Diep bedroefd hebben wij kennisgenomen van het plotselinge overlijden van onze dierbare vriend Paul de Blot.

Op zondag 15 december 2019 is Paul op 95e jarige leeftijd overleden in het ziekenhuis in Amsterdam.

In het bijzijn van familie, mede-broeders en vrienden is Paul in beperkte kring op vrijdag 20 december 2019 begraven op de begraafplaats ‘Jonkerbos’ in Nijmegen.

Wij zullen Paul enorm missen.

Voor alle lezers van dit weblog bestaat hieronder de mogelijkheid een herinnering aan Paul, een steunbetuiging aan nabestaanden of een persoonlijke reactie te schrijven in het condoleanceregister.

Team pauldeblot.nl

Dit artikel Condoleanceregister verscheen eerst op Paul de Blot.

Het is een doorbraak dat er in de landelijke politiek aandacht wordt besteed aan de rechten van de kinderen van vluchtelingen. Het is de kinderen door ons niet aan te rekenen dat ze slachtoffer zijn van de ontheemde omstandigheden van hun ouders. Het is ook daarom een schande dat deze kinderen rechteloos zijn. Ik ben blij dat steeds meer beleidsmakers dit beseffen.

Toch blijft het de vraag of de rechten van het kind op zichzelf staan. Kind en ouders zijn wezenlijk en dus onlosmakelijk met elkaar verbonden voor het leven. Het kind heeft zichzelf niet ter wereld gebracht.

Een gezonde samenleving is alleen mogelijk wanneer de wetgeving geen humanitaire begrensing stelt aan het gezinsleven.

Het zijn altijd de ouders die het voornaamste recht hebben hun eigen kinderen op menselijke wijze groot te brengen. Van hulpeloze en machteloze kinderen, tot begripvolle volwassen die naar elkaar blijven omkijken om zelf ook liefdevol hun eigen kinderen te kunnen opvoeden.

Kinderen en ouders vormen een onverbrekelijke samenhang. Ze vormen een geboren twee-eenheid voor het leven. De universele rechten van kinderen zijn daarom niet te scheiden van de onlosmakelijk hiermee samenhangende rechten van de ouders.

Elke wetgeving over de rechten van kinderen is onvolledig zonder het voornaamste recht van hun ouders te betrekken bij besluitvorming of uitvoering van beleid.

Een gezonde samenleving is alleen mogelijk wanneer de wetgeving geen humanitaire begrenzingen stelt aan het gezinsleven. Kinderen en ouders horen bij elkaar te kunnen leven. Het is mijn wens dat beleidsmakers en -uitvoerders dit meer dan nodig aandacht schenken.

Dit artikel Kinderen en Ouders verscheen eerst op Paul de Blot.

Dierbare vrienden,

Graag noem ik jullie mijn vrienden omdat ik het zo ervaar na de vele gelukwensen en lieve woorden van dank en waardering die ik van jullie heb ontvangen voor mijn 95e verjaardag.

Uit jullie reacties op mijn webartikels ervaar ik een diepe vriendschap. Ik ben jullie zeer dankbaar voor al het plezier dat mij het contact met jullie steeds schenkt.

Wie dankbaar is heeft geen kritiek, maar schept een samenhang van begrip.

Over de betekenis van vriendschap en mijn persoonlijke ervaring van de rijkdom van vriendschap, heb ik al vaker geschreven.

Mijn leven lang is vriendschap voor mij een kernbegrip. Ik ben er dankbaar voor dat ik dat steeds zo beleef.

Vandaag is het 75 jaar geleden dat de geallieerde strijdkrachten in Normandië aan land kwamen om te vechten voor de bevrijding van Europa. Een historische dag van grote betekenis voor vriendschap.

Met vereende krachten werd op D-Day in juni 1944 massaal de aanval ingezet door duizenden dappere mensen. In deze strijd voor de vrijheid van anderen gingen veel vriendschappen verloren.

Toch zijn er in deze diepste crisis ook veel nieuwe vriendschappen gesloten. Vaak met een onbekende, zonder naam, maar voor het leven, in grote dankbaarheid.

Op TV zag ik hoe de nog levende veteranen eervol werden gehuldigd voor hun moedige inzet. Ze hebben hun leven gewaagd voor de vrijheid van anderen. Het is opvallend dat zij in interviews meestal niet spreken over hun militaire prestatie. De mensen die nog uit eigen ervaring kunnen vertellen over de oorlog, spreken vooral over hun verloren vrienden. En de nieuwe vrienden, waar ze vaak hun leven aan te danken hebben.

De kracht die vriendschap geeft om te kunnen overleven in de diepste crisis heb ikzelf ook ervaren in de oorlog. Zonder vrienden had ik niet vijf jaar de onmenselijkheid kunnen overleven van het Japanse concentratiekamp voor krijgsgevangen soldaten.

Naast vriendschap is dankbaarheid de rijkste gave die je iemand kunt schenken voor diens goedheid. Wie dankbaar is heeft geen kritiek, maar schept een samenhang van begrip.

Met deze brief wil ik jullie mijn diepste dankbaarheid betuigen voor alle reacties op mijn webartikels. Het zijn jullie reacties die het overleven van dit weblog al meer dan tien jaar mogelijk maken.

Door ook op elkaar te reageren is door de rijkdom van jullie eigen levenservaringen ook voor alle toekomstige lezers een waardevolle bron ontstaan voor inspiratie voor nieuw leven, in vriendschap en dankbaarheid.

PS: het is ook mogelijk om te reageren op video’s. Bijvoorbeeld op deze korte video over dankbaarheid, en over energie en plezier in het leven uit 2011.

Dit artikel D-Day: Vriendschap en Dankbaarheid verscheen eerst op Paul de Blot.

Het is de realiteit van ons bestaan dat we nooit volledige greep hebben op ons leven. Vandaag ben ik jarig. Met dit artikel wil ik samen met jullie mijn 95e verjaardag vieren. In al die jaren dat ik nu al leef heb ik één duidelijke zekerheid ervaren: je hebt je leven nooit helemaal in de hand.

Heel wat perioden van ziekte, gebrek en onmacht heb ik overleefd. Maar als ik er op terugkijk, ben ik er ook rijker door geworden. Vaak blijkt de meest onmenselijke situatie in ons leven achteraf een rijke en leerzame levenservaring te zijn. Ondanks ondraaglijke pijn of onvergetelijk verdriet dat een leven lang kan terugkeren in onuitwisbare herinneringen.

De beste leerschool van ons leven is onze eigen levenservaring.

Vergeet nooit dat het leven door het wisselende contrast tussen licht en donker ook steeds weer nieuwe schoonheid schept.

Het verloop tussen donker en licht laat altijd ruimte voor nieuw leven. Dat is voor mij een belangrijke levenservaring geworden die ik vandaag met mijn lezers wil delen.

Zonder houvast van oprechte vrienden blijkt het onmogelijk om je met de dood voor ogen staande te houden. Maar zelfs in een dergelijke uitzichtloosheid, zoals ik zelf heb ervaren in mijn leven, kun je je gedragen voelen door een oersterke innerlijke kracht.

Haast als vanzelf komt de bewustwording van een innerlijke beleving waar je op dat moment geen naam voor hebt, maar die je als een Onbekende God kunt ervaren. Het voelt als een bron die ons aanmoedigd om er nieuwe kracht en moed uit te putten, om de schoonheid van het leven niet uit het oog te verliezen.

De binnenkant van ons geloof, dat is ieders persoonlijke ervaring van een Onbekende God. Wie dit beleeft, voelt zich er nooit helemaal alleen voor staan. De beste leerschool van ons leven is daarom onze eigen levenservaring. Van al het mooie, maar ook van al ons vallen en opstaan, van het licht en het donker en het verloop van het contrast daartussen in ons leven.

Wie open blijft staan voor de nieuwe schoonheid die ons leven kan scheppen uit het contrast tussen licht en donker, leeft een leven dat steeds tot nieuw leven kan komen.

Vandaag vier ik mijn 95e verjaardag. Meer dan tien jaar hebben jullie mij door de vele goede reacties geholpen mijn webartikelen te verbeteren. Door de vele persoonlijke aanvullingen is een rijke bron van inspiratie ontstaan voor nieuwe levenservaringen.

Dankzij jullie inbreng heeft ons weblog veel lezers geholpen aan een nieuw perspectief om bestaande tegenstellingen in persoonlijke of zakelijke kring uiteindelijk toch gezamenlijk te kunnen overbruggen.

Graag bedank ik alle lezers, donateurs, sponsors en mijn team heel hartelijk voor alle geboden hulp bij de ontwikkeling van ons weblog over Business Spiritualteit tot zo ver.

Dit artikel Ons leven is onvoorspelbaar verscheen eerst op Paul de Blot.

De Paasdagen zijn inmiddels weer achter de rug. Iedereen heeft het op zijn eigen manier gevierd. Voor de één is Pasen een diep religieuze gedachte, voor de ander een  gezellig paasontbijt met familie of een leuk kinderfeest met paaseieren. Toch blijft het voor velen vaak onduidelijk wat we eigenlijk met Pasen hebben gevierd.

Het Paasfeest kan van alles zijn. Zelfs Christenen beseffen vaak niet waar het precies om gaat met Pasen. Buiten het Christendom weet men er vaak nog minder van. Toch wordt Pasen overal in de wereld gevierd. Waar gaat het eigenlijk om met Pasen?

Ook in je diepste ellende ben je nooit alleen

We zijn ons er vaak niet van bewust dat het bij het Paasfeest gaat om het mysterie van de liefde. In de kern gaat het hierbij om een doodervaring die ondanks alle pijn, door de innerlijke kracht van de liefde, nieuw leven voortbrengt.

In mijn artikelen heb ik vaker het werk van de bekende Joodse psycholoog Viktor Frankl genoemd. Hij heeft dit in het concentratiekamp persoonlijk beleefd en is zich zo bewust geworden van deze onbewuste kracht van de liefde.

Hij beschrijft deze onbewuste kracht van de liefde aan de hand van twee fundamentele ervaringen die hijzelf en vele anderen hebben beleefd toen alles uitzichtloos scheen te zijn: de kracht van vriendschap en de ervaring van de Onbekende God.

Frankl heeft in zijn werk opmerkelijke feit vastgesteld dat niemand in staat is de onmenselijkheid van het concentratiekamp te overleven zonder oprechte vriendschappen. Een eenling is als solitair mens te zwak om de diepe machteloosheid in een uitzichtloze hel te kunnen weerstaan.

Daarnaast wijst hij ook op een andere ingrijpende ervaring: ook in je diepste ellende ben je nooit alleen. Zelfs in die situatie beleef je een kracht die je niet onder woorden kunt brengen, maar die er wél is. Hij spreekt over ‘De ervaring van de Onbekende God’.

In de Tweede Wereldoorlog heb ik zelf ook deze vorm van machteloosheid gevoeld en weet ik dat de ervaring van de Onbekende God je enige houvast is. Voor mij is de kernbeleving van het Paasmysterie: de ervaring van de Onbekende God die ik een naam geef. Zo voltrekt het Paasmysterie zich niet alleen tijdens de Paasdagen maar in je hele leven.

Dit artikel De ervaring van de Onbekende God verscheen eerst op Paul de Blot.

Nederland is geen arm land, want het aantal rijke mensen groeit. Tegelijkertijd stijgt ook de armoede want de vraag naar voedselpakketten neemt eveneens toe. Wie over voldoende geld en kapitaal beschikt hoeft niets te vrezen, want het geld brengt meer geld op en kan blijven groeien.

Heel anders is het verloop voor gezinnen die niet over genoeg kapitaal beschikken om van de opbrengsten te kunnen leven. De inkomsten stijgen al tien jaar nauwelijks, terwijl de kosten van het levensonderhoud jaarlijks omhoog gaan.

De jeugd wordt buitengesloten maar bepaalt wel de toekomst

Een leven lang hard werken is veelal niet meer genoeg om ook op latere leeftijd verzekerd te zijn van een pensioen dat een menswaardige oude dag mogelijk maakt. Bij tegenslagen in het leven drogen de financiële middelen snel op. Inkomsten vallen snel weg zodra het werk te zwaar wordt. Heel wat eenoudergezinnen vervallen dan ook in diepe armoede.

Het is een tegenstrijdige ontwikkeling dat een land, dat zich financieel welvarend ontwikkelt, toch verborgen armoede kent. Het politieke beleid is vooral gericht op de ontwikkeling van het bedrijfsleven en verliest steeds meer aansluiting met de behoeften van de mensen zonder kapitaal.

De stakingen in het onderwijs wijzen er duidelijk op dat er ook voor de jeugd te weinig aandacht is. Die is te zwak en kan zonder stemrecht geen politieke eisen stellen. De jeugd wordt buitengesloten maar bepaalt wel de toekomst van Nederland. En daarmee ook de zorg voor de sterk verouderende bevolking in ons land.

Een degelijke vorming van onze jonge mensen is niet alleen voor hen van vitaal belang, maar ook een garantie van goede zorg voor alle toekomstige ouderen.

Dit artikel Een tegenstrijdige economische ontwikkeling verscheen eerst op Paul de Blot.

De Nederlandse bevolking groeit onevenredig en dreigt onbestuurbaar te worden door de steeds grotere zorgbehoefte van ouderen en de afname van verzorgers.

Voor de zorg van de kwetsbare mensen in onze samenleving wordt het steeds moeilijker om aan geschikt personeel te komen. Veel ouders hebben het vaak te druk om voldoende aandacht te besteden aan hun kinderen. We zien steeds meer oma’s of opa’s met hun kleinkinderen optrekken, omdat de ouders er niet genoeg tijd voor hebben.

Een stem voor een betere toekomst voor iedereen, is een stem voor het belang van onze kinderen van nu.

De jeugdzorg krijgt het steeds drukker terwijl het al jarenlang niet meer in staat is om deze ontwikkeling het hoofd te bieden.

De overbelaste medewerkers zijn door steeds verdere bezuinigingen en reorganisaties gefrustreerd, ziek of inmiddels al opgebrand door niet te verdragen stress.

Terwijl het voor de meesten inmiddels weer wat beter gaat zijn de problemen in de jeugdzorg nog steeds groot. Dit is een vergeten crisis die snel veer meer aandacht verdient dan nu.

Er zijn gevallen bekend waar kinderen van asielzoekers wel 14 keer van school en woonplaats moesten veranderen. Ze kregen de kans niet om een band met vrienden op te bouwen. Een jongen vertelde dat hij tijdens zijn opvoeding met 130 begeleiders te maken heeft gehad!

Van een ideaal beleid voor kinderen is in Nederland bepaald geen sprake. Ook de aanpak van kindercriminaliteit krijgt niet de schoonheidsprijs. Net zo min als de strijd om het kinderpardon getuigt van enig liefdevol begrip voor kwetsbare kinderen.

Formeel heeft een kind tot zijn 18e jaar recht op begeleiding, ondersteuning en hulp in de vorm van oprechte aandacht. Maar daarna houdt alles van de een op de andere dg voor hun op en staan ze er alleen voor.

Kinderen met moeilijkheden kunnen vanaf hun 18e verjaardag nergens meer aankloppen. Dan kan er veel mis gaan in het vinden van een passende aansluiting op de door ons gewenste ideale samenleving.

Vaak wordt vergeten dat het onze kinderen zijn die de toekomst voor ons allemaal bepalen. Bij verkiezingen is het daarom steeds belangrijk hier rekening mee te houden. Een stem voor een betere toekomst voor iedereen, is een stem voor het belang van het kind van nu.

Dit artikel Kinderen bepalen onze toekomst verscheen eerst op Paul de Blot.

Het Kerstfeest wordt op een zeer uiteenlopende manier gevierd waarbij het Kerstkind altijd een centrale rol inneemt. Kerstmis is een feest. Dat is een rijkdom maar tegelijk ook een verarming van de Kerstboodschap.

Ik heb me afgevraagd hoe ik het zou ervaren, als ik te weten kom dat ik niet welkom ben en dat er geen plaats voor mij is. Dat is de boodschap en tevens de kracht van het Kerstverhaal: er is geen plaats voor het kind, maar toch wordt het door heel de natuur met vreugde wordt ontvangen.

Van een mooie Kerstviering is sprake als die ook openstaat voor alle ongewenste kinderen.

Het sociale aspect van het Kerstverhaal is jammer genoeg een menselijk drama, dat zich herhaaldelijk afspeelt in de meest uiteenlopende vormen. Ik heb in mijn leven herhaaldelijk machteloos moeten toezien dat er een kind op komst was waar men eigenlijk geen raad mee wist. Het drama van het ongewilde moederschap. De gevoelens van de moeder zijn verschrikkelijk, maar van het kind zijn ze vaak nog veel erger.

Ik zag een film over de ervaring van een ongewenst kind. Het jongetje hoorde toevallig bij een hevige ruzie tussen zijn ouders dat: “als het condoom niet gescheurd was, hij anders nooit geboren was”. Hij besefte dat hij niet gewenst was en daarmee stortte zijn wereld in.

Zijn kinderdroom werd zinloos. In zijn wanhoop liep hij weg van huis, sliep onderweg op straat en sloot zich aan bij een groep jeugdcriminelen. Het werd van kwaad tot erger en de politie pakte hem op. Hij wist te ontvluchten en was lange tijd zijn vervolgers te ontkomen.

Uiteindelijk kwam de politie hem met honden op het spoor. In de klopjacht die volgde kwam hij uiteindelijk voor een diep ravijn te staan. Wat moest hij doen, zich te pletter laten vallen of zich door de honden laten grijpen? Op dat moment stopt de film met een open antwoord. De jongeman, eigenlijk nog een kind, stond voor een keuze die hij niet kon maken.

De film maakte diepe indruk op mij omdat ik herhaaldelijk de uitzichtloosheid van dergelijke kinderen heb meegemaakt. Het zijn vaak onbegrijpelijke verhalen die ik in mijn leven heb leren kennen. Het zijn verhalen die, hoewel duidelijk herkenbaar, moeilijk in woorden te vatten zijn.

Uit eigen ervaring weet ik dat er kinderen zijn die dit levensdilemma ervaren zonder dat ze het in woorden kunnen uitdrukken. Het hoge aantal zelfdodingen van kinderen spreekt duidelijke taal. Kinderen zijn op zoek naar liefde maar krijgen die niet omdat ze ongewenst zijn, omdat de ouders in een vechtscheiding zijn verwikkeld, omdat ze vluchteling zijn.

Het Kerstgebeuren is ook een reflectie op de kinderen in nood waar iedereen aandacht aan kan besteden. Kerstmis is eveneens een mooie tijd om iets te doen voor deze kinderen die geen Kerstfeest kunnen vieren.

Deze kinderen in nood kunnen ook overleven en oud worden met gevoelens van diepe eenzaamheid. Die zinloosheid van de jeugd kan ook een lijdensweg op latere leeftijd worden als de pijn van oude herinneringen weer tot leven komt. Dat zijn de eenzame ouderen die met de Kerstdagen onze aandacht vragen.

Van een mooie Kerstviering is sprake als die ook openstaat voor de ongewenste kinderen. Voor hen die hun kind-zijn hebben verloren is het pijnlijk om te zien hoe anderen hun Kerstvreugde vieren. Aandacht voor die groep mensen kan hun kind-zijn weer tot leven brengen. De Kerstboodschap kenmerkt zich door aandacht voor het Kind in ons.

Graag wens ik alle lezers en hun dierbaren fijne kerstdagen toe.

Dit artikel Het Kerstkind in ons verscheen eerst op Paul de Blot.

Er was ook dit jaar weer veel te doen rondom het Sinterklaasfeest. Dat is de buitenkant die iedereen op TV kan zien en waar ik verder niet op inga. Het gaat mij om de binnenkant. Dat is het hart van Sinterklaas waar ik vandaag graag over wil vertellen.

Het hart van Sinterklaas is groot en vooral óók barmhartig voor het vereenzaamde kind. Sinterklaas wil ook deze kinderen blij maken door te tonen dat élk kind in Nederland belangrijk is. Op de verjaardag van Sinterklaas mogen álle kinderen tenminste één dag per jaar geloven wat ze zich het liefste wensen.

Het moderne verhaal over de verjaardag van Sinterklaas is ontstaan omdat er in Nederland een schoolleraar was met een goed idee. Hij wilde dat óók alle weeskinderen zich op een fijne feestdag in december konden verheugen.

De nood van de vele kinderen zonder gezinsleven is ook in ons welvarende Nederland nog steeds groot.

Elk jaar zag de leraar hoe de schoolkinderen genoten van het Kerstfeest. Maar hij zag ook hoe kinderen zonder ouders eenzamer en verdrietiger waren dan op alle andere dagen van het jaar.

Het traditionele familiefeest rond de Kerstdagen bestond toen al lang. Nog steeds wordt het door de meeste kinderen in een liefdevol gezin gevierd, met veel geschenken, snoep, lekker eten en een mooie kerstboom.

Voor alle kinderen zonder gezin was het Kerstfeest geen vrolijk feest. Het was een pijnlijke bevestiging van het gemis aan menselijke aandacht, liefde en de warmte van een gezellige familie. De leraar wilde dat deze kinderen ook naar een feestdag konden uitkijken.

Zo is op een eenvoudige school in Amsterdam het eenvoudige maar barmhartige idee ontstaan om elk jaar een nieuw feest te vieren voor álle kinderen. Zo konden de mensen ook de weeskinderen ‘belonen’ voor hun lieve kind-zijn. Door Sinterklaas werden ze niet langer meer uitgesloten van onze samen-leving waarin álle kinderen waardevol zijn.

Aan het idee ontbrak alleen nog een spannend verhaal voor de kinderen. Met de vele weeskinderen van Amsterdam voor ogen viel de keuze van de leraar haast vanzelfsprekend op het oude verhaal van Sint Nicolaas, de beschermheilige van de stad.

Vanouds her beschermt Sint Nicolaas alle inwoners van Amsterdam. Zijn goedheid komt in het verhaal van vroeger naar voren door zijn hulp aan arme meisjes die zonder bruidsschat niet konden trouwen. Lang voordat Sint Nicolaas de moderne Sinterklaas van vandaag werd bezorgde hij al eeuwen een bruidsschat voor arme meisjes.

Volgens het oude verhaal liet Sint Nicolaas door de schoorsteen drie gouden bollen zo groot als oranje sinaasappelen bij de arme meisjes bezorgen. Zo konden ze toch trouwen en nog iets maken van hun leven. Dit verhaal inspireerde de leraar en hij bedacht er een stoer en sterk paard bij. Op zijn paard kon Sinterklaas over de daken rijden en zo kon hij bij elk kind door de schoorsteen een cadeautje bezorgen, vooral bij alle weeskinderen die anders geen feestdag in december zouden beleven.

Hoe Zwarte Piet erbij is gekomen weet niemand meer precies. Veel oude mensen zeggen dat Sinterklaas hulp kreeg van een goede vriend met de eenvoudige voornaam Piet. Omdat Sinterklaas te oud is daalde Piet steeds af door de schoorstenen van de huizen om de cadeautjes te bezorgen. Door de roet van de schoorsteen werd zijn gezicht zwart. Zo kreeg hij van de vriendelijke leraar en de vele kinderen die naar zijn verhaal luisterden de bijnaam ‘Zwarte Piet’. Meer is hierover niet bekend.

Zwarte Piet maakt het verhaal van Sinterklaas voor de kinderen een belevenis die veel langer duurt dan de verjaardag van Sinterklaas alleen. Elk kind weet dat Zwarte Piet lief is, maar dat hij je ook bang kan maken. Het spannende aan Zwarte Piet is dat hij met zijn grappen vaak onvoorspelbaar is, maar tegelijk altijd lief blijft. Uiteindelijk brengt hij voor alle kinderen suikergoed en cadeautjes mee. Precies zoals het hoort in elk spannend kindersprookje. Want uiteindelijk komt toch altijd alles weer goed.

Het verhaal van de schoolleraar zegt niets over de huidskleur van Piet. Dat zou ook volstrekt niet hebben gepast bij de goede bedoelingen van de aardige man die als grote kindervriend alom gewaardeerd werd.  Zijn verhaal over de verjaardag van Sinterklaas was een succes en werd een traditioneel volksfeest dat altijd voor veel gezelligheid zorgt.

Tegenwoordig wordt op de verjaardag van Sinterklaas vaak vergeten dat het feest in de eerste plaats bedoeld is voor de kinderen in Nederland die géén familie hebben. Het betreft de vele kinderen in ons land die géén lieve aandacht krijgen, onderdrukt en uitgebuit worden, of kinderen die ziek of eenzaam zijn, en alle kinderen die zielig en verdrietig zijn om een andere reden en geen steun uit een echte familie kennen.

De nood van de vele kinderen zonder gezinsleven is ook in ons welvarende Nederland nog steeds groot. Voor al deze lieve kinderen mag de goede betekenis van het verhaal van Sinterklaas en Zwarte Piet niet verloren gaan door de actuele ophef.

De verjaardag van Sinterklaas is zo’n leuk kinderfeest geworden omdat de oorspronkelijke betekenis universeel goed is, en daarom iedereen aan de binnenkant kan raken die er in wil geloven. Het is die ene speciale dag in het jaar voor álle kinderen in Nederland, zonder énige uitzondering door kenmerken van de buitenkant.

Graag wens ik alle lezers een heel fijn Sinterklaasfeest toe.

Dit artikel Sinterklaas is jarig verscheen eerst op Paul de Blot.

Herhaaldelijk heb ik me de vraag gesteld of de overheid een kind nog wel waardevol vindt. Kan het nog een beroep op het recht doen?

Een kind dat in Nederland is geboren en na 9 jaar in Nederland is geworteld mag hier niet langer blijven. Het wordt uitgezet naar een land waar het nooit heeft gewoond.

Democratie is gericht op het welzijn van mensen

Het gaat om een kind dat in Nederland is opgegroeid en hier wil studeren en werken, in ons land dat nu al een nijpend tekort heeft aan jonge arbeidskrachten. Wat is de achtergrond van dit beleid?

De overheid baseert haar besluit op de geldende wetgeving. Het belang van wetshandhaving telt zwaarder dan het belang van een individueel persoon in onze democratie.

Dan komt vanzelf de voor de hand liggende vraag in mij op wat de bedoeling is van onze democratische wetgeving. Is het nog democratisch en gaat het nog om menselijk welzijn? Democratie is gericht op het welzijn van het volk. Dat vraagt vanzelfsprekend om ordening van de samenleving en daar is wetgeving voor nodig

Maar hoe is het dan mogelijk is dat in onze democratie de wetgeving doel wordt en dat het individuele belang van mensen wordt gebruikt om dat juridische doel te bereiken? Ik denk dat de lezer met gezond verstand hier zelf een conclusie uit kan trekken, want we leven in Nederland in een democratie en niet in een dictatuur.

Dit artikel Is het kind nog waardevol? verscheen eerst op Paul de Blot.