانست! حالا شاید جمیله می‌توانست ولی خردادیان نمی‌توانست! من هم منتظر بودم یک نفرشان بیاید و مخ من را بزند که متاسفانه این مهم اتفاق نیفتاد و هیچکس موفق نشد مخ من را بزند! من هم حسابی سوختم! الان هم دپرس شده‌ام که چرا فرصت‌سوزی کردم! چرا شماره ندادم، چرا؟ لعنت بر من! خاک بر سر کیوان که اینقدر زر مفت زد که وقت نکردم به امورات شخصی خودم برسم!

بگذریم! شب خوبی بود، همه خوش بودند، برای ما ملت که همیشه‌ی خدا دلمان گرفته و اعصابمان خط‌خطی شده و همیشه‌ی خدا در غم و غصه و اندوه و اینجور چیزها هستیم، جشن و پایکوبی آن هم در خیابان لازم است! هم خودمان خوش می‌شویم، هم نشان می‌دهیم که ما چه جور ملتی هستیم و برخلاف اینکه دوست دارند همیشه گریان باشیم، به کوری چشم همه‌شان جشن می‌گیریم و اینا …..