Πελασγία

Τσίπρας: από τον ερασιτεχνισμό στην προχειρότητα

2026-09-29T09:59:38.724+03:00

Τα ντεσού του «ή εμείς ή κανείς» δεν τα γνωρίζουμε

Μπορούμε ωστόσο να κάνουμε ορισμένες υποθέσεις. Η πρώτη ότι μάλλον είναι προϊόν διαφημιστικής παρέμβασης όπως υπονόησε και η κ. Δούρου. Το προδίδει αυτό το «εμείς» που ριμάρει με το «κανείς». Όποιος παρακολούθησε τη συνέντευξη θα παρατήρησε ότι ήταν συνεχώς στο «εγώ»: εγώ κυβέρνησα, εγώ θα μπορούσα να πω για 13η σύνταξη, ο Τσίπρας ξεκινούσε με το εγώ όλες σχεδόν τις προτάσεις του. Το «εμείς» έβγαζε μάτι, έδειχνε ότι ήταν προαποφασισμένο για να γίνει viral, να δώσει τίτλους. Ως ένα βαθμό το πέτυχε, μπράβο στον ατακαδόρο διαφημιστή. Από την άλλη πλευρά βέβαια πέρασαν σε δεύτερη μοίρα οι προτάσεις του για την τιμή των καυσίμων. Η συζήτηση επικεντρώθηκε στην αλαζονεία της διατύπωσης. Ίσως τελικά επικοινωνιακά και να ήταν λάθος.
Η δεύτερη υπόθεση που μπορούμε να κάνουμε είναι πιο πολιτική. Ο Τσίπρας αισθάνθηκε την ανάγκη να κάνει αυτήν την παρέμβαση μπας και ξεκουνήσει η βελόνα καθώς στις δημοσκοπήσεις το εγχείρημα του εμφανίζει στασιμότητα. Η ΕΛΑΣ έπιασε τη δεύτερη θέση, η απόσταση της ωστόσο από τη ΝΔ δεν αφήνει κανένα περιθώριο να υποστηρίξει ότι διεκδικεί την εξουσία. Ακόμα χειρότερα, όπως έδειξε η δημοσκόπηση η οποία δημοσιεύτηκε την επομένη της παρέμβασης Τσίπρα, το κόμμα του εμφανίζει σημάδια κόπωσης. Έχασε μια μονάδα την ώρα που το ΠΑΣΟΚ πήρε μία μονάδα. Κάτι θα ήξερε ο πρώην πρωθυπουργός. Το αν μπορεί να ξεπεράσει το πρόβλημα με τέτοια επικοινωνιακά τρικ μένει να φανεί.

Το ότι υποχωρεί πάντως η ΕΛΑΣ μέσα σε συνθήκες τόσο ευνοϊκές για την αντιπολίτευση, θα έπρεπε να προβληματίσει τον κ. Τσίπρα. Μπορεί να επικαλείται το 70% το οποίο επιθυμεί πολιτική αλλαγή, από αυτό το ποσοστό όμως είναι σαφές ότι ένα μικρό μόνο τμήμα των πολιτών τον ακούει. Υπάρχουν προφανώς πολλοί λόγοι. Ανάμεσά τους σίγουρα η προσωπική του φθορά από τη θητεία του ως πρωθυπουργός. Ένας πρόσθετος λόγος είναι ο τρόπος με τον οποίο χειρίστηκε τη διαδοχή του και οδήγησε τελικά στη διάλυση του Σύριζα. Κάποιοι δεν του το συγχωρούν. Ένας πρόσθετος λόγος ωστόσο είναι τα λάθη και η προχειρότητα με την οποία μας συστήθηκε η ΕΛΑΣ.

Αυτό φάνηκε από την πρώτη στιγμή με τη διακήρυξη. Ένα πλαδαρό κείμενο χωρίς αρχή μέση και τέλος. Ξεχάστηκε χωρίς καν να διαβαστεί, κάτι σαν αγγαρεία. Κι επειδή του Τσίπρα του αρέσει να συγκρίνεται με τον Αντρέα, το κεντρικό μήνυμα της ιδρυτικής διακήρυξης του ΠΑΣΟΚ έγινε σύνθημα στις συγκεντρώσεις. Μπορεί οι λέξεις να έχουν χάσει το νόημα τους οι παλαιότεροι ωστόσο θυμούνται ακόμα το « εθνική ανεξαρτησία, λαϊκή κυριαρχία, κοινωνική απελευθέρωση». Τη διακήρυξη του Σιακαντάρη πάλι ούτε και οι πιο φανατικοί ελασίτες δεν θα τη θυμούνται.

Πιο σοβαρό ήταν το επόμενο λάθος. Οι θέσεις του κόμματος είχαν στην πραγματικότητα μια και μόνο καινούργια ιδέα η οποία θα μπορούσε να συγκινήσει όχι μόνο τους αριστερούς ψηφοφόρους: την «πατριωτική εισφορά». Και ήταν τόσο κακοδουλεμένη που κατάφεραν να αλληλοδιαψεύδονται για το ποια είναι αυτή η περιουσία στην οποία θα επιβληθεί αλλά και για το τι ποσά θα αποφέρει. Ο αναπληρωτής εκπρόσωπος τύπου την εντόπισε σε μια τελείως άσχετη «παγκόσμια βάση δεδομένων» προκαλώντας ειρωνικά σχόλια. Ακολούθησε ο αναπληρωτής υπεύθυνος για τα οικονομικά ο οποίος είπε ότι θα φορολογηθούν τα κοσμήματα. Κι όταν αυτό διαψεύστηκε από το κόμμα του, ισχυρίστηκε ψευδώς, κατά την αθάνατη παλαιοκομματική παράδοση, ότι φταίνε οι δημοσιογράφοι. Το κερασάκι πάντως ήταν αυτό που πρόσθεσε, με μια δόση ακαδημαϊκής οίησης, πως νόμιζε οτι μιλούσε σε φοιτητές του! Είναι δηλαδή και καθηγητής πανεπιστημίου. Τρέμω στην ιδέα.

Εννοείται πως και ο ίδιος ο Τσίπρας προκάλεσε σύγχυση μιλώντας για συνολικό κόστος σε βάθος τετραετίας 7,5 δις για να διευκρινίσει ο εκπρόσωπος των οικονομικών ότι τελικά το κόστος είναι σε ετήσια βάση. Το πολλαπλασιάζουμε δηλαδή επί 4 και σίγουρα δεν το διαιρούμε με το 4 όπως το έκανε σε ζωντανή τηλεοπτική εκπομπή ο αναπληρωτής τομεάρχης οικονομικών όταν επιχείρησε να υπολογίσει το κόστος για το φοιτητικό επίδομα που εξήγγειλε ο Τσίπρας. Ο απόλυτος ερασιτεχνισμός.

Το τρίτο λάθος απορρέει από τα παραπάνω. Ο κ. Τσίπρας ανακοίνωσε ένα κόμμα χωρίς καθόλου έμπειρα στελέχη. Πλαισιώνεται από πρόσωπα της απόλυτης προσωπικής του επιλογής, κάποια με καλά βιογραφικά, άλλα δεύτερης διαλογής, εκ μεταγραφής σε αναζήτηση βουλευτικής έδρας. Σχεδόν όλα όμως με περιορισμένες δυνατότητες να υποστηρίξουν την πολιτική του κόμματος. Αυτή η έλλειψη είναι κρίσιμη στις συζητήσεις στα κανάλια, περισσότερο όμως στις περιφέρειες όπου επιχειρείται να στηθούν κομματικές οργανώσεις. Αν πιστέψουμε τα ρεπορτάζ ο κ. Τσίπρας έχει διαπιστώσει το πρόβλημα. Σχεδιάζει μάλιστα να ενισχύσει την ΕΛΑΣ με «κάποιες παλιές καραβάνες» από τον Σύριζα, όπως έγραψε σε αυτές τις στήλες ο Νίκος Φελέκης. Αργά το σκέφτηκε. Αν το είχε κάνει νωρίτερα θα μπορούσε να είχε αποφύγει παιδικές ασθένειες. Αλλά πάλι πώς να το παραδεχθεί όταν θέλει να είναι ο ένας και μοναδικός σταρ;

Ποιο θα είναι το τελικό κόστος αυτών των λαθών κανείς δεν μπορεί να το προβλέψει. Σίγουρα ο κ. Τσίπρας θα πρέπει να ξεχάσει μια εύκολη επικράτηση απέναντι στο ΠΑΣΟΚ. Πράγμα το οποίο δεν πρέπει να μας εκπλήσσει. Στο στήσιμο του νέου κόμματος επέδειξε την ίδια τσαπατσουλιά που είχε επιδείξει και η κυβέρνηση του το 2015. Για τότε την ευθύνη την έχει επιρρίψει στους συνεργάτες του. Τώρα δεν θα έχει το ίδιο άλλοθι, είναι όλη δική του.

Π. Καψής-ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ

Ούφ, πέρασε και η 27η Σεπτεμβρίου 2026

2026-09-28T10:06:21.441+03:00

Είχα πεισθεί από έγκυρους σχολιαστές πως ο «πανούργος Κούλης» είτε θα προκηρύξει εκλογές για τις 27 Σεπτεμβρίου είτε αυτή τη μέρα θα τις εξήγγειλε. Πάντως, κάτι σχετικό θα γινόταν τη χθεσινή μέρα. Δεν γνωρίζω αν όσοι διακινούσαν αυτό το σενάριο είχαν «φάει» το παραμύθι του Μεγάρου Μαξίμου ή συμμετείχαν συνειδητά στη διακίνησή του. Η εξουσία είναι παντού και πάντα πονηρή. Έχει στη δούλεψή της ανθρώπους που δε φανταζόταν κανείς.

Η μέρα πέρασε και όπως διαπιστώσαμε δεν είχαμε καμιά εξέλιξη συνταρακτική, πλην της συναυλίας της Άννας Βίσση. Συμπέρασμα: πάμε για εκλογές για Απρίλιο ή Μάιο. Αν ο Μητσοτάκης αποφασίσει αλλιώς, «θα έρθει ξαφνικά ένα βράδυ». Ο αιφνιδιασμός, εξ ορισμού, δεν προαναγγέλλεται. Πώς θα πιάσεις στον ύπνο τους αντιπάλους σου αν έχεις μαρτυρήσει τις προθέσεις σου;

Κάποιες και κάποιοι «τσίμπησαν» με το σενάριο «εκλογές στις 27 Σεπτεμβρίου» και έσπευσαν να ιδρύσουν τα κόμματά τους. Το αποτέλεσμα είναι γνωστό. Και εκλογές δεν έγιναν και τα κόμματά τους ξεφουσκώνουν. Το επιμύθιο είναι ένα: ποτέ να μη

σημειώνετε στο ημερολόγιό σας την ημερομηνία των εκλογών, αν δεν την ακούσετε από το στόμα του πρωθυπουργού. Με δεδομένο πως το Πάσχα πέφτει στις 2 Μαΐου, κάντε τους υπολογισμούς και τα κουμάντα σας.

Υποθέτω πως και ο ίδιος πρωθυπουργός κινείται στο περίπου και είναι λογικό. Θέλει να έχει τη δυνατότητα των επιλογών μεταξύ των οποίων και ο εκλογικός αιφνιδιασμός. Ανοικτά θέματα υπάρχουν τα οποία κρύβουν μια θετική και μια αρνητική εξέλιξη. Και στις δύο περιπτώσεις, οι πρόωρες εκλογές θα γίνουν για να εισπράξει η κυβέρνηση τα κέρδη της, στη δεύτερη περίπτωση διότι θα έχει συρθεί σε αυτή τη λύση. Φυσικά, οι εξελίξεις σε αυτά τα ανοικτά θέματα μπορεί να μεθοδευτεί ώστε να πάνε μετά το καλοκαίρι του 2027.

Από όσο θυμάμαι εκλογικό αιφνιδιασμό έκανε το 1977 ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και 30 χρόνια μετά, το 2007, ο ανεψιός του. Αμφότεροι κέρδισαν τις εκλογές. Σε αυτήν την κατηγορία συμπεριλαμβάνεται και ο Κώστας Σημίτης με τις εκλογές του 1996. Απεναντίας, όσοι πρωθυπουργοί σύρθηκαν από τα γεγονότα σε πρόωρες εκλογές—Μητσοτάκης (1993), Καραμανλής (2009), Σαμαράς (2015)—τις έχασαν. Ιδιάζουσα περίπτωση ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ ο οποίος, αν και υποχρεώθηκε να προσφύγει σε νέα εκλογική αναμέτρηση τον Σεπτέμβριο του 2015, καθώς είχε χάσει την κυβερνητική πλειοψηφία, εν τούτοις κέρδισε και πάλι τις εκλογές.

Σήμερα, η κατάσταση είναι τόσο ξεκάθαρη, όσο και θολή. Ξεκάθαρη διότι ουδείς αμφιβάλλει για τον νικητή, θολή για το εύρος της νίκης του. Αν διεξαγόταν εκλογές στις 27 Σεπτεμβρίου, όπως μας ζήτησαν να σημειώσουμε στο ημερολόγιό μας, και με τους δεδομένους κομματικούς σχηματισμούς, μάλλον θα μιλούσαμε για ένα βήμα προς την τελική νίκη του κυβερνώντος κόμματος. Σκεφτείτε τώρα, αυτήν την ώρα, να είχαμε τα οριστικά αποτελέσματα και αφήστε τη φαντασία σας να καλπάσει.

Σ. Μουμτζής

Κβαντικοί

2026-09-25T10:05:43.950+03:00

Με ενδιαφέρον παρακολούθησα τις ομιλίες του Τραμπ και του Ερντογάν στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ. Δεν είχα να κάνω και κάτι καλύτερο, ούτε ο ΟΗΕ παρεμπιπτόντως.

Το ενδιαφέρον μου, όμως, απέδωσε.

Παρακολούθησα δύο λαμπρούς εκπροσώπους της ολιστικής κβαντικής πολιτικής που μπροστά τους η Καρυστιανού δεν πιάνει μία.

Ο πρόεδρος Τραμπ ανακοίνωσε ότι η Αμερική ζει μια «χρυσή εποχή» κι όλοι είναι ευτυχισμένοι. Με εξαίρεση τους Δημοκρατικούς που δεν είναι κανονικοί Αμερικανοί, αφού δεν γουστάρουν τον Τραμπ, άρα δεν μετράνε.

Δεν ξέρω αν ο πρόεδρος θα «αφανίσει» το Ιράν όπως απείλησε για πολλοστή φορά, δεν ξέρω καν αν μπορεί να το κάνει, αλλά έχει πλάκα πόσο θαυμάζει τον εαυτό του.

Κυρίως όταν προσποιείται πως οι άλλοι τον παίρνουν στα σοβαρά. Εδωσε εντολή on camera στον Πούτιν να τελειώνει τον πόλεμο, προσπερνώντας το γεγονός ότι ο Πούτιν τον γράφει εκεί όπου δεν πιάνει μελάνι.

Υστερα ακολούθησε ο πάντα

σπουδαιοφανής πρόεδρος Ερντογάν («Ερντι» για τους φίλους) που κινήθηκε σε διαφορετικό ρεπερτόριο.

Παρουσίασε εκτενώς στη Γενική Συνέλευση τις υποχρεώσεις της – υποθέτω κατά το Κοράνι και την κβαντική βιοανάδραση…

Συγκινήθηκα. Μόνο ένας κβαντικός πολιτικός θα μπορούσε να τα πει τόσο αληθινά.

Τι ζήτησε ο άνθρωπος; Να καταδικαστεί το Ισραήλ που έχει «γενοκτονική νοοτροπία», προφανώς την κόλλησαν στο Αουσβιτς. Και λόγω νοοτροπίας «δεν χορταίνει να σκοτώνει αθώους» όπως τα αγγελούδια της Χαμάς και της Χεζμπολάχ.

Στη συνέχεια ο πρόεδρος Ερντι ανακοίνωσε τη δημιουργία παλαιστινιακού κράτους με πρωτεύουσα την Ιερουσαλήμ(!) και ζήτησε τη διεθνή αναγνώριση τουρκοκυπριακού κράτους, του οποίου προς το παρόν κράτησε κρυφή την πρωτεύουσα.

Αυτό βέβαια το ζητάει σχεδόν κάθε χρόνο, αλλά δεν βλέπω και μεγάλη προθυμία του ΟΗΕ να τον ακούσει.

Αν εξαιρέσουμε, όμως, την κβαντική πολιτική που τους ενώνει, οι δύο πρόεδροι έχουν και κάτι που τους ξεχωρίζει.

Ο ένας έχει σύζυγο τη Μελάνια κι ο άλλος την μπαμπουλωμένη κυρία με το τσεμπέρι. Θα έλεγα ότι δεν είναι πολύ δίκαια η μοιρασιά, αλλά δεν μου πέφτει λόγος.

Να σημειώσω επίσης ότι κανείς από τους δύο δεν είπε λέξη για τον Μαζωνάκη και το ιατρείο της Καρνεάδου. Αντε μετά να τους παίξουν οι τηλεοράσεις.

Φυσικά όλα όσα ακούσαμε στον ΟΗΕ είχαν έντονο κβαντικό αποτύπωμα.

Και δύσκολα θα μπορούσα να τα παρακολουθήσω, αν οι δύο πρόεδροι δεν είχαν διανθίσει την κβαντική βιοανάδραση με μια δόση ολιστικής σαμανικής.

Δεν λέω σαμανικής ιατρικής, διότι εκεί μπερδευόμαστε.

Γ. Πρετεντέρης-ΤΑ ΝΕΑ

Τα λείψανα δεν φοβίζουν

2026-09-23T09:51:52.797+03:00

Μια εικόνα δεν αξίζει πάντα χίλιες λέξεις

Μια φωτογραφία μπορεί να παρερμηνευθεί όταν δείχνει κάτι αποκομμένο από γενικότερο πλαίσιο. Να διαστρεβλωθεί το νόημα της όταν φαντάζει οπτικά αποκλεισμένη από τη συλλογική μνήμη.

Οι κάμερες που κατέγραψαν τη παράσταση αποφυλάκισης ενός ποινικού κρατούμενου δεν του χάρισαν συγχωροχάρτι. Δεν του πρόσφεραν ασυλία ή άφεση αμαρτιών. Δεν τον κανονικοποίησαν ούτε τον ξέπλυναν από το φρικιαστικά βίαιο ναζιστικό παρελθόν του. Αν όχι το παρόν του.

Όπως ακριβώς οι ζωντανές συνδέσεις των ΜΜΕ δεν απάλλαξαν από τα τρομοκρατικά εγκλήματα τους αμετανόητους ισοβίτες κατά την έξοδο τους με άδεια από τις φυλακές Κορυδαλλού. Απλώς μετέφεραν το γεγονός στη θέα της λεγόμενης κοινής γνώμης. Το να τους αποδίδεται σκοπιμότητα καθησυχαστικής κοινωνικής αποδοχής τους κρίνεται υπερβολική.

Στη προκειμένη περίπτωση μερικά κανάλια παρακολούθησαν την έξοδο από τις φυλακές ενός καταδικασμένου επί έξι χρονιά πίσω από τα κάγκελα ο όποιος κρίθηκε ένοχος για τη διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης.

Μετέδωσαν τη φιγούρα ενός μεσόκοπου 45αρη με επώνυμης ετικέτας κοντομάνικο μπλουζάκι στα χρώματα και το σχέδιο που προτιμάει η Αμερικανική νεοφασιστική συμμορία των Proud Boys. Αρκετά στενό στα μπράτσα ώστε να καλύπτει το τατουάζ της σβάστικας στον αριστερό του ώμο.

Την ίδια ώρα αυτό το μακάβριο απομεινάρι των νοσταλγών του Άουσβιτς εξήγγειλε τη πρόθεση του να συστήσει κόμμα. Παραμερίζοντας το γκροτέσκο της υπόθεσης ότι αυτός ο δηλωμένος εχθρός του κοινοβουλευτισμού και υπονομευτής της δημοκρατίας επιθυμεί να συμμετάσχει στην εγχώρια εκλογική διαδικασία. Υπό το μανδύα κάποιου υποτιθέμενου πολιτικού μορφώματος που θα κουκουλώνει την προϊούσα εγκληματική του δράση.

Το αν έχει ένας κραυγαλέος οπαδός του πιο ρυπαρού ολοκληρωτισμού τη συνταγματική δυνατότητα να συμμετάσχει στις εθνικές κάλπες είναι κρίσιμης τάξης νομικό θέμα. Στην ουσία ,όμως, ο πρώην Χρυσαυγίτης επικυρώνει επικοινωνιακά μια περιθωριακή φάρσα.

Σαφώς και απευθύνεται άναρθρα σε ένα πρόθυμο και πιστό ακροατήριο. Σαν το νευρωσικά εκδικητικό μικροτσούρμο που τον υποδέχτηκε στη πύλη των φυλακών Δομοκού. Μόνο που αυτό αποτελείται πλέον από τα υπολείμματα των φανατικών βίαιων εξτρεμιστών της σιδερογροθιάς, την ακονισμένης λάμας, του πογκρόμ και των δολοφονικών επιθέσεων στον δρόμο.

Στα χρόνια που έμεινε στη «στενή» ο φυρερίσκος λοχαγός των μαυροντυμένων ντόπιων ταγμάτων εφόδου ο κόσμος βαθμιαία άλλαξε. ’Εστω και αν αυτός κολημμένος στις σκοτεινές εμμονές του δεν το πήρε χαμπάρι. Το οξύτατο χυδαίο ρατσιστικό του ρεπερτόριο λιμαρίστηκε από τους επιδόξους λαϊκιστές κληρονόμους του. Λουστραρίστηκε και υιοθετήθηκε από εγχώριες ακροδεξιές περσόνες.

Λιγότερο μάλλον πολίτικης ασημαντότητας από τον ίδιο. Οι οποίες στο ντροπιαστικό μοχθηρά φυλετικό κήρυγμα τους δεν χρειάζονται ξυρισμένα κεφάλια, μιλιταριστικά άρβυλα, ακονισμένες ξιφολόγχες στα πεζοδρόμια, ναζιστικούς χαιρετισμούς και παρακμιακούς παιάνες στα εφιαλτικά SS. Τις διασπείρουν υπό πιο ήπια μουτσούνα.

Το πιο ενοχλητικό, πάντως, για τον αποφυλακισμένο κατάδικο είναι ότι κανείς δεν ανατριχιάζει στη περιφερόμενη περσόνα του ως απομίμηση ενός «γνήσιου» Άρειου του Γ’ Ράιχ. Κανείς δεν φοβάται πια ένα παροξυσμικό νταή που χαστούκιζε γυναίκα πολιτικό αντίπαλο σε ζωντανή τηλεοπτική μετάδοση.

Κανείς δεν σκιάζεται από την κακεντρέχεια με την οποία άλλοτε κλωτσούσε τους πάγκους μεταναστών μικροπωλητών. Οργάνωνε επιδρομές με ρόπαλα, ξύλα και σιδερένιους λοστούς εναντίον Αιγύπτιων ψαράδων. Παρότρυνε, ακόμη, πρόστυχα τους ομογνωμόνες συνεργούς του να ουρήσουν στην εξώπορτα μεγάλου καναλιού.

Συνωμοτούσε, καθοδηγούσε και κατηύθυνε τους εγκληματικά ανελέητους στρατευμένους ομοϊδεάτες του να συγκαλύψουν την αυτουργία τους στη δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Τι να λέμε τώρα; Ότι τα δηλητηριώδη ΜΜΕ ευθύνονται για την τάχα αισθητικοποιήση της ξεπεσμένης πραμάτειας του; Απλώς παραφουσκώνεται άδικα η ενημερωτική λειτουργία τους.

Εξάλλου η πλειονότητα της κοινωνίας καταχωρίζει ήδη τον πρώην τρόφιμο του σωφρονιστικού καταστήματος στους κακόβουλους κλόουν ενός προσβλητικού σόου. Μιας παραληρηματικά δόλιας επίδειξης που δυσφήμιζε ξεδιάντροπα την αξιοπρέπεια και λέκιαζε τη ηθική στάση του κάθε ανεκτικού δημοκρατικού πολίτη.

Πάνε, άλλωστε, πέρασαν οι ζοφερές εποχές όταν μια αγανακτισμένη, ενδεής και ανασφαλής κοινωνική μερίδα, που έτρωγε επανωτές μνημονιακές κατραπακιές, έβρισκε αποκούμπι σε ένα αυθάδες πολιτικό νεόπλασμα που ανέμιζε θρασύτατα τη σημαία της Βέρμαχτ. ¨Όχι πια. Το έστειλε στους σκουπιδοτενεκέδες.

Η ανοικτή, φιλελεύθερη, δημοκρατική, ελληνική κοινωνία, άλλωστε, δεν χρειάζεται πια ακραίους ντελάληδες του τερατώδους μίσους. Ούτε έχει ανάγκη από τους φρενιασμένους, λειψούς και φθαρμένους απολογητές του. Γνωρίζει άριστα ότι τα αποτρόπαια λείψανα τους μπορεί να μυρίζουν αλλά δεν φοβίζουν.

Δ. ΠΑΓΑΔΆΚΗΣ-ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ

ΕΛΑΣ-ΠΑΣΟΚ: κβαντικές τροχιές πολιτευτών

2026-09-21T07:44:04.072+03:00

Κάποιοι βουλευτές και πολιτευτές κινούνται στον κβαντικό μικρόκοσμο. Εκεί όπου κυριαρχεί η αρχή της απροσδιοριστίας. Δηλαδή βρίσκονται σε πολλές διαφορετικές θέσεις ή καταστάσεις, ταυτοχρόνως, μέχρι να τους παρατηρήσουμε.

Ο κύριος ινδένιος, της φυλής των Απάτσι, ήταν έτοιμος να πάει στο κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού και ξαφνικά βρέθηκε στο ΠΑΣΟΚ. Η άλλη, στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, τους άφησε στα κρύα του λουτρού διότι είδε το φως το αληθινόν και πήγε στου Τσίπρα το κόμμα. ΕΛΑΣ και ΠΑΣΟΚ ετοιμάζονται για εκατέρωθεν κτυπήματα, καθώς υπάρχουν πολιτικοί οι οποίοι φλερτάρουν και με τα δύο κόμματα. Βρίσκονται σε μια κβαντική κατάσταση. Και εδώ και εκεί, χωρίς να αποτελεί έκπληξη αν τους δούμε τελικά κάπου αλλού. Θα διαπίστωνε ο Χάιζενμπεργκ, αν ζούσε, πως η αρχή της απροσδιοριστίας ισχύει και στον κανονικό κόσμο των τριών διαστάσεων.

Είναι άγνωστο πόσο θα μετρήσουν αυτές οι μετακινήσεις πολιτικών στο εκλογικό αποτέλεσμα. Μέχρι στιγμής στον συγκεκριμένο τομέα βλέπω μια ισοπαλία μεταξύ των δύο διεκδικητών της δεύτερης θέσης η οποία βγάζει στα σαλόνια του Τσάμπιονς Λιγκ, δηλαδή στην αξιωματική αντιπολίτευση. Διακρίνω μια κόπωση στην ΕΛΑΣ, ενώ το ΠΑΣΟΚ έχει αναθαρρήσει. Τουλάχιστον αυτό φαίνεται.

Βέβαια, ο Α. Τσίπρας έχει μια

πρόσθετη δυσκολία: Για να πει ότι νίκησε δεν αρκεί η κατάληψη της δεύτερης θέσης. Χρειάζεται και ποσοστό τουλάχιστον ίδιο με αυτό των εκλογών του 2023. Διότι τι να την κάνει τη δεύτερη θέση με ένα 15%; Ενώ ο Ν. Ανδρουλάκης τέτοιο φορτίο δεν κουβαλά. Δεύτερος, έστω με μια ψήφο διαφορά. Για αυτό και μαζεύει στο ΠΑΣΟΚ ό,τι έρχεται. Χαρακτηριστική περίπτωση ο κ. ινδένιος. Αυτός που είχε ανακαλύψει πως το παράνομο φορτίο στην εμπορική αμαξοστοιχία δεν ήταν το ξυλόλιο, αλλά το συμπαθές ινδένιο.

Η πάλη μεταξύ ΕΛΑΣ και ΠΑΣΟΚ θα προσφέρει απόλαυση στο φιλοθέαμον κοινό, μεγαλύτερη χωρίς αμφιβολία από αυτήν που θα προσφέρει η πάλη στον χώρο της ακραιφνούς Δεξιάς, πατριωτικής, ρωσόφιλης, τουρκοφαγικής. Διότι στην πρώτη περίπτωση η διακύβευση είναι σοβαρή, καθώς αφορά την επόμενη μέρα. Είναι γνωστό πως, τυπικά τουλάχιστον, ο αρχηγός της εκάστοτε αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι ένας εν δυνάμει πρωθυπουργός.

Μια σοβαρή παράπλευρη συνέπεια της σκληρής αντιπαράθεσης ΕΛΑΣ—ΠΑΣΟΚ θα είναι η δυσκολία που θα προκύψει για μετεκλογικές συγκλίσεις των δύο κομμάτων. Για τις εκλογές του 2027 κάτι τέτοιο δεν είναι ρεαλιστικό. Όμως για την μεθεπόμενη μέρα μόνον η συνεργασία της Αριστεράς του Τσίπρα με την Κεντροαριστερά δύναται να δημιουργήσει εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης. Μέχρι τότε ο δρόμος είναι μεν μακρύς, αλλά φαίνεται ήδη ναρκοθετημένος.

Στην εποχή της παντοδυναμίας του το ΠΑΣΟΚ αντιμετώπιζε υπεροπτικά τη ριζοσπαστική Αριστερά και είμαι επιεικής. Μετά τις εκλογές του 2012 οι ρόλοι αντιστράφηκαν. Σήμερα, αν δεν επιτευχθεί μια ισορροπία μεταξύ των δύο κομμάτων, το εμφανώς ισχυρότερο κόμμα θα επιδιώξει την απορρόφηση του άλλου ή την περιθωριοποίησή του.

Πάντως με κβαντικές τροχιές πολιτικών τυχοδιωκτών, όταν δεν ξέρεις την άλλη μέρα σε ποιο κόμμα θα καταλήξουν, οι δύο χώροι αποτελούν τον καλύτερο σύμμαχο του Κυριάκου.

Σ. Μουμτζής

Οι πολιτικές διαδρομές του Αντώνη Σαμαρά

2026-09-18T09:22:55.606+03:00

Είναι συνηθισμένο βουλευτές να αλλάζουν κόμματα, να αλλάζουν απόψεις, να αλλάζουν πορείες

Αυτό όμως που αποτελεί ασυνήθιστο φαινόμενο είναι οι αλλοπρόσαλλες πολιτικές διαδρομές του Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος δείχνει τώρα να ετοιμάζεται να τεθεί επικεφαλής ενός εθνικολαϊκιστικού σχήματος, που θα κινείται δεξιά της Νέας Δημοκρατίας. Εκεί όπου ήδη συνωθούνται κόμματα και κομματίδια της Ακροδεξιάς, ενώ εμφανίζονται και νεότερα πρόσωπα που φιλοδοξούν να διεκδικήσουν και αυτά κάποιο χώρο. Και ευλόγως διερωτάται κανείς τι γυρεύει μέσα σε αυτό το συνονθύλευμα ένα πολιτικός 75 ετών σήμερα, που έχει διατελέσει πρωθυπουργός και αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας;

Ισως μία πρώτη απάντηση μπορεί να δώσει η συνολική πολιτική διαδρομή του Αντώνη Σαμαρά, που για πρώτη φορά εκλέχτηκε βουλευτής Μεσσηνίας το 1977. Από το 1989 έως το 1992 τον προώθησε ο Κώστας Μητσοτάκης στην πρώτη γραμμή στελεχών των κυβερνήσεών του, αρχικά ως υπουργό Οικονομικών και κατόπιν ως υπουργό Εξωτερικών μέχρι τον Απρίλιο του 1992. Τότε ήρθαν σε σύγκρουση πάνω στο ζήτημα του Μακεδονικού και κυρίως της ονομασίας της συγκεκριμένης χώρας και ο Σαμαράς αποπέμφθηκε από το υπουργείο Εξωτερικών. Τον Οκτώβριο του 1992 παραιτήθηκε από βουλευτής, αποχώρησε από τη Νέα Δημοκρατία, μαζί με φίλους του βουλευτές ανέτρεψαν την κυβέρνηση Μητσοτάκη και η χώρα οδηγήθηκε σε πρόωρες εκλογές, τις οποίες κέρδισε άνετα το ΠΑΣΟΚ του ήδη βαρύτατα ασθενούντος Ανδρέα Παπανδρέου.

Στις εκλογές του 1993 έχει ήδη ιδρύσει το κόμμα της Πολιτικής Ανοιξης, το οποίο κινήθηκε στον δεξιό εθνικολαϊκιστικό χώρο και συγκέντρωσε ποσοστό 5% καταλαμβάνοντας 10 έδρες. Στη συνέχεια ο Σαμαράς, πάνω στην προεδρική εκλογή του 1995, έδωσε το φιλί της ζωής στο καταρρέον ΠΑΣΟΚ. Η Βουλή αυτή δεν συγκέντρωνε την απαραίτητη πλειοψηφία ώστε να εκλέξει Πρόεδρο της Δημοκρατίας, η κατάσταση της υγείας του Ανδρέα Παπανδρέου είχε επιδεινωθεί ακόμη περισσότερο, μία αόρατη ομάδα από το στενό του περιβάλλον κυβερνούσε και μέσα στις συνθήκες αυτές όλες οι δημοσκοπήσεις έδιναν καθαρή νίκη στη Νέα Δημοκρατία στις εκλογές που θα προκηρύσσονταν μετά την αναπόφευκτη διάλυση της Βουλής. Ολα αυτά ανατράπηκαν όταν η Πολιτική Ανοιξη του Σαμαρά έδωσε στο ΠΑΣΟΚ την απαιτούμενη πλειοψηφία, η Βουλή δεν διαλύθηκε, το ΠΑΣΟΚ παρέμεινε στην εξουσία και Πρόεδρος εξελέγη ο Κωστής Στεφανόπουλος. Ηταν η δεύτερη φορά που ο Σαμαράς έφερνε ή διατηρούσε το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία: Η πρώτη όταν ανέτρεψε τον Μητσοτάκη το 1992, η δεύτερη όταν απέτρεψε τις πρόωρες εκλογές το 1995 που θα κέρδιζε καθαρά η Νέα Δημοκρατία.

Στις εκλογές του 1996 η Πολιτική Ανοιξη δεν συγκέντρωσε ποσοστό 3% που απαιτείται για την είσοδο στη Βουλή, έμεινε εκτός και κατόπιν διαλύθηκε. Μετά από 8 χρόνια πολιτικού εξοστρακισμού, ο Σαμαράς επανήλθε το 2004, με απόφαση του Κώστα Καραμανλή, στη Νέα Δημοκρατία, την ίδια χρονιά τοποθετήθηκε από τον αρχηγό του κόμματος ως ευρωβουλευτής, στις εκλογές του 2007 επέστρεψε στην ελληνική Βουλή ως βουλευτής Μεσσηνίας και το 2009 εισήλθε στην κυβέρνηση ως υπουργός Πολιτισμού. Λίγο αργότερα, μετά την εκλογική ήττα του Οκτωβρίου 2009 και την παραίτηση του Κώστα Καραμανλή, ο Σαμαράς κατήλθε υποψήφιος για την ηγεσία του κόμματος και στις εσωκομματικές εκλογές του Νοεμβρίου επικράτησε, παρά πάσα προσδοκία, της Ντόρας Μπακογιάννη.

Το φαινόμενο είναι πρωτοφανές στα πολιτικά χρονικά: Ο άνθρωπος που ανέτρεψε την κυβέρνηση του κόμματός του, ο άνθρωπος που παρέτεινε τη διατήρηση του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, ο άνθρωπος που αποβλήθηκε από το κόμμα του επί 12 χρόνια, ο άνθρωπος που ίδρυσε νέο δικό του κόμμα ανταγωνιστικό της Νέας Δημοκρατίας, όχι μόνο επέστρεψε αλλά έγινε και αρχηγός του κόμματος στο οποίο είχε καταφέρει έως τότε δύο τουλάχιστον βαρύτατα πλήγματα.

Τα περίεργα και οι ανακολουθίες στην πολιτική διαδρομή του Σαμαρά δεν σταματούν εδώ, διότι στη συνέχεια έρχονται τα χειρότερα: ως αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας έγινε ο επικεφαλής του αντιμνημονιακού αγώνα και καταψήφισε το πρώτο μνημόνιο του Γιώργου Παπανδρέου, νομιμοποιώντας εκ δεξιών τον αντίστοιχο αγώνα του Τσίπρα από τα αριστερά. Μάλιστα διέγραψε και την Ντόρα Μπακογιάννη, η οποία το υπερψήφισε δηλώνοντας ότι δεν υπήρχε εναλλακτική λύση. Στη συνέχεια όμως υπερψήφισε το δεύτερο μνημόνιο και διέγραψε σε μία νύχτα 22 βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας που το καταψήφισαν. Ορισμένοι από αυτούς δημιούργησαν τους Ανεξάρτητους Ελληνες, με αρχηγό τον Πάνο Καμμένο, οι οποίοι στήριξαν τις κυβερνήσεις του Αλέξη Τσίπρα 2015 - 2019.

Εκτοτε, μετά τις διπλές εκλογές του 2012, ο Σαμαράς, ως πρωθυπουργός πλέον, έγινε ο μνημονιακότερος των μνημονιακών και σχημάτισε κυβέρνηση συνασπισμού με το ΠΑΣΟΚ του Ευάγγελου Βενιζέλου. Ακολούθησαν οι εκλογές του 2015, που κέρδισε ο Συνασπισμός του Τσίπρα και μερικούς μήνες αργότερα ο Σαμαράς παραιτήθηκε από την ηγεσία του κόμματος για να τον διαδεχτεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης, τον οποίο μάλιστα στήριξε στην εσωκομματική εκλογή. Τώρα όμως προσπαθεί με κάθε τρόπο και κάθε μέσον να κλείσει τον δρόμο του Μητσοτάκη και της Νέας Δημοκρατίας προς μία νέα εκλογική νίκη και μία νέα τετραετία. Αυτός είναι ο μόνος και πραγματικός στόχος του Αντώνη Σαμαρά: να εκτοπίσει από το πολιτικό προσκήνιο τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Οπως είχε κάνει πριν από 33 χρόνια με τον πατέρα του. Ακατανόητα όλα αυτά, όπως ακατανόητη και ανακόλουθη είναι και όλη η πολιτική του διαδρομή.

Π. ΛΟΥΚΑΚΟΣ-ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ

Δείξτε τον

2026-09-16T10:58:56.769+03:00

Τώρα λοιπόν που βγήκε ο Κασιδιάρης από την φυλακή, προβάλετε τον στα κανάλια σας όσο μπορείτε περισσότερο. Δείχνετε τον προφίλ, ανφάς, από πάνω, από κάτω, απ’ το πλάι. Δείξτε καθαρά τα μούσκλια του, την κορμοστασιά του, το κούρεμα του, τα κάτασπρα δόντια του. Στήστε κάμερες εκεί που αποφυλακίζεται, εκεί που περπατά, εκεί που γυμνάζεται, εκεί που χαριεντίζεται με κορίτσια, εκεί που ρεμβάζει μόνος του για το μέλλον του εθνικοσοσιαλισμού.

Ναι ξέρω, τον δείχνετε για να δηλώσετε την έκπληξη και τον αποτροπιασμό σας που ένας τέτοιος εγκληματίας κυκλοφορεί ελεύθερος. Για να δηλώσετε την αντίθεση σας πάνω στα σχέδια του να ηγηθεί ναζιστικού κόμματος ή κίνησης ή πρωτοβουλίας. Κι επειδή, η τηλεόραση δεν είναι ραδιόφωνο αλλά τα λόγια πάνε με εικόνα, όση ώρα καταδικάζετε την ναζιστόφατσα του, δείχνετε την στο τηλεοπτικό σας κοινό.

Δείξετε τον αγκαλιά με μαυροντυμένους νταγλαράδες, δείξτε τον να βολτάρει πάνω στους ώμους κοντοκουρεμένων ντιρεκιών, δείξτε τον να τον γεμίζουν φιλιά καλωσορίσματος κάτι σκοτεινοί τύποι με

κατάμαυρα γυαλιά και σβάστικες χαραγμένες στους σβέρκους τους. Πάντα, βέβαια, για να καταδικάσετε τις ιδέες του και την προκλητική σκηνική του παρουσία, όχι για κανέναν άλλο λόγο. Πάντα για να προειδοποιείτε ότι τέτοιες εικόνες –που δείχνετε και ξαναδείχνετε λούπα- είναι ασύμβατες με την Δημοκρατία μας και τα ιδεώδη της, μην ξεχνιόμαστε.

Δείξτε τον σε κοντινά πλάνα να χαμογελά αυτάρεσκα και αποενοχοποιημένα, δείξτε τον μπροστά σε στημένες μικροφωνικές τίγκα στα μικρόφωνα των καναλιών να βγάζει πύρινους λόγους, δείξτε τον με υψωμένη την γροθιά σαν άλλον Τσε Γκεβάρα να νεύει θριαμβικά προς το έθνος των Ελλήνων. Πάντα για να εκφράσετε την αηδία σας και την αντίθεση σας στα αποκρουστικά που εκφράζει και διακινεί.

Και που είστε; Μην παραλείψετε να βάλετε την φάτσα του μισή-μισή στην οθόνη με τον Έλον Μασκ που τον υποστηρίζει, μπας και ξέφυγε κανενός αυτή κολοσσιαία είδηση. Κι όσο τον δείχνετε, μην παραλείψετε να ψέξετε την Πολιτεία που δεν είχε την πρόνοια να βρει τρόπο να τον αποκλείσει από κάθε πιθανότητα επαναφοράς του. Κι όσο θα κατακεραυνώνετε τους ψευτονομοθέτες που δεν μπόρεσαν να κλείσουν προκαταβολικά κάθε τρυπούλα επανόδου του, δείχνετε εσείς πλάνα του ανάμεσα στον στρατό του.

Προβάλετε τον όπου και όπως μπορείτε και μια χαρά θα πάει όλο αυτό. Μεταφέρετε την εικόνα και το μήνυμα του σε όλη την επικράτεια, μην τυχόν και υπάρχει κανένας που συνεχίζει να νομίζει ότι η Χρυσή Αυγή έπαψε να υφίσταται από το 2014. Κάνετε ότι μπορείτε για να ξαναβγούν από τις τρύπες τους όλοι εκείνοι που συγκροτούσαν τα τάγματα εφόδου στα οποία ο Κασιδιάρης ήταν αρχιλοχίας. Δείξτε τον και θα χουμε καλά ξεμπερδέματα…

Δ. Καμπουράκης

Συγκυβέρνηση Μητσοτάκη - Τσίπρα και εδώ γελάνε!

2026-09-15T10:22:01.859+03:00

Αυτό το σενάριο διακινούν οι διαμορφωτές της κοινής γνώμης του «πατριωτικού» χώρου. Και μόνον αυτό το γεγονός θα ήταν αρκετό για να μην ασχοληθούμε καθόλου με αυτό το ενδεχόμενο καθώς, σε όποια πρόβλεψη και αν έκαναν, έπεσαν τραγικά έξω. Ουδέποτε επιβεβαιώθηκαν τα όσα υποστήριζαν. Όμως έσπευσε να υιοθετήσει αυτό το σενάριο και το ΠΑΣΟΚ, καθώς διεκδικεί τα εύσημα του πιο αντιδεξιού κόμματος.

Ο αγώνας με την ΕΛΑΣ για τη δεύτερη θέση φαίνεται ιδιαίτερα δύσκολος, αφού το κόμμα του Α. Τσίπρα έχει κτίσει μια διαφορά ασφαλείας, η οποία όμως υπό προϋποθέσεις μπορεί να καλυφθεί από το Κίνημα. Συνεπώς, ο Ν. Ανδρουλάκης, υιοθετώντας το ενδεχόμενο που προβάλλει ο «πατριωτικός» χώρος για τη συνεργασία του Μητσοτάκη με τον Τσίπρα, απευθύνεται κυρίως στο αντιδεξιό ακροατήριο της ΕΛΑΣ. Κάνει μια σπέκουλα, φαινόμενο σύνηθες στην πολιτική.

Από την άλλη πλευρά, των «πατριωτών», ο στόχος είναι ο ίδιος ο πρωθυπουργός. Θέλουν να δείξουν πόσο αδίστακτος είναι συνεργαζόμενος με τον Τσίπρα, ώστε να

παραμείνει στην εξουσία. Μέχρι εδώ όλα έχουν τη λογική τους, αφού υπάρχει ένα σαφές κίνητρο. Το παράλογο βρίσκεται στο ίδιο το σενάριο που έχουν επινοήσει. Δεν είναι μόνον ότι άβυσσος χωρίζει τις αρχές και τα προγράμματα των δύο κομμάτων. Είναι πρωτίστως το γεγονός πως θα καταρρεύσουν λόγω των αντιδράσεων της εκλογικής τους βάσης και φυσικά των βουλευτών τους. Πολιτική ερήμην των πολιτών, δε νοείται. Ο Συνασπισμός της Αριστεράς κατέβαλε βαρύτατο τίμημα λόγω της συμμετοχής του στην κυβέρνηση Τζαννετάκη, το ίδιο και το ΠΑΣΟΚ διότι συνεργάστηκε με τη Νέα Δημοκρατία το 2012. Οι δε ΑΝΕΛ διαλύθηκαν εντελώς. Οι βάσεις των μαζικών κομμάτων έχουν όρια στις αντοχές τους και αυτό το γνωρίζουν οι ηγεσίες τους.

Άλλωστε η στρατηγική της Νέας Δημοκρατίας για την αυτοδυναμία συμβαδίζει με την επιθυμία της πλειοψηφίας των πολιτών για αυτόν τον στόχο, ακόμη και αν χρειαστούν συνεχείς εκλογικές αναμετρήσεις. Αυτό δείχνουν οι δημοσκοπήσεις. Και αν, παρόλα, αυτά δεν επιτευχθεί η αυτοδυναμία κάποιοι δε θα πρέπει να συνεργαστούν; Δεν μπορεί η χώρα να μένει ακυβέρνητη. Η απάντηση είναι: βλέποντας και κάνοντας. Η πραγματικότητα δημιουργεί καταστάσεις οι οποίες οδηγούν σε αναθεωρήσεις θέσεων, σε αμοιβαίες υποχωρήσεις, ώστε να σχηματιστεί μια κυβέρνηση όμορων χώρων.

Αυτό που μετρά σε παρόμοιες περιπτώσεις είναι οι συσχετισμοί δυνάμεων. Πόσες έδρες θα λείπουν εν τέλει από το πρώτο κόμμα για τον μαγικό αριθμό 151.

Συνεπώς, το συγκεκριμένο σενάριο για πιθανή συνεργασία Νέας Δημοκρατίας με την ΕΛΑΣ είναι κακόβουλο και βλακώδες. Επιδιώκει να δαιμονοποιήσει τον Μητσοτάκη, καθώς είναι γνωστό το μίσος που τρέφει όλος αυτός ο χώρος για αυτόν. Έφτασαν στο σημείο να χειροκροτούν κάποιους από αυτούς που ήθελαν να βάλουν στη φυλακή με τη σκευωρία Νοβάρτις, διότι αυτό τους βολεύει, αλλά δυστυχώς σήμερα βολεύει και κάποια από τα θύματα τους. Ανήθικη σύμπτωση συμφερόντων. Αφού έφτασαν σε αυτό το σημείο, γιατί να μην προβάλλουν και το σενάριο χυδαίας φαντασίας της συγκυβέρνησης Μητσοτάκη - Τσίπρα;

Σ. Μουμτζής-liberal.gr

Φόροι και Αριστερά, μήπως να τους διώξουμε όλους;

2026-09-14T09:52:15.293+03:00

Επανέρχομαι στα θέματα φορολόγησης των πλουσίων, που ξεκίνησε κυρίως το νέο κόμμα του Τσίπρα, ως αφορμή για μια γενικότερη θεώρηση του άκρως ενδιαφέροντος θέματος της παγκόσμιας περιουσίας και όχι γιατί το λέει το συγκεκριμένο κόμμα

Μας έχει συνηθίσει, άλλωστε, στην ελαφρότητα και την εμμονική προσέγγιση τέτοιων ζητημάτων.

Πριν από λίγες ημέρες έγινε γνωστό ότι ένα από τα μεγαλύτερα hedge funds του κόσμου, που διαχειρίζεται πάνω από 20 δισ. δολάρια παγκοσμίως και του οποίου ο μάνατζερ είναι και ελληνικής καταγωγής, ο Κρις Ρόκος, αφήνει τη φορολογική έδρα του Λονδίνου και τη μεταφέρει στην Αθήνα. Προχθές ακολούθησε η είδηση ότι ένα ακόμα μεγάλο hedge fund, το Millennium, αποφάσισε κι αυτό να μετακινήσει τη φορολογική του έδρα στην Αθήνα. Τα νέα αυτά, όπως αντιλαμβάνεται ο σχετικός αναγνώστης, αποτέλεσαν πρώτη είδηση για τα μεγάλα διεθνή media του κόσμου και πράγματι έγιναν πρωτοσέλιδο στους «Financial Times», που εξηγούν το γιατί, και στους «Sunday Times», που γράφουν ότι ο Ρόκος ήταν ο τρίτος μεγαλύτερος φορολογούμενος της Βρετανίας και πλήρωνε περί τα 330 εκατ. λίρες τον χρόνο.

Ο λόγος που η κυβέρνηση, και ειδικά το επιτελείο του Πιερρακάκη, «έπεισε» τα funds αυτά να έρθουν στην Ελλάδα αντιλαμβάνεστε ότι είναι απλός, δεν θέλει και πολλή φαντασία. Εφτιαξε ένα φορολογικό καθεστώς με χαμηλότερο φορολογικό συντελεστή για τους διαχειριστές (carried interest), αλλά τους υποχρέωσε ταυτοχρόνως για να απολαύσουν τη χαμηλότερη φορολογία να ανοίξουν κανονικό γραφείο με εργαζομένους (με τουλάχιστον ετήσια δαπάνη 3 εκατ. ευρώ) και όχι μια απλή θυρίδα.

Το νέο αυτό νομοθετικό πλαίσιο που θεσπίστηκε στη χώρα από το 2020 και εμπλουτίστηκε τώρα λειτουργεί αποτελεσματικά γιατί ισχύει κι ένα άκρως ελκυστικό καθεστώς non dom, το οποίο ανταγωνίζεται με μεγάλη επιτυχία το αντίστοιχο ιταλικό και προσελκύει πλούσιους ανθρώπους απ’ όλο τον κόσμο, είτε ως διαχειριστές κεφαλαίων, είτε ως φυσικά πρόσωπα. Ειδικά από την περίοδο που άρχισαν να ισχύουν οι αυστηρές νομοθετικές ρυθμίσεις και φορολογίες του Brexit και έφυγαν ή φεύγουν σχεδόν όλοι οι επενδυτές από το Λονδίνο για τη Γαλλία, τη Γερμανία ή την Ιταλία.

Θα αναρωτηθεί ίσως κάποιος αναγνώστης: εγώ τι κερδίζω, η χώρα τι κερδίζει από αυτές τις ρυθμίσεις για λιγότερη φορολογία στους πλούσιους; Και ίσως διαβάζοντας κι αυτά που λέει το νέο κόμμα του Τσίπρα, ότι «η κυβέρνηση δημιουργεί φορολογικούς παραδείσους για ξένους πλούσιους», να πιστεύει ότι υπάρχει κάποιο λογικό επιχείρημα σε αυτό.

Νομίζω ότι το πράγμα είναι απλό. Οι ξένοι διαχειριστές κεφαλαίων, όπως και οι ξένοι επιχειρηματίες, επιλέγουν τον τόπο φορολογίας που τους συμφέρει, ασχέτως πού μένουν τουλάχιστον για έξι ή περισσότερους μήνες. Ολοι αυτοί, λοιπόν, απλώς δεν θα επέλεγαν την Ελλάδα, αλλά κάποια άλλη χώρα, όπως είναι η Κύπρος, το Ντουμπάι, το Μόντε Κάρλο, τα νησιά της Καραϊβικής, τέλος πάντων κάποιον άλλον συνδυασμό φορολογικής διαμονής σε κάποια χώρα του κόσμου. Αρα η Ελλάδα με τη «φορολογική διαμονή» μόνο να κερδίσει έχει από κάποιους σαν αυτούς τους πλούσιους που δεν είχε, ούτε θα είχε ποτέ ως φορολογούμενους υπό ειδικό καθεστώς. Κάπου αλλού θα πήγαιναν και αυτοί και φυσικά τα γραφεία τους, οι άνθρωποί τους, ο πολυτελής τρόπος διαβίωσής τους, τα ωραία τους εκατομμύρια ή δισεκατομμύρια που δεν μας «ανήκουν» γιατί απλά δεν παράγονται στην Ελλάδα.

Ερώτημα λοιπόν προς όλους όσοι διαφωνούν με την προσέλκυση τέτοιων ανθρώπων και των κεφαλαίων τους: μήπως θέλετε να διώξουμε και τους εφοπλιστές αφού κι αυτοί φορολογούνται με τον ίδιο ή ακόμα πιο ευνοϊκό τρόπο από τη χώρα; Η απάντηση, κατά τη γνώμη μου βέβαια, είναι αυταπόδεικτη. Μόνο αν θέλεις να κάνεις πολύ κακό στη χώρα ή έστω είσαι εμμονικός αριστερός μπορεί να υποστηρίζεις τέτοιες θεωρίες.

Γιατί οι εφοπλιστές -είτε μας αρέσουν είτε όχι- προσφέρουν μια πολύ σημαντική προστιθέμενη αξία στην ελληνική οικονομία, ξοδεύουν, επενδύουν, αγοράζουν και ζουν εδώ. Μπορεί φορολογικά να μην εισφέρουν σύμφωνα με τα παγκόσμια εισοδήματά τους, ακριβώς όμως γιατί τα εισοδήματά τους αποκτώνται στο εξωτερικό και δεν μπορεί να φορολογηθούν εδώ.

Αν ψάξει όμως κάποιος τις μεγάλες επενδύσεις στην Ελλάδα, θα βρει ότι σχεδόν πίσω από όλες υπάρχουν ναυτιλιακά κεφάλαια μερικώς ή στο σύνολό τους, κυρίως τα τελευταία χρόνια. Ο γενικός κανόνας είναι ότι όπου ζουν οι άνθρωποι και περνούν ευχάριστα τη ζωή τους επενδύουν και ξοδεύουν προς χάρη της κατανάλωσης και ευρύτερα της οικονομίας. Εκτός αν τους fund managers δεν τους θέλουμε γιατί δεν είναι Ελληνες ή ψάχνουμε το γενεαλογικό τους δέντρο.

Τ. Καραμήτσος-ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ

Ασφυξία

2026-09-12T10:02:30.428+03:00

Σε διάστημα μιας εβδομάδας, παρακολούθησα δύο πολύωρες εμφανίσεις του Τσίπρα στη Θεσσαλονίκη κι ακόμη δυσκολεύομαι να καταλάβω τι ακριβώς ήθελε να πει.

Κυρίως, απέναντι σε έναν συγκροτημένο Μητσοτάκη, που μεσολάβησε το περασμένο Σαββατοκύριακο, στην ίδια πόλη.

Ο τόνος βέβαια του πρώην πρωθυπουργού ήταν συγκρατημένος και ήπιος. Στη δεύτερη εμφάνιση μάλιστα, δεν παρέλειψε να πει πόσο του άρεσε η πρώτη.

Αλλά, σε καμία στιγμή, δεν έδινε την εντύπωση κάποιου που ετοιμάζεται να κερδίσει τις εκλογές ή έστω να τις διεκδικήσει.

Λογικό. Κανείς δεν περιμένει κάτι τέτοιο.

Όσο για τους υπολογισμούς του περί «πρώτης εντολής», με την οποία θα φτιάξει κυβέρνηση, ή «δεύτερης κάλπης» την οποία υποτίθεται «ξορκίζει ο Μητσοτάκης», θυμίζουν λίγο το ΠαΣοΚ που θα έβγαινε πρώτο κόμμα, έστω «με μια ψήφο διαφορά».

Με αυτό δεδομένο, ο Τσίπρας είχε το δύσκολο έργο να

μιλάει σαν κάποιος που δε θα κυβερνήσει και να παρουσιάζει πολιτικές που δεν πρόκειται να εφαρμοστούν.

Τουλάχιστον, θα μπορούσε να εξηγήσει γιατί έφυγε κι επέστρεψε με καινούργιο κόμμα. Είπε λοιπόν πως δεν το θεωρεί «δεύτερη ευκαιρία» για τον ίδιο, αλλά ευκαιρία για τον τόπο.

Είναι βεβαίως ελαφρώς μεσσιανική αντίληψη, να ανακηρύσσεις τον εαυτό σου «ευκαιρία» για τον τόπο σου.

Ίσως, θα ήταν πιο απλό να πει ότι επέστρεψε, διότι είναι ακόμη νέος, του αρέσει η βαβούρα και δεν έχει κάτι καλύτερο να κάνει.

Διότι, το πρόβλημα του Τσίπρα ήταν δευτερευόντως ο ΣΥΡΙΖΑ. Κυρίως, είναι το καθεστώς ασφυξίας, στο οποίο έχει περιέλθει η αντιπολίτευση.

Μπορεί λοιπόν να λέει, ότι στόχος του είναι «να ηττηθεί πολιτικά και στρατηγικά στις επόμενες εκλογές αυτή η κυβέρνηση». Αλλά, την ίδια στιγμή, τοποθετούσε αυτό που έχει στο μυαλό του, μάλλον για τις μεθεπόμενες.

Κακά τα ψέματα, αυτή η ασφυξία είναι που συνδέει τα κόμματα της αντιπολίτευσης και ταυτοχρόνως τα δυσκολεύει στη διεκδίκηση της εξουσίας.

Ο Τσίπρας παρουσίασε κάτι γραφήματα, για να καταδείξει την αποδοχή ή την επιτυχία της δικής του πρωθυπουργίας. Δεν είναι η κρατούσα άποψη. Κι έχει κριθεί από τότε, σε πεντέξι εκλογές.

Τα υπόλοιπα, περί αλλαγής του παραγωγικού μοντέλου και αναδιανομής του πλούτου, είναι ενδιαφέρουσες διακηρύξεις, που θα μπορέσουν να αναλυθούν σε κομματικές συνελεύσεις και επιστημονικές ημερίδες.

Το μόνο ίσως καινούργιο στοιχείο, είναι η δυσθυμία του Τσίπρα απέναντι στα ληγμένα του ΣΥΡΙΖΑ.

Προς το παρόν, τα ληγμένα πηγαίνουν στο ΠαΣοΚ, όπως και τα ληγμένα της ΝΔ πηγαίνουν στον Σαμαρά.

Αλλά κάτι πρέπει να κάνει ο Τσίπρας και γι’ αυτά.

Γ. Πρετεντέρης-ΤΑ ΝΕΑ

ΠΑΣΟΚ και ΕΛΑΣ να σοβαρευτούν για να «χτυπήσουν» Μητσοτάκη

2026-09-11T08:40:21.243+03:00

Ο Αλέξης Τσίπρας έκανε την πρόταση περί «πατριωτικής εισφοράς του 1% των πιο πλούσιων Ελλήνων». Ο ίδιος προχθές στην συνέντευξη Τύπου στη ΔΕΘ, παραδέχτηκε τη δομική αδυναμία της πρότασης. Είναι αδύνατο να προσδιοριστεί αυτό το 1% αφ’ ής στιγμής δεν υπάρχει περιουσιολόγιο.

Θα μπορούσε να υποσχεθεί την συγκρότηση του άμα τη ανόδω της ΕΛΑΣ στην εξουσία. Θα μπορούσε να απαιτήσει από την κυβέρνηση να ξεκινήσει τις διαδικασίες συγκρότησής του.

Έχει άλλωστε υπέρ του ως επιχείρημα το οργανωμένο κίνημα πλουσίων των ΗΠΑ, τους Patriotic Millionaires. Ιδρύθηκαν το 2010 και ζήτησαν από τον Ομπάμα να μην παρατείνει τις φοροελαφρύνσεις που είχε κάνει ο υιός Μπους.

Προσωπικά θυμάμαι τον χρηματιστηριακό «γκουρού» Γουόρεν Μπάφετ, πάμπλουτο και λιτοδίαιτο, να διερωτάται δημοσίως «έχω τόσα πολλά λεφτά, γιατί ο Μπους μου δίνει και άλλα; Πληρώνω μικρότερο πραγματικό φορολογικό συντελεστή από τη γραμματέα μου»!

Ωστόσο το κίνημα αυτό δεν παύει να είναι περιθωριακό. Σε μια χώρα όπου οι εκατομμυριούχοι με βάση και την ακίνητη περιουσία ανέρχονται σε 23 εκατομμύρια, ενώ χωρίς αυτή με βάση τα εισοδήματα σε περίπου 9 εκατομμύρια, μόνο 300 άτομα έχουν ενστερνιστεί τους στόχους των Patriotic Millionaires.

Ως εκ του αριθμού των συμμετεχόντων καταδεικνύεται ότι

δεν είναι κάποιο κίνημα με ισχύ. Παρόλα αυτά ο Τσίπρας θα μπορούσε να το αξιοποιήσει προπαγανδιστικά, ως «αριστερός». Θα μπορούσε αν… δεν ήταν Τσίπρας. Γιατί και αυτή την πρόταση την απαξίωσε μεταφέροντάς την στην διακομματική διαμάχη και «μικραίνοντάς» την στα δικά του μέτρα.

Ανήρτησε συγκεκριμένα: «Εξοργίζομαι που βλέπω να εξεγείρονται πολιτικά στελέχη, δημοσιογράφοι, και να δημιουργούν μια συζήτηση η οποία δεν έχει βάση» (σ.σ. μόνος του δηλαδή παραδέχεται ότι «δεν έχει βάση». Αλλά εξοργίζεται όταν το επισημαίνουν δημοσιογράφοι και πολιτικά στελέχη!).

Και ου μόνον, αλλά το ρίχνει και στη φτηνή προπαγάνδα: «Αν τώρα πολιτικά στελέχη, ιδίως του κυβερνώντος εξεγείρονται διότι φοβούνται πώς το περιουσιολόγιο μπορεί να καταγράψει την απότομη αύξηση της περιουσίας τους την επταετία, είναι άλλη συζήτηση».

Μα… πολύτροπε αρχηγέ, η περιουσία καταγράφεται στο πόθεν έσχες. Θα συμφωνήσουμε ότι δεν καταγράφεται το «πόθεν». Όμως αν υποθέσουμε - ως υπόθεση εργασίας - ότι κάποια κυβερνητικά στελέχη χρηματίστηκαν στην επταετία με εκατομμύρια, αυτά δεν θα αποτυπωθούν στο περιουσιολόγιο. Θα έχουν σταλεί μέσω εξωχωρίων «σε μαγικά νησιά θέλω να βρεθούμε».

Το γνωρίζει αλλά η κουτοπόνηρη μικροπολιτική φλέβα του, δεν τον αφήνει. Καίει μια πρόταση που θα μπορούσε να «ζυμωθεί» έστω στους φίλα προσκείμενους στο κόμμα του.

Από την άλλη το ΠΑΣΟΚ, χωρίς να κατανοήσει την στρατηγική Τσίπρα, μέσα από τις δηλώσεις και τις ομιλίες του, τον κατηγορεί ότι κάνει μυστικές συμφωνίες συγκυβέρνησης με τη ΝΔ!

Αφορμή στάθηκε ένα άρθρο του Γιώργου Σιακαντάρη για την άρνηση κομμουνιστών και σοσιαλδημοκρατών να συνεργαστούν ενόψει της ανόδου του Χίτλερ στην εξουσία. Θα μπορούσε - με λίγη φαντασία - να είναι και μια υποδόρια αναφορά στο σήμερα, αλλά ακόμη και έτσι, ήταν η προσωπική πολιτική θέση ενός πολιτικού επιστήμονα.

Βέβαια οι απόψεις του ξαφνικά εκλαμβάνονται ως πρόσβαρες καθώς υπήρξε ο βασικός συντάκτης του «μανιφέστου» της ΕΛΑΣ. Όμως τόσο ο ίδιος όσο και ο Τσίπρας έχουν βεβαιώσει πως δεν εκφράζει το κόμμα (ιδιαίτερα από τότε που ο Σιακαντάρης τοποθετήθηκε δημοσίως υπέρ του Νίκου Μπίστη, ο οποίος είχε υποστηρίξει ότι η πόντιση του ηλεκτρικού καλωδίου στην Κάσο αποτελούσε μονομερή ενέργεια, χωρίς συνεννόηση με την Τουρκία!).

Το άρθρο για τις προπολεμικές συνεργασίες θεωρήθηκε ως μάνα εξ ουρανού για το νεοσσό και νεοφώτιστο βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Παναγιώτη Δουδωνή. Κατηγόρησε τον Τσίπρα για «μυστική συμφωνία» με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, ώστε να συγκυβερνήσουν εφόσον δεν υπάρξει αυτοδυναμία.

Η άποψη Δουδωνή ασπάστηκαν ο (και αυτός νεοφώτιστος) εκπρόσωπος τύπου Κ. Τσουκαλάς και άλλα στελέχη του κύκλου Ανδρουλάκη. Στην συνέχεια το Γραφείο τύπου του κόμματος επέμενε ότι ο Σιακαντάρης είναι στέλεχος της ΕΛΑΣ, ενώ και να ήταν τυπικά, όπως είπαμε με αφορμή το καλώδιο είχε αποστασιοποιηθεί.

Δεν μπορούμε να είμαστε απόλυτα σίγουροι για το αν έχει υπάρξει «μυστική συμφωνία», καθώς ο Τσίπρας είναι άτομο που έχει έφεση στη μυστικότητα και την ίντριγκα (δες «γάτα των Ιμαλαΐων»). Ωστόσο η λογική λέει ότι ως πρώην Πρωθυπουργός δεν επέστρεψε για να γίνει υπαρχηγός του Μητσοτάκη.

Στην προχθεσινή συνέντευξη στη ΔΕΘ έκανε φανερούς τους στόχους του, δηλώνοντας πως «οι δεύτερες εκλογές δεν είναι και καμιά καταστροφή».

Νομίζουμε ότι προβάλει την στρατηγική του: Θέλει επαναληπτικές εκλογές ώστε να συσπειρώσει διάφορες αδέσποτες και διάσπαρτες αριστερές ψήφους, όπως και την αντιΜητσοτακική τάση του ΠΑΣΟΚ. Με τον τρόπο αυτό θα καταστεί αξιωματική αντιπολίτευση και θα βάλει πλώρη για την πρωτιά στις μεθεπόμενες εκλογές.

Και αντί στο ΠΑΣΟΚ να αποδομήσουν το χωρίς πρόγραμμα «όραμά» του, γίνονται… Σέρλοκ Χόλμς και ψάχνουν - υποτιθέμενες - μυστικές συμφωνίες του.

Γ. Σιδέρης-liberal.gr

Αντώνης

2026-09-09T08:54:06.238+03:00

Ο Αντώνης ζει τον μύθο του. Ξάφνου όλοι οι προβολείς στέκονται επάνω του. Από την μοναξιά της συνταξιοδότησης, στο μεγαλείο του ρυθμιστή. Από την έρημο της μεταπρωθυπουργικής απραξίας, στους ανθισμένους κήπους των πρωτοσέλιδων και των τηλεοπτικών αναλύσεων. Από την θανατερή ησυχία ενός τηλεφώνου που δεν χτυπούσε, στο συνεχές ντριν-ντριν από διάφορους κολασμένους και εγκαταλελειμμένους της πολιτικής που παρακαλούν «πάρε με κι εμένα». Από την αδράνεια του απομονωμένου γέροντα, στην αδρεναλίνη του κυβερνήτη αόρατου υποβρυχίου που ετοιμάζεται να πατήσει το κουμπί για να φύγει η τορπίλη. Λίγο το χεις;

Ο Αντώνης ζει την ανανεωμένη του δόξα. Από απόμαχος Μεσσηνιάρχης, ξανά πανελλαδικός δερβέναγας. Από Novartiανός κατηγορούμενος του «μεγαλύτερου σκανδάλου από συστάσεως του ελληνικού κράτους», εκλεκτός των Τσιπρικών, των αποδέλοιπων Συριζαίων, των Ζωη-Κωνσταντοπουλικών και των Βαρουφακικών. Από συνταξιούχο που δεν είχε δουλειά να κάνει –πλην ίσως την συγγραφή των απομνημονευμάτων του- σε πρόθυμο μεταφορέα όλων των προσδοκιών μιας κουτσής ελληνικής αριστεράς, που

εναποθέτει στους «πατριωτικούς» του ώμους την δουλειά που αυτή στάθηκε ανίκανη να κάνει. Να εξοβελίσει τον Μητσοτάκη.

Ο Αντώνης ξαναζεί την θεϊκή του αποστολή. Να «ξανασώσει». Έσωσε κάποτε την ομογένεια της Βορείου Ηπείρου, καλώντας την όχι να μείνει εκεί που εμείς θα μπορούσαμε να διεκδικήσουμε, αλλά να μετοικήσει οριστικά στην μητροπολιτική Ελλάδα. Έσωσε αργότερα την χώρα από της διαπλοκή του γέρο-Μητσοτάκη, φέρνοντας ξανά στην εξουσία τον Ανδρέα. Αχ πόσο τον είχαμε λατρέψει τότε όλοι εμείς οι Πασόκοι τον Αντώνη. Στα καλά καθούμενα μας έδωσε την χώρα στο πιάτο. Τώρα ξανασώζει την χώρα παραδίδοντας την στο χάος της πολιτικής κρίσης και της ακυβερνησίας. Ναι, αλλά θα χει σώσει την ψυχή της παράταξης και θα χει πατήσει την woke ατζέντα στον λαιμό σαν οχιά.

Ο Αντώνης ζει την πολιτική του νεκρανάσταση. Δεν το απομειώνω ως προσωπική φιλοδοξία. Δικαιούται. Άλλοι συνταξιούχοι καταπολεμούν την καλπάζουσα γεροντική κατάθλιψη καλλιεργώντας μαρούλια τον κήπο τους, άλλοι σημαδεύοντας χώρες και πρωθυπουργούς από το παραθυράκι της σοφίτας τους. Κανένα θέμα. Στο τέλος-τέλος, υπό την έγκριση του σοφού λαού μας γίνονται (ή δεν γίνονται) όλα. Αν επέλθει χάος, δεν θα ναι δουλειά του Αντώνη, όλων μας θα ναι.

Υ.Γ. Άκουγα χθες έναν από τους εκλεκτούς του, τον Μαρκόπουλο εξ Ευβοίας, στην δημοσιογραφική ερώτηση «με ποιον θα μπορούσατε να συνεργαστείτε;», να απαντά με το καταπληκτικό «με όλους πλην εκείνου που βύθισε την χώρα στην διαφθορά». Με όλους; Και με τον Αλέξη άρα; Άντε βρε, με το καλό και τον Παπαγγελόπουλο στα ψηφοδέλτια σας…

Δ. Καμπουράκης-liberal.gr

Μαλάουι

2026-09-08T09:57:46.216+03:00

Να είμαστε ειλικρινείς. Κανείς πρωθυπουργός ή υποψήφιος πρωθυπουργός δεν κέρδισε τις εκλογές στη ΔΕΘ. Ούτε τις έχασε.

Συνεπώς οι σαχλαμάρες είναι περιττές. Και κυρίως άσκοπες.

Διότι η πολιτική είναι στο βάθος μια σοβαρή υπόθεση. Που σπανίως αφορά κλαπατσίμπαλους.

Ετσι, ακόμη περιμένουμε να αποσταθεροποιηθεί η κυβέρνηση από την κυρία Καρυστιανού και τις πλατείες των Τεμπών.

Ακόμη καραδοκούμε τον Τσίπρα να ρίξει τα τσιμέντα με το πρόγραμμά του.

Ακόμη προσμένουμε το κόμμα Σαμαρά να πλακώσει τους gay και τους lgbtq+.

Αλλά εν τω μεταξύ τον Μητσοτάκη μια χαρά τον είδα στη Θεσσαλονίκη. Δεν κατάλαβα να χολοσκάει.

Συνεπώς όλη η σαχλαμάρα είναι άνευ σημασίας. Και βασικά άνευ αντικειμένου.

Το περιεχόμενο των σχολικών βιβλίων το κανονίζουν αρμόδιες επιτροπές ειδικών – περισσότερα από εννιακόσια άτομα, όπως ανακοίνωσε το υπουργείο Παιδείας!

Ούτε η κυβέρνηση κανονίζει, ούτε η αντιπολίτευση, ούτε κάθε περαστικός, ούτε καν ο Σαμαράς με τον Τζηκαλάγια.

Και ευτυχώς. Δεν είναι δουλειά τους.

Θα ήταν όμως σίγουρα πιο

χρήσιμο για τον τόπο αν όσοι κόπτονται για την εκπαίδευση των παιδιών ή κάνουν τους ντετέκτιβ και τους δικηγόρους στις υποκλοπές ή φοβερίζουν τον Ερντογάν ή μοιράζουν σπίτια έκαναν και καμιά κανονική δουλειά.

Τουλάχιστον μια κυρία από το ΠαΣοΚ πρότεινε τη δωρεάν… κατάψυξη ωαρίων!

Δεν είναι κακή ιδέα. Κι είμαστε όλοι βέβαιοι πως αν ζούσε ο αείμνηστος που δεν τσιγκουνευόταν το τζάμπα θα το είχε ήδη κάνει πράξη.

Υποθέτω λοιπόν ότι κάπου εννιακόσιοι ειδικοί είναι αρκετοί και επαρκείς για να φτιάξουν τα σχολικά βιβλία χωρίς τη βοήθεια διάφορων ψεκασμένων.

Τα υπόλοιπα θα τα αξιολογήσουν και θα τα κοστολογήσουν οι αρμόδιοι.

Μόνο στο Μαλάουι (και αν…) μπορεί κανείς να εξαγγέλλει μέτρα χωρίς να ξέρει πόσο κοστίζουν. Κι αυτές οι τσαχπινιές, ότι το αίτημα κοστολόγησης αποτελεί «δεξιά ηγεμονία», μάλλον απευθύνονται στους προοδευτικούς πολίτες του Μαλάουι (Γ. Σιακαντάρης, «ΤΑ ΝΕΑ», 4/9).

Μακριά φυσικά από μένα η σκέψη να υποτιμήσω τους αξιοσέβαστους κατοίκους ενός ευυπόληπτου αφρικανικού κράτους. Ιδίως τους προοδευτικούς.

Είμαι βέβαιος όμως πως και αυτοί θα έβαζαν τα γέλια αν άκουγαν τι συζητιέται στην Ελλάδα.

Πόσω μάλλον που, αν δεν κάνω λάθος, ο τελευταίος αφρικανός πολιτικός που μοίραζε σπίτια πρέπει να ήταν ο Ιντί Αμίν Νταντά στην Ουγκάντα. Εκτοτε το έθιμο λίγο ξεθώριασε.

Για να αποκαλύψω λοιπόν την αμαρτία μου, δεν ξέρω τι κάνουν στο Μαλάουι με την κατάψυξη ωαρίων. Δεν ξέρω καν αν έχουν ΔΕΘ και πώς βγάζουν πρωθυπουργό.

Αλλά ούτε τον Μητσοτάκη βλέπω να ανησυχεί.

Γ. Πρετεντέρης-ΤΑ ΝΕΑ

Ψάχνουν πολιτικά οφέλη στους θανάτους των δύο πιλότων

2026-09-07T09:58:25.560+03:00

Επιμέλεια: Νίκος Ταμπακόπουλος

Τραγικό δυστύχημα στην Τανάγρα. Δύο νέοι πιλότοι έχασαν τη ζωή τους όταν έπεσε το Phantom κατά τη διάρκεια φεστιβάλ επίδειξης. Για αυτό το δυστύχημα ορισμένοι στην Αριστερά στοχοποιούν την κυβέρνηση, τον Νίκο Δένδια και τις Ένοπλες Δυνάμεις. Ο γνωστός από τον ακτιβισμό του στα Τέμπη -που έβλεπε ξυλόλια και μιλούσε για «έγκλημα»- Κώστας Αρβανίτης βγαίνει (ξανά) μπροστά. Κατηγορεί τον υπουργό Άμυνας για μια σειρά από απίθανα πράγματα. Όπως για το θεσμικό πλαίσιο. Για να δούμε πότε υπεγράφη η σύμβαση για τη συμμετοχή της Αεροπορίας στο φεστιβάλ…

Ήταν το 2017 επί ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ… Τότε η διεθνής αεροπορική επίδειξη Athens FlyingWeek υπέγραψε στις 6 Δεκεμβρίου μνημόνιο συνεργασίας με το Γενικό Επιτελείο Αεροπορίας. Διάρκειας δέκα ετών… Στα social media μιλούν για

«ιδιωτικοποίηση των Ενόπλων Δυνάμεων», όταν τέτοια φεστιβάλ επίδειξης πραγματοποιούνται σε όλο τον κόσμο. Κάνουν λόγο για «κανόνες ασφαλείας» θέτοντας το ζήτημα της παλαιότητας του αεροσκάφους που κατέπεσε. Η αλήθεια είναι ότι δεν γνωρίζουμε τι έχει συμβεί ακριβώς. Άλλωστε οι έρευνες βρίσκονται σε εξέλιξη.

Στρατιωτικές πηγές πάντως αναφέρουν ότι δεν τίθεται θέμα παλαιότητας καθώς έχουν εκτελεστεί όλες οι διαδικασίες συντήρησης και ελέγχων σύμφωνα με διεθνή πρωτόκολλα. Σε κάθε περίπτωση ανεξάρτητα τι θα δείξουν οι έρευνες, η προσπάθεια πολιτικής αξιοποίησης ενός τόσο τραγικού συμβάντος είναι άτοπη και ανήθικη. Πόσο μάλλον όταν οι ίδιοι πολιτικοί μηχανισμοί και οι βραχίονές τους στα social media, έπαιξαν το παρεμφερές «παιχνίδι» στο τραγικό δυστύχημα των Τεμπών…

Σπίτια

2026-09-05T09:31:21.191+03:00

Πάμε καλά. 50 χιλιάδες σπίτια μοίρασε την Τετάρτη ο Τσίπρας στη Θεσσαλονίκη. Στο μιλητό, βέβαια.

Ενημερώνω μάλιστα ότι υπό την αρχηγία του, θα αρχίσει και «πορεία αλλαγής της χώρας». Πότε; Υποθέτω μόλις πάρουμε τα σπίτια.

Χθες, περιμέναμε να δούμε τη ρελάνς του Ανδρουλάκη από την Κρήτη, όπου έσβηνε κεράκια το ΠαΣοΚ και πλάκωσαν τις ρακές.

Και το Σαββατοκύριακο, έχουμε Μητσοτάκη, πάλι στη Θεσσαλονίκη, να δούμε τι συμφέρει τελικά περισσότερο.

Μη βιάζεστε, όμως. Ο Τσίπρας θα ξαναπάει Θεσσαλονίκη την άλλη εβδομάδα. Ξέχασε κάτι; Δεν ξέρω.

Ίσως δεν είχε υπολογίσει τις θέσεις στάθμευσης που θα πάνε μαζί με τα σπίτια. Ίσως ανέβει μόνο για τα μερεμέτια.

Στον ΣΥΡΙΖΑ πάντως, δεν υπόσχονται τίποτα. Πήγαν κουβά με την αντιπροεδρία της Βουλής και κυκλοφορούν με πλερέζες.

Ακόμη περισσότερο, που ο Παππάς «13-0» στηλίτευσε τη «θεσμική εκτροπή» που σχεδίασε ο Μητσοτάκης κι έπεσε το μαύρο στην κάλπη. Μου λένε ότι στενοχωρήθηκε και ο Δουδωνής.

Φυσικά, δεν υπάρχει καμία «θεσμική εκτροπή». Δημοκρατία έχουμε, ο καθένας ψηφίζει ό,τι θέλει και η ψηφοφορία ήταν συντριπτική. Απλώς, μας ξεκούφανε λίγο με τις τσιρίδες η Κωνσταντοπούλου.

Αλλά, βρε παιδί μου, να μιλάει για «θεσμική εκτροπή» ο «13-0», δεν το καταλαβαίνω. Είναι σαν να δίνει τα σπίτια ο Τσίπρας, χωρίς κλειδαριά.

Τέλος πάντων, πέρασε κι αυτό. Έχουμε τώρα τρία

ζητήματα που καίνε.

Πρώτον, τι θα μοιράσει ο Μητσοτάκης σε χρήμα, διότι ο άλλος στην Κρήτη μοιράζει φωτογραφίες του Ανδρέα Παπανδρέου και με κάτι τέτοια, μάλλον δε βγαίνει ο λογαριασμός.

Δεύτερον, πότε θα εμφανιστεί ο πρόεδρος Αντώνης να πλακώσει όλους τους gay και τους Lgbtq+.

Τρίτον, να βρεθεί ο Δένδιας, διότι σύντομα έχουμε εκλογές και δε γίνεται να τον ψάχνουν.

Από σήμερα λοιπόν, όλοι πάμε Θεσσαλονίκη, να ακούσουμε τις εξαγγελίες όλων τους και ενδεχομένως να οικονομήσουμε κανένα σπίτι στη μοιρασιά.

Και αυτά τα περί κοστολογήσεων στις εξαγγελίες, μην τα παίρνετε πολύ σοβαρά. Αφενός, κανείς δεν τα καταλαβαίνει. Κι αφετέρου, τζάμπα είναι, γιατί να κάνουμε οικονομίες;

Ήδη ο πρόεδρος Αλέξης ανακοίνωσε (ούτε λίγο, ούτε πολύ) ότι θα αλλάξει «όλο το παραγωγικό και κοινωνικό μοντέλο της χώρας», για να κοπούν και τα καλαμπούρια.

Όλοι λοιπόν εισηγούμαστε στον πρόεδρο, μαζί με τα σπίτια και τις θέσεις στάθμευσης, να μοιράσει και κανένα αυτοκίνητο.

Τι να κάνεις το σπίτι χωρίς πάρκινγκ; Και τι να κάνεις το πάρκινγκ χωρίς αυτοκίνητο;

Απλώς, στον ΣΥΡΙΖΑ, όπου μάλλον περισσεύουν τα αυτοκίνητα, θα μοιράσουν ποδήλατα. Δε χάθηκε ο κόσμος.

Γ. Πρετεντέρης-ΤΑ ΝΕΑ

Τσίπρας και ΠΑΣΟΚ ψάχνουν αφήγημα: Από τις «παροχές» στη ΔΕΘ στη διακυβέρνηση

2026-09-03T10:07:33.186+03:00

Για ένα πράγμα, για το οποίο δύσκολα μπορεί κανείς να κατηγορήσει το ΠΑΣΟΚ -ακόμη και εάν έχει σκοπό να το κάνει- είναι για την έγκαιρη και επίμονη προσπάθειά του να εμφανίσει ένα καλά «δουλεμένο» πρόγραμμα, με συγκεκριμένες προτάσεις, αρχή, μέση και τέλος

Συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς με τις επιμέρους προτάσεις, πίσω από αυτές, φαίνεται καθαρά ότι έχει προηγηθεί η αναζήτηση λύσεων για τα σύγχρονα προβλήματα που καθηλώνουν την καθημερινότητα των πολιτών.

Από πολύ νωρίς – ειδικά μετά από τις εκλογές του 2023- το ΠΑΣΟΚ ξεκίνησε την προγραμματική προσπάθεια και ενώ επένδυσε σε αυτήν, δεν κατάφερε να αποκομίσει ιδιαίτερα πολιτικά κέρδη, να κάνει δηλαδή το προσδοκώμενο δημοσκοπικό άλμα. Από πολύ νωρίς για παράδειγμα παρουσίασε λύσεις για το στεγαστικό πρόβλημα που «καίει» τις μεγαλύτερες αλλά κυρίως τις νεότερες γενιές από τα πρώτα βήματά τους στην αγορά εργασίας, όταν επιχειρούν να οργανώσουν και να ζήσουν τη ζωή τους όπως τη θέλουν, ανακαλύπτοντας κάθε φορά νέες ευκαιρίες, σε κάθε τομέα. Και από πολύ νωρίς «μίλησε» για την ακρίβεια και το ιδιωτικό χρέος, περιγράφοντας το δικό του δρόμο και τις πόρτες διαφυγής από το πρόβλημα. Συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς με τις προτάσεις, αφιέρωσε χρόνο στην ενδυνάμωση του προγραμματικού του λόγου, βελτιώνοντας στην πορεία αρκετές από τις προτεινόμενες λύσεις, όχι όμως τόσο το «αμπαλάζ».

Από χθες, μπήκε και το νέο κόμμα του Αλέξη Τσίπρα, που ιδρύθηκε μόλις τον περασμένο Μάιο, σε προγραμματική τροχιά, επιλέγοντας μάλιστα να κάνει τα αποκαλυπτήρια κάποια 24ωρα νωρίτερα από τον πρωθυπουργό και τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης στη ΔΕΘ. Η επιλογή της ημερομηνίας αφορά βέβαια στο «αμπολάζ» και ουδεμία σχέση έχει με το «δια ταύτα» του προγράμματος που παρουσίασε από τη Θεσσαλονίκη. Έχει ήδη κατηγορηθεί τόσο από την κυβέρνηση ότι είναι αμετανόητος και παροχολογεί χωρίς …αύριο, όπως και από το ΠΑΣΟΚ ότι αντέγραψε πολλές από τις δικές του προγραμματικές σελίδες.

Ο κ. Τσίπρας υποσχέθηκε κατώτατο μισθό στα 1.000 ευρώ, μισθολογικές αυξήσεις από 300 ως 500 ευρώ σε εκπαιδευτικούς, γιατρούς και νοσηλευτές, αλλά και επίδομα 500 ευρώ μηνιαίως στους φοιτητές που σπουδάζουν στα περιφερειακά πανεπιστήμια μακριά από τα σπίτια τους, ενώ μίλησε και για μείωση του ΦΠΑ στο 6% για τα βασικά προϊόντα και αύξηση του μεταφορικού ισοδύναμου, με συνολικό καθαρό κόστος, όπως υπολογίζει το οικονομικό του επιτελείο στα 5,5 δισ. ευρώ.

Ως αντιστάθμισμα, πρότεινε έναν μηχανισμό «δίκαιης φορολόγησης», όπως είπε, που αφορά «το 1% των οικονομικά ισχυρότερων Ελλήνων, την αύξηση του φόρου στα μερίσματα και την φορολόγηση των τραπεζικών κερδών, με το οικονομικό επιτελείο της ΕΛΑΣ να υπολογίζει την απόδοσή του στα 2 δισ. ευρώ. Στη συνέχεια η ΕΛΑΣ παρουσίασε και τους σχετικούς πίνακες, όπως και τον τρόπο με τον οποίο υπολογίζει το κόστος των προτεινόμενων μέτρων για το διάστημα από το 2027 μέχρι το 2030. Ο πρώην πρωθυπουργός θα έχει προφανώς την ευκαιρία να δώσει συγκεκριμένες απαντήσεις στα διάφορα ερωτήματα που θέτουν τα άλλα κόμματα και η κυβερνητική παράταξη κατά τη συνέντευξη Τύπου επίσης στη Θεσσαλονίκη στις 9 Σεπτεμβρίου, αλλά και μέσα στους επόμενους προεκλογικούς μήνες. Και θα κριθεί, όπως και οι άλλοι πολιτικοί αρχηγοί, από αυτό. Το αν δηλαδή μέσω του προγράμματος ο κ. Τσίπρας κατάφερε να απευθυνθεί σε ευρύτερα εκλογικά κοινά θα φανεί στη συνέχεια, στον αγώνα αντοχής μέχρι τις εκλογές, που όπως όλα δείχνουν θα γίνουν την άνοιξη του 2027.

Όσον αφορά στη φετινή ΔΕΘ: είναι η τελευταία πριν από τις εκλογές και ως εκ τούτου το κάθε κόμμα θα κάνει υπερπροσπάθεια για να «ενθουσιάσει» τα κοινά του, αρχίζοντας από το σχέδιό του για την οικονομία. Μετά από χρόνια κρίσεων, ακρίβειας και αυξημένου κόστους ζωής, οι πολίτες πάντως δεν αρκούνται σε παροχές, αλλά ζητούν απαντήσεις για μισθούς, κατοικία, φορολογία, ανάπτυξη και προοπτική. Η ισορροπία ανάμεσα στις ελκυστικές λύσεις και στις αναγκαίες τομές και μεταρρυθμίσεις δεν είναι βέβαια μια εύκολη υπόθεση, ειδικά όταν ένα κόμμα θέλει να προσεγγίσει τα «απαιτητικά» κοινά που περιμένουν να ακούσουν όχι απλά ένα πακέτο εξαγγελιών αλλά και μια λύση για το μέλλον, χωρίς δημοσιονομικά πισωγυρίσματα.

Η μεγάλη δυσκολία για την ΕΛΑΣ και το ΠΑΣΟΚ, για τα δύο κόμματα της αντιπολίτευσης που διεκδικούν την πρωτοκαθεδρία στην κεντροαριστερά δεν είναι μόνο η συγκρότηση του προγράμματος- ούτε τα ποσοστά τους που μέχρι τώρα δεν φαίνεται να απειλούν το ασφαλές δημοσκοπικό προβάδισμα της Νέας Δημοκρατίας. Η εμφανής αδυναμία της αντιπολίτευσης μέχρι τώρα είναι να πείσει ότι αποτελεί ισχυρή εναλλακτική κυβερνητική πρόταση. Να βρει ένα πειστικό αφήγημα. Ένα σημαντικό μέρος των ψηφοφόρων σε όλα τα τελευταία γκάλοπ μπορεί να εκφράζει τη δυσαρέσκειά του για την κυβέρνηση, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι μπορεί να μετακινηθεί αυτόματα προς την αντιπολίτευση. Για να συμβεί, δεν αρκεί η φθορά της κυβέρνησης: οι ψηφοφόροι που έχουν ψηφίσει ένα κυβερνητικό κόμμα «μετακινούνται» πιο εύκολα προς την επόμενη πρόταση, μόνο όταν συναντούν «μέτρα εμπιστοσύνης», αξιόπιστα πρόσωπα και ένα συνολικό οραματικό αφήγημα. Το βασικό …τεστ της φετινής ΔΕΘ προ τον κ. Τσίπρα και το ΠΑΣΟΚ δεν αφορά μόνο στο πακέτο των «παροχών», αλλά το πως θα περάσουν από την αντιπολιτευτική κριτική στη διαμόρφωση ενός στιβαρού κυβερνητικού σχεδίου.

Φώφη Γιωτάκη-ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ

Οι καημοί των πρώην…

2026-09-02T10:12:00.997+03:00

Στα ελληνικά θεατρικά μπουλούκια που όργωναν την Ελλάδα στις «ηρωικές εποχές» του λαϊκού θεάτρου, το όνειρο των ηθοποιών ήταν να πεθάνουν πάνω στο σανίδι. Το ίδιο και το όνειρο πρώην Πρωθυπουργών στο σανίδι της πολιτικής.

Μόνο που ενώ οι πρώτοι είχαν το πάθος της προσφοράς, οι δεύτεροι έχουν το πάθος της φιλαυτίας. Δεν αποχωρούν οριστικά γιατί εκλαμβάνουν την εκλογική εκδίωξή τους ως αδικία που χρήζει επανόρθωσης. Και αν δεν μπορούν να επανέλθουν ως νυν, απαιτούν τουλάχιστον να προβάλλουν τον ρόλο του εγγυητή της πολιτικής καθαρότητας («ό,τι τους είχα πει έκαναν το αντίθετο» δήλωσε σχετικά πρόσφατα ο Α. Σαμαράς).

Συνήθως δεν υπερασπίζονται μια ιδέα. Υπερασπίζονται τον εαυτό τους και την υπαρξιακή ανάγκη τους να είναι στο προσκήνιο, αφού όπως έχει πει ο πρώην ΥΠΕΞ των ΗΠΑ Ντιν Άτσεσον «το να εγκαταλείπεις μια μεγάλη θέση ευθύνης είναι σα να πεθαίνεις λίγο». Έτσι στην αποχώρηση, στην ανυπαρξία, το έργο σου γίνεται αντικείμενο κριτικής και η φωνή σου πιο ασθενής για να το υπερασπιστεί.

Τα ανωτέρω είναι γενικές παραδοχές, που

στο πλαίσιό τους θα μπορούσε να ενταχθεί η συμπεριφορά Κώστα Καραμανλή. Ο Πρωθυπουργός που συνήψε κουμπαριές με τον Ερντογάν, ενοχλήθηκε από τα «ήρεμα νερά», θεωρώντας ότι αυτά εκλαμβάνονται ως υποχωρητικότητα. Η χώρα λέει, γίνεται ούτως ή άλλως όμηρος των τουρκικών τακτικών.

Βέβαια η χώρα έγινε τόσο όμηρος που και κατά τη διάρκεια των ήρεμων νερών έφτασαν στην Ελλάδα Ραφάλ και Belhara. Αλλά τουλάχιστον ο Καραμανλής στη θητεία είπε και ένα «όχι» για τα Σκόπια. Ο Σαμαράς απλώς έριξε την κυβέρνησή του.

Στόχευση που θέλει να επαναλάβει. Ως Πρωθυπουργός δεν έκανε κουμπάρο τον Ερντογάν, αλλά το 2013 πραγματοποίησε επίσκεψη στην Κωνσταντινούπολη συνοδευόμενος από 12 υπουργούς και επιχειρηματίες. Προφανώς τότε η Τουρκία… δεν είχε επιθετικές βλέψεις, γι’ αυτό από το Ντολμά Μπαξέ είχε δηλώσει πως πρόκειται για μια «καλή μέρα» και ζήτησε λύση «win-win» για τα ενεργειακά κοιτάσματα του Αιγαίου. Αυτό δεν ήταν… καθόλου κατευναστικό!

Υπήρξε ανταπόδοση εκείνης της επίσκεψης, και λίγες ημέρες αργότερα ο πρωθυπουργός Αχμέτ Νταβούτογλου πραγματοποίησε αιφνιδιαστική επίσκεψη στο ελληνικό φυλάκιο στις Καστανιές Έβρου, ενώ βρισκόταν σε προγραμματισμένη επίσκεψη στην Αδριανούπολη. Αντάλλαξε δώρα με τον αστυνομικό διευθυντή και τον στρατιωτικό διοικητή Ορεστιάδας. Τόσο πολύ τον είχε τρομάξει ο Σαμαράς, που μετά λυσσομανούσε για τα ήρεμα νερά.

Ο Αντώνης δεν αρκείται στα εθνικά, στα οποία κατά τη θητεία του δεν διέπρεψε. Άλλωστε την υπόμνηση για το casus belli ο Μητσοτάκης την έκανε μέσα στην Άγκυρα, όχι ο Αντώνης.

Γενικότερα ανακαλεί ένα πλέγμα κυβερνητικών δράσεων που κατά τη γνώμη του προδίδουν «την ψυχή της παράταξης» - και η οποία ελπίζουμε να μην είναι αυτή που ο ίδιος προβάλει. Μια ψυχή αραχνιασμένη, παγωμένη σε πρωθύστερο πολιτισμικό χρόνο.

Μέγιστο κυβερνητικό αμάρτημα ο γάμος των ομοφύλων. «Συντάραξε» υποτίθεται την ελληνική κοινωνία μια ρύθμιση που τον πρώτο χρόνο αξιοποίησαν περίπου 400 ζευγάρια. Όχι κάθε χρόνο, αλλά τον πρώτο χρόνο. Άνθρωποι δηλαδή που περίμεναν ακόμη και δεκαετίες το μέτρο και προσήλθαν στους δήμους σωρευτικά. Τέτοια… μεγάλη ανατροπή της ελληνική πυρηνικής οικογένειας (δεν υπάρχουν ακόμη στοιχεία από την ΕΛΣΤΑΤ για τον δεύτερο χρόνο).

Θεωρεί την σημερινή ΝΔ υβρίδιο ΛΑΟΣ και Σημιτικού ΠΑΣΟΚ, αλλά τον ακύρωσε ο Άδωνις που θύμισε ότι ήταν αυτός που προσκάλεσε τον ίδιο, τον Βορίδη και τον Πλεύρη στη ΝΔ. Τότε η ΝΔ έγινε μόνο λίγο ΛΑΟΣ και προφανώς δεν τον πείραζε. Κατά καιρούς του φαίνεται και ως Ποτάμι με ολίγη ΝΔ.

Η Μάργκαρετ Θάτσερ είχε δηλώσει το 1987 ότι θα είναι «on and on». Σε τρία χρόνια την έδιωξε το κόμμα της. Αναμένουμε να δούμε τι θα κάνουν οι ψηφοφόροι της ΝΔ με τον Αντώνη.

Γ.Σιδέρης-liberal.gr

Ξανά στο ή αυτοί ή εμείς;

2026-09-01T09:29:52.893+03:00

Για μια ακόμα φορά το ΠΑΣΟΚ βρέθηκε την προηγούμενη εβδομάδα να ασχολείται με το «αιώνιο» δίλημμα που το απασχολεί. Τι θα κάνει δηλαδή την επομένη των εκλογών και με ποιον (δεν) θα συνεργαστεί

Έχει γίνει μάλιστα κάτι σαν επαναλαμβανόμενη θεατρική παράσταση. Ανοίγει κάθε φορά με τον ίδιο τρόπο και αφού γίνει η ανταλλαγή των απαραίτητων μπηχτών το θέμα αφήνεται να ξεχαστεί με την επισήμανση ότι το Συνεδριο ψήφισε και η πολιτική του κόμματος είναι «ξεκάθαρη».
Το εναρκτηριο λάκτισμα το δίνει φυσικά πάντοτε ο Χάρης Δούκας. Αυτή τη φορά το έκανε με ένα άρθρο του στο οποίο προειδοποιεί, ως συνήθως, για τον κίνδυνο το ΠΑΣΟΚ να γίνει παρακολούθημα της δεξιάς, να μεταλλαχθεί στη «σοσιαλδημοκρατία της αφομοίωσης». Προσθέτει και διάφορες σάλτσες λίγο Μαντάνι, κάτι από Βέμπερ και πολύ πολιτικό καπιταλισμό υπερκέρδη και άλλα ηχηρά παρόμοια. Αυτά όμως δεν έχουν την παραμικρή σημασία.

Για να καταλάβει κανείς τον Χάρη Δούκα πρέπει να ξεκινήσει από το ότι έχει μια καθαρά προσωπική ατζέντα. Για να μπορέσει να έχει καριέρα στην πολιτική προϋπόθεση είναι να εκλεγεί ξανά Δήμαρχος. Υπήρξαν προκάτοχοι του, ο Μπέης έρχεται στο νου, οι οποίοι το πετύχαιναν επειδή ήταν καλοί δήμαρχοι. Ανεξάρτητα δηλαδή από το πολιτικό τους στίγμα. Το τρένο αυτό ο Δούκας το έχει χάσει. Εκλέχτηκε λέγοντας ότι θα αλλάξει την πόλη και θα ρίξει τη θερμοκρασία κατά 5 βαθμούς και σήμερα θα ήμασταν ευγνώμονες αν μάζευε εγκαίρως τα σκουπίδια και κρατούσε την Αθήνα καθαρή. Έτσι του μένει η μόνη εναλλακτική, λύση να είναι κοινός υποψήφιος της αντιπολίτευσης κι αν μπορεί να πάρει τις αντισυστημικές δεύτερες ψήφους. Για να το πετύχει αυτό λοιπόν σε τακτά χρονικά διαστήματα πρέπει να ανανεώνει τα διαπιστευτήρια του προς τον Τσίπρα και την αριστερά. Κατανοητό και ανθρώπινο, τι άλλο να κάνει, να επιστρέψει στο πανεπιστήμιο;

Το κακό είναι ότι με τη στάση του έχει παρασύρει το ΠΑΣΟΚ σε μια γραμμή εξόφθαλμα ανεπαρκή. Όχι πως δεν έχει ευθύνες ο Ανδρουλάκης βέβαια πλην όμως οι δύο τους διαμόρφωσαν μια δυναμική του παραλόγου. Το ΠΑΣΟΚ του 12% λέει ότι δεν συνεργάζεται με κανέναν και το μόνο που συζητά είναι τα άλλα κόμματα να προσχωρήσουν στο πρόγραμμα του. Κι αυτό γιατί; Για να μην κατηγορηθεί ότι θα συνεργαστεί με τη δεξιά. Έτσι στην πραγματικότητα αποκόπτεται από ένα κεντρώο και μετριοπαθές κοινό.Ένα κοινό το οποίο ανησυχεί για το ενδεχόμενο ακυβερνησίας, την ίδια στιγμή όμως έχει πολλά παράπονα από την κυβέρνηση και θα ήταν έτοιμο να ακούσει μια σοβαρή εναλλακτική πρόταση.

Το πρόβλημα έχουν αρχίσει να το κατανοούν και στο ΠΑΣΟΚ. Ήδη την προηγούμενα εβδομάδα είχαμε παρεμβάσεις από δύο εκσυγχρονιστικά στελέχη, τον Γιάννη Μεϊμάρογλου και τον Παναγιώτη Λούσκο οι οποίοι ουσιαστικά ζήτησαν αλλαγή της πολιτικής προς μια πιο ρεαλιστική στάση. Ποια θα μπορούσε να είναι αυτή;

Το πρώτο και ουσιαστικό είναι η αναγνώριση ότι η χώρα δεν μπορεί να αφεθεί στην ακυβερνησία ούτε να οδηγείται σε απανωτές εκλογές. Από εκεί και πέρα, ανάλογα με το αποτέλεσμα μπορούν να αναζητηθούν πολλές λύσεις. Από κυβέρνηση ευρύτερων συνεργασιών ως κυβερνήσεις μειοψηφίας με συγκεκριμένες δεσμεύσεις. «Πρωτοβουλίες οικουμενικές που δεν θα σηματοδοτούν τη νίκη κάποιου κόμματος εφόσον δεν την έχει δώσει η λαϊκή ετυμηγορία αλλά την επικράτηση του ορθολογισμού», όπως έγραψε ο Γιάννης Μεϊμάρογλου, από τα κομμένα εκσυγχρονιστικά στελέχη της προηγούμενης Κεντρικής Επιτροπής. Το αποτέλεσμα θα κρίνει σε μεγάλο βαθμό και τα πρόσωπα.

Προϋπόθεση ωστόσο για την «επικράτηση του ορθολογισμού» είναι να πάρει διαζύγιο το ΠΑΣΟΚ από τη συρυζαίικη/ ελασίτικη λογική «ή αυτοί ή εμείς» η οποία έχει επικρατήσει. Όποια τακτικά οφέλη και αν υποτίθεται πως αποφέρει μια τέτοια αντίληψη είναι κωμικό και απογοητευτικό, μετά από μία χρεοκοπία και τρία μνημόνια, τα οποία όλοι υπηρέτησαν με ευλάβεια, να μας λένε τα κόμματα ότι δεν μπορούν να συνεργαστούν. Προφανώς υπάρχουν διαφορές πολιτικής, τα προβλήματα όμως είναι γνωστά και οι λύσεις συγκεκριμένες. Όποιος και αν είναι στην κυβέρνηση θα πρέπει να έχει δημοσιονομικά πλεονάσματα για να μειωθεί το χρέος και να προσελκύει ιδιωτικές, δηλαδή κερδοσκοπικές, επενδύσεις. Άλλος δρόμος δεν υπάρχει για να μη βρεθούμε ξανά σε αδιέξοδο, να ανέβει η παραγωγικότητα και μαζί το βιοτικό επίπεδο. Εκτός και αν πιστεύει κανείς ότι για την αντιμετώπιση της ακρίβειας για παράδειγμα η διαφορά ανάμεσα στη μείωση του ΦΠΑ που ζητά η αντιπολίτευση και στην επιδότηση των ευάλωτων που προκρίνουν κυβέρνηση και ΕΕ, είναι η διαφορά ανάμεσα στον σοσιαλιστικό παράδεισο και την κόλαση του άγριου καπιταλισμού των υπερκερδών.

Παντ. Καψής-ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ

Δοξολογία μιας ήττας

2026-08-31T08:53:57.310+03:00

Τέτοιες ώρες πριν από 77 χρόνια έπαιρνε τέλος ο ελληνικός Εμφύλιος. Τα τελευταία υπολείμματα του λεγόμενου «Δημοκρατικού Στρατού» περνούσαν τα σύνορα και μας κουνούσαν μαντίλι για τη μαγευτική Τασκένδη και την υπερορία.

Ετσι τελείωσε μια σύγκρουση σε πολλές φάσεις και με πολλούς νεκρούς που κράτησε έξι χρόνια (1943-1949).

Το έπαθλο ήταν αυτονόητο. Η εξουσία.

Από τη μια πλευρά, μια μερίδα του ελληνικού λαού που επιδίωξε με κάθε τρόπο και κάθε μέθοδο υπό την καθοδήγηση του ΚΚΕ να επιβάλει ένα καθεστώς σοβιετικού τύπου.

Από την άλλη, όσοι υπεραμύνθηκαν του αστικού κοινωνικού συστήματος.

Δεν είναι τυχαίο πως στο στρατόπεδο των νικητών μετείχαν όλες οι δυνάμεις του τότε Κοινοβουλίου. Λαϊκοί και Φιλελεύθεροι. Βασιλικοί και Βενιζελικοί. Και Παπάγος και Πλαστήρας.

Οι νεότεροι δικαιούνται να βάλουν τα γέλια. Στις μέρες μας οι κομμουνιστές είναι ένα είδος προς εξαφάνιση και για τα μπάζα. Τότε όμως ήταν μόδα.

Ηλεγχαν σχεδόν τη μισή Ευρώπη και ορέγονταν την άλλη μισή.

Ευτυχώς στην Ελλάδα ηττήθηκαν. Είμαστε έτσι

η μοναδική χώρα η οποία μέσα σε μια δεκαετία αντιμετώπισε με τα όπλα και τις τρεις εκδοχές του ολοκληρωτισμού.

Τον ιταλικό φασισμό, τον γερμανικό ναζισμό και τον σοβιετικό κομμουνισμό.

Οτι οι πατεράδες μας κατάφεραν να βγουν ζωντανοί και νικητές από μια τέτοια αναμέτρηση θα πρέπει να το οφείλουμε στην αυταπάρνηση και τον ηρωισμό τους, τη θυσία πολλών και τον θεό της Ελλάδας – αν υπάρχει τέτοιος θεός…

Αφησε πίσω του πληγές ο Εμφύλιος; Δυστυχώς, πολλές.

Αφησε ένα μετεμφυλιακό κράτος που δεν ήταν και η επιτομή της δημοκρατικής πολιτείας. Μπορούσε να γίνει διαφορετικά έπειτα από έξι χρόνια πολέμου; Δεν ξέρω, αλλά σίγουρα δεν έγινε.

Πάντως, από όλα τα μετεμφυλιακά καθεστώτα του 20ού αιώνα (Ρωσία, Φινλανδία, Ισπανία κ.ά.), το ελληνικό δεν ήταν το πιο βάναυσο. Αν μπορούν να υπάρξουν τέτοιες μετρήσεις.

Κυρίως, όμως, ο Εμφύλιος άφησε πλούσια αποθέματα μνησικακίας, μεμψιμοιρίας, υστέρησης και πικρίας στους ηττημένους. Μια κουλτούρα αδικημένων, παραγκωνισμένων και καταφρονημένων.

Μπορούσε το πράγμα να εξελιχθεί διαφορετικά; Δεν το ξέρω αλλά ούτε αυτό συνέβη.

Βεβαίως, σιγά-σιγά και κυρίως μετά το 1974, οι ηττημένοι και οι επίγονοί τους ενσωματώθηκαν ισότιμα στην ελληνική κοινωνία. Ακόμη κι οι πρόσφυγες επέστρεψαν.

Γενικά, θα μπορούσε κανείς να πει πως αν υπήρξαν πληγές του Εμφυλίου επουλώθηκαν από τη δημοκρατία. Ο Μάρκος Βαφειάδης, ο Χαρίλαος Φλωράκης, ο Μανόλης Γλέζος έγιναν βουλευτές.

Ο Εμφύλιος άφησε πίσω του τελικά μια ακατάσχετη βιβλιογραφία αναμνήσεων και μαρτυριών. Ενώ επιζούν και οι μνήμες του σε κάτι κομματικές ηρωοποιήσεις του ΚΚΕ και σε κατασκηνώσεις της ΚΝΕ.

Φέτος, μάλιστα τίμησαν ad nauseam τα τόσα χρόνια από την ίδρυση του «Δημοκρατικού Στρατού» – είναι ίσως οι μοναδικοί ηττημένοι παγκοσμίως που δοξάζουν την ήττα τους…

Το βέβαιο είναι ότι τα χρόνια που ακολούθησαν τον Εμφύλιο η ήττα εξελίχθηκε σε ταυτοτικό στοιχείο της ελληνικής Αριστεράς και της εγχώριας κομμουνιστικής μυθολογίας.

Ενας κλασικός συλλογισμός είναι ότι «είχαμε δίκιο και χάσαμε παρόλο που είχαμε δίκιο, είχατε άδικο αλλά κερδίσατε παρόλο που είχατε άδικο».

Δεν είναι ακατανόητο. Η προσκόλληση στην ήττα ήταν ίσως η μοναδική μέθοδος επιβίωσης αυτής της Αριστεράς σε έναν σύγχρονο κόσμο που διέψευσε όλες τις βεβαιότητες και τις πεποιθήσεις τους.

Ακόμη κι η διάλυση της Σοβιετικής Ενωσης χαρακτηρίζεται «μεγάλο πισωγύρισμα για την ανθρωπότητα» (Π. Τριγάζης, «Η Αυγή», 16/8).

Εξού και η ψυχολογική πρόσδεσή τους σε ξεπερασμένες ή υπό κατάρρευση περιπτώσεις όπως η Κούβα. Οργάνωναν ακόμη και πρόσφατα εθελοντικές «μπριγάδες» ή έστελναν αντιπροσωπεία για να γιορτάσουν τα εκατό χρόνια από τη γέννηση του Φιντέλ Κάστρο.

Κυρίως, όμως, η προσκόλλησή τους στο «ακατάβλητο αγωνιστικό πρότυπο» και τους «αλύγιστους αγωνιστές».

Οι αλύγιστοι τιμώνται καταλλήλως σε κάθε ευκαιρία και με κάθε αφορμή, ακόμη κι όταν δεν υπάρχει λόγος. Στην παραγωγή μαρτύρων, άλλωστε, οι κομμουνιστές είναι πιο ευρηματικοί κι από το Βατικανό ή τη Χαμάς.

Ενώ φαίνεται πως το σουλάτσο πάνω-κάτω στην Πανεπιστημίου είναι μάλλον ένας πιο ανώδυνος τρόπος να δηλώνουν ότι «δεν ηττηθήκαμε ποτέ».

Κανένα πρόβλημα φυσικά αν θέλουν να σουλατσάρουν. Αλλά από την ανέξοδη αγωνιστικότητα έως την αχρείαστη ανυπακοή απέναντι σε ό,τι συγκροτεί τη σύγχρονη κοινωνία υπάρχει μόνο ένα βήμα που πολλοί μετεμφυλιακοί αριστεροί δεν διστάζουν να διαβούν.

Αλλά και πάλι δεν εκπλήσσουν. Αν δεν είχαν την «αγωνιστικότητα» και την «ανυπακοή» τι θα τους έμενε; Ενας διαψευσμένος κόσμος; Κάποιες αμφιλεγόμενες ιστορικές αναμνήσεις;

Προ ημερών, στην ημέρα κατά του ναζισμού και του κομμουνισμού (23/8) που τιμάται σε ολόκληρη την Ευρώπη, διατυπώθηκε ελληνικός αντίλογος.

Ισχνός είναι αλήθεια, αλλά υπαρκτός. Είναι ένα συνονθύλευμα κακοχωνεμένων αναφορών που εκτείνονται από τη Λατινοπούλου και το Ράιχσταγκ έως τον Γοργοπόταμο και τους εκτελεσμένους της Καισαριανής (Κ. Ζαχαριάδης, Dnews, 23/8).

Το επιστέγασμα είναι ότι ο κομμουνισμός ανακηρύχθηκε για την περίσταση «τέκνο του Διαφωτισμού». Α, ρε, δύστυχε Ντιντερό, πού να ήξερες τι γέννησες!

Ολα αυτά φυσικά ανήκουν περισσότερο στον χώρο της αστειότητας. Δεν ξέρω πόσοι στη σημερινή δημοκρατική Ευρώπη θεωρούν «πισωγύρισμα» τη διάλυση της Σοβιετική Ενωσης, ούτε αν μετρούν τον Ζαχαριάδη στους επιγόνους του Βολταίρου.

Κι αυτό είναι ένδειξη ωριμότητας και απεγκλωβισμού από στερεότυπα και προκαταλήψεις ενός θλιβερού παρελθόντος.

Το βέβαιο είναι ότι η δημοκρατία μας έχει απαλλαγεί από τα τραύματα που προκάλεσαν τις εμφυλιοπολεμικές καταστάσεις του περασμένου αιώνα κι ίσως να συνεχίστηκαν έπειτα από αυτές.

Ακόμη κι η κακόγουστη δοξολογία μιας ήττας είναι περισσότερο υπόμνηση εκείνου από το οποίο γλιτώσαμε παρά εκείνου που θέλαμε να γίνουμε.

Γ.Πρετεντέρης-ΤΟ ΒΗΜΑ

Να μιλήσει πρώτος στη ΔΕΘ, να πει τι;

2026-08-29T10:15:02.009+03:00

Πέρασε ολόκληρο καλοκαίρι, οι εκλογές πλησιάζουν και η αντιπολίτευση δεν βρήκε ακόμη τον τρόπο να αλλάξει υπέρ της τους συσχετισμούς, ενόψει της νέας σεζόν.

Αντίθετα, το όλο σκηνικό δείχνει στασιμότητα και έλλειψη δυναμικής, όπως φαίνεται και στις δημοσκοπήσεις: Η «Ελπίδα» της Καρυστιανού υποχώρησε ραγδαία, υπάρχει διστακτικότητα για το κόμμα Σαμαρά, ο ΣΥΡΙΖΑ κατέληξε σε μονοψήφιο ποσοστό και ο Τσίπρας παραμένει σε ρηχά νερά. Όσο για το ΠΑΣΟΚ, που θα έβγαινε πρώτο κόμμα «έστω και με μία ψήφο διαφορά», βρίσκεται στην τρίτη θέση και η μόνη πρωτοβουλία που ανακοίνωσε ήταν να μετατρέψει την ιστορική 3η Σεπτέμβρη του Ανδρέα Παπανδρέου σε... γιορτή Ανδρουλάκη, κάπου μεταξύ Λασιθίου και Ηρακλείου.Επομένως, δεν εξέπληξε κανέναν η πρώτη δημοσκόπηση του αποκαλόκαιρου (Interview, 25/8): Η ΝΔ παραμένει κυρίαρχη πολιτική δύναμη, η ΕΛΑΣ του Τσίπρα υποχωρεί από το 15,8% (τον Ιούλιο) στο 14,5%, το ΠΑΣΟΚ παραμένει στάσιμο με 10% και το κόμμα της Καρυστιανού βρίσκεται πλέον στο οριακό 3,6%Η Μαντόνα και το δημόσιο χρέος
Ενδεικτικό της ένδειας ιδεών και σοβαρών πολιτικών πρωτοβουλιών στην αντιπολίτευση είναι ότι, για παράδειγμα, αντί να συγχαρούν την κυβέρνηση γιατί εξοικονομεί χρήματα και αποπληρώνει το δημόσιο χρέος (ξελασπώνοντας εμάς και τα παιδιά μας), επιτέθηκαν στον Μητσοτάκη ζητώντας να... μοιράσει τα επιπλέον δημόσια έσοδα σε παροχές. Ανήκουστο ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ να προειδοποιούν την κυβέρνηση να μη διανοηθεί να αποπληρώσει έγκαιρα τα δάνειά μας! Δείχνοντας, έτσι, έναν ανεύθυνο και επικίνδυνο λαϊκισμό αντί για λογικές, κοστολογημένες και εφαρμόσιμες προτάσεις.

Κατά τα λοιπά, η αντιπολίτευση πέρασε το καλοκαίρι επικρίνοντας τον πρωθυπουργό επειδή πέρασε λίγες ημέρες διακοπές στην Κρήτη ή επειδή ευχήθηκε στη Μαντόνα για τα γενέθλιά της αντί να συλλυπηθεί για τον Κωνσταντίνο Τσουκαλά. Είναι να απορείς με τι ασχολούνται. Είναι οι ίδιοι που δεν τίμησαν νεκρό τον τεράστιο Σαββόπουλο, την Αρβελέρ, τον Κώστα Σημίτη, τον Στέφανο Μάνο, τον Στέλιο Ράμφο και τόσους άλλους σπουδαίους Έλληνες και δεν πήγαν στις κηδείες τους. Με πρώτο τον Τσίπρα, που δεν είπε λέξη για τους επιφανείς αυτούς συμπολίτες μας, αλλά ήταν ο μοναδικός Ευρωπαίος ηγέτης που πήγε ως την Κούβα για την κηδεία του κομμουνιστή δικτάτορα Κάστρο!Στη ΔΕΘ να πει τι;

Το hit του καλοκαιριού υπήρξε, φυσικά, το θορυβώδες ξεκατίνιασμα, επιπέδου πρωινάδικου, στο κόμμα της Καρυστιανού. Το πρώην μεγαλειώδες κίνημα των Τεμπών, που κάποτε γέμιζε πλατείες και πεζοδρόμια και ετοιμαζόταν, υποτίθεται, για αυτοδυναμία (δηλώσεις Καρυστιανού 5/6), αποσυντίθεται με αποχωρήσεις και καταγγελίες στελεχών. Ο ανορθολογισμός, η συνωμοσιολογία και η τερατολογία φαίνονται να υποχωρούν, κι αυτό είναι άξιο προσοχής. Η κατάρρευση της Καρυστιανού δείχνει, επίσης, ότι ο χώρος της διαμαρτυρίας είναι γεμάτος. Όλη η αντιπολίτευση κινείται πάνω στο ίδιο μοτίβο οργής απέναντι στη ΝΔ. Χωρίς σοβαρό πρόγραμμα και κυβερνητική αντιπρόταση, ωστόσο, η οργή δεν γίνεται αυτόματα ψήφος.Αλλά και ο Τσίπρας εξακολουθεί να κινείται σε χαμηλά ποσοστά. Τα κομματικά βιντεάκια που γυρίζει ή οι μεταγραφές στελεχών που μυρίζουν από μακριά ΣΥΡΙΖΑ δεν ενθουσιάζουν. Ο κόσμος, προφανώς, δεν ξεχνά. Για να κάνει λοιπόν λίγη φιγούρα, ο Τσίπρας ανακοίνωσε ότι θα μιλήσει πρώτος στη ΔΕΘ. Πριν από τον πρωθυπουργό. Η κίνησή του θεωρήθηκε άκομψη, απρεπής, αντιθεσμική, ενδεικτική του άγχους από τα χαμηλά ποσοστά. Στην κυβέρνηση εκνευρίστηκαν, ο Άδωνις Γεωργιάδης τον χαρακτήρισε «παλιόπαιδο», ενώ η Αλεξάνδρα Σδούκου είπε ότι της θυμίζει παιδί στο σχολείο που ξεκινάει να τρέχει πριν δοθεί η εκκίνηση. Αλλά δεν είναι εκεί το θέμα. Το θέμα είναι γιατί ο πολιτικός που συνέδεσε το όνομά του με το καταστροφικό πρόγραμμα Θεσσαλονίκης (Σεπτέμβριος 2014), δηλαδή συντεταγμένη έξοδο από το ευρώ και πρόσδεση στο άρμα της Ρωσίας, βιάζεται να ξαναπάει στη ΔΕΘ. Να πει τι, αφού οι εξαγγελίες κατέρρευσαν, οι υποσχέσεις αποδείχθηκαν αυταπάτες και το πείραμα κατεδάφισης της χώρας που οραματίστηκε η Αριστερά αποδοκιμάστηκε πολλές φορές στην κάλπη.
Υστερία με τα ιδιωτικά

Τρία ιδιωτικά πανεπιστήμια που έχουν παραρτήματα στην Ελλάδα δεν θα μπορούν να λειτουργήσουν άμεσα, καθώς το Γ΄ Τμήμα του Συμβουλίου της Επικρατείας ακύρωσε τις άδειες λειτουργίας τους και τα προγράμματα σπουδών τους στο σύνολό τους, λόγω προβλημάτων που οφείλονται τόσο στο κράτος όσο και στα ίδια τα ιδρύματα.

Είναι ήττα της κυβέρνησης; Η μεγαλύτερη μεταρρύθμιση της δεύτερης θητείας Μητσοτάκη απέτυχε; Η απάντηση που δίνεται παρασκηνιακά από κυβερνητικούς είναι ότι φταίει η Εθνική Αρχή Ανωτάτης Εκπαίδευσης, που είναι επιφορτισμένη με την πιστοποίηση. Η γραφειοκρατία δηλαδή. Υποτίθεται ότι το πρόβλημα θα λυθεί σε λίγες ημέρες. Προφανώς, τα κενά έπρεπε να είχαν προβλεφθεί και θεραπευθεί εγκαίρως από τους αρμοδίους.

Εν τω μεταξύ, πανηγυρίζουν οι εχθροί των ιδιωτικών πανεπιστημίων, ειδικά στην Αριστερά που έχουν εμμονή να τα κλείσουν, σε βαθμό υστερίας. Είναι οι ίδιοι που δεν προβάλλουν ποτέ τις ίδιες απαιτήσεις όταν αφορά το δημόσιο πανεπιστήμιο. Αρκετά δημόσια ιδρύματα έχουν ελλιπή προγράμματα, άθλιες υποδομές, λειτουργούν ακόμη και σε κοντέινερ ή σε βανδαλισμένα κτίρια, χωρίς τον κατάλληλο εξοπλισμό σπουδών. Κανείς από τους διαμαρτυρόμενους για τα ιδιωτικά δεν έθεσε ποτέ θέμα παύσης της λειτουργίας των κρατικών μέχρι να ελεγχθούν για την επάρκειά τους. Πόσο υποκριτές.

Σοφία Γιαννακά-iefimerida .gr

Μαγκιές

2026-08-27T09:32:31.726+03:00

Υπάρχει μια παλιά ελληνική ταινία της οποίας τον τίτλο δεν θυμάμαι, όπου τέσσερις άνθρωποι στέκονται στην ουρά ενός περιπτέρου του ’80 για να πάρουν τηλέφωνο. Ο πρώτος καθυστερεί πολύ μιλώντας ακατάπαυστα, ο δεύτερος του ζητά τον λόγο, πιάνονται στα χέρια, ο τρίτος (που είναι ο πρωταγωνιστής) προσπαθεί να τους χωρίσει, οπότε ο τέταρτος τρέχει, αρπάζει το τηλέφωνο και μέσα στην αναμπουμπούλα κάνει το τηλεφώνημα του. Ε λοιπόν, αυτός ο τέταρτος είναι τάλε κουάλε ο Αλέξης.

Θα πάει λέει πρώτος στη ΔΕΘ και θα μιλήσει πριν τον πρωθυπουργό. Και πολύ καλά θα κάνει, τώρα που το ξανασκέφτομαι. Έτσι κάνουν οι επαναστάτες. Διαλύουν τα πρωτόκολλα, σπάνε τα αρτηριοσκληρωτικά θέσμια, γκρεμίζουν τα τείχη που κανένας δεν θυμάται πότε χτίστηκαν, για ποιον και γιατί. Έτσι κάνουν οι αναμορφωτές της κοινωνίας. Αρνούνται να περιοριστούν, να υποταχτούν, να υπακούσουν. Δίνουν μια και η νεωτερική τους ορμή κάνει σκόνη όλα τα παλιά, τα σάπια, τα παρωχημένα.

Υπάρχει βέβαια και η ανάγνωση της ταινίας του προλόγου, αλλά αρνούμαι να την πιστέψω ειδικά για τον Αλέξη μας. Ότι ως κωλοπετσωμένο και καταφερτζίδικο λαϊκό παιδί, απλώς κάνει ό,τι

και κάθε κουτοπόνηρος νεοέλληνας τον οποίον φιλοδοξεί να εκπροσωπήσει και να κυβερνήσει. Μόλις δει ουρά (στην στάση του τρόλεϊ, στο ταμείο του σούπερ μάρκετ, στην είσοδο του γηπέδου), κάνει ένα αριστοτεχνικό τσαλίμι και σαν χέλι που γλιστρά, περνά μπροστά απ’ τους άλλους. Πότε παριστάνοντας τον βιαστικό, πότε τον άρρωστο, πότε τον αφηρημένο, πότε τον χαζό, πότε τον τσαμπουκαλεμένο. Μια χαρά.

Κανένα πρόβλημα. Είτε ως σαρωτικός επαναστάτης που γκρεμίζει σάπιους θεσμούς (άκου να πηγαίνει πάντα πρώτος ο εκλεγμένος πρωθυπουργός… από πού κι ως που;) είτε ως μαγκάκι της ρούγας που δεν υπολογίζει καθωσπρεπισμούς της πολιτικής αριστοκρατίας, τα τάραξε πάλι τα λιμνάζοντα νερά μας ο Αλέξης. Δημιουργεί de facto νέα θέσμια στην ΔΕΘ. Ο κάθε πολιτικός αρχηγός θα ανεβαίνει όποτε του καπνίσει και λογαριασμό δεν θα γίνει σε κανέναν.

Κι αν το κάνει ο διάολος και αποφασίσουν να πάνε όλοι μαζί την ίδια μέρα και φρακάρουν στην πόρτα, ας νικήσει ο πιο δυνατός και ο πιο μάγκας. Ας περάσει να μιλήσει πρώτος στο κοινό, όποιος μοιράσει τις περισσότερες σφαλιάρες. Όλα τα άλλα είναι κουραφέξαλα. Τέρμα πια τα «ω αγαπητέ», τα «μη-μου-άπτου» και οι τζούφιες ηθικολογίες. «Η επαναστατική ηθική βρίσκεται μπροστά στην κάννη του όπλου» έλεγε ο σύντροφος Μάο…

Δ. Καμπουράκης-liberal.gr

Συνέχεια

2026-08-26T09:31:39.437+03:00

Εξι μήνες κλείνει ο πόλεμος με το Ιράν και για ένα πράγμα μπορούμε να είμαστε βέβαιοι. Οτι συνεχίζεται.

Διότι πέρα από τις φανφάρες και τις καυχησιές των δύο πλευρών, τα πράγματα είναι απλά.

Προφανώς το Ιράν έχει υποστεί πολλές καταστροφές από τους βομβαρδισμούς και τον αποκλεισμό αλλά δεν έχει καταστραφεί.

Ενώ οι ΗΠΑ μπορεί να μην έχουν υποστεί καταστροφές αλλά ούτε έχουν νικήσει.

Εστω κι αν έχουν γίνει ελαφρώς ρόμπες. Ξεκίνησαν έναν πόλεμο χωρίς κανένα σχέδιο και τον συνεχίζουν χωρίς καμία ιδέα.

Αν αυτή είναι η υπερδύναμη του πλανήτη, τότε φαβορί για το επόμενο Μουντιάλ είναι η Μπουρκίνα Φάσο.

Βεβαίως το κόστος του πολέμου είναι υψηλό και το πληρώνουμε όλοι. Ακόμη κι αν θεωρήσουμε ότι οι εμπόλεμες πλευρές έχουν βάλει νερό στο κρασί τους.

Κακά τα ψέματα όμως οι εκατέρωθεν μετριοπαθείς δεν έχουν το πάνω χέρι. Οι ανισόρροποι θέλουν με κάθε τρόπο να

ανακηρυχθούν νικητές κι έως να το καταφέρουν ανακηρύσσουν μόνοι νικητή τον εαυτό τους.

Ο πρόεδρος του Ιράν Μασούντ Πεζεσκιάν (που μάλλον ανήκει στους πιο σοβαρούς) έχει δηλώσει τρεις φορές δημόσια πως ο πόλεμος πρέπει να τελειώσει τώρα που το Ιράν κερδίζει.

Ακόμη κι αν έτσι νομίζει το Ιράν, ο πρόεδρός του έχει δίκιο. Αλλά όπως φαίνεται το Ιράν βιώνει ένα κενό εξουσίας. Δεν υπάρχει κανείς να πάρει την ευθύνη.

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ έχει μπλέξει με κάτι γκομενοδουλειές, κόπτεται για την αίθουσα χορού του Λευκού Οίκου και φοβερίζει καθημερινά την Άρτα με κάθε είδους συντριβή. Ασε που έχει δηλώσει νικητής καμιά τριανταριά φορές.

Θα το πληρώσει στις εκλογές του Νοεμβρίου;

Θα το δούμε. Διότι ο Θεός, μαζί με το Ιράν ή τον Καναδά για να τσακώνεται, του έχει κάνει δώρο και τους Δημοκρατικούς. Οι οποίοι κατεβάζουν υποψηφίους κάτι αριστερούληδες και κάτι μουσουλμάνους.

Αν όμως ο Τραμπ δεν πάθει στραπάτσο στις εκλογές του Νοεμβρίου, μυαλό δεν θα βάλει. Και του μένουν άλλα δύο χρόνια και κάτι θητείας.

Οι υπόλοιποι κάνουμε απλώς τον σταυρό μας.

Με τον πόλεμο να συνεχίζεται, ο χειμώνας θα είναι δύσκολος. Σε μια προεκλογική περίοδο και με ένα εθνικό ακροατήριο που δεν καταλαβαίνει μία.

Δεν είναι τυχαίο ότι διάφοροι άθλιοι συμπατριώτες μας επιτίθενται ξεδιάντροπα σε ισραηλινούς τουρίστες χωρίς λόγο και αφορμή.

Εντάξει, και οι Ναζί την έπεφταν στους Εβραίους πριν τους στείλουν στα στρατόπεδα. Αλλά δεν τους έκαναν και κηρύγματα ανθρωπισμού.

Γ.Πρετεντέρης-ΤΑ ΝΕΑ

Καρυστιανού: «Δεν άκουσα. Πώς είπατε; Ορίστε; Συγγνώμη, κύριε, ποιος είστε;»

2026-08-23T10:29:04.921+03:00

Ο ανορθόδοξος τίτλος αυτού του κειμένου προέρχεται από στίχους ενός παλαιότερου τραγουδιού του Νίκου Καρβέλα, το οποίο είχε τραγουδήσει η Κατερίνα Στανίση. Δεν μπορεί να γνωρίζω τι είχε εμπνεύσει τότε τον δημιουργό και την ερμηνεύτρια.

Γνωρίζω, όμως, ότι οι στίχοι αυτοί θα μπορούσαν να είχαν γραφτεί σήμερα για τη Μαρία Καρυστιανού, τη Μαρία Γρατσία και το κόμμα τους. Διότι αποτελεί το περιεχόμενο των απαντήσεων που δίνουν ή δεν δίνουν στα δεκάδες μέλη και στελέχη του κόμματός τους, που αποχωρούν από αυτό με σκληρές καταγγελίες. Ή κάνουν ότι δεν άκουσαν ή ότι δεν κατάλαβαν τι ακριβώς τους προσάπτουν ή ότι δεν γνωρίζουν καλά-καλά ορισμένους από αυτούς που υπήρξαν στο πρόσφατο ή απώτερο παρελθόν στενοί συνεργάτες τους. Από τον Καραχάλιο αρχικά μέχρι τον Αυγερινό πρόσφατα. Και όσους υποτίθεται ότι γνωρίζουν τους φορτώνουν με διάφορες κατηγορίες. Οχι μόνο αυτούς μάλιστα. Αλλά και τα μέσα ενημέρωσης που αναγράφουν τις ειδήσεις των διαδοχικών αποχωρήσεων και τα ονόματα των αποχωρούντων. Χαρακτηριστικά η κυρία Καρυστιανού δήλωσε σε μια δική της προσωπική λογική του τύπου «δεν άκουσα, πώς είπατε;»:
«Ο ΣΥΡΙΖΑ φυλλορροεί, στο ΠΑΣΟΚ τα εσωκομματικά μαχαίρια γυαλίζουν από μακριά, στη Ν.Δ. περισσότερα από 1.000 στελέχη και πολιτευτές της από παντού στη χώρα, έχουν ήδη μετακινηθεί στον Αντώνη Σαμαρά. Στην πολιτική σκηνή της χώρας επικρατούν θυελλώδεις άνεμοι, αλλά... όλως περιέργως η πλειοψηφία των ΜΜΕ καθημερινά ασχολείται με ένα μέλος... από το Μεσολόγγι, το οποίο αποχώρησε προχθές από το Κίνημα Ελπίδα για τη Δημοκρατία».

Σε άλλες δηλώσεις της ίδιας, σε συνέντευξή της στο MEGA, υποστήριξε τα εξής για ένα στέλεχός του κόμματός της που επίσης αποχώρησε αφήνοντας και αυτός αιχμές για «απολυταρχικά προσωποπαγές διευθυντήριο Καρυστιανού - Γρατσία».

«Τον κύριο που είδα χθες δεν τον γνωρίζω, δεν έχει εισφέρει τίποτα και ξαφνικά λέει “αποχωρώ”, δεν μπορεί να μείνουμε σε αυτό», ήταν η χαρακτηριστική απάντησή της, θυμίζοντας τον στίχο του Καρβέλα «συγγνώμη, κύριε, ποιος είστε;». Πρόσθεσε, μάλιστα, ότι θα υπάρξουν νομικές συνέπειες σε βάρος όλων όσοι κάνουν προσβλητικές καταγγελίες κατά του κόμματός της αν δεν εξηγήσουν πού βασίζονται, διότι, όπως είπε, «δεν μπορεί ο καθένας να λέει ό,τι του κατέβει».

Σε παρόμοιες δηλώσεις τού έως τώρα εκπροσώπου και κεντρικού στελέχους του κόμματός της Θανάση Αυγερινού απάντησε:

«Αυτός ήρθε σε εμάς, δεν τον αναζητήσαμε εμείς. Που σημαίνει ότι μας είχε δει 3,5 χρόνια. Ηρθε γνωρίζοντας το πλαίσιο λειτουργίας του κινήματος. Μας βοήθησε να συντάξουμε την ιδρυτική διακήρυξη και ανέλαβε τον τομέα της επικοινωνίας χωρίς να του το αναθέσει κάποιος. Εγώ που δεν είμαι δημοσιογράφος δεν μπορούσα να κρίνω ότι δεν πήγαινε καλά το κομμάτι της επικοινωνίας... Του τα μεταφέραμε όχι μόνο εγώ, αλλά όλα τα μέλη του Πολιτικού Συμβουλίου. Ο κ. Αυγερινός, όμως, επέμενε σε μια συγκεκριμένη τακτική. Εγώ που όμως δεν μπορώ να βλέπω να πηγαίνει κάτι άσχημα επί μακρόν, έπρεπε να επέμβω».

Απαντώντας δε στις καταγγελίες των διαδοχικά αποχωρούντων για έλλειψη δημοκρατικών διαδικασιών και απουσία εσωκομματικών εκλογών, η κυρία Καρυστιανού είπε:

«Εχουμε αποφασίσει ότι ακριβώς επειδή δημιουργήθηκαν διάφορες ίντριγκες σε τοπικό επίπεδο από ανθρώπους που ήθελαν να γίνουν πρόεδροι συντονιστές κ.ά. σε τοπικό επίπεδο, επειδή θέλουμε να απομακρυνθούμε από αυτό και επειδή οι κοινότητες αυτές είναι μικρές, δεν έχει νόημα να κάνουμε εκλογές, αποφασίσαμε να είμαστε όλοι στρατιώτες. Είμαστε στρατιώτες σε έναν σκοπό. Ο σκοπός δεν είναι να διαμαρτυρόμαστε, αλλά ήρθαμε για να πράξουμε». «Δεν άκουσα, πώς είπατε, ορίστε;», σύμφωνα πάντα με τους στίχους του Καρβέλα.

Την καλύτερη απάντηση στην κυρία Καρυστιανού επ’ αυτού έδωσε μακροσκελής συλλογική απάντηση μεγάλης ομάδας στελεχών που αποχώρησαν πρόσφατα από το κόμμα της, στην οποία, μεταξύ πολλών άλλων, αναφέρεται:
«Διαπιστώσαμε πρακτικές συγκέντρωσης αποφασιστικών αρμοδιοτήτων σε έναν περιορισμένο κύκλο προσώπων, χωρίς την αντίστοιχη θεσμική και δημοκρατική νομιμοποίηση. Αντί για συλλογικές διαδικασίες, διαφάνεια και θεσμική συγκρότηση, διαμορφώθηκε ένα συγκεντρωτικό μοντέλο αποφάσεων από ελάχιστα πρόσωπα, με λογικές “αυλών”, μηχανισμών και παρασκηνιακών ανταγωνισμών».

Εχουμε ανάγκη από απαντήσεις:

Ποιος αποφασίζει; Με ποια διαδικασία; Ποιος ελέγχει ποιον;

Πώς συμμετέχει πραγματικά η βάση; Πώς διασφαλίζεται η διαφάνεια; Ποια είναι τα αντικειμενικά κριτήρια επιλογής προσώπων; Δύσκολο να είναι πάλι οι στίχοι του Καρβέλα «δεν άκουσα, πώς είπατε, ορίστε;» η απάντηση της κυρίας Καρυστιανού και σε αυτά τα ερωτήματα.

Ξεκίνησε η κυρία Καρυστιανού ως πρόεδρος και κεντρική εκπρόσωπος των οικογενειών των τραγικών θυμάτων του δυστυχήματος των Τεμπών. Συνάντησε το κίνημα του συλλόγου τους για διαφάνεια, δικαιοσύνη και πραγματικό καταλογισμό ποινικών ευθυνών με τεράστια απήχηση στον ελληνικό λαό. Απήχηση, όμως, που φανερά χάθηκε όταν το πρόσωπο που προβλήθηκε και αναδείχτηκε μέσα από αυτό το κίνημα αποφάσισε από «μάνα των Τεμπών» να γίνει «μάνα του έθνους». Στην πρώτη εκδοχή η κυρία Καρυστιανού ανταποκρίθηκε με επιτυχία στον ρόλο της. Αλλά στη δεύτερη οδηγεί φανερά το κόμμα της και όσους εξακολουθούν να την περιβάλλουν σε ναυάγιο. Διότι ούτε τις πολιτικές γνώσεις ούτε την απαιτούμενη εμπειρία ούτε τις αναγκαίες ικανότητες διαθέτει για να ηγηθεί ενός κόμματος που, όπως αμετροεπώς δήλωνε, θα ερχόταν πρώτο στις εκλογές. «Συγγνώμη, κυρία μου, ποια είστε;», θα έλεγε κανείς παραφράζοντας τον Καρβέλα.

Π. Λουκάκος-ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ

Όνειρα καλοκαιρινής νύχτας

2026-08-21T09:35:07.578+03:00

Τι κι αν πέρασε ο Δεκαπενταύγουστος;

Ο μήνας που είναι παχιές οι μύγες συνεχίζεται. Με χαλαρή κουβέντα στη ξαπλώστρα, φλυαρία «να ’χαμε να λέγαμε» στα μπιτσόμπαρα, γαλήνιο ρεμβασμό στα δειλινά. Δεν ταιριάζουν στην εποχή οι βαθυστόχαστες αναλύσεις. Ούτε της κολλάνε οι ρητορικές ασκήσεις ιεραποστολικής κατήχησης. Της αρκούν οι ράθυμες αμπελοφιλοσοφίες.
Διάλεξε το μήνα των «μπάνιων του λαού» για να ξεδιπλώσει τις απόψεις του ο ιδρυτής του νεοπαγούς κόμματος ΕΛ.Α.Σ. Στη δροσερή σκιά ενός καφενέ με φρέντο εσπρέσο σε τσίγκινο τραπεζάκι ανέπτυξε τις πολιτικές αντιλήψεις του. Στο πλάι ένα ανεμιστήρας σαν να καραδοκούσε να σκορπίσει τα λεγόμενα του στον αέρα.

Στη βιντεοσκοπημένη συνέντευξη του σε δημοσιογραφική ιστοσελίδα επιχείρησε να μετατρέψει την αποτυχία, την ήττα και την εμπειρία του ως ανεπίγνωστου διαχειριστή της εξουσίας σε πολιτικό κεφάλαιο. Προσπάθησε να μεταποιήσει τη χθεσινή του ανεπάρκεια σε σημερινή δύναμη γνώσης.

Αφού απέκρουσε το κυβερνητικό παρελθόν του ενστερνίστηκε το δόγμα Πολάκη, υποσχόμενος «να ξανάρθει και να είναι πια αλλιώς». Λες και η Ιστορία του χρωστά μια δεύτερη πρωθυπουργική ευκαιρία. Με την όποια μεταμφίεση επιλέξει.

Μόνο που ο άνθρωπος και οι ιδεολογικές καταβολές του δεν αλλάζουν εύκολα. Το πιστοποίησε εκδηλώνοντας τον άκρατο βολονταρισμό του. Φανερώνοντας τη ακράδαντη πεποίθηση του ότι η θέληση υπερισχύει της λογικής και μπορεί να αλλάξει την αντικειμενική πραγματικότητα από μόνη της.

Διαμήνυσε ξεκάθαρα ότι «η πολιτική δεν είναι τέχνη του εφικτού, αλλά είναι η διεύρυνση του εφικτού». Όπου «εφικτό» είναι αυτό που μπορεί να γίνει. Όχι αυτό που θα ήθελε κανείς να υλοποιήσει, ούτε αυτό που ακούγεται γοητευτικά ωραίο. Άλλωστε η διαστολή του εφικτού προϋποθέτει δεδομένες συνθήκες.

Απαιτεί υπάρχοντες συσχετισμούς δύναμης, θεσμούς, πόρους, κοινωνικές αντιλήψεις. Υπόκειται τελικά στους περιορισμούς της πραγματικότητας. Στο κάτω κάτω οποιοσδήποτε μπορεί να ονειρεύεται ότι είναι διευρυμένα δυνατό, επιτεύξιμο και πραγματοποιήσιμο να βάλει, ας πούμε, λουκέτο στις τράπεζες.

Να αιθεροβατεί, λόγου χάρη, αξιώνοντας να βγάλει την χώρα του από το επίσημο ενιαίο νόμισμα της Ε.Ε. και να τη γυρίσει στο παλιό εθνικό νόμισμα. Να φαντασιώνεται πχ τη Δικαιοσύνη ως εργαλείο δίωξης των πολιτικών του αντιπάλων. Να μετακινεί ή να αναδιατάσσει τα όρια του εφικτού σύμφωνα με τους ιδεασμούς, τις εμμονές και τα παραληρηματικά του καπρίτσια.

Από αυτή και μόνο την οπτική η ερμηνεία του Αλέξη Τσίπρα περί επέκτασης του εφικτού πήγε στράφι. Γιατί προσώρας δεν διαθέτει την αναγκαία κοινωνική, ιδεολογική και εκλογική διεύρυνση καθώς και την απαραίτητη πολιτική συναίνεση να τη θέσει σε προοπτική εφαρμογής. Πόσο μάλλον κατέχει τη κυβερνητική δυνατότητα να τη πραγματώσει.

Τσάμπα πήγαν τα παρακινδυνευμένα άλματα των καλοκαιρινών εξαγγελιών του. Μεταμόρφωσε σε οραματικές διεκδικήσεις κατανοητά αιτήματα που χρειάζονται διαχειριστικά φιλολαϊκές κυβερνητικές τροποποιήσεις. Τις βάφτισε απλώς ως διεύρυνση του εφικτού. Άλλοθι στην αδυναμία του να προτείνει εναλλακτικές προγραμματικές διακηρύξεις.

Αγνοώντας, εν τέλει, ότι η αλά Βίσμαρκ τέχνη του εφικτού, δηλαδή τι μπορεί να πετύχει ένας πολιτικός με τους υπάρχοντες όρους, συνιστά ρεαλισμό. Παρακάμπτοντας σκόπιμα ότι επέκταση τού ότι μοιάζει αδύνατο στις τρέχουσες συνθήκες αποτελεί πολιτική φαντασία. Μια απατηλή ψευδαίσθηση που χάνεται γρήγορα. Σαν το προσωρινό, αλλόκοτο και παροδικό Σαιξπηρικό «Όνειρο Θερινής Νυκτός».

Δημ. Παγαδάκης-ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ

Χοντραίνει το παιχνίδι στην ανατολική Μεσόγειο

2026-08-20T09:33:22.345+03:00

Προχθές το Ισραήλ βομβάρδισε μια παροπλισμένη αεροπορική βάση στη βορειοδυτική Συρία περίπου 60-70 χιλιόμετρα από τα τουρκικά σύνορα. Οι μυστικές του υπηρεσίες είχαν την πληροφορία πως η συγκεκριμένη βάση επρόκειτο να ανακατασκευστεί ώστε να μπορέσει να λειτουργήσει υπό τον έλεγχο των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων. Και μόνον αυτό το ενδεχόμενο σήμανε κόκκινο συναγερμό στο Ισραήλ. Είναι γνωστό πως η Συρία θεωρείται ζώνη υψίστης σημασίας για την ασφάλεια του Ισραήλ και για αυτό έχει δημιουργήσει μια πρόσθετη ζώνη ασφαλείας εντός του συριακού εδάφους πέρα από τα υψίπεδα του Γκολάν και έχει θέσει υπό την προστασία του την πολυπληθή κοινότητα των Δρούζων.

Το προχθεσινό αεροπορικό πλήγμα έβαλε κάθε κατεργάρη στον πάγκο του. Μάλιστα, και αυτό είναι ενδιαφέρον, μετά το κτύπημα, καθ' όλη τη διάρκεια της νύκτας, ισραηλινά F-35 βρίσκονταν στον αέρα για να αντιμετωπίσουν πιθανά αντίποινα της Τουρκίας. Ένα κράτος που σέβεται τον εαυτό του φροντίζει να επαναφέρει στην τάξη όσους δεν τηρούν τις συμφωνίες που συνήψαν με αυτό. Και το νέο καθεστώς της Συρίας είχε συμφωνήσει με το Ισραήλ ότι από το έδαφός της δεν πρόκειται να γίνουν επιθετικές ενέργειες εναντίον του.

Είναι φανερό πως οι ήδη τεταμένες σχέσεις της

Τουρκίας με το Ισραήλ επιδεινώθηκαν κι άλλο. Ο Ερντογάν και οι στρατηγοί του παίζουν πάντα εκ του ασφαλούς. Δε ρισκάρουν να κτυπηθούν με αντιπάλους από τους οποίους ενδέχεται να ηττηθούν. Το δε καθεστώς της Συρίας αντιλήφθηκε –καθώς δεν είναι η πρώτη φορά που το Ισραήλ πλήττει στόχους εντός του εδάφους του—πως ο εναγκαλισμός με την Τουρκία μόνον προβλήματα φέρνει. Ο Λιβανέζος Τομ Μπάρακ, υπό τη διπλή του ιδιότητα, πρέσβης των ΗΠΑ στην Τουρκία και ειδικός σύμβουλος για τη Συρία, είναι ο κύριος υπεύθυνος όλης αυτής της κατάστασης.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο της πολεμικής έντασης θα ξεκινήσουν οι εργασίες για τη βυθομέτρηση νοτίως της Κάσου, ώστε να ποντιστεί το καλώδιο της ηλεκτρικής διασύνδεσης της Ελλάδας με την Κύπρο, ενώ η Τουρκία ήδη έχει ανακοινώσει τη δημιουργία δύο θαλάσσιων πάρκων τα οποία εξέρχονται από τα χωρικά της ύδατα, προσβάλλοντας κυριαρχικά δικαιώματα της πατρίδας μας. Δηλαδή, για να το πω όσο πιο παραστατικά γίνεται, το τοπίο μυρίζει μπαρούτι.

Σε πρώτο επίπεδο τρία κράτη, Ελλάδα, Κύπρος και Τουρκία, θα κληθούν να πάρουν τις ζόρικες αποφάσεις τους, ενώ σε δεύτερο επίπεδο, και αναλόγως των εξελίξεων, θα βρίσκονται με «το όπλο παρά πόδα» Γαλλία και Ισραήλ. Για τις προθέσεις εμπλοκής των Γάλλων, αν τα πράγματα στραβώσουν, έχω τις επιφυλάξεις μου. Για το Ισραήλ ουδεμία. Είπαμε, τα σοβαρά κράτη επιβεβαιώνουν τον ρόλο τους εμπράκτως.

Θα μπορούσε σε αυτό το επικίνδυνο περιβάλλον της ανατολικής Μεσογείου να προσμετρήσω και τις απειλές του Ιράν ότι δύναται να πλήξει ευρωπαϊκούς στόχους. Προσπερνώ αυτές τις απειλές διότι στερούνται κάθε σοβαρότητας. Το πνεύμα μεν πρόθυμο, η σαρξ δε αδύναμος.

ΥΓ. Διάβασα στο Χ το εξής: «όταν οι ισλαμιστές ξεκινούν έναν πόλεμο τον αποκαλούν τζιχάντ, όταν τον χάνουν τον αποκαλούν γενοκτονία.»

Σ. Μουμτζής-liberal .gr