Μέγα λάθος!

Λάθος κύριοι! Σας απατήσανε! Οι νεράϊδες βγαίνουν και μάλιστα οι πιό
όμορφες απ΄αυτές.

Αέρινες, πελώριες με τα μαλλιά τους ίσαμε τη γη και τα χέρια τους

να αγκαλιάζουν τους ονειροπαρμένους που η μοναξιά τους έχει γίνει έμμονη βραδινή παρέα.

Κολιτσίδα βρε παιδί μου, πως το λένε; Σάμπως φταίνε κι αυτοί; Μάλλον
έτσι γεννήθηκαν. Θα είναι φαίνεται απ΄αυτές τις ιδιότητες που μας
μαθαίναν στο σχολείο.

Τις έμφυτες και τις επίκτητες. Κι άμα σου τύχει
νά΄ναι έμφυτη ψάχνεις κατά μεσής του ολονυχτίου γιατί λάμπουν
τ΄αστέρια τη νύχτα, γιατί τα μωρά έχουν τόσο γλυκιά όψη και γιατί τα
ζουζούνια σου είναι τόσο απαραίτητα.

Κι άξαφνα σ΄αυτήν την τόοοσο βαθιά στοχαστική φάση, νά΄σου και
χάνεσαι απ΄τη γη!

Μα ποιός με τραβάει; Εεε; Δεν ακούς; Σε σένα μιλάω. Ποιά είσαι;
Πές μου γιατί θα βάλω τα κλάματα! (Τι θαρρείς! Τέτοια απειλή και δεν θα
έπιανε; Χι, χι!)

Λοιπόν θα μου πείς; Και πριν προλάβω να τελειώσω την ερώτησή μου
γυρίζει και με κοιτάει μ΄αυτά τα πανέμορφα μάτια της. Το κορμί της
διαγραφόταν σχεδόν άυλο μέσα στο δαντελένιο φόρεμά της. Τα χέρια
της άσπρα με τελείωμα τα κρινοδάχτυλά της. Το χαμόγελό της γλυκό
όπως και η όψη της. Τα μαλλιά… μετάξι!

Μη φοβάσαι, μου λέει. Έχω εντολή να σε φυγαδεύσω σήμερα το βράδυ.
Υπάρχει λόγος. Θα καταλάβεις…

Τι μου λέει τώρα. Να καταλάβω τι; Και πριν προλάβω να τελειώσω
την σκέψη μου νιώθω ένα βίαιο τράνταγμα. Το χέρι μου λίγο ακόμα
και θα ξεκόλαγε. Χάθηκε μέσα στην παλάμη της. Ρίχνοντας μια ματιά
προς τα κάτω βλέπω τη γη που χάνεται και μεις να πετάμε ανάμεσα
στ΄αστέρια…

-Λοιπόν, θα μου πείς; Λέει η νεράϊδα.

-Να σου πω τι; της απαντώ.

-Να μου πείς γιατί με φώναζες όλο το βράδυ.

-Δεν σε φώναζα, της απαντώ. Τ΄αστέρια κοίταζα και τους μιλούσα.
Μα αυτά δεν μου απαντούσαν , ποιός ξέρει γιατί. Ίσως δε μ΄ακούγανε.

-Εγώ όμως σ΄άκουγα…Το σπίτι μου είναι ανάμεσα στ΄αστέρια και
αυτά ερχόντουσαν κάθε τόσο και με παρότρυναν νά΄ρθω να σε βρω,
να σε πάρω και να σε φιλοξενήσω μιά νύχτα στο βασίλειό μας. Θα
δείς, θα σ΄αρέσει. Σε ξέρω από παιδί. Πάντα ρομαντικό κι ονειροπόλο.

Μαζί φτιάχναμε τα όνειρά σου μα εσύ δεν το ξέρεις. Νομίζεις πως τα
φανταζόσουν από μόνο σου..
Αυτό είναι το λάθος σας.

Έμμονη ιδέα οτι είστε μόνοι σας. Τι θα κάνω εγώ με σας! Είμαι τόσο
κοντά, σχεδόν δίπλα σας, σας χαϊδεύω το βράδυ, σας φιλώ, σας
συνοδεύω την ημέρα μα εσείς δεν καταλαβαίνετε τίποτα! Μα τόσο
μπουμπουνοκέφαλοι είστε τέλος πάντων;

-Ε, όχι και μπουμπουνοκέφαλοι, αντέδρασα εγώ. Απλά είναι πολύ
δύσκολο να νιώσεις την παρουσία μιας νεράϊδας δίπλα σου. Πιό εύκολο
είναι να την φανταστείς παρά να την νιώσεις. Εξάλλου εγώ με τ΄αστέρια
έπαιζα καθώς άπλωνα τα χέρια μου και τα έκλεινα στις χούφτες μου. Με
τ΄αστέρια γέλαγα καθώς τα γαργαλούσα με τα δάχτυλά μου.

-Ενα απ΄τα

στέρια, απάντησε η νεράϊδα, ήμουν κι εγώ…

Κοιταχτήκαμε κι οι δυό χωρίς να πούμε λέξη. Η γη από κάτω όλο κι
απομακρυνόταν κι εγώ ένοιωθα όλο και πιό άυλο και χαρούμενο.
Επιτέλους, σκέφτηκα, βρήκα μια φίλη… Μια καλή μου φίλη που δεν
ήξερα ποτέ…

-Φτάσαμε! Είπε η νεράϊδα και μ΄έβγαλε ξάφνου απ΄τις σκέψεις μου.
Πού φτάσαμε; Την ρωτώ όλο απορία. Εγώ δεν βλέπω τίποτα.
Μόνο αστέρια και της νύχτας το βαθύ μπλε.

-Κοίτα προσεκτικότερα, μου απαντά.

Πράγματι. Μέσα στο σκοτάδι διέκρινα ένα χρυσό πόμολο να βρίσκεται
πάνω σε μιά μικρή πορτούλα μπροστά μας.

-Αντε λοιπόν, τι κάθεσαι! Άνοιξέ την! Άνοιξέ την καλό μου παιδί. Μη
φοβάσαι!
-Τι να φοβηθώ; Εγώ δεν φοβήθηκα που πέταγα μίλια μακριά απ ΄τη γη,
τώρα θα φοβηθώ; Τώρα που αισθάνομαι την σιγουριά του χεριού της κι
όλων αυτών που μου είπε…

-Τι είναι εδώ; Το σπίτι σου;

-Ανοιξε. Εδώ είναι το απανέμι σου. Εδώ είναι η καρδιά μου…
Και λέγοντάς μου αυτά δίνω μια και ω! ω! ω!. Τι να πρωτοπεριγράψω!
Φως! Παντού φως και αστέρια!

Αυτά που κοίταγα κάθε βράδυ και έπαιζα μαζί τους, μας περίμεναν με
ένα πλατύ χαμόγελο.

-Αργήσατε, είπε το πιό αστραφτερό απ΄αυτά. Αργήσατε και
ανησυχήσαμε μήπως δεν ερχόσασταν και μέναμε Χριστούγεννα μόνα
μας. Σας περιμέναμε με αγωνία. Μέχρι να΄ρθείτε ετοιμάσαμε τα φιλέματά
μας και κάνοντας έτσι το χέρι του έδειξε προς το τραπέζι.

Πω, πω! Και τι δεν έχει πάνω! Γλυκά, σοκολάτες, καραμέλες και ένα σορό άλλες λιχουδιές απλωμένα όλα πάνω του. Παντού χυμένη
αστρόσκονη. Όλα λαμπύριζαν και μοσχοβολούσαν. Άλλη μιά έκπληξη
με περίμενε απόψε. Άλλη μιά έκπληξη που δεν περίμενα ποτέ…

Ήρθε η στιγμή να σ΄αφήσω απ΄το χέρι είπε η νεράϊδα και μέχρι να
γυρίσω το κεφάλι μου είχε εξαφανισθεί.

-Ε, ε! Φώναξα. Μη μ΄αφήνεις πάλι μόνο μου. Σε παρακαλώ.

-Θα γυρίσω, μου απάντησε. Παίξε με τ΄αστέρια. Αυτό δεν ήθελες πάντα;
Εξάλλου μην ξεχνάς. Είσαι στο σπίτι μου, στ΄απανέμι σου, στην καρδιά
μου. Σ΄αγαπώ πολύ, μην το ξεχνάς..

Σάγαπώ πολύ! Πούφ! Τι σόι αγάπη είν΄αυτή να μ΄αφήνει ολομόναχο μες
στη νύχτα παρέα με αγνώστους. Βέβαια θα μου πεις όχι ολοσδιόλου
άγνωστοι. Τους ξέρω από παιδί. Κάθε βράδυ τα κοίταγα, τα μετρούσα,
τους μιλούσα… μα από τόσο κοντά πρώτη μου φορά τα βλέπω!

-Κάθησε, πετάχτηκε ένα μεγάλο αστέρι. Έχουμε εντολή να σε
περιποιηθούμε έως ότου επιστρέψει η νεράϊδα.

-Μα εγώ θέλω την φίλη μου, του απάντησα.

-Και εμείς φίλοι σου είμαστε. Θα δεις. Θα περάσουμε υπέροχα.
Θα χορέψουμε, θα τραγουδήσουμε, θα φάμε γλυκά και όταν
κουραστούμε με το φως της ημέρας θα πάμε να κοιμηθούμε στα
κρεβατάκια μας. Νά τα!

Τα βλέπεις; Αυτά που μοιάζουν σαν χρυσές πεπονόφλουδες
κρεμασμένες από κίτρινες κλωστές στον ουρανό. Είναι μέσα στη
χρυσόσκονη.

Η χρυσόσκονη βοηθάει να κοιμηθείς γλυκύτερα. Τέλως πάντων. Το
γλέντι αρχίζει αδέρφια μου. Ποιό αστέρι θά΄ρθει να ξεκινήσουμε το χορό;

-Εγώ, εγώ!

-Όχι εγώ! Εγώ τό΄πα πρώτο.

-Ησυχάστε μικρούλια μου. Ούτως ή άλλως θα χορέψουμε όλα μαζί.
Περσέα έλα εδώ, είπε καθώς έγνεψε σ΄ένα απ΄αυτά. Πάρε το παιδί και
δείξε του πως διασκεδάζουμε εμείς εδώ πάνω έως ότου έρθει το πρωί.
Θέλω να το κάνεις να περάσει μια όμορφη και αξέχαστη βραδιά.

-Εντάξει θείε, απάντησε αυτό. Έλα, είπε γυρνώντας προς το μέρος
μου. Έλα να σου δείξω πως χορεύει ένα αστέρι. Εσείς όταν ένα αστέρι
δείχνει να χάνεται στον ουρανό αφήνοντας την χρυσή τροχιά του πίσω,
νομίζετε πως πέφτει και χάνεται στο σύμπαν. Δεν είναι όμως έτσι.

Εκείνη την στιγμή κάνει την πιρουέτα του στο χορό που στήνουμε κάθε
βράδυ.
Κακώς το λέτε πεφταστέρι, γιατί δεν είναι έτσι. Απλά χορεύει μόνο του.
Λικνίζεται μες στη νύχτα και χάνεσαι στο ρυθμό του.

Και λέγοντας όλ΄αυτά με τραβάει βίαια λέγοντας.
–Τι κάθεσαι και με κοιτάς μ΄ανοιχτό το στόμα; Χα, χα, χα! Ξέρεις τι ύφος
έχεις πάρει; Πλάκα έχεις.

Έλα. Η μουσική αρχίζει!

Η μουσική αρχίζει, σκέφτηκα. Μάλλον έπρεπε να πει η μαγεία αρχίζει
γιατί αυτό που ζω πιό πολύ μοιάζει με μαγικό παρά με αληθινό. Μα
αλήθεια, που πήγε η νεράϊδα μου; Εγώ θέλω την νεράϊδα μου, άρχισα
να φωνάζω. Θέλω να μου την φέρεται εδώ και τώρα. Θέλω την φίλη μου
να με πιάσει απ΄το χέρι.

-Έλα μωρέ διασκέδασε! Δε σού είπαμε; Έχουμε εντολή να περάσεις
αξέχαστα. Άκου!..

«Τ΄αστέρι πού΄ναι φίλος μου
με παίρνει στα δρομάκια του
με τριγυρνάει σε ρεματιές
μου λέει τα μεράκια του…»

Ντριν, ντριν, ντριν…

Αυτό το τραγούδι κάπου το ξέρω σκέφτηκα. Μάλλον όχι την μουσική
αλλά τους στίχους. Ναι, ναι. Είμαι βέβαιη 1000% ότι τους στίχους τους
έχω ξανακούσει.

-Τι σκέφτεσαι; Με ρώτησε ο Περσέας όλο απορία.
-Να. Έχω την εντύπωση ότι τα λόγια αυτού του τραγουδιού τά΄χω
ξανακούσει.
-Μα και βέβαια τά΄χεις ξανακούσει. Αφού τά΄χεις γράψει εσύ.
Χριστέ μου, σκέφτηκα. Έχει δίκιο! Ώστε με παρατηρούν όταν γράφω
τους στίχους μου και γω που νόμιζα οτι τους κρατούσα κρυφούς.

-Έλα, φώναξε ο Περσέας. ‘Ελα να χορέψουμε και πριν καλά-καλά
το σκεφτώ με τράβηξε κοντά του και ξεκινήσαμε έναν τρελό χορό
που κράτησε μέχρι το πρωί, σκασμένοι και οι δύο από τα γέλια και
χορτασμένοι απ΄τις υπέροχες λιχουδιές.

-Νυστάζω Περσέα. Νομίζω οτι ήρθε η ώρα να πάω να κοιμηθώ. Μου
κλείνουν τα μάτια.

-Έλα να σου δείξω το κρεβατάκι σου. Θ΄ανέβουμε αυτήν την σκάλα και
μετά θα στρίψεις δεξιά. Η πρώτη πόρτα που θα δείς γράφει τ΄όνομά
σου. Σπρώξε την και μπες. Εντάξει;

Εντάξει του απάντησα και ξεκινήσαμε να ανεβαίνουμε την χρυσή σκάλα
που λαμπύριζε μες στην νύχτα και ήταν αδύνατο να μην την προσέξεις.

-Περσέα;

-Έλα;
-Πάντα έτσι γλεντάνε κάθε βράδυ;
-Έτσι.
-Και πάντα έτσι τρώτε και χορεύετε;
-Έτσι, απάντησε ο Περσέας.
-Δηλαδή, ξαναρώτησα, την ώρα που είμαι ξάγρυπνο και σκέφτομαι
και γράφω και σας κοιτώ από τη γη, εσείς γλεντάτε χωρίς να τό΄χουμε
πάρει χαμπάρι εμείς;
-Ακριβώς, απάντησε ο Περσέας. Τώρα όμως άφησε όλες αυτές
τις σκέψεις και κοίτα να ξεκουραστείς. Όπως βλέπεις χωρίς να το
καταλάβουμε με την κουβέντα φτάσαμε στον προορισμό μας. Να το
δωμάτιό σου. Καληνύχτα, καλό ξημέρωμα.

Πάλι μόνο μου θα μείνω; Του φώναξα καθώς κατέβαινε την σκάλα.
Όλο μόνο μου μ΄αφήνετε. Βαρέθηκα να σας ακούω. Με πιάνεται απ΄το
χέρι και γω σας ακολουθώ σαν υπνωτισμένο χωρίς να ξέρω που με
πάτε. Τέλος πάντων. Νομίζω μού΄χε πει να στρίψω δεξιά και να μπω
στην πρώτη πόρτα.

Α! Αυτή θα΄ναι λοιπόν! Περίεργο. Το πόμολό της είναι ίδιο με το πόμολο
της πρώτης πόρτας που άνοιξα μαζί με την νεράϊδα. Αλήθεια, που
εξαφανίσθηκε κι αυτή; Τι θα κάνω τώρα; Που θα πάω; Πως θα κοιμηθώ
σένα ξένο τόπο και μάλιστα μόνη μου; Α πα πα. Δεν μπαίνω. Εδώ θα
κάτσω να την περιμένω.

Ε! ε! ε! Αστέριααα! Έχω θυμώσει πείτε της. Μ΄άφησε μόνο μου.
Ακούτεεε; Μόνο μου. Σνιφ. Ώρα είναι να πατήσω τα κλάματα. Σνιφ.
Και είπε οτι με αγαπάει πολύ. Σνιφ. Εγώ εδώ θα κάτσω απ΄έξω. Μέσα
δεν μπαίνω. Ακούτε; Ποτέ!!! Εδώ, εδώ θα κάτσω, εδώ μέχρι το πρωί
και ούτε θα κοιμηθώ, ούτε θα φωνάξω τ΄αστέρια, ούτε την νεράϊδα,
ούτε θα της ξαναμιλήσω… ούτε αααχ! ….. ούτε ααααχ! ….. ού…..τε….
χρρρρρρ….. χρρρ…. Χρρρρρρρρ.

-Χμ! Καλό μου παιδί. Σε πήρε ο ύπνος περιμένοντάς με. Σ΄αγαπώ πολύ
και λέγοντας αυτά η νεράϊδα το πήρε στην ευωδιαστή αγκαλιά της
δείνοντάς του ένα γλυκό φιλί στο μάγουλο κι άλλο ένα στο μέτωπο. Κι
όπως ήταν κοιμισμένο, το έβαλε στο κρεβατάκι του και αυτή ξάπλωσε
δίπλα του και το πρόσεχε όλη νύχτα.
Κοίταγε τα ματάκια του που είχαν κλείσει βαριά απ΄την κόπωση του
γλεντιού, κοίταγε τα χειλάκια του που χαράζαν ένα χαμόγελο στο πλάι,
κοίταγε τα φρυδάκια του που είχαν μείνει σε σχήμα απορίας.

-Μα γιατί απορούν άραγε; Σκέφτηκε η νεράϊδα. Όλη τη νύχτα πρέπει
να πέρασε υπέροχα. Το έφερα εδώ όπου ήθελε πάντα. Στ΄αστέρια,
στους φίλους του. Ή μήπως η έκφραση των φρυδιών δεν είναι έκφραση
απορίας αλλά θυμού. Κι άν είναι θυμού, γιατί νά΄ναι θυμωμένο;

Μπας και τσακώθηκε με κανένα αστέρι;
Μπας… Μπας…Μπας και είναι θυμωμένο μαζί μου που το άφησα
κι έφυγα; Αλλά πάντα αυτό δεν ήθελε; Μια βραδιά στ΄αστέρια;
Αναρωτήθηκε η νεράϊδα.
Καλό μου παιδί, σ΄αγαπάω πολύ, είπε και κύλησε ένα δάκρυ στο
μάγουλό της τόσο καφτό που πέφτοντας πάνω στο κοιμισμένο παιδί το
τρόμαξε και ξύπνησε.

-Νεράϊδα! Νεράϊδα μου! Άρχισε να φωνάζει αυτό από χαρά.
-Μωρό μου… αποκρίθηκε αυτή.
-Νεράϊδα μου γύρισες! Γύρισες! Μη ξαναφύγεις! Σε παρακαλώ μη με
ξαναφήσεις μόνο μου. Σ΄αγαπώ πολύ…

-Κι εγώ σ΄αγαπώ πολύ του απάντησε αυτή κι ένα δεύτερο δάκρυ κύλησε
στο μάγουλό της. Δάκρυ χαράς που βρήκε ένα φίλο. Ίσως τον μοναδικό
της για όλη τη ζωή της…

Το παραμύθι το έγραψε η αγαπητή Μαίρη Πέστροβα!

και όπου βρίσκεσαι βρίσκομαι

και είμαι απλωμένος σε όλα τα πράγματα

κ’ από όπου θέλεις μπορείς να με μαζέψεις.

Μαζεύοντας εμένα μαζεύεις τον εαυτό σου…

Κοντά σε σένα βλέπω εμένα και όταν σε θέλω,

θέλω τον εαυτό μου και όταν είμαστε μαζί,

εύχομαι ποτέ να μην τελειώσει η ζωή.

Αν νοιώθω έτσι για πάντα…

- Φάνης:  …… Γλυψ, μιαμ, γκρουλγκ….

-Θέλω να της τηλεφωνήσω και απλώς να της ζητήσω να βγούμε. Να πάμε μια βόλτα ή σινεμά…

- Φάνης: ….Γλουρπ, σκγλλλρ, μιααμ…!

- Θα μπορούσαμε να πάμε για μπόουλινγκ! ή κάτι διασκεδαστικό,  είναι καλό όταν οι άνθρωποι διασκεδάζουν.  Σε συνδέουν με το πόσο ωραία πέρασαν,  κι αν δεν είσαι εντελώς ελεϊνός, μπορείς να κάνεις την κίνηση σου, και τότε…

- Φάνης: … Μιαμ, γλαρπ, Γλουρπ, γλυψ, σνορτ!

- ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙΣ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ;

- Φ. : Μα τι έκανα πάλι;; Για όλα ο Φάνης φταίει! Μη το ένα, μη το άλλο, αμάν! Φτάνει πια, βαρέθηκα να είμαι πάντα το κολεόπτερο που πάντα φταίει για όλα! κλαψ…

- Φάνη… Σύνελθε…

-Φ. : Οκ

- Ωραία παράσταση πάντως. Να συνεχίσω;

-Φ. : Ναι, γιατί όχι. Μπορώ να συνεχίσω κι εγώ;

- ΦΑΝΗ!

- Φ. : Οκ, οκ!

- Έλεγα λοιπόν, θα κάνεις τη κίνηση σου και θα δείξεις τον πραγματικά φοβερό χαρακτήρα σου, you know ? Μπορούμε να μιλήσουμε για τα ενδιαφέροντα μας! Ναι, αυτό θα κάνουμε!

-Φ. : Αλήθεια, ποια είναι τα ενδιαφέροντα σου;

- Εεε.. ξέρεις, διάφορα… Μ’αρέσει τοο… και π.χ, βλέπω, τηλεοοραση… και κάνω πράγματα…

“Δύσκολα…”  σκέφτηκε ο Φάνης, και συνέχισε:

-Φ.: χμμ… σαν τι πράγματα δηλαδή;

- … Σκατά! Για τι πράγματα θα μιλήσουμε, δεν έχω κάν ενδιαφέροντα! Μπορώ να της δείξω τη συλλογή μου με τα γραμματόσημα!

-Φ.: Σαν την coca cola light!

- Σκάσε! Όχι δε θα το κάνω αυτό, είναι πολύ βαρετό. Θέλω εντυπωσιακά πράγματα. Να δείχνουν έναν δυναμισμό, ένα προφίλ σημαντικής και βαθιάς προσωπικότητας…

-Φ.: Το βρήκα, δείξε το ψυγείο! Είναι αρκετά βαθύ και πολύ σημαντικό μιας και όταν αγοράζουμε σοκολατίνες και προφιτερόλ, τα βάζουμε όλα εκεί!

- Φάνη, δε βοήθας…

Φ.: Αν της πεις ότι ο καλύτερος σου φίλος είναι κολεόπτερο;

- Που μιλάει;

Φ.: Ναι!

- Κοίτα, ίσως την εντυπωσιάσω, όντως. Απλώς υπάρχει η πιθανότητα μέσα σε 15 λεπτά, να δεις από το μπαλκόνι ένα άσπρο φορτηγάκι και 2 αρκετά εύσωμους, θα έλεγα, άνδρες να βγαίνουν από αυτό, με ενέσεις, σκοινιά και άλλα εξαρτήματα, τα οποία σε κάποια επιπλέον δευτερόλεπτα θα δεις να τα χρησιμοποιούν επάνω μου. Μέχρι εδώ, το ξέρω ότι δεν έχεις συγκινηθεί, αλλά το γεγονός ότι δεν θα έχεις κάποιον να σου φέρνει σοκολάτες, ίσως σε συγκινήσει κάπως…

Φ.: Νομίζω, ότι είναι καλύτερα να παραβλέψουμε το σημείο που της λες ότι είμαστε φίλοι, και να προχωρήσουμε στην επόμενη ιδεά, χεχ.

Συνεχίζεται…

Όσο συνεχίζεται όμως, μπορείτε να δείτε τα πρώτα μέρη της ιστορίας, part 1, part 2.

Γειά! Είμαι ο… Βασικά αυτός είναι ο Φάνης. Ένα κλασικό κολεόπτερο. Αλήθεια! Δε διαφέρει σε τίποτα από τα υπόλοιπα, απλά, μπορέι και μιλάει και έχει μεγάλη αδυναμία στις σοκολάτες.

Φ. – Ναι, ναι!

Ε. – Σκάσε!

Φ. – ( Κλαψ… )

Ίσως κάποιοι πουν ότι ο Φάνης δε μοιάζει με κλασικό κολεόπτερο έτσι όπως απεικονίζεται στο σκίτσο. Αλλά μπορώ να σας κάνω μια ερώτηση;

Είστε εντομολόγος;

Εγώ… Δουλεύω στο δημόσιο. Τι ακριβώς κάνω; Δεν έχει σημασία και δε θυμάμαι ακριβώς να πω την αλήθεια! Πηγαίνω σε ένα γκρι γραφείο κάθε μέρα στις 07:00, σημειώνω κάποια πράγματα στον Υ/Η ( ή Η/Υ νομίζω! ) και φεύγω στις 15:00.

Απέναντι από εκεί που εργάζομαι, είναι ένα κίτρινο παραδοσιακό ζαχαροπλαστείο, λέγεται “Οπτασία” και έχει μια τεράστια συλλογή από σοκολατένια γλυκά! Κρουασάν, Ντόνατς, Πάστες, Τάρτες, Βάφλες, Προφιτερόλ, Κωκ, Σουφλέ σοκολάτας είναι μόνο λίγα από την τεράστια συλλογή του. Τα υπόλοιπα έχουν περίεργες ονομασίες, είναι αναμειγμένα με φρούτα, σιρόπια, δέντρα και λαχανικά και κοστίζουν μια περιουσία!

Κάπου εκεί, πίσω από ένα περήφανο, γέρικο δέντρο και πάνω σε μια πινακίδα διεύθυνσης, μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα και αδιάκριτες  μυγοσκοτώστρες, ο Φάνης με περιμένει υπομονετικά να βγω από την “τεράστια πύλη” ( έτσι έλεγε την είσοδο της πολυκατοικίας που συστεγάζονται τα γραφεία που δουλεύω ), με το κλασικό θλιμμένο του ύφος.

Ε. – Oh σταμάτα επιτέλους…

Ο Φάνης, κάνει μια γύρα από τον εαυτό του, περπατά κάθετα και πάνω στην πινακίδα, κοιτώντας τα απέναντι δέντρα με ένα απλανές βλέμμα.

Φ. – Ξέρεις τι είναι η Γκιώσα;

Ε. – Όχι Φάνη, τι είναι;

Φ. – Η γκιώσα είναι η γριά καρακάξα! ΘΑ ΓΕΡΑΣΩ ΚΑΙ ΔΕ ΘΑ ΠΡΟΛΑΒΩ ΝΑ ΔΟΚΙΜΑΣΩ ΟΥΤΕ ΤΑ ΜΙΣΑ ΣΟΚΟΛΑΤΟ-ΓΛΥΚΙΣΜΑΤΑ ΤΗΣ “ΟΠΤΑΣΙΑΣ” !

Ε.- Μα τι λες; Σε χτύπησε κατακέφαλα ο ήλιος; Δοκίμασες κάποιο νέο εντομοαπωθητικό; Δε σου είπα να μείνεις μακριά τους;

Φ. – Μου’χεις φάει τα καλύτερα μου χρόνια!

Ε.- Κι εσύ τις καλύτερες σοκολάτες!

Φ.- Ναι, αλλά δεν ήταν δικές σου…

Ε.- Φάνη, σύνελθε! Λοιπόν, λέγε! Διάλεξες τι θα φάμε σήμερα; Το ζελέ σοκολάτας έχει σειρά;

Φ.- Τιι; Θα συνεχίσουμε δηλαδή την εξερεύνηση των χαμένων επιδορπίων; Γιούπιιιι!

Ε.- Μπορώ να κάνω κι αλλιώς;

Η συμφωνία μας ήταν σαφέστατη. Καθόμουν για 10 δευτερόλεπτα μπροστά από κάθε γλυκό. Όταν ένοιωθα ένα μικρό τσίμπημα στο λαιμό μου, δεν έπρεπε με τίποτα να τον ξύσω! Ήταν το σύνθημα του Φάνη, ότι βρήκε επιτέλους το γλυκό που θέλει.

Πέταξε στον ώμο μου με χαρούμενους ελιγμούς, κοίταξε δεξιά-αριστερά για ενδεχόμενες απειλές ( δεν ησυχάζει ποτέ! ) και προχωρήσαμε μαζί προς την “Οπτασία”…

Συνεχίζεται!

Όσο συνεχίζεται όμως, μπορείτε να διαβάσετε το πρώτο επισόδειο του Φάνη,  εδώ!

Πίσω σου ο Ωκεανός.

Μέσα μου η ψυχή σου και ενωμένοι,

ο ουρανός.

Αφιερώθηκε κάποτε σε κάποια με πράσινα, γκρι, κίτρινα και γαλάζια, ταυτόχρονα, μάτια (Αλλά δεν το ξέρει, θα το μάθει ποτέ άραγε;).

αν τα ’παιρνες τα γράμματα,

αν είχες δηλαδή σπουδές,

σπουδαία έκανες πράγματα!!  ….

Τώρα ο πλούτος κυριαρχεί

κι αυτό είναι μόνο η αρχή..

Έτσι όπως παν’  τα πράγματα

σε τούτον τον αιώνα,

και στο ‘κορώνα ή γράμματα’,

θα λέμε όλοι: ‘κορώνα!’

Το παραπάνω ποίημα  γράφτηκε από την αγαπητή Παπιέρα,  η οποία κάνει φανταστική δουλειά με papier mache!

Η μαμά αρκούδα της έλεγε συνέχεια: «Καταλαβαίνω  μικρή μου  αρκουδίτσα ότι δεν μπορείς  να αντισταθείς  στα πεντανόστιμα  γλυκά του φούρνου του χωριού μας,  αλλά καλό θα ήταν να τρως  λιγότερα. Δεν κάνει καλό τα παιδιά να τρώνε τόσα πολλά  γιατί χαλάνε τα δόντια  και κάνουν την κοιλίτσα να πονάει. Πρέπει να τρώνε και χορταράκια, φακές , φασολάκια, κρεατάκι!»

Αλλά η μικρή μας αρκουδίτσα δεν άκουγε τη μαμά της και όχι μόνο αγόραζε πολλά γλυκά αλλά δεν τα μοιραζόταν και με τα αδερφάκια της  που της ζητούσαν να φάνε. Οι μέρες περνούσαν και έφτασε η γιορτή του γλυκού που γινόταν κάθε χρόνο στο χωριό Μιάμ-Μιάμ!  Ααα η μικρή μας  τρελαινόταν γι’ αυτή τη γιορτή! Διαρκούσε  τρεις  ημέρες .Εκεί  οι μαμάδες αρκούδες  έφτιαχναν πολύχρωμες  λιχουδιές  και γλειφιντζούρια σε διάφορα σχήματα! Την  Τρίτη μέρα γινόταν ο διαγωνισμός  του καλύτερου γλυκού και στο τέλος τα μικρά αρκουδάκια μπορούσαν  να  φάνε όσα γλυκά ήθελαν!

Η  αρκουδίτσα λοιπόν τις δύο πρώτες μέρες έφαγε πάρα πολλά και έτσι  την τελευταία και καλύτερη μέρα της γιορτής  πόναγε η κοιλιά της.  Μεγάλο κακό την βρήκε αφού πέρασε όλη  την ημέρα στο σπίτι! Στεναχωριόταν πολύ που δεν είχε ακούσει τις συμβουλές της μαμάς της.

Όταν το βράδυ τα αδερφάκια της γύρισαν σπίτι η μικρή αρκουδίτσα τα ρώτησε : «καλά μου αδερφάκια εμένα μου φέρατε λιχουδιές? »

Εκείνα απάντησαν: «όχι δεν σου φέραμε γιατί πονάει η κοιλιά σου  και εμείς όταν σου ζητούσαμε δεν μας έδινες».

Η μαμά και τα αδερφάκια της αποφάσισαν να της δώσουν ένα μάθημα. Δεν θα την άφηναν να φάει λιχουδιές για λίγες μέρες…αχ  παιδιά μου όπως τα ακούτε! Ήταν οι χειρότερες μέρες της ζωής της! Έτσι η αρκουδίτσα  κατάλαβε το λάθος της και ζήτησε συγνώμη. «Μπράβο μικρή μας αδερφούλα, είσαι υπέροχη. Στο μεγάλο ντουλάπι της κουζίνας σε περιμένει μια έκπληξη», είπαν τα αδερφάκια της. Και μια και δυο η αρκουδίτσα τρέχει και  ανοίγει  το δώρο της !

Ήταν ένα πολύχρωμο κουτί γεμάτο κάθε λογής λιχουδιές!!!  Η μικρή  αρκουδίτσα χάρηκε πάρα πολύ.  «Υπόσχομαι να είμαι καλό παιδί, να σε ακούω  μαμά και να τρώω όλα τα φαγητά που μαγειρεύεις», είπε.

Έτσι η λιχούδα αρκουδίτσα μας από τότε απολάμβανε τα αγαπημένα της γλυκά μία φορά την εβδομάδα και δεν την ξαναπόνεσε ποτέ η κοιλίτσα της..γι αυτό κ εσάς αν σας αρέσουν τόσο πολύ τα γλυκά σκεφτείτε το πριν τα φάτε όλα και περάσετε την ίδια στεναχώρια με την αρκουδίτσα..καλύτερα μοιραστείτε τα με τους φίλους σας και τα πρόσωπα που αγαπάτε!

Το παραμύθι έγραψε η κα  Αγλαΐα Κρίκα, Φοιτήτρια στο Πανεπιστήμιο Πατρών, τμήμα Νηπιαγωγών. Ευχαριστούμε!

«Έι, σας μιλάω!»

Κι όμως δείχνει σα να είναι ζωντανό. Η ευτυχία είναι περίεργο πράγμα. Όταν νομίζεις πως είναι δίπλα σου ξεχνιέσαι και πέφτεις με ταχύτητες του κόσμου στα σημεία. Όταν είναι δίπλα σου, συνήθως τη μπερδεύεις με δυστυχία. Φταίμε στα αλήθεια εμείς που μας έχουν διδάξει λάθος τα χρώματα;

Κι όμως ξέφυγα, προσπάθησα και είδα πράγματα αλλιώς. Τι με κρατά ακόμη; Η συνήθεια είναι δύναμη που νίκησα νωρίς και δε με πιάνει. Τι άλλο μυστικό είναι εκεί έξω αόρατο και περιμένει;

Ξαφνικά το σκηνικό αλλάζει, το πάτωμα γίνεται γυαλιστερό, μαύρες άσπρες τετράγωνες επιφάνειες, κόκκινες κουρτίνες και τι ψηλό που είναι το ταβάνι εδώ; Μου αρέσει όταν έχω χώρο να αναπνεύσω…

«Θέλεις να χορέψουμε;» με ρωτάει μια όμορφη ευγενική δεσποινίς.

«Όχι» είπα από μέσα μου, «αλλά δε βαριέσαι, αφού μπήκα στο χορό ( μα πως μπήκα; ) ας χορέψω».

«Ναι, γιατί όχι…», απαντώ τελικά.

Τα φώτα χαμηλώνουν, νοιώθω το σώμα της κοντά μου, είναι όμορφη… Μυρίζει όμορφα επίσης. Χμμ… Βανίλια.

Καθώς κινούμαστε ρυθμικά, το μαύρο-άσπρο πάτωμα φαίνεται ότι με συμπάθησε και μου δείχνει το δρόμο.

«Μα που ήσουν σε όλη μου τη ζωή;» σκέφτηκα και αμέσως αναρωτήθηκα αν αυτός ο χορός είναι σημαντικός. Πάντα ήθελα κάποιον, κάτι, να μου δείχνει το δρόμο στους σημαντικούς χορούς της ζωής μου.

«Και πάντα είχες, πάντα θα έχεις.»

….

Βαθιά αναπνοή και «τι στο… Γιατί δάκρυσα; Από τις τσίμπλες θα’ναι…  Γαμώ, 08:06, ουφ…»

Η Αννούλα κάθε άλλο παρά χαιρόταν γι’ αυτές τις άτακτες και ευτυχισμένες κατοίκους του κεφαλιού της. Ευχόταν να είχε ίσια μαλλιά, όχι τόσο πυκνά και μαύρα, ώσπου αποφάσισε τελικά να τις ξεφορτωθεί μια για πάντα. Ήθελε να κουρέψει τα μαλλιά της τόσο κοντά όσο ενός αγοριού! Όμως κάτι περίεργο συνέβη την ημέρα που βρέθηκε στο κομμωτήριο… την ώρα που το ψαλίδι της κομμώτριας πλησίαζε απειλητικά τα κατάξανθα μαλλάκια της γλυκιάς Αννούλας, μια τρεμάμενη και σιγανή φωνούλα ακούστηκε από το πουθενά «Σε παρακαλώ μη μας κόψεις» κάνοντας την Άννα να ξαφνιαστεί.

Το κοριτσάκι κοιτούσε από ‘δω και από ‘κει αλλά δεν έβλεπε κανέναν! Η φωνούλα ξανακούστηκε: «Σε παρακαλούμε, εμείς είμαστε εδώ για να σε κάνουμε όμορφη αλλά και να σκορπίζουμε χαρά σε εσένα και τους γύρω σου γι’ αυτό χορεύαμε κάθε φορά που φυσούσε ο άνεμος, για να μας δώσεις σημασία!! Αλλά εσύ τίποτα!!! Σε παρακαλούμε  μην μας κόψεις, θα γίνουμε οι καλύτερες φίλες!» Η Άννα λοιπόν γύρισε στο σπίτι και αναρωτιόταν τι ήταν αυτό που της συνέβη εκείνη την ημέρα… Μια φορά που περπατούσε στο δρόμο και ο άνεμος φυσούσε μανιασμένα, οι μπούκλες της  άρχισαν να γελάνε δυνατά και να αλλάζουν χίλια χρώματα.

Η Άννα τότε τις ρώτησε: «Γιατί το κάνετε αυτό? Οι συμμαθητές μου με κοροϊδεύουν! Ν τρέπομαι να πάω στο σχολείο… Δε θέλω να το ξανακάνετε.» Όμως περνούσαν οι μέρες και οι μπούκλες δεν έλεγαν να βάλουν μυαλό. Μια μέρα λοιπόν που η Άννα καθόταν λυπημένη στο ζεστό της δωμάτιο, άρπαξε το ψαλίδι θέλοντας να βάλει τέλος στο μαρτύριό της, ώσπου ξάφνου εμφανίστηκε μπροστά της ένα τόσο δα μικρούλι πλασματάκι… ήταν η νεραιδούλα Kiddy, προστάτιδα των μικρών παιδιών, με το μακρύ κουφετί φόρεμά της που άλλαζε χίλια χρώματα καθώς έπεφταν πάνω οι ζεστές,  χρυσές  ακτίνες του ήλιου! Είχε λιγνά ποδαράκια που τα στόλιζαν κάτι μικροσκοπικά χρυσά σανδάλια, γεμάτα από πολύτιμα, μαγικά πετράδια, μεγάλα σμαραγδένια σπινθηροβόλα μάτια και μαλλάκια μακριά, λαμπερά, ίσια και μαύρα σαν αυτά που ονειρευόταν να έχει η Αννούλα.

Την ρώτησε γιατί ήταν λυπημένη και η Αννούλα της απάντησε: δεν αντέχω άλλο με αυτά τα μαλλιά..με κοροιδεύουν οι συμμαθητές μου και γελάνε! Θα ήθελα να είχα σαν τα δικά σου που χτενίζονται εύκολα και είναι φρόνιμα. «Ωραία λοιπόν»: είπε η νεραιδούλα, «μπορώ να κάνω ένα μαγικό με το μαγικό μου ραβδάκι και τα μαλλιά σου να γίνουν όπως τα δικά μου, αλλά πρόσεξε..ποτέ δεν θα μπορέσουν να γίνουν όπως πριν». Και χωρίς δεύτερη σκέψη η Αννούλα συμφωνεί με τη νεράιδα και δίχως να το καταλάβει τα μαλλιά της έγιναν σαν της νεράιδας.

Έπειτα ακούστηκε ένας κρότος: «τσαφ» και η Κίντυ έγινε καπνός αφήνοντας πίσω της μια λάμψη. Η Αννούλα ήταν πολύ χαρούμενη για το νέο της απόκτημα. Την επόμενη μέρα πήγε στο σχολείο ελπίζοντας ότι δεν θα ξανάκουγε τα κοροιδευτικά σχόλια των συμμαθητών της. Όμως κάτι περίεργο συνέβη! Όλοι ήταν δυσαρεστημένοι και λυπημένοι κοιτάζοντας την..η ατμόσφαιρα ήταν βαριά και γεμάτη λύπη.

Δεν ήταν η Αννούλα που ήξεραν. Τότε άρχισαν να της τραβάνε τα μαλλιά νομίζοντας ότι είναι ψεύτικα,με την ελπίδα ότι κάτω από αυτά  κρύβονταν οι μπούκλες που ήξεραν! Όμως μάταια.. η Αννούλα πονούσε και τους φώναζε να σταματήσουν. Ξάφνου μια λάμψη θάμπωσε τα παιδιά στην αίθουσα και εμφανίστηκε η γλυκιά λιλιπούτεια νεράιδα . Είπε στα παιδιά τι είχε συμβεί  το προηγούμενο βράδυ που είχε συναντήσει τη μικρή Άννα. Τα παιδιά ένιωσαν πολύ άσχημα που τόσο καιρό στεναχωρούσαν τόσο πολύ τη συμμαθήτρια τους και μετανιωμένα της ζήτησαν συγνώμη .

Η καλή νεράιδα τους είπε ότι πρέπει να δεχόμαστε τους άλλους ανθρώπους όπως είναι με όποιο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό και αν έχουν..ακόμη και μπούκλες ατίθασες που χορεύουν και γελούν στο κάλεσμα του ανέμου! Ακόμη τους είπε ότι κάθε άνθρωπος είναι ξεχωριστός και δεν θα πρέπει  να εύχεται να είναι διαφορετικός και όλοι να ζουν αγαπημένοι παρά τη διαφορετικότητα τους. Γιατί η αγάπη λύνει όλα τα προβλήματα και τις διαφορές. Και ως δείγμα αγάπης η Κίντυ έδωσε πίσω στην Άννα τα ολόχρυσα σγουρά μαλλάκια της και έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα..

ΑΝ ποτέ συναντήσετε τη μικρή Άννα στο δρόμο χαιδέψτε απαλά τις μπούκλες της και φυσήξτε τες με αγάπη.. στο λεπτό θα αρχίσουν το μαγικό χορό τους..
Στη φίλη μας Άννα..

Το παραμύθι έγραψε η Αγλαΐα Κρίκα, Φοιτήτρια στο Πανεπιστήμιο Πατρών, τμήμα Νηπιαγωγών. Ευχαριστούμε!