Hoewel het internet zelf de oorzaak is van al die deining verbergt het ook enkele bakens die je toch min of meer de weg kunnen wijzen. Zo ben ik even op zoek gegaan naar the skills die PR mensen zouden moeten hebben in de toekomst.

Er zijn een paar goede posts over te vinden, maar het leukste was dit filmpje van Ogilvy.

Wat onthouden jullie? Of zouden jullie nog willen toevoegen?

In samenspraak met de nieuwe familie van mijn grote zus maakten we er een wedding 2.0 van. Begin april kreeg het koppel een videoboodschap in de bus. Daarin werd hen verteld om snel naar een website te surfen die hen zou helpen bij het plannen van het feest. Op 7 maanden moest alles geregeld worden dus hulp konden ze wel gebruiken…

Kleine en grote opdrachten moesten hen helpen maar ook belonen. Op het feest bleek duidelijk hoe de buzz had gewerkt. Zelfs de tantes hadden de weg ernaar toe gevonden. Voortdurend werden we erover aangesproken. Voor het avondfeest zouden we in hetzelfde genre blijven. De verloving werd aangekondigd op het kersfeest bij ons thuis. We kregen een cadeautje met twee Playmobil poppetjes in huwelijkskledij en een grote taart. De boodschap was direct duidelijk.

Voor het avondfeest wilden we die poppetjes opnieuw gebruiken. We zouden een stopmotion filmpje maken waarin we een overzicht zouden geven van hun kleine kantjes. Ik had de taak op mij genomen om het helemaal te maken. Uiteraard ging dat met de nodige problemen… Ik had het eerst geprobeerd in flash, helaas kon mijn computer het grote aantal beelden niet verwerken. Ik had dus veel tijd verloren en moest op zoek naar een alternatief. Ondertussen stond onze keuken vol Playmobil want er moest ook gefotografeerd worden (in totaal 2.000 beelden).

Enfin, het is allemaal achter de rug. De newly weds waren blij, en de reacties positief. Het was een knaller van een feest en meer moet dat niet zijn. Nu even terug in een normaal ritme komen en recupereren. Lijkt wel alsof ik een blokperiode achter de rug heb.

In PR kloppen we ons zelf soms op de borst omdat een stuk dat geschreven is door een journalist, een heel andere perceptiewaarde heeft dan een gedrukte advertentie. Een lezer gaat ervan uit dat die journalist weet waarover hij spreekt, wat een stuk een bepaalde autoriteit meegeeft. Als je dat principe vertaald naar een klas waar iemand wordt aangekondigd als expert door een leraar, dan ga je denk ik een brug te ver. Het zou bij ons niet snel gebeuren.

Hoewel. Ik herinner me dat we vroeger met onze klas de kerncentrale van Doel bezocht hebben. Als ik dan enkele weken geleden hoor hoeveel de Nucleaire lobby uittrekt om het publiek meer aan zijn kant te krijgen, dan was dat misschien toch niet alleen maar om onze leraar een plezier te doen. Uiteraard zit daar meer strategie achter. Dat gebeurt niet zomaar.

Andere voorbeelden van ‘gesponsorde’ lessen welkom in comments!

Het was redelijk intensief dankzij dat andere projectje dat er nog naast liep. Maar ik kan wel achter het resultaat staan. Het is een goede aanvulling op wat ik gedurende 4 jaar daarvoor allemaal deed. Het volgt goed de evolutie die ik heb gemaakt, volgens mij.

Daarnaast had ik nog een kleine video-installatie gemaakt. De bedoeling was om een soort contact sheet  van internetportretten te maken. Een vervolg op onderstaand beeld zeg maar.

Ik heb daarop een webpagina gemaakt met allemaal youtube video’s die automatisch beginnen spelen en in loop staan. Er ontstaat een vreemd soort chaos wanneer al die mensen door elkaar beginnen te spreken en je allemaal aankijken. De computer kan wellicht niet alle video’s gelijk laden maar in de constante stroom van geroezemoes stoort het niet. Je kan toch niet achterhalen welke stemmen bij welke gezichten horen. (je kan de pagina hier bekijken maar ze vergt redelijk veel van je computer)

Ik heb er veel plezier aan beleefd. Maar het was net lang genoeg. De ritten Mechelen- Brasschaat elke zaterdag zijn er nu even teveel aan. Geen fotografie meer voor mij volgend jaar. Ik was van plan om iets te gaan doen met koken maar ook daar ga ik even voor passen. Pas op het komt er wel nog van, het was te leuk om eens met iets anders bezig te zijn dan ‘het werk’. Even geest verruimen, en op een andere manier leren denken, ik kan het alleen maar aanbevelen.

Waar ik steeds vaker op bots, is dat er tools opduiken die PR professionals zouden kunnen helpen. Op zich zien ze er leuk uit, grafisch zijn ze allemaal in orde maar veelal zijn het varianten op elkaar en op basis van de Twitter API. Veel verder dan:”ok dit is wel leuk.” kom ik dikwijls niet. Wat mij interesseert is hoe we collega’s het kunnen gebruiken bij het servicen van klanten en bloggers/journalisten.

Buzzstream is daar een uitzondering op. Het zit echt goed in elkaar en is de moeite om verder in het oog te houden. Je maakt een account en vervolgens maak je twee bookmarklets aan. Niet schrikken, je moet gewoon een knopje aanklikken. Voila you’re good to go.

Als je nu op een blog of website komt, moet je de bookmarklet in je browser aanklikken. Er zal een pop-up verschijnen en de software scant de website naar alle relevante contactinformatie. E-mailgegevens, twitter account, URL’s voor contactformulieren,… en je kan manueel aanpassen waar de spiders het laten afweten of wanneer je wat grondiger te werk wil gaan. Je kan opteren om het contact aan iemand binnen het account team toe te wijzen. Even saven en je je hebt een nieuw contact in je systeem, dat helemaal opgevolgd wordt.

Vanuit Buzzstream kan je nu je contactpersoon een e-mailsturen. Het systeem zal zichzelf in BCC zetten en plaatst de mail in een contactgeschiedenis.Als je contact antwoord via twitter of mail, of zelfs je naam vermeldt op Twitter dan wordt mee toegevoegd aan de geschiedenis.

Bekijk zeker even het filmpje:

Kortom : het is leuk om het vertrouwde en bekende gewoon overboord te gooien en iets helemaal nieuws te beginnen. Daarbij vertrekt Google vanuit de communicatie zoals we die de laatste jaren hebben leren kennen.

Raphael Cockx haalt op T-zine terecht aan:

“Google hoopt dat Wave, momenteel eigenlijk niet meer dan het samenbrengen van bestaande diensten als Twitter of Facebook in een nieuwe interface, succes zal oogsten dankzij de extra software die andere ontwikkelaars voor het platform creëren.”

Op zich is het niet zo vernieuwend wat Google doet. “Andere partijen bieden deze technologiën al langer aan,” zegt analyst Jeremiah Owyang. Alleen doét technologie an sich er niet toe, het gaat erom wat je er mee doet. En dat doet Google nu net zo goed.

De Web2.0 lifestyle wordt een workstyle. Het zal binnendruppelen bij ondernemingen omdat werknemers er gebruik van maken, niet omdat de IT afdeling denk dat het wel handig zou kunnen zijn. Innovatie zal komen van developers die applicaties ontwikkelen.

Uiteindelijk zal het een grote invloed hebben op communicatie. We zullen nog sneller en efficiënter communiceren met elkaar. Real-time conversations wanneer het mogelijk is en e-mail als de ontvanger offline is. Zonder dat je hoeft te schakelen tussen twee systemen. Meer instant.

Het zal eenvoudiger zijn om samen te werken rond bepaalde projecten. Eindeloze e-mailkettingen zullen vervangen worden door een soort wiki-conversatie die je perfect kan reconstrueren. No more ‘Reply all’!

En uiteraard zal ook PR verder veranderen. De kleine bocht die is ingezet door Twitter en aanverwanten zal onomkeerbaar blijken. We zullen nog persoonlijker met journalisten kunnen (moeten) werken. Wellicht is het een oud zeer maar we zullen nog selectiever moeten zijn in het versturen van informatie. Klanten nog meer bewust maken van het feit dat niet àlles interessant is voor een perscontact.

Want laat het duidelijk zijn, bij IM is het gevaar voor ruis nog groter dan bij e-mail. De applicaties bieden enorme kansen voor PR maar we mogen niet blind zijn voor de valkuilen.

Het overgrote deel van bedrijven partijen, politici en Mijn Restaurant deelnemers hebben het niet begrepen. Het is niet omdat Obama verkozen is dat dit de kip met het gouden ei is. Twitter is zoals op de boer gaan en markten afschuimen. (Al vind ik Twitter eenvoudiger werken dan op markten gaan staan.)
Beeld u in dat je op een receptie bent en er komt iemand bij je staan. Hij staat daar gewoon. Zegt niets. Surprise surprise ik ga niet op op iemand stemmen omdat hij/zij een twitteraccount heeft. Hoeveel vriendjes politici hebben op facebook interesseert me nog minder. Een Obarometer is een leuke gimik maar, wanneer media proberen om zelf het nieuws te halen bij verkiezingen wordt het gênant.
Enfin ik heb een voorstel. Ik ben een onbesliste kiezer. Ik wil partijen en politici het voordeel van de twijfel geven. Meestal heb ik een vrij goed idee van wie mijn stem zal krijgen maar nu niet. Werkelijk àlle politieke partijen hebben voor mij ontzettende steken laten vallen. Echt allemaal.

Gelukkig heb ik 1 breekpunt. Ik wil samenvallende verkiezingen. De praktische bezwaren die daarover bestaan vallen in het niets met de afgelopen drie jaar waar niets gebeurde. Een constante staat van verkiezingskoorts, ik ben dat beu. Bijna alles is te herleiden tot dat probleem. Mijn vraag aan de partijen: wie is voor?

Reacties kunnen hieronder ofwel via Twitter. Dat is namelijk het tweede breekpunt, luisteren naar wat er leeft bij burgers. En dat heren en dames politici is de reden waarom social media interessant kunnen zijn voor jullie.

Het is iets wat me eerder al was opgevallen en eerlijk gezegd een beetje ergerde. Niet zozeer dat bloggers ‘zich voor de kar laten spannen’, totaal niet. Eigenlijk meer het tegendeel. Zoals @gemarkeerd zegt: zij die de mond vol hebben over “onafhankelijke media”. Bloggers die, als ze eerlijk zijn, eigenlijk een journalist willen zijn en net daardoor hun eigen medium te weinig eer aandoen.

Ik probeer mij te verduidelijken door een parallel te trekken met de fotografie. De uitvinding van de fotografie was een revolutie. Maar in de beginjaren van het medium zie je hoe het worstelt en hunkert naar erkenning. In een poging om serieus genomen te worden als volwaardige kunstvorm. Edward Steichen bijvoorbeeld die een begenadigd schilder was.

Zoals Bert Danckaert het zegt op zijn Muur van Onbegrip:

“De foto’s die hij in het begin van de 20ste eeuw maakte, zijn prototypen van de picturalistische stijl en waren heel letterlijk beïnvloed door de schilderkunst. Het meest voor de hand liggende voorbeeld hiervan is het zelfportret dat hij in 1902 maakte met schilderspalet in de hand; de symbiose van fotografie en schilderkunst was compleet, Steichens foto’s werden zelfs als ‘paintographs’ of ‘photopaints’ omschreven.”

 ”Langzamerhand werd het duidelijk dat het picturalisme op een dood spoor zat en dat de fotografie aangewend werd om de schilderkunst en grafische kunsten te imiteren. Voortrekkers als Stieglitz ontdekten de mogelijkheden van de ‘zuivere’ fotografie en maakten kort na de eeuwwisseling de overgang naar de ‘straight photography’. Eenvoudige onderwerpen namen de plaats in van de beladen taferelen van het picturalisme en alle technische ballast werd overboord gegooid. Foto’s mochten er voortaan uitzien als foto’s: haarscherp en accuraat.”

Pas toen is fotografie volwassen geworden.

Vandaag zitten nieuwe media met hetzelfde probleem te worstelen namelijk de burgerjournalisten. Het woord vertrekt volgens mij vanuit een verkeerd standpunt nieuwe media moeten geen traditionele media willen zijn en omgekeerd. Bloggers moeten niet proberen om objectief nieuws te brengen. Hun sterkte ligt in het subjectief brengen ervan. Het zal wellicht nooit verdwijnen, maar het zou leuk zijn moest het wat minder zijn. Tot die tijd zullen de nieuwe media in hun pubertijd of erger blijven steken.

Tijdens een stage op een Wetstraat redactie voelde ik hoe ‘nieuws’ ontstond. De ene hand wast er de andere:”Ik geef jou wat, en jij geeft mij de front.” Dikke tegenvaller. Zoals Bram zegt er is geen tijd om uren tijd te steken in een verhaal dat misschien iets zou kunnen zijn. De krant voor de volgende dag moet vol en dat is wat telt. Kritisch zijn misschien nog minder.

Op de regio redactie was dit echter totaal niet het geval. Je moet buitenkomen. Mensen aanspreken in winkels en op straat. Je wagen eens aan de kant zetten en vragen waar ze mee bezig zijn. Regio correspondent zijn kwam het dichst in de buurt bij het idee van journalistiek dat ik bij aanvang van mijn studies had.

Na mijn studies ben ik een van die ‘gladde’ PR jongens geworden. En dat brengt mij bij het volgende punt: het is namelijk niet zo dat de macht van de PR machine bepaalt wat er in de krant verschijnt. Ik houd er niet van als de job die ik graag doe, op die manier wordt omschreven.

Ik zie mezelf meer iemand die kijkt wat beschikbaar is bij zijn klanten en hoe dat kan matchen met wat journalisten vragen. Met andere woorden een Provider of Content. Het lijkt soms ‘bon ton’ te zijn om alle persberichten en info af te branden, maar het is ook gewoon gemakkelijk. Dat al die verhalen (ik durf niet ‘nieuws’ schrijven) komen aanwaaien zonder enige moeite.

Verder heb ik ook enige ervaring met PR voor games en dvd’s. Met de hand op het hart. Ik heb liever dat iemand in een goed stuk eerlijk zijn mening geeft over een bepaalde titel dan de korte inhoud van de achterflap (die digitaal word doorgemaild) samen te herleiden tot drie zinnen.

Helaas gebeurt het ook dat sommigen ook gretig een bepaalde titel aanvragen om in de kast te zetten maar niet in de krant bijvoorbeeld. Dat vind ik dan weer onbegrijpelijk. Het is interessant genoeg om gratis te ontvangen, maar net niet leuk genoeg om te delen met mijn lezers? Kom op.

Gelukkig zijn er ook waartegen ik kon zeggen: “Luister, ik stuur je een exemplaar en bekijk het even. Als het waardeloos is, so be it maar ik denk dat je het goed zal vinden.” Het is een eerlijke en open manier van samenwerken, waarbij iedereen wint.

Om helemaal onpasselijk van te worden, zijn de publicaties waar alleen adverteerders welkom zijn. Het gebeurt.

Pas op het is ook niet eenvoudig, zonder een adverteerder is er geen medium. Zonder journalisten is er geen stuk voor het medium. En zonder persberichten zou het ook een pak moeilijker zijn om al die stukken te verzinnen. Het is dus nogal genuanceerd. Dat wilde ik even kwijt.