آخرش جور نشد هیچ کس باهام بیاد. پریود، بعد مسافت، ماموریت، حال بد، کار، کون‌گشادی و امثالهم از عللش بود. تو مسیر برگشت فهمیدم همون خوب شد که تنها اومدم. بدجور به هن هن افتاده بودم؛ خیلی وقت بود تا اونجا نرفته بودم و برگشتنی زانوهام و ماهیچه‌های پام حسابی کم آورده بودن. اینجور مواقع نمی‌تونی درست به پات اتکا کنی و توی شیب‌ها بزدلانه پاتو پایین میذاری. خلاصه چون خودمم به زور می‌بردم پایین، خوشحال بودم که کس دیگه‌ای رو هم با خودم نیاوردم.

واسه اولین بار در عمر پربرکتم ریواس چیدم. ظاهرا الان که دیگه خرداد شروع شده، یکم دیره. ولی بعضیاشون هنوز قابل خوردن هستن. راضیم!

بالا رفتنی، داشتم می‌رسیدم به یه تپه مانندی که پشتشو نمی‌دیدم. صدای پرهیجان دو تا خر می‌اومد. از صدا معلوم بود دوتائن. هم صداشون با هم فرق داشت، هم اونقد مکرر و در هم بود که معلوم بود از یه خر در نمیاد. بالا رو نگاه کردم و منتظر شدم تا بالاخره ظاهر شدن. یکی دنبال اون یکی می‌کرد و همه‌ش سعی می‌کرد از پشت بچسبونه بهش. من پایین بودم و اونا هم به سرعت داشتن می‌اومدن پایین. فقط یه راه پاکوب نبود؛ به خاطر همین با یه معادله مواجه شده بودم که آخرش کدوم راه رو برای پایین اومدن انتخاب می‌کنن. اگه توی مسیرشون می‌موندم، یا زیر سم‌هاشون داغون می‌شدم، یا خر هیجان‌زده‌ی متجاوز وقتی می‌دید از اون یکی عقب مونده، ممکن بود منو به عنوان آلترناتیو در نظر بگیره! نگید نمیشه. «خر»ه دیگه. خودم فیلم خر ِ شق‌کرده‌ای رو که دنبال یه مرد چاق کچل می‌کنه و نهایتا روش می‌خوابه دیدم. خلاصه سریع چند تا راه پاکوب موجود رو برانداز کردم و خودمو کشیدم یکم بالاتر جوری که یکم از اون راه‌ها دور باشم. بهرحال از کنارم رد شدن. اون یارو که با دوستش بالاتر وایساده بود می‌گفت با سنگ بزن. به من چه آخه؟! دنبال دردسر می‌گردم؟ نهایتا پایین که رفتن صاحب خر جلویی به کمک چوب و سنگ و سگ، دو خر رو از هم جدا کرد. حالا کلید کرده بود که خر من (یعنی خر قربانی بالقوه) بار داشت؛ بارش کو؟!

رسیدم بالا و دیدم پر بز و گوسفنده. آقا اینا فکر کرده بودن سـ‏کس پارتیه! همینجوری در هم کون هم میذاشتن. یه دونه بزغاله بود، آقا «بــــززززغاله»ها؛ فسقل بچه بود! اونم فکر کرده بود مده! می‌پرید بالا می‌چسبوند در جلوییش! رفتم جلوتر به همون یارو که از بالا دستور سنگ‌پرانی می‌داد میگم: آقا امروز روز خاصیه؟ اونا اونجوری… اینا اینجوری… . میگه: بهاره دیگه؛ «بهار مستون» نشنیدی؟

برگشتنی دوست داشتم آش رشته بخورم! مثل یه ویار آنی بود. می‌دونستم اطراف تجریش میشه گیر آورد. ولی در عین حال می‌دونستم احتمالا اون طرف‌ها جای پارک پیدا کردن کار خسته‌کننده‌ای میشه. بی‌خیالش شدم.

تو ماشین که داشتم برمی‌گشتم خونه، احساس آرامش و بی‌نیازی عجیبی داشتم. انگار تمام دنیا و مافیها قدر نوک یه تار پشم روی تخمم ارزش نداشت! من حتی اگر هم کم کوه برم، توی این واقعیت که روحیه‌م از کوه رفتن تغذیه می‌کنه تغییری ایجاد نمی‌کنه. بعدش یه رضایت و لذت خاصی دارم؛ حتی اگه تمام بدنم کوفته باشه و مثل چی ناله کنم.

از اونجایی که بی‌خیال آش شده بودم، سطح توقعم اومده بود پایین و وقتی ساعت 6 عصر تو خونه فهمیدم می‌تونم آبگوشت بخورم مثل چی خوشحال شدم! ساده‌زیستی و مثل بچه‌ها حال کردن بیشتر از این آخه؟!

نهایتا یه نکته درباره عطر بگم. مخاطب شخص من در این مورد، جنس اناثه. بوی عطر شما، در محل کار، خیابان، مغازه، سر قرار، مهمونی، موقع سـ‏کس یا هیچ وقت دیگه‌ای، مثل وقتی که توی کوه هستید نمی‌تونه روی اطرافیان تاثیر بذاره. حداقل وقتی این «اطرافیان»، من باشم! به دلایلش کم فکر نکردم. یه چیزهایی به نظرم می‌رسه: تو کوه وقتی خسته‌ای و یه دفعه یه بوی خیلی مطبوع به مشامت می‌خوره، از این رو به اون رو میشی؛ یه تسکینی توش هست. ضمن اینکه توی کوه، نفس عمیق هست و باد. با هر کدوم از این دم‌ها میشه حجم زیادی از بو رو به مشام رسوند. باد هم بدجوری توی پخش کردنش تاثیر داره. بعضی وقتا دیوونه‌م می‌کنه.

این وبلاگ دوقطبی، بازی خنده‌داریه. کنارش نوشتم: «هدف اولیه، پر کردن خلأ محتوای مناسب فارسی درباره دوقطبی از طریق ترجمه مطالب انگلیسی و رساندن این پیام به سایر مبتلایان است که در این بیماری تنها نیستند و می‌توانند از طریق درمان، زندگی عادی و شادی داشته باشند.»
یعنی این «می‌توانند زندگی عادی و شادی داشته باشند» کسشعرترین جمله‌اییه که تو عمرم صادر کردم. می‌خواستم تو این مورد حتی بدون اینکه به آبنوس چیزی بگم این اشتباه تاریخیم رو پاک کنم. عبارت درستش «نسبتا قابل تحمل‌تر»ه. ولی بار منفیش زیاده و فعلا به وضعی نیفتادم که بخوام از همچین عبارتی استفاده کنم. آها؛ داشتم می‌گفتم بازی خنده‌داریه. اینکه خودت تا خرتناق توش باشی و به بقیه تا خرتناق فرو رفته‌ها بگی چیکار کنن، پارادوکس بامزه‌اییه. حداقل مزیت دوقطبی اینه که میذاره بعضی وقتا از گه بیای بیرون. اینجور مواقع می‌تونی مثل یه آدم نرمال رفتار کنی. امیدبخش باشی و بری بالای منبر. وگرنه وقتی حالم کیریه که شخصا آمادگیشو دارم بکشم پایین و بشاشم به سردر وبلاگ. واقعا هم اگه ما نمی‌گفتیم خودمون دوقطبی داریم، احتمالا خیلی‌ها می‌شاشیدن بهمون.
درسته که قصد داشتیم به امثال خودمون کمک کنیم. اما من که بعضی وقتا احساس می‌کنم مطلب پست کردن توش، یکم به تسکین خودم کمک می‌کنه! مثل یه مخدر خیلی کوچیک.

اونجا که گفتم هنگ کردم و بعد حرف تشخیص اومد وسط، اولش «هدف» تو ذهنم بود. یعنی خواستم بگم می‌خوام بشینم واسه وبلاگ مطلب ترجمه کنم فقط، چون کاری ندارم. و در توجیه این «کاری ندارم» خواستم بگم که بابا آخه از یه چیزی هم که خوشمون میاد می‌خوایم هدف بذاریم، اصلا نمی‌دونیم اساسی داره، یا باد هواست. من واقعا فقط و فقط با غریزه ناخودآگاه دارم زندگی می‌کنم. بعضی وقتا یه تاملی می‌کنم و در عجب می‌مونم که چطوریه من این همه وقته به خودکشی فکر نکردم. اینکه من خیلی وقته به خودکشی فکر نکردم برام موضوع عجیبیه. دکتره اون موقع چیز خاصی بهم نگفته. نمی‌دونم چی شده. انگار تو این قرص‌ها غریزه هم می‌ریزن. نه که از مرگ بترسم. اصلا به مرگ فکر هم نمی‌کنم. هیچ فلسفه و طرز تفکر خاصی پشت این هیکل نیست. درست و غلط و تعصب خاصی وسط نیست.

هر چی بیشتر ازش حرف می‌زنم، بیشتر داره مثل این خواب‌های خر تو خر، چرند و پرند و بی‌ربط میشه. رو هواست. رو هوام.

الویه، سوهان، پپسی. کسخل.

اممم… چی بنویسم دیگه؟ راستش حرفی که منو نشوند تا بنویسم اصلا اینا نبود. ولی فعلا ادامه‌ش بدم. در این مرحله میشه در اقدامی فرهیخته‌وار، شما رو ارجاع بدم به کتاب «از حال بد به حال خوب» از «دیوید برنز» و اون لیست خطاهای شناختی که شناختنشون شاید باعث شه از این دست شرم‌ها و ترس‌ها کم شه.

بگذریم. شاید این دو سه پاراگراف لازم بود تا زبونم باز شه.
این روزها دارم به طراحی کفش و لباس فکر می‌کنم و موسیقی. چیزهایی که هیچ وقت طرفشون نرفتم و الان احساس می‌کنم می‌خوام برم. تو ذهنمه پنج‌شنبه که سر کلاس می‌شینم پیش دوستم، بهش بگم این پنج سال درس خوندن، کنجکاویم نسبت به برق و مخابرات و این بی‌سیم‌بازی‌ها رو برطرف کرد و اگه بتونم باهاش نون دربیارم، دوست دارم برم سمت طراحی کفش و لباس، یا موسیقی و اگر هم بشه هر دو. از این مدل حرف‌ها قبلا هم بهش زدم البته؛ ولی نه به این غلظت.
نکته اینجاست که اگه یکی هم‌سن و سال خودم و تو موقعیت فعلی من، همچین حرفی بزنه، خودم ایشون رو کسخل و احمق و چت خطاب می‌کنم؛ بچه‌ای که ارتباطش با واقعیت قطع شده و نمی‌دونه چی میگه. یه سری بچه‌هایی که مهندسی خوندن رو ردیف کردم توی ذهنم و همچین حرفی گذاشتم تو دهنشون و واقعا به نظرم احمقانه اومد.
می‌گذره؟ درد بعدی همینه. اینکه چون دوقطبی داری، وقتی همچین فکرهایی به سرت می‌زنه، نباید دور از ذهن بداری که افکار پریشان و گذرای یه نوسانه. و این آزاردهنده‌ست. اینکه چیزی رو که با تمام وجودت حسش می‌کنی و می‌خوایش رو بگیری دستت و یه کتاب باز کنی، بگیریش کنار کتابه، ببینی از علائم یه فاز دوقطبیه یا نه. که اگه بود، بگی میگذره. مثل بچه‌ی کم‌سن‌وسالی که یه چیزو می‌خواد و پدر مادرش «منطق» به خرج میدن و میگن به صلاح نیست و نمیذارن به سمتش بره. فقط اینجا اون کسی که باید لگدت کنه، خودتی. و اینم درد داره. و من از گفتن «آزاردهنده» و «درد» خسته نمیشم؛ چون واقعا آزاردهنده‌ن و درد دارن و باید گفت.
و ناراحتم از اینکه هر بار باید برم و این علائم رو بخونم. از فراموشیم. این روزها احساس می‌کنم خیلی احساساتی و لطیف شدم. چند ساعت پیش مچ خودمو گرفتم؛ من اوایل دانشگاه هم اینجوری شده بودم؛ احساس می‌کردم عمق احساسمو هیچ کس درک نمی‌کنه. اون سال‌ها سالهاییه که یادم رفته بود چه‌جوری گذشت. انگار اصلا نبودن. تنها سندشون یه سری نوشته تو کارنامه‌ی دانشگاهمن. و این از یاد رفتنه هم آزار دهنده‌ست. حتی با این وجود که یه جایی این وسطا، خودم بودم خواستم که چیزی رو به خاطرم نسپارم؛ بلکه ذهنم سبک باشه.

الان اینو دوباره خوندم. انقدر مفصل ننوشتم، از طرز نوشتنم خجالت می‌کشم! احساس می‌کنم یه بچه می‌نویسه. شاید انقدر از حقیر بودن ترسیدم که احساس می‌کنم سراپا حقارتم و هر جا فلکه رو شل کنم، حقارتمه که نشت می‌کنه.