Bi’smillâhi’r-rahmâni’r-rahîm.
Kul e’ûzü bi-rabbi’n-nâsi.
Meliki’n-nâsi. İlâhi’n-nâs.
Min-şerri’l-vesvâsi’l-hannâs.
El-lezî yüvesvisü fî-sudûri’n-nâsi.
Mine’l-cinneti ve’n-nâs.

Meali ;

‘De ki: “Cinlerden ve insanlardan; insanların kalplerine vesvese veren sinsi vesvesecinin kötülüğünden, insanların Rabbine, insanların Melik’ine, insanların İlâh’ına sığınırım.”

Sızıydı..dilime düşen..
Ardı sıra mevsimler..
Güvercinlerdi hürmetli
Yeryüzündenhaykırılan
Cihetsiz sesler….
Naraları AŞK’ın…
Bırakma dervişim
Gölgesine kapandım
Ayaklarının…

Ellerim sınırında dikenli tellerin
Zorluyor ruhum(uz)
Boşluktu …ağırlığı hissedilen
Bedenin …Mahcuptu yaşlı gözler…
Her defasında bozulmuş bir oruçtu
Ne yangın …Kitab’ın sözlerini ,
Uydurmuştuk hayata…
Başı buyruk bir mahkumdu ruhum…
Ah!! Dehlizleriyle kavruldum rüzigarın…
Aşk mıydı ….?

Sözcükleri fütursuzca savurduğum..
Yanık ruhuna dokunduğum dervişime ettiğim…
AŞK mıydı….?

… edebini aştığım kelimelerim..
Gül kokusu yağsa gökten
Bırakma dervişim
Gölgesine kapandım
İlminin…

Her vakit ölüm kıskacında
Akrebim ,zaman kollar
Kurudu yapma çiçeklerim
Gel! diyenin ,
Tüm güzelliğini sürgün eden ..Men’em

Rahlesine sıkıştırdım
Ezbere kitapları …
İsa’nın..Musa’nın
Davut’un tanelerini…
Okudum Aşk dediğim .Şem’in göz yaşlarını…

Göğsümü açmamış ,nefsi bükmemiş
Düşümün öğle karası…
Buğusunda silüetim

Aynada…
Deydi nefesim ..deydi nefesim….deydi nefesim…
Bırakma dervişim
Gölgesine kapandım..
Hüznünün…

Kanatlarımın görkemiyle
Süzülürken …Dama çarpan bir serhoş kuş…
Taşıdığım bedenimden parça parça attığım
Toprak…
Gölgem kısaldı….
Kuruyan dizlerim..

Çırpıya dönen yüreğim…
Susuşlarla Son elhamdülillah’ım..
Kimliğime sığdı hezayanlarım…
Ellerim sınırında dikenli tellerin

Gel’ de muştusuna baharımın…
Bırakma dervişim..
Gölgesine kapandım…..AŞK’ının….

Figanım…Gül lambasına…
Kuşların süzülüşünde

.. Ölüm selası…
Bir Kadın yarat Aşkınla yandığım..
Meryem’in susuşu..
Fatıma’nın hüznü
Taşısın zühre’nin tutkusunu
Bir kadın sırtından yırtılsın gömleği…
Bir kadın …

Ah! Etsin hançere….
Seccadesi kanlı yaşlara boyansın..
Yakışsın..AŞK’ı ahire…

Halime Tezcan…

Kul İhvani..

Aşk : Arapça aslı “IŞK”tır, şiddetli ve aşırı sevgi
Aşekâ : Sarmâşık
Hakiki aşk : İlâhî Aşk
Mecazî Aşk : Beşerî aşk
Şevk : Aşırı arzu
Kur’ân’da aşk kelimesi hub, muhabbet, meveddet kelimeleri veya türevleri olarak geçer
Meşk : Aşkın tâlim, terbiye ve tatbikatı

Aşk’ı bir oyun sananlar acı bir ateşle oynarlar
Aşk, EL SAMED (celle celâluhu)’in celâl nuru olan bir ateştir :
Aşk = Celâl + Kemâl Cemâl dir
Aşk : Sınırsız sevgiyi duyuş, uyuş ve yaşayıştır
Aşk : Cevr-i Cihân Dağı’ndaki çark-ı çile çarmıhında :

Lâ – İlâhe – İllâ – ALLAH çevrimidir

İnsan = Lâ,
Akıl = ilâhe,
Aşk = illâ,
ALLAH (celle celâluhu) = ALLAH’tır
Hayat Tevhidimiz

Aşk : Tecellî Tezgâhında;
Tevhid’in “Nasrullahi ve’l-Fethû” terennümüdür…

Aşk bir çile çiçeğidir
Çile Çölün gerçeğidir
Aşkın tırtıl-kelebeği
Âşık ipek böceğidir

Ebû’l-Huseyin Nûri (ö :hicrî 295/milâdî 908) :
“Ben ALLAH’a âşığım, O da bana âşık” deyince dövülüp sürülmüştür
Küfrüne, katline hükmedilmiştir
Son anda kurtulmuştur
Aşk – Âşık – Maşuk yerine Hub – Habib – Mahbub da kullanılmıştır

Kuşeyrî : “Âşıklar sözlerinden dolayı kınanamaz!” demiştir

Sêrî es-Sakâti : Bir kimse : “Ey ben olan SEN!” diyecek kadar benliğini sevdiğinde eritmedikçe muhabbeti tam ve mükemmel olamaz!” demiştir
Aşk : Baş bağına boyun eğen ve çök denilen çöle çöken dosd devesidir
Hallâc-ı Mansur aşkı, pervâne ve mum misâliyle anlatmıştır “Kitabü’t- Tavâsin” de
Pervânenin mum ışığını görmesine ilme’l-yakîn, yaklaşıp ısısını sinesinde hissetmesine ayne’l-yâkin, içine dalıp yanıp kül olmasını da hakka’l-yâkin olarak anlatmıştır
İdamında elleri kesilince kanını yüzüne sürüp : “Aşk ile kılınacak iki rekât namazın abdesti âşık kanıyla alınmazsa sahih olmaz!” demiştir
Şehîd-i Aşk’ın kanı, yer yüzüne “ALLAH (celle celâluhu)” yazmıştır
Çile çarmıhının can kurbanlarındandır

Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem)’den hadis-i kudsi : “ALLAH (celle celâluhu) : “Ben gizli bir hazine idim, bilinmeyi istedim ve bu yüzden âlemi yarattım” buyurmuştur (Aclunî II, 132)

Bilinmekten maksad mârifet, istemekten maksad muhabbet, muhabbetten maksad ise AŞK’tır
Tüm sevgilerin, muhabbetlerin ilk ve hakiki kaynağı HAKK (celle celâluhu) dur

Biliyorsunuz ki biz bu yola;
“İnsan – Akıl – Aşk (nakl ve Resûlullah (sav)) ve ALLAH (celle celâluhu)” denklemini açıklamak ve anladığımız kadar anlatmak üzere çıktık…

Dört bilinmiyenli dördüncü dereceden tevhid denklemini çözmeye azmimiz, gerisini ise RABB’ımız (celle celâluhu)’ya tevekkülümüz vardı
Bu iş ise yüce ve sarp bir dağa tırmanmaya benzer
Bizzât bilirim dağa tırmanmanın ne olduğunu
Dağın eteğinde herşey yerli yerinde ve boldur
Şehirler, kasabalar, köyler ve binlerce insan

AŞK için neler söylenmiş, yazılmış ve yaşanmış neler!

“Âşık Yûnus mâşukuna vuslat bulunca mest olur!”
Diyen Yûnus Emre,

“Gâh çıkarem gök yüzüne seyrederem âlemi
Gâh inerem yeryüzüne seyreder âlem beni”
Dedi diye derisini yüzdüren Nesimî,

Leylâ-û-Mecnun’un Fuzûli’si
Sayısız âşıklar kervânı
Şiirde, şarkıda, şe’ende, şuhûdda aşk
Aşk; anlatılamayan yaşanılınca anlaşılan bir oluştur
Duyuş olanı mecâzî, oluş olanı hakikidir
Âşıklar, Aşkın şerefiyle şâhidlerdir

İlâhî aşk : tevhidî bir tutku, Belâ’ Bazarındaki rızadır
Aşk : ALLAH boyasıyla boyanmak için çile çöllerindeki Muhammedî seyr-ü-sülûk sırrıdır

“ALLAH’ın rengiyle boyandık ALLAH’tan daha güzel rengi kim verebilir? Biz ancak O’na kulluk ederiz” (Bakara 2/138)
Beyânıyla uyananlar ve boyananlar

Aşk : Muhammedî Makam-ı Mahmud meziyetine haiz oluştur
Aşk : Sevgi ve fazîlet frekansını Muhammedî kılıştır
Aşk : Zerrelerdeki zuhûrat zevkini meşktir
Aşk : Parmak izi gibi zâtîdir
Aşk : Dâirenin adıdır Çaplar değişik de olsa 360º olduğunu anlayıştır
Aşk : Çapı sıfır olan Akdes Noktasındaki sırr-ı sıfır serüvenidir
Aşk : “ASL”a duyulan sonsuz arzu ve sızısıdır
Aşk : Gönüldeki gölgesizlik güzelliğidir
Aşk : “AN”ın “ZAMAN” oluş şe’eni neş’esini yaşayıştır
Aşk : Yedi cehennemin pişirdiği sekiz cennet aşıdır
Aşk : “HEP”in nişansız “HİÇ”e İlâhî ve fıtrî iltifatıdır
Aşk : Tevhid tavafında, dönendeki niyâz döngüsü ve dönülendeki naz dengesidir
Aşk : Çekirdeğin çevresindekilerin çilesidir
Aşk : Arzuyla alış-veriş ve rızayla gidiş-geliştir..

Alıntı..

Miladi tarih: 622.

Efendimiz (sas) Hazretleri 53 yaşında, peygamberliğinin de on üçüncü senesindedir. Mekke’de Müslümanlara yapılan zulüm ve baskı, sabır sınırlarını aşan boyutlara ulaştığından dolayı, uzun zamandır beklenen hicret izni nihayet çıkmıştır.

Bu sebeple muharrem ayı boyunca sürdürülen gizli hicret, peşinden gelen safer ayında da devam eder, iki ay boyunca Mekke’yi gizli ve aleni terk edenlerin sayısı 15O aileyi geçer.

Artık hicret sırası onları yolcu eden Efendimiz’e gelmiştir.

Nitekim safer ayının 27′sinde Efendimiz (sas) Hazretleri de evinin etrafını sarmış bulunan silahlı müşriklerin arasından gece karanlığında çıkıp yol arkadaşı Ebu Bekir’le buluşarak birlikte bir saatlik uzaktaki Sevr Mağarası’na ulaşıp saklanmaya muvaffak olmuşlardır. Üç gün boyunca burada yol hazırlıklarını tamamlayan Efendimiz, rebiul’evvelin başında Medine’ye doğru dört kişilik bir kafile halinde yola çıkarlar. Kafilede kendilerine kılavuzluk yapacak olan Abdullah bin Ureykıt bir müşriktir!. Ancak Resulullah onu, kılavuzluğundaki maharetine ve sözünde duruş dürüstlüğüne bakarak tercih etmiştir.

Nitekim 15 günde ancak kat edilecek 45O km’lik yolu, 8 günde en kısa yoldan giderek Medine’nin kenarındaki Kuba köyüne ulaşmayı başaran bu kılavuzuna, Efendimiz ücretini anlaştıklarından fazla vererek memnuniyetini ifade eder. 15 gün kaldığı Kuba’da bir mescid inşa eden Efendimiz (sas) Hazretleri, burada cemaatle birlikte namaz kılınmasını sağlar.

Buradan cuma günü Medine’ye doğru yol alırken gelen ayetlerle farz olan cuma namazını yolda kıldırdıktan sonra, büyük bir kafile ile nihayet hicret yolunun sonu olan Medine’ye ulaşır, bugünkü mescidin bulunduğu yerde çöken devesinin misafir olacağı evi de işaret ettiğini ifade ile Halid bin Zeyd’in evine misafir olur.

Böylece 53 yaşında rebiul-evvelin başında günde 56 km yol yürüyerek başladığı 45O km’lik hicret yolculuğunu ayın 27′sinde Medine’de tamamlamış olur.

Bu kutsal yolculuktan tam 16 yıl sonra Halife Hazreti Ömer (638) de Medine’de meşveret meclisini toplar, devlet işlerini düzenleyen tarihsiz evraklar karışıklığa sebep olduğundan Müslümanlara ait resmî bir tarih tespitine ihtiyaç olduğunu, hangi olayı tarih başlangıcı olmaya layık gördüklerini sorar.

Efendimizin doğumu, vefatı gibi büyük olayları tarih başlangıcı olmaya layık gördüklerini ifade edenler olursa da en ilgi çekici teklif Hazreti Ali’den gelir.

-Müslümanların İslam’ı yaşamak ve yaymak için her şeylerini Mekke’de bırakarak Medine’ye hicretlerini tarih başlangıcı olmaya en layık olay olarak görmekteyim, der.

Bu teklife meşveret meclisinden tasvip sesleri yükselerek karar kesinleşir.

Meşveret meclisinin bu kararını kapıda bekleyen Abdullah, Medine sokaklarında halka şöyle ilan eder:

-Ey Müslümanlar! Haberiniz olsun, artık sizin de bir resmî tarihiniz vardır. İlk hicret kafilesinin yola çıktığı muharrem birinci ay, bu ayla başlayan sene de birinci hicri sene olarak tespit edilmiştir. Birinci muharrem ayınız ve hicret yılınız hayırlı, uğurlu olsun!

Biz de Abdullah’ın o günkü duasına bugün de amin diyor, tüm Müslümanlara ’1431′inci hicret yılımız hayırlı ve uğurlu olsun!’ diyoruz.

Ahmet Şahin Zaman

Plato Meslek Yüksek Okulu

2009-2010 KAYIT YENİLEME ve HARÇLAR

Filmin en sonuna yetişiyorum televizyonda. İyi de, hemen tüm kitapları çalışma masamdan eksik olmayan benim sevgili terapistim Steven C. Hayes’in ne işi var bu filmde.

Sonra başka terapistler beliriyor ekranda. Oyuncu olarak değil. Filmin sonunda yönetmen (Guy Ritchie) çeşitli terapistlere ego tarifi yaptırıyor. Parlak bir fikir. Soluğu DVD satan bir dükkânda alıyorum. Yok, filmi baştan sona seyredemem şimdi, Revolver’un en sonuna atlıyorum.

“Ego” diyor Yoav Dattilo “en kötü özgüven hilebazıdır. Egodan daha kötüsünü hayal bile edemezsiniz çünkü onu göremezsiniz.” Ego, bu toprakların insanlarına yabancı bir kavram. Onun yerine “nefs ve şeytan” veya “enaniyet” kelimelerini koyarak cümleyi yeniden okuyorum. Şimdi daha iyi oldu, yerli yerine oturdu.

“Ve en büyük düzmecesi de kişinin yerini alıp ‘Ben seninim’ demesidir” diyor Steven C. Hayes. İnsana öyle hükmetmeye başlar ki artık kendimizle nefs ve şeytan arasındaki sınırlar belirsizleşir. Nefs ve şeytan insanın kendisi olmuştur adeta.

Peter Fonagy ise filmin en can alıcı cümlesini söylüyor: “Sorun egonun/düşmanın bakacağınız en son yerde saklanıyor olmasıdır.” Aslında bu söz Julies Caesar’a ait. Lafı Leonard Jacobson alarak “Düşüncelerini sizin düşünceleriniz gibi gösteriyor. Gerçek duygularınız gibi hissettiriyor. Siz de o olduğunuzu sanıyorsunuz.” diyor.

“Egolarını koruma ihtiyacı duyan insanlar sınır tanımazlar. Yalan söyler, hile yapar, çalar ve öldürürler. Ego sınırları dediğimiz alanı korumak için her şeyi yaparlar.” Bu da Andrew Samuels’in görüşleri.

Artık insan, nefs ve şeytanın mahkûmu haline gelmiştir. “Ama” diyor Leonard Jacobson “İnsanlar mahkûm olduklarını bilmez. Mahkûm olduklarının ego olduğunu bilmezler, aradaki farkı asla anlamazlar.” Aklıma, “İblis’in en mühim bir desisesi, kendini, kendine tâbi olanlara inkâr ettirmektir.” cümlesi düşüyor.

“Aklın kendi ötesinde bir şey olduğunu kabullenmek zordur. Bu kişinin ötesinde bir şeydir. Daha değerlidir ve gerçeği yorumlamada kapasitesi daha fazladır.” diyor David Hawkins ama neyi söylemek istediği biraz muğlâk kalıyor.

Deepak Chopra, “Ego dinî anlamda şeytan olarak kabul görür. Tabii kimse egonun ne kadar zeki olduğunu anlamaz. Çünkü şeytanı yarattığı için suçu başkasına atmayı seçerler.” diyerek ego tarifine devam ediyor.

“Kafanızdaki ses size ne söylerse söylesin, dış düşman diye bir şey yoktur. Bu düşman algısı bize düşman olarak yansıyan egonun yansımasıdır.” diyen Deepak Chopra’ya Peter Fonagy destek oluyor: “Bu açıdan bakarsak, yarattığımız yüzlerce düşmanı aslında kendimizin var ettiğini görürüz.”

Obadiah S. Harris son noktayı koyuyor: “En büyük düşman kendi algınız, kendi cehaletiniz, kendi egonuzdur.” Yok, hayır, cümleyi şöyle okumadan rahat edemiyorum: “En büyük düşmanınız kendi algınız, kendi cehaletiniz, kendi nefs ve şeytanınız, kendi enaniyetinizdir.”

Film baştan sonra nefs ve şeytanın, enaniyetin insana neler yaptırabileceğini anlatmakla geçiyor ama bir sahnesi var ki insanın en zayıf yanlarından birini dile getiriyor: “Sabahları uyanmanızın tek sebebi budur. Aşağılık patronunuzdan acı çekmenizin nedeni. Döktüğünüz kan, ter ve gözyaşının. Çünkü bunlar, insanların aslında sizi ne kadar iyi, çekici, cömert ve akıllı olduğunuzu bilmelerini istediğiniz içindir. Beğenilme müptelasıyız. Sırtımızın sıvazlanmasını, altın saati, alkışları isteriz. Benden ister korkun ister saygı duyun ama lütfen özel olduğumu düşünün. Bağımlılığımız aynı. Hepimiz onaylanma bağımlısı keşleriz. Ödülünü parlatan şu rozetli çocuğa bakın. Beğenilmek için yanıp tutuşan. Parılda çılgın elmas parılda. Biz sadece takım elbiseler giymiş çılgın maymunlarız.”

Filmin hikâyesi mi? Nedense senaryoyu da (Guy Ritchie) oldukça başarılı bulsam da bu filmde hikâye benim için önemli olmaktan çıkıyor. Hikâye bu olur, şu olur, o olur. Önemli olan, en büyük düşmanımızın bakacağımız en son yerde, içimizde saklandığı gerçeğidir.

13 Kasım 2009, Cuma Zaman gazetesi

Peyfamber efendimizin tebliğ için gittiği Taif’te karşılaştığı üzücü tepki karşısında yaptığı şu duâyı yaptığı rivayet edilmiştir:

“Allahım, kuvvetimin zayıflığını, çaremin azlığını, bu insanların gözünde aşağılanmamı sana arz ederim.

Ey merhamet edenlerin en merhametlisi Allahım, Sen zayıf görülen (müstezafların) lerin Rabbisin.

Beni, asık surat, keskin dille karşılayan uzak düşmana ve işimi kendisine verdiğin yakın dosta dahi bırakmayacak kadar merhametlisin.

Eğer Sen bana kızmamışsan ben bunların taşlamasına aldırmam.

Ancak senin afiyetin bana çok geniştir.
Bana gazabının inmesinden, azabının üzerime çökmesinden, karanlıkları aydınlatan, dünya ve ahiret işlerini düzelten yüzünün nuruna sığınırım.

Sen razı oluncaya kadar af dilemem devam edecektir.

Güç kuvvet ancak Seninledir.”

Kimi zaman nefsin karşına çıkacak,kimi zaman çevren, kimi zaman ailen, kimi zaman gücü elinde tutanlar.. Ama sen yürüyeceksin…

Belki anlamak istemeyecekler seni… Belki anlamazlıktan gelecekler… Belki gülecekler, belki küçümseyecekler ama, sen Allah’a dayanacak ve yürüyeceksin…

Belki güvendiğin dağlara kar yağacak, belki belki tuttuğun dallar kopuverecek ama sen Rabbine güvenip yürüyeceksin…

Belki sürüleceksin, belki taşlanacaksın,belki dışlancaksın, belki yalnız bırakılacaksın ama sen Rabbinin birlikteliğini bilip yürüyeceksin…

Kimi zaman düşeceksin,kimi zaman çelme atacaklar ayağına, kimi zaman set çekecekler,yorulacaksın kimi zaman fakat, yoluyun yüceliğini bilecek, bismillah diyecek ve yürüyeceksin.

Kırılacaksın belki, kıracaklar kimi zaman seni,için belki kan ağlayacak ama sen hasbiyallah diyecek ve yürüyeceksin.

Duranlar olacak, yolu terk edenler, belki yoldan çıkanlar, belki yolda saraylar yapanlar, belki geri dönenler ama sen yürüyeceksin.

Ağlayacaksın belki, belki ağlatacaklar seni ama sen gözyaşını azığın yapıp yürüyeceksin.

Belki kıymetin bilinmeyecek, belki kadir kıymet bilmezler kıymet bilmeyecek, belki halin sorulmayacak, belki vefasızlar seni unutacak ama, sen ev vefalı dostun yolunda yürüyeceksin.

Eğilenler olacak, belki yolu satanlar ama, sen dimdik yürüyeceksin.

Yolda yalnızım sanma, yürüdüğün yollu sakın başa kakma bil ki bu yolun yolcularının dostu Allah’tır…

Bismillah de, hasbiyallah de ve yürümene devam et… Elbette ulaştırılacaksın varılması gereken yere bir gün…

netten alıntı

Ölümün her an geleceğini düşünmelidir. Zira AL-İ İMRAN / 185. ayet-i kerimerinde mealen; (Her canlı, ölümün tadını tadacaktır!) buyurulmuştur.

Bunun için, her insan ölecektir. Ölümden kurtuluş yoktur. Hadis-i şerifte; (Ömrü uzun, ibadetleri de çok olana müjdeler olsun!) buyuruldu.

Sıhhatin, gençliğin ölüme mani olmadıklarını unutmamalıdır. Çocuklardaki ve gençlerdeki ölüm sayısının, yaşlılardaki ölüm sayısından çok olduğunu istatistikler göstermektedir. Çok hastaların iyi olup yaşadıkları, çok sağlam kişilerin çabuk öldükleri her zaman görülmektedir. Hadis-i şerifte; (Ölümü çok hatırlayınız. Onu hatırlamak, insanı günah işlemekten korur ve ahirete zararlı olan şeylerden sakınmaya sebep olur) buyuruldu.

Eshab-ı kiramdan Bera bin Azib hazretleri anlatır: “Bir cenazeyi götürdük. Resulullah efendimiz, kabir başına oturdu. Ağlamaya başladı. Mübarek gözyaşları toprağa damladı ve; (Ey kardeşlerim! Hepiniz buna hazırlanınız) buyurdu.”

Ahmed Gazali hazretleri, sık sık şöyle nasihat ederdi: “Şunu iyi bilin ki, insanlar bu alemde yolculuk halindedirler. Onların ilk konakları beşik, sonuncusu ise kabirdir. Hakiki vatan, ya Cennet veya Cehennemdir. İnsan ömrünün en kıymetli sermayesi vakitleridir. Şehveti ve şehevi arzuları, yolunu kesen eşkıyadır. Kazancı ve kârı; Cenneti ve oradaki ebedi nimetleri elde etmek, Allahü teâlânın rızasına ve cemaline mazhar olmaktır. Zarar ise; Cehennemde çeşitli azaplara maruz kalmak, Allahü teâlânın rahmet ve cemalinden uzaklaşmaktır. Kim hesapsız Cennete girmek isterse, vakitlerini Allahü teâlânın beğendiği şeylerle geçirsin. Kim ahirette, hasenat kefesinin ağır gelmesini isterse, vakitlerinin çoğunu ibadet ve taatla geçirsin.”

Abdülkadir Geylani hazretleri; “Hayatta olduğunuz müddetçe, ömrü fırsat biliniz. Bir müddet sonra hayat kapısı kapanacak, bu dünyadan ayrılacaksınız. Gücünüz yettiği müddetçe hayırlı işler yapmayı ganimet biliniz. Tevbe kapısı açıkken ve elinizde bu imkan varken bunu fırsat biliniz. Tevbe ediniz. Dua etmeye imkanınız varken, dua ediniz. Salih kimselerle beraber olmayı fırsat biliniz” buyurmaktadır.

Abdullah-ı Ensari hazretleri de buyuruyor ki: “Dünya ne demektir biliyor musunuz? Gönlüne gelen ve seni Allahü teâlâdan uzaklaştıran her şey, dünya demektir. Seni Ondan başka bir şey ile meşgul eden her şey de fitnedir. Bu kısa ömrü, Allahü teâlâdan uzaklaştıran şeylere yaklaşmakla geçiren, Ondan başka şeylerle meşgul olan kimse, ahiretini harap etmiş olur. Bu ise, akıl sahiplerinin yapacağı şey değildir.”

Netice olarak, ömür ne kadar uzun olursa olsun, ölüm yüz gösterince, o uzunluğun hiçbir faydası olmaz.

Herkesin belli bir eceli vardır

Allahü teâlânın takdirini, kimse değiştiremez. Ecel gelince, Azrail aleyhisselam, insanı nerde olursa olsun bulur. Ecel, ileri ve geri gitmez ve insanın ömrü değişmez. Herkes, eceli geldikte ölür. A’raf suresi 33. âyetinde mealen; (Ecelleri geldiği zaman, onu az zaman ileri ve geri alamazlar) buyuruldu.

Ölmek Yok olmak mıdır?

Ölmek, yok olmak değildir. Varlığı bozmıyan bir işdir. Mevt, rûhun bedene olan bağlılığının sona ermesidir. Rûhun, bedenden ayrılmasıdır. Mevt, insanın bir hâlden başka bir hâle dönmesidir. Bir evden, bir eve göç etmekdir. Ömer bin Abdül’azîz “rahmetullahi aleyh” buyurdu ki, (Sizler, ancak ebediyyet, sonsuzluk için yaratıldınız! Lâkin bir evden, bir eve göç edersiniz!). Mevt, mü’mine hediyyedir, nimetdir. Günâhı olanlara musîbetdir. Fakîrlere râhat, zenginlere azâbdır. Akl, Allahü teâlânın hediyyesidir. Cehâlet, doğru yoldan çıkmağa sebebdir. Zulm, insanın çirkinliğidir. İbâdet, gözün nûru olan, sevinc ve neş’edir. Allah korkusundan ağlamak, kalbin cilâsıdır. Kahkaha ile gülmek, kalbin zehridir. İnsan, ölümü istemez. Hâlbuki mevt, fitneden hayrlıdır. İnsan yaşamağı sever. Hâlbuki mevt, ona hayrlıdır. Sâlih olan mü’min, mevt ile, dünyânın eziyyet ve yorgunluğundan kurtulur. Zâlimlerin ölümü ile, memleketler ve kullar râhata kavuşur. Din düşmanlarından bir zâlimin ölümünde, hâtıra gelen eski bir beyti buraya yazmak uygundur. Beyt:

Ne kendi etdi râhat, ne âleme verdi huzûr,
yıkıldı gitdi cihândan, dayansın ehl-i kubûr.

Mü’minin rûhunun bedenden ayrılması, esîrin habsden kurtulması gibidir. Mü’min öldükden sonra, bu dünyâya geri gelmek istemez. Yalnız şehîdler, dünyâya geri gelip, bir dahâ şehîd olmak ister. Dünyânın iyiliği gitdi. Kederleri kaldı. Bundan dolayı ölüm, her müslimân için hediyyedir. Bir adamın dînini, ancak kabri korur. Mü’minlere yapılacak ikrâmlardan birincisi, ölümdeki sevincdir. Mü’mini râhatlandıran, ancak Allahü teâlâya kavuşmakdır.

İnsan ölünce, ruhu bedenden ayrılır. İnsanın dünyada iken yaptığı iyi işleri, imanı ve güzel ahlakı, nurlar, ışıklar, bostanlar, çiçekler, köşkler, inciler şeklini alırlar. Cahilliği, sapıklığı, kötü huyları da, ateşler, karanlıklar, akrepler, yılanlar şeklinde görünürler. İmanlı ve iyi huylu ruh, nimetleri Cennetlere kendi götürmektedir. Kâfir ve fasık ruhlar da, ateşleri, azabları, kendisi birlikte götürür. Ruh, bu cisim aleminde kaldıkça, yüklendiği bu şeyleri anlayamaz. Bedene bağlılığı ve cisim alemine dalmış olması, onları anlamasına mani olur. Ruh, bedenden ayrılınca, bu engeller kalmaz. O zaman, kendinde bulunan iyi ve kötü yükleri, onlara uygun şekillerde görmeye başlar.

İnsanın dünyadaki hali, bir sarhoşa benzer. Ölmek, sarhoşun ayılması demektir. Sarhoşun yanına sevdiği kimseler toplanır, sevdiği hediyeler gelirse, yahut, koynuna akrepler, yılanlar girerse, hiçbirini duymaz. Ayılınca, bunları görür, anlar. Ruh da, bedenden ayrılınca, dünyada yaptıklarını, bu şekilde görür. Peygamber efendimiz; (İnsanlar uykudadır, ölünce uyanırlar) buyurmuştur

İnsan, neden ölmek istemez?

İnsan, ölümü değil yaşamayı ister ve sever. Halbuki ölüm, imanı olan için hayırlıdır. Çünkü salih bir mümin, ölüm ile, dünyanın eziyet ve yorgunluğundan kurtulmaktadır.

Ölen birini, mümkün olup dünyaya geri göndermiş olsalar, bu kimse melek gibi olurdu. Çünkü öldükten sonra olacakları bizzat yakînen gözleri ile görmüştür. Hal böyle olunca, o kimse bir daha günah işleyebilir mi? Bu fırsat, şu anda hayatta olanların elinde mevcuttur. Ölmeden önce sanki ölmüş gibi hareket etmek, günah işlememek, melek gibi olmak ve böylece de ahireti mamur etmek mümkündür. Dünya ve içindekiler, geçicidir, bir görünüştür ve bir gölge gibi, yavaş yavaş çekilmekte, geçip gitmektedir.

Uzun emel sahipleri, ibadetleri vaktinde yapamaz, tövbeyi terk ederler, kalbleri katı olur ve ölümü de hatırlamazlar. Çünkü böyle kimseler, hep dünya malına ve mevkiine kavuşmak için ömürlerini harcarlar, dünyalarını mamur edip ahireti unuturlar. Yalnız zevk ve sefalarını düşünürler. Bu sebeple ölümü ve ölmeyi istemezler, sevmezler.

Netice olarak, insanların ölmeyi istememesinin sebebi, dünyalarını mamur, ahiretlerini de harap etmelerindendir. Çünkü hiçbir insan, mamur, imar edilmiş olan bir yerden, harap olmuş bir yere gitmek istemez. Bişr-i Hafi hazretlerinin buyurduğu gibi:
”Dünyayı seven, ölümü sevmez.”

İnsan öleceği zamanı bilseydi, aklı başından giderdi. İyi ki ölüm vakti gizlendi. Eğer gaflet olmasaydı, hiç kimse bir işine bakmazdı. Gaflet ve uzun emel, kötü olduğu kadar aynı zamanda iki büyük nimettir. Eğer bu ikisi olmasaydı, müslüman sokakta yürüyemez hale gelirdi.

Her gün ölüme yaklaşmaktasın. Ecelin geldi denilmeden ölüme öyle hazırlıklı ol ki, Azrail aleyhisselam gelince, (Az izin ver de, bende hakkı olanlarla helalleşeyim, oğluma telefon edeyim, şu işimi şöyle yapsın, kiminde borcum var, kiminde alacağım var. Bu işlerimi bir halledeyim) demek ihtiyacını hissetmemek gerekir. Vasiyeti her zaman hazır bulundurmalıdır.

Ölümü Hatırlamak

Ölümü hatırlamak, insanda bulunan hırs ateşini söndürür. Ölüm ve ölümü hatırlamak, kötülük yapmaya karşı bir frendir. Yani koşan insanı, yuvarlanan taşı durduran ve insana düşünme payı veren ancak ölümdür. Ölüm, Müslümanın tesellisidir ve dünyanın kahrına, sıkıntısına, bu teselli ile sabreder. Bunun için Müslümanın ölümü, hayattır, hem de sonsuz hayattır.

Ölümü hatırlamak, Allahü teâlânın sevgisinin bir işaretidir. Akıllı insan, ölümü ve ahireti düşünen, ona göre tedbir alan kimsedir. İnsan, ölüme hazırlanırsa, huyu güzel olur ve ölümü hatırladığı müddetçe, hasedi ve kıskançlığı terk eder. Reca bin Hayve hazretleri; “İnsan, ölümü hatırladığı müddetçe, hasedi, kıskançlığı terk eder” buyurmuştur.

Ölümü gerçekten tanıyan, bilen bir kimse, dünya sıkıntılarına aldırmaz, bunları kendine dert edinmez. Zira Ka’b-ül-Ahbar hazretleri; “Ölümü gerçekten tanımış bir kimseye, dünya bela ve musibetleri, dert ve sıkıntıları çok hafif gelir” buyurmaktadır.

Seyyid Abdülhakim Efendi buyurdu ki: Ölümü çok hatırlamak sünnettir. Çünkü, ölümü çok hatırlamak, emirlere sarılmaya ve günahlardan sakınmaya sebep olur. Haram işlemeye cesareti azaltır. Peygamber efendimiz buyurdu ki: “Lezzetleri yıkan, eğlencelere son veren ölümü çok hatırlayınız!”
Muhammed Behaeddin-i Buhari her gün yirmi kerre, kendini ölmüş, mezara konmuş düşünürdü.

Hadis-i şeriflerde buyuruldu ki:
“Ölümü çok hatırlayınız. Onu hatırlamak, insanı günah işlemekten korur ve ahirette zararlı olan şeylerden sakınmaya sebep olur.”
“Gece gündüz ölümü hatırlayan kimse, kıyamet günü şehitler yanında olacaktır.”

Ölüme Hazırlanmak

Her Müslümanın, ölüme hazırlanması lazımdır. Bunun için de, tevbe etmelidir. Kul hakkı altında kalmamaya dikkat etmelidir. Yani, hakları sahiplerine verip helalleşmelidir. Allahü tealanın haklarını da ödemek lazımdır. Bu hakların en mühimi, başta namaz olmak üzere İslamın beş şartını yerine getirmektir.

İnsan, ölümü özüne sevdirmelidir. Çünkü ölüm, nasıl olsa gelecektir. Bir şey muhakkak olacaksa, onu olmuş bilmeli, ona göre tedbir almalı. İnsanın gideceği yer, bulunduğu yerden daha iyi ve güzelse, oraya gitmekte tereddüt etmez ve sevinir. Bu sebeple din büyükleri; “Gideceği yere inanan, iman eden ve bunu bilen bir insan, nasıl olur da ölümü istemez” buyurmuşlardır.

Dünya için çalışan kimseye, rahat yoktur. Rahat etmek için ölüme hazırlanmak lazımdır. Ölümü düşünen rahat eder. Yahya bin Muaz-ı Razi hazretleri; “Ölümü bir tabağa koyup çarşıda satsalardı, ahiret ehli, başka bir şeye bakmayıp onu satın alırdı” buyurmuştur.

Dünya için çalışan yorulur, ahiret için çalışan ise yorulmaz. Çünkü ahiret için çalışanın hedefi, Allahü teâlânın rızasını kazanmaktır. Abdürrezzak Ali Efendi buyuruyor ki:
”Kalbi Allahü teâlânın sevgisi ile diri olanın ölümü hayattır. Kalbi nefsin arzuları ile ölmüş olanın hayatı ise ölüdür. Ölüm, ölmeden önce ölünüz, sırrına eren aşıklara rahmet, devlet, saadet ve izzettir.”

İnsanlar, kıyamet günü başlarına gelecek dertleri bilselerdi, dünyada dert diye bir şey tanımazlardı. İnsanların arasında meydana gelen bütün geçimsizlikler, ölümü unutmaktan kaynaklanmaktadır.
Günün birinde iki elimiz yanımıza gelecek ve dünyadaki hayatımız sona erecektir. Bu bir hakikattir. Bu hakikat karşısında, hayat nedir, ölüm nedir diye düşünmeyen bir kimse olamaz. Hayatın ne olduğunu, dünyaya niçin geldiğimizi, ölümden sonra ne olduğunu bilmek ve öğrenmek, insan olmanın ilk şartıdır. Hayata niçin geldiğimizi, hayatın sahibinden daha iyi bilen olur mu? Zariyat suresinin 56. âyetinde mealen; (İnsanları ve cinnileri ancak, beni bilip itaat, ibadet etmeleri için yarattım) buyuruluyor.

İnsanların büyük çoğunluğunun, bu hakikati bilmedikleri, bilenlerin de, bu hakikate göz yumdukları veya ehemmiyet vermedikleri görülmektedir. Bu hakikati bilmemek veya bildiği halde, ona göre davranmamak, inanmamak, bir insan, bilhassa bir Müslüman için, en büyük felakettir. Çünkü Allahü teâlâ, kendi emirlerine inanmayanları sonsuz olarak, inanıp da yapmayanları ise, dilediği kadar Cehennemde yakacağını Kur’an-ı kerimde bildirmektedir. Nitekim Peygamber efendimiz; (Benim gördüğümü sizler görseydiniz, az güler, çok ağlardınız) buyurmuştur.

İmam-ı Gazali hazretleri bir talebesine hitaben buyuruyor ki:
”Keyfine göre yaşa! Fakat bu yaşaman uzun sürmeyecek, bir gün elbette öleceksin. Gece gündüz düşündüğün, sımsıkı sarıldığın lezzetlerden elbette ayrılacaksın. Dünyanın nesini seversen sev, hepsine veda edeceksin! Elinden geleni yap! Fakat unutma ki, her yaptığının hesabını vereceksin!”

Doğarken sen ağladın çevrendekiler güldü. Öyle bir hayat yaşa ki, herkes ağlarken sen gülesin.

Azrail aleyhisselamla kardeş gibi görüşen Yakub aleyhisselam dedi ki:
- Senden bir ricada bulunacağım. Ecelim yaklaşınca bana haber ver!
- Sana birkaç haberci gelir.
Bir müddet sonra Hazret-i Azrail yine gelir. Hazret-i Yakub sorar:
- Ziyaretime mi geldin?
- Canını almaya geldim.
- Hani bana birkaç haberci gelecekti?
- Sana haberci gelmedi mi? Saçların ağarmadı mı? Vücudun zayıflamadı mı? Dimdik duran belin bükülmedi mi?

Dost dosta kavuşmak istemez mi?

Azrâîl “aleyhisselâm”, İbrâhîm aleyhisselâmdan rûhunu almak için izn istedikde, (Dost, dostun cânını alır mı?) dedi. Allahü teâlâ, Azrâîl “aleyhisselâm” ile haber gönderip, (Dost dosta kavuşmakdan kaçınır mı?) buyurunca, (Yâ Rabbî! Rûhumu hemen al!) diye düâ eyledi.

[İnsan öyle bir hayat yaşamalı ki, öldüğünde geride kalanlar bıraktığı izleri (hafızalarda bıraktığı hatıralar, eşyalar, yazılar, okuduğu kitaplar vs.) incelediğinde utanacağı hiçbir şey olmasın.]