Ako Si PEDRO!

I'm Back!

noreply@blogger.com (Pedro) — Fri, 29 Aug 2008 07:10:00 +0000

Tama po ang inyong nabasa, Nagbalik na nga po ako sa mundo ng pagbloblog. Salamat sa mga makabagbag damdaming comments n'yo sa last blog post ko. Humigit kumulang isang tabong luha din ang nalipon ko magmula ng isa isa kong nabasa ang mga kumento n'yo. Hindi pa kasama dun ang tulo sipon at tagaktak pawis na kasalamuha ng aking mga luha dulot ng aking pag-iyak. Humihingi ako ng paumanhin sapagkat iniwan ko kayo sa ere. Kayo na halos araw araw na tumatambay dito at nagbabasa ng mga walang kwentang blog ko.

Mapait, masakit at mahirap ang lumayo ngunit ginawa ko 'yon para makapag-isip at makapag pahinga. At dahil sa ginawa kong 'yon ay nalaman kong marami pala ang ~~nagnanasa sa katawan ko~~ nagmamahal sa akin. Sa inyong lahat, tanggapin n'yo ang aking taos ~~susong~~ pusong pasasalamat. Muli akong magsusulat at sana ay samahan niyo uli ako sa bagong kabanata ng aking paglalakbay sa mundo ng blogosperyo. Hawak kamay, kapit bisig, dikit braso, pantay siko, kalawit bagang, labas pwet, magkayakap, at lips to lips nating tahakin ang bagong daan. Daan tungo sa katotohanan. Daan tungong kasiyahan at kaligayahan. Daan para sa ikatatahimik ng lahat. Daan papuntang kapayapaan. Isang daan. Dalawang daan. Sangandaan. Padaan! Dead end, walang daan. Acheche!

Ituring na lang nating isang pahina ng ~~playboy magazine~~ libro ang blog site na ito. Matapos basahin ay baunin na lang natin ang mga napulot na aral (kung meron man) at mga masasayang alaalang naidulot (kung meron lang din, hehe) ng blog site na ito. Ang pagsasara ng librong ito ay hudyat ng pagbubukas ng panibago. Hindi lang isang kabanata kundi unlimited na parang load lang sa cellphone. At hindi lang 'yon, may free text pa at garantisadong walang message failed.

This is not the end. It is just beginning. This is not goodbye. This is a hello 'coz i'll see you soon.

See you all there and once again, thank you very much for everything! MABUHAY KAYONG LAHAT!

rakENrol \m/

P.S. (Pahabol Salahat)

Halina't samahan ako dito sa bagong bahay ko.

CLOSED

noreply@blogger.com (Pedro) — Mon, 11 Aug 2008 02:48:00 +0000

To my devoted readers,

After a week of thinking, I have decided to close this blog.

In light of the escalating matters and controversies and conflicts arising recently in the blogosphere, it is officially announced that this blog will be closed once and for all.

Some bloggers thought that they were victims, and somehow they have been affected in my so called “irresponsible” blogging/plurking. For the concerned bloggers, I just want you to know that I will not retract back the statements that I've made and I will stand by every word that I’ve published in this blog, in my twits and in my plurk. I’ll admit that I may have said harsh things. I’ve been a bully. But for all I know, I was just doing comedy with you guys. Those words are thrown to entertain internet people. Those phrases were never intended to harm anybody. “Kung sa kahit anong paraan eh nasaktan kita, pwes hindi kita ka-close at kaibigan. Kung nasaktan ka at napikon, isa lang ang masasabi ko sa’yo, walang karapatan mapikon ang mga taong malakas mang-asar na kagaya mo!”

Sa lahat ng mga makikitid ang utak at mga nagkalat na bobo sa internet, sa mga mayayabang na sikat na blogger at sa mga pakiramdam nila sikat sila, sa mga feelingero at feelingera na nagfi-feeling na lahat ng nababasa nila sa blogosperyo ay tungkol sa kanila, sa mga mahahaba ang muka, sa mga exotic bloggers sa mga panget na nagpapaapekto sa mga sabi sabing panget sila, sa inyong lahat, you can go fuck yourselves! Blog lang 'to, internet lang, hiwalay 'to sa tunay na buhay, napaka-pathetic mo naman kung ito lang ang buhay mo.

Someone told me this “May mga taong sensitibo. I-expose ang sarili sa intarnets hindi naman pala kaya ang basura. Kung naapektuhan ka ng mga tao sa internet eh mabuti pa sa MS Word ka na lang tumambay. Tama lang ‘yon! Kung ikaw ang tipo ng tao na naapektuhan sa basura ng intarnets eh mabuti pa ngang umalis ka na lang.”- Sumasang-ayon ako dito ng isang daan at isang porsiyento!

I will not close this blog for the reason that I can’t take the hassle that this blog world is giving me. I will close this blog because it doesn’t make me happy anymore. Blogging is supposed to be fun, and if that’s the case, then why the hell do I feel this way? I’m not fucking happy anymore, and I’m too tired with all this shit. Although I felt really fucked up, at least I felt happy even for just a short period of time. No regrets.

To be totally honest, I never really thought I’d get in on the blogging phenomenon. Not because I think blogging sucks or anything, I think it’s great. I just didn’t think I’d be a blogger. Why? Well, I just never really thought I was all that interesting a guy. I mean, seriously, why would people want to read what I had to say? Plus, I’ve always been a pretty private guy. But it happened, I became a blogger and fortunately, daily hits on my site started to increase.

Blogging has been a great adventure, and I have met wonderful people through the web. In fact, they were too good to be true. I want to thank the people who have left comments here; I want you guys to know that it is very much appreciated. I don’t usually do this but for old time’s sake and world peace, here it is. For those people that got hurt in some way, sorry to have caused outrage due to the reckless blogging, twittering, and plurking. It is not intentional; believe me, I mean no harm.

Should anyone is still unhappy in anyway, please feel free to offer your opinion directly in the comments box.

Minahal ko ang blog site na ito. Maraming masasayang alaala ang iiwan ko dito. Isasara ko ito ngunit hinding hindi buburahin. Pinili kong panatalihin dito ang aking mga nailathala upang mabasa din ng mga iba pang taong mapapadpad dito. Nalulungkot ako sa pagsasara ng blog ko. Pakiramdam ko ay parang isang importanteng bagay ang aking inaabandona. Pero ganun talaga ang buhay, laging may pagtatapos sa bawat pagsisimula. Hindi ako nalulungkot dahil natapos na ito, masaya ako kasi kahit papano nangyari ang blog na ito.

Sometimes you have to let go of the one you love to find out if there is really something there. And after all that has been said and done, I realized that what happened is real, and it’s been fun. This is the end of something simple and the beginning of everything else.

Hindi ko alam kung magbabalik blogging pa ako. Hindi ko alam kung gagamitin ko pa rin ang parehong pseudonym na ginamit ko dito. Isa lang ang masasabi ko, kung sakaling babalik ako, ipapaalam ko agad sa inyo. Pangako 'yan! Sa lahat ng tumangkilik sa akin, MARAMING SALAMAT!

888

noreply@blogger.com (Pedro) — Thu, 07 Aug 2008 06:47:00 +0000

Bukas ay August 8, 2008. Eh ano ngayon? Swerte? Malas? May mga magandang mangyayari? Ano bang meron sa araw na ito? Maliban sa pagsisimula ng Beijing 2008 Olympic Games ay wala na akong alam na kaganapan sa araw na ito.

Sabi nila, numero daw ng demonyo ang 6. Samakatuwid, malas daw ito. Lalo na pag ginawa mong dalawa ~~(69)~~ (66), at mas lalo naman siguro pag ginawa mo pang tatlo (666). Eh bakit naman buhay pa ako? Bakit wala naman akong maalala na masamang nangyari sa'kin nuong June 6, 2006? Meron pa nga akong kalabing labing nun sa ilalim ng isang poste sa madilim na eskinita sa isang lugar sa maynila. Si Bruno! Hinding hindi ko makakalimutan ang pangalan n'ya, gaaarrrrabe ba naman kasing maglaway.

~~Sex Sex Sex~~ Six Six Six! Base sa aking pagsasaliksik sa intarnets, ang June 6, 2006 ay araw na ~~masarap mag-sex~~ hindi malilimutan. Ang araw na ito ay ika-222 na araw matapos ang muslim riots sa paris. Ika-333 na araw matapos ang London Train Bombings. Ika-444 na araw matapos ang ika-2 anibersaryo ng pagsakop sa bansang Iraq. Ika-555 na araw mula November 28, 2004. Anong meron sa November 28, 2004? Ito lang naman ang ika-333 na araw ng taon at matapos nito ay may nalabi pang 33 araw sapagkat leap year. Ang June 6, 2006 din daw ay ang ika-777 na araw matapos ang foiled sears tower attack. Nagkataon lang ba? O sinadya?

May mga taong naniniwala na ang numero 7 ay swerte. Sa mga slot machines sa casino ay makikita ang numero na ito. Maging sa report card ko nuong hayskul ako ay nagkalat din ang numerong ito, palakol. Kung maaalala n'yo ang dating punong bayan ng Calauan na si Antonio Sanchez na nakulong sa salang panggagahasa, ahmmm, teka, naaalala n'yo pa ba s'ya? Ah basta, isa siya sa sa mga kilalang tao na mahilig sa numero 7. Magmula sa plaka ng sasakyan hanggang, sa bahay, at sa mga palamuti ng alahas ay makikita ang numero 7. Isa rin si dating Pangulong Ferdinand Marcos na mahilig sa 7. Ayon sa aking pag-aaral, hindi man matapat sa 7 ay madalas gamitin ni Marcos ang mga numero na divisible by 7. Ang dating hardcore ng hard court at dating senador na si Robert Jaworski Sr. ay mahilig din sa 7. Totoo nga bang bwenas ang numerong ito?----July 7, 2007. Wala akong kaswertehan na naaalala nuong nagdaan ang araw na 'to. Kung maituturing na swerte ang pagkain ng balyu mil namber wan sa jollibbee, go lards isprayt en frays as wel, pwes tingin ko siniwerte nga ako.

Napag-alaman ko na enero pa lang ng taong ito ay fully book na para sa kasal ang August 8, 2008. Karamihan din sa mga ito ay nakareserb sa ganap na alas 8 ng umaga. Isa lang itong patunay na marami pa ring naniniwala na swerte nga talaga ang araw na 'to. Kung hindi man swerte eh atleast matawag man lang cool. Nagpakasal ka ba naman sa petsang 888, hindi ba cool 'yon? Minsan lang ang 888 sa isang siglo, kaya para sa'kin ay cool na cool ang mga araw na ganito. Maganda sana ang araw na ito para magpatuli pero takot pa rin talaga ako. Next year na lang para 999.

P.S. (Pahabol Salahat)

Bukas ng gabi ay tutungo ako sa isang pagtitipon para sa mga blogista. Ito ay ang coke event part 2. Swerte na bang masasabi ang makakain ng libreng hapunan at makainom ng libreng sopdrinks at alkohol? Oo na rin siguro, libre 'yon eh. Bihira na ang libre sa panahon ngayon.

ALT + F4

noreply@blogger.com (Pedro) — Sat, 02 Aug 2008 03:46:00 +0000

Ilang buwan pa lang ako sa mundo ng blogging pero pakiramdam ko ay napakatagal ko ng nagbloblog. Medyo madami na rin akong naging kaibigan dahil dito. Mga kaibigan na hindi ko maituturing na online friends “lang”. Mga kaibigan na sandigan mo hindi lang sa saya at ligaya kundi pati sa hirap na rin at problema.

Mangilang beses na din ako lumabas at gumimik kasama ang mga bloggers na tinutukoy ko. At sa bawat pag labas ko na kasama sila ay isa lang ang masasabi ko, hindi matatawarang ligaya ang aking nadama sa mga panahong kapiling ko sila. Masarap sa pakiramdam, maginhawa ang bawat sandaling nagdaraan, at magaan ang usapan na nauuwi sa halakhakan. Pero siyempre mas masarap pa din ang sex, hallller?!?!?! Sex kaya ‘yon! Zeusdemet! Hehe, nakawin ko muna 'tong zeusdemet expression ni Tisay. =p

Una akong na-star struck sa mga blogger nung unang coke event. Isang linggo ang nakalipas ng sinundan ito ng maliit na pagtitipon bilang selebrasyon sa aking kaarawan. Ang ibang kwento ng selebrasyon na 'yon ay narito at meron din dito. Na nasundan pa ng pagnuod ng cinemalaya film entry na nauwi sa kainan, kwentuhan, inuman at pag-inom ng taho kasi inabot na kami ng sinag ng araw.

Kahapon ay ang pinakahuling party na napuntahan ko. Birthday treat ni Sam. Punta kayo sa site n’ya dito, may porn, hahaha. Ito din ang pinakamaagang pagkakataon na umuwi ako ng bahay galing sa bloggers party. Wala pang alas dose ay nasa bahay na ako. Sandaling panahon lang kami nagkasama sama ngunit umulan pa rin ng halakhak at bumaha ng tawa. Magmula sa masamang titig sa’kin ni Doc Mnel, hanggang sa temporary restraining order ni Trina Labandera, sa ALT + F4 ko, sa flanax ni ~~onyok~~ Mr.D, sa bangungot [link removed due to explicit content] ni eFBee, sa style ni Mariano ng pagpapababa ng kinain, sa mga wholesome na banat ni Saminella, at sa hinagap na kung magagawa ba ni Xienah ang site na para sa mga sangkapangitan. Salamat Sam Ampalaya sa isa nanamang gabi na hindi malilimutan. You're not the man, you are the woman! You rock! \m/

P.S. (Pahabol Salahat)
Nagkantahan kami ng mga tinagalog version ng umbrella, low at clumsy. Sinabay ni Doc si M at TL. Nauna na si Xienah, sabay si Sam at FB at umuwi ako kasabay si Manding, yikeeeee! Labing labing, hahaha. Galante at nilibre pa ako ng pamasahe sa aircon na bus.---Umabot na ng cubao at bumababa na ako. Naglalakad ako ng may mapansin akong kakaiba. Hindi na ako nag-atubili pa at walang patumpik-tumpik kong kinuhanan ang litrato ng isang kanto. Hango ito sa ideya ni Mr.D.

(click dito)

‘Di ba may bandang Gen. Mc Arthur? Bwahahahahahaha!

P.P.S. (Pinaka Pahabol Salahat)

Congrats kay Mr.D sa pagiging humor blogger for the month of august sa kwentongbarbero.com. Maging si xG ay natanghal na ding humor blogger for the month of january naman. Natutuwa ako na nakilala ko ang mga batikan at mga sikat na blogistang ito. Pa-autograph at papicture nekstaym ha! Hehe.

Sa kabila ng mga ganitong kasiyahan at parangal ay may mga bagay talagang ngyayari na hindi inaasahan. Kapalit ng mga malutong na halakhak ay mga luha pa lang naghihintay na kumawala. Taos puso akong nakikiramay kay FB sa pagpanaw ng kanyang lola. Malungkot man ngunit may mga bagay talagang ngyayari na hindi natin inaasahan. Isipin na lang natin na matanda na din naman na si lola, hindi na siya maghihirap pa sa karamdaman at nasa mas maayos na lugar na siya ngayon. Condolence uli kay efbee at sa kanyang buong pamilya.

072708

noreply@blogger.com (Pedro) — Tue, 29 Jul 2008 03:37:00 +0000

Halos lahat ng mga nakakakilala sa akin ay alam na ang aking ina na lang ang nag-iisang magulang ko. Siya ang nagsilbing ama at ina sa aming tatlong magkakapatid na lalake simula pa nuong limang taong gulang pa lamang ako. Ng dahil dito ay naging sobrang close kami ni mama. Hindi lang siya ina kundi ama na rin, ate at isang mabuting tropa.

Mahirap ang walang kinagisnan na ama ngunit ano mang hirap ay ginawa lang itong simple ng nanay ko. Siya ang kasama ko nuong nagpatuli ako. Siya ang nagturo sa akin kung pano manligaw. Siya ang nangaral sa akin tungkol sa safe sex, magmula sa pag gamit ng condom hanggang sa withdrawal ay tinalakay n’ya sa aming magkakapatid. Lalake daw kasi kami kaya kailangang maging responsible at mas mabuting handa daw kami at maalam pag dating sa mga bagay na may kinalaman sa pagtatalik. Bilang isang lalake ay naiilang ako nuon na pag-usapan ang ganung paksa lalo na at nanay ko pa ang kaharap ko. Pero pagbali-baliktarin man ang pagkakataon ay wala din namang ibang mag gagabay sa amin sa mga ganung bagay maliban sa kanya.

Naalala ko nung grade 6 ako, dinatnan ako ng nanay ko na nagtitikol sa aking kwarto. Hiyang hiya ako sa kanya at nung maghahapunan na ay inakala ko na papagalitan n’ya ko. Kinakabahan ako sa pag aakalang papaluin n’ya ko sa pwet ngunit kabaliktaran ang ngyari, sa halip na pagalitan ay kinausap n’ya lang ako. “Mas ok na ‘yun anak kesa mag drugs”, ‘yan ang hinding hindi ko makakalimutang sabi sa akin ng nanay ko. Naalala ko din na binilan n’ya pa ako ng baby oil kinabukasan matapos ang insidenteng ‘yon, “gamitin mo sa libangan mo” nakangiting sambit n’ya pa sa’kin na parang nakakaloko.

Magkasunod lang ang edad namin ng kuya ko at dahil dito ay marami kaming hindi pagkakaunawaan nung mga bata pa kami. Lagi naming pinag aawayan ang mga laruang binibili para sa’min ng nanay ko at ang pag aaway namin ay laging nauuwi sa pag suntok n’ya sa muka ko. Olats ako lagi sa kanya ‘pag dating sa suntukan kaya umiiyak na lang ako sa tuwing dumarating ang pagkakataon na mina-manny pacquiao n’ya ako. Syempre ako ang kakampihan ng nanay ko, bibigyan ako ng magandang ~~babae~~ laruan at ice cream para lang tumigil ako sa pag-iyak ko.

Nuong linggo ay nagdiwang ng kaarawan ang nanay ko. Binilan ko siya ng cake at bulaklak bilang regalo. Manunuod sana kami ng sine pero epal ‘yung ulan at malakas na hangin kaya minabuti na lang namin na manatili sa bahay. Nag-inuman na lang kami nila mama. Masaya ngunit hindi ko matanggap na napatumba n’ya ako. Iba talaga nanay ko, nilasing kaming tatlo. ‘Yon ang dahilan kaya ginawa ko ngayon ang blog post na ito bilang pagpupugay sa kanya.--- Sa aking ina, salamat sa walang sawa mong pagmamahal sa’min. Maligayang kaarawan at sana ay maraming taon pa ang pagsamahan natin. OXOX mama, mahal ka namin, ngayon bukas at magpakailanman. Pomise!

Word Camp Philippines 2008

noreply@blogger.com (Pedro) — Fri, 25 Jul 2008 07:57:00 +0000

WordPress, a prestigious blog platform will be conducting a seminar on what’s hot and what’s not in the blogging arena for the first time in Philippine blogging history. And I'm so delighted that I will be there to be part of this historic event!

Huwaw ingles, susyalers! Hu em ay kidding? Halos tatlong oras ang ginugol ko upang makabuo ng dalawang pangungusap sa wikang banyaga. Slayt na dumugo ang ilong ko at sumakit ang ulo ko partikular na sa bandang diencephalon ng utak ko kaya susundin ko na lang ang instraksyon. Sabi sa website ng Wordcamp Philippines, kailangan “in your own words” daw ang pagpapaliwanag sa intensiyon ng pag sali kaya heto na ang aking eksplinasyon in may own wordssss.

Hindi lingid sa kaalaman ng mga madalas magbasa dito sa site na ito na malapit na akong magkaroon ng sariling domain at lumipat sa wordpres. At dahil sa magaganap na ito ay minabuti kong sumali sa WORD CAMP PHILIPPINES 2008 na inorganisa ng Mindanao Bloggers.

Ang magarbong pagtitipon na ito ay maisasakatuparan sa tulong ng mga sumusunod:

Kaya kung iniisip mong pipichuging pagtitipon lang ito, pwes, mag isip ka uli at sosyalers ang event na ito. It's like crazy you know? Maraming matututunan sa pagtitipon na ito gaya ng kaalaman sa CSS at PHP. Kaya kung interesado ka din ay sumali ka na at magregister sa site na ito.

P.S. (Pahabol Salahat)

Salamat nga pala sa mga miyembro ng Mindanao Bloggers na sina Blogie at Migs. Kay Blogie sa pagsagot sa tanong ko sa contact form sa website ng wordcamp at lalong lalo na kay Migs sa pagsagot pa rin sa iba ko pang mga katanungan sa YM, mabuhay kayo!

June 2008 Nursing Board Exam Result

noreply@blogger.com (Pedro) — Fri, 25 Jul 2008 01:33:00 +0000

Click dito para makita ang kabuuang resulta sa june 2008 nursing board exam.

10:15 kagabi ng dumating ang una sa maraming text message na dumagsa sa cellphone ko. Hindi ito galing sa mga tagahanga ni pedronggwapo na readers ng diakosipeterpromise.blogspot.com, kundi galing ito sa mga kumuha ng nursing licensure exam nuong nakaraang Hunyo. Una ay galing sa tita ko na mas bata sa akin ng tatlong taon, si tita lyndell. Ang cool kasi, tita ko siya tapos mas matanda ako sa kanya. Ang kyut nga pag nag-aaway kami, naalala ko pa ang sinasabi kong madalas na “tita wag kang makulit ha, babatukan kita!”, kyut noh? Wel eniwei, tenkyu daw sa mga panalangin at nakapasa daw siya sa nursing board exam. Sumunod ay galing naman sa kaibigan kong si karen, pasado din daw siya. Ok ‘yung si karen, gabi gabi ko kasing minamanyak sa text ‘yon. Maya maya pa ay narinig ko ang ingay ng aming kapitbahay at bilang isang pinoy eh hindi ko naiwasan ang ugali na kung tawagin ay pakikiusyoso. Pasado din ang aming kapitbahay na si Brenda na mangilang ulit ko ding binosohan sa maliit na butas ng kanilang banyo habang naliligo, sana magblow ~~job~~ out.

Ikinagagalak ko na marami sa aking mga kakilala ang pumasa. Sa lahat ng mga nagtext sa akin, salamat at naalala n’yo ako sa mga oras ng inyong pagbubunyi. Unang hakbang na ito sa pagtupad ng inyong mga pangarap. Kapag narating n’yo na ang inyong mga pangarap ay wag n’yo sanang kalimutan ang awiting “I’ll see you when you get there”, magkita kita tayo sa rurok ng tagumpay. Sa mga pupunta ng estados unidos at sa kahit na saan pang lupalop ng mundo, mag-ingat kayo dun at nawa’y pagpalain. Kapag nakarating sana kayo dun ay wag n’yo sanang kalimutan na large ang sukat ng damit ko, 34 ang waist line at 6 ½ ang kasyang sapatos sa aking mga paa. Wag na kayong mag-abala sa brief, medyas at panyo, ako na bahala dun. Mainam siguro kung sasamahan n’yo na din ng taster’s choice na kape, spam, imported na de lata at tsokolate, sawa na kasi ako sa nescafe, ligo, 555, at chocnut at bihira lang kasi talaga ako makatikim ng mga lasang isteytsayd. Abuso naman kung dadagdagan n’yo pa ng dolyar na nakaipit sa mga singit singit ng ipapadala n’yo. Pero kung marami talaga kayong sobra, tumatanggap din naman ako thru western union, atm at paypal account.

Sa eks gelps kong hindi pumasa, buti nga sa’yo. Ayus lang ‘yan kasi masaya naman kayo ni Brando. Hindi ka din naman kasi masyadong nag-aral kaya ganun. Bawi ka na lang sa susunod. Pasensya na pero tingin ko ay ‘yan talaga ang epekto ng nagsasasama sa mga bobo. Oooops. Naglalasang naudlot na pag-ibig, BITTER! Bwahahaha!---Nananawagan ako sa mga iba pang nakapasa na may balak magblow out. I-text n’yo na lang ako kung kelan at saan ang kainan islash inuman. Sa mga hindi nakakaalam ng number ko, mag-pm na lang kayo sa ym ko na makikita n‘yo dito sa kaliwa ng site na ito. Paalala lang, mahigpit kong ipinapatupad ang prinsipyo kong pers kam pers serb policy. Kaya kung sabay ang selebrasyon sa eksaktong oras at araw ay ikinalulungkot ko ngunit dun ako sa mas ~~naunang nag-aya~~ sosyal na party pupunta. Muli, kongratsyuleysiyon sa lahat ng pumasa. Mga ar-en na kayo, nurse 007, parang james bond na license to kill, astig! Rak en Rol! \m/

P.S. (Pahabol Salahat)

Malungkot: Ang isa kong pinsan na pangatlong subok na sa pagkuha ng exam ay bumagsak nanaman, iyak nanaman tuloy ng iyak, wala lang share ko lang. Pati yung isang kaibigan ko pa pala. Wawa naman. :(

Masaya: Ang gelps naman ng bunso kong kapatid ay pasado sa unang pagkuha ng pagsusulit. Palakpakan! :)

Wala lang: Ganyan talaga buhay, may pumapasa at may bumabagsak. Para lang life 'yan. Pft, wala nanamang kwenta. Wateber!

Luho Ng Modernong Panahon

noreply@blogger.com (Pedro) — Wed, 23 Jul 2008 02:20:00 +0000

Isang araw na pauwi ako ng bahay galing opisina ng bumuhos ang isang napakalakas na ulan. Nakahalata yata ang mga ulap sa kalangitan na hindi ako naligo nung araw na ‘yon. Eeeew, kadirdir, it’s like crazy you know? Ang hirap pumara ng masasakyan at kung makasakay man ay siguradong mababagot lang din ako sa mala-longganisang haba ng trapiko. Naalala ko ang kaibigan kong si Herminihildo. (Hermi for short) Nakatira si Hermi malapit lang sa kinatatayuan ko nu’ng mga sandaling ‘yon kaya minabuti kong puntahan s’ya. Naisip ko na tumambay muna duon para magpalipas ng trapiko at magpatila ng ulan.

*tok tok tok----tok tok*

Binuksan ni Hermi ang pinto. Matapos ang maiksing kamustahan ay pinatuloy n’ya ako. Dinatnan ko ang mga pamangkin n’yang nanunuod ng ~~sex scandals~~ cartoons. Nagulat ako ng biglang umeksena si Tita Remedios, ang nanay ni Hermi, pinagalitan ni Tita ang mga bata kasi nga ay buong maghapon na daw silang nakatanghod sa harapan ng telebisyon. Napag-usapan tuloy namin ni Hermi ang mga bata. “Ibang klase ‘yang mga batang ‘yan” sabi sa’kin ni Hermi. “May PSP may i-pod at may cellphone pa, masyado kasi nilang ini-spoiled kaya ang hihina tuloy ng utak” dagdag pa nito. Spoiled nga sa isip isip ko. Habang nag-iisip ay bigla na lang nagsimulang magpatintero at luksong tinik ang mga bagay bagay sa isipan ko.

Kung tutuusin ay mas maswerte ang mga kabataan ngayon. Google lang ang katapat ng bawat takdang aralin. Ilang click lang at siguradong tapos na ang assignment. Hindi katulad dati na kailangan pang magsunog kilay sa pagbuklat ng dictionary, almanac at encylopedia. Masyadong time consuming. Pero naisip ko din na mas matalas ang utak ng tao nuon kaysa ngayon. Wala lang, isiningit ko lang ‘yon para kunwari ay matalas din ang utak ko. ---Dagsaan ang mga produkto ng teknolohiya sa panahong ito at dahil dito ay naniniwala akong nagiging tamad na sa pag-aaral ang mangilan-ngilan sa ating mga kabataan. Pati sa sining, edukasyong pampalakasan at musika ay nagiging mahina na din ang mga ito. Naniniwala din ako na teknolohiya din ang dahilan kung bakit mas mahina ang katawan ng mga kabataan at kung bakit sila kulang sa nutrisyon. Naisip ko lang, kung walang TV, baka sakaling magbasa sila ng libro. Kung walng i-pod, baka sakaling matuto silang mag drums, violin, at piano. Kung walang computer baka ganahan silang magsulat. At kung walang playstation at xbox ay baka sipagin silang maglaro ng mga sport na magsisilbing ehersisyo para sa kanilang katawan. Bakit dati, meron bang kahit mp3 player man lang si Bethoven? Meron bang i-phone at psp si Einstein? Meron bang digicam si Bonifacio? At meron bang laptop si Rizal?

Hindi ko sinasabing walang kwentang bagay ang mga “gadgets”. Aminado ako na dahil sa mga haytek na bagay na bigla na lang nagsulputan ay dumaling gawin ang mga something something sa ating so called layp, totoo ‘yon at hindi ako kokontra dun. Ganun pa man ay masasabi kong hindi rin ganun kaimportante ang mga ito sa ating buhay kasi kung importante ang psp, i-phone, laptop etc., matagal na sanang patay ang mga tao nuon. Hindi naman ako galit sa teknolohiya. Ang totoo ay gustong gusto ko pa nga ang mga ito. Kung walang computer edi hindi na ako nakapagblog. Haller?!?! Sige nga, ikaw nga ang magblog sa type writer kung pwede! Mahal ko ang mga kagamitang bunga ng teknolohiya. Sa katunayan n’yan ay meron din ako ng ilan sa mga ito.

Naniniwala akong kung gagamitin sa tamang paraan ang mga bagay bagay ay magiging kapakipakinabang sa’tin ito. Ngunit kung aabusuhin at gagawin lang luho ay hindi na tama siguro. Mas makabubuti kung gagabayan na lang natin ang mga kabataan at bilang mga mas nakakatanda ay dapat maging responsable tayo. Hindi ko alam kung bakit ginawa ko ang post na ito. Hindi ko din alam kung bakit ang entry na ito ay ganito kaseryoso. Sinimulan ko lang mag-type at nagulat ako na tapos na agad sa loob lang ng walong minuto. Walang kwenta, oo, binasa ko bago ko tapusin at ako mismo eh dismayado. Hindi ko mahanap ang mga wastong salita para makapaglathala ng maayos. Ganun pa man ay ipopost ko pa rin ito, para isang araw ay babasahin ko at babalikan, at aalamin ko kung saan ako nagkamali, ano ang kulang, at anong dapat gawin. Ang panget talaga. Hindi ko pa nga alam kung pano wawakasan ang istorya. Nagsimula sa ulan kaya marapat na tapusin ko din sa ulan. Nabanggit ko si Herminihildo na nawalang bigla sa usapan kaya dapat lang din atang ibalik ko s’ya sa pagtatapos. Pero hindi na. Pwede na ‘to. Ayos na ‘to. Tapos na ‘to. Ang panget talaga. Pft. Wakas!

Bata Bata, San Ka Nagsimula?

noreply@blogger.com (Pedro) — Thu, 17 Jul 2008 06:53:00 +0000

Bata pa lang ako ay hilig ko na talaga ang magsulat. Naalala ko pa nga nung minsang nagalit sa’kin ang lola ko sapagkat sinulatan ko ng uling ang pader namin. Wala lang, naikwento ko lang. Pagsusulat din ang naging sandata ko upang makamit ang matamis na oo ng unang babae na ~~nauto ko~~ aking naging kasintahan. Naalala ko din nung elementarya ako, sa paggawa ng sanaysay ako lagi nakakakuha ng mataas na marka. Puro kasi pambobola at kwentong barbero ang ginawa ko nuong minsang pinagawa kami ng sanaysay na ang titulo ay “Bakit mo paboritong guro si Ginang Marinyas?”

Naging kasapi ako ng pahayagan ng eskwelehan kong Montessori nung hayskul. Pagsusulat ng balitang isports ang naging linya ko. Taong 2000 ng mapasali ako sa isang journalism competition. Isa ako sa labintatlong estudyante na napili upang kumatawan sa aming eskwelahan. Nagsimula ang kompetisyon sa District Schools Press Conference at nangyari ang hindi inaasahan. Nakuha ko ang ika-pitong pwesto, ibig sabihin, pasok ako sa Division Schools Press Conference. Astig, aym da man! Marami akong ginulantang nuong mga panahon na ‘yon. Ultimo mga kasama kong kalahok at dalawang titser na walang silbing nagsilbi bilang coach sa’min sa kompetisyon ay hindi makapaniwala na nanalo ako. Hindi ko sila masisisi. Isa kasing pilyong palikerong gago ang naging imahe ko sa eskwelahan. Na-stereotype na ako, nailagay na ako sa isang kahon at nalagyan ng marka, marka na palatandaan na ako’y isang gago. Animo’y alam na nila kung ano lang ang kaya ko. Hanggang dun na lang ako. ‘Yun ang akala nila!

Magmula labingtatlo ay lima na lang kaming nakapasok sa DSPC. At muli ay nagwagi nanaman ako at nakapasok sa Regional Schools Press Conference. Tandang tanda ko pa, bilyar ang laro na gagawan ng balita. Mainam, kasi pamilyar ako sa mga salitang ginagamit sa larong ‘yon. Magaling ako sa mga tumbukan at takohan. Pati sa pagtira tira ay mahusay ako. Sargo kung sargo. Kahit na nakatuwad at nakaliyad kaya kong ipasok ang dapat ipasok. Alam ko ang rules, alam ko ang laro, madali lang ‘to sabi ko sa isip isip ko. Kilala ko na ang mga kalaban. Alam ko na kung gaano sila kagaling. Pero tiwala ako sa sarili ko. Alam ko na kaya kong umabot sa National Schools Press Conference. Tiniyak ko ‘yon sa nanay ko, sa mga kaibigan ko, sa punong guro namin, sa titser na gabay ko, sa mga kasamahan ko, sa takatak boy sa kanto na nagbebenta ng yosi, kending stork at vicks, kay mang carding na magtataho pati na sa alaga n’yang pusa na si mingming, sa mga harurot boys na traysikol drayber, at higit sa lahat, tiniyak ko ‘yon sa sarili ko. I’ll bring home the bacon! Yeah baby! Yeah!---Ngunit nabigo ako, at kung ano man ang kadahilanan ay hindi ko na ikwekwento. Ayokong sabihin pa na isinisisi ko ang kabiguan ko sa ibang tao.

Pumasok ako ng kolehiyo. Nabasa ko ang kampus nyus peyper. Binalak kong lumahok dito, ngunit umurong ang bayag ko. Wala na akong tiwala sa kakahayan ko. Kahit may pitpitang itlog pang maganap ay hindi na magbabago pa ang desisyon ko, hindi na ako ganado. Lumipas ng mabilis ang mga araw, buwan at taon. Halos patapos na ang kaleyds layp ko ng may mabalitaan akong patimpalak sa pamamahayag. Ito ay ang The Philippine Campus Journalism Awards. Nabuhay na naman ang sensasyon sa katawan ko. Parang gusto kong humablot ng bolpen at mag-ubos ng tinta sa kapirasong papel na hawak ko. Gusto ko kaagad gumawa ng draft para sa kompetisyon. Kakaibang pakiramdam, pakiramdam na apat na taon kong hindi nadama. Gumawa ako ng piyesa ko at napagdesisyunan kong ilahok ito. Anong nangyari? Putang ina, asa pa, edi syempre olats. Pip pleys lang ako. Ang masakit pa, pang lima ako samantalang aapat lang kami. Ayoko na, tama na, tapos na ang yugtong ito ng buhay ko, ‘yon ang tinatak ko sa kokote ko. (Impernes ay nanalo naman ako ng Texter’s Choice Award pero sigurado akong higit pa sa kalahati ng mga boto ay nanggaling sa akin mismo at sa mga kamag-anakan ko.)

Natapos na ako sa kolehiyo. Nagkaroon ako ng trabaho. Kinalimutan ko na ang pagsusulat. Hanggang isang araw na nag-iinternet ako at natuklasan ko ang salitang blog. Una kong nabasa ang blog ng isang blogger na kilala sa pangalang Xienah Girl. Hindi pa siya sa chiksilog.com dati. Dito pa siya sa site na ito naglalathala nuon at dahil sa inggitero ako ay gumawa din ako ng sarili kong blog site na hindi ko na babanggitin pa ang detalye. Matagal na panahon din akong naging lurker ni Xienah. Alam halos lahat ng nakakakilala sa’kin sa blogosperyo na si xG ang pinakahinahangaan kong blogista. Sa totoo lang, wala ako ngayon kung hindi dahil sa kanya. Sinara ko ang unang blog site na ginawa ko. Hinanap ko uli ang kumpiyansang nawala sa akin at ng matagpuan ko ito ay nagbukas muli ako ng panibago. Ito na iyon ngayon, ang ikalawang pagtatangka ko sa mundo ng blogosperyo.

Nuong bagong bukas ang diakosipeterpromise.blogspot.com ay may muka ko pa sa header/banner nito, subalit matapos ang ilang linggo ay tinanggal ko din ito agad at pinalitan ng panibago. Pinili kong magpaka-anonymous blogger kunwari sa paniniwalang hindi mahalaga ang kaanyuhan ng isang blogger, ang importante ay ‘yung mga kabuluhan ng pinagsasabi n’ya. (which in my case eh wala ding kwenta) Ayoko naman kasing dumating ang isang araw na may mga nagbabasa sa’kin dahil lang sa gwapo ako. Simple lang naman ang nais ko. ‘Yon ay walang iba kundi may magbasa sa mga pinaggagawa ko kasi nagugustuhan nila ang mga pinagsasabi ko. Kadalasan sa mga entry ko ay kwentong kutsero pero sitenta prosyento nito ay hango sa mga tunay na pangyayari ng buhay ko. Hindi ako mismo ang blog ko pero may pagkakakilanlan kami nito. Walang kwentang blog, emo na entry, masayang lathala, mahalay na post, maraming mali at may mga typo error. Ganun din ako, isang normal na ~~gago~~ tao, maraming pagkakamali sa buhay at hindi ~~pekpek to~~ perpekto.

Pinipilit kong maglathala sa wikang tagalog. Hangga’t maaari ay ayoko sanang may ingles na salita pero may mga pagkakataon talaga na ang pag gamit sa mga salitang banyaga ay hindi maiwasan. Pinili kong magpahayag sa wikang tagalong para mas maintindihan ito ng mas nakararaming kababayan natin. Hindi ko naman sinasabing bobo ang mga Pilipino para hindi makaintindi ng ingles. Ang punto ko lang, kung nanaisin ko na maiparating sa mga mambabasa ng derecho at malinaw ang mga sinasabi ko ay mabuting Filipino na lang ang wikang gamitin ko. Masaya ako ngayon sa ginagawa ko. Nagsusulat ng kung ano ano sa paraang hindi pormal. Walang sinusunod na batas sa pagsulat. Walang pinagbabatayang wastong istraktura. Walang tama, walang mali, mga opinyon lang at saloobin. Sariling pananaw na hindi ko naman pinagpipilitang gawin n’yo ding sarili n’yong pananaw.

Nagbabalak na akong dalin sa ibang lebel ang kaganapang ito ng buhay ko. Pinag-iisipan kong bumili ng sariling domain kaso ay wala pa akong maisip na magandang pangalan para dito, maliban sa supotsipedro.com at maliitnaetitsnipedro.com. Kung iisipin n’yong kinakarir ko na ito, ngayon pa lang ay uunahan ko na kayo. Seryoso po ako sa ginagawa ko dahil napapasaya ako ng bagay na ito. Ngunit hindi porke seryoso ako ay kinakarir ko na ito. Naglilibang lang ho ako. Hindi ko nanaising sumikat o makilala. Sa nakikita ko kasi ngayon, binabatikos lang at ginagawan pa ng isyu kapag sikat ka. Ayoko ng ganun. Hindi cool. Wala din akong balak na gawing training ground ang blogging para sa seryosohang pagsusulat. Hindi sumasagi sa isip kong mag-enroll ng short courses sa pagsusulat. Wala akong planong mag-apply at gumastos sa mga writing workshop sa ABS-CBN 2 at GMA 7. Hindi ko pangarap na makapagsulat ng libro dahil hindi ko kayang harapin ang hamon ng katanyagan. Hindi ako sanay sa mga pagkakataong magriring ang cellphone ko at malalaman kong si BOY and KRIS pala ang nasa kabila ng linya at iniimbitahan akong mag guest sa kanilang programa. Wala akong lakas ng loob para magpromote ng isang baguhang produktong papasikatin sa pamamagitan ko. Hindi ko kayang i-handle ang pressure pag inalok ako ng isang politiko para i-endorse siya sa susunod na eleksyon. Ayokong magpagamit sa mga telebisyon isteysiyon, sa mga produktong wala namang saysay, sa mga trapo at buwaya ng lipunan alang alang lang sa pera. Kung may mga tao mang nakatakda para gawin ang mga bagay na ‘yon ay nakasisiguro akong hindi ako isa sa kanila. Nais ko lang lumigaya at ang kaligayahang ‘yon ay natagpuan ko sa mundo ng pagbloblog. Ganun lang kasimple, walang labis at walang kulang. Tapos ang usapan. Tuldok. Wakas!

Gusto kong magpasalamat sa mga naging kaibigan ko sa pamamagitan ng blog. Sa mga taong walang sawang nagbabasa sa mga walang kabuluhan kong lathala. Sa mga taong nagkukumento. Sa mga nag-iiwan ng mensahe sa chatbox at nagsasabi ng care to x-link? Sa mga lurker kung meron man. Sa mga kumokontak sakin sa pamamagitan ng yahoo messenger para itanong kung wala pa ba akong bagong post. Sa mga nagsasabing wrong ispeling at wrong grammar daw ako. Sa mga kritiko, sa mga pumupuna, sa mga pumupuri at sa mga babaeng handang mag-alay sakin ng kanilang puri. Kung alam n’yo lang, hindi matatawaran ang ligayang dulot nito sa’kin. Sa lahat lahat, ipinapaabot ko sa inyo ang aking taos pusong pasasalamat.

100 araw na po simula ng ginawa ko ang blog site na ito. May 7,975 page loads. 4,558 unique visitors. 8 categories. 46 entries. 330 comments. At milyong milyong mambabasa mula sa iba’t ibang panig ng mundo na nag-aral pang magtagalog para lang mabasa ang mga lathala ko. Sa inyong lahat, maraming salamat! oxox tayong lahat. Kapit kamay, buklod buklod, sama sama, at walang bibitaw. Ang magpaiwan may tae sa pwet. Paramis! :D

...

Hit-Hit Hoooooraaaay!!!

noreply@blogger.com (Pedro) — Mon, 14 Jul 2008 06:21:00 +0000

Halos mag tatatlong buwan na din simula ng magbukas ang blog site na ito. At sa loob ng halos tatlong buwan ng paglalathala ko ay wala pang kahit isang entry na sa tingin ko ay makabuluhan. Pakiwari ko ay puro ampaw lahat ng pinopost ko. Mababaw. Walang laman. Hindi kapupulutan ng aral. Walang kwenta. Sa madaling salita, BASURA!---Kaya heto ako ngayon sa inyong harapan. Magpapanggap na may sense. Mangangarap na may utak rin kahit papano. Magkukunwaring gumawa ng isang entry na educational kuno. Isang post na may saysay. Pero sa totoo, niloloko ko lang kayo, at higit sa lahat, niloloko ko lang ang sarili ko.

Natuto akong manigarilyo nung 2nd year hayskul pa lang ako. Feeling ko kasi dati, “in” ka pag marunong kang manigarilyo. You belong to the astigin upper class. Maporma! Maangas! Cool! Walang mambubully sa’yo kasi para kang si Robin Padilla na siga at palaban. Nagsimula lang sa ganito ang rason ng aking paninigarilyo, hanggang sa ma-adik na ko at tuluyang nalulong sa bisyong ito. Nagsisisi ba ako? HINDI!

Sa bawat isang pakete ng sigarilyo na mabibili mo, nakalagay dito ang ang mga babalang ito. GOVERNMENT WARNING: Cigarette Smoking is Dangerous to your Health, Cigarettes Kill, Cigarettes Cause Lung Cancer, Cigarettes Cause Emphysema, Cigarettes Cause Heart Disease;, Tobacco Is an Addicting Drug, Quitting Cigarettes Will Improve Health, Cigarettes May Cause Fatal Injury or Miscarriage, Cigarette Smoke is Harmful to Nonsmokers, Cigarettes Cause Stroke. Ilan lang yan sa mga nakalagay sa mga pakete ng sigarilyo para kumbinsihin tayo na masama sa kalusugan ang paninigarilyo. Nagkalat din ang mga paalala sa mga tindahan, billboard sa edsa, at mga poster sa MRT. Oo na!!! Masama na sa katawan ang paninigarilyo. Yeah, yeah!!! Wateber!!!!

Ang pinagtataka ko lang ay bakit walang naglalabas at nagsasabi ng mga benipisyong nakukuha sa paninigarilyo. Dahil ba sa wala talaga? O dahil ayaw lang nilang maglabas? Alam ba nila na enjoy manigarilyo? Alam ba nilang nakakatanggal ito ng stress? Nakakarelax, panlaban sa kabagutan, pwedeng alternatibong pampapayat kasi smoking burns up an extra 300 calories each day, nakakatulong din ang yosi para makapag-focus at maaari din na panlaban sa kalungkutan at depresyon. Oha, oha oha!!!!

Napag-alaman ko din na mas mababa ang pagkakataon na magkaroon ng Parkinson’s disease kapag naninigarilyo ka ayon sa artikulong ito. Ayon naman sa artikulong ito, nakakaprevent din daw ng atopic disorder ang paninigarilyo. Smoking also prevents rare skin cancer according to this piece of writing. Dagdag pa sa mga benipisyong yan ay maaari mo rin i-click ito para mabasa mo na ang paninigarilyo daw ay nakaka-reduce ng kanser sa suso ng mga babae. Maaari mo rin puntahan ang site na ito para malaman mo kung ano ang mga naitutulong ng nicotine sa katawan ng tao.

Napakarami din naman pa lang mga pag aaral na nagpapatunay na may mga magandang epekto din ang paninigarilyo sa katawan nating mga tao. Hmmm, pero kung ako ang tatanungin n’yo ngayon kung bakit ako naninigarilyo, simple lang ang sagot ko. Malapit kasi sa puso ang lungs. Kaya sa bawat hithit at sa bawat buga ng usok galing sa yosi, natatakpan nito ang puso ko. Binabalutan ng ulap. Ulap na nagpapamanhid sa damdamin. Parang anestisya. At sa ganitong paraan, lahat ng sakit sa puso ko ay nababawasan. Mas gugustuhin ko pa kasing maunang mawasak ang baga ko kaysa unti-unti akong patayin ng hapdi sa puso na dulot ng nararamdaman kong ito. Pft. Ang emo!

...

Pabili Nga Ng Ligaya

noreply@blogger.com (Pedro) — Fri, 11 Jul 2008 07:56:00 +0000

San ba nakakabili ng kasiyahan? Astig sana kung merong tindahan na basta may pera ka eh makakabili ka na ng ligaya. Pwedeng i-cash, pwedeng i-swipe gamit ang credit card at pwede pang lista muna kung close kayo ng may ari kasi ni-add mo siya sa friendster at multiply tapos lagi kayong nagpapalitan ng mga joke na text message tuwing umaga. Ang saya naman. Makakautang ka ng ligaya. Yikeee!---Sos! Wholesome entry to. Ibang ligaya nanaman kaagad yang nasa isip mo. Ang likot talaga ng imahinasyon ng utak mo. Malayo sa panandaliang aliw ang tinutukoy ko. Hindi pekpek ng pokpok ang hinahanap ko. Pft. Makapag sindi na nga muna ng isang stick ng sigarilyo.

*hithit, buga---hithit, buga---hithit, buga*

Ahmm, naisip ko lang, dumarating sa buhay ng kahit na sino ang lungkot. Kadalasan may batayan o pinag-uugatan ang isang kalungkutan. Minsan naman, nalulungkot na lamang ng walang kahit na anong dahilan. Paking shet! Ayoko ng ganitong eksena. Ayoko ng ganitong pakiramdam na napakawalang kwenta. Naniniwala kasi ako na ang pagiging masaya ng walang dahilan ay di hamak na mas mainam sa pagiging malungkot ng dahil sa wala.

Gusto kong pumasok uli sa isang unibersidad. Tapos kukuha ako ng kursong bachelor of arts major in cheerful living. Syempre dapat merong sab-dyek na happiness 101. Gusto ko ang titser ko ay isang payaso. Gusto ko din na mga komedyante lahat ng kaklase ko. Tapos sa taas ng pisara ng silid aralan, may mga katagang nakasaad na “SA CLASS ROOM NA ‘TO, BAWAL ANG NAKASIMANGOT!” Ang saya siguro kapag ganun. Walang drama at puro lang komedya. Palakasan ng tawa ang prelims. Pagandahan ng patawa ang midterm. At pakulitan ng pagme-make face ang finals. No wrong answers, lahat tama. May mock recitation. May biruan na sagutan. May kengkoy quiz. May joke time pagkatapos ng break time at may laugh trip kasabay ng field trip. Magmumulta ang mga estudyangteng iiyak. Mag flo-floor wax at magbubunot ang mga mahuhuling sisimangot. Magbubura ng black board sa loob ng isang linggo ang makikitang estudyanteng nakakunot ang noo. At iiskwat ng nakadipa ang mga kamay at lalagyan ng libro sa ulo at magkabilang palad sa loob ng isang oras ang kahit na sinumang mamamataan na hindi nakangiti. Walang peyboritisim at pati propesor ay walang eksempsiyon.---Sa unibersidad na ito, walang babagsak. Walang matalino walang bobo. Nakakatawa lang at corny. Pero kahit corny ka, hindi mababa ang ibibigay sa’yong marka. Corny ka na, pagtatawanan ka pa.

*balik seryoso na muna uli tayo*

May mga pagkakataong madali lang sumaya. Minsan nga, natutulog ka lang tapos pag gising mo, may isang di maburang ngiti agad ang namumutawi sa iyong mga labi. Ngiti na animo’y nanalo ka ng 235 milyon sa kara krus. Ngiti na parang may naka-sex ka na 5 sexy at magagandang babae kahit ba na kamuka mo pa si long mejia. Ngiti na parang nakakaloko. Ngiti na parang nakakagago. (pause for a while, ahmmm, mga 30 seconds, then, action) At may mga pagkakataon din naman na kahit nasa iyo na ang lahat eh parang kulang pa rin. Sa kabila ng lahat ng mga natamo mo ay hindi mo pa din magawang sumaya, hindi mo pa din makuhang maging maligaya.---Sabi nila, dalawa lang daw ang pinanggagalingan ng saya. Una ay ang pagmamahal at ikalawa ay ang pera. Ngunit ano nga ba sa dalawa ang mas mahalaga? Sa aking sariling pananaw, pagmamahal pa rin ang nangingibabaw sa mundo. Pagmamahal sa pera. Nakakalungkot mang isipin ay naniniwala akong tama ang paniniwala kong ito.

Kung ako ang papipiliin ninyo, hindi pera o pagmamahal ang magpapasaya sa’kin sa mga sandaling ito. Simpleng comment lang sa entry na ‘to masaya na ako. Nyahahaha! OXOX mahal ko kayong lahat. Pramis, peksman, koros may hart, ay swer, mamatay man si Popoy! Ahahaha, maiba lang, lagi na lang kasing si Mariano. =p

P.S. (Pahabol Salahat)

May bagong porn dito. Hahahaha. Joke lang. Kwelang Komiks yang mga yan. =p Sorry na xG. OXOX na tayo. Peace! :D

...

BANDA RITO, BANDA ROON.

noreply@blogger.com (Pedro) — Wed, 09 Jul 2008 08:49:00 +0000

Isang araw, kasama ko ang aking KAPATID. Nagpunta kami sa bandang SOUTH BORDER ng PAROKYA NI EDGAR. Gagamitin namin sana ang kotse, kaso nga lang sira ang CAMBIO kaya minabuti na lang namin na sumakay na lang ng PEDICAB. Ng dumating kami doon ay kumain agad kami ng paborito naming SANDWICH. Nilagyan ko yun ng palaman na HOTDOG, MAYONNAISE, QUESO, at BLUE KETCHUP. Matapos nun ay umorder kami ng inuming PROTEIN SHAKE. Walang iba kundi ORANGE AND LEMONS, yung may RADIOACTIVE SAGO. Wala daw sabi ng tindera kaya pinalitan na lang namin ang order ng SPONGECOLA na SUGARFREE. Ang sarap sobra, mas masarap pa sa ~~pekpek~~ KJWAN.

Gusto sana naming magpunta sa baguio. Sa calderon street corner SESSION ROAD, kaso malayo. Buti sana kung parang America ang pilipinas na may mabilis na GREYHOUNDZ bus.

Naisipan namin na bumalik na lang ng CIUDAD. Wala kaming masakyan kaya nung may nakita kaming MANO-MANO na naglalakad lang pauwi ay minabuti naming mag-JOIN THE CLUB na lang. Naglalakbay kami pauwi ng makita ng kuya ko ang kabigan niyang si JUANA na isang teacher sa kabilang bayan. Wala din siyang masakyan kaya minabuti niyang sumabay na din sa amin. Habang naglalakad ay nakita ng kaibigan ng kuya ko ang kanyang PUPIL na may hawak na BAMBOO stick, Nilapitan niya ito at kinausap. Nag SPEAKS siya. Sabi niya, “PUT3SKA! THE DAWN na! Malapit ng magdilim, sos kang bata ka!” Sumagot ang bata, “Kakaubos lang po kasi ng mga nilalako kong SAMPAGUITA atsaka bumili lang po ako sa tindahan ng MONGOLS, ubos na po kasi ma’am yung ERASERHEADS nung isang lapis ko.” Wala ng nagawa ang teacher na kaibigan ng kuya ko kundi isabay ang bata pauwi.

May nadaanan kaming ilog, tapos may nakita kaming magandang ibon. Kinuhanan ko ito ng litrato at tinawag ko itong RIVERMAYA. Pag dating namin ng bahay ay dali dali akong pumasok ng banyo. Kinuha ko ang SOAPDISH at ang pang body scrub kong STONEFREE at ako ay dumerecho na sa pag ligo. Pag labas ko ng banyo ay hindi ako makahinga, nanikip ang dibdib ko kaya ako ay nag in-HALE at exhale. ----Nagbihis na ako.

Pagkabihis ko ay naupo ako sa sala at hinanap ko ang remote ng telebisyon. Masakit na ang NERVELINE ko pero never SAYDIE pa rin ang ang drama ko sa paghahanap. Nung hindi ko ito matagpuan ay minabuti kong tanungin na ang aking napaka sexy na ina. Sabi ko, “Ma, asan ba yung haytek na kulay itim na pinipindot para bumukas yung colored nating telebisyon?” Inilakas ko talaga ang pagtatanong para marinig ng mga kapit-bahay naming pobre na di-pihit lang at black and white pa ang mga telebisyon. Maya maya ay sumagot ang aking ina, “A YANO! Ang lapit lapit na sa’yo di mo pa nakita!”

Hindi ko na tinapos ang sermon niya at binuksan ko na lang ang telebisyon at nag ROCKSTEDDY na lang ako, bawas init ulo at tamang chillax lang. Inilipat ko sa music channel at napanuod ko ang mga bandang SLAPSHOCK, URBANDUB, RAZORBACK, DICTA LICENSE, WOLFGANG, UP DHARMA DOWN, TROPICAL DEPRESSION, at marami pang iba. Napalakas ang volume kaya may isang kumatok ng kapitbahay at pinagmumura kami kasi lagi na lang daw kaming maingay. Inggit lang sila kasi black and white lang mga telebisyon nila. Putang inang mga iskwater na mahihirap. Bwahahaha! Hindi na din ako nagsalita sapagkat alam kong KAMIKAZEE ang may kasalanan. Nagpaumanhin na lang ako at pinatay ko ~~siya~~ ang telebisyon.

Matutulog na ako. Ako nga pala si JUAN DELA CRUZ anak ako ni PEPE SMITH, salamat sa pagbabasa ng walang kwentang lathala na ito. Tang inang entry yan! Basura!!! Hahaha!

...

Ang Kaarawan Ni PEDRO!

noreply@blogger.com (Pedro) — Fri, 04 Jul 2008 08:01:00 +0000

Huling araw ng Hunyo ng taong kasalukuyan, dakong alas syete ng umaga. Nagising ako sa boses ng tatlong tao. Isang babaeng mataba na nasa late 40’s ang edad. Dalawang lalake, ang isa ay pandak na nasa mid 20’s at ang isa naman ay maitim at butas butas ang muka na boses tin-ey-jer. Sabay sabay umaawit ang tatlo ng “hapi bertdey 2 U.” Dahan dahan kong binuksan ang aking mga mata. Unti unti kong nasilayan ang liwanag. Pag dilat ko, isang cake lang na may kandila ang tumambad sa aking muka. Kung pekpek sanang may kandila natuwa pa ako. Naaninag ko ang mga muka ng mga pinang-gagalingan ng mga sintonadong boses-----ang nanay ko pala, kuya ko at ang bunso kong kapatid. Naisip ko na lang bigla, oo nga, bertdey ko nga pala. Bahagya akong bumangon. Pumikit muli ng panandalian. Taos pusong sinambit sa isipan ang isang kahilingan. (peace on earth) At agad agad kong inihipan ang sindi ng mga kandilang ilang minuto ko na ding pinagmamasdan.

Bumangon ako, nag-almusal, naligo at nagtooth brush para maiba naman. Bertdey ko so kinailangan kong magsipilyo. Humalik sa pisngi ng aking nanay. Nagpasalamat sa dalawa kong kapatid. Umalis ng bahay at lumisan patungong opisina. Nagulat ako nung dumating ako ng opisina. Himala, ako pa lang ang tao. Imposible sabi ko sa sarili ko. Magmula kasi ng nagsimula ako sa kumpanyang pinapasukan ko, wala pa akong naaalala na ako ang kauna-unahang tao pag bukas nito. Alam ko na agad kung ano ang ibig sabihin ng tahimik na kwarto. Isang surpresa galing sa mga kasamahan ko. Orgy lang kasama ang sampung babae, masaya na ako.

Sa letrang I, numero bente kwatro, BINGOOO!! Hindi ako binigo ng aking hinala. Hindi man group sex ay tumama pa rin ako na surpresa nga ang dahilan kung bakit tahimik ang kwarto. Ilang minuto lang kasi ang lumipas mula ng ako’y naupo sa cubicle ko, narinig ko agad ang isang putok kasabay ng pagbagsak ng mga confetti. Makukulay ang mga papel na nagbabagsakan. Malalakas ang palakpakan ng mga ka-opisina ko. May mga dalaginding pang naghihiyawan ng mga katagang “marry me PEDRO, marry me!” Isa isang naglapitan sa akin ang mga tao at kasunod nuon ay ang pagbati nila sa akin ng maligayang kaarawan. Sinamantala ko ang pagkakataon at ang lahat ng babae ay aking pinaghahalikan. Matapos ng ~~batihan~~ batian, ay may cake nanaman. As usual, nagwish nanaman ako. (pagkain sa mga plato ng mga nagugutom) At inihipan ko na ang dalawapu’t apat na kandila sa ibabaw ng cake na hawak ng isang napakasexy, napakabango at napakalaki ng [binura pagkat malaswa] na katrabaho.

Binuksan ko ang aking kompyuter. Nag log-in ako sa yahoo messenger, sandamakmak na offline message ng pagbati sa aking kaarawan galing sa iba’t iba kong mga kaibigan ang bumungad sa muka kong kyut at gwapong gwapo. Walang humpay din ang pagtunog ng selepono ko. (tutut tutut) (tutut tutut) Puro pagbati din ang karamihan sa mga ito, maliban sa isa na namis-sent ata at ang nakalagay ay ang mensaheng “hu u?” Nagbukas ako ng plurk account ko. As usual, puro birthday greetings din. Pati na din sa friendster, twitter, multiply, facebook, e-mail, dinagsa din ng mga pabati. Natapos din ang walang patid na pag bati, nagsimula na akong magtrabaho, natapos ang araw at umuwi na ako.

Gaya ng nakagawian ko, sumaglit muna ako sa tambayan kong tattoo shop bago ako umuwi. Pag dating ko sa shop, SAUCE, SANTISIMA, JUICE MIYO, MAMA MIA, OHH LALA! Isa nanamang hindi ko inaasahang pangyayari ang naganap. Sandamukal na pulutan at hindi mabilang na bote ng red horse ang nakalatag sa isang lamesa. At sa isang pader, nakalagak ang isang banner na may nakalimbag na “Happy 24th birthday PEDRO!” Isa nanamang cake ang iniabot sa akin, syempre nagwish nanaman ako. (tahanan para sa mga walang masilungan) At inihipan ko na ang mga kandilang may apoy. Matapos nun ay nagkamayan, nagbatian, nagkainan, nagtawanan, nagkulitan, at nag-inuman. Natapos ang gabi at umuwi na ako.

Habang sakay ng isang fx pauwi ay tulala ako. Ang saya sana ng birthday ko kung totoo lang sanang naganap ang lahat ng mga sinabi ko. Pero hindi, walang katotohanan at isang kathang isip na gawa gawa lamang ng malawak kong imahinasyon ang mga kaganapan na nabanggit ni PEDRO. Pft. Wala talaga akong kwenta, gumagawa ng sariling kaarawan at sariling kasiyahan sa sarili kong mundo. Nadagdagan nanaman ng isa ang edad ko. Eh ano naman? Dalawampu’t apat na taong gulang na pala ako. 7 years shy para mawala na ang numero sa kalendaryo. Tumatanda na, wala pa rin pinagbago. Pinanganak na emo at mamamatay na emo. Welkam sa buhay ko. Ang basurang kasaysayan ni PEDRO!

P.S. (Pahabol Salahat)

Taos puso akong nagpapasalamat sa lahat ng bumati sa aking kaarawan. Buong buhay kong dadalin ang saya na naidulot niyong ligaya sa espesyal na araw kong ito. Pangako ko, hinding hindi ko kayo malilimutan, ngayon, bukas at magpakailanman.

Nagmamahal,

Ang inyong kapamilya,

Tita Charo

...

Alamat Ni Pedronggwapo

noreply@blogger.com (Pedro) — Thu, 03 Jul 2008 06:54:00 +0000

Pedronggwapo, saan ko nga ba nakuha ang pangalang ito? Yung parte ng Pedro madali lang ipaliwanag sapagkat ‘yun ang pangalan ko. Sa parteng gwapo, ‘yan ang medyo mahihirapan ako. Mali! Hindi pala medyo kundi sobra pala, kaya uulitin ko na lang. ‘Yan ang sobrang mahihirapan ako.

Kung may tao mang magsasabi sa’tin ng gwapo o maganda tayo, ‘yan ay walang iba kundi ang mga magulang natin. Pero ibahin n’yo ang nanay ko. IMPAKTO, ‘yan ang bansag sa’kin ng pinakamamahal kong ina. Naalala ko tuloy, isang araw na nag-uusap kami, sabi niya “Ang panget mo talaga! Dun ka nga sa malayo, dun sa hindi ka maabot ng paningin ko.” Haha, ang sweet ng nanay ko no? :)

Mangilang beses na rin akong nagkaroon ng gelps. Oo, kahit ganito ang pagmumuka ko ay may natisod at nabingwit din naman ako kahit papano. Sa kakaunting bilang ng kababaihan na nahumaling sa akin, nobenta’y nuebe porsyento nito ang tsamba. Sa natitirang isang porsyento ay hindi ko pa rin masigurado hanggang sa mga sandaling ito kung ano ang dahilan at sila’y nabulagan sa’kin ng husto.

Walang babaeng dumaan sa buhay ko na hindi ko tinanong kung gwapo ba ako. Sa maniwala kayo’t sa hindi, wala ni isa sa kanila ang sumagot ng oo. Mabait ka. Totpul. May natatago kang apil. Matalino ka. Napapasaya mo ako. ‘Yan ang mga sagot na kadalasang natatanggap ko. Simpleng tanong hindi masagot. A o B lang pero C ang sagot. True or False tapos ni-leave it blank. Yes or No lang, sinagot nga pero binura pa rin kahit pa may nakasaad na erasure means wrong. Parang kumuha ng pagsusulit na 500 items, ‘yan ang nabakas ko sa muka ng mga ex-gelps na napagtanungan ko. Hindi ko tuloy alam kung mahirap ba ‘yung tanong o bobo lang talaga ‘yung mga babaeng napaibig ko. Kaya kahit masama ang loob ko, pinish or not pinish, past your paper na lang ang ginawa ko. Hindi ako gwapo. Samakatuwid, panget ako.

“Pare hindi ka panget!” Ito ang sabi sa’kin ng isang kaibigan nung minsang nag-iinuman kami. Nalito’t nakompyus nanaman tuloy ang kakapiranggot na utak ko. Ano ba talaga? Hindi daw ako gwapo. Ngayon naman, hindi daw ako panget. Nagugulo na talaga me! Katahimikan. Katahimikan. Katahimikan. ----Nakailang bote pa kami ng inuming nakalalasing at habang unti-unting nauubos ang bawat bote ay nagsimula siyang magsalita muli. Pinaliwanag n’ya ang mga bagay bagay at matapos ang ilang oras ay naintindihan ko na ang lahat. Hindi ako gwapo pero hindi din naman ako panget. Plain lang ang muka ko, walang something something, walang X paktor, hindi pansinin, walang angas, nothing special at sa madaling salita, ordinaryong pagmumuka lang na may sariling hulmahan.

Ilang araw kong tinimbang ang mga sinabi ng mga tao sa paligid ko. Ang nakakakilig na tawag sakin ng nanay ko at ang mga katagang kaakibat nito. Ang mga tila sagot sa periodical test ng mga ex-gelps ko, ang mga payo at paliwanag ng mga butihing kaibigan at ang sariling pananaw at opinyon ko. Matagal akong nag-isip. Isang oras. Dalawang oras. Tatlong oras. Apat na oras. Limang oras. Anim na oras. Natapos din sa wakas ang pag-iisip at nanaig pa rin ang sarili kong opinyon. Putang ina! Gwapo ako, at kailanman ay hindi n’yo maaagaw sa akin ang katotohanang ‘yon.
GWAPO AKO! BWAHAHAHAHA! Masayang araw. Isa pang masayang araw. Isa pang masayang araw uli. At isa pang masayang araw. Masayang linggo. Masayang linggo uli. Isa pang masayang linggo. Isa nanamang masayang linggo. At isa pang masayang linggo muli. Hanggang dumating ang………

(epeks: thunderbolt and lightning ---- BAGAAAAAM!)

Isang malungkot na gabi kasama ang isang bote ng alak at isang kahang sigarilyo. Umiinom ako mag-isa sa sulok ng madilim kong kwarto. Nakikinig ako ng radyo, tumutugtog ang kantang Feeling Gwapo na kinanta ni Tado and the G Girls. Biglang sumagi sa hinagap ko, sino sino pa ba ang magtutulungan kundi sila Me, Myself, and I lang. Isama mo pa si ako at si AKO. Walang magmamahal sakin ng lubos maliban sa sarili ko. “Paminsan minsan ay hindi masamang magbuhat ng sariling bangko.” Isang linyang hinding hindi ko makakalimutan galing sa yumao kong lolo. Gamit ang mga katagang ito, nahabi sa aking isipan at nagsimula ang kapanganakan ng isang malupit na pangalan. Isang sawi, isang talunan, isang walang patutunguhan at isang walang kwentang nilalang. PEDRONGGWAPO! Nyahahaha! Parang gago lang!

P.S. (Pahabol Salahat)
Tanggap ko na panget ako. Kaya hayaan n’yong sa pangalan man lang ay maramdaman kong gwapo ako. Sabi nga sa simbahan “Sa mata ng dyos, walang panget at walang maganda, lahat tayo ay pantay pantay.” Oh ha! =)

More P.S. (More Pahabol Salahat)
Ang magbabasa na hindi mag-iiwan ng comment, mas panget pa sakin. Hahahaha!

...

Hindi Biro Ang Magpatawa...

noreply@blogger.com (Pedro) — Tue, 01 Jul 2008 05:55:00 +0000

Una sa lahat nais ko munang batiin si Badoodles ng belated happy birthday sa kanyang katatapos lamang na kaarawan. Hindi ko na din sasayangin pa ang pagkakataong ito upang siya'y pasalamatan sa pagbuo ng patimpalak na [ito] kung saan ang mananalo sa rapols ay maaaring makapag uwi ng isa sa tatlong sumusunod:

(1) Nokia N70 Music Edition
(2) Sony Cybershot Digital Camera
(3) Halagang 15,000 pesos.

Kung nais n'yong magkaroon ng pagkakataon na makamit ang kahit na ano sa tatlong pa-premyo ay magpunta lamang kayo [dito] para malaman ang paraan ng pag sali sa Project Lafftrip Laffapalooza.

Sa dinami dami ng mga mahuhusay na humor blogger sa buong Pilipinas ay hindi man lang ako nahirapang mag-isip kung sinu-sino ang aking mga iboboto. Nagblog hop ako at isa isa kong tinignan ang mga lathala ng mga nominado at ito ang ginamit kong batayan para ako'y makapili. Maraming nakakatawa ngunit mangilan ngilan lang ang matatalino. Matapos ang ilang buwan ng pagpili ay nakapagpasya na din ako sa wakas. At ang mga napili ko ay ang mga sumusunod:

Una sa puso ko si:

Xienahgirl - A copious amount of wit, plus solid humor and a smack of sarcasm. Hmm, xienah na xienah di ba? Astig 'to! Pag may nagtatanong sakin kung bakit siya ang paborito kong blogger, brains niya kaagad ang binibida ko. Bilib ako sa utak ng babaeng bakla na ito. Sobrang brilliant n'ya at para sakin, wala ng mas gagaling pa sa kanya. With her xGMonologues and exceptional hirits, kelan ba naman ako di napatawa nitong babaeng baklang to? Sobrang naaaliw ako dito kasi she never runs out of things to say. She made her readers laugh without even trying. 'Yan ang dahilan kung bakit una sa puso ko ang Dyosa ng Sangkaitlugan!

Pangalawa sa puso ko si:

Mr.D - This guy needs no introduction. Sino ba naman ang hindi nakakakilala kay Mr.D? Edad pitumpu't anim kung hindi ako nagkakamali. Number one fan ni Mr. Diaz ang nanay ko. Hindi pa ako pinapanganak, nagbloblog at nagpapasaya na siya. Kasabayan nya sila Salvador Tampac, Pablito Sarmiento, Alfonso Tagle, at Rodolfo Quizon. Wala pa sila Tito, Vic at Joey may Mr. D na. 'Yan ang dahilan kung bakit pangalawa sa puso ko ang Hari ng Sangkatandaan!

Pangatlo sa puso ko si:

FerBert - A humorous, foul-mouthed unidentified creature from another planet. Nagmula sa ibang planeta, tinungo ng tang inang alien na ito ang Pilipinas upang maghasik ng ~~kalibugan~~ kasiyahan. Pinatunayan n'yang nasa utak lang ng tao ang kalaswaan. Matalinong alien ito sapagkat nagagawan n'ya ng paraan na ipaliwanag ang mga bagay bagay ng walang halong kahalayan, kalaswaan at kahit isang bahid ng kabastusan. Respectable blogger. Disenteng manunulat. Kagalang galang na mamahayag. Ikatlo sa puso ko ang Hari ng Sangkalibugan!

Ikaapat sa puso ko si:

Mariano - A man with a comical character, backed up with logic. Ayan si Mariano Huwantso! If I have to define this person, I can say that he's a "street smart" kind of guy. Ibang mag-isip (malaswa), mag-jojoke pro may sense, minsan corny pero kadalasan nakakatawa. Bihira ang taong ginagamit ang utak sa pag papatawa. Ayaw ko mang sabihin at ayaw ko mang tanggapin pero wala akong magagawa, kelangan kong sabihin sa lahat na humanga ako sa husay ng taong ito. Mariano Huwantso, dating LOSER (hindi na ngayon), isang romantiko, isang gago, at isang tunay na manunulat! Pang-apat sa puso ko si M, ang Hari ng Sangkagaguhan!

Wala ng pang lima. Hindi na pumasa sa criteria ko yung iba, hahaha. Biro lang. Ang totoo, hindi ako nagbibiro, hindi naman kasi pwedeng i-boto si Badoodles, siya dapat ang number one sa puso ko eh (sipsip) Wahahaha!

...

Sa Ngalan Ng Putang Inang Pag-ibig

noreply@blogger.com (Pedro) — Thu, 26 Jun 2008 07:47:00 +0000

(click dito para mabasa ang umpisa ng istorya)

Lumipat ako ng eskuwelahan. Itago na lang natin ito sa pangalang Montesorri. Sa eskuwelahan na ‘yon ko natutunan na umiwas muna sa pagmamahal. Hindi sa pagmamahal ng kaibigan kundi sa pagmamahal ng babae. Iwas bebot muna, parang masamang bisyo kasi, nakakaadik kahit na puro kabiguan pa ang hatid nito. Minabuti ko na lang na mag-aral ng husto. Painom inom at payosi yosi paminsan minsan. En samtayms, a litel seks drags en rak en rol. Sa ganun umikot ang istorya ng sekon yir hayskul ko.

May nakilala akong babae. Ayan nanaman, may nakilala nanaman. (Matigas talaga! ‘Di pa nadala ang putang ina!) Ngunit tinatamad na akong ikwento ito. Puro sakit at hinagpis lang kasi ang dinulot sa’kin ng mga alaalang sariwa pa rin hanggang sa mga oras na ito. Kaya para hindi ko na maalala pa, pas-porward na lang ang kwento. Natapos ko ang hayskul at ang iskor kard.

Oo – 1, Hindi –13 , Di-Tiyak - 1

Wuhooooo, akalain mo nga namang nakabingwit ng isa si PEDRO. Pero ‘di rin nagtagal ang lab istori, ayaw kasi ng pamilya niya sa kagwapuhan ko. (Dey eyes eyes my personality). Mga matapobre, muka namang mga mahihirap ang pag-uugali. Kaya muli, bigo nanaman ako. Sauce, lumang istorya na sakin yun, ano pa ba ang bago? Gusto ko lang linawin na sa 13 na sumagot ng hindi, eh hindi po sila 13 na tao, 5 tao lang yan. May isang tao lang na binasted ako ng siyam na beses. Matigas din kasi ang aking ulo, sinabi ng hindi, ipipilit pa, pag ayaw, edi ayaw, move on, galaw galaw, makulit pa kasi, ayan, inubos tuloy ang mala-pusang buhay ng puso ko.

Bumalik ako ng maynila upang magkolehiyo. Umpisa pa lang ng klase, may nakilala na agad ako. Lumipas ang ilang buwan, nahulog na saking bitag ang babaeng ito. Tangnang yan, akalain mo nga namang nakatsamba nanaman ako. Nagtagal din kami. Ayos naman sana ang lahat, dumating lang sa punto na nag sawa ako. Xet bago to, minsan lang ako makatsamba, nag sawa pa ako. Kaya ayun, lumayo siya, at hindi ako makapaniwala na may babaeng nasaktan ng dahil sa kagwapuhan ko. Ibang iba ang pakiramdam ko nung mga panahong ‘yon. Hindi na LOSER ang tingin ko sa sarili ko. Ngunit kahit ganun ang ngyari, hindi ko maiwasang malungkot para sa babaeng nasaktan ko.

Oo – 2, Hindi –13 , Di-Tiyak – 1

Pinarusahan ko ang sarili ko. Pakiramdam ko kasi ang sama sama kong tao. Minsan na lang may magmahal sa’kin, tapos iniwan at pinaiyak ko pa. Hindi na ako nagmahal simula nuon. Hindi ko magawang magmahal sapagkat nakakaramdam pa rin ako ng pagkaguilty sa nagawa ko. Pero kahit anong pag-iwas at pagpipigil ko, may mga bagay talagang dumarating sa buhay ng tao, na hindi mo kayang balewalain kahit ano pang pagtitimpi mo.

Nakatapos na ako ng kolehiyo. At may trabaho na din ako. Isang gabi, nagbukas ako ng kompyuter ko, i-clinick ko ang ym ko at nakita kong online si Lorna, kabatch ko noong hayskul pa ako. Nagkamustahan, nagkwentuhan at pag sapit ng alas dose ng gabi, natuloy na ang lahat sa landian. Ilang oras na nagpatuloy ang aming landian hanggang sa sumapit na ang alas kwatro at nagpasya na kaming matulog pareho.

Siya: Uy, inaantok na ako, tulog na tayo.

Ako: Sino ba kasama mo diyan sa kwarto, pwede bang tumabi sayo?

Siya: Wala, ako lang, ahihihi, sakto, nilalamig pa naman ako.

Ako: Sige next time na lang, kunin ko na lang ang number mo.

Siya: Sure. Eto na. 0919xxxxxxx. Sige good night. Muahs. Text mo ko ha.

Ako: Ok, text kita minsan. Good night din.

Nagtext ako kinaumagahan. Ilang araw na naging ganun ang routine ng buhay namin. Magmula good morning pagkagising ng umaga, hanggang good night bago matulog sa gabi. Kulang na lang pati sa pag tae magtext pa rin kami, ganun kadalas ang pag-uusap namin na ngyari. Naging malapit kami sa isa’t isa, at isang araw, bigla n’ya na lang sinabi na mahal n’ya daw ako.

Umaariba talaga si PEDRO, nakabingwit nanaman ng pangatlo. Akala n’yo ba ayos ang ngyaring ito? Akala n’yo lang ‘yon. Parang karma sa akin ang relasyon na ‘yon, kasi lahat ng sakit natanggap ko. Isang bawal na relasyon. Isang pagtatagpo na nagaganap lang pag talikod ng kasintahan n’yang si Brando. Ang ending ng istorya: iniwan ako at pinili n’ya si Brando.

Oo – 3, Hindi –13 , Di-Tiyak – 1

Naulit pa ang ganitong katangahan sa buhay ko. Sa pagkakataong iyon ay sa katauhan naman Fe. Parehong eksena. May kasintahan din si Fe, si Restituto. At gaya ng kasabihang laytning strayks tways, naging kami subalit sa huli, mas pinili n’ya pa rin ang orihinal na kasintahan n’yang si Restituto. Bigo nanaman ako.

Oo – 4, Hindi –13 , Di-Tiyak – 1

Ngayong panahong ito, binabalikan n’ya ako, pero hindi n’ya pa rin maiwan si Restituto. Sabi ko sa kan’ya, minsan na akong nagpakagago, i-galang mo naman sana ang natitirang respeto ko sa sarili ko at wag mo naman sana ako gawing tarantado. Tanga lang ako, pero hinding hindi ako tarantado, itatak mo ‘yan sa kukote mo. Akala ko ay titigil na s’ya matapos ang usapan na ‘yon. Ngunit hanggang ngayon ay hindi pa rin. Lahat na ata ng kagaguhan para lang sa ngalan ng putang inang pag-ibig eh ginawa ko na. Pero sadyang hindi pa rin talaga dumarating yung talagang babae na para kay PEDRO. Pagod na din ako. Hindi naman sa sumusuko na ako. Ang sinasabi ko lang, single ako, pwede ko bang makuha number mo? Haha!

Para sa darating na huling babae sa buhay ko. Sa isang mapagmahal, mabait at malaki ang ~~suso~~ puso. Ito lang ang masasabi ko sa’yo. Mamahalin kita ng higit pa sa sarili ko. ‘Iyong ‘iyo lang ~~ang aking katawan~~ ako hanggang kamatayan! ‘Yan ang itaga mo sa bato. Kumbaga sa red horse, i-bottom less mo! Hindi ko maipapangako na parang sun cellular na 24/7 ang magiging serbisyo ko sa’yo. ‘Wag naman ganun. ‘Wag ka namang abuso. Hindi ako si kuya germs (walang tulugan) at lalong lalong hindi rin ako ang sinasabi ni mike enriquez (hindi natutulog ang balita). Umiidlip din naman ako. Kung ang mantika nga natutulog din, ako pa kaya na tao lang. Oo nga, tama ka, sinabi ko na parang red horse na i-bottom less mo, ngunit gaya nga ng sinabi ko, hindi ako robot, tao lang ako, at sa haba haba ng inuman, darating at darating sa puntong malalasing din ako. Pero para hindi ka na magtampo, ito ang maipapangako ko sa’yo. Kung ikaw man ang magiging dahilan ng kalasingan ko, kahit mistulang magdilim ang paningin ko at mag black out pa ako, sumpa ko sa tatlong bituin, araw at walong sinag nito, kahit huling patak mo, lalagukin ko. At kailan man ay hinding hindi kita isusuka, kahit na magka-hang over pa ako.

Umpisa pa lang ng lathalang ito, sinabi ko ng hindi ito emo. Pero binabawi ko na ang sinabi ko. Kahit kasi pagbabalik-baliktarin pang basahin ‘to, madrama pa rin at emong-emo. Kompyus na nanaman tuloy ako sa katauhan ko. Komedyante ba talaga ako o isang emo?

Si willie revillame ng wowowee, isang komedyante, naglitanya ng “ikaw joey de leon, lagi mo na lang ako tinitira, wala naman akong ginagawa sayo.” (sabay luha pagkasabi nito) Si joey de leon ng eat bulaga, isang institusyon ng komedya at patawa, sumagot sa startalk “ilang beses mong inulit ulit ang pag banggit sa pangalan ko, pinalabas mong kontrabida ako, tingin tuloy ng mga bata, ang sama sama ko. Nakikita n’yo ba tong luhang to? Tunay to, hindi to peyk.” (tinuturo ang mga luhang pumapatak galing sa mata) Dalawa lang yan sa patunay na may karapatan din na maging emo ang mga komedyante. Ngayon ay alam ko na ang sagot ko sa kompyus na utak ko. ISA AKONG KOMEDYANTENG EMO! PAKE MO?

...

Puppy Love

noreply@blogger.com (Pedro) — Tue, 24 Jun 2008 08:48:00 +0000

Siyam na taong gulang pa lamang ako ng unang tumibok ang aking puso. Takot ako sa karayom nung bata pa ako, kaya grade 4 na ako, hindi pa rin ako tuli. Pero kahit supot pa ako nuon, naglakas pa rin ako ng loob na ipagtapat ang nararamdamam ko sa babaeng unang nagpatibok ng aking puso. Ano ang kanyang kasagutan nung tinanong ko siya kung mahal n’ya rin ba ako? HINDI! Tang ina kasi, kung bakit ba naman ang aga kong lumandi.

Oo – 0, Hindi - 1

Nasaktan ako at sa sobrang sama ng loob ko, sinira ko ang lahat ng mga pag-aari ko na nagpapasaya sakin. ‘Yung battery operated at remote controlled na kotse, yung mga G.I Joe, ‘yung mga mumurahing tau-tauhan, ‘yung mga jolens at trumpo, ‘yung mga teks (tsub, tsa, tagilid, akin) kasama pa yung paborito kong pamato na batas ng korenta’y singko. Pati ‘yung mga funny comics ko, ‘yung may eknok, combatron at planet of the apes, lahat yun, sinunog ko. Nagfile ako ng Leave Of Absence sa eskuwelahan na pinapasukan ko (elementary, LOA???), nagkulong ako sa kwarto habang nakikinig ng mga musika ng my chemical romance at the used, (aba teka, meron na ba tong bandang to nung panahon ko?) natuto akong manigarilyo at uminom ng alak. Sayang lang at patay na ang tatay ko, wala man lang tuloy nagsabi sakin ng, “Anak, ano ba ‘yang ginagawa mo sa buhay mo? Naturingan ka pa namang gwapo!”

Lumipas ang ilang araw, linggo, buwan at taon. Sa wakas naka move-on na din ako. Matagal kong hinintay to, ang masaya at masiglang pagbabalik ni PEDRO. :D

*sound epek --- opening song ng voltes V*

Back to school na uli ang drama ko. Balik grade 4 nga lang. Kundi ba naman kasi ako tanga’t gago! Ng dahil lang sa babae, nagpakasira ako. Unang araw pa lang ng klase, napag-initan agad ako ng teacher ko. Mrs. Marińas! Hinding hindi ko makakalimutan kailanman ang guro na nagpakain sa’kin ng siling labuyo. Napahiya ako sa buong klase pero hindi sumama ang loob ko, dahil sa araw din na ‘yon, nakilala ko si anna, ang babaeng nagtanong sa’kin kung ok lang ba ako.

Naging mabuti kaming magkaibigan ni anna. Ume-steady lang ako, chillax kumbaga, just goin’ with the flow ika nga ng mga amerikano. Hindi ko minadali ang pagsuyo, binansagan tuloy ako ng mga kaklase ko na diskarteng marino. Masaya ang araw kapag kasama ko si anna. Animo ngiting McDo ang laging mababakas sa aking mga labi. Sa isip isip ko tuloy nuong mga panahong ‘yun, sure ball na ‘to, kahit ipusta n’yo pa pati nanay at tatay n’yo!

Grade 6 na kami ni anna. Ok na sana, masaya na. Ng bigla bigla na lang mapagdesisyunan ng aking ina na ilipat kami sa probinsiya. Simula kasi ng pumanaw si itay sa aking murang edad na lima, ang aking ina lang ang nagsilbing nanay at tatay sa aming tatlong magkakapatid. At sa hirap ng buhay dito sa Pilipinas, napagpasiyahan ni nanay na lumipad patungo sa lupa ng mga banyaga. Umalis siya at iniwan kaming tatlong magkakapatid sa aming lolo’t lola sa probinsiya. Anong ngyari kay anna? Natapos ang istorya na hindi ko man lang nasabi na mahal ko siya.

Oo – 0, Hindi – 1, Di-Tiyak - 1

Nakatapos na ako ng elementarya (ehem!), bagong kabanata nanaman ng aking buhay ang aking sinimulang tahakin. Hayskul layp! Yebah! Pers yir hayskul, praybeyt skul, bagong pakikisama, bagong mga muka, bagong mga kaklase, bagong mga chicks, at syempre, sana, bagong lablayp.

First day of school dapat cool na cool!
Mas cool pa sa tubig ng swimming pool!
Dapat talaga maganda na agad ang pasok
Pagpasok mo ng classroom, dapat umuusok!

Literal na parang umuusok ang ulo ko sa init ng araw na ‘yon. Papasok pa lang kasi ako, dinampian na ako ng ‘sanglibo’t isang kamalasan. Mahuhuli na ako sa flag ceremony, nakakahiya, unang araw pa naman ng klase. Tumatakbo ako ng bigla akong may nakabanggaan na babae, sumabog ang mga dala dala nyang libro. Humingi ako na paumanhin kasabay ng pagtulong ko sa kanya sa pagpulot sa mga gamit n’ya sa semento. Nagkadikit ang aming mga kamay at bigla kaming nagkatinginan. Tila may 630 volts na kuryente ang dumaloy sa aking katawan. At sa mga sandaling ‘yon, tila siya at ako ay naging isa. Yiheeeeeeeeeee!

Masaya ang unang araw ng klase. Panget man ang naging simula nito, napawi naman ito agad, sa sandali na nasilayan ko ang nakasisilaw na kagandahan ng isang babae, babaeng sa unang tingin ko pa lang ay ~~tinigasan na agad ako~~ nabighani agad ang aking puso. Iba talaga magbiro ang pagkakataon, sa dinami dami ng magiging kaklase ko, yun pang babaeng maganda na nakabanggaan ko, siyempre, kinilig naman agad ako. Nilapitan ko agad siya at muli ay nagpaumanhin ako, at dali daling tinanggap n’ya naman ito. Mabilis kaming nagkagaan ng loob ni Aida. Madalas kaming kumain ng sabay sa kantina ng eskuwelahan. Lagi din kami magkasamang naglalakad sa school ground sa hapon bago kami magsi-uwian. Ilang buwan din na nagpatuloy ang ganung set-up namin, hanggang dumating ang isang araw na kinausap n’ya ako.

Paparating pa lang s’ya nuon sa tagpuang lugar na aming napag-usapan ay bakas na bakas kaagad sa kanyang mga muka ang kasiyahan. Naisip ko tuloy, xet, dis is it, mahal na ata ako nito. Panandaliang tumahimik kaming dalawa. Lumipas ang limang minuto.Tik Tak Tik Tak. At lima pang muli. Tik Tak Tik Tak. At limang minuto pang muli. Tik Tak Tik Tak. Hindi na ako nakatiis at ako na mismo ang bumasag ng katahimikan. “ano ba yung sasabihin mo?” tanong ko sa kanya. Tumingin s’ya ng diretso sa aking mga mata, malapad ang kanyang mga ngiti, at para akong nabingi sa mga lumabas na salita sa kanyang mga labi. Namuo at nangilid ang mga luha sa dulong bahagi ng aking mga mata. Nagyakapan kami ng sobrang higpit. Maya maya pa ay napagpasyahan na naming umuwi. Habang naglalakad ako pauwi, napangiti ako at nanumbalik sa aking isipan ang kanyang mga sinabi. “PEDRO, sinagot ko na si Afredo!” Bigo nanaman si PEDRO.

Oo – 0, Hindi – 2, Di-Tiyak - 1

Itutuloy……….

...

Sirang Kompyuter (Tigang Sequel)

noreply@blogger.com (Pedro) — Fri, 20 Jun 2008 05:40:00 +0000

Dumating ako kila uncle at hinainan na ako ng makakain pag dating na pag dating ko pa lang. Inihaw na liempo, longganisa na galing pang lukban quezon, atsaka nilagang baboy na mainit init pa ang sabaw, mga 103 degress celsius siguro, ganun. Kumain kami at ng matapos kumain ay nanuod muna kami ng balita. (yung news anchor na butas butas ang muka, yung nagsasabi ng, ehem! Excuse me po, at hindi daw natutulog ang balita, idlip lang daw) Ganun pa rin ang news, alang pinagbago. Puro patayan, holdapan, at pagtaas ng kung anu anong bilihin gaya ng bigas, gulay, karne, condom (ay hindi pala kasali yun) at langis. Ang hirap na talaga ng buhay ngayon. Otso na ang pamasahe sa jeep. Kwarenta pesos na ang isang kilong bigas. Pati alak at sigarilyo, nagtaas na din. Tatlong bagay na lang ang hindi tumataas, ang fishball na singkwenta sentimos pa rin ang isang tusok, ang height ng pangulo ng pilipinas na 4 plat pa rin at ang sweldo ng mga ordinaryong manggagawa na tres siyentos bente singko pa rin isang araw. At tanging dalawang bagay na lang ang bumababa. Ang mga panga at panty ng mga babae pag nakikita nila si PEDRO.

Matapos ang balita ay tinignan ko na ang sirang kompyuter, ng malaman ko na ang sira ay sinabi ko kay uncle na madali lang ang sira nun. Sauce, sisiw! Kinantiyawan ko siya na magpainom na muna para ganahan ako at mamaya ko na titirahin yung sirang kompyuter.

Nagtungo kami sa tindahan upang bumili ng inuming nakalalasing at sigarilyong magdamag naming hihithitin. Tinignan namin ang grocery at nakita kong kahit pala mahirap ang buhay ay makakapagbisyo ka pa rin pala sa murang halaga. May sigarilyo na nakapakete lang, lima ang laman. So bale pag binili mo yun, sasabihin mo sa nagtitinda, pabili nga ho ng sigarilyo, yung half half pack. (anu daw??!!) At may ginebra san miguel gin na rin na nakatetra pack. Samahan mo pa ng pisong iced tubig na gagamitin bilang chaser. Pitong piso at singkwenta sentimos yung sigarilyo, sampung piso yung gin at piso yung iced tubig. Paghahatian nyo pa ang presyo nito, depende kung ilan kayong iinom. So bale ang equation ay X = (S+G+I); where S = presyo ng sigarilyo; G = presyo ng gin; I = presyo ng iced tubig and X = final price. Magiging ganito pa yan kung hindi lang ikaw ang iinom. Y = X/M; where X = final price; M = number of drinkers and Y = Chip-in price of each one. So pag dalawa kayong iinom, Voila! Sa halagang siyam na piso at bente singko sentimos, solb na ang gabi mo. Pero dahil sa hindi naman kami gipit sa salapi, syempre RH = red horse ang binili namin. I-bottom less mo, sabi pa nga ng uncle ko.

(click dito para makita ang yosi) at (click dito para makita ang gin)

Nakabili na kami ng alak. Bumalik na kami sa bahay at sinimulang uminom. Tawanan, kulitan, asaran, tapos asaran, kulitan at tawanan. Hindi lang yun, nagtawanan, asaran at kulitan din kami. Dami naming ginawa noh? Sayang di man lang namin nagawa na makapagtawanan, kulitan at asaran. Acheche!

Medyo gumagabi na at nag-umpisa ng umepekto ang espirito ng alak. Kung anu ano ang mga natutunan ko nung gabing yun. Nalaman ko na ang mga pangalan na; Salvador Tampac, Pablito Sarmiento at Alfonso Tagle ay walang iba kundi sila Cachupoy, Babalu, at Panchito pala. Nagtagal pa at binanatan na ako ng uncle ko ng mga malulupit na linya, mga tipong ganito:

lt is a melancholy truth that even great men have poor relations . – Dickens

You will hear the beat of… - Kipling

All great truths begin… - Shaw

Man is the only animal that blushes, or needs to. – Mark Twain

Nose bleed si PEDRO, ang lupit ng mga binitawan eh. Pag humirit eh parang kaututang dila at text mate niya lang si William Shakespeare. Malupit, malupit! Sa sobrang kasiyahan ay hindi namin namalayan na wala na palang alak. Tinapos na namin ang gabi. Ano ang ending? Hindi ko na nagawa ang sirang kompyuter. Hahaha!

P.S. (Pahabol Salahat, hehe!)

Ginawa ko din ang sirang kompyuter at nagawa ko naman ito kinabukasan pagkagising na pagkagisng ko. =)

WAKAS….

...

Tigang!

noreply@blogger.com (Pedro) — Wed, 18 Jun 2008 03:13:00 +0000

Ika labing anim ng hunyo ng taong kasalukuyan, nakaupo ako sa cubicle ko sa opisina, nagmumuni muni habang nakatitig sa monitor ng kompyuter. Napadaan ang aking mga mata sa bandang kanan at baba ng screen at nakita ko ang oras. Tik…5:20…Tak…5:30. Nag umpisang bumuo ng ngiti ang aking mga labi. Isa lang kasi ang ibig sabihin ng oras na iyon. UWIAN NA!!!!!

Pag labas ko ng opisina, nagsindi agad ako ng isang stick ng sigarilyo, marlboro lights, yung gold. Naglakad ako hanggang sa kanto sapagkat doon ang sakayan. Ilang minuto pa ng maubos ko ang sigarilyo at marating ko na ang lugar ng tamang sakayan. Nag aabang ako ng pampasaherong sasakyan ng biglang kumulimlim…..

Naisip ko na ayos yung ganun para naman lumamig ang panahon kahit kaunti. Maginhawa na sana, malamig na, kaso hindi pa ako nakakasakay ng biglang magpapansin ang mga ulap at nag-umpisa ng umepal ang mga malalaking patak ng ulan. Ayokong maulanan at baka dumami ako, mahirap pag ngyari yun, masyadong dadami ang mga magagandang lalake sa sanglibutan. Kaya minabuti kong gumilid muna sa may tindahan. Kinuha ko ang aking celphone na 5110i para tignan ang oras (para sa mga hindi pa nakakaalam, may i yung celphone ko, hindi basta basta 5110 lang) Alas sais na pala ngunit hindi pa rin ako nakakasakay. Unti unting naglaho ang mga patak ng ulan at lumapit na ako sa kalsada para mas madaling pumara ng sasakyan. Akala ko wala na yung ulan ng biglang dumagundong ang isang napakalakas na kulog, BAGAAAAAM!!! Putang inang yan! Kumuha lang pala ng buwelo ang sangkalangitan, at tsaka ibinuhos ang final assault. Parang fatality sa larong mortal kombat pag sinabi na ang salitang FINISH HIM! Ganun ang nangyari.

Nakasakay na ako at ilang saglit lang ay nasa bahay na ako. Basang basa ako kaya minabuti kong maligo agad para hindi matuyuan ng tubig ulan at maiwasan ang magkasakit. Habang nagpapatuyo ako ng buhok ay kung anu anong bagay ang pumasok sa aking isipan. Naisip ko lang, ang tagal ko na palang single, walang kasintahan, walang iniirog, walang minamahal, walang pag-ibig, walang syota, at sa madaling salita, ~~TAGLIBOG~~ TIGANG! Parang lupa na uhaw sa ulan. Naisip ko tuloy, baka parang nata de coco na yung kwan ko, parang kaong, parang buko na malasado, tatlo na yun ah, konti na lang makakabuo na ng fruit salad. Naalala ko tuloy yung usapan ng dalawang lasing na lalake sa c.r ng isang resto-bar nung minsan na lumabas kaming magbabarkada at nagdesert kami ng fruit salad after ng dinner.

Lasing 1: Pare ang lake ng etits mo ah!

Lasing 2: Putang ina! Malaki nga hindi ko naman magamit!

May point siya. Oo nga naman, aanuhin mo nga naman yung malaking etits kung hindi mo din maitatarak sa dapat tarakan? Halleeer! Einubah? (haha, parang si xienah lang ah)Hindi niya man lang maexperience yung parang sa larong basketbol sa mga kanto na kung tawagin ay balik shoot. Naisip ko tuloy, para kang may magarang sapatos pero putol naman ang iyong paa. Wala ding silbi. Pero naisip ko mas malala problema ko kesa kay lasing 2. Kasi yung sakin, ga-toothpick na nga lang, di ko pa magamit. Pffft! Boo! Loser! Walang kwenta! Basura!

Para malibang ay binuksan ko na lang ang telebisyon at tumambad sakin ang parabista (tv commercial) ng nalalapit na bagong telepantasiyang dyosa na pinagbibidahan ni anne curtis. Ako’y napa-huwawwww! Ang sexy sobra, sa isip isip ko, sarap naman kumain, parang ginutom tuloy ako. Maya maya pa ay biglang may kumiliti sa aking isipan. Nakaisip ako ng ideya para mawala ang aking pagkatigang. KITING! Tila isang bumbilya na may 100 watts na liwanag ang nag appear sa taas ng aking sentido. Uhmmm, ahhhhh, YEAH!!! Akma ko na sanang gagawin ang naisip ko ng biglang tumunog ang aking 51110i. Sobra ng isang 1, 5110i lang pala. KIRIRING KIRIRINGGGG! Tumatawag ang uncle ko, pinapapunta ako sa kanila para gawin ko daw ang sirang kompyuter. Bad trip! Nakakabitin. Sa ibang araw na nga lang ako magbabate. Magbabate ng itlog at kakain ng marami. Dun na lang ako kila uncle kakain, balita ko kasi eh maganda daw na diversion ang pagkain kapag tigang ka. Especially ang papaya. :D

Itutuloy……….

Spoiler:

Dumating ako kila uncle at hinainan na ako ng makakain. Inihaw na liempo, longganisa na galling pang lukban quezon, atsaka nilagang baboy na mainit init pa ang sabaw.

...

Dream Vacation

noreply@blogger.com (Pedro) — Sat, 14 Jun 2008 01:39:00 +0000

Stepping into a different land with unique culture and incomparable attractions was never that usual with me. It was my first international trip and now I could finally describe how was it being far and knew how things work in a not so familiar place where I’ve stay for five unforgettable days. (ehem, si pedro sosyal, haha) After a couple of months preparing for the tour that was very much taxing for me where I faced so many responsibilities and duties, I then felt relaxed and lastly received my reward to have fun and be able to think just for myself. Thailand, here I come!

(click dito)

I had a very good sleep the night before the tour and I could honestly tell that I’m an early bird who came just in time because I woke up early and had fixed myself before the assembly at our meeting place. (eksayted eh, bakit ba? hehe) I took lots of pictures even before arriving at the airport; cam-whoring started early, as if there were no other place and no time for that. My buddy (let’s just call her gorgonya for privacy’s sake) wasn’t able to have her breakfast too so immediately after having our boarding pass we ate and roam around to observe the facilities in the airport. After a few minutes, we’re able to board on the plane and woke up just when the plane landed. I was amazed with the structure of their airport and I definitely experienced an excellent airport scene even though it was so big that we need to walk and used their “walkalator”. Meeting people from other countries in one place was really fun. I have to overhear their discussions to know their nationality. So when we met our very own tour guide Mr. Bong (James Bong, it’s not funny, I know, haha) we begun to asked questions about their language and few commonly used words that we might use during our stay. After our immediate transfer to the hotel, we felt starvation that we had to call for room food delivery service and had to pay Baht after we received the food. It was like we hadn’t eaten anything yet. I said this because for a very short period of time, we were done eating and upon receiving the ketchup for the pizza, it was all gone to our stomach. (patay gutom attacks!) Before we convene at the lobby I took a bath because it was just exactly like in Manila that I felt the need to freshen up after being exposed to heat. The running city tour was a blastoff, the streets in Bangkok were flashing on me as I observed their tuktuk and colorfully painted cabs and as we proceed to Siam Niramit (the must see show of Thailand) we first had our full buffet dinner that made our tongue really hot and afterwards posed together with the elephants and few participants of the show. The Siam Niramit was never boring; it was full of magic and fantasies that fed our eyes all through the night despite of having the feeling of weariness. My first day was just the beginning of my wonderful travel; I had very good sleep with smile in my dreams.

The next day, we deposited our luggage at the concierge and proceed to our temple tour. On the bus I felt so distress because I had no shoes to use in the Grand Palace where they require the visitors to wear shiny, formal shoes and decent attire, but then it was a problem for I don’t brought any shoes with that kind and I had to wear again my used slacks since it was never advised to wear shorts or rugged jeans that will show my tattoos. I’m so much upset when I further realized that I can’t come to see the reclining Buddha which I am hoping to see even before that I even make the research about it. When I tried to enter the palace with my chuck taylor shoes (pasaway talaga ang mga noypi) nobody attended to stop me so I’m so overwhelmed viewing the beautiful palace and so as the reclining Buddha which I thought that I will never see anymore. It was a very hot noon and we had to walk going to the boat for our lunch at Supatra river. We are all exhausted and as we came in to the restaurant they gave us cold towels to lessen the heat in our body. Our lunch was very satisfying and still we’re not able to eat it all. We went back to the bus and we felt really sleepy so on our way going to Pattaya, which took us more than two hours, the bus went into silent mode. After we checked in at the Golden Beach Hotel in Pattaya and had our dinner at Phayamaimuang Restaurant we saw a very much different show and the international phenomenon Alcazar Cabaret show. The night showcased the very much talented gays whom I couldn’t identify as I see them performing. It was a lot of glamour and talents. It was funny that I was seated together with the Koreans and my eyes are so much alike with them (ehem, chinito kasi ako, haha, how I wish) so as they clapped for their traditional dance my friends asked me to do the same way. That night answered few of my questions about the Enthaicing Siam.

The third day was a thrill, everyone was excited to go at the beach and try different water fun activities. Before, I am so afraid to try parasailing but then I was wrong, it was fabulous and if I just had so much enough money during that time, I will try it over and over again because it’s so cool to fly and get free, flew away with the wind and felt breeze from the sea. It was a very treasured experience. We went to the ~~bitch~~ beach afterwards and stayed there the whole time. Even I’m not in the mood during that time, it never bothered me not to swim and have fun with my friends playing and making macho-gwapito poses for their immediate posting of pictures on their Friendster and Multiply accounts. I stayed the whole time in water and it’s just when I needed to eat lunch that I went up, and ate so much having the tastiest seafood basket on the table. I ended up having a very much tan colored skin with distinguished color on my face because of the eyeglasses I wore on the beach. I’m very exhausted but still I have to fix myself up because there was still Teakwood temple waiting. We wore hardhats as we enter the temple (the one that those engineers wear in construction sites) for the reason that it was under renovation and for safety measures that there might things to fall. My friends and I had fun at the dolphin show, it was cool but when we were about to touch them, we discovered that it will cost us, so we instead just looked at it. (kuripot ba talaga ang mga pinoy, or it’s just me?) We visited gems gallery where we are able to learn how those precious gems was done, I’m very much happy when we tried to go inside the jewelry store. (sayang hindi ako nakapitik kahit isa man lang) The third day might burn our skin so much but it definitely made us happy and experienced a difference. Damn, it was so amazing!

I’m in a need of a sleep for a long time so as my friends. I should have not waked up early but I did and it seems that every part of my body was aching. Early that day, we checked out and went back to Bangkok and proceeded to the Siam Ocean World. Big Aquariums shocked me over seeing those beautiful sea creatures. I had fun having pictures of the aquariums with different animals on it. It was a sanctuary of beauty and life in water. My lunch was fairly unique, as we went to mbk mall I wanted to eat at a fastfood so when we went up to Mcdonalds and saw their menu we moved to KFC because they serve rice which I really wanted. We went over at the Tiangge and had a time to roam around as we entered into a bowling center and arcade which was occupied by Thai teenagers align with the scenario at mall in Manila. We had so much time there and went back at the hotel and prepared back for shopping and had the very much awaited dinner at Baiyoke Sky. I experienced elegance and fun all night viewing Bangkok on top view.

The very last day is the farewell day with our kind tour guide who partly made our stay at Thailand worthy and loaded with joy. As I prepared myself, I thought of nothing. I’m just happy and hoping to visit back. I was ~~fucking~~ packing my ~~stuff toy~~ things when I heard the voice of my mom. “Pedro, huy pedro! Bumangon ka na diyan at malelate ka na sa trabaho mo! Tinutubuan ka na ng ugat diyan! Hindi ka nanaman ba papasok? Umiral nanaman yang katamaran mo! Anong oras ka na ba umuwi kagabi? Saan ka nanaman ba nanggaling? Uminom ka nanaman ng uminom? Nakipaglasingan ka nanaman ba? Hala, bilis! Bangon na diyan! Gusto mo pa yatang bungangaan kita hanggang tanghali!” Waaaaaaaaaaah!!! NOOOOOOOOOO! What the f*ck happened? I can’t believe what I saw when I opened my eyes. It was my f*ck*ng, stinky room! Just to make sure that it was certainly my room, I turned around and I saw avril lavigne’s human size poster hanging on the wall, it was really my room. (haha, avril lavigne pa daw? bakla nga ako, bakit ba?) I can’t accept the fact that I had an out of the country vacation in my dream. I love the vacation but what the f*ck?!?! It was just a f*ck*ng dream! I quickly got out of my bed and searched for my camera as fast as I can. And when I found it, I browsed its content in a high-speed manner, and to my dismay, the pictures in Thailand wasn’t there, not even one of those that I took. It was confirmed that all of it was just a dream. Damn it!

I took so many pictures and I was excited to upload it on my account. I can’t explain the f*ck*ng feeling. I missed all the videos and pictures during my stay in my dream vacation and I never had the chance to browse it over and over. The moments at the enthaicing Siam that was captured by my camera was all gone! I should get over onto it but I don’t know how. I have to blame somebody! Nice one mom! Bakit kasi ginising mo pa ako. Haha! Tang inang panaginip yan, bad trip. Yaan nyo guys, pag totoo ng nakapunta ako, i-po-post ko agad dito ang mga fektyurs. Promise! =)

...

Happy Birthday Sir Edi

noreply@blogger.com (Pedro) — Mon, 09 Jun 2008 08:19:00 +0000

maligayang kaarawan edilberto legaspi (tunog ng tambol kasabay ng masigabong palapakpakan)

(click dito)

ika-tatlo ng hunyo, nagpapaantok ako, pagtingin ko sa oras sa aking ~~telepono~~ cellepono, nakita kong alas dose na pala ng gabi. pinindot ko ang matigas na pindutan ng bulok na cellepono kong 5110i (paalala uli, hindi lang yan basta bastang 5110, may i yan, may i!!!) pumindot ako ng pumindot hanggang mabuo ko ang mga katagang, "maligayang kaarawan, pre", matapos nun ay ipinadala ko na ito sa numero ni pareng edi. naipadala na ang mensahe. maya maya pa ay tumunog ang aking cellepono, (twit twit, twit twit) ganun na ganun ang tunog, medyo choppy lang kasi nga bulok na. binasa ko ang mensahe at ang nakasulat dito ay, "wala pang alas dose pre", dali dali akong sumagot kaagad at sinabing, "alas dose na dito sakin pre, tumanda ka nanaman". nagpatuloy ang usapan hanggang sa natapos ito sa sagot nyang "sa sabado pre ha, dito tayo sa bahay". nagliwanag at umaliwalas kaagad ang muka ko sa aking nabasa. tila kumislap ang mga mata ko sa pagkakatitig sa aking cellopono. (kiting! kiting!) isa lang ang ibig sabihin nito, libreng kain at libreng inom. *yeah!*

dumating na ang takdang araw, ika-pito ng hunyo, sabado. pumasok muna ako sa opisina at nagtrabaho. nung hapon na, tinatamad na akong kumilos at nakatingala na lang ako sa kisame. pakiramdam ko ay may mga pagkain dun, parang pelikulang cartoons na may naghahabulan na kanin at ulam paikot sa ulo ko, bigla akong ginutom. bandang mga alas singko ng hapon, ng makatanggap ako ng mensahe mula sa magdidiwang ng kaarawan, ito ang nakasaad sa mensaheng aking natanggap, "pre asan na kayo" biglang naghilab ang aking sikmura, bigla na lang sumagi sa aking hinagap na hindi pa nga pala ako kumakain magmula pag gising ko nuong umaga, naisip ko kasi na sayang ang pera, babawi na lang ako sa kaarawan na aking dadaluhan, kakain ako, yung maraming marami, para kahit hindi na ako kumain uli kinabukasan eh ayus na. dali dali akong sumagot at kahit matigas ang mga pindutan nito ay mabilis kong nailagay ang mga letra na bumuo ng pangungusap na "dyan lang u, papunta na me" (o di ba? baklang bakla yung text, haha!)

ilang saglit lang ay dumating na ako sa pagdarausan ng kaarawan. binati ko agad si edi (the celebrant) pagkabati ko sa kanya ay dali dali akong pumasok agad sa kanilang bahay at dire-diretso sa kusina, hindi na ako nagpatumpik tumpik pa at sinunggaban ko kaagad ang mga nakahandang pagkain. nagsunuran na ring kumain ang ibang mga nauna sa aking panauhin. mabuti na lang pala at sinumulan ko na. maya maya pa ay natapos na ang lahat, subalit ako'y nanatili pa rin sa harap ng hapag kainan, ninamnam ang bawat PUTA-heng pumapasok sa aking bibig, nginunguya ng malumanay bago ito lunukin. tapos na silang lahat, pero ako? hmmm, nagsisimula pa lang ang himagsikan! tuloy pa rin ang rebolusyon ng mga bulate sa aking tiyan na mag mula umaga pa lang ay hayok na hayok ng masayaran ng biyaya. lumipas ang ilang oras, at medyo nahiya na ako, kaya kahit hindi pa ako ganun kabusog ay tinapos ko na ang aking pagkain. ang daming pagkain, grabe. it's like, the sky is the langit! (tama ba yun?) yah! wateber! basta maraming pagkain, ayun!

matapos ang kainan ay sinimulan na ang inuman at kantahan. unang tagay sakin at inalok kaagad sa akin ang talaan ng mga kanta at ang mikropono. tinanggihan ko ito at sinabing maya maya na lang ako aawit. ang totoo, maganda naman talaga ang boses ko, pwede nga akong maging sikat na mang aawit kung aking nanaisin, ngunit ayaw ko lang gamitin ang aking mala-ibong adarnang tinig para kumita ng salapi, hindi ito ang linya ko. mabalik sa usapan, tumanggi ako sa dahilang, marami kasing mga panauhin ang naruon, mahiyain kasi akong tao, nsabi ko na lang sa aking sarili na mga 4 o 5 tagay pa, talu talo na. dumating nga ang oras na aking hinhintay, ang pagsapit ng ika limang tagay, tinantiya ko ang aking sarili, demet! aym drank! laban na to. muling iniabot sa akin ang talaan ng mga awit at ang mikropono, sinabi ko na pag pasensiyahan na nila ako kasi hindi ako handa. at para mapatunayan ko sa kanilang hindi ako handa, ay inabot ko ang mikropano ngunit hindi ko na tinignan ang talaan ng maaawit at bigla kong binigkas ang mga numerong 159625. (haha, hindi daw handa!) matapos ang kanta, nagpalakpakan ang lahat, hindi lang ang mga bisita kundi pati ang mga kapit-bahay na rin. haaay, kaya ayokong kumakanta eh.

ilang oras pang nagpatuloy ang inuman at kantahan, umiinom ako ng bigla akong nakarinig ng kaguluhan sa labas, nagkakagulo ang mga tao, nagtatabukhan patungo sa direksyon namin. naalarma agad ako, naisip kong marahil ay may mga nag away sapagkat nakainom na ang mga tao. ngunit nagkamali ako. nung matunton na ng mga tao ang aming kinauupuan, ay biglang sabay sabay silang nagsigawan ng "PEDRO! PEDRO! PEDRO! PEDRO! PEDRO! PEDRO! " hindi na maawat ang mga tao, humihiling sila na kumanta ako. eto na nga ba ang sinasabi ko eh, kung bakit kasi kinanta kanta ko pa yung time of my life ni david cook.

kinailangang dumaan ako sa daanan sa likod para lang matakasan ang mga dumagsang kapit-bahay na ayaw paawat na marinig ang aking boses. ang sarap talagang dumalo sa isang kaarawan. busog ka na, lasing ka pa. at etong mga kalokohang ito ang pruweba na hanggang ngayon ay lasing pa ako. haha.

SIR EDI, HAPPY BIRTHDAY! next year ulit. yung tupperware na pinaglagyan ko ng mga inuwi kong pagkain, tsaka ko na lang ibabalik. =)

Street brawl, Filipino Style (basagan ng bungo)

noreply@blogger.com (Pedro) — Thu, 05 Jun 2008 06:39:00 +0000

5:30 – I left office. I was waiting for a bus and there’s a fat bald man that was standing right beside me. He waved his hand and I almost collapse to the ground. It was an unpleasant smell. (si manong talaga hindi man lang nag tawas oh, lakas ng anting anting mo nong! Grrr.) I relayed the experience to my twitter just to release my consternation. (yuckerz kasi that manong, haha, bading na bading)

6:45 – I was still on my way home when I realized that I have nothing to do in my crib so I decided to dropped by to my tattoo artist/friend’s shop somewhere in manila. I’ve been twitter-whoring over my cellular phone just to ease the boredom. I watched tv, we ate, sound trip after that, then the tediousness attacks again.

8:34 – I decided to do another inking session to my unfinished tattoo on my left thigh. My friend started to do his thing in his sketch pad. While waiting, I went out for a while to buy booze and a cigar.

9:39 – The rough draft was done. I started to lie down and my artist began to put the stencil into my skin. (I’m still twittering, haha) After some manual modification to the stencil using colored pens, the guide outline ended.

10:00 – The tattoo session started. The pain and sensation started to penetrate my body. Weird isn’t it? Paying a huge amount of money just to get pain in return.

11:30 – The tattoo was just half way done. My head started to spin, but it was all good. I’m so eager to see the finish product of the art that has been inked into my skin.

12:00 – The tattoo was like a mummy that has been brought out of the casket. The shading already gave life to the design. I started to get pumped up again. My adrenaline arouses. That feeling, the unexplainable feeling, that’s what I’m paying for. The fulfillment. It’s like a huge accomplishment, or should I say rather, it’s more than that.

1:00 – After an extensive phase of pushing ink into my skin, the human art was finally done, I’ve been officially been inked (again, haha)

-=The following proceedings contains violent actions, reader discretion is advised=-

1:13 – I asked my friend/artist, how much does it costs me. He said P X, 000.00, I only have P X, 500.00 in my pocket during that time so I went to the nearest ATM (Ang Tangang Makina) to get some cash. The machine did not dispense any money, I was alarmed because I just watched the news recently and I saw that there is a modus operandi like this. So I tried to grab the money dispenser just to check if there was money glued to other side of it. I was just starting when the security guard grabbed my hand and pushed me against the wall without saying a word. I tried to explained, I tried to plead my case but that f*ck*ng guard wasn’t listening. I’m so annoyed but I’m helpless and can’t do anything.

11:25 - Luckily, community patrol personel (baranggay tanod) walked by the scene and they questioned me and the guard, what happened. I started to explain things; I said that it’s the guard’s duty to protect the bank’s client and not to assault them. The guard said that I was drunk and looked suspicious. (at ang putang ina, nakuha pang laiitin ang pagmumuka ko) he also said that he put an eye on me and when I started to “destroy” the automated teller machine, he just did what he needs to do. Then I said that I wasn’t destroying the machine, I was just checking things, because the machine did not dispense the money that I had withdrawn, it was debited to my balance already but I didn’t get any cash at all, not a single dime in my hand. It was a f*ck*ng P X, 000.00 for Christ’s sake, I’m working so hard just to earn that amount of money. Then the guard said that it was just a P X, 000.00. That was the line that heated me up so much. It’s like all my blood went up to my head. Then I answered, I said, (Para yun lang? Bakit magkano ba isang gabi mo? 350? 400? O sabihin na nating 500 kahit 600 pa yan. Ilang araw mo ng sweldo yang nilalang lang mo. At bakit sasaktan mo ko? Bakit mo pinagduldulan yung muka ko sa pader, anong masama ba ginawa ko? Hindi ako kriminal, kliyente lang ako ng bangkong ito na naglalabas ng pera. Hindi ko kasalanan kung walang inilabas na pera yang makina na yan. Hindi ko kasalanan kung magiging alerto ako, malay ko ba kung may sindikato na naglagay ng pang ipit ng pera dyan.) (Ilang matrona’t bakla ang nagpasasa sa katawan ko, kitain ko lang ang perang yan, haha, eeewwww, nandiri ako dun ah)

11:30 – Out of a sudden, the guard started to say bad words to me such as: (putang ina mo, kinang ina mo ka, tarantado kang gago ka, kebata bata mo ang yabang mong akala mo kung sino ka, kilala mo ba kung sino ako?) (siguro nahurt ko ang kanyang ego) Believe me, it was not my intention to insult him, I’m just making a point. (sino daw ba siya?) Then I replied (bakit may amnesia ka ba? Oo kilala kita ikaw si ****** ayan oh, nakasalut sa uniporme mo, at wag mo kong mumurahin, wag mong sasabihing puta ang nanay ko, magsayaw nga di ginawa nun eh, magputa pa?) The trading of harsh words gave more tension to the situation and the unexpected happened.

11:35 - The guard threw a hand at my nape. (aray, masakit yun ha) then my defensive instinct started to respond, I punched him in the face, a left hook, straight to his chin, followed by another left, tagged on by another right then the (baranggay tanod) stop us both. The chairman came and asked me if I want to press charges against the guard (inpeyrnes kay chairman, mabait siya ha, basag na yung muka ng gwardiya ako pa yung tinanong kung nasaktan daw ba ako) and said that we should go the police station if I want to complain. But then I realized, it was already a long night, if I press charges, it will be a long run, and there will be trial appearances. It’s a messy situation and I don’t want that. (at isa pa, nahabag din naman ako sa gwardiya, kawawa naman)

11:47 – I can’t remember the last time that I had laid my fist into someone’s face, street fight, Filipino style (basagan ng bungo). My hands are so swollen, after all the talks and negotiation, the chairman, the guard and I decided to settle things.

2:08 – I already got home, didn’t pay my artist, I promise him that I’ll just pay him today instead.

NOTICE TO THE PUBLIC:

I’m not a bad person. (normal na tao lang po ako) It’s not in my nature to hurt anybody. (hindi po ako basagulerong tao, pero kahit ang aso, kakagatin ka pag ginawan mo ng masama) But then a thought sank into my head, I am an educated person, I should had let it passed, I should had left the matter to the (baranggay tanods), I should had not thrown back harsh words and instead I should had stayed quiet. I know I’m the victim here, but the way that I aired my grievances was inappropriate. I’m so ashamed of what I did. But what done is done already. I’ll just accept my mistake and I’ll learn from it. I know that I’m a good person and I know that I’m imperfect, but this imperfection makes me perfectly perfect. (anu daw?!?!?)

It was a long day, but after all that has been said and done, the goodness still prevailed. (ganun lang talaga ang buhay, parang life)

The Escape

noreply@blogger.com (Pedro) — Tue, 03 Jun 2008 02:03:00 +0000

Last weekend, our group in church, the kabataang alagad ng panginoon was on the way for our peace summer camp (you heard it right, kabataan nga po, kabilang pa rin ako dun and yes it was a late summer camp, ok lang kasi mainit pa din naman). The group members were quite excited as they put their traveling bags in the bus. The bus was spacious that it accommodated two youth group (as if naman na youth pa ako). We left Metro Manila after lunch time; we were in the camp site before nighttime. As I observed, the camp area was enigmatic as well as it was peaceful. We unloaded our things and were asked to form a line for the inspection and safekeeping of our valuables. Mobile phones (yung 5110i kong 17,500 pa ang bili ng mama ko nuong 1999, take note, hndi xa basta basta 5110 lang, may i xa), electronic gadgets such as laptops, PDAs, PSPs, i-PODs just to name a few (which I don’t have, kakahiya naman kasing dalhin yung game and watch kong tetris at yung walkman ko, kahit na ba may auto-reverse feature pa yun) and reading materials (yung bob ong ko na stainless longganisa, para sana di naman ako mabore maxado, demet!) etcetera etcetera were confiscated by the church personnel. After that minor inconvenience, the campers were escorted to their respective rooms. Dinner was served after a prayer vigil and we rested afterwards.

The activities during the summer camp were basic and simplistic; camp aimed to strip us away of material desires and to meditate and contemplate with our lives. Moreover, it was designed to show us the other important aspects in our lives. We were unlocking our identities and we ramified this up to the social level ─ to our families and to the co-campers.

The camp not only strengthened the spirituality of the participants, it also managed to touch other aspects as well, such as socialization among the other campers. There was a fun night (kasi may pinuslit akong vodka) in which all participated (not all actually, hehe), including the camp personnel (I hope none of my churchmates will read this, kasi baka magtanong sila kung sino yung camp personnel na naka-jam namin, haha). Past the gleeful part, then came the solemn one. There was a prepared candle-lighting observance in which we thought of and contemplated on our families. It was heart-warming although I am not accustomed to such rites; I only patiently waited for the ceremony to end.

In the last day of the camp, we were asked to write a letter for our parents and the camp personnel will send the letters for us. I scribbled a note and passed it to a camp person in charge. He required me to write a longer letter. This infuriated me for who is this person to decide for what am I to write? It was a letter for my mother. While they have a right to regulate our conduct during the retreat, they have no right whatsoever in intruding our personal affairs (have they ever heard of the word privacy?!?). It was none of his or their business. I’m so pissed to the point that I want to say harsh words to that certain camp person but then I realized that I was in a church’s camp activity, so I just kept my cool, looked at him furiously straight in the eye and I passed my letter as it was.

We left the camp site and headed back to Quezon City. At our church’s annex somewhere in Q.C, a praise and worship was celebrated. After which the participants were requested to individually share our experiences. Some of the parents of the campers also gave their testimonials about their sons or daughters. We were then asked to go to the main of our church for the final services. There were again lighting of candles and singing of praise songs. There were also hugging and crying between campers and parents. Again, it was heart-warming, but I only sat and waited for it to end.

Overall, I opine that the camp was only a mean for escape from our hectic and busy lives. It taught us to go back to basics and simplify our way of life. However, reality bites as we again awake in a material and imperfect world■

Sideline Ng Tatlo

noreply@blogger.com (Pedro) — Thu, 29 May 2008 09:03:00 +0000

Akalain mong parang si flash din pala ang bilis ng takbo ng araw. Parang kailan lang at mayo a-uno pa lang. Ginawa ko ang unang walang kwentang lathala ko para sa buwan ng mayo. Gumawa din ako ng isang poll kung sino ang may pinakamakulit na sideline sa tatlo at eto ang mga iyon kung maaalala mo.

a.) Si PEDRO ba? (silipin dito)

b.) Si RENTOTZ ba? (tignan dito)

c.) O si BASTI ba? (wow fenk! haha, apihin si viny, APIHIN!! haha) (pagtyagaan dito wahaha!)

Matapos ang halos isang buwan, ay lumabas na ang resulta:

Sino Ang May Pinakamakulit Na Sideline?

At gaya ng inaasahan, ang nagwagi ay walang iba kundi si pedro. Wahaha. Patrip trip lang, pasulat sulat lang, papindot pindot lang na mga letra, di ko man lang namalayan, nalilibang na pala ako. Kasabay ng pagtatapos ng poll na ito, ay kasabay din ng pagkakamit ko ng mahigit isang libong hits sa site ko. Nakakatuwa din kahit papano, kasi naisip ko, may mga nagsasayang din pala ng oras sa pagbabasa sa walang kwentang kagaguhan ko. Ayun. Sana, dumami pa, para marami na akong nagagago, wahahaha. Salamat! Salamat! =)

Im Fine. Ok?

noreply@blogger.com (Pedro) — Thu, 29 May 2008 04:38:00 +0000

Gaya nga ng sinabi ni XienahGirL ako daw ay isang ginoong kompyus ang katauhan. Marahil ay ganun na nga, sa kadahilanang, laging may mga mumunting bagay na bumabagabag sa aking isipan. Eto nanaman ako, nabanggit ko nanaman na nag-iisip ako. Nakalimutan ko nanaman na wala nga pala akong isip at kung meron man eh kakapiranggot lang.

Mabalik ako sa primaheng usapin. Nakatunganga nanaman ako buong maghapon at bigla kong naisip kung pareho lang ba ang salitang "ok" at "fine". Napansin ko lang kasi na minsan, may nagtatanong ng "are you ok?" tapos ang isasagot eh "yeah, im fine." Naisip ko tuloy, pwede mo sabihing "im asking if you are ok, im not asking if you are fine." Kaso parang mas lalong gugulo lang. Ikalawang halimbawa. Pag sinabi sayo ng kasintahan mo ang ganito "ayoko na sa iyo!" maaari kang sumagot ng "ok!" o di naman kaya ay "fine!" Kaya kahit anong isip ko, parang pareho talaga ang ibig sabihin ng "ok" at "fine".

Habang naninigarilyo ako, bigla na lang sumagi sa aking hinagap ang ideyang ito. Kung pareho ang ibig sabihin ng "ok" at "fine" bakit may mga taong nagsasabi ng "i'm ok, but im not fine." at ng " i'm fine, but im not that ok." Parang analogy lang din eh. Halimbawa:

Given: (considering ok and fine are the same)

Fine = Ok
Red = Red

Pag sinabi mong "i'm ok, but im not fine", para mo na ring sinabing, pula ang suot ko pero hindi pula. Anak ng kaanak anakang anak ng mga anak. Aba'y parang pinagloloko pala tayo ng mga amerikano eh. May nalalaman pa ang gobyerno na proyektong ESL (English as a Secondary Language). Eh magulo naman ang mga salita ng mga amerikano. Yeah, I speak the language. But i did it because it is mandatory in school's academic subjects. And in order to graduate, you have to follow the rules. English/American people kept on saying that you should follow the rules but i can't help but notice that they keep breaking it themselves. For example, the word laughter, is the gh sounds ff? NO! How about the word manslaughter, it has the word laughter in it but we read it as man-isloter not mans-lafter. Now, I agree with ESL (English is a Stupid Language) DEMET!

Hinagilap ka ang ibig sabihin ng "ok" at "fine sa google, at eto ang mga nakalap ko:

OK

or o·kay n., pl. OK's or o·kays.

Approval; agreement: Get your supervisor's OK before taking a day off.

adj.

Agreeable; acceptable: Was everything OK with your stay?
Satisfactory; good: an OK fellow.
Not excellent and not poor; mediocre: made an OK presentation.
In proper or satisfactory operational or working order: Is the battery OK?
Correct: That answer is OK.
Uninjured; safe: The skier fell but was OK.
Fairly healthy; well: Thanks to the medicine, the patient was OK.

adv.

Fine; well enough; adequately: a television that works OK despite its age.

interj.

Used to express approval or agreement.

FINE

adj. fin·er, fin·est

1. Of superior quality, skill, or appearance: a fine day; a fine writer.

2. Very small in size, weight, or thickness: fine type; fine paper.

a. Free from impurities.

b. Metallurgy Containing pure metal in a specified proportion or amount: gold 21 carats fine.

4. Very sharp; keen: a blade with a fine edge.

5. Thin; slender: fine hairs.

6. Exhibiting careful and delicate artistry: fine china.

7. Consisting of very small particles; not coarse: fine dust.

a. Subtle or precise: a fine difference.

b. Able to make or detect effects of great subtlety or precision; sensitive: has a fine eye for color.

9. Trained to the highest degree of physical efficiency: a fine racehorse.

10. Characterized by refinement or elegance.

11. Satisfactory; acceptable: Handing in your paper on Monday is fine.

12. Being in a state of satisfactory health; quite well: I'm fine. And you?

13. Used as an intensive: a fine mess.

adv.

1. Finely.

2. Informal Very well: doing fine.

tr. & intr.v. fined, fin·ing, fines

To make or become finer, purer, or cleaner.

Ayun, naliwanagan na ako, ang "ok" at "fine" ay literal na hindi magkapareho ngunit nagiging pareho, depende sa konteksto ng pangungusap. Ang "ok" ay mayoryang ginagamit sa pag sang ayon while "fine" is majority used in saying the state of one's self being well.

Maliwanag na madilim, maayos na magulo, naiintindihan na parang hindi, oo, siguro nga kompyus lang talaga ang katauhan ko. O siya, paalam, nagugutom na ako, kain muna ko.