وارژه

جـ.ـمـ.ـعـ.ـه یا بی‌نهایت در بی‌نهایت...!

2011-10-29T08:54:00.000+03:30

از ظهیرالدوله تا معبد پروین

چند فرسخ می‌شود راه؟

الف) در هوای بارانی،

ب) عصرهایِ لعنتیِ جمعه!

هی، باران!

قرار نبودها...

امروز شنبه نیست؟

آخرین لبخند...

2011-09-14T06:29:00.000+04:30

کمی از خاطراتم
دفن کرده‌ام در باغ بی‌خیالی؛
گاهی سر مزارش فاتحه‌ای می‌خوانم
و گاهی
عصرهای جمعه
به طواف دلم می‌روم؛
اشک‌ها
پاک‌تر از آب مقدس
شیطان را بدرقه می‌کنند،
می‌مانم من
و لبخندی
که یادگار آخرین حضور توست... .

اینجوری شد که دیگه...

2011-09-03T21:14:00.000+04:30

امروز داشتم لیست می‌کردم
همه چیزهایی که دوست دارم رو،
اولی‌ش تو بودی،
دومی‌ش سمبوسه پیتزایی،
سومی‌ش کتاب‌هام
   اونایی که نخوندم رو بیشتر
   چون هیچوقت زیر تخت،
   یا تو کمد لباس‌ها،
   یا پشت شوفاژ زیر پنجره
   قایم نمیشن
   و مادرم هیچ‌وقت به خاطر اون‌ها سرم داد نکشید:
   - «پس کی قراره اتاقتو مرتب کنی؟»
   یا بعدش
   موقع چیدن تو قفسه‌ها
       یکی‌شون هوس پرواز کنه
   -نمی‌دونه بال نداره
   بیچاره کتابه!-
   از دستم سر بخوره
     بیفته و با جلد چرمی‌ش قهر کنه
     پدرم بیاد و سرم داد بکشه:
     - «دیگه حق نداری بری سراغ کتاب‌های من!»
نه! اصلاً کتاب‌ها رو از تو لیستم خط می‌زنم؛
جاش می‌نویسم:
   بستنی شکلاتی!
      به شرط اینکه پیراهن سفید نپوشیده باشم.
- اصلاً باید همه‌ی دوست داشتن‌ها رو شرطی کرد:
   بابام رو دوست دارم
      به شرطی که پول تو جیبی من از بقیه بیشتر باشه؛
   مادرم رو دوست دارم
      به شرطی که غذاهایی که من دوست دارم درست کنه؛
   غذاها رو دوست دارم
      به شرطی که...
         نه!
         شرط نداره! غذاها رو دوست دارم. -
دیگه چی دوست دارم؟
خب.... اوووم....
یه قایق پارویی!
   که هی پارو بزنم و برم جلوتر
      جلویِ جلو، وسطِ وسطِ دریا.
اون‌وقت با خودم فکر کردم
   چه خوب میشه بی‌هوا
   یه ماهی بپره تو قایق
   تا همونجا
   کباب کنم و بخورمش؟
   اون‌وقت اگه تیغش گیر کنه تو گلوم و خفه بشم چی؟
چقدر ریسک دوست داشتن‌ها زیاده ها!

امروز داشتم لیست می‌کردم
همه چیزهایی که دوست دارم رو،
دیدم هیچی از یه ماهی
که بی‌هوا می‌پره تو قایق پارویی
دور از ذهن‌تر نیست.

این‌جوری شد که دیگه بهت نگفتم دوستت دارم
با اینکه دوستت داشتم.

از چشمه تا دریا...!

2011-07-13T16:18:00.000+04:30

چشم‌هات رو ببند یه لحظه،

نه!

توی چشم من نگاه کن؛

دست‌هام رو بگیر تو دستت،

نه!

اونا رو هم رها کن؛

ببین این درد من و تو، درد من یا مای بی‌تو، درد تو یا مای بی‌من، سخته، هست، خودم می‌دونم، ولی این غبار راه رو، بی‌عبور از صخره و سنگ، تا ته این جاده‌ی تنگ، نمیشه راحت رها کرد. نمیشه بی‌باد و بارون بشینیم ما لبِ ساحل و بگیم از شادی‌های که گذر کرد و نیومد یا نگیم از غصّه‌هایی که گذشته و می‌مونه رو دل من، رو دل ما.
نمیشه پایان قصّه خوب تموم‌شه، تو بمونی، من بمونم، بدون اینکه بدونی یا بدونم از کجا قصّه شروع شد و خیلی از ناگفته‌ها موند و طعمِ تلخِ حقیقت رو پوشوندن تیک‌تاک‌های نبض و دوری. یادمون نره یه وقتی و زمانی، برای یک ثانیه موندن پیش هم - کنار هم، همه دنیا و زمین رو ما با هم بهونه کردیم؛ چه روزهایی که شکستیم - چه شب‌هایی که گریه کردیم... .
یادمون باشه که سنگ‌ها، یک زمانی صخره بودن؛
یادمون باشه که دریا، حسرت یک چشمه بودن؛

یادمون باشه که این "ما" آرزوی خیلی از ماست؛ آرزوی خیل "من‌"هاست وقتی که "تو" رو ندارند.
یادمون باشه که باید ما به یاد هم بمونیم، ما به یاد هم بجنگیم، ما به یاد هم ... .

آخه این قصّه که...!

2011-06-28T12:35:00.002+04:30

بگذار برای یک‌بار هم که شده من ناز کنم و تو ناز مرا بخری.
یک‏‌بار هم من گوشه بگیرم و تو به اسم صدایم کنی و لبخند، ساده ترین لب‌خنده ات را هم که پیش‌رویم بگذاری، من می‌شوم فدای تو، تو بشو جان من، تا هر کجا که دوست داشته باشی، ته دنیا، آخر زمان، پایان قصّه، هر کجا که میل تو باشد همراهت می‌شوم.
هه! قرار بود من ناز کنم و تو ناز مرا بکشی‌ها، یادت هست؟

به نام خاطره ها...!

2011-06-25T12:58:00.001+04:30

نوار کاستی را مانم که در هزاره‌ی سوم -عصر دود و ماشین، زمانه‌ی دلتنگی و بی‌دلی- کسی سراغ ز او نمی‌گیرد.

افتاده گوشه‌ای کنج کمد و حتی به بهانه‌ی خاطرات خودشان هم دستی به سر و روی‏ش نمی‌کشند.

چقدر کهنه و قدیمی‌ام. بیش از صد سال است که دیر آمده‌ام.

دلم به حال کاست‌ها می‌سوزد. ترانه‌های رهی‌ معیری و معینی‌ کرمانشاهی، صداهای سرهنگ‌زاده و بنان، آهنگ‏‌های تجویدی و خرّم و هزاران هزار نغمه‌ی عاشقانه و ترانه‌ی غمزده ...

" ...
یادش به خیر!

آن روزها که پا‌به‌پای رفیعی به همه‌ی میکده‌های شهر سرک می‌کشیدم و هم‌صدای ایرج، جام می از ساقی طلب می‌کردم تا همچو ستار، سرخوش از باده‌ی مستانه، بی‌مهری گلرخان فداییان را فراموش کنم.

چه شب‌ها که دل به پروین دادم و در اوج آسمان‌ها، همره رستمیان، هر شب تا به سحر همصحبت مهتاب می‌شدم.

یادش به خیر بهار روح‌بخش که جای به خزان بدیع‌زاده می‌داد و گل پامچالی که در زمستان پژمرد و افشین مقدم را همآوای گلدان خالی و مجبور به خواندن در سوگ گل کرد.

چه زود گذشت ایامی که سرگشته‌ی قوامی و همنشین دلکش می‌شدم و چه زود به آخر رسید پرسه زدن در کوچه پس کوچه‌های شهر دل فروغی و قوزک پایی که یارای رفتن نداشت امّا تاب ماندن نیز...

هفته‌ها، ماه‌ها، سال‌ها گذشت و هنوز از یاد نبرده‌ام که جاده‌ی گوگوش به کوچه‌ی فرخزاد می‌رسید و به بن‌بست داریوش ختم می‌شد. هنوز از خاطر نبرده‌ام غم صدای رامش را که می‌خواند: "رودخونه‌ها، رودخونه‌ها، منم می‌خوام راهی بشم، برم، به دریا برسم ماهی بشم" و فروغی همصدای من و من همدل با او سر می‌دادیم: "دل خسته‌ی منم مثل یه ماهی می‌مونه" و مازیاری که به هوای ما ادامه می‌داد: "لب بچه ماهی رو با دستات خونین نکن ماهیگیر"!

چه شب‌ها که چشم به در، به راه دل تا سحر ماندم تا نامه‌رسانی که نمی‌شناختمش بیاید و نامه‌ای نانوشته را بیاورد یا شاید قرعه زد و فال به نام عشق و به کام من افتد و امید جانم ز سفر باز آید...

آن روزها که موج آتش مرضیه به خموشی‌های ساحل فروغ و صدای محمد نوری می‌رسید و مرغ شباهنگ محمودی‌خوانساری که دل به مرغ سحر نادر گلچین بسته و در قفس ناله از دنیایی می‌کرد که به قول داریوش تمام‌ش دیوار و راه رهایی‌‌اش مرگ بود.

یادش به خیر شجریان و نیلوفرش که بارها دلم را بی‌تاب کردند و اشک‌هایم را بی‌قرار و منی که همراه داریوش زمزمه می‌کردم "دلم می‌خواد گریه کنم برای نابودی عشق، واسه زوال عاشقی" و فرزینی که تسلی‌ام می‌داد: "بر‌می‌گردم با یک دنیا جلوه‌های عاشقانه، گریه نکن، گریه نکن"!

یادش به خیر آن روزها، آن روزها وقتی که من بچه بودم...

... "

من قدیمی‌ام! من قدیمی‌ام که هنوز این زندگی غبار آلوده‌ی اینترنتی و آن آدم کوکی‌های رسانه‌ای را حتی ذره‌ای باور نکرده‌ام.

نه! این گذر از زمان و گریز از گذشته -هرچه که باشد- اسمش زندگی نیست و اگر هم باشد، من این زندگی را نمی‌خواهم.

هیچ اگر سا...!

2011-06-02T22:31:00.007+04:30

سایه آینه ی من بود...
سایه ام خسته نمی شد، نمی رنجید
زیر باران امّا...، خیس و دلتنگ نبود!

روزی زیر آفتاب
قد کشید و ادعای خدایی کرد
من ام را تقدیمش کردم...
من شدم سایه ی من،
سایه ام شد منِ من.

منِ این روزها کمرنگ تر از سایه شده
هر غروب و هر شب
سایه ام می گذارد می رود
می مانم من و قاب خالی از آینه ام.

آینه!
از من بی رنگ تر هست؟

چشم ها را...

2011-05-05T18:09:00.001+04:30

زاده شدیم که فراموش شویم،
فراموش شدیم که به تنهایی باور کنیم بودنمان را
و عاشق می شویم تا فراموش کنیم
باور تنهایی مرگ نمی پذیرد.
و باورمان شد که هنوز
به سادگی عاشق می شویم.

حتماً که نباید شهزاده ی رویاهایت سوار بر اسبی سپید و زره ی رستم پوشیده بر تن وارد گود شود که بفهمی دوستت دارد.

گاهی یک نگاه، نگاهی ساده که هیچ آدمی روی زمین مشابه آن را ندیده و یا حتی سلامی،

سلامی که هیچ کسی جز تو آن را به این گرمی نشنیده می تواند به منزله ی "دوستت دارم" باشد.

نه اینکه به هرکس از راه نرسیده وصله شوی و دم زنی که تو عاشق بودی و من معشوق. من عاشقم و تو...؟

عشق دیوانگی دارد، جنون دارد، مرز نمی شناسد اما حرمتش به اندازه ی حرمت ماست اگر بیشتر نباشد.

نه هرکس عاشق است و نه هرکس معشوق...

نه! این بار اولی نیست که تنهایی، روبروی من، به غصه قد علم کرده و به شادی فخر می فروشد.
نه، این بار آخری نخواهد بود که برای گفتن یک دوستت دارم ساده، به ثانیه، به زمان، به تک تک سلول های چروکیده ی زندگی ام محتاج می شوم و شرم، زیر چتر موهایم دریا می شود.
تنها بدان که تو تمام منی و من، شاید نه ناتمام تو، که نیمه ی نادیده ی تنهایی تو ام که شاید هنوز وقت دیدنش فرا نرسیده باشد.

من از خاک نی‏ ‏ام، از آتشم، آتش!

2011-02-23T21:39:00.004+03:30

بسوزانید جسدم را

از لاشه ‏ی دل پژمرده‏ ام گلی نمی‏ روید...!

بدنم را می‏ فروشم،

به تازه‏ ترین روحی که روح فسرده‏ ی مرا بیرون سازد...

گناه همه‏ ی فاحشه های شهر

سادگی‏ شان بود!

همسنگرم

همرزم دشمن بود؛

در جبهه‏ ی او با من می‏ جنگید

اسیرم می‏ کرد

به سخره‏ ام می‏ گرفت

شکنجه‏ ام می‏ داد و خوش بود...

آه. چه دل بی‏ رحمی...!

مترسک...!

جمع کن بساطت را... آغوش وا کرده‏ ای که چه؟ ایستاده‏ ای گوشه‏ ی دنیا و منتظر مانده‏ ای که عابری-رهگذری مسیر زندگی‏ اش برسد به تو و با چشمانت خنده زنی که «آری! تو هم عشق نمی فهمی...!»؟

تو می‏ فهمی؟ تو عشق می‏دانی؟ اگر می‏ فهمیدی و می‏ دانستی که پی هر تلاقی نگاه، صدباره جان می‏ باختی! همین کلاغ‏ های جالیز هم اگر نبودند که صدباره خودت را به هلاکت رسانده بودی.

تو اگر دل داشتی که تنها نمی‏ ماندی. جامه‏ ی چرکین دلت نشان چیست؟ حجم سنگین سکوت و سایه‏ ی بی‏ کسی شبانه‏ ات که را فریاد می‏ زند؟

.
.
اگر هنوز ابتدای راهی، بگذر از خیرش. اینجا عاشقان، چون مستان، حق آزادی ندارند. اینجا عشق جسارت می‏خواهد و جسارت، اسارت می‏ بخشد.
بگذر از خیرش رفیق. اینجا عاشقان یا دیوانه می‏ شوند و یا مهموم.
رفیق! اینجا دل، دل نیست؛ دروغ است.

پی‏نوشت: شده‏ ام پرنده‏ ای که انتظار باز شدن قفس می‏ کشد. نه برای پرواز...

اشک و ...؟

2011-02-09T19:12:00.001+03:30

یادم میاد بچه که بودم، واسه بازی، دنبال توپ می‏ دویدم و بین خاک و شن غلت میزدم. آخرش هم دست و پاهام زخمی می‏ شد و اشکم در می‏ اومد.

به آینه که نگاه می‏ کردم، یه ردّ سیاه روی صورتم می‏ دیدم؛ فکر می‏ کردم اشک‏ هام سیاهن!

حالا بعد این همه سال، دوباره همون خاطره‏ ها داره تکرار میشه...

زمین خاکی‏ ها بزرگتر شدن؛ بازی‏ ها عوض شدن، آدماش هم فرق می‏ کنن؛ دیگه آشنا و دوست نیستن...

ولی الآن تقریباً مطمئنم صورتم پاکه پاکه.

پی‏ نوشت: کامنت‏دونی استثنائاً بسته نیست، امّا همچنان نظرها تأیید نمیشه.

باد فراموشی...!

2011-01-20T15:51:00.004+03:30

لم داده‏‏ام روی کاناپه‏ ای پشت پنجره و خیره به منظره‏ ای برفی می‏ نگرم؛ چنان بکر و دست نخورده مانده که گمان می‏برم سال‏ هاست آدمی از این کوچه گذر نکرده است.

می‏ اندیشم شاید بودن من گریبان اهالی محله را گرفته و این «تنها ماندم»ها مسری باشد.

گاه و بی‏ گاهِ تق‏ تقِ جرقه‏ های آتش شومینه، لا به‏ لای موسیقی سنتی اثر بخش‏ تر از شراب ارغوانی مستم می‏ کند. راهی نمانده به خلسه‏ ی دیگر این روزهای روشن که فریاد می‏ کشد:

« برا هرکی عریونه، تا ابد زمستونه »

انگار مدرسه‏ ام دیر شده است، محکوم می‏ شوم به بیداری؛ پنجره را باز می‏ کنم، خواب را می‏ پرانم و برف و خواب و بچه‏ های بی‏ پناه، همه را به باد فراموشی می‏ سپارم.

پی نوشت: روزهای برفی و زیر پتو ماندن بچه‏ های دبستانی همسایه و این "فقط پنج دقیقه‏ ی دیگه" خوابیدن‏ های من. عاصی بودم چرا مدرسه‏ ام منطقه‏ ی دیگری‏ است که اگر نبود، من هم تعطیل می‏ شدم!

مردی که در سایه‏ ی خود گم شد...!

2011-01-12T12:09:00.003+03:30

نگاه که می‏ کنی، آدم‏ برفی‏ ها، آب می‏ شوند از خجالت و لبخند که میزنی، گر می‏ گیرند و شُرّه می‏ کند عرقشان...
به آغوش که می‏ کشی‏ شان، رود می‏ شوند که دریا، ماهی را -چون باد و پیچک- برقصد و برقصاند...
رد که می‏ شوی بی نگاه؛ گم ‏ات که می‏ کنند؛ داغ بر دل یخ که می‏ گذاری؛

مترسک نیستند؛ که اگر هم باشند...
کلاغ نیستی؛ که اگر هم باشی...
پی طوفانی- بادی، به هراس از تیری- تقدیری...
ز سر آزادی شاید، گرچه محال است! محال...
به دلش تابیدی، دست بر خستگی اش شانه زدی، و چه خوش بود که گاه،
سر به سرش، چشم می‏ بستی و آرام آرام، به شب‏ اش جان بخشیدی...

باری...
می روی و آب از آب تکان نمی‏ خورد! می‏میرانی اش امّا، کفن نمی‏ سازد ز بستر خاک.
قطره قطره‏ اش، قطعه قطعه‏ اش، بوسه می‏زند به ردّ قدم هایت...
شاید به چشم مسافری؛ که بدرقه‏ اش می‏ کنند...
سفرت به خیر...
می‏ ماند به انتظارت...

...می‏ میرد و می‏ ماند

می‏ ماند تنها به امید بازگشتت و دلخوش که

«آب، روشنایی است...»

پی‏ نوشت: من یک آدم برفی‏ ام...!

پرواز...!

2010-12-06T21:10:00.002+03:30

ساز دلتنگی کوک نمی‏ کنم که ترانه‏ ی سوزناکی بخوانم
   امّا
( پی یک حادثه‏ ای
   یا تقدیر )
   زیر یک سقف به هر خاطره دل می‏ دادیم
   پشت یک پنجره بر خاطره می‏ خندیدم
   می‏ شود...
   گاهی...
   چند...
   پی هر فاصله...
   پرواز کنیم؟

بارانِ بهانه!

2010-11-01T20:59:00.005+03:30

باران پاییز می‏ بارد و من

زیر سقف تمامی چترهای دنیا هم که باشم

بهاری می‏ شوم...

باران بهانه می‏ آورد

یا

بهانه می‏ بارد

بی بهانه؟

ترانه‏ ی نگاه!

2010-10-29T20:33:00.003+03:30

1.
آهنگ نگاهت به گناه می ‏زند
وقتی ترانه‏ اش را کسی می‏ خواند که از جنس من و عشق نیست...

2.
نگاهت کردم...، نگاهم کردی...، ماندم؛
ماندم بین دو راهی :
راه اولش ختم نگاه بود و
راه دومش شور گناه!
راه سوم را کسی به من نیاموخت:
" تقدیر"

3.

دیروز صبح که رفته بودیم کوه، بار و سنگینی نگاهت که افتاد روی دوش من، فهمیدم چیزی هنوز بین ما کم است. اما از جنس دل و احساس نیست، خلوت و خیال نیست؛ نه! حتی مهر و سردی و گر گرفتن گرمای گناه نیست.

نه شاید؛ شاید تنها چیزی بین‏مان زیاد باشد؛ زیاده مستیم و می‏ گرییم؛ سرخوشیم و چنگ می زنیم به رنج‏ های عالم که زجرمان دهد؛ همآواز می شویم و از غم و جدایی‏ ها می‏ خوانیم؛ طعنه می‏ زنیم به ستاره‏ های پرفروغ و تنها و به خود که می‏ رسیم خاموش می‏ شویم؛ سکوت می‏ کنیم مبادا این با هم بودن‏مان را چشم بزنند؛ پلک می‏ بندیم مبادا افسون شویم و اشک چشممان را بگیرد و رسوای‏مان کند؛ پر می‏ کشیم برای با هم بودن تا تنها با هم بودمان را قاب کنیم روی دیواری، کنج طاقچه‏ ای و نمی‏ دانیم کی و کجا بوده این قفس‏ ها که ساخته‏ ایم.

بگذریم...

همه‏ ی خستگی‏ ام را انداختم روی شانه‏ ی کوه و از کمرکش کشنده‏ اش با تو همراه بودم؛ انقدر همراه که یادم رفت تو ماندی و من رفتم!

هرچه اوج می‏ گرفتیم...

می‏ خواستم بگویم من...

یک‏بار...

راستش من...

خواستم که بگویم تو...

من...

خواستم...

می شود نگاهم نکنی؟

غوغای خیال...!

2010-09-09T18:21:00.002+04:30

خسته‏ ام از هوس‏ های عاشقی؛

کسی برای قمریان

حکایت شیرین و فرهاد بخواند...

گل اگر می‏ دانست سال‏ ها بعد، شمع، نه فقط او که همه‏ ی درختان در آغوش کشد و رویای جنگل نابود می‏ سازد؛ یا اگر می‏ دانست بلبل، هنگام خزان، جای سینه‏ سوزی و رخت عزا بر تن کردن، هنگامه‏ ی دلربایی بر بستر حتی خاری سر می‏ دهد؛ بی‏ گمان ز پیله‏ ی خاک سر باز نمی‏ کرد که خاک، هرچند تاریک و سیاه، و روز، هرچند مهر‏انگیز و فریبا، به برهنگی در سوز زمستان نیارزد.

نه!

نه اشک ‏های تمساحگون شمع که به معشوق نرسیده عاشقی و چون به او رسد، فریاد بزرگی سر دهد و می ‏شود نبرد آتش و درخت؛ نه یاوه‏ ی بلبلکان آواره که زندگی را -عاشقی را- ز سر شاخسار خواستارند و پای بند هیچ آشیانه‏ ای نبودند، دگر گوش به گوش می‏ پیچد و یادگار می‏ ماند.

تنها صخره می ‏دانست عاقبت دل به دریا زدن و روزها در تمنای به تماشای غروب ایستادن جز جان دادن در کف ساحل نیست و آنقدر ماند که نیمی از خاکستر وجودش را در تن امواج به دامانش ریخت و نیمه‏ ی دگرش را وقف جلوه‏ گری او کرد...

گل برای افسونگری نه شمع می‏ خواهد و نه بلبل؛

اما شفق بی شن‏زار، نه خستگی روان می‏ رهاند و نه به غوغای خیال آرامش می‏ بخشد.

معجزه ی آفتاب!

2010-08-28T12:54:00.002+04:30

1.
به هوای تو خیالی شده ام...
به خیال تو،
هوایی؟

2.
دل بری و دل نشینی...
عزیزم!
خانه به دوشی تا کی؟

3.
معجزه‏ ی آفتاب
سنگین شدن سایه‏ ات بود!
سنگینی‏ اش را
بینداز روی دوش من و
با آهنگ قدم‏ هایت
به خلوت خفته‏ ی خیال بر مرا...

پی‏ نوشت: این عروسک ها، برای پراندن کلاغ لباس مترسک بر می‏ کنند.
گرچه از بدلباسی گریزانند، گرچه پوزه‏ ها را به خاک می‏ مالند،
خودمانیم؛ قمریان را نیز می‏ رانند...
(بهتر است فارسی بنویسم! این نوشته‏ ها دقیقاً همان‏ هایی نیست که دفترچه ی مرا سیاه کرده‏ اند...)

تقاطع!

2010-08-21T05:04:00.004+04:30

"آنچه را دل دید انکارش نکرد..."

همه ی زندگی به یک دل بند است...

قرآن هم کفر بود،

اگر بند دلش را پاره می کردی!

نه عزیز من! این رسمش نیست...

این رسمش نیست که بیایی زیر چتر دلتنگی یکی مثل خودت و از خط زندگی اش نت برداری.
گیرم کمی هم دستت بلغزد و دور یک "دل" قلم بگیری!
من برای بند بندش هزار بار دل بردم و دلمرده شدم.

*: نجم - 11!
پ.ن: بگذریم... همه تنها یک اتفاق است که من و نویسنده ی فلان وبلاگ در تقاطع "بت شکن" به هم رسیدیم! هرچند که من پیاده بودم و او ....

روزمرّگی!

2010-08-13T20:03:00.003+04:30

ساده ترین تصویر خیال تو، طرح یک لبخند گم شده دارد...

من به کجای این لبخند گم شده ام؟

میان عصر دلتنگی، وسط شاخه و برگ های به هم تنیده ی زمان؛ وقتی که آسمان هنوز ترک نخورده و شهر غبار نفرت در سینه داشت، پاورچین به کلبه قدم برداشتم و فانوس آویزان کردم. در به نیمه باز بود و نسیم از لای در سرک می کشید. آرامش اتاق، من به جنون می کشانَد و من جنون را به تصویر.

ماه هاست لب پرتگاه روزمرگی آشیانه ساخته ام. ترس پرت شدن به دره نیست که می لرزاندم؛ هراسم از کرکس پیر دلتنگی ست که نفس لاشه ی دل پژمرده ام را بگیرد...

شب از نیمه گذشته و من نگاهم مانده در برزخ تنهایی. تنهایی ام را به رخ غرور می کشم؛ می شکند! سراغ زندگی را از دفترچه ی خاطرات می گیرم، نشانی خاکستر ته باغ را می دهد. خطوط کمرنگ زمان، پررنگ تر از گذشته جان می بازند...

حوالی صبح است...

کسی پرسه نمی زند و ثانیه ها زیر گام های من -تنها رهگذر کوچه- می نالند. سایه ای پشت پنجره بیدار می شود و تار موهایش را می نوازد. عطر هوا به آغوش می کشم و آرام و آهسته رخت رسوایی می بندم. سبک شده ام!

به خلوت خود باز می گردم و بر بستر خیال، پلک می بندم.

نمی دانم این روزها بهترند که می آیند و می روند، یا آن روزها که رفتند و می مانند...

هذیان!

2010-07-21T02:55:00.001+04:30

به تازیانه می بندم
خاطراتم را و
باران خون می شود
هذیان دلم؛
بدتر از رگبار...

و من
زیر چتر واژه
فسانه می سازم و
تندیس دلتنگی قاب می کنم
کنج این ویرانه...

سنگ، کاغذ، هیچی!

2010-07-16T01:31:00.000+04:30

عشق، سایه ی رهگذری است که از نگاه زاده می شود و در دل آرام می گیرد.

این سایه هرگز نمی میرد...

دلم خوش بود که دختر شرقی مهربان است و دل نمی شکند. شکستی؟ فدای سرت! شکستنی می شکند. سپردمش به بند زن دوره گرد تا مرمتش کند؛ مبادا سقف کوچکش آبگیر باشد و چک چک اش بشود کابوس شبانه ات.

گفتم احساسم که کاغذی باشد، دل سنگت اسیر می شود. سخت بود بی تو و با این حال و هوای ابری لب ساحل احساس قدم زدن. یکباره دلت دریا شد و موج عشقت مرا برد... به جزیره ی زندگی گمانم.

سرخوش بودم که قرار است از خطاهایم بگذری. گذشتی... از من گذشتی و سلول های کاغذی ام را خاکستر کردی. شدی آتش و با کاغذ بازی هایم تنها به آن دامن زدم. شعله ی عشقمان زیاد بود، دلم سوخت!

گفتم کمی آرامت کنم. غرقت کردم در گرداب خود فریبی. این را بدان که در محله ی دورویان، با آبروترین من بودم. از آن محله رفته ام اما ناخن به هم می سابم که بین تو و تقدیرت، من و این تقدیرم فاصله بیفتد که ما با هم برویم و تقدیرها با هم.

تا یادم نرفته بگویم که خواب تو را دیدم. تنها رویا بود که بین مان فاصله می انداخت و به تو رسیدن کابوس رویا بود.

می بینی؟

من به کمتر از یک خاطره دل بسته ام و بیشتر از یک دل بستن خاطره ساخته ام.

گل من!

2010-06-29T12:08:00.001+04:30

1.
رخت بسته ام از دلت و
دست شسته ام از دلم
از امروز
تنها سجاده ی عشقمان است که آب می کشم...

2.
به دار آویخته ام حرف حرف الفبا را
که واژه بمیرد و خاطره در خاک شود
غافل از اینکه دلتنگی
از باغچه ی دل
خیره مرا می نگرد...

3.
سال هاست از قافله ی زندگی دور مانده ام
و بیهوده به قافیه باخته ام
نفس هایم را...
به خیال من
احساس نانوشته
بهترین ناگفتنی ست
پس سکوت می کنم
که سکوت تو را بشنوم...

2.*: آب ~~پ ت ث ج چ ح خ د ذ~~ رز ~~ژ س ش ص ض ط ظ ع غ ف ق ک~~ گل من ~~و ه ی~~
3.*: مربوط به احساس بی سانسور از بلاگ می!

زیر چتر دلتنگی!

2010-06-13T12:09:00.004+04:30

به غزل ترانه ای نوشتم که نسیم برساند دست تو، متنش که بماند...

تنها بدان که اینقدر زیر این سپیدار می سوزم و می مانم که یا موی من همرنگ اسمش شود و یا از تب من بسوزد و یا بیایی و دستم بگیری که نامه ات خواندم و این شد جوابش.

عجب حکایتی شده است قصه ی عشق من و تو...

هرچقدر افسارش بیش کشم، بلکه ام این اسب چموش از خر شیطان پیاده شود و برود پی باقالیها و دست از لگد پرانی به زندگی خودم و خودت بردارد نمی شود که نمی شود.

از ایامی که بر دلت برو و بیایی داشتم هم یادی کردم:

گفته بودم دلگرمم از این که بر دلت نشستم و خنده سر دادی که منم دلم گرم است، فقط گرمازده نشوی که بساط عرقمان محدود است و خواستم به شراب چشمانت بسنده کنم که پاسخم فواره ی حوض بود و جامه ی خیس!

شده بودی مثل چشمانم. هیچ شکایتی نکرده و می گفتی زیر سایه ی پلکت هوا خوب است و خنک. فقط گاهی بارانی ست. حدس نمی زدم تحملش برایت سنگین باشد.

از وقتی بی اخطار اخراجم کردی، زیر این سایه ی تنهایی، دیگر تاب ِ تب ِ جام و جهانی پی یک گوی هم ندارم که دل برم هست و دلبرم نیست که بیاید تخمه بشکنیم و سر به سرش بگذارم که این الافی ها به توی دختر نمی خورد!

راستی! ننوشتم که هرچقدر دوری ات افزون شد، بیش به دلم چنگ زدی و تار دلم به فغان اوردی و پود زندگی ام پنبه کردی. اما این انصاف نبود که شاهرگ خوابم که تنها دست تو بود دم رفتن بزنی که بی حضورت تا سپیده ی سحر به انتظار بنشینم که باشد که بیایی!

این را هم بگویم که در نبودت حسابی گرگ باران دیده شده ام... بس که به التماس آمدنت اشک ها باریدند.

رود بهانه ی دریا شدن داشت. بهانه ی اشک هایم که بی بهانه می بارند چیست؟ خشک کردند چشمه ی چشمم؟ اصلاً رودی که دریا نشود رود نیست! شاید اشک هایم باعث شود به دریای نگاهت بر بخورد و بیایی...

کاش می آمدی که به هر بهانه ای شده دیده ات بارانی کنم. آخر می دانی عزیز من؟ در گرگ و میش و هوای طوفانی که گرگ و میش نمی شناسند. شاید قرعه زد و نام من از جام چشمانت گرگ در نیامد که هرگونه به من بنگری همین باشم که تحملش برایت سخت و بودنش برایت غیرممکن.

گفته بودی عکس هایمان را آتش زنم که نامحرم شده ام؟ مگر محرم هم بوده ام؟

هنوز سه پایه ی خاطرات روی قد تو تنظیم است که بیایی و بنشینی و دریای نگاهت نفسم بگیرد و جانم دهد.

تنها این بار اگر می آیی، لطفی کن و در بیاور این چارقد عهد عتیقت را که ذره ای هم نفس بکشد احساسم.

دروغ چرا؟ بی تو بارهاست که عاشق شده ام. گفتم شاید تو، که نه، همزادت باشد. ولی نبود که نیست مثل تو...

یکبار هم نفرینت کردم که الاهی به درد من گرفتار شوی و عاشق باشی و معشوقت برود. هرچقدر لب گزیدم که جای معشوق که بگذارم که مثل تو زیبا و دل و جان فریب باشد نشد که نشد. می دانم، همین حرف های من بود که خودشیفته ات کرد ولی چه کنم که حقیقت همیشه تلخ است و اینبار برای من که دوری ات آورد.

پرسیده بودی نامت همان ابراهیم است؟ الحق که ابراهیم ام! تنها خود بت می سازم و خود می شکنم.... دلش را! دل که نه، شیشه بود... ببینم، الماس هم با تلنگر می شکند؟

گاهی به حس با تو بودن که لبریز می شوم، برای خود گلی می خرم.

جای تو که نیست؛ جای تو می گذارمش. می پژمرد و می اندیشم که چه خوب شد نماندی! تاب خم ابرویت ندارم چه برسد به پرپر شدنت.

تنها نگرانم عزیز من!
نگرانم که نکند خسته شوی...
همه ی کارها را انداخته ام بر دوش تو...
بیایی و دل ببَری و دل ببُری و بروی!

این را هم بگویم که تنها عشق است که این روزها آزارم می دهد.

عشق! حتی بیشتر از نبودن تو!

نمی فهمم چطور به همه ی این جدایی ها مثبت می اندیشی؟ قدر مطلق نگاهت چند؟

دربست که حساب کنی مشتری ثابتت می شوم. خودم می آیم و می خرم همه ی نازت را به شرط آنکه پای قراردادمان را امضا کنی و سند منگوله دارش را بزنی به نامم.

می بینی؟

آب می شوم و واژه می بارد از من.

زیر چتر دلتنگی تو...

من شاعر نیستم...

2010-06-09T17:47:00.005+04:30

تو که نباشی
باشی و نبینی
ببینی و نخوانی سخن عشق

از سکوت پرهراس چشمانم
که بی نگاه تو،
حرف نمی زنند و تنها رنگ خاطره می شویند
از در و طاق برهم شکسته ی این دل غبار آلوده،
آسمان باز سیاه شب است و
مهر می بارد و
ماه دل انگیز و
ستاره نیز هم...
تنها
شب های یلدایی من
بی ماه اش
که مهرم هرچه بیش، کمتر بود
کنون ستاره اش می جوید که سهیلی شده...

پ.ن: اگر شاعری به زیر هم نوشتن کلمات بود که اهالی خاور دور همه شاعر بودند! اگر به هوای شعر به احساسم سرک می کشی، برو که نه من شاعرم و نه تو شعر شناس...

خیال من!

2010-06-05T13:59:00.004+04:30

1.
با تو سرک کشیده ام به انتهای بد مستی

می دانم که عاشقم نیستی

بگو هستی...

2.

در خیال من

عشق،

از تو به خود رسیدن بود...

از خود گذشته ام اما

هنوز به تو نرسیده ام!

3.

من و تو

به هم دل گیریم و

از هم دلگیر

همان کهنه حکایت تن ها و تنها...