Μονοπάτια του μυαλού Απο σκέψεις μέχρι διηγήματα... Ο κόσμος μου, ρεαλιστικός είτε όχι, όπως τον αντιλαμβάνομαι. el Tue, 08 Mar 2016 15:37:42 +0200 Tue, 08 Mar 2016 15:37:42 +0200 Phaistos Networks Blog Engine Καταραμένα χελιδόνια
-Φωτιά;
-Ορίστε;
-Νεαρέ, έχεις φωτιά;, ρώτησε το Νικόλα η γυναίκα που καθόταν δίπλα του, στο πεζούλι κάτω από τον μεγάλο πλάτανο. Φαινόταν ώριμη σε ηλικία, ωστόσο το ντύσιμό της δε συμβάδιζε με τα χρόνια της. Κρατούσε ένα τσιγάρο και φορούσε ένα κοντό φόρεμα με αποκαλυπτικό ντεκολτέ.
-Λυπάμαι, δεν καπνίζω..., είπε εκείνος ξεφυλλίζοντας ένα βιβλίο. Φαινόταν παλιό, οι σελίδες του ήταν κιτρινισμένες.
-Εγώ πάλι, λυπάμαι που καπνίζω..., είπε εκείνη κοιτώντας τον ακόμη, αλλά δεν πήρε κάποια απάντηση.
-Ώστε δεν καπνίζεις... Πίνεις, τουλάχιστον;, ξαναπροσπάθησε η γυναίκα, βγάζοντας έναν αναπτήρα από τη τσάντα της. 
  Άναψε με αργές κινήσεις το τσιγάρο κι ο Νικόλας την κοίταξε απορημένος. Αφού είχε φωτιά εξαρχής, τι ζητούσε; Τι μπορεί να ήθελε από εκείνον μια γυναίκα σε τέτοια ηλικία;
-Δεν καπνίζω ούτε πίνω.., της είπε. 
  Παρατηρώντας την πιο προσεκτικά, ο Νικόλας σκέφτηκε πως η γυναίκα είχε όμορφα χαρακτηριστικά. Αν, βέβαια, αφαιρούσε κανείς τους τόνους βαψίματος και την εμφανή ταλαιπωρία από το πρόσωπό της.
-Ούτε πίνεις!, κρυφογέλασε εκείνη, ακολουθώντας με τη ματιά της τον καπνό που χανόταν στη φυλλωσιά του αιωνόβιου πλατάνου.
-Καλά, κατάλαβα... Όπως φαίνεται, μεγαλώσαμε πια!  Ίσως, ίσως φταίνε και τα μαλλιά μου, αν τα έβαφα κόκκινα..., μονολόγησε η γυναίκα. 
-Εγώ, παρεξήγησες... Ήθελα απλώς να ξαποστάσω..., απάντησε ο Νικόλας.
-Δε βαριέσαι! Καλύτερα! Προτιμώ λίγη παρέα..., του είπε, ξαναβρίσκοντας το κέφι της.
  Ο Νικόλας χαμογέλασε και ξανάπιασε το βιβλίο, αλλά μάταια. Η γυναίκα τον διέκοψε πάλι.
-Καταραμένα χελιδόνια..., είπε.
-Πως; Τι σου φταίξανε τα χελιδόνια;, είπε ο Νικόλας, κοιτώντας την. Το βλέμμα της πλανιόταν σε δυο μικρά χελιδόνια που στριφογύριζαν στον αέρα.
-Είναι όμορφα, χαριτωμένα και πάντα φεύγουν μακριά. Δε φτάνει αυτό;, σχολίασε εκείνη, σβήνοντας το τσιγάρο στο χώμα.
-Δεν έχεις φύγει ποτέ από εδώ;, ρώτησε ο Νικόλας.
-Πάντα φεύγω, μα όχι για πάντα... Στη θάλασσα δεν έχω πάει ποτέ. Είναι πολύ μακριά από εδώ, έτσι;
-Είναι, αρκετά..., απάντησε ο Νικόλας, κοιτάζοντας ασυναίσθητα το ρολόι του.
-Δε βαριέσαι. Εγώ ό,τι χρειαζόταν να μάθω, το διδάχτηκα στο δρόμο. Και η ζωή, να ξέρεις, είναι θνητή κι όχι κάποια αλάβωτη θεά.... Κι ως γνωστόν είναι μεγάλη πόρνη... 
  Αυτή είναι η ζωή, νεαρέ. Και θα έλεγε κανείς πως της μοιάζω, μόνο που είχα την ατυχία να με βαφτίσουν Ισμήνη αντί για Ζωή, έτσι δεν έχω τίποτε ποιητικό επάνω μου..., είπε κι άναψε κι άλλο τσιγάρο.
  Ο Νικόλας την κοίταξε αποσβολωμένος.
-Ισμήνη Βελιστίγη!, είπε ξαφνικά.
-Τι;, απάντησε εκείνη ψύχραιμα.
  Ο Νικόλας ένιωσε τις παλάμες του να μουδιάζουν. Το βιβλίο άνοιξε ελαφρά κι από μέσα γλίστρησε ένα αποξηραμένο τριαντάφυλλο, που χρησίμευε ως σελιδοδείκτης. 
-Μισό λεπτό... Με ξέρεις;, ρώτησε εκείνη, παραξενεμένη.
-Είπες μόλις, πως σε βαφτίσανε Ισμήνη..., απάντησε ο Νικόλας, αποφεύγοντας να διασταυρωθεί με το βλέμμα της. 
-Όμως δε σου είπα επιθ...
-Ισμήνη, πες μου... Αγάπησες ποτέ σου;, ρώτησε έντονα ο Νικόλας.
   Η Ισμήνη ενοχλήθηκε από την ξαφνική ανάκριση, αλλά απάντησε.
-Τι με πέρασες; Ναι, κάποτε... Άνθρωπος είμαι κι εγώ...
-Τι συνέβη;
-Συνέβη ότι η αγάπη είναι παρεξηγημένη λέξη, νεαρέ! Έλεγε πως μ' αγαπούσε, μα μόλις έμαθε ποια είμαι στ' αλήθεια, με παράτησε μ' ένα μωρό στην αγκαλιά... 
-Και το μωρό;, βιάστηκε να ρωτήσει ο Νικόλας. 
  Καμία απάντηση.
-Το μωρό, διάολε, το μωρό;;, επέμεινε ο Νικόλας, με το βλέμμα καρφωμένο χάμω. 
-Το έδωσα... Τι να 'κανα; Με φαντάζεσαι εμένα μ' ένα μπιμπερό στο χέρι; Πιστεύω πως έκανα το καλύτερο. Ξέρεις, καμιά φορά αναρωτιέμαι πώς να μοιάζει... Έπειτα όμως ξανάρχομαι στα λογικά μου κι εύχομαι να μη συναντηθούν ποτέ οι δρόμοι μας. Τι να του πω; Θα πέθαινα από ντροπή, να μάθαινε πως μάνα του είναι μια... 
  -Πρέπει να πηγαίνω..
  Η Ισμήνη λυπήθηκε.
-Φεύγεις; Κρίμα... Ποτέ δε με ξαναπλησίασε κάποιος, χωρίς να θέλει κάτι από εμένα..., του είπε.
  Ο Νικόλας κοντοστάθηκε.
-Ξέρεις, δε φταίνε τα χελιδόνια... Αυτή είναι η φύση τους..., είπε ο Νικόλας τελικά.
Αντίο, Ισμήνη. Ίσως, όταν ξανάρθω, να σε πάω να δεις τη θάλασσα...
 Η Ισμήνη χαμογέλασε.
-Αντίο..., του είπε.
  Μόλις έφυγε, η Ισμήνη πρόσεξε το τριαντάφυλλο που είχε παραπέσει. Έσκυψε να το μαζέψει και τότε κατάλαβε... Αναστενάζοντας, διάβασε το σημείωμα που ήταν τυλιγμένο γύρω του. 
"Νικόλα, μια μέρα να με ψάξεις. Ίσως καταλάβεις και με συγχωρήσεις, τότε. Σε αγαπώ παντοτινά, η μαμά σου,
Ισμήνη Βελιστίγη"
Η Ισμήνη έσφιξε το τριαντάφυλλο και σκούπισε το κόκκινο κραγιόν. Πλησίασε το περίπτερο και ζήτησε εφημερίδα, να ψάξει αγγελίες για δουλειά. Ήταν καιρός, πια.
]]> http://narfita.pblogs.gr/2015/04/kataramena-helidonia.html http://narfita.pblogs.gr/2015/04/kataramena-helidonia.html http://narfita.pblogs.gr/2015/04/kataramena-helidonia.html#comments 2015-04-26T00:26:09+02:00 Narf Ita Της θάλασσας. Της μέλισσας. Και της νυκτός
Νύχτα φωτεινή
Ολόγιομο φεγγάρι
Αγκαλιασμένο το χαζεύει ένα ζευγάρι
Τί τρικυμία
Σμήνος πετούν οι γλάροι
Προμηνύεται  συμφορά 
Μα τι το νοιάζει το ζευγάρι
Ο κόσμος τους είναι 
Ο ένας με τον άλλο
Κι άλλος με τον ένα
Πιο πέρα
Πλοία βουλιάζουν
Γοργόνες μαύρα φορούν
Κι ωστόσο ξημερώνει
Κρύβεται το φεγγάρι
Αποκοιμιέται το ζευγάρι
Σμήνος πετούν οι γλάροι
Ενώ ατάραχη
Πετάει η μέλισσα
Προς την κηρύθρα
]]> http://narfita.pblogs.gr/2015/04/ths-thalassas-ths-melissas-kai-ths-nyktos.html http://narfita.pblogs.gr/2015/04/ths-thalassas-ths-melissas-kai-ths-nyktos.html http://narfita.pblogs.gr/2015/04/ths-thalassas-ths-melissas-kai-ths-nyktos.html#comments 2015-04-21T15:43:55+02:00 Narf Ita Ελένη

Στεκόταν μεθυσμένη Στην ακροθαλασσιά Με μάτια θολωμένα Με μάτια από φωτιά Όλη τη νύχτα δάκρυ Κι όλη τη μέρα οινόπνευμα Παράπλευρα απ' το κύμα Ηλιόλουστα μαλλιά  Και στέγνωσαν τα μάτια της  Για άλλη μια φορά Και άλλη μια φορά -Μα πόσο ακόμα-

]]> http://narfita.pblogs.gr/2014/09/elenh.html http://narfita.pblogs.gr/2014/09/elenh.html http://narfita.pblogs.gr/2014/09/elenh.html#comments 2014-09-01T18:29:17+02:00 Narf Ita Εμμονή
Παρατηρούσα, ώρα πολλή, ένα δέντρο 
Με την προσοχή μου στραμμένη σ' εκείνο το παράξενο το δέντρο
Ίσως παράξενο να μην ήταν τελικά, όμως παράξενο θα μου φάνηκε
Για να έχω την προσοχή μου ολάκερη σ' ένα δέντρο
Ενώ δίπλα είχε ένα δέντρο
Που πίσω του ένα δέντρο
Κάλυπτε ένα άλλο δέντρο
Και μέσα σε τόσα δέντρα
Εγώ κοιτούσα ένα φύλλο του δέντρου
Που πάνω σ' ένα κλαδί βρισκόταν
Και γύρω του πολλά κλαδιά
Και όλα μαζί τα κλαδιά 
Σε ένα σύνολο
Που πίσω τους ένα άλλο σύνολο από κλαδιά και φύλλα 
Μάλλον φτιάχναν δέντρο
Το δέντρο που κοιτούσα
Που ήταν δίπλα σε άλλο δέντρο
Που μάλλον φτιάχνει δάσος
Και μάλλον έχασα το δάσος
]]> http://narfita.pblogs.gr/2014/07/emmonh.html http://narfita.pblogs.gr/2014/07/emmonh.html http://narfita.pblogs.gr/2014/07/emmonh.html#comments 2014-07-16T12:01:12+02:00 Narf Ita 5 Στάδια της Θλίψης

"Two young girls sat there   Inseparable friends   They were" Stop Motion 11'15'' 2014 GR

 

]]> http://narfita.pblogs.gr/2014/06/5-stadia-ths-thlipshs.html http://narfita.pblogs.gr/2014/06/5-stadia-ths-thlipshs.html http://narfita.pblogs.gr/2014/06/5-stadia-ths-thlipshs.html#comments 2014-06-05T18:55:10+02:00 Narf Ita Όπου πας

Άιντε, κάνε την εργασία σου. Άντε να πας στο σχολείο. Άιντε, πιές λίγο νερό. Άντε γιατί θα γλιστρήσεις. Άιντε, πήγαινε μια βόλτα. Άντε τάισε το σκύλο. Όπου και να πας, θα σε πιάσω. Θα ψάξω να το βρω οπωσδήποτε. Όπου και να πας σε ακολουθάει. Εδώ θα γυρίζει, όπου κι αν πάει. Μπορείς να πας οπουδήποτε.

]]> http://narfita.pblogs.gr/2014/04/opoy-pas.html http://narfita.pblogs.gr/2014/04/opoy-pas.html http://narfita.pblogs.gr/2014/04/opoy-pas.html#comments 2014-04-20T23:31:55+02:00 Narf Ita Υπέρβαση

Κοίτα τον εαυτό σου στον καθρέπτη καθαρά Και κάνε τη γαμημένη υπέρβαση Κάνε την υπέρβαση Κάνε την Όχι αύριο, όχι μεθαύριο Αν είναι κάποτε να κάνεις μια υπέρβαση Να βγεις από τα όρια του εαυτού σου και να γίνεις κάποιος άλλος Να μην αναγνωρίζεις τις πράξεις, τις αξίες και τα υποτιθέμενα τα σχέδιά σου Κοίτα τον εαυτό σου μες τα μάτια και πες "Φτάνει" Ως εδώ Αρκετά βολεύτηκα Αρκετά παιδεύτηκα Αρκετά να τα 'χω όλα μα και τίποτα Αρκετά με τη φάτσα μου ακόμα Αν είναι να κάνεις ποτέ μία υπέρβαση Η ώρα είναι τώρα Τώρα ΤΩΡΑ

]]> http://narfita.pblogs.gr/2013/12/yperbash.html http://narfita.pblogs.gr/2013/12/yperbash.html http://narfita.pblogs.gr/2013/12/yperbash.html#comments 2013-12-10T00:19:56+02:00 Narf Ita Ερωτικ(οί) απογοήτευση

Υπάρχει μια έκφραση συχνά πυκνά λεγόμενη Και πολυφορεμένη Μα παρεξηγημένη αιώνες παραμένει! Ερωτικοί απογοήτευση την λεν οι λαβωμένοι Κι όχι, δεν είναι ανορθόγραφα γραμμένη Την αλήθεια πίσω απ' την ιστορία της την ξέρουν μόνο λίγοι, Γι αυτό και δεν καταλαβαίνουν οι πολλοί το τί σημαίνει Πόσα ποτά πόσα ξενύχτια πόσες πίκρες Πόσες γυναίκες πόσοι άντρες πόσες νύχτες Πόσες, που ποτέ δεν έγιναν εξομολογήσεις Πόσα δάκρυα απερισκεψίες και λάθος κλήσεις Τα μπαρ, τα ξενυχτάδικα, ωστόσο την παινεύουν Χωρίς εκείνη θα 'χαναν τόσους πολλούς πελάτες! Γι αυτό και την αλλάξανε για μας όλους τους βλάκες Με ένα γράμμα διαφορά κρύψαν καλά το μυστικό Είναι λοιπόν που υπάρχουν άνθρωποι ερωτικοί Κι άλλοι, που είναι σκέτη απογοήτευση Κι όταν τύχει να συναντηθούν οι μεν με τους δε Προκύπτει αναπόφευκτα Μια αδιαμφισβήτητη Μεγάλη, κραυγαλέα Ερωτικοί απογοήτευση

]]> http://narfita.pblogs.gr/2013/12/erwtik-oi-apogohtefsh.html http://narfita.pblogs.gr/2013/12/erwtik-oi-apogohtefsh.html http://narfita.pblogs.gr/2013/12/erwtik-oi-apogohtefsh.html#comments 2013-12-09T16:27:02+02:00 Narf Ita Τροφική αλυσίδα

Ένα τρωκτικό πετάει στον ουρανό Τρέφεται από την απόρριψη Τρέφεται από την απόρριψη Ένα κοράκι γαλανό στο χώμα σέρνεται ερπετό Διψάει για λίγη απόγνωση Όμως η δίψα του δε σβήνει Ούτε που κλείνει η πληγή Και τρέφεται από τη δίψα του Και τρέφεται από την απόρριψη Ένα ξωτικό εγκαταλείπει πια τα δέντρα στο πάρκο το αδειανό Και καρφώνεται, πετώντας απρόσεκτα, σε ξύλινες κολώνες της ΔΕΗ Δεν έχει να πληρώσει ρεύμα να το κατεβάσουν Και μένει εκεί Να τρέφεται από την απογοήτευση Μέχρι που βλέπει ένα κοράκι γαλανό να κυλιέται σα να 'ταν ερπετό Και το πιάνει απόγνωση Κι ένα τρωκτικό στη θέση του αντί γι αυτό, Να πετάει μανιασμένα ψηλά στον ουρανό, να μην κοιτάει κατά δω Και νιώθει απόρριψη Μα δεν τρέφεται από την απόρριψη! Σώθηκε πια, δε φτάνει για τόσους να χορτάσουν Και μένει εκεί χωρίς να τρέφεται Και πεθαίνει αργά Πολύ αργά Ευτυχισμένο Που δε βρήκε τίποτα μάταιο Να τρέφει και να τρέφεται

]]> http://narfita.pblogs.gr/2013/11/trofikh-alysida.html http://narfita.pblogs.gr/2013/11/trofikh-alysida.html http://narfita.pblogs.gr/2013/11/trofikh-alysida.html#comments 2013-11-11T00:38:16+02:00 Narf Ita 'Αφιξη

Ένα βήμα πίσω Ένα βήμα μπρος Περπατήσαμε χιλιόμετρα Σε μια κουρασμένη, αιώνια Αγωνιώδη στασιμότητα Δρόμο πήραμε, δρόμο αφήσαμε Ώσπου πια Συνειδητοποιήσαμε έκπληκτοι Πως φτάσαμε στην περιβόητη Ιθάκη! Πως είχαμε φτάσει από πάντα Και πως δεν πήγαμε και ποτέ ως εκεί.

]]> http://narfita.pblogs.gr/2013/11/afixh.html http://narfita.pblogs.gr/2013/11/afixh.html http://narfita.pblogs.gr/2013/11/afixh.html#comments 2013-11-10T19:06:27+02:00 Narf Ita