میرزا پیکوفسکی

عرق

- پس کجا ماندند آن دلیرمردان؟ آن جنگاوران بی‌باک که خصم از خوف ایشان آرام و قرار نداشت؟ کجایند آن شیردلان میدان رزم؟
- به گمانم عرق دیشب خوب عرقی بوده.

زرنگ

گربه از دستم در می‌رود زیر ف‌ی لحاف.

اتوبوس

صبح یک اتوبوس جهان‌گردی دیدم که خودش هم خبر نداشت باید سالی یک‌بار از یک‌جایی بگذرد.

شب‌های هند

«... شروع کرد سیگار دیگری پیچیدن و بعد آن را نصف کرد و یک نیمه‌ی آن را به من داد. بعد پرسید: «تو این‌ طرف‌ها چه می‌کنی؟»
- من دنبال کسی می‌گردم که اسمش گزاویه است. بعید نیست که از این طرف‌ها گذشته باشد.
- تامی سری جنباند و پرسید: «خوب، حالا او خودش راضی است که تو دنبالش بگردی؟»
- نمی‌دانم.
- پس ولش کن! چرا می‌خواهی پیدایش کنی؟...»
آنتونیو تابوکی، شب‌های هند، برگردان سروش حبیبی، نشر چشمه

در

دیدی هر شب در راه خانه چقدر احساس‌های متفاوت تجربه می‌کنی؟ دیدی آن موقع تمام خوشی‌ها و ناخوشی‌های زندگیت خودشان را لابلای فکرهایت جا می‌کنند و حس آن لحظه که در خانه را باز می‌کنی انگار یک چکیده‌ای از تمام حرف‌هایت است؟

پدرسوخته

- گربه حنایی را برداشتی؟
- برداشتم.
- تاس‌ها را برداشتی؟
- برداشتم.
- چرا داری یادداشت برمی‌داری؟ تو هنوز داری یادداشت برمی‌داری؟ به تو تا نگفتند بس است ول نمی‌کنی؟ جلسه‌ی هفته‌ی پیش بود گفتم گزارش بنویس. از آن موقع داری می‌نویسی؟
- خوشم آمده. مثلاً ببین اینجا نوشتم پس‌گردنی به اسرافیل زدی که جلو پیرمرد گفت تاس.
- ملعون. حالا مجبوریم این‌ها را ببریم ته باغ چال کنیم که پیرمرد یک موقع هوس بازی نکند تاس بریزد باز دنیا خلق کند. یک بلایی سر آن پدرسوخته بیاورم من را از تخته‌نرد محروم کرد. سر تا ته همین یک دلخوشی را داشتم.
- گربه را برای چه می‌بریم؟
- خواستم حین رفتن یک چیزی باشد مشغولت کند، مغزم را با چرت و پرت گفتن نخوری.

ابر

بعضی روزها هستند که هوا ابری است. بعد از دو سه ساعت قدم زدن زیر ابرها نم کشیده‌ای. نشسته‌ای روی یک نیمکت قبرستان که پشتش به قبرهاست و رویش به یک محوطه‌ی باز و سبز با دو درخت تا می‌رود می‌رسد به نرده‌ها. آهنگی که در دو سه ساعت قبل هزار بار شنیده‌ای باز از اول آرام شروع می‌کند. تو برای خودت فکر می‌کنی سراغ کی بروی دلگیری روز رد شود. همین طور که فکر می‌کنی یک لحظه تا عمق جانت حس تنهایی می‌کنی و نمی‌دانم چرا به ابرها نگاه می‌کنی.

خسرو

به خاطر آن شانه‌های پهن
خبر مرگ‌شان استخوان‌ روح‌تان را می‌شکند
کل نوجوانی‌ام با هق‌هق‌ات تکیه داده به دیوار بیمارستان روانی گذشت
حالا که قهر کردی با زندگی، حرف که می‌زنی خسرو؟

سکوت

شنیدم در دوردست‌ها میانه‌ی دشتی کهن تک چناری قد برافراشت و فقط دشت دید و ساکت شد تا خشک شد و دشت تمام شد.

جیگرتو

در زندگی لحظاتی هست که باید بگویی «جیگرتو عزیزم!» و او هم جواب بدهد «مزخرف نگو گلم». بعله، در زندگی لحظاتی هست...

وال‌ای

یک ابله دوست‌داشتنی، خیلی دوست‌داشتنی. وال‌ای

دم‌نوشت: حوصله کردید یک سری به قسمت ویدیوهای سایت رسمی‌اش بزنید آشنایی این ابله با برخی مسایل بغرنج زندگی را تماشا کنید.
دم‌‌نوشت دوم: آنی که در تصویر فوق از دست وال‌ای عصبانی شده اسمش مو است. فکر کردم لازم است بدانید.

پوکر

دستش یک ظرف سالاد پاستا است. از پله‌ها بالا که می‌آید از چهارشانه‌ بودنش جا می‌خورم. اسمش جهاد است. ظرف را یک کناری می‌گذارد و برمی‌گردد نگاهم می‌کند. فکر می‌کنم عجب تروریستی ازش دربیاید. می‌گویم طبقه‌ی بالای کافه‌ات را برای پنج‌شنبه عصرها لازم داریم، سی چهل نفر، ادبیات و از این قبیل. اصلاً انگار قرار نیست صورتش احساسی نشان بدهد. انگار داریم پوکر بازی می‌کنیم، آن هم سر چند تا اسپرسو. به تیتر دسته‌های مرتب روزنامه نگاه می‌کند. گمانم منتظر است از طرف نخست‌وزیر اشاره‌ای بگیرد. بالاخره می‌گوید بیایید. سعی می‌کنم نشان ندهم ذوق کردم. نباید بگذاری دستت را بخوانند، این درس اول پوکر است.

مزخرف

فرم آموختنی است. به سادگی هم یاد گرفته می‌شود، با کمی مشق و کمی شانس که معلم خوبی پیدا شده باشد. مستقل از محتوا نیست ولی لازم و ملزوم همدیگر هم نیستند. بدبختی این‌جاست که در یک فرم پر زرق و برق، نبود محتوای قابل اعتنا چندان روشن نیست. آدم‌ها را لای استعاره‌ها یا روش بیان و ساختار استدلالی‌شان گیج می‌کنند و مریدان گیج دور خود جمع می‌کنند. قالبی برای بررسی کشف می‌کنند و همه‌چیز را در همان چهارچوب، چه بگنجد چه نگنجد، نگاه می‌کنند و چون چهارچوب کار شده است کسی دقت نمی‌کند که یا داخل قاب چیزی نیست یا مزخرفات بی‌ربط است. خلاصه همان که به شهر کوران یک‌چشم پادشاه است.

عقب‌گرد

شما که خودتان در جریان هستید، هیچ‌چیز کاغذ نمی‌شود. یعنی دست بگیری و ورق بزنی و حظ ببری. این نامه‌بر برقی و صفحه شیشه‌ای و این‌ حرف‌ها کار راه نمی‌اندازد. یک موقعی گفتند آقا فید لازم است و این حرف‌ها گفتیم چشم، راهش انداختیم بدون آخرش هم بر ما معلوم شود بالاخره به چه دردی می‌خورد. مترصد یک بهانه بودیم دق دلی خالی کنیم، بهانه‌اش شد یک چند نامه که چرا نمی‌شود این مجله را چاپ کرد. خلاصه عوض تمام پیشرفت‌های تکنولوژی را با عقب‌گرد به سنت درآوردیم. هزارتو الان نسخه چاپی دارد، البته چاپش با خودتان است.

آب

به دختر گفتیم تو که همه ‌شعرهای این کهنه آهنگ‌ها را از بری، چرا همراه‌شان نمی‌خوانی. زیر بار نرفت. کمی بعد گفت دلم می‌خواهد به آب دست بزنم. ظرف‌ها را که بی‌سروصدا می‌شست زیر لب آرام می‌خواند تو ای پری کجایی.