Πελασγία

Εις σάρκα μίαν Μαρία Καρυστιανού και Κυριάκος Βελόπουλος;

2026-06-10T08:37:20.298+03:00

Επιμέλεια: Νίκος Ταμπακόπουλος

Ο Αντώνης Σαμαράς αποφάσισε το κόμμα να το ανακοινώσει λίγο πριν τις εκλογές. Κανείς δεν γνωρίζει πότε θα γίνουν, αλλά ο πρόεδρος Αντώνης ξέρει… Εκτός από τον στόχο να στερήσει από τη ΝΔ και τον Κυριάκο Μητσοτάκη πόντους, θα πρέπει να παρουσιάσει ένα πρόγραμμα… Θα προλάβει;

«Τις δημοσκοπήσεις δεν τις έχουμε αμφισβητήσει ποτέ» λέει ο κ. Γλαβίνας του ΠΑΣΟΚ, διαψεύδοντας τον κ. Γλαβίνα του ΠΑΣΟΚ που μιλούσε για «μαγειρέματα στην εκτίμηση ψήφου».

Στον πράσινο πλανήτη συσκέπτονται. Ο πρόεδρος Νίκος για τρεις ώρες μάζεψε τους Αττικάρχες για να συζητήσουν την ανατροπή των συσχετισμών στο Λεκανοπέδιο. Ενώ αλλού πάνε τρένο… Στη σύσκεψη συμμετείχαν ο γραμματέας κ. Βαρδακαστάνης, ο υπεύθυνος οργανωτικού κ. Δρούλιας και οι βουλευτές Αποστολάκη, Χριστίδης, Γιαννακοπούλου, Μάντζος και Χριστοδουλάκης. Παρόντες ήταν οι υποψήφιοι κ. Καρχιμάκης (Λευτέρης) και Μ. Κακουδάκη. Συμμετείχε και ο Δούκας των Αθηνών μαζί με τον διευθυντή του Χ. Πρωτόπαπα καθώς και οι αντιδήμαρχοι Πειραιά Δ. Καρύδης και Καλλιθέας Γ. Εμιρζάς.

Υπήρχε έντονη κατήφεια. Στο Νότιο Τομέα οι μετρήσεις δίνουν το κίνημα στο…7,9%. Εκλέγουν έναν βουλευτή και θα ήθελαν παραπάνω… Εκεί πρόκειται μάλλον να κατέβει και η κα. Διαμαντοπούλου. Το ίδιο και στον Δυτικό Τομέα όπου τα νούμερα είναι χαμηλά. Θα διασταυρώσουν τα ξίφη τους για μία θέση στη Βουλή η Νάντια Γιαννακοπούλου και ο γιος του Μιχάλη Καρχιμάκη (που είχε ηττηθεί), Λευτέρης. Το λες και άτυπη ρεβάνς…

Στη Β’ Πειραιά, που πάλι τα νούμερα είναι απογοητευτικά, θα συγκρουστούν η Νίνα Κασιμάτη με τον Δ. Διαμαντίδη.

Από τη σύσκεψη προέκυψε ότι το

ΠΑΣΟΚ διαθέτει ένα πλάνο 40 ημερών, όπου θα ξετυλίξει διάφορες δράσεις του σε όλη την Αττική. Στόχος είναι η ενίσχυση των ποσοστών. Καλή τύχη…

Στον ΣΥΡΙΖΑ περιμένουν τις πρώτες αποχωρήσεις. Ενώ συζητούν έντονα την ατάκα του αψύ Κρητικού πως τον Στέφανο Κασσελάκη προωθούσε ο ίδιος ο Αλέξης και είχε ζητήσει από τον Νίκο Παππά να τον στηρίξει. Ιδιαίτερα εύστροφοι στην Κουμουνδούρου... Σε λίγο θα ανακαλύψουν το σχέδιο Τσίπρα για να επιστρέψει…

Στο Μαξίμου δηλώνουν ικανοποίηση από το πρώτο κύμα των δημοσκοπήσεων που ολοκληρώθηκε. Η ΝΔ φαίνεται να κινείται μεταξύ 30 και 31%, με την αυτοδυναμία να απαιτεί ένα 36-37% σύμφωνα με τα σημερινά δεδομένα. Δίνουν έμφαση στην καθημερινότητα, ετοιμάζουν το πακέτο της ΔΕΘ και σταδιακά θα παρουσιάσουν το πρόγραμμα για την Ελλάδα του 2030…

Μια γεύση πήραμε από τα μηνύματα που έστειλε ο Κυριάκος Μητσοτάκης στην εκδήλωση για τα έξι χρόνια gov.gr. Μίλησε για την πρόκληση της Τεχνητής Νοημοσύνης και προϊδέασε πως το κυβερνητικό πρόγραμμα για τις ερχόμενες εκλογές θα έχει έντονο άρωμα τεχνολογίας - ψηφιοποίησης και βελτίωσης της καθημερινότητας για πολίτες και επιχειρήσεις. Ενώ επανέλαβε για άλλη μία φορά πως εκλογές θα γίνουν το 2027…

Σήμερα συνεδριάζει η Πολιτική Επιτροπή της ΝΔ για την εκλογή του Κωνσταντίνου Κυρανάκη. Ο πρωθυπουργός πρόκειται να μιλήσει για την επιλογή του και να τονίσει ότι αυτή σηματοδοτεί την ανανέωση και την ανάδειξη «ενός δοκιμασμένου και επιτυχημένου υπουργού σε απαιτητικό υπουργείο». Παράλληλα θα κάνει αναφορά στο έργο της κυβέρνησης σημειώνοντας ότι δεν είναι ούτε εύκολο, ούτε αυτονόητο, ενώ θα στείλει και μήνυμα στους πρώην και μονίμως ανησυχούντες… Σε αυτό το πλαίσιο θα σταθεί στον πατριωτικό χαρακτήρα της ΝΔ περιγράφοντας όσα έχουν ήδη γίνει στην Άμυνα και την εξωτερική πολιτική. Τέλος, θα περιγράψει το τρίγωνο των προτεραιοτήτων που θα έχει το νέο κυβερνητικό πρόγραμμα της ΝΔ. Με αφορμή τη σημερινή συνεδρίαση ξεκινά η προεκλογική εξόρμηση κομματικών στελεχών σε όλες τις περιφέρειες της χώρας…

Το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού παίζει μεταξύ τρίτης και τέταρτης θέσης. Υπάρχει ένα «αλλά»: Ορισμένοι δημοσκόποι εκτιμούν πως αρκετοί οπαδοί της δεν απαντούν στις έρευνες. Αντισυστημικοί γαρ… Επομένως δεν αποκλείεται να βρεθεί είτε στη δεύτερη θέση, είτε σε μικρή απόσταση από αυτήν. Σε κάθε περίπτωση το κόμμα του κ. Βελόπουλου το έχει πλαγιοκοπήσει. Δεν υιοθετώ ότι τα δύο κόμματα στηρίζονται από τη Μόσχα. Άλλωστε, ο φιλοδυτικός εκπρόσωπος κος Αυγερινός απειλεί με μηνύσεις όσους λένε αυτά τα τερατώδη ψέματα…

Μεταξύ πρώτης και δεύτερης Κυριακής, Ελπίδα και Ελληνική Λύση είναι πιθανό να ενωθούν. Για το καλό της πατρίδας, βεβαίως- βεβαίως...

Το ίδιο σενάριο περιλαμβάνει και τη Νίκη, παρά τα όσα διαρρέουν περί του αντιθέτου. Στην ουσία δηλαδή, εφόσον οι συζητήσεις που γίνονται τελεσφορήσουν, θα δημιουργηθεί ένα ακροδεξιό υπερορθόδοξο μόρφωμα με έντονες… φιλοδυτικές καταβολές (sic). Το μέτωπο του ανορθολογισμού και του λαϊκισμού επανασυστήνεται. Όσοι νόμιζαν πως ξεμπερδέψαμε, ίσως εκπλαγούν. Το τι σημαίνει αυτό για την Ελλάδα, την εξωτερική πολιτική και την οικονομία σας αφήνω να το φανταστείτε…

H πρόεδρος Mαρία σε αυτήν τη φάση οργανώνεται. Βρήκε κεντρικά γραφεία στην Αιόλου και έως τον Ιούλιο αναμένεται να παρουσιάσει το προεκλογικό της πρόγραμμα.

Mε τούτα και με εκείνα το φάντασμα της πολιτικής αστάθειας και των άκρων επιστρέφει. Και ο κίνδυνος να μας πάρει όλους μαζί του είναι εμφανής. Ή όπως το είπε ο Αλέξανδρος Εξάρχου μιλώντας στο συνέδριο «Ελλάδα 2030»: «εάν ανατραπεί η καλή πορεία που έχει διαγράψει μέχρι σήμερα η ελληνική οικονομία και χαθεί η δυνατότητά της να αναχρηματοδοτήσει το δημόσιο χρέος την επόμενη δεκαετία και τα κεκτημένα των περασμένων ετών, δεν είναι απίθανο η Ελλάδα να επιστρέψει στην κατάσταση του 2010»…

Ο Ανάλγητος-liberal.gr

Στο Χιλιοστό: Οι ώρες που η Ελλάδα βρέθηκε μια ανάσα από το Grexit, το «Όχι» που έγινε «Ναι» και το τηλεφώνημα Ολάντ στον Τσίπρα

2026-06-09T08:34:05.429+03:00

Στις δραματικές ημέρες του καλοκαιριού του 2015, από το δημοψήφισμα έως τις καθοριστικές διαπραγματεύσεις στις Βρυξέλλες που έκριναν την παραμονή της Ελλάδας στην Ευρωζώνη, εστιάζει το έκτο και τελευταίο επεισόδιο της σειράς ντοκιμαντέρ «Στο Χιλιοστό» του ΣΚΑΪ.

Ο Αλέξης Τσίπρας έχει προκηρύξει δημοψήφισμα, αιφνιδιάζοντας τους Ευρωπαίους εταίρους και πυροδοτώντας έντονη ανησυχία στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. «Λυπάμαι, αλλά τώρα θα μάθουμε αν οι Έλληνες θέλουν να παραμείνουν στην Ευρωζώνη», δηλώνει εκείνες τις ημέρες ο τότε πρόεδρος της Γαλλίας, Φρανσουά Ολάντ.

«Συμφώνησαν να αφιερώσουν όλη τη μέρα καλώντας τους ευρωπαίους ηγέτες, τους επικεφαλής των θεσμών, τους αρχηγούς κρατών ώστε να αποφευχθούν δηλώσεις που θα ερμήνευαν το δημοψήφισμα ως έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη και μετά θα μιλούσαν με τον Ελληνα πρωθυπουργό» ανέφερε ο Φιλίπ Λεγκλίζ Κόστα, σύμβουλος του Ολάντ.

Το κλίμα στην Ελλάδα είναι ασφυκτικό. Οι ουρές στα ΑΤΜ παραμένουν, οι συγκεντρώσεις υπέρ του «ΝΑΙ» και του «ΟΧΙ» συγκεντρώνουν χιλιάδες πολίτες, ενώ οι πολιτικές αντιπαραθέσεις κυριαρχούν στον δημόσιο διάλογο. Η αγωνία για την επόμενη ημέρα συνυπάρχει με τον φόβο, τον θυμό και την αβεβαιότητα, σε μια κοινωνία βαθιά διχασμένη.

Στις 30 Ιουνίου 2015 η Ελλάδα δεν καταβάλλει τη δόση ύψους 1,6 δισ. ευρώ προς το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, καθιστάμενη η πρώτη ανεπτυγμένη οικονομία που αθετεί πληρωμή προς

το Ταμείο και εισέρχεται στην κατηγορία των χωρών με ληξιπρόθεσμες οφειλές.

Παρά την κλιμάκωση της κρίσης, ο Αλέξης Τσίπρας εμφανίζεται βέβαιος ότι οι Ευρωπαίοι δεν θα οδηγήσουν τη χώρα εκτός ευρώ. «Δεν πιστεύω ότι θέλουν να μας πετάξουν έξω από το ευρώ και δεν θα το κάνουν», δηλώνει σε συνέντευξή του στην ΕΡΤ.

Την ίδια ώρα, οι εξελίξεις προκαλούν έντονη ανησυχία και στην Ουάσιγκτον. Ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ, Μπαράκ Ομπάμα, παρακολουθεί στενά τις διαπραγματεύσεις και παρεμβαίνει παρασκηνιακά, ασκώντας πίεση προς το Βερολίνο για την αποφυγή μιας ρήξης που θα μπορούσε να απειλήσει τη συνοχή της Ευρωζώνης.

Όπως αποκαλύπτουν συνεργάτες του, το μήνυμα του Ομπάμα προς την Άνγκελα Μέρκελ ήταν σαφές: η διαχείριση της ελληνικής κρίσης θα καθόριζε την πολιτική της κληρονομιά. «Το μήνυμα Ομπάμα στη Μέρκελ αφορούσε την κληρονομιά της: Αν θέλει να την θυμούνται όχι ως εκείνη που έσωσε την Ευρώπη, αλλά ως εκείνη που επέβλεψε τη διάλυση του ευρώ και του ευρωπαϊκού εγχειρήματος» λένε συνεργάτες του.

Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος έρχεται σαν «ηλεκτροσόκ». Στο σπάνιο οπτικό υλικό μέσα από το Μαξίμου, την ώρα της ανακοίνωσης του αποτελέσματος, αποτυπώνονται οι πανηγυρισμοί στους συνεργάτες του Αλέξη Τσίπρα. Ωστόσο, το μέγεθος της νίκης με 61% σοκάρει ακόμα και στελέχη της τότε κυβέρνησης.

Μάλιστα, ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Προκόπης Παυλόπουλος επαναλαμβάνει όσα έχει πει κατά καιρούς: «Επικοινώνησα μαζί του μετά το δημοψήφισμα και του είπα ΄ότι πρέπει να ξεκαθαρίσει πως το όχι δεν σημαίνει εκτός ευρωζώνης αλλά επανέναρξη διαπραγμάτευσης. Του ξεκαθάρισα ότι αν δεν το κάνεις τότε να ξέρεις ότι εγώ έχω παραιτηθεί…».

Επίσης, ο πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας ανέφερε ότι ζήτησε από τον κ. Τσίπρα τη σύγκληση του συμβουλίου των Πολιτικών Αρχηγών. Είχα μιλήσει με τον Ολάντ και μου είπε ότι δεν έχετε πολύ χρόνο. Μέχρι το μεσημέρι πρέπει να έχετε τελειώσει» μου ανέφερε.

Με τη σειρά του, ο Σταύρος Θεοδωράκης μίλησε για το κλίμα που επικρατούσε στη συνάντηση των Πολιτικών Αρχηγών και να επισημαίνει ότι ο Πάνος Καμμένος ήταν σε διαφορετική γραμμή από τον Τσίπρα και πιο αισιόδοξος. Αναφέρθηκε επίσης σε όσα τους είπε ο Αλέξης Τσίπρας για την τηλεφωνική συνομιλία με τον Βλαντιμίρ Πούτιν.

«Ο Τσίπρας συνομίλησε με τον Πούτιν και μας είπε ότι αυτή τη στιγμή δεν μπορεί να βοηθήσει αλλά αν θέλαμε ήταν διατεθειμένος να μιλήσει ευνοϊκά στη Μέρκελ» είπε ο κ. Θεοδωράκης και πρόσθεσε: «Εκεί κατέρρευσε το αριστερό αφήγημα».

Γιούνκερ: 15 χώρες ήθελαν την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ

Την ίδια ώρα, ο πρώην Πρόεδρος της Κομισιόν Ζαν Κλοντ Γιούνκερ αποκάλυψε ότι πριν από την σύνοδο κορυφής επικοινώνησε με όλους τους αρχηγούς κρατών και κυβερνήσεων. Ήταν 15 αυτοί που ήθελαν την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ ενώ ο Ματέο Ρέντσι που υποστήριζε σθεναρά την χωρά μας στις κρίσιμες διαπραγματεύσεις σημείωσε ότι σε μια στιγμή «πίστεψα πως χάσαμε την Ελλάδα. Είπα στους δικούς μου ότι αυτό είναι μια τραγωδία».

Από την πλευρά του, ο Ματέο Ρέντσι που υποστήριζε ξεκάθαρα τη χωρά μας στις κρίσιμες διαπραγματεύσεις, σημείωσε ότι σε μια στιγμή «πίστεψα πως χάσαμε την Ελλάδα. Είπα στους δικούς μου ότι αυτό είναι μια τραγωδία».

«Ρώτησα τη Μέρκελ αν είναι τελείως ανόητη και το συνεχίζει όλο αυτό» είπε μεταξύ άλλων στις δηλώσεις του.

Στη συνέχεια, η Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου σημείωσε ότι στις 4 το πρωί κατέβηκε ο Ολάντ για να μιλήσει με τον Τσίπρα προκειμένου να βρεθεί μια λύση. Ο Τσίπρας του είπε να μιλήσουν μια άλλη φορά και ο Γάλλος Πρόεδρος του απάντησε: «Δεν υπάρχει άλλη φορά».

Μοσκοβισί: Ο Τσίπρας επέλεξε υπ. Οικονομικών έναν που κατέστρεψε τη διαπραγματευτική θέση της Ελλάδας

Παράλληλα, ο Πιέρ Μοσκοβισί περιέγραψε τον Γιάνη Βαρουφάκη ως έναν υπουργό που είχε βάλει στόχο να «καταστρέψει» την διαπραγματευτική θέση της Ελλάδας.

Ο πρώην ευρωπαίος επίτροπος οικονομικών υποθέσεων, μιλώντας στο ντοκιμαντέρ «Στο χιλιοστό» ανέφερε πως ο Τσίπρας επέλεξε έναν υπουργό που «είτε θα άλλαζε, είτε θα κατέστρεφε» το πρόγραμμα.

«Αυτός ο τύπος (Τσίπρας) εξελέγη για να αλλάξει ή να καταστρέψει το πρόγραμμα. Επέλεξε έναν υπουργό Οικονομικών που κατέστρεψε τη διαπραγματευτική θέση της Ελλάδα».

Οι πανηγυρισμοί στο Μαξίμου μετά το δημοψήφισμα και οι αντιδράσεις

Τους πανηγυρισμούς στου Μαξίμου μετά την εκτίμηση του αποτελέσματος στο δημοψήφισμα, αποτυπώνει το τελευταίο επεισόδιο του ντοκιμαντέρ «Στο Χιλιοστό».

Στο άκουσμα του εκτιμώμενου αποτελέσματος, στελέχη της κυβέρνησης, όπως ο Γιάνης Βαρουφάκης, ο Αλέξης Χαρίτσης (ο οποίος βουτάει στην αγκαλιά του Νάσου Ηλιόπουλου) και άλλοι, πανηγυρίζουν για το «όχι», ενώ εμφανίζεται και ο Αλέξης Τσίπρας να χαμογελά ικανοποιημένος από το αποτέλεσμα, μαζί με τους Σακελλαρίδη και Νίκο Παππά.

Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος μετέφερε ένα εχθρικό κλίμα στην Ευρώπη λόγω του δημοψηφίσματος.

«Ποιοι είστε εσείς που κάνετε δημοψήφισμα» ήταν το κλίμα σύμφωνα με τον πρώην υπουργό, κάτι που επιβεβαιώθηκε και από ξένο αξιωματούχο.

«Ήταν πολύ εχθρικό. Τουλάχιστον 6-7 αξιωματούχοι από τους θεσμούς ήρθαν μετά και μου ζήτησαν συγνώμη» πρόσθεσε.

«Έφυγε ο Βαρουφάκης και ήρθε ο Τσακαλώτος. Είχαμε έναν άνθρωπο που επιτέλους μπορούσαμε να συζητήσουμε. Ήταν ένα Eurogroup που ήταν εκνευρισμένο με τα καμώματα της Ελληνικής κυβέρνησης. Δεν είχαν καμία διάθεση για να κάνουν κάποια παραγωγική συζήτηση», ανέφερε.

Την αγωνία των ΗΠΑ για το αδιέξοδο στις διαπραγματεύσεις Ελλάδας και ΕΕ, στάθηκε και ο Τζακ Λιου υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ εκείνη τη περίοδο.

liberal.gr

Μετά

2026-06-09T07:00:00.000+03:00

Αν ο Παντοδύναμος με είχε κάνει Βίκτωρα Ουγκώ θα σας έγραφα σήμερα για τους Αθλιους και τα Μυστήρια των Παρισίων.

Αλλά δεν με φρόντισε. Κι έτσι θα βολευτούμε με τους Κακόμοιρους και τα Μυστήρια της Κουμουνδούρου.

Μικρό ιστορικό διότι είμαι βέβαιος ότι έχετε μπερδευτεί.

Καλοκαίρι 2023. Επειτα από διάφορες ήττες, ο Τσίπρας αποχωρεί από πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν είναι σαφές γιατί. Μάλλον κουράστηκε ο άνθρωπος.

Μετά υποψήφιοι να τον διαδεχτούν είναι η Αχτσιόγλου κι ο πρωτοεμφανιζόμενος Κασσελάκης. Η Αχτσιόγλου έμεινε με την υψωμένη μπουνιά.

Μετά η χαμένη Αχτσιόγλου παίρνει 10-12 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και φτιάχνουν τη Νέα Αριστερά μαζί με τον σύζυγό της και τον Μπίστη. Πρόεδρος μπαίνει ο Χαρίτσης.

Μετά ο Κασσελάκης παίρνει τους υπόλοιπους και πάνε εκδρομή στις Σπέτσες παρόλο που όπως φαίνεται οι περισσότεροι προτιμούσαν Πόρτο Χέλι ή έστω κάμπινγκ στην Αμοργό.

Μετά μαζεύονται σε ένα μπουζουξίδικο και διώχνουν τον Κασσελάκη διότι λένε ότι

στις Σπέτσες το σέρβις ήταν απαράδεκτο και καλύτερα στην Αμοργό. Βέβαια κρατούν τα λεφτά που είχε βάλει.

Μετά βγάζουν πρόεδρο τον Φάμελλο και όχι τον Πολάκη, πράγμα που μαρτυρεί μια έλλειψη χιούμορ.

Μετά κάνει κόμμα κι ο Κασσελάκης που το λένε «Δημοκράτες». Με τα λεφτά δεν ξέρουμε τι έγινε, μάλλον του τα έφαγαν.

Μετά ο Τσίπρας ξεκουράστηκε κι αποφάσισε να γυρίσει διότι τον είχε φάει η βαρεμάρα. Εγραψε ένα βιβλίο αλλά ούτε κι αυτός είναι Βίκτωρ Ουγκώ.

Μετά ο Χαρίτσης συγκινήθηκε που διάβασε το βιβλίο του Τσίπρα και παραιτήθηκε.

Μετά η Αχτσιόγλου πήρε μαζί της πεντέξι βουλευτές, τον σύζυγο και τον Μπίστη κι έφυγε από το κόμμα που είχε φτιάξει όταν είχε φύγει από το προηγούμενο.

Μετά ο Τσίπρας φτιάχνει νέο κόμμα, την ΕΛΑΣ. Καμία σχέση με τη ΓΑΔΑ στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας. Διάφοροι συγκινούνται πιο πολύ κι από τον Χαρίτση.

Μετά αποδεικνύεται ότι ο Φάμελλος είχε τελικά χιούμορ αφού γίνεται ο πρώτος πρόεδρος κόμματος που δεν είναι με το κόμμα του αλλά με το διπλανό.

Μετά… Ε, δεν έχει μετά.

Μα τι έπαθαν; Ίσως ρωτήσετε. Σάλταραν; Οχι, μεγαλοπιάστηκαν.

Η Αριστερά βλέπετε ήταν πάντα ένα χαριτωμένο αξεσουάρ της πολιτικής. Δεν έμπλεκε με κυβερνητικές ευθύνες, άρα δεν έκανε κανένα κακό. Έλεγε δακρύβρεκτες καλοσύνες για λαϊκή κατανάλωση.

Πέταγε και καμία μπιπ να περνάει η ώρα. Αθώα πράγματα.

Μετά μπλέχτηκαν στα σοβαρά και έσπασαν τα μούτρα τους. Από τότε όμως θεωρούν ότι είναι φτιαγμένοι για τα σοβαρά.

Μεγάλο λάθος. Αλλά τουλάχιστον ας κρατήσουμε το χιούμορ μας οι υπόλοιποι.

Γ. Πρετεντέρης-ΤΑ ΝΕΑ

Ο καταφερτζής

2026-06-08T08:24:05.402+03:00

Καμιά φορά λοιπόν, κόντρα στις από 15ετίας παγιωμένες απόψεις μου για το πρόσωπο του, συλλαμβάνω τον εαυτό μου να τον θαυμάζει. Είναι ο ορισμός του τετραπέρατου, η εικόνα και ομοίωση του καταφερτζή. Έχει διαβολικό ταλέντο στις μεταμφιέσεις, δεν έχει ταίρι στο να φέρνει την εικόνα του ανάποδα και το όνομα του στον αφρό. Προσέξτε τι έκανε αυτό τον καιρό. Έχει την ίδια ακριβώς αφετηρία σύγκρισης με όλους τους όλους (πλην Καρυστιανού), σήμερα φέρνει τα ίδια μ’ αυτούς δημοσκοπικά αποτελέσματα, αλλά κατάφερε όλοι οι άλλοι να λογίζονται είτε μισοκατεστραμένοι είτε και σε αξιοπρόσεκτη πτώση, με μόνον αυτόν να θεωρείται αλώβητος και ανερχόμενος. Α ρε μεγάλε ανεπανάληπτε Αλέξη.

Ποια είναι η αφετηρία όλων των αρχηγών και των κομμάτων, πλην Καρυστιανού; Οι εκλογές του ’23. Δεύτερος σταθμός σύγκρισης οι Ευρωεκλογές του 24. Τρίτο μέτρο σύγκρισης η διαχρονική πορεία κάθε κόμματος και αρχηγού στις μηνιαίες δημοσκοπήσεις. Η συγκυρία επίσης το ‘φερε, να υπάρξουν στο ενδιάμεσο κι άλλοι «σταθμοί» που λαμβάνονται υπόψη κατά περίπτωση. Για το ΠΑΣΟΚ ήταν οι εσωκομματικές εκλογές του Νοέμβρη του ’24. Για τα την Κωνσταντοπούλου και τον Βελόπουλο επίσης, σταθμός θεωρούνται τα δίχρονα των Τεμπών με τις μεγάλες διαδηλώσεις.

Το κάθε κόμμα και ο κάθε αρχηγός λοιπόν, σήμερα συγκρίνεται με

βάση κάποιον ή κάποιους από τους παραπάνω σταθμούς. Συνήθως συγκρίνονται με τον καλύτερο τους. Και βγαίνουν όλοι κουτσουρεμένοι και μισοηττημένοι. Ο Κυριάκος συγκρίνεται με το 41% του ’23 και υπολείπεται 10-12 μονάδες. Ο Ανδρουλάκης συγκρίνεται με το δημοσκοπικό ποσοστό που έφτασε μετά την μάχη της επανεκλογής του και υπολείπεται 10 μονάδες. Ο ΣΥΡΙΖΑ συγκρίνεται με όποιο ποσοστό γουστάρετε, έτσι κι αλλιώς υπολείπεται 15-16 μονάδες και βάλε.

Η Ζωή συγκρίνεται με το δημοσκοπικό ποσοστό της μετά τις διαδηλώσεις των Τεμπών και υπολείπεται 8-10 μονάδες. Ο Βελόπουλος το ίδιο και υπολείπεται 5-7 μονάδες. Η ΝΙΚΗ και οι Σπαρτιάτες πρακτικά παύουν να υπάρχουν. Η Νέα Αριστερά επίσης, καλά αυτή δεν πρόλαβε καν να συγκριθεί με οτιδήποτε. Το ΚΚΕ μόνο παραμένει στα ίδια, αλλά πρακτικά αμέτοχο κόμμα στις πολιτικές διεργασίες. Όπερ, όλοι λίγο ως πολλοί είναι υπολειπόμενοι και σε πτώση.

Και ποιος είναι ο μοναδικός που στα μάτια του εκλογικού κοινού και στα χαρτιά των δημοσκόπων εμφανίζεται τροπαιοφόρος; Ο Αλέξης, με το σημερινό 15% και τη δεύτερη θέση που καταλαμβάνει. Αυτός δεν συγκρίνεται με το παρελθόν του, δεν μπαίνει στο μηνιαίο δημοσκοπικό ζύγι της συγκυρίας, στα πάνω-κάτω των εξελίξεων τρία χρόνια τώρα. Κι όμως, πήρε μέρος στις αμέσως προηγούμενες εκλογές, δεν ήταν αναχωρητής καμιά δεκαετία. Και στις προηγούμενες χρεώθηκε μια άνευ προηγουμένου συντριβή. Πλην όχι, πάνε αυτά τα περασμένα. Για όλους τους υπόλοιπους ισχύουν, για τον Αλέξη έχουν σβήσει. Αυτός είναι καινούριος, του κουτιού.

Στο ίδιο δωμάτιο με όλους ήταν, οι υπόλοιποι παρέμειναν σέρνοντας ο καθένας το άχθος του παρελθόντος του, ο Αλέξης βγήκε μια στιγμή από το δωμάτιο, ξαναεπέστρεψε σε χρόνο dt και πήρε την σφραγίδα του ολοκαίνουριου, του πολιτικά παρθενογεννημένου. Λες και δεν είχε πάρει μέρος στις εκλογές του 2019 και του 2023, αλλά σε κάποιες προ δεκαπενταετίας. Λες και τον καιρό που ήταν αραχτός στο Σούνιο δεν βρισκόταν στην Ελλάδα, αλλά σε κάποιο μοναστήρι στο Θιβέτ όπου διαλογιζόταν.

Τώρα λοιπόν, όλοι οι υπόλοιποι αναμετρώνται με τα ποσοστά τους προ τριών, δύο ή ενός χρόνου, αλλά ο Τσίπρας αναμετράται με το μηδέν. Ό,τι κι αν φέρει στις επόμενες εκλογές γι αυτόν θεωρείται νίκη, αρκεί να έχει περάσει τον Ανδρουλάκη. Οι ουρανοί είναι δικοί του, ξεκίνησε πάλι από την αρχή και δίχως νούμερα να τον καταδυναστεύουν. Ούτε το δικό του 37% κάποτε, ούτε το 32% του 2019, ούτε το 17% του 2023. Αυτά αφορούν κάποιον άλλον, τι σχέση έχει ο σημερινός Αλέξης με κείνον που παλιότερα είχε αυτές τις επιτυχίες και αποτυχίες; Ο σημερινός Αλέξης είναι του κουτιού. Αναμετράται μόνο με την Ιστορία από δω και μπρος, σωστά;.

Α ρε καταφερτζή… καταφερτζή.

Δ. Καμπουράκης-liberal.gr

Το μετέωρο ταξίδι του Αντώνη Σαμαρά ξεκίνησε

2026-06-06T08:13:59.709+03:00

Ο κ. Αντώνης Σαμαράς και κόμμα θα κάνει, και θα επιχειρήσει να μαζέψει όλο το χώρο της δεξιάς και της άπω δεξιάς ισχυριζόμενος ότι επιτελεί ένα ιστορικό χρέος καθώς η πατρίδα κινδυνεύει και η κεντροδεξιά παράταξη μεταλλάσσεται σε ένα υβρίδιο Σημιτικού ΠΑΣΟΚ και Ποταμιού.

Μετά τη χθεσινή ομιλία – παρέμβαση σε εκδήλωση στην Κρήτη απομένει μόνο, σε μελλοντικό χρόνο να αποκαλύψει το όνομα του κόμματός του. «Έχω πάρει μεγάλη δύναμη και σοφία ακούγοντας τον κόσμο. Τις έχω πάρει τις αποφάσεις μου και επιτρέψτε μου να τις ανακοινώσω όταν και όπως πρέπει» ανέφερε στην αυλαία της εκδήλωσης ενώ νωρίτερα είχε επισημάνει ότι εμφορείται από την αγωνία ότι η χώρα κινδυνεύει, ότι η πολιτική απονομιμοποιείται, η ότι η κοινωνία υποεκπροσωπείται και πως η παράταξη μεταλλάσσεται.

«Το κενό εκπροσώπησης έχει πολιτικά αίτια. Ο κόσμος στέλνει μηνύματα αλλά δεν εισακούεται. Οι κοινωνίες αντιδρούν σε όσα τους συμβαίνουν. Πάρτε όλη τη Δύση. Μην το βλέπετε ότι απλά όλες οι χώρες μετακινούνται σε πιο συντηρητικές θέσεις. Οι κοινωνίες όλες απαιτούν να ξαναβρούν τη χαμένη τους ταυτότητα. Ατομική, κοινωνική και εθνική ταυτότητα… Το ίδιο συμβαίνει στην πατρίδα μας. Όπου η μεγάλη κεντροδεξιά παράταξη έχει μείνει ανεκπροσώπητη! Γιατί η ψυχή της χάθηκε, στο όνομα της εξουσίας κι ενός ιδεολογικά ακαθόριστου «κέντρου». Και το σημερινό, μεταλλαγμένο, κόμμα ομνύει περισσότερο απ’ όλους στις

παρακαταθήκες του Κώστα Σημίτη, κι όχι των δικών του ηγετών» υπογράμμισε.

Περιγράφοντας ως «ιδεολογική» τη δική του μάχη και όχι ως μάχη για την «πολιτική μαρκίζα» επιχείρησε να εμφανίσει τον Κυριάκο Μητσοτάκη ως το αντίθετο - όμοιο του Αλέξη Τσίπρα. Με μια σειρά από συγκρίσεις που αδικούν πρωτίστως την αναμφίβολη γνώση του για την οικονομία και τα πρωθυπουργικά ένσημά του. Πολλές από τις ορθές κρίσεις του - για το διεθνές περιβάλλον, τις παγίδες που στήνει η Τουρκία και τους κινδύνους από το δημογραφικό και την απίσχανση της περιφέρειας – κόντραραν με διαπιστώσεις του τύπου «μια μεταλλαγμένη κυβέρνηση μας εξαναγκάζει να τρώμε μεταλλαγμένα τρόφιμα». Τη σκληρή δεξιά ρητορική του για τους λαθρομετανάστες, τους ομοφυλόφιλους και το γάμο τους, για την καταστροφή της παραδοσιακής οικογένειας θέλησε να την ισορροπήσει υπενθυμίζοντας ότι εκείνος έβαλε στη φυλακή τους Χρυσαυγίτες.

Ο πρώην πρωθυπουργός είπε ότι δεν του αρέσει να μιλάει για τον εαυτό του αλλά η παρέμβαση του ήταν γεμάτη από αυτό- αναφορικότητα πλήθος από παρελθοντικά «εγώ» και πολλές επισημάνσεις σε πράγματα που ο «Αντωνης« έχει δίκιο. Ταύτισε δε την κριτική που του ασκείται – δικαίως ή αδίκως – με «βρίσιμο» στους 800 χιλιάδες νεοδημοκράτες που τον ψήφισαν.

Αρχικά παρατήρησε ότι με τα δημοσκοπικά δεδομένα η ΝΔ είναι μακριά από την αυτοδυναμία, δεν έχει συνομιλητές και δεν μπορεί να απευθυνθεί στη δεξιά. «Εγώ ευθύνομαι για την ακρίβεια, για τους ομοφυλόφιλους, για τους αγρότες, και την αλαζονεία; Ποιος έχει αυτή την ευθύνη; Αλλού να ψάξουν τις ευθύνες» ανέφερε και επανέλαβε την εκτίμηση ότι η ΝΔ έχει μείνει ανεκπροσώπητη.

Ο πρώην πρωθυπουργός είπε ότι δεν του αρέσει να μιλάει για τον εαυτό του αλλά η παρέμβαση του ήταν γεμάτη από αυτό- αναφορικότητα και «εγώ» του, ενώ ταύτισε την κριτική που του ασκείται – δικαίως ή αδίκως – με «βρίσιμο» στους 800 χιλιάδες νεοδημοκράτες που τον ψήφισαν.

Ένα επιχείρημα που μπορεί να επικαλεστεί με την ίδια λογική ο Κυρ. Μητσοτάκης που έφερε στη ΝΔ εκατομμύρια ψήφους και δυο κυβερνητικές θητείες. Περιέργως, επέμεινε και μάλιστα εις διπλούν σε μια… ανακρίβεια υψηλού συμβολισμού και πολιτικής σκοποιμότητας. Υποστήριξε ότι ο νυν πρωθυπουργός και πρόεδρος της ΝΔ διέγραψε δυο πρώην πρωθυπουργούς, εννοώντας τον ίδιο και τον Κώστα Καραμανλή. «… Και εγώ και ο Κώστας Καραμανλής διαγραφήκαμε. Γιατί επειδή τους στηρίξαμε;» ανέφερε. Η ψευδής αναφορά σε διαγραφή πακέτο με τον Κώστα Καραμανλή προφανώς υπηρετεί την συμπόρευση τους στο νέο κόμμα. Η πρόθεση καθίσταται, βεβαιότητα υπό το φως και του ερωτήματος που έθεσε ο κ. Σαμάρας: « θα πρέπει όλοι μας να απαντήσουμε σε ποιόν τελικά ανήκει η Νέα Δημοκρατία. Σε όσους την υπηρέτησαν ως ιστορικό χρέος ή σε αυτούς που τη χρησιμοποίησαν σαν εκλογική εταιρεία;».

Αν το κόμμα Σαμαρά φτιάχνεται για αποδειχθεί σε «ποιόν ανήκει η ΝΔ» πάει περίπατο ο κομπασμός για όσους τάχα ηγήθηκαν και υπηρέτησαν το ιστορικό τους χρέος.

Τελική παρατήρηση: Η προαναγγελία του κόμματος εκ μέρους του Αντώνη Σαμαρά είχε αξιοσημείωτα κοινά χαρακτηριστικά με το λανσάρισμα των κομμάτων του Αλέξη Τσίπρα και της Μαρίας Καρυστιανού.

Παρά το γεγονός ότι απέρριψε τα «χοντροκομμένα πολιτικά καλλιστεία» εισήλθε σε αυτά με παραπλήσια ρητορική. Εμφάνισε το εν ιδρύσει κόμμα, ως ανταπόκριση του στην απαίτηση της κοινωνίας. Το ίδιο ισχυρίζονται Τσίπρας και Καρυστιανού. Μιλώντας ακριβώς όπως εκείνοι αναφέρθηκε στην «Ελλάδα των ανθρώπων που ξυπνούν κάθε πρωί για να κρατήσουν όρθιες τις επιχειρήσεις τους, τα χωράφια τους, τα μαγαζιά τους, τα σπίτια τους»!

Και ενώ ο κ. Σαμαράς υποστήριξε πως το δικό του εφαλτήριο είναι ιδεολογία, η μάχη των ιδεών και η ιδεολογική πολιτική αναμέτρηση απευθύνθηκε γενικώς και αορίστως στην Ελλάδα της Αξιοπρέπειας, της Αξιοσύνης, της Υπερηφάνειας και της Ελπίδας «πέρα και πάνω από κόμματα» – που όπως είπε, δε θα μείνει παραιτημένη και βουβή. Για τις ψήφους πέρα και πάνω από τα κόμματα παλεύει και η Ελπίδα της Μαρίας Καρυστιανού. Για την ψήφο της Ελλάδας της Αξιοπρέπειας ρίχνεται στη μάχη ο Αλέξης Τσίπρας.

Κατ. Γαλανού-liberal.gr

Γιατί θυμώνουν οι φίλοι μας του ΠΑΣΟΚ;

2026-06-05T08:03:47.370+03:00

Διακρίνω έναν εκνευρισμό στον χώρο του ΠΑΣΟΚ, τόσο στα στελέχη του όσο και στη βάση του. Σίγουρα δεν περίμεναν ο Α. Τσίπρας με το καλημέρα να πάρει κεφάλι και μάλιστα με άνεση. Για να έχει συμβεί αυτό το γεγονός σίγουρα υπάρχουν λόγοι που δεν αφορούν μόνον τις ικανότητες του Τσίπρα, αλλά και τις αστοχίες του Κινήματος. Συνήθως αυτά πάνε μαζί.

Όταν τους επισημαίνουμε τα λάθη τους εξοργίζονται, αλλά δεν μπορούν όμως να αιτιολογήσουν τους λόγους για τους οποίους δεν μπόρεσαν, επί σχεδόν δύο χρόνια, να δέσουν το κοινό τους. Δηλαδή την περίοδο που η ριζοσπαστική Αριστερά έτρωγε τις σάρκες της, τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ προφανώς δεν έκαναν καλά τη δουλειά τους.

Ισχυρίζονται οι φίλοι του Κινήματος που όσοι ασκούμε κριτική στο κόμμα τους, το θέλουμε δεκανίκι της Νέας Δημοκρατίας. Κανένας δεν το θέλει αυτό, ούτε μπορεί ένα ιστορικό κόμμα να γίνει δεκανίκι ενός άλλου κόμματος. Όμως στην εύλογη ερώτηση που τίθεται «μετά τις εκλογές με ποιον θα συνεργαστείτε;» υπάρχει μια πολύ απλή απάντηση. «Δε θα αφήσουμε τη χώρα ακυβέρνητη». Μια δέσμευση ευθύνης που δεν επιτρέπει στον κάθε Δούκα να επιβάλει την ατζέντα του και με απόφαση Συνεδρίου μάλιστα. Και αυτήν την απλή απάντηση, με τις πολλές αναγνώσεις, δεν τη δίνει η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ.

Όταν ένα κόμμα ξεκαθαρίζει πως

δεν πρόκειται να γίνει παράγοντας πολιτικής αστάθειας, αυτομάτως κερδίζει την εμπιστοσύνη ενός σημαντικού μέρους των μετριοπαθών πολιτών, οι οποίοι διαφορετικά, υπό τον φόβο της ακυβερνησίας, θα προστρέξουν στο πρώτο κόμμα. Αυτές τις απλές σκέψεις αδυνατεί να τις κάνει η ηγετική ομάδα του Κινήματος.

Είναι όντως θλιβερό, για να μην πω κάτι βαρύτερο, ένα ιστορικό κόμμα που κυβέρνησε την Ελλάδα πάνω από είκοσι χρόνια, να σέρνεται από έναν κακό δήμαρχο που σκοπεύει να οδηγήσει ένα μέρος του ΠΑΣΟΚ προς Τσίπρα μεριά. Αν η ηγεσία του δεν τον διαγράψει τώρα, θα αναγκαστεί να το κάνει αργότερα, υπό πολύ πιο αντίξοες συνθήκες, και η ζημιά θα είναι πολύ μεγαλύτερη.

Να δεχθώ χάρη της συζητήσεως, πως όντως αδικούμε με την κριτική μας το ΠΑΣΟΚ. Ας μας εξηγήσουν οι φίλοι του πώς ερμηνεύουν τη στασιμότητα του και την εν συνεχεία πτώση του. Αν μας μιλήσουν για τους δημοσκόπους και πάλι, αυτό σημαίνει πως δεν έχουν πάρει χαμπάρι τι έχει γίνει και το βράδυ των εκλογών θα πέσουν από τα σύννεφα.

Προσωπικά έχω μια σαφή άποψη για το τι συμβαίνει με το ΠΑΣΟΚ, μια άποψη που δεν ασχολείται με πρόσωπα, αλλά κυρίως με τον ιστορικό κορμό του Κινήματος που το εγκατέλειψε στην πρώτη δυσκολία. Από το 44% εν μια νυκτί πήγε στο 12%. Εύκολα κατρακυλάς, δύσκολα ανορθώνεσαι. Από το 4,5% πήγε στο 8%, μετά στο 11% και κάπου εδώ κόλλησε, ενώ η κοινωνία άλλαζε και αλλάζει.

Σε τελική ανάλυση, εμείς οι απ' έξω μπορεί να έχουμε τη δική μας ερμηνεία για την πορεία του ΠΑΣΟΚ. Ας μας πουν τα στελέχη του «τις πταίει» για την 3η θέση.

Σ. Μουμτζής-liberal.gr

Πασοκόριζα

2026-06-04T06:39:12.271+03:00

Αναρωτιέμαι γιατί τόση φασαρία. Ο δήμαρχος Δούκας μπορεί να κατέβει στις εκλογές με όποιον θέλει και για όποιον σκοπό.

Δημοκρατία έχουμε.

Μπορεί να κατέβει με τον Ανδρουλάκη ή με τον Τσίπρα ή με τον Βεελζεβούλη. Μπορεί να χορεύει στην πλατεία Συντάγματος ή τους γύρω δρόμους. Μπορεί να στήσει το άγαλμά του στη Βασιλίσσης Όλγας – για όσο φυσικά είναι δήμαρχος…

Ενα πράγμα δεν μπορεί να κάνει. Να πάει όπου θέλει παίρνοντας μαζί του και το ΠαΣοΚ.

Όχι μόνο επειδή δεν του ανήκει. Αλλά κι επειδή ουδείς του το έχει αναθέσει.

Τα υπόλοιπα θα τα βρει με εκείνους που τον ψήφισαν στον Δήμο Αθηναίων. Όταν έλθει η στιγμή. Δεν έχει να δώσει σε άλλον λογαριασμό κι ούτε υπάρχει κανένας λόγος.

Ο δήμαρχος άλλωστε δεν αποτελεί εξαίρεση ή ιδιομορφία.

Ανήκει σε μια διακριτή ομάδα πολιτών που τα

τελευταία δεκαπέντε χρόνια περιφέρονται μεταξύ ΠαΣοΚ, ΣΥΡΙΖΑ κι άλλων κομματικών σχημάτων ανάλογα με την περίσταση και τη συγκυρία.

Η επιστήμη έχει καταγράψει το είδος τους ως «Πασοκόριζα».

Είναι διάφοροι νταραβεριτζήδες πρώην ή νυν πασόκοι που αισθάνονται πολύ πιο κοντά στον ΣΥΡΙΖΑ παρά στη ΝΔ, που από τον «Κούλη» προτιμούν τον Τσίπρα, τον οποίο μάλιστα μπορεί να έχουν ψηφίσει και μερικές φορές «απέναντι στη Δεξιά».

Πώς διαφορετικά θα είχε πάρει ο Τσίπρας 35%;

Η πολιτική τους αντίληψη συρρικνώνεται στο παιδαριώδες δόγμα που εκφράζει κι ο δήμαρχος: να μαζευτούμε όλοι να φύγει ο Μητσοτάκης.

Ποιοι όλοι; Οι Πασοκόριζα. Γιατί να φύγει; Επειδή δεν είναι Πασοκόριζα. Και ποιος να πάρει τη θέση του; Κατά προτίμηση ο Τσίπρας «που πουλάει» ή όποιος ξύπνιος δήμαρχος πάρει μέρος στη μοιρασιά.

Το 2012 έφυγαν από το ΠαΣοΚ για να ξεφύγουν από την πραγματικότητα. Το 2015 ψήφισαν Οχι για να εκδικηθούν όσους προσπάθησαν να τους σώσουν.

Από τότε περιφέρονται άστεγοι αλλά συνεπείς στην ασυνέπειά τους. Διαμαρτύρονται για όλα.

Άτομα υψηλού ψυχισμού και χαμηλού ορθολογισμού, εξειδικευμένης συνωμοσιολογίας και γενικευμένης ασχετοσύνης, έχουν διαδηλώσει για την Καρυστιανού, πίστεψαν στο ξυλόλιο και τα χαμένα βαγόνια, θεωρούν ότι ο Τύπος είναι πουλημένος και νομίζουν ότι παρακολουθούν τα κινητά τους να μάθουν τι λένε για την Πανάθα.

Κανείς δεν ξέρει αν θα επικρατήσουν. Αν και τα υβριδικά δημιουργήματα σπανίως επιτυγχάνουν στην πολιτική.

Από την άλλη ζούμε σε περίοδο ρευστότητας. Ποτέ δεν ξέρεις. Και γι’ αυτό τελικά έχει δίκιο ο δήμαρχος.

Ολοι μαζί κι ό,τι βγει. Είτε θα βγάλουμε κάποια κυβέρνηση, είτε θα παραγγείλουμε δεύτερο καφέ στον καφετζή.

Γ. Πρετεντέρης-ΤΑ ΝΕΑ

Γνωστός ο πρωταθλητής, δεύτερος ποιος;

2026-06-03T07:34:38.423+03:00

Βρε τι γίνεται!

Όπως η περίπτωση του ισόβιου σωτήρα της ελληνικής κοινωνίας. Με το ονοματεπώνυμο Αλέξης Τσίπρας. Παμπόνηρος ο βλάχος!

Μα φυσικά αναφέρομαι στο ακρωνύμιο ΕΛΑΣ. Το λέει «Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη». Δηλαδή, ελληνική είναι. Αριστερή δεν νομίζω. Οσο για τη Συμπαράταξη θα δούμε. Με ποιους; Με τον Νικόλα το κοπέλι; Αμφιβάλλω!

Παμπόνηρος ο βλάχος. Επειδή η προμετωπίδα που επέλεξε είναι δύο διαστάσεων. Η πρώτη παραπέμπει στον θρυλικό Ελληνικό Λαϊκό Απελευθερωτικό Στρατό του ΕΑΜ. Επομένως, κλείνει το μάτι σε οπαδούς και ψηφοφόρους του ΚΚΕ. Αλλά και σε κάποιους του ΠΑΣΟΚ.
Η δεύτερη διάσταση φυσικά παραπέμπει στην Ελληνική Αστυνομία. Σου λέει ο παμπόνηρος Αλέξης.
Μαζί με στελέχη της εταιρείας που ανέλαβαν την επαναφορά και προώθησή του στην πολιτική σκηνή. Σου λέει λοιπόν. Απευθυνόμενος κατά μεριά εθνικοφρόνων. Παιδιά, κι εγώ μαζί σας. Κι εγώ πατριώτης. Κι εγώ με το έθνος. Κι εγώ με τη νομιμότητα. Κι εγώ με την Τάξη και την Ασφάλεια. Κι εγώ δεξιούλης είμαι. Μην κοιτάτε που πορεύομαι ως αριστερός. Βιτρίνα είναι.

Πώς αποδεικνύεται αυτό; Μα φυσικά από τα χρώματα στο λογότυπο. Το κόκκινο χρώμα μόνο στο Α (δηλαδή στην Αριστερά). Το μπλε στα υπόλοιπα τρία. Η σημειολογία της αλήθειας. Περισσότερο εθνικόφρων και πατριώτης και λιγότερο με την Αριστερά. Αυτά τα δύο χρώματα αποτυπώνουν τις προθέσεις και τους στόχους του. Σαν να λέει «ολίγη Αριστερά» δεν βλάπτει. Ισα-ίσα κάνει καλό.

Είμαι εθνικόφρων της πατριωτικής Δεξιάς και για επιδόρπιο σερβίρω αριστερές αρλούμπες.

Πώς αποδεικνύεται αυτό; Μα φυσικά από το παρελθόν του. Φυγείν αδύνατον. Θα τον συνοδεύει μέχρι το τέλος της πολιτικής του πορείας. Ο ταχαριστερός Αλέξης συμμάχησε με τον φανατικό υπερπατριώτη και ακραίο της Δεξιάς Πάνο Καμμένο. Ενα το κρατούμενο. Πάμε στο δεύτερο. Το πιο αποκαλυπτικό. Ποιους φορολογικά «έσφαξε»; Τους λεγόμενους «πλουτοκράτες»; Μα τι λέτε. Ούτε τους άγγιξε. Τότε ποιους; Μα φυσικά τους μικρομεσαίους. Γι’ αυτό έχασε. Οχι λόγω της Συμφωνίας των Πρεσπών. Εχασε από πλήθος μικρομεσαίων που έγδαρε!

Πάμε τώρα στην άλλη περίπτωση. Της κυρα-Μαρίας Καρυστιανού. Ιδιοκτήτριας της μαρκίζας που γράφει «Ελπίδα για τη Δημοκρατία»! Επομένως, με την κυρα-Μαρία θα ανθήσει η Δημοκρατία.

Επομένως, επί δύο αιώνες και κάτι ψιλά, ο τόπος σε καθεστώς δικτατορίας. Επομένως, η ελληνική κοινωνία ψήφιζε δωσίλογους και χουντικούς. Ολοι οι αρχηγοί. Οπως ο Ελευθέριος Βενιζέλος. Οπως ο Ανδρέας Παπανδρέου. Οπως όλοι οι κυβερνήτες. Το θράσος της δεν έχει όρια. Η αμετροέπειά της ξεπερνάει κάθε προηγούμενο. Ολοι για πέταμα. Μόνο η κυρα-Μαρία. Να ο έτερος σωτήρας.

Ομως δεν μας λέει από πού τα φράγκα για το κόμμα, τα γραφεία, τα τηλέφωνα, τις συναθροίσεις και τόσα άλλα. Μπας και τα έβγαλε από το πορτοφόλι της; Να γελάσω. Αν τώρα υπολογίσω σοβαρά τις επαγγελίες της, μάλλον προς τα δεξιότερα της Δεξιάς. Μπας και είναι η συνέχεια του Ηλία Κασιδιάρη; Εγώ στη θέση του Κυριάκου Βελόπουλου θα ακόνιζα τα μαχαίρια μου.

Και τέλος, ο τρίτος της παρέας. Φυσικά το κοπέλι της πράσινης παράταξης που διαρκώς επισείει το επιχείρημα των υποκλοπών. Και στους υπολογισμούς του δεν περιλαμβάνει τον Ισπανό σύντροφο σοσιαλδημοκράτη Θαπατέρο. Που ως ex πρωθυπουργός μάσησε έναν σκασμό διαμάντια, μαργαριτάρια και φράγκα. Και ο οποίος μπροστά του βλέπει τα κάγκελα των φυλακών.

Δύο τα συμπεράσματα από την αγία τριάδα ΕΛΑΣ, Ελπίδα και ΠΑΣΟΚ. Το πρώτο ότι μέχρι τις εκλογές θα τρώνε τα μουστάκια τους. Οι δημοσκοπήσεις φέρνουν δεύτερο τον παμπόνηρο Αλέξη Τσίπρα. Η καρέκλα του Νικόλα τρίζει. Εξ αριστερών του η ΕΛΑΣ του Τσίπρα. Εκ δεξιών η κυρα-Μαριώ η Καρυστιανού. Κρύος ιδρώτας τον πιάνει. Μπροστά στο φάσμα να πατώσει στην τέταρτη θέση. Θα γελάσουν τα μωρά όλων των βρεφονηπιακών σταθμών.

Το δεύτερο συμπέρασμα με παραλήπτη τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Που βλέπει το εκλογικό μέλλον να εξελίσσεται όπως το πρόσφατο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου. Οπου η ΑΕΚ, πρωταθλήτρια. Και όπου ο Ολυμπιακός και ο ΠΑΟΚ σκοτώνονται για τη δεύτερη θέση. Ο πρωταθλητής γνωστός. Ο δεύτερος ποιος;

Δημ. Δανίκας-ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ

Aς διαγράψει τον Δούκα κι ας τον στείλει πεσκέσι στον Τσίπρα

2026-06-02T07:41:34.092+03:00

Ο Χάρης Δούκας προφανώς, ως πολιτικά άπειρος, έχει και νηπιώδη πολιτική σκέψη, καθώς και άγνοια βασικών πραγμάτων. Αγνοεί πως ο ισχύων εκλογικός νόμος στερεί από τον συνασπισμό κομμάτων το μπόνους του πρώτου κόμματος. Διαφορετικά δε θα έκανε την πρόταση της κοινής καθόδου ΕΛΑΣ και ΠΑΣΟΚ σε ενδεχόμενες δεύτερες εκλογές. Εκτός αν υπονοεί ότι το ΠΑΣΟΚ, δηλαδή το δικό του κόμμα, να απορροφηθεί από την ΕΛΑΣ του Τσίπρα, κάτι που δε διανοούμαι να το πιστέψω.

Είναι λογικό ένας νεοσσός της πολιτικής να είναι και ανιστόρητος. Να αγνοεί πως η υπόθεση των λαϊκών μετώπων έχει μπει «στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας», εδώ και δεκαετίες και οι απόπειρες να αναβιώσει αυτή η στρατηγική απέτυχαν. Και το κυριότερο, συσπείρωσαν την απέναντι πλευρά.

Στα καθ΄ημάς, η πρόταση του Χάρη Δούκα θα ήταν δώρο εξ ουρανού για τη Νέα Δημοκρατία. Ο κίνδυνος επιστροφής στο 2015 θα ήταν ορατός και όσοι Νεοδημοκράτες έχουν πάρει αποστάσεις από την κυβέρνηση, θα τη στήριζαν και πάλι στις εκλογές. Οι πολωτικές πολιτικές έτσι λειτουργούν. Και όχι μόνον αυτό. Θα ψήφιζαν Νέα Δημοκρατία και οι μετριοπαθείς φίλοι του ΠΑΣΟΚ οι οποίοι ουδεμία εκτίμηση τρέφουν για τον Α. Τσίπρα και απεχθάνονται τα λαϊκά μέτωπα. Bingo για τον Κυριάκο.

Ο Χάρης Δούκας μέσα στην απειρία του νομίζει πως

τις συμμαχίες χάρη στις οποίες εκλέχτηκε δήμαρχος Αθηναίων, μπορεί να τις αναπαραγάγει και σε εθνικές εκλογές. Πρωτίστως, φαίνεται να μην έχει αντιληφθεί ακόμα πως δήμαρχος εξελέγη όχι χάρη στις ικανότητές του, αλλά λόγω της ανοησίας ικανού αριθμού Νεοδημοκρατών που προτίμησαν τη θάλασσα από την κάλπη, κυρίως στον πρώτο γύρο των αυτοδιοικητικών εκλογών. Αν δε συνέβαινε αυτό το γεγονός, ουδείς σήμερα θα ασχολείτο με το άτομό του και ουδένα θα απασχολούσαν οι ιδέες του για τις εκλογικές συμμαχίες.

Αλλά σήμερα από πού αντλεί την όποια ισχύ έχει ο Χάρης Δούκας;

Από το γεγονός και μόνον ότι είναι ηγετικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ. Αν απογυμνωθεί από αυτόν τον ρόλο του θα είναι απλώς ένας κακός δήμαρχος. Σήμερα, είναι χρήσιμος στον Α. Τσίπρα διότι ασκεί πίεση στο εσωτερικό του Κινήματος προς την κατεύθυνση της συνεργασίας με τη ριζοσπαστική Αριστερά. Αν θέλει ο Νίκος Ανδρουλάκης να απενεργοποιήσει αυτή την βραδυφλεγή βόμβα στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ θα έπρεπε ήδη να έχει διαγράψει τον Χάρη Δούκα και να τον στείλει πεσκέσι στον Τσίπρα.

Δεν έχει νόημα να επιδεικνύει πυγμή στον Καστανίδη και τον Σαουλίδη και να ανέχεται τη διαρκή υπονόμευση του δημάρχου. Ο Νίκος Ανδρουλάκης δεν είναι χθεσινός και θα έχει αντιληφθεί πως βρίσκεται σε εξέλιξη ένας πόλεμος φθοράς του ΠΑΣΟΚ, όχι από τους δημοσκόπους, αλλά από τη γνωστή 5η φάλαγγα. Αν δεν ξυπνήσει τώρα, αύριο θα είναι αργά.

Σ. Μουμτζής-liberal.gr

Τελικά ποιος είναι πιο βολικός αντίπαλος για τον Μητσοτάκη;

2026-06-01T08:48:50.395+03:00

Το ερώτημα δεν ετέθη ακριβώς ως... ερώτημα στον πρωθυπουργό, αλλά ως ιδεολογικοπολιτικό επιχείρημα στην εσωτερική σύγκρουση της αντιπολίτευσης.

Το ξεκίνησε το ΠΑΣΟΚ αμέσως μετά την εξαγγελία του νέου κόμματος από τον Αλέξη Τσίπρα, το αντέστρεψε η νεοσύστατη ΕΛΑΣ, και από τότε πλανάται πάνω από κάθε πολιτική συζήτηση στην Κεντροαριστερά. Ποιον θέλει για βασικό αντίπαλο ο Κυριάκος Μητσοτάκης ώστε να τον κερδίσει με μεγαλύτερη ευκολία; Τον Νίκο Ανδρουλάκη ή τον Αλέξη Τσίπρα;
Ο Μητσοτάκης δεν απάντησε... αλλά ο Νίκος Ανδρουλάκης υποστηρίζει περίπου το εξής: ο Μητσοτάκης θέλει τον Τσίπρα επειδή τον έχει νικήσει επανειλημμένα και επειδή η κοινωνία κουβαλά ακόμη ισχυρά αντισώματα απέναντι στην περίοδο διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ θεωρεί ότι ο ίδιος δυσκολεύει περισσότερο τη Νέα Δημοκρατία ακριβώς επειδή κινείται στον χώρο του Κέντρου, εκεί όπου παραδοσιακά κρίνονται οι εκλογές.

Από την άλλη πλευρά, το στρατόπεδο Τσίπρα αντιστρέφει πλήρως την ανάλυση. Υποστηρίζει ότι ο πραγματικά βολικός αντίπαλος για τον Κυριάκο Μητσοτάκη είναι ο Ανδρουλάκης. Οχι επειδή θα είναι χρήσιμος μετεκλογικά στη Ν.Δ., αλλά επειδή παραμένει πολιτικά περιορισμένος. Επειδή δεν παράγει πάθος, κοινωνική κινητοποίηση ή αίσθηση ανατροπής. Το ΠΑΣΟΚ κινήθηκε για μεγάλο διάστημα σχεδόν μόνο του στον χώρο της Κεντροαριστεράς, χωρίς ισχυρό αντίπαλο και παρ’ όλα αυτά δεν κατάφερε να πλησιάσει τα ποσοστά της Ν.Δ. Αν επρόκειτο, λένε, να δημιουργήσει ρεύμα εξουσίας, θα το είχε ήδη κάνει.

Ποια είναι όμως η αλήθεια; Αν πρέπει να αποφασίσουμε οπωσδήποτε ανάμεσα σε Τσίπρα και Ανδρουλάκη, τότε η απάντηση είναι σύνθετη. Βραχυπρόθεσμα, πιο βολικός είναι ο Ανδρουλάκης. Αυτό πιστεύει και η κοινωνία, όπως έδειξε εμφατικά και η προχθεσινή δημοσκόπηση της Alco. Δυσκολεύει λιγότερο τη Ν.Δ., επειδή δεν έχει καταφέρει να δημιουργήσει αίσθηση εναλλακτικής εξουσίας. Παρά τις υποκλοπές, τα Τέμπη, την ακρίβεια, την κυβερνητική φθορά και τη διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ, το ΠΑΣΟΚ δεν κατάφερε να γίνει κυρίαρχο ρεύμα. Οι δημοσκοπήσεις εξακολουθούν να δείχνουν μεγάλη απόσταση από τη Ν.Δ. και αδυναμία ανόδου. Το βασικό πρόβλημα του Ανδρουλάκη δεν είναι η εικόνα του μονίμως θυμωμένου. Είναι ότι δεν παράγει πολιτική αγωνία στο σύστημα εξουσίας. Δεν δημιουργεί αίσθηση επικείμενης ανατροπής, δεν συσπειρώνει αντικυβερνητικό ρεύμα με δυναμική πλειοψηφίας.

Στρατηγικά ο Τσίπρας είναι πιο επικίνδυνος. Γιατί είναι ο μόνος που μπορεί να αλλάξει την ατζέντα μόνο με την παρουσία του. Να δημιουργήσει φόβο, πόλωση, συσπείρωση, ένταση και αίσθηση «μάχης για την επιστροφή». Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι μόλις ανακοίνωσε κόμμα άρχισε να πιέζει το ΠΑΣΟΚ και να αναδιατάσσει ολόκληρη την Κεντροαριστερά. Αυτό σημαίνει ότι ο Τσίπρας μπορεί να ξαναδημιουργήσει πολιτικό δίπολο. Και οι κυβερνήσεις φοβούνται πάντα τα δίπολα περισσότερο από τις αντιπολιτεύσεις. Επικοινωνιακά όμως ο Τσίπρας ενεργοποιεί μνήμες 2015, capital controls, δημοψηφίσματος και αντι-ΣΥΡΙΖΑ αντανακλαστικά στη μεσαία τάξη. Κάθε φορά που η πολιτική συζήτηση επιστρέφει στο δίπολο «Μητσοτάκης ή Τσίπρας», η Ν.Δ. συσπειρώνεται ευκολότερα. Αυτό αποτυπώνεται ήδη στις μετρήσεις όπου, παρά την επιστροφή Τσίπρα και τη γενική ρευστότητα, η Ν.Δ. κρατά μεγάλες διαφορές και υψηλή καταλληλότητα πρωθυπουργού.

Συνεπώς, η πραγματικότητα είναι αρκετά πιο σύνθετη από τα εσωτερικά αδιέξοδα της Κεντροαριστεράς. Διότι, όσο ο Ανδρουλάκης και ο Τσίπρας προσπαθούν να αποδείξουν ποιος είναι πιο ακίνδυνος για τη Νέα Δημοκρατία, στην πράξη αποδυναμώνουν ο ένας τον άλλον. Το ΠΑΣΟΚ φοβάται ότι θα ξαναπιεστεί από έναν επανακάμψαντα Τσίπρα. Ο τελευταίος γνωρίζει ότι χωρίς λεηλασία του ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να γίνει ξανά κυρίαρχος στον χώρο. Και κάπου εκεί βρίσκεται το βαθύτερο πρόβλημα της σημερινής αντιπολίτευσης. Συζητά περισσότερο ποιον «θέλει» για αντίπαλο ο Μητσοτάκης, παρά ποιος μπορεί να κυβερνήσει καλύτερα από αυτόν. Γι’ αυτό θεωρώ ότι το πραγματικό «όνειρο» του Μαξίμου δεν είναι ούτε ο Τσίπρας ούτε ο Ανδρουλάκης μόνοι τους. Στο Μέγαρο Μαξίμου γνωρίζουν καλά ότι αυτό που πραγματικά τους εξυπηρετεί είναι ακριβώς η σημερινή κατάσταση, δηλαδή η μόνιμη σύγκρουση μεταξύ τους. Να μην κυριαρχήσει κανείς πλήρως, να αλληλοϋπονομεύονται, να παραμένει η αντιπολίτευση σε κατάσταση μόνιμης εσωτερικής διαπραγμάτευσης.

Αυτό είναι ίσως και το μεγαλύτερο πολιτικό κέρδος του πρωθυπουργού σήμερα. Γιατί τελικά οι κυβερνήσεις δεν επιβιώνουν μόνο επειδή είναι ισχυρές. Επιβιώνουν και όταν απέναντί τους δεν διαμορφώνεται καθαρή εναλλακτική εξουσία. Οταν η κοινωνία βλέπει περισσότερη αγωνία ηγεμονίας παρά σχέδιο διακυβέρνησης. Αν το δούμε ψυχρά πολιτικά, ο πιο βολικός αντίπαλος για τον Κυριάκο Μητσοτάκη έως σήμερα είναι ο κατακερματισμός της αντιπολίτευσης και όχι ένα συγκεκριμένο πρόσωπο. Και θα κάνει ό,τι μπορεί για να διατηρηθεί αυτό το κλίμα.

Μπ. Κούτρας-ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ

Ενα σκληρό μάθημα για την Κωνσταντοπούλου

2026-05-31T08:17:27.612+03:00

Μέχρι πριν από λίγες βδομάδες η Ζωή Κωνσταντοπούλου έμοιαζε να έχει ανακαλύψει το πολιτικό ισοδύναμο της αεικίνητης μηχανής. Όσο περισσότερο φώναζε, τόσο περισσότερο ανέβαινε. Φώναζε στη Βουλή. Φώναζε στα κανάλια. Φώναζε στα δικαστήρια. Φώναζε για τα Τέμπη, για τις υποκλοπές, για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, για τα κρακεράκια του Αδωνη. Έκανε μηνύσεις σε υπουργούς, σε υπαλλήλους της Επιθεώρησης Εργασίας. Πρόγκιζε δικαστικούς, δημοσιογράφους, Προέδρους της Βουλής, κρατικούς λειτουργούς. Έμπαινε νυχτιάτικα σε αστυνομικά τμήματα με ρόμπα. Έστηνε νυχτερινά καραούλια στα φαναράκια του Συντάγματος ή στα Προσφυγικά της λεωφόρου Αλεξάνδρας. Διέκοπτε, κατήγγελλε, συγκρουόταν. Όλοι γι’ αυτήν ήταν φασίστες, κλέφτες, απατεώνες, πουλημένοι. Ήταν σαν να είχε μετατρέψει την πολιτική σε διαρκή κατάσταση συναγερμού. Το παράδοξο (;) είναι ότι αυτό δούλευε. Σε μια κοινωνία κουρασμένη από τα «ω αγαπητέ», τα ξύλινα λόγια και τις μετρημένες δηλώσεις, η Κωνσταντοπούλου έδινε θέαμα. Οι αντίπαλοί της τη θεωρούσαν γραφική, οι υποστηρικτές της ηρωική. Όταν την αποκαλούσαν ακραία ή ακόμη και τρελή, εκείνη απαντούσε ότι και την Ιωάννα της Λωραίνης τρελή την έλεγαν. Κάποια στιγμή έφτασε να βλέπει την Πλεύση Ελευθερίας στη δεύτερη θέση των δημοσκοπήσεων. Για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια, μια πολιτικός χωρίς μεγάλο κομματικό μηχανισμό, χωρίς δημάρχους, χωρίς συνδικαλιστές, χωρίς παραδοσιακά στηρίγματα, έδειχνε ικανή να μετατρέψει την οργή σε πολιτική δύναμη. Και τότε συνέβη αυτό που συμβαίνει συχνά στην πολιτική. Εμφανίστηκε κάποιος πιο αυθεντικός από την εκπρόσωπο της αυθεντικότητας. Η Μαρία Καρυστιανού δεν είναι επαγγελματίας πολιτικός. Δεν χρειάζεται να υψώνει τη φωνή της για να ακουστεί. Δεν χρειάζεται να καταγγέλλει καθημερινά το σύστημα. Είναι η ίδια το πρόσωπο μιας εθνικής τραγωδίας. Και αυτό αποδεικνύεται δημοσκοπικά ισχυρότερο από οποιαδήποτε πολιτική περσόνα. Οι τρεις δημοσκοπήσεις των τελευταίων ημερών (Interview, RealPolls και ALCO) μοιάζουν να περιγράφουν την ίδια ιστορία με διαφορετικά νούμερα. Η Πλεύση Ελευθερίας, που πριν από λίγους μήνες κοιτούσε από ψηλά το ΠΑΣΟΚ και τον ΣΥΡΙΖΑ, εμφανίζεται πλέον καθηλωμένη σε ποσοστά γύρω στο 3%-4%, δηλαδή μια ανάσα πάνω από το όριο εισόδου στη Βουλή. Την ίδια στιγμή, τα νεότευκτα σχήματα της Καρυστιανού και του Τσίπρα απορροφούν μεγάλο μέρος του πολιτικού οξυγόνου της αντιπολίτευσης. Η ειρωνεία είναι αριστουργηματική, σχεδόν σαιξπηρική. Η Ζωή Κωνσταντοπούλου επένδυσε όσο κανείς στο ζήτημα των Τεμπών. Το ανέδειξε, το σήκωσε, το έκανε κεντρικό άξονα της πολιτικής παρουσίας της. Και τώρα βλέπει τη γυναίκα που βρισκόταν στον πυρήνα αυτής της τραγωδίας να της παίρνει ένα μεγάλο μέρος του ακροατηρίου. Σαν να έστρωνε κάποιος το τραπέζι επί δύο χρόνια και μόλις έφτασε το φαγητό να κάθισε άλλος στην καρέκλα. Δίπλα στην Καρυστιανού εμφανίστηκε ξανά και το φάντασμα του Αλέξη Τσίπρα. Σύμφωνα με τους δημοσκόπους, το νέο κόμμα Τσίπρα τραβάει ψηφοφόρους από ολόκληρη την αντιπολίτευση, συμπιέζοντας ακόμη περισσότερο τους μικρότερους παίκτες. Η Κωνσταντοπούλου βρίσκεται ξαφνικά ανάμεσα σε δύο μυλόπετρες. Από τη μια η οργή των Τεμπών αποκτά δικό της πολιτικό πρόσωπο και από την άλλη η Κεντροαριστερά αρχίζει πάλι να κοιτάζει προς τον παλιό της ηγέτη. Τι άραγε να σκέφτεται σήμερα η Ζωή Κωνσταντοπούλου; Να φωνάξει ακόμη περισσότερο; Να συγκρουστεί πιο δυνατά; Να ανεβάσει την ένταση; Να βρει ένα νέο μέτωπο; Να ανακαλύψει μια καινούργια αιτία αγανάκτησης; Ή μήπως να κάνει το ακριβώς αντίθετο και να επιχειρήσει μια στροφή προς την κανονικότητα; Το έκανε μία φορά με τις καρδούλες το 2023 για να ξαναγυρίσει στην οργή. Την παίρνει και για δεύτερη μετάλλαξη; Αμφιβάλλω. Οι πολιτικοί χαρακτήρες δύσκολα αλλάζουν. Η Ζωή έγινε αρχόντισσα επειδή ήταν η Ζωή. Δεν μπορεί ξαφνικά να μετατραπεί σε ψύχραιμη, συναινετική και θεσμική παρουσία. Θα ήταν σαν να ζητάς από τον Αρη να γίνει Αθηνά. Έτσι, η σημερινή της θέση μοιάζει σχεδόν τραγική. Για χρόνια πάλευε να τραβήξει πάνω της όλα τα φώτα της δημοσιότητας. Τα κατάφερε. Και τώρα ανακαλύπτει ότι το δυσκολότερο δεν είναι να κερδίσεις τα φώτα. Είναι να τα κρατήσεις όταν εμφανιστούν στη σκηνή νεότεροι και πιο ελκυστικοί πρωταγωνιστές. Η πολιτική είναι σκληρό άθλημα. Αλλά για τους πολιτικούς που ζουν από την προσοχή, η αδιαφορία είναι χειρότερη από την ήττα. Η ήττα τουλάχιστον σου αναγνωρίζει ότι ήσουν αντίπαλος. Η αδιαφορία σε μετατρέπει σε υποσημείωση. Και αυτό είναι ίσως το πιο σκληρό μάθημα που διδάσκουν σήμερα οι δημοσκοπήσεις στη Ζωή Κωνσταντοπούλου. Οτι στην πολιτική μπορείς να μονοπωλήσεις τον θυμό για λίγο. Δεν μπορείς όμως να κατοχυρώσεις την ιδιοκτησία του.

Δημ. Ευθυμάκης

Πηγή: Protagon.gr

Η φάρσα των φαντασμάτων

2026-05-30T17:50:15.732+03:00

Θυμάμαι τις εκλογές της 6ης Μαΐου 2012 σαν να ήταν χθες.

Είχαμε εκλογική βραδιά στο Mega και τα μηνύματα δειλά-δειλά άρχισαν να έρχονται από νωρίς. Δεν ξέρω πόσοι τα περίμεναν, νομίζω κανείς.

Κατά τη διάρκεια της βραδιάς κοιταζόμασταν με τους συναδέλφους και τους καλεσμένους σχεδόν αποσβολωμένοι.

Είναι αλήθεια ότι κάποιες δημοσκοπήσεις θα έπρεπε ίσως να μας είχαν προϊδεάσει. Αλλά μάλλον δεν μπορούσαμε να αποδεχτούμε εύκολα ότι μια ολόκληρη κοινωνία θα αποφάσιζε να καταλυθεί με δική της πρωτοβουλία σε απευθείας μετάδοση.

Τα αποτελέσματα; Πρώτο κόμμα η ΝΔ του Α. Σαμαρά με 18,85% χάνοντας 14,63 μονάδες από το 33,5% του 2009.

Το ΠαΣοΚ του Ευ. Βενιζέλου πέφτει τρίτο με 13,8%. Χάνει 30,1 μονάδες από το 43,9% που είχε πάρει το 2009 με τον Γ. Παπανδρέου.

Κι ανάμεσά τους μπαίνει ο ΣΥΡΙΖΑ ενός νέου πολιτικού, του Αλέξη Τσίπρα. Πήρε 16,79% από ένα 4,6% που είχε στις προηγούμενες εκλογές.

Η ανύπαρκτη έως τότε Χρυσή Αυγή εκτοξεύεται στο 6,97% από 0,29%, οι πρωτοεμφανιζόμενοι ΑΝΕΛ του Πάνου Καμμένου παίρνουν κοτζάμ 10,62% και η επίσης πρωτοεμφανιζόμενη ΔΗΜΑΡ του Φώτη Κουβέλη 6,11%.

Το πολιτικό σύστημα της Μεταπολίτευσης είχε διαλυθεί μπροστά στα μάτια μας.

Ξημερώματα της Δευτέρας, 7 Μαΐου γύριζα από

το στούντιο στο σπίτι με τη σαφή αίσθηση ότι οι κάλπες έβγαλαν έναν νέο κόσμο αλλά χωρίς να ξέρω, ούτε να μπορώ να μαντέψω ποιος είναι αυτός.

Εχουν περάσει 14 χρόνια από το 2012 και μόνο το 2019 άρχισε να βρίσκει κάπως η χώρα τον δρόμο της.

Ευλόγως λοιπόν αναρωτιόμαστε αν κινδυνεύει να ζήσει ένα remake εκείνης της εφιαλτικής εικόνας που βγήκε από τις κάλπες. Αν δηλαδή «τα φαντάσματα του 2012» μας απειλούν.

Κάπως σαν το «Φάντασμα του Κάντερβιλ» στο ομώνυμο διήγημα του Οσκαρ Ουάιλντ (1887). Σχετικά πρόσφατα έγινε και παιδική ταινία κινουμένων σχεδίων με τίτλο «Ο Χορός των Φαντασμάτων» (2023).

Εκεί το φάντασμα του Λόρδου Κάντερβιλ προσπαθούσε επί τριακόσια χρόνια να τρομάξει και να διώξει τους όποιους ανεπιθύμητους ενοίκους έρχονταν κάθε φορά στον στοιχειωμένο πύργο του. Γενικά δεν του άρεσαν οι παρέες, ούτε η συγκατοίκηση.

Φυσικά η Ελλάδα δεν έχει λόρδους, ούτε στοιχειωμένους πύργους, ούτε φαντάσματα. Και οι παρέες γράφουν ιστορία.

Αλλά η τραυματική εμπειρία δεν ξεπερνιέται εύκολα. Ακόμη περισσότερο που είναι πολλοί όσοι ελπίζουν σε ένα remake του τραύματος. Αν όχι της ταινίας, τουλάχιστον των εκλογών.

Εχουμε άλλωστε μερικά στοιχεία που δεν μας αφήνουν ήσυχους.

Πρώτον, την εμφάνιση νέων κομμάτων των οποίων κανείς δεν μπορεί να σταθμίσει ακόμη τη δυναμική. Και μάλιστα σε ένα κατακερματισμένο κομματικό σύστημα με χαμηλή συνοχή κι ανύπαρκτη συστημική συνείδηση.
Δεύτερον, την κόπωση του συστήματος εξουσίας που έχει αναλάβει την ομαλοποίηση της χώρας στη δεκαετία που διανύουμε.

Μπορεί το «σύστημα του ενός κόμματος και κάτι ψιλά» να μην έχει καταλυθεί ή αμφισβητηθεί σοβαρά, αλλά η φθορά και η κόπωσή του είναι περισσότερο εμφανείς κι από τα πρόσωπα των παλαιών σταρ στην Κρουαζέτ των Καννών.

Τρίτον, μια υπόκωφη κοινωνική δυσαρέσκεια. Μπορεί να μη στηρίζεται σε ισχυρή βάση ή σε ορθολογικά επιχειρήματα, ούτε καν σε πραγματικά δεδομένα, αλλά αυτό δεν την καθιστά λιγότερο αποσταθεροποιητική.

Φυσικά ο Χέγκελ έλεγε ότι η Ιστορία δεν επαναλαμβάνεται, για να προσθέσει αργότερα ο Μαρξ ότι μπορεί να επαναληφθεί μόνο ως φάρσα. Συνεπώς αν κάτι μας περιμένει δεν είναι ο χορός των φαντασμάτων του 2012 αλλά μάλλον η φάρσα τους.

Και δεν ξέρω για τα φαντάσματα αλλά από τη φάρσα κανείς δεν μπορεί να μας προστατεύσει.

Υπάρχουν όμως και στοιχεία που δείχνουν προς την αντίθετη κατεύθυνση.

Πρώτον, η κατάσταση της χώρας. Υπάρχουν ασφαλώς δυσκολίες, πολλοί ζουν στενεμένα, αλλά η χώρα δεν είναι ναυάγιο. Το αντίθετο. Εχει μπει σε έναν δρόμο και θα είναι δύσκολο να ξεστρατίσει για να ξαναζήσει το 2012.
Δεύτερον, η κατάσταση του πολιτικού συστήματος. Ελλείψει πλέον του παραδοσιακού δικομματισμού ή κάποιου υποκατάστατου, η σταθερότητα επαφίεται στο σύστημα «ένα κόμμα και κάτι ψιλά».

Μπορεί να ενοχλεί πολλούς, μπορεί να προκαλεί γκρίνιες και δυσαρέσκειες, μπορεί να φθείρεται από λάθη και ατυχείς χειρισμούς, αλλά δεν φαίνεται έτοιμο να καταρρεύσει όπως προαναγγέλλουν κάθε τρεις και λίγο οι εχθροί του.

Τρίτον, η αποσταθεροποίηση της χώρας μπορεί και σήμερα να αποτελεί την επιδίωξη πολλών δυνάμεων αλλά δεν διαθέτει την ισχυρή επικουρία του Μνημονίου όπως το 2012.

Ακόμη κι οι σαχλαμάρες που ακούμε να επαναλαμβάνονται από διάφορους αφελείς ή επιτήδειους για το κράτος δικαίου και τους θεσμούς, για τη δικαιοσύνη και την εκάστοτε συγκάλυψη, δεν κατάφεραν έως τώρα να συγκροτήσουν τη διχαστική αιτία που είχε προσφέρει το Μνημόνιο εκείνη την εποχή.

Λογικό. Οι χώρες μπορούν να αποσταθεροποιηθούν σε μια δυσβάστακτη οικονομική και κοινωνική συγκυρία. Ποτέ όμως επειδή ο Ανδρουλάκης πάτησε ή δεν πάτησε το Predator, ούτε γιατί δεν ενημερώθηκε από την ΕΥΠ.

Με άλλα λόγια, η φάρσα των φαντασμάτων του 2012 έχει πολλά στοιχεία φάρσας και μάλλον περιορισμένα φαντάσματα.

Ετσι, η ιστορία κινδυνεύει να εξελιχθεί κάπως σαν το διήγημα του Οσκαρ Ουάιλντ όπου ο Λόρδος Κάντερβιλ αποδεικνύεται τελικά ένα αποτυχημένο φάντασμα.

Οι καιροί έχουν αλλάξει και δεν τρομάζει πλέον κανέναν ένοικο για να τον διώξει από τον στοιχειωμένο πύργο του.

Γ. Πρετεντέρης-ΤΟ ΒΗΜΑ

Αυτοί είστε!

2026-05-29T07:55:40.847+03:00

Ιστορίες για αγρίους.

Από ποιον να αρχίσω και σε ποιον να ολοκληρώσω. Ας πούμε το κοπέλι με το όνομα Νίκος Ανδρουλάκης. Να τον δω τι θα κάνει το βράδυ των εκλογών έτσι και το κόμμα του θα βλέπει την πλάτη του Τσίπρα και το παγωμένο βλέμμα της κυρα-Μαρίας Καρυστιανού. Εκείνη τη στιγμή θα «εξαφανιστεί» από προσώπου «πράσινης» γης!
Το κοπέλι, λοιπόν, έχει διαπράξει τα ακόλουθα και φιλολαϊκά «ευεργετήματα». Αφού πρώτα έχει τσεπώσει ένα εκατομμύριο και κάτι ψιλά από ενοίκια που έχει λάβει από τον δημόσιο κορβανά για οίκημα της προσωπικής του περιουσίας. Και αφού στη συνέχεια «ξέχασε», όπως είπε, να αναφέρει ένα εκατομμύριο από καταθέσεις σε τράπεζες του εξωτερικού. Αφού λοιπόν όλα αυτά, νομίμως φυσικά έχει το θράσος να κουνάει και το δάχτυλο προς τους κυβερνητικούς αντιπάλους του.

Ταυτοχρόνως, έχει αναγάγει την παρακολούθησή του από την ΕΥΠ σε ύψιστο εθνικό ζήτημα. Ενώ γνωρίζει πως η κοινωνία αδιαφορεί για τις υποκλοπές. Ενώ δεν περνάει καν από το μυαλό του, έτσι ως υποψία, πως ίσως κάποια εφημερίδα ή κάποιο Μέσο στην Ευρώπη αποκαλύψει τους λόγους για τους οποίους οι «κοριοί» παρακολουθούσαν τα «βήματά» του.
Πάντως, ένα να πω. Και βάζω στοίχημα ό,τι έχω και δεν έχω. Αποκλείεται ο Κυριάκος να ανησυχούσε τόσο για τη λάμψη του Νικόλα όσο και για την απήχηση που έχει στην κοινωνία. Εδώ μετά βίας εξασφαλίζει 6%-7% ως κατάλληλος πρωθυπουργός. Οσο το κοπέλι παραμένει στον θώκο του αρχηγού του κόμματός του, τόσο ο Κυριάκος τρίβει τα χέρια του. Οσο περισσότερος Νίκος Ανδρουλάκης, τόσο ελάχιστες -έως μηδενικές- πιθανότητες το κόμμα του να ανακάμψει εκλογικά!

Ασε το άλλο. Το οποίο περιφέρεται από στελέχη του σε όλα τα κανάλια. Οτι δηλαδή έτσι και το ΠΑΣΟΚ έρθει πρώτο κόμμα... εδώ, τι να κάνω; Να πέσω χάμω από τα γέλια; Οτι έτσι και έρθει πρώτο το ΠΑΣΟΚ τότε θα συνεργαστεί με όποιο κόμμα συμφωνήσει με τους όρους που θα θέσει η Χαριλάου Τρικούπη. Αυτό λέγεται υποταγή και καθόλου συνεργασία. Μα πώς το έχουν δει!

Πάμε τώρα στην επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα. Ο οποίος το καλοκαίρι του 2015 παρέα με τον κολλητό του Γιάνη Βαρουφάκη έπαιξαν τον τόπο στο μπαρμπούτι. Και έτσι κάποιοι της ελληνικής ολιγαρχίας έκαναν όνειρα. Να αγοράσουν το μισό Κολωνάκι για ένα κομμάτι ψωμί. Τόσο προοδευτικοί και τόσο φιλολαϊκοί αυτοί οι ταχαριστεροί.

Η λίστα των υποψήφιων «σωτήρων» δεν έχει τελειωμό. Οπως λόγου χάρη η περίπτωση της κυρα-Μαρίας Καρυστιανού. Η οποία πρώτα εκμεταλλεύτηκε την εξαέρωση του παιδιού της. Στη συνέχεια με τις πλάτες των κομμάτων της αντιπολίτευσης άρχισε να βλέπει τον εαυτό της ως πρωταγωνίστρια των πολιτικών εξελίξεων. Και τώρα, με δεκανίκια του Βλαδίμηρου Πούτιν, εφορμά για να εισπράξει τα «δεδουλευμένα». Ποια είναι αυτά; Μα φυσικά ο τάφος του παιδιού της. Ανατριχιαστικό!

Και τέλος, η Ζωή Κωνσταντοπούλου. Εχει δίκιο αυτός που είπε ότι είναι η συνέχεια του Ηλία Κασιδιάρη. Και πώς να μην είναι; Μέθοδος της απέραντης και ασυγκράτητης τοξικότητας που εκπέμπει είναι οι συνεχείς «παρεμβάσεις» και η ασταμάτητη αντιπαλότητα εναντίον όλων. Μα όλων! Με οργανωμένη και σκηνοθετημένη τακτική, επιχειρεί με τις παρεμβολές της να εκνευρίσει τους αντιπάλους της έτσι ώστε εκείνοι να χάσουν την ψυχραιμία τους και να καταφύγουν σε χαρακτηρισμούς.

Κλείσιμο

Τελευταίο επεισόδιο στη Βουλή. Αφού πρώτα διέκοπτε συστηματικά τον προεδρεύοντα Γιώργο Λαμπρούλη του ΚΚΕ. Αφού στη συνέχεια έχυνε δηλητήριο με υπονοούμενα για τη σχέση του πατέρα Φλωρίδη με τον Λαμπρούλη. Και αφού στο τέλος με τα ίδια υπονοούμενα για τη σχέση της βουλευτίνας του ΚΚΕ Μαρίας Κομνηνάκα με κάποιον επιχειρηματία ανάγκασε την τελευταία να τη χαρακτηρίσει «ξεφτιλισμένη». Και λίγα της είπε.

Προφανώς όλα αυτά σκηνοθετούνται προς άγραν ψηφοφόρων των λεγόμενων «ψεκασμένων». Που λατρεύουν την τοξικότητα και ηδονίζονται με την αρχηγό τους. Γεια στο στόμα σου, Ζωή μας!
Αντιγράφοντας το ξέσπασμα του συντρόφου Μήτσου Κουτσούμπα ένα τους λέω: Αυτοί είστε! Και συμπληρώνω: Ολοι αυτοί, οι μεγάλοι χορηγοί του Κυριάκου Μητσοτάκη!

Δημ Δανίκας-ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ

Φόβοι

2026-05-28T06:51:10.450+03:00

Από χθες έχουμε δύο νέα κόμματα και περισσότερους συνδυασμούς στο πολιτικό σταυρόλεξο.

Ίσως χρειαστεί λοιπόν κάποιος χρόνος για να σταθμίσουν τα άλλα κόμματα και οι πολίτες την καινούργια κατάσταση που εκ των πραγμάτων διαμορφώνεται.

Λογικό. Αρκεί βεβαίως η στάθμιση να γίνεται με όρους στοιχειώδους λογικής. Χωρίς φούμαρα. Χωρίς φανατισμούς. Και χωρίς παλαβομάρες.

Ακουγα, ας πούμε, τον εκπρόσωπο του ΠαΣοΚ στη δημόσια τηλεόραση να λέει (περίπου) ότι η ΝΔ σπρώχνει τον Τσίπρα ενώ «χτυπάει αυτόν που φοβάται πραγματικά», εννοώντας (υποθέτω) το ΠαΣοΚ.

Ακόμη και για τις δημοσκοπήσεις είπε ότι «υπάρχει σκοπός χειραγώγησης» και μάλιστα από το Μαξίμου «που θέλει για αντίπαλο τον Αλέξη Τσίπρα».

Ερώτηση. Αυτή η ανάλυση του εκπροσώπου του ΠαΣοΚ σε τι βοηθάει το ΠαΣοΚ; Πόσο κολακευτικό είναι άραγε για το κόμμα του να δηλώνει ότι η ΝΔ κάνει τον διαιτητή στην αναμέτρησή τους με τον Τσίπρα;

Μήπως για να επαναλάβει για πολλοστή φορά την αυτάρεσκη πεποίθηση ότι το Μαξίμου τους φοβάται και γι΄ αυτό τους πολεμάει;

Τη στιγμή που (για να είμαστε ειλικρινείς) κανείς δεν πολεμάει κανέναν διότι δεν

μπορεί ή (αν το προτιμάτε ως εικόνα) όλοι πολεμούν όλους για μια θέση στον ήλιο. Κάπως έτσι γίνεται η πολιτική στη χώρα μας.

Είμαι βέβαιος λοιπόν πως παλαβομάρες θα ακούσουμε πολλές το επόμενο διάστημα.

Ακουσα μέχρι ότι ο Πολάκης φτιάχνει κόμμα μαζί ή χώρια με τη Λούκα, τη Δούρου κι αρχηγό τον Κοτζιά. Φοβάμαι πως δεν θα συμβεί αλλά έχουν ήδη την ενθάρρυνσή μου. Τέτοιο καλαμπούρι δεν το χάνεις εύκολα.

Μην υποτιμάτε όμως την παπαρολογία. Είναι στη φύση του δημόσιου διαλόγου.

Μόλις πριν από τέσσερις ή πέντε εβδομάδες είχαμε (υποτίθεται) δημοσκοπήσεις που έδειχναν το κόμμα Καρυστιανού να διαγκωνίζεται με τη ΝΔ για την πρώτη θέση.

Ηταν τότε που το Μαξίμου φοβόταν την Καρυστιανού και μάλλον λίγο πριν φοβηθεί τον Ανδρουλάκη.

Προτείνω λοιπόν να βάλουμε μια τάξη.

Πρώτα να περιμένουμε τις πραγματικές μετρήσεις των πραγματικών εταιρειών. Να δούμε τι λένε. Κι ύστερα να βάλουμε κάτω τους λογαριασμούς να δούμε ποιους θα φοβηθούμε.

Ηδη μια πρωτόλεια γεύση έδωσε χθεσινή μέτρηση που δείχνει τον Τσίπρα στη δεύτερη θέση, λίγο πάνω από το ΠαΣοΚ (Interview, 26/5).

Διαφορετικά τότε είναι που φοβάμαι ότι θα καταλήξουμε όπως με την Κοβέσι.

Εκεί που περιμέναμε την ανεξάρτητη Εισαγγελέα να διαβεί τον Προύθο και να ελευθερώσει το υπόδουλο ελληνικό έθνος από τη διαφθορά, καταλήξαμε να τραβιόμαστε σε κάτι ανυπόληπτες υποεπιτροπές του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Μισές δουλειές.

Γ. Πρετεντέρης-ΤΑ ΝΕΑ

Εμπρός για νέες αυταπάτες!

2026-05-27T08:53:55.684+03:00

Στο ντεμπούτο της «ΕΛΑΣ», με φόντο την Ακρόπολη, ο Αλέξης Τσίπρας επέδειξε επί σκηνής ακαταμάχητη πολιτική τσαχπινιά και την ικανότητά του να βουτά χωρίς ενοχές στο παρελθόν του, εμφανίζοντάς το ως ένα ελπιδοφόρο μέλλον.

Στο «ραντεβού με την Ιστορία», όπως αποκάλεσε τη χθεσινή εκδήλωση προκειμένου να συνεγείρει - ξανά - τους οπαδούς του Ανδρέα Παπανδρέου, εμφανίστηκε ο παλιός καλός Τσίπρας.

«Αποφασίσαμε να ανταποκριθούμε στο κάλεσμα όχι από κάποια φιλοδοξία, αλλά επειδή δεν γίνεται να παρακολουθούμε μια πατρίδα να χάνει το κύρος της», δικαιολόγησε την επιστροφή του, προτού απαγγείλει το «ποίημα» μιας Αριστεράς που θέλει, όπως είπε, έναν καλύτερο κόσμο· που δεν θέλει να συνηθίσει τον κόσμο της αδικίας, των πολέμων και της βίας.

Συγκόλλησε άτσαλα την κλιματική κρίση και την οικολογία με τους γεωστρατηγικούς σχεδιασμούς που λεηλατούν τη φύση. Μας είπε ότι αφουγκράστηκε τους καθημερινούς ανθρώπους, των οποίων η ζωή είναι γεμάτη τρέξιμο και αβεβαιότητα. Τους υποσχέθηκε «μια πολιτική που θα εγγυηθεί ζωή βιώσιμη και προσιτή για όλους».

Ως αντίδοτο στη σύγχρονη μοναξιά των ανθρώπων επιστράτευσε τα λόγια του στρατηγού Ιωάννης Μακρυγιάννη:

«Είμαστε στο “εμείς” κι όχι στο “εγώ”». Λόγια που ειπώθηκαν σε εντελώς διαφορετικό συγκείμενο. Και ο ίδιος ουδέποτε ως πρωθυπουργός ή αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης μετουσίωσε ως «μαζί» για την πατρίδα. Αντιθέτως, κινήθηκε στην πολιτική ζωή και μεταλαμπάδευσε και στην κοινωνία το δόγμα «ή τους τελειώνουμε ή μας τελειώνουν». Μια εσάνς εμφυλίου - εκτός από την παρήχηση του ονόματος του νέου κόμματος - ξεχύθηκε και από την αναφορά του κ. Τσίπρα: «Ερχόμαστε από μακριά, από μεγάλους αγώνες… Κουβαλάμε την κληρονομιά του ΕΑΜ, της Εθνικής Αντίστασης».

Τσάτρα - πάτρα διακηρύξεις για τον νέο πατριωτισμό, την ανάγκη ηθικής επανάστασης, ένα σοκ εντιμότητας και έναν φραγμό στην ολιγαρχία. Όσα πρωτοείπε σε εκδήλωση που του διοργάνωσε στη Θεσσαλονίκη, όταν ξεκίνησε το rebranding, ένας επιφανής εκπρόσωπος της εγχώριας ολιγαρχίας. Προσδίδοντας αξιοπιστία στη βαριά και επαναλαμβανόμενη κατηγορία του πρώην πιστού συντρόφου Νίκου Καρανίκα ότι έρχεται στις πλάτες της ολιγαρχίας που απογοητεύτηκε από τις επιδόσεις του κυρίου Ανδρουλάκη.

«Φιλοδοξούμε να γίνουμε η απάντηση στην απογοήτευση και τη φθορά, στην αδικία», είπε ο Αλέξης Τσίπρας απευθυνόμενος στο πλήθος που τον χειροκρότησε θερμά για την οργισμένη διαπίστωση ότι τα ξένα funds λεηλατούν την κοινωνία. Τα funds στα οποία άνοιξε την πόρτα ως πρωθυπουργός της Πρώτης Φοράς Αριστεράς μαζί με τους σκληρούς που βρίσκονται σήμερα στη Νέα Αριστερά.

Αν από τη διακήρυξη που ανέγνωσε ο πρόεδρος της ΕΛΑΣ έλειπαν οι δεσμεύσεις για την πλήρη ισότητα των ΛΟΑΤΚΙ+ και την ισότιμη συμπερίληψη των μεταναστών στην παιδεία και την αγορά εργασίας, άνετα θα την συνυπέγραφαν η κυρία Γρατσία, η κυρία Νεγρεπόντη, και αυτοπροσώπως η κυρία Καρυστιανού.

Τέλος στην ακρίβεια, τέλος στην ασυλία, τέλος στην κερδοσκοπία. Το κράτος θα εγγυάται όλα τα βασικά αγαθά. Θα είναι ένα κοινωνικό κράτος δικαιωμάτων.

Το παραγωγικό μοντέλο θα αλλάξει με την τιμημένη αγροτιά σε πρώτο πλάνο και τη μεταποίηση. Στην εποχή του ΑΙ.

Οι σύντροφοι και οι συντρόφισσες που «δεν βολεύονται με λιγότερο ουρανό» εκλήθησαν από τον κύριο Τσίπρα, στο ταξίδι αναβίωσης της κυβερνώσας Αριστεράς. Με μαγιά για την Προοδευτική Συμπαράταξη τη ριζοσπαστική Αριστερά, τη σοσιαλδημοκρατία και την οικολογία. Τα ιστορικά ρεύματα που μπλεντάρισε, όπως έκανε με τα παλιά χρώματα του ΣΥΡΙΖΑ.

Υποσχέθηκε πως το ΙΧ κόμμα του θα είναι «δύναμη σταθερότητας» που «θέλει και μπορεί να βάλει τέλος στην αλαζονεία, τη διαφθορά και τον αυταρχισμό». Δεσμεύθηκε να τα βάλει με τις «παθογένειες» και όρισε ως χρέος «να είμαστε κοινωνικά και πολιτικά χρήσιμοι».

Προς το τέλος της παρουσίασης, και λίγο πριν «ξαναγίνει» Ανδρέας κρατώντας ψηλά τη διακήρυξη της ΕΛΑΣ, κόπιαρε και τον Κυριάκο Μητσοτάκη! «Η δική μας Ελλάδα είναι αυτοί που ξυπνούν κάθε μέρα νωρίς και κρατούν τη χώρα όρθια», είπε grosso modo, αφήνοντας άφωνη την ομάδα επικοινωνίας στο Μέγαρο Μαξίμου για το θράσος της «λογοκλοπής».

Πόσο αλλιώτικος, ελπιδοφόρος και αξιόπιστος είναι ο πρώην πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ και νυν πρόεδρος της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης;

Αρκεί η ανάγνωση των προγραμματικών δηλώσεων του παλιού Τσίπρα, το 2015, στη Βουλή για να γίνει συνείδηση ότι εισήλθαμε στον αστερισμό της νέας αυταπάτης. Στην ανθολογία που ακολουθεί, δεν περιλαμβάνονται οι εμβληματικές δεσμεύσεις για το μνημόνιο και το σκίσιμο του.

• «Αυτό που μας έδωσε ο ελληνικός λαός είναι ξεκάθαρη εντολή για μάχη.Μάχη ενάντια στις παθογένειες του ελληνικού πολιτικού συστήματος, μάχη ενάντια στα συμφέροντα που οικοδόμησαν αυτές τις παθογένειες και αυτό το κράτος. Γιατί δεν είμαστε εμείς αυτοί που το οικοδομήσαμε ούτε το διοικήσαμε. Δεν διοικήσαμε εμείς αυτό το κράτος των πελατειακών σχέσεων και της σπατάλης και, γι’ αυτό - δεν περιαυτολογώ - είμαστε οι μόνοι που μπορούμε πραγματικά να το αλλάξουμε».

• «Η θεσμική αυτή ανασυγκρότηση έχει ήδη ξεκινήσει με τη μεγάλη αλλαγή στη δομή της κυβέρνησης, που αποτέλεσε το πρώτο βήμα για τον αναγκαίο εξορθολογισμό της δημόσιας διοίκησης».

• «Ο πραγματικά μεγάλος αγώνας μας, η πραγματικά αδυσώπητη μάχη που αυτή η κυβέρνηση είναι έτοιμη να δώσει με κάθε κόστος, είναι η μάχη ενάντια στην υψηλή διαφθορά».

• «Σπάμε το περιβόητο “τρίγωνο της διαπλοκής” μεταξύ τραπεζών, πολιτικού συστήματος και μιντιακού κατεστημένου».

• «Το 2015, όμως, δεν θα υπάρχει ΕΝΦΙΑ. Και αυτό είναι δέσμευση».

• «Καμία αύξηση ορίων ηλικίας, καμία μείωση κύριων και επικουρικών συντάξεων».

• «Ιδρύουμε Ταμείο Εθνικού Πλούτου και Κοινωνικής Ασφάλισης».

• «Προτεραιότητα είναι και η καταπολέμηση της διαφθοράς στις προμήθειες φαρμακευτικού και υγειονομικού υλικού».

• «Ιστορική υποχρέωση της νέας ελληνικής κυβέρνησης αποτελεί η διεκδίκηση του κατοχικού δανείου και των επανορθώσεων».

Κατ. Γαλανού-liberal.gr

Πού ζούμε;

2026-05-26T11:26:59.576+03:00

Έτσι γίνεται στα γήπεδα. Ακόμα και δίχως αφορμή, έτσι με μια κουβέντα, ξεσπούν καυγάδες, χαστούκια, μπουνίδια, συρράξεις σωματοφυλάκων και επιθέσεις σε πουκάμισα που καταλήγουν κουρέλια. Πόσο μάλλον όταν υπάρχουν παλιές αιτίες, με βάθος που ο απλός κόσμος δεν μπορεί να γνωρίζει. Μια ολόκληρη μυθολογία στήνεται πάνω σε τέτοια απρόσμενα επεισόδια, με προεκτάσεις που ξεφεύγουν από τις εξέδρες του κλειστού του ΟΑΚΑ και επεκτείνονται στην πολιτικής μας ζωής.

Ναι, αλλά το τελευταίο πράγμα που χρειάζεται η συφοριασμένη πολιτική μας ζωή, είναι να ποδοσφαιροποιείται ή μπασκετοποιείται μ’ αυτό τον τρόπο. Το προτελευταίο επίσης, είναι να σκεπάζεται από μια αχλή τέτοιων προσωπικών αντιθέσεων, που υποδηλώνουν την ύπαρξη σκοτεινών, ύποπτων και θανάσιμων μυστικών που άπτονται (ή ίσως είναι βυθισμένα) στον πυρήνα της εξουσίας της χώρας. Ανοικτή και καθαρή πολιτική θέλουμε, όχι μια βυζαντινή ίντριγκα της οποίας τα πλοκάμια κάνουν τον κανονικό άνθρωπο να ανατριχιάζει.

Δεν μπορείτε να διανοηθείτε τι έχω ακούσει από χθες, για το επεισόδιο Μαρινάκη-Δημητριάδη. Τα ξυλόλια, τα χαμένα

βαγόνια και τα καμένα έλαια σιλικόνης την περίοδο της δόξας τους, ωχριούν μπροστά στην παραφιλολογία που στήθηκε πάνω στη σύρραξη των δύο. Κυριολεκτικά ο κάθε Έλληνας, ξέρει κι από έναν άλλον λόγο για τον οποίον έγινε το επεισόδιο. Και όλοι καταλήγουν στον Μητσοτάκη, το επιτελικό κράτος του και το αποτέλεσμα των επόμενων εκλογών. Λες και σε κείνα τα σκαλοπάτια παίχτηκε το μέλλον της χώρας.

Ευτυχώς που κέρδισε ο Ολυμπιακός, διότι αν δεν υπήρχε ο θρίαμβος, ο τελικός θα είχε μονοπωληθεί απ’ αυτό το γεγονός. Δεν ξέρω γιατί πιάστηκαν οι δυο τους. Αν μου έβαζαν ένα πιστόλι στον κρόταφο και με υποχρέωναν να πάρω το μέρος κάποιου, θα υποστήριζα τον Γρηγόρη, δίχως –επαναλαμβάνω- να έχω ιδέα τι ακριβώς συνέβη και τι κρύβεται από πίσω. Όμως η γενική εικόνα κάθε άλλο παρά κολακευτική ήταν. Όχι για τους δυο, αυτό είναι δεδομένο, αλλά για την πολιτική μας ζωή εν γένει.

Κάθε ιστορική περίοδος, κάθε εξουσία, κάθε κέντρο δημόσιας ή οικονομικής επιρροής, κουβαλά τα σκοτεινά μυστικά του. Δεν είμαστε αφελείς να ομνύουμε σ’ έναν κόσμο αγγελικά πλασμένο.

Αλλά όταν αυτά τα σκοτεινά μυστικά βγαίνουν στην επιφάνεια με τέτοιο τρόπο, σαν τα κατακάθια του ελληνικού καφέ που ανακατώθηκε, τότε το πράγμα ξεφεύγει. Βγάζει μια συνολική αρρώστια που ο μέσος απλός άνθρωπος δεν ανέχεται. Στην ευρωπαϊκή Ελλάδα του 2026 ζούμε και θέλουμε να ζούμε, όχι στην Ρώμη την περίοδο που οι πραιτοριανοί έπαιζαν ποδόσφαιρο (της εποχής) με τα κομμένα κεφάλια των αυτοκρατόρων.

Δημ. Καμπουράκης-liberal.gr

Δικαιούται ο Τσίπρας μια δεύτερη ευκαιρία;

2026-05-25T09:23:45.308+03:00

Η πολιτική δεν είναι ψυχοθεραπεία και δεν λειτουργεί με όρους «επιστροφής του ασώτου»

Ούτε οι κοινωνίες δίνουν δεύτερες ευκαιρίες από νοσταλγία, βαρεμάρα ή επειδή κάποιος «λείπει». Τις δίνουν μόνο όταν πειστούν ότι ο πολιτικός που επιστρέφει κατάλαβε τι έκανε λάθος, άλλαξε και μπορεί να κυβερνήσει καλύτερα.
Θυμίζω ότι ο Αλέξης Τσίπρας έφυγε από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ μετά τη συντριπτική ήττα του 2023, με το κόμμα στο 18%. Οχι επειδή τον ανέτρεψε κάποιος, όχι επειδή αμφισβητήθηκε οργανωμένα. Εφυγε μόνος του, αφήνοντας πίσω ένα κόμμα χωρίς δομή, χωρίς διάδοχη κατάσταση και χωρίς στοιχειώδη πολιτική συνοχή. Κάπου εκεί εμφανίστηκε ξαφνικά ο Στέφανος Κασσελάκης, χωρίς πολιτική διαδρομή, χωρίς οργανική σχέση με την Αριστερά, χωρίς κοινοβουλευτική εμπειρία και μέσα σε λίγες εβδομάδες παρουσιάστηκε περίπου ως «νέα εποχή». Και ο Τσίπρας; Σιωπηλός, ούτε καθαρή στήριξη, ούτε καθαρή αποδοκιμασία, το απόλυτο «βλέποντας και κάνοντας».

Το αποτέλεσμα είναι γνωστό. Ο ΣΥΡΙΖΑ διαλύθηκε μπροστά στα μάτια της κοινωνίας. Βουλευτές έφυγαν, στελέχη αλληλοσφάζονταν δημόσια, η εικόνα του κόμματος κατέρρευσε και η αξιωματική αντιπολίτευση έμοιαζε περισσότερο με εσωκομματικό reality παρά με δύναμη διακυβέρνησης. Οταν το πείραμα κατέληξε σε φιάσκο, ξεκίνησε η δεύτερη πράξη του ίδιου έργου, δηλαδή η ανατροπή Κασσελάκη. Ακολούθησαν νέος κύκλος εσωστρέφειας, νέα διάσπαση, νέα αποσύνθεση. Και στο τέλος ήρθε ο Σωκράτης Φάμελλος να διαχειριστεί ένα κόμμα που δημοσκοπικά κινείται στα όρια της πολιτικής εξαΰλωσης, έτοιμο να κατεβάσει ρολά για να ακολουθήσει ξανά... τον αρχηγό που έφυγε. Κι εδώ βρίσκεται η μεγάλη αντίφαση της «επιστροφής». Ο Τσίπρας προσπαθεί να εμφανιστεί ως ώριμος και θεσμικός ηγέτης, αλλά η ίδια η συμπεριφορά του διαψεύδει το αφήγημα. Διότι ώριμος πολιτικός δεν είναι αυτός που εγκαταλείπει το κόμμα του στη χειρότερη στιγμή του για να επιστρέψει μόνο όταν θεωρεί ότι μπορεί να ξαναπάρει τον έλεγχο. Ούτε αυτός που αφήνει πίσω του εσωτερικό εμφύλιο και μετά παρουσιάζεται ως επίδοξος ηγέτης ολόκληρης της Κεντροαριστεράς.

Ακόμη πιο προβληματικό από το εσωκομματικό είναι το ευρύτερο πολιτικό περιεχόμενο της επιστροφής του. Υποτίθεται ότι το rebranding του θα ήταν ένα άνοιγμα προς το Κέντρο. Μια έμμεση παραδοχή ότι ο λαϊκισμός, η τοξικότητα και οι αυταπάτες της περιόδου 2015 κόστισαν ακριβά. Μόνο που τελικά συμβαίνει το αντίθετο. Αντί για αυτοκριτική, υπήρξε επαναφορά παλιών αφηγημάτων. Αντί για καθαρές αποστάσεις από τα λάθη, υπήρξε υπεράσπιση σχεδόν των πάντων. Από τη διαπραγμάτευση του 2015 μέχρι τη συνολική λογική διακυβέρνησης. Σαν να μη μεσολάβησαν ποτέ η ήττα και η κοινωνική αποδοκιμασία, σαν να έφταιξαν όλοι οι άλλοι εκτός από τον ίδιο.

Υπάρχει και κάτι ακόμη. Ως τι ακριβώς θέλει να επιστρέψει ο Τσίπρας; Ως αρχηγός ενός νέου κόμματος διαμαρτυρίας του 12%-15%; Ως ηγέτης μιας κατακερματισμένης Κεντροαριστεράς που θα αλληλοτρώγεται ξανά ή ως υποψήφιος πρωθυπουργός; Αν επιζητά το 12%, μπράβο στο κουράγιο του! Αν θέλει, όμως, να ξανακυβερνήσει, έστω και ως εταίρος, τότε οι απαιτήσεις είναι πολύ μεγαλύτερες από ένα επικοινωνιακό restart. Η χώρα δεν βρίσκεται πια στο 2012, δεν είναι κοινωνία οργής και κατάρρευσης.

Είναι μια κουρασμένη κοινωνία που ζητά σταθερότητα, σοβαρότητα και προβλεψιμότητα. Και ο Τσίπρας μέχρι στιγμής συμβολίζει ακριβώς το αντίθετο, δηλαδή τη μόνιμη πολιτική αναταραχή. Αλλά έτσι δεν επιστρέφει ως πρωθυπουργική πρόταση. Επιστρέφει ως πολιτικός που ζητά ρεβάνς για να ξαναγκρεμίσει ό,τι στο μεταξύ χτίστηκε.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα του Τσίπρα δεν είναι, τελικά, το παρελθόν του. Είναι ότι δεν δείχνει να έχει καταλάβει γιατί απορρίφθηκε. Και κάποιος που δεν καταλαβαίνει γιατί απέτυχε είναι καταδικασμένος να επαναλάβει το ίδιο μοντέλο. Γι’ αυτό και ο μόνος τρόπος να αποκτήσει πραγματικό νόημα και προοπτική η δεύτερη ευκαιρία που ζητά είναι η ειλικρίνεια. Να πει καθαρά: «Σας ζητώ συγγνώμη για όσα έγιναν. Ηταν μια εποχή κρίσης, έντασης και αυταπάτης. Σήμερα είμαι πιο ώριμος, πιο έμπειρος και γνωρίζω καλύτερα τα όρια και τις ανάγκες της χώρας. Η Ελλάδα βρήκε ξανά έναν βηματισμό, δώστε μου την ευκαιρία να αποδείξω ότι μπορώ να συμβάλω σε εποχή κανονικότητας».

Μπ. Κούτρας-ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ

Τσίπρας: Αρχίζει το ταξίδι… άλλος με το «ΤΙΤΑΝΙΚΟΣ ΙΙ»

2026-05-23T08:43:34.805+03:00

Ζητώ προκαταβολικώς την κατανόησή σας, φίλες και φίλοι αναγνώστες, για το μακάβριο του τίτλου, αλλά η προειδοποίηση όσο σκληρή και αν είναι, αποτελεί ηπιότατη έκφραση σε σύγκριση με το επαπειλούμενο αποτέλεσμα.

Ένα «ταξίδι» με κυβερνήτη τον Αλέξη Τσίπρα είναι βέβαιο ότι θα έχει μοιραία κατάληξη, καθώς το δικό του «ταξίδι» και δεν ήταν «ωραίο» και δεν τού έδωσε «γνώση» (για να παραπέμψουμε και στην, αυθεντική, «Ιθάκη»). Το «σκαρί» άλλωστε στο οποίο μάς καλεί να μπούμε, δεν μου εμπνέει εμπιστοσύνη. Δεν φτάνει σε καμιά «Ιθάκη» το σκαρί του που εγώ θα το έλεγα – πέραν του τίτλου – και «Το Μεθυσμένο Καράβι» ή και «Η Σχεδία της ‘Μέδουσας’».
Αλλά ας αφήσουμε τα ποιητικο-καλλιτεχνικά για να μείνουμε στην πραγματικότητα την πολιτική, την σημερινή. Η οποία είναι μια άλλη πραγματικότητα από αυτή, κατά την οποία «εκκινεί» το ταξίδι του Αλέξη Τσίπρα. Αναφέρομαι στο ουτοπικό και εμπεριέχον μια «εσωτερική – βαθιά – αντιφατικότητα» θηριώδες κείμενο των περίπου 8.000 λέξεων (7.774 για την ακρίβεια) που συγκροτεί το «Μανιφέστο» του νέου «πολιτικού φορέα» του κ. Τσίπρα. Κείμενο μέσα στο οποίο ο ίδιος και οι συντάκτες του εννοούν να «βάλουν» την κοινωνία μας, ιδίως δε την νεολαία μας, για «το μέλλον», όπως το φαντάζονται…

Δεν προτίθεμαι να παραπέμψω σε χαρακτηριστικά αποσπάσματα, από τα οποία φαίνεται ότι οι συντάκτες του κειμένου αυτού ανήκουν στην κατηγορία των αριστερών που γοητεύθηκαν από τον Ανδρέα Παπανδρέου και την ριζοσπαστική συνθηματολογία του ’74 – ’81 και απογοητεύθηκαν από την μετέπειτα «κυβερνητική προσαρμογή»… Βεβαίως υπήρξαν και πάρα πολλοί που από τα πρώτα χρόνια «απομακρύνθηκαν» από τον Ανδρέα Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ. Αλλά αυτοί ανήκουν σε άλλες κατηγορίες…

Μένω στον τίτλο και μόνο του κειμένου με το οποίο εισάγει ο κ. Τσίπρας τον νέο πολιτικό φορέα: Μανιφέστο για την Συμπαράταξη της Σοσιαλδημοκρατίας, της Ριζοσπαστικής Αριστεράς και της Πολιτικής Οικολογίας». Η λέξη-κλειδί, κατά την γνώμη μου, δεν είναι άλλη από την «Συμπαράταξη». Την λέξη αυτή εισήγαγε στο πολιτικό μας λεξιλόγιο, ακριβώς, ο Ανδρέας Παπανδρέου στα μέσα του 1982, επικειμένου του πρώτου ταξιδιού του στο εξωτερικό, με την ιδιότητα του Πρωθυπουργού, στην Κύπρο. Τότε είχε χρησιμοποιήσει για πρώτη φορά την λέξη «συμπαράταξη» αντί της καθιερωμένης «συμπαράσταση»…

Το «Μανιφέστο» και ο Αλέξης Τσίπρας στο ΠΑΣΟΚ απευθύνεται και στην θέση του ΠΑΣΟΚ θέλει να υποκατασταθεί ως νέος πολιτικός φορέας, ως σοσιαλιστικό-δημοκρατικό κίνημα, εκφράζοντας αυτό που εξέφρασε τότε το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα, ο σημερινός φορέας του οποίου εξεμέτρησε - κατά την αντίληψη αυτή - το «πολιτικόν ζην»…

Η επανάληψη της Ιστορίας, ως γνωστόν, είναι κατά κανόνα κωμωδία, στην συγκεκριμένη δε περίπτωση φαρσοκωμωδία. Δεν ανατρέχουμε στις τότε συνθήκες, τις κοινωνικές ανάγκες και το πώς τις προσήγγισε και ο Ανδρέας Παπανδρέου και ο πολιτικός φορέας που ίδρυσε, γιατί δεν υπάρχει σύγκριση με τις σημερινές, από τις οποίες και το ίδιο το ΠΑΣΟΚ έχει πια οριστικά ξεπεραστεί. Η δε απόπειρα και μόνο του κ. Τσίπρα να «επανέλθει», … εμπνεόμενος από ένα … μακρινό παρελθόν είναι πράξη απελπισίας. Πολύ δε περισσότερο καθώς η όλη «κίνηση» γίνεται με ένα κείμενο-πλαίσιο που εκφράζει ανεκπλήρωτους της νιότης πόθους κι οράματα ανθρώπων που θέλουν τώρα, στην έναρξη του γήρατος, να τα δουν πραγματοποιούμενα, σε χρονικό ορίζοντα πέραν του 2030…

Ενέχει το όλο εγχείρημα και πολύ τραγικό στοιχείο, τοποθετούμενο σε μια εποχή ταχύτατων εναλλαγών που ούτε η νέα γενιά που τις ζει μπορεί να παρακολουθήσει. Για δε τον «ηγέτη του κινήματος», τον κ. Τσίπρα, το εγχείρημά του είναι ουτοπικό στις επιδιώξεις και αντιφατικό ως προς τις πολιτικές βλέψεις και ενέργειες. Θέλει να είναι «ΠΑΣΟΚ στη θέση του ΠΑΣΟΚ». Λέει ότι στις προσεχείς εκλογές ο Μητσοτάκης και η Κυβέρνηση της ΝΔ δεν πρέπει να είναι χωρίς αντίπαλο, υπονοώντας ότι αντίπαλος θα είναι ο φορέας του. Λέει ακόμη ότι μπορεί μέσω του κινήματός του να νικηθεί ο Μητσοτάκης, όπως ακριβώς λέει και ο κ. Ανδρουλάκης (παρά το γεγονός ότι από την πλευρά αυτή το «έστω και με μία ψήφο», τείνει να γίνει «έστω και στις δεύτερες εκλογές»). Κοινός στόχος, ξεχωριστοί δρόμοι…

Ο κ. Τσακαλώτος σε μια πρόσφατη συνέντευξή του με πολύ απλά λόγια απεκάλυψε και την πραγματικότητα, όσον αφορά στη σχέση Τσίπρα - φορέα - ΠΑΣΟΚ, αλλά και στις βλέψεις του κ. Τσίπρα… Πρώτον μεν απεκάλυψε ότι, όσον αφορά τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, ο κ. Τσίπρας δεν καλεί «αριστερός – αριστερούς». Γιατί «αριστερός», υπογράμμισε ο κ. Τσακαλώτος, σημαίνει «θέσεις» και «διάλογος». Και αυτό, ανεξάρτητα αν κάποιος αποδέχεται τις θέσεις Τσακαλώτου ή όχι, είναι γεγονός. Οι αριστεροί μιλάνε, μιλάνε συνεχώς, για ιδέες, αρχές, σχέδια, «πλατφόρμες»… (Κάποτε ο Λεωνίδας Κύρκος, σε ομήγυρη δημοσιογράφων, μάς έλεγε «Εμείς οι Αριστεροί μιλάμε πολύ. Μιλάμε τόσο ώστε και το ρήμα «συνεδριάζω» το έχουμε κάνει μεταβατικό: Θα σε συνεδριάσω»…). Ο κ. Τσίπρας θα καλέσει, όποιον και όσους καλέσει, να ενταχθούν, χωρίς διάλογο, χωρίς θέσεις, χωρίς τίποτε, υπογράμμιζε ο κ. Τσακαλώτος. Για να προχωρήσει ακόμη περισσότερο: Αν θέλει να φύγει ο Μητσοτάκης ο δρόμος είναι ένας. Να συμπράξει με το ΠΑΣΟΚ... Λογικότατη θέση τού άλλοτε στενού συνεργάτη τού κ. Τσίπρα. Γιατί να περιμένει να γίνει «Αξιωματική Αντιπολίτευση» στην θέση του ΠΑΣΟΚ-Ανδρουλάκη και δεν διεκδικεί την Κυβέρνηση; Αφού και οι δύο θέλουν να φύγει ο Μητσοτάκης και δεν μπορεί να τον νικήσει κανείς μόνος του…

Πολύ περισσότερο μάλιστα - υπογραμμίζω εγώ - που κατά την «πρώτη φορά Αριστερά» ο κ. Τσίπρας και την εντολή σχηματισμού Κυβερνήσεως μόνο μετά την ανακοίνωση της συνεργασίας του με τον κ. Καμμένο την πήρε και την διακυβέρνηση της χώρας άσκησε, κατά τον ολέθριο τρόπο που την άσκησε, με τον ακροδεξιό «κυβερνητικό συνεταίρο του. Προφανέστατα η απόσταση που χώριζε τον ΣΥΡΙΖΑ από τους ΑΝΕΛ είναι πολύ μεγαλύτερη από την απόσταση του «φορέα Τσίπρα» από το σημερινό ΠΑΣΟΚ του κ. Ανδρουλάκη, πιεζόμενου μάλιστα και από τον κ. Δούκα για συνεργασία με «δυνάμεις και πρόσωπα της Αριστεράς»… Τι συμβαίνει λοιπόν; Γιατί ο κ. Τσίπρας δεν αποτολμά μια προεκλογική συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ, που θα μπορούσε να φέρει σε πολύ δύσκολη θέση την Κυβέρνηση Μητσοτάκη. Ο λόγος είναι πολύ απλός κατά την άποψή μου: Ο κ. Τσίπρας φοβάται το ΠΑΣΟΚ, έστω και με ηγέτη τον κ. Ανδρουλάκη. Και το φοβάται γιατί ακόμη και σήμερα το κύριο μέρος της δύναμής του ΠΑΣΟΚ είναι «κεντρώοι», οι οποίοι σε μια τέτοια προσέγγιση θα αντιδρούσαν. Και θα αντιδρούσαν γιατί και από εποχής Ανδρέα Παπανδρέου ο κομματικός πυρήνας «κεντρώος» ήταν και επεκτάθηκε προς τα αριστερά. Ο ίδιος άλλωστε ο ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ στην τελευταία ομιλία του σε κομματική εκδήλωση είχε τονίσει ότι το μεγάλο πολιτικό επίτευγμα του ΠΑΣΟΚ ήταν ότι επί εικοσαετία (τότε) είχε κρατήσει αρραγή τον «χώρο του κέντρου».

Το τι θα γίνει από τώρα – ή μάλλον από την ίδρυση του κόμματος Τσίπρα – μέχρι τις εκλογές μεταξύ αυτού και του ΠΑΣΟΚ είναι άγνωστου εκβάσεως και πολλών φάσεων «πολιτική περιπέτεια» στον ευρύτερο χώρος της Κεντροαριστεράς. Ας την διερευνήσουμε:

-ΠΑΣΟΚ: πώς θα πορευθεί υπό την διπλή γραμμή Ανδρουλάκη και Δούκα. Η διαφοροποίηση είναι σαφέστατη, καθώς ο δεύτερος δεν αποκλείει σύμπραξη ούτε με αριστεριστές και ανένταχτους, όπως αυτούς που συνέπραξαν εκλογικά για να εκλεγεί δήμαρχος κατά την δεύτερη Κυριακή, εμπνεόμενος από την εκτίναξή του από το 12% την πρώτη Κυριακή στον δημαρχιακό θώκο, την Δεύτερη Κυριακή. Ήδη σημαίνοντα στελέχη του κόμματος καταφέρονται με υποτιμητικούς όρους στην «διεύρυνση» με τέτοια «πολιτικά στοιχεία». Τα οποία προδήλως «αποδιώχνουν» κεντρώους ψηφοφόρους. Και, φυσικά, δεν τους αποδιώχνουν προς τα αριστερά…

-Κόμμα Τσίπρα. Πριν ακόμη ιδρυθεί, ο ιδρυτής του απαξιώνει το συριζαϊκό παρελθόν του και με το «Μανιφέστο» του καταβάλλει προσπάθεια να αποκοπεί από το παρελθόν. Στην θέση του «πρώτη φορά Αριστερά» εφευρίσκεται ο όρος «Κυβερνώσα Αριστερά». Και η «πρώτη», τι ήταν; Δεν «κυβέρνησέ»; Δεν έφερε την καταστροφή της υπερχρέωσης με τα πλέον των 110 δις ευρώ και την εκατονταετή δέσμευση της δημόσιας περιουσίας; Αυτά δεν υπήρχαν όταν παρέλαβε η «πρώτη φορά Αριστερά»…

Αποδιοπομπαίοι οι πρώην στενοί συνεργάτες… Τον έχετε δει καθόλου, ρωτήθηκε στην συνέντευξή του ο κ. Τσακαλώτος… Ναι, μία φορά στο κυλικείο της Βουλής… Μιλήσατε; Ναι και είπαμε, όπως οι παλιοί φίλοι, να τα πούμε… Αλλά τίποτα… Αυτή η εκμυστήρευση δίνει το πραγματικό επίπεδο των σχέσεων Τσίπρα-πρώην συντρόφων. Πόσοι από αυτούς θα πάνε στον νέο φορέα, και τι υποδοχής θα τύχουν από τους «εκφραστές» του νέου φορέα. Και ποιοι θα είναι τα «κυβερνητικά στελέχη» αυτής της «Κυβερνώσας Αριστεράς». Αλλά και τι θα λένε, πώς θα αντιδράσουν αυτοί που δεν θα γίνουν δεκτοί. Όπως «προϊδεάζει» η νέα; «περιπέτεια του πολλάκις διαγραφέντος και … συγχωρηθέντος κ. Πολάκη, «κάτι» θα λένε και θα κάνουν... Αν και δεν πρόκειται να φθάσουν σε επιθετικότητα και απαξιωτικές καταγγελίες την κυρία Κωνσταντοπούλου, άλλοτε εκλεκτή «συναγωνίστρια» του Αλέξη Τσίπρα που την όρισε και Πρόεδρο της Βουλής (μόνο φυσικό πρόσωπο αναπληρωτής ή αντικαταστάτης - κατά το Σύνταγμα - του Προέδρου της Δημοκρατίας… Αναλογιστείτε τι περάσαμε…).

Αναμφισβήτητά το ΠΑΣΟΚ και το κόμμα Τσίπρα θα είναι οι δύο κύριοι κομματικοί φορείς της Αντιπολίτευσης. Ήδη από το ΠΑΣΟΚ γίνεται λόγος για τις «δεύτερες εκλογές» (για τις οποίες … μετατίθεται η εκλογική νίκη». Ο δε κ. Τσίπρας αγωνίζεται για να αποκτήσει ο Μητσοτάκης «αντίπαλο δέος»… Προφανώς για τις εκλογές του …2031…

Οι ενδοκομματικές-παραταξιακές ζυμώσεις και συγκρούσεις στον χώρο ΠΑΣΟΚ – Αριστερά επίκεινται, καθώς επίκειται, επίσης, πια και η ίδρυση του κόμματος Τσίπρα. Ο αγώνας για την δεύτερη θέση, συνωθουμένου και του «κόμματος Καρυστιανού», αρχίζει. Εκείνοι στο «λάβετε θέσεις» και εμείς θεατές και κριτές…

ΥΓ: Τον «Τιτανικό» τον γνωρίζουμε οι πάντες. Για όσους ενδεχομένως δεν γνωρίζουν τις άλλες αναφορές, επεξηγώ: «Το Μεθυσμένο Καράβι» είναι το αριστούργημα που έγραψε πριν τα είκοσι του χρόνια το φαινόμενο της γαλλικής και παγκόσμιας ποίησης Αρτύρ Ρεμπώ, για να πει πως ό,τι θέλω κι αγαπώ είναι αλλού κι αφού τ’ αναζήτησα, γυρνώ… στα γνώριμα… «Η Σχεδία της ‘Μέδουσας’» είναι ένας συνταρακτικός πίνακας-καταγγελία του Γάλλου ζωγράφου Ζερικώ. Είναι εμπνευσμένος από πραγματικό γεγονός, ναυάγιο που προκλήθηκε από τον τελείως άπειρο, ακατάλληλο γι’ αυτήν την δουλειά, καπετάνιο, ευνοούμενο της Αυλής… Το πολύνεκρο ναυάγιο «επιζεί» σε δημώδες γαλλικό τραγούδι που έχει μεταφραστεί και στα ελληνικά: «Ήταν ένα μικρό καράβι…. Οεοέ οεοέ»…

(Στην απίθανη Σύναξη της Θεσσαλονίκης θα αναφερθώ προσεχώς, αν και δεν τρέφω αυταπάτες ότι μπορεί να επενεργήσει επ’ αυτής το Άγιον Πνεύμα.)

Ανδ. Ζούλας-ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ

Κόμμα Καρυστιανού: Τζούφια η πρεμιέρα

2026-05-22T08:50:19.901+03:00

Περίμεναν οι διοργανωτές της εκδήλωσης - πρεμιέρας χιλιάδες Βορειοελλαδίτες να κατακλύσουν τους γύρω χώρους από τον κινηματογράφο «Ολύμπιον» και μόλις μετά βίας γέμισαν την αίθουσα. Τα παλιά τα μεγαλεία πέρασαν. Τώρα πλέον η Μαρία Καρυστιανού δεν αντιμετωπίζεται ως η πενθούσα μητέρα, αλλά ως μια πολιτική αρχηγός ενός ρωσόφιλου κόμματος. Και είναι απολύτως φυσιολογικό από εδώ και εμπρός να πυκνώνουν και οι επιθέσεις προς τις απόψεις της, το πρόσωπό της, τους συνεργάτες της. Και το κυριότερο, θα μετριέται στις δημοσκοπήσεις δίπλα σε όλα τα άλλα κόμματα, χωρίς την μπούρδα του δυνητικού ακροατηρίου.

Γράφτηκε, και σωστά, πως η δεδομένη ρωσοφιλία δεν είναι κάτι το αρνητικό για το κόμμα Καρυστιανού, καθώς περίπου ένα 30% των Ελλήνων διάκειται φιλικά προς τη Ρωσία και τον Πούτιν. Όμως αυτό το 30% καλύπτεται πολιτικά από τουλάχιστον τέσσερα κόμματα, γεγονός που θα επιφέρει μια ανακατανομή της δύναμής τους. Δηλαδή ψιλικατζίδικα πράγματα. Αυτή η πορεία της πτώσης, από τις πλατείες με τα εκατομμύρια, στην αίθουσα ενός κινηματογράφου θα αποτυπωθεί και στις πρώτες δημοσκοπήσεις.

Επί πλέον, είναι γνωστό πως ο χρόνος δουλεύει σε

βάρος τέτοιων κομμάτων που η ηγεσία τους είναι άπειρη και απαίδευτη. Πιθανόν να θελήσει ο Θανάσης Αυγερινός να υποκαταστήσει στον δημόσιο λόγο την Μ. Καρυστιανού, καθώς είναι και έμπειρος και εκπαιδευμένος, ώστε να καλυφθούν οι δεδομένες ανεπάρκειές της. Οι ακόλουθοί της όμως έχουν μια προσωπική, αδιαμεσολάβητη σχέση μαζί της, που κτίστηκε επάνω στην προσωπική της τραγωδία.

Τελικά, η πρεμιέρα του κόμματος δεν είχε καμιά έκπληξη. Και αντιεμβολιαστές και ΕΠΑΜ και γραφικές περσόνες που βρήκαν ρόλο και ολίγη αριστερά - κατά το ολίγη ρωσική. Υποθέτω πως όλος ο αριστερός συρφετός που προώθησε την Καρυστιανού να αισθάνεται εντελώς εξαπατημένος. Ιστορικά, ίσως είναι η πρώτη φορά που μια ούλτρα συντηρητική προσωπικότητα είδε στο πρόσωπο των αριστερών τους χρήσιμους ηλίθιους και τους εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο. Θυμηθείτε ποια ήταν η τεχνικός ήχου στις μεγάλες συγκεντρώσεις για τα Τέμπη και ποιοι ήθελαν την κυρία ή για πρωθυπουργό ή για πρόεδρο της Δημοκρατίας. Γιατί συνέβη αυτό; Διότι οι ανόητοι αριστεροί πίστεψαν πως η Καρυστιανού και τα Τέμπη θα είναι το εργαλείο τους για να ανατρέψουν τον Μητσοτάκη. Τελικά η Μαρία τους την έφερε μια χαρά και αυτοί το φυσάνε και δεν κρυώνει.

Αν θέλουμε με δύο κουβέντες να συνοψίσουμε τι έγινε χθες στη Θεσσαλονίκη, σε μια κινηματογραφική αίθουσα, θα λέγαμε πολλή φασαρία για το τίποτα. Λογικά, θα υπάρξει ακόμα ένα ντέρμπι, αυτό για την τέταρτη θέση. Δε βλέπω τη Μαρία να έχει τη δυναμική για να διεκδικήσει την 3η θέση. Εκεί ο αγώνας θα είναι μέχρι τελικής πτώσεως.

Σ. Μουμτζής-liberal.gr

Από τη Μαρία στον Αλέξη, πέντε μέρες δρόμος

2026-05-21T08:27:19.957+03:00

Το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού, που κάνει πρεμιέρα απόψε στο Ολύμπιον, δεν είναι το πρώτο που δηλώνει ως έδρα τη Θεσσαλονίκη.

Είχε προηγηθεί το 2019 η Νίκη του Δημήτρη Νατσιού, ένα από τα κόμματα που προορίζονται να κονιορτοποιηθούν εφόσον το εγχείρημά της πετύχει – και δεν θα είναι το μοναδικό.
Παραδοσιακά, η Βόρεια Ελλάδα ελκύει τα κόμματα του αντισυστημισμού – κυρίως της δεξιάς όχθης. Δεν είναι τυχαίο ότι η πρώτη μέτρηση για το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα, που έρχεται την Τρίτη, κατέγραψε χαμηλές πτήσεις στην Α΄ Θεσσαλονίκης. Το ακριβώς αντίθετο, δηλαδή, από το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού.

Βέβαια, Ελλάδα δεν είναι μόνον η Θεσσαλονίκη, οπότε αυτός ο Ιούνιος θα είναι των δημοσκόπων. Πέντε κόμματα θίγονται άμεσα από την παρουσία Τσίπρα και Καρυστιανού – το ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ, η Ελληνική Λύση, η Πλεύση Ελευθερίας και η Νίκη, που είπαμε στην αρχή.
Το ΠΑΣΟΚ δείχνει μετά το συνέδριό του να κατοχυρώνει την δεύτερη θέση, με τη βελόνα του να ξεκολλάει οριακά. Ωστόσο, του λείπει κάτι που παίζει ιδιαίτερο ρόλο για ένα σημαντικό κομμάτι των ψηφοφόρων: ο πρόεδρός του υπολείπεται δημοσκοπικά στα ηγετικά χαρακτηριστικά, κάτι που προκαλεί συχνά πλήθος συζητήσεων (τουλάχιστον) εντός του χώρου. Θα καταφέρει ο Αλέξης Τσίπρας να καλύψει το «κενό»; Δύσκολο –χρειάστηκαν χρόνια για να μπορέσει ο Ανδρέας Παπανδρέου να απεγκλωβιστεί από τους πολιτευτές της Ένωσης Κέντρου! Να σημειώσουμε δε, ότι τα επτά χρόνια της διακυβέρνησης Μητσοτάκη η ΝΔ παραμένει με διαφορά πρώτο κόμμα. Το κόμμα του πρώην πρωθυπουργού δεν έρχεται να καλύψει μία μεγάλη ανάγκη της ελληνικής κοινωνίας (όπως παλαιότερα) πέραν εκείνης του να βρεθεί ένας αντίπαλος για τον Μητσοτάκη, κάτι για το οποίο θα κριθεί στο πεδίο. Εν ολίγοις, ο Αλέξης Τσίπρας δεν έρχεται να υποσχεθεί λιγότερους φόρους ή περισσότερους φόρους, μικρότερο ή μεγαλύτερο κράτος, αλλά μία «απολαυστική» κόντρα με τον πρωθυπουργό, μια …κόντρα ενδεχομένως με μεγαλύτερο ενδιαφέρον για περισσότερους σε διάφορα κοινά.

Το ενδιαφέρον στην υπόθεση είναι ότι με την επιστροφή του, ο Αλέξης Τσίπρας οδηγεί σε διάλυση και τα δύο κόμματα που προέκυψαν από τον δικό του ΣΥΡΙΖΑ – τόσο το κόμμα του Σωκράτη Φάμελλου, όσο και του Γαβριήλ Σακελλαρίδη. Και το ερώτημα είναι πόσο original ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να αντέξει ο πρώην πρωθυπουργός στο νέο του δημιούργημα; Θα το μάθουμε λίαν προσεχώς, όπως θα το μάθουν και οι άμεσα ενδιαφερόμενοι.

Από την πλευρά της, η Ελληνική Λύση έχει υιοθετήσει – και σε κάποιες περιπτώσεις, έχει ανακαλύψει – όλες τις θεωρίες για την τραγωδία των Τεμπών, αλλά αυτό δεν εμποδίζει τους ψηφοφόρους της να δίνουν σημαντικά ποσοστά, έστω και δυνητικής ψήφου, μέχρι στιγμής, στο κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού. Πώς θα απαντήσει η ηγεσία της Λύσης, αλλά και της Πλεύσης και της Νίκης, που κινδυνεύουν επίσης με σημαντικές απώλειες, στη «μητέρα των Τεμπών»; Κι αν αρχίσουν τις επιθέσεις, ποιος θα ωφεληθεί; Όπως είναι γνωστό, στην πολιτική κερδίζει πάντοτε εκείνος που στα μάτια της κοινωνίας φαντάζει ως το θύμα. Βέβαια, αν κρίνουμε από τις πρώτες δηλώσεις και αναρτήσεις των επωνύμων στελεχών του κόμματος Καρυστιανού, οι διαθέσεις είναι μάλλον επιθετικές.

Το σίγουρο είναι ότι η κα Καρυστιανού θα ακούσει πολλά για σχέσεις με τη Ρωσία – αλλά αυτό δεν είναι κατ’ ανάγκην εναντίον της. Οι δημοσκοπήσεις όλων των προηγούμενων χρόνων έχουν δείξει ότι μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας δεν βλέπει τη Μόσχα ως εχθρό, παρά την εισβολή στην Ουκρανία.

Σε κάθε περίπτωση, με την προσθήκη των δύο νέων κομμάτων, η πολιτική μας σκηνή θα μοιάζει όλο και περισσότερο με απέραντο … θηριοτροφείο: υπό προϋποθέσεις, τα κόμματα της Βουλής μπορεί να είναι από έξι μέχρι και δέκα και έντεκα, χωρίς κάποιο να μπορεί να κάνει τη διαφορά απέναντι στη Νέα Δημοκρατία. Ή δεν είναι έτσι;

Φώφη Γιωτάκη-ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ

Στάνη

2026-05-20T08:32:49.646+03:00

Αχός βαρύς ακούεται από τα έγκατα της πλατείας Κουμουνδούρου.

Μόνο που η βαβούρα δεν αφορά τις ωδίνες κάποιου τοκετού στο χώρο της ριζοσπαστικής αριστεράς. Δεν είναι καν ο σαματάς μιας εικονοκλαστικής ρήξης. Ούτε η φασαρία μια ανατρεπτικής αφήγησης.
Είναι το νταβαντούρι του καβγά. Οι οιμωγές της απόγνωσης. Το τρίξιμο των αλυσίδων των χθεσινών φαντασμάτων. Η εκκωφαντική βοή της βαλβίδας εξαέρωσης μιας κουτσά στραβά συγκροτημένης υπόστασης. Μα πιο πολύ, είναι ο τρανταχτός θόρυβος από τα υστερικά γέλια για το θεατρικό ανέβασμα μιας φάρσας.

Ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ μεταδίδει εμφατικά το ακέραιο συναίσθημα μιας αδίστακτης ειρωνείας. Κρατάει ακόμη τα κλειδιά των γραφείων, τη σφραγίδα, το σήμα, τη κρατική επιχορήγηση του. Υποτίθεται και τα ηνία της κοινοβουλευτικής ομάδας του. Μοιάζει, όμως, σαν τα παλιά καράβια που αλλάζουν σημαίες μεσοπέλαγα για να συνεχίσουν να ταξιδεύουν.
Παλεύει με τον εαυτό και τις σκιές του σε φουρτούνες. Με διαγραφές, αποχωρήσεις, κατακερματισμό, πικρίες. Το χειρότερο, δρομολογεί στο δημόσιο χώρο συνθήκες αυτοδιάλυσης, ευτελισμού, ταπείνωσης των ψηφοφόρων που τον εμπιστεύτηκαν στις κάλπες . Με μια λέξη κατάντια.
Δεν είναι απλώς η διαγραφή από τη Κ.Ο. του Παύλου Πολάκη από το Σωκράτη Φάμελλο που επισπεύδει μια μοιραία ρότα προς ένα ακόμη καταστροφικό ναυάγιο. Με το «αψύ» Κρητικό να τη περιφέρει ως παράσημο ανυπακοής σε μια δήθεν σκοτεινή, παρασκηνιακή ατζέντα της κομματικής ηγεσίας. Μικρό το κακό σε ένα τάχα αριστερό κόμμα συλλογικών διαδικασιών που κατόρθωσε να έχει ατομικά ηγεμονικά τσιφλίκια και προσωπικές βαρονίες.

Το κυρίαρχο της αυτογελοιοποίησης του είναι η υποτακτική αντίληψη και στάση μερίδας κορυφαίων στελεχών του. Η οποία παραληρηματικά σχεδον διακινεί την άποψη περί ρευστοποίησης, παράδοσης και απορρόφησης της κομματικής οντότητας του ΣΥΡΙΖΑ στη διαχείριση άλλου κομματικού σχηματισμού.

Το ηθικά και πολιτικά ανερμάτιστο χάρισμα, δηλαδή, των περιουσιακών του στοιχείων και της κρατικής του χρηματοδότησης - από τη τσέπη των φορολογούμενων - στο εκκολαπτόμενο κόμμα του Αλέξη Τσίπρα.

Εν, προκειμένω, δεν πρόκειται για επιπολαιότητα αλλά για τυχοδιωκτική έφεση. Ιδιοτελώς απροκάλυπτη στην αγωνία τους να τον προσκυνήσουν ως μεσσιανικό Σωτήρα. Ο όποιος τάχα θα τους γλιτώσει από τη απελπισία ενός κόμματος σε πλήρη αποδρομή που οδεύει σε εκλογικό στραπάτσο.

Αναγκαστικά επαφίενται στο νέο φορέα του άλλοτε «άχαστου» καπετάνιου τους. Του ενεχυριάζουν υλικά και πνευματικά τις ελπίδες τους. Του εκχωρούν αμήχανα κάθε πρωτοκαθεδρία. Του αφιερώνονται χωρίς διαβουλεύσεις, συνεννοήσεις, παζάρια. Όχι σαν ισότιμοι εταίροι αλλά ως υπάκουοι οσφυοκάμπτες.

Λησμονώντας προσχηματικά ότι ο ίδιος σάλταρε πρώτος από το κομματικό σκάφος το όποιο προηγουμένως οδήγησε στα βράχια. Επιτηδείως παραλείπουν πως εγκατέλειψε αιφνίδια το καράβι χωρίς διαδικασίες ομαλής διαδοχής του στο πηδάλιο της γέφυρας.
Υστερόβουλα ξεχνούν ότι στήριξε για αντικαταστήσατε του ένα τυχαίο περαστικό σαν το Στέφανο Κασσελάκη που δεν ήταν καν μέλος του ΣΥΡΙΖΑ. Τον όποιο άδειασε στη συνέχεια. Επιδέξια, ακόμη, προσπερνούν ότι παραιτήθηκε από βουλευτής του κόμματος που ηγήθηκε στις εκλογές.

Ηθελημένα προσποιούνται, σαν να μη τους αφόρα, πως εκτατέ εκείνος επιδεικτικά περιφρονεί όλο το τσούρμο που κάποτε διάλεξε για να κυβερνήσει. Ότι τους χαρακτηρίζει ως ανίκανους συνεργάτες του διαχειριστικού μεγαλείου του. Το όποιο πήγε με εξαπατήσεις άπατο. Νωπές οι μνήμες.

Δεν φταίει ο ίδιος που όσους απαξιώνει, προσέρχονται μεταμελημένοι πλέον ως δουλοπρεπείς ικέτες του. Ας διέθεταν τουλάχιστον την αξιοπρέπεια του ελάχιστου αυτοσεβασμού. Ας κρατούσαν αλώβητες τις όποιες ξεθυμασμένες αριστερές αρχές τους.

Αλλά ο οπορτουνισμός τείνει πάντα να υπηρετεί την καταγγελτική σπέκουλα του καιροσκοπισμού. Το προσωπικό συμφέρον να μεταμφιέζεται σε σερβίρισμα αφοσίωσης. Ανεξάρτητα από το αν ο Αλέξης Τσίπρας μεγάθυμα αποδεχτεί, περάσει από κρησάρα ή απορρίψει στο νέο του πολιτικό εγχείρημα τους πρώην συντρόφους του, το σημαντικό που τους ενώνει παραμένει. Κι ο ίδιος μαζί με εκείνους προέρχεται από την ίδια ιδεολογικοπολιτική στάνη.

Δημ. Παγαδάκης-ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ

Οι Λωτοφάγοι του Αλέξη

2026-05-19T09:29:11.812+03:00

Τα wannabe στελέχη του Τσίπρα έχουν πάρει φωτιά.

Ο Νίκος Μπίστης για παράδειγμα έχει ζωστεί τα φισεκλίκια. «Είμαστε σε πόλεμο» διακηρύσσει. «Ο αντίπαλος έχει πολλά πρόσωπα και μέσα. Αφήστε τις αφέλειες και τους καθωσπρεπισμούς». Ο πόλεμος μάλιστα θα είναι «contra omnes» εναντίον όλων δηλαδή. Βάλτε φωτιά στα τόπια. Το οποίο δεν είναι απολύτως ακριβές βέβαια. Αυτό το «εναντίον όλων» θέλει μια δόση αλατοπίπερο. Ξεχωριστή θέση στη λίστα των στόχων του Μπίστη έχει, τι άλλο, η «δεξιά πτέρυγα» του ΠΑΣΟΚ η οποία «αντικειμενικά» ανοίγει το δρόμο της συνεργασίας με τη ΝΔ. Πόσο ωραία αραχνιασμένη κομμουνιστική γλώσσα αυτό το «αντικειμενικά». Ας λέτε ότι θέλετε, «αντικειμενικά» είστε ότι πω εγώ. Αναγορεύει μάλιστα ηγέτιδα αυτής της τάσης «εκ των πραγμάτων και δικαιωματικά» την Άννα Διαμαντοπούλου.
Η επίθεση αυτή δεν είναι καθόλου τυχαία. Είναι ενδεικτικό ότι ανάλογη ιερεμιάδα είχε προηγηθεί από τον γκουρού του Τσίπρα, τον Νίκο Μαραντζίδη. Αυτός ξεκινούσε πιο θεωρητικά καταλογίζοντας την ευθύνη για την «κυριαρχία της κεντροδεξιάς» στη δεξιά ψυχή της ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας. Αυτή κατάντησε το ΠΑΣΟΚ σε ένα «αφυδατωμένο κόμμα του κέντρου» κι άνοιξε το δρόμο στη ΝΔ. Προχωρά όμως ακόμα πιο πέρα υποστηρίζοντας πως

«μεγάλο μέρος της ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας κηρύσσει διμέτωπο αγώνα απέναντι στη Δεξιά και την Αριστερά για να αποκρύψει μια απλή αλήθεια: όποιος αρνείται τη διαίρεση Δεξιάς - Αριστεράς είναι δεξιός». Αυτοί οι κρυφοδεξιοί λοιπόν έχουν στόχο τη συνεργασία με τη ΝΔ. Αν μάλιστα «η αριστερά απειλεί να έρθει στην εξουσία» προθυμοποιούνται να φωνάξουν «βοήθεια, οι αριστεροί επιστρέφουν». Και καταλήγει στο ζουμί: «για να μιλάμε με ονόματα, η Αννα Διαμαντοπούλου και οι οπαδοί της εκφράζουν τον σκληρό πυρήνα αυτής της στρατηγικής».

Εννοείται πως όλα αυτά δεν πρέπει να τα παίρνουμε τοις μετρητοίς. Εντάσσονται στη μόνη αναμέτρηση που ενδιαφέρει τον Τσίπρα, το αν αυτός δηλαδή ή το ΠΑΣΟΚ θα αποτελούν την αξιωματική αντιπολίτευση στην επόμενη Βουλή. Ο πολιτικός ο οποίος δεν δίστασε να συνεργαστεί με την ακροδεξιά και ως το τέλος έκρυβε τις ευθύνες της κυβέρνησης Καραμανλή για την χρεοκοπία, άλλη σκασίλα δεν είχε από τη ΝΔ. Χρησιμοποιεί απλώς σχήματα και ανακλαστικά του παρελθόντος για να μαντρώσει τους ψηφοφόρους του.

Πρόκειται για δοκιμασμένη τακτική. Η οποία φυσικά δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα. Ο Τσίπρας, όχι το ΠΑΣΟΚ, ευθύνεται για την «κυριαρχία της κεντροδεξιάς». Ο Μητσοτάκης δεν κέρδισε δύο φορές τις εκλογές απέναντι στο ΠΑΣΟΚ αλλά απέναντι στον Σύριζα του κ. Τσίπρα. Ο οποίος πλήρωσε, όπως βέβαια και η χώρα, τις αριστερές «ψευδαισθήσεις». Αν κρίνουμε μάλιστα από τις αναφορές του στον Βελουχιώτη και στο κλείσιμο των τραπεζών, όχι μόνο δεν άλλαξε μυαλά αλλά επιστρέφει ολοταχώς στο κακό του παρελθόν. Και για να χρησιμοποιήσουμε την διατύπωση της κ. Διαμαντοπούλου που τόσο έτσουξε, δεν θα γίνουμε και Λωτοφάγοι!

Όσο για τη συνεργασία των προοδευτικών δυνάμεων για την οποία υποτίθεται ότι τόσο κόπτονται, περίεργο τρόπο ακολουθεί ο κ. Τσίπρας για να την προωθήσει. Πρώτα διασπά τον Σύριζα του οποίου υπήρξε πρόεδρος, και στη συνέχεια φτιάχνει νέο δικό του κόμμα με face control ακόμα και για τους πρώην συντρόφους του. Για τους βουλευτές του Σύριζα που βλέπουν να απομακρύνεται η προοπτική της επανεκλογής τους το σχήμα μπορεί να είναι ελκυστικό. Για όλους τους υπόλοιπους το περίφημο rebranding δεν είναι τίποτα παραπάνω από αναπαλαίωση του Σύριζα σε ακόμα πιο αρχηγική εκδοχή. Ένας Σύριζα Νο2.

Παρόλα αυτά θα είχε ενδιαφέρον να καταλαβαίναμε πώς βλέπουν τη συνεργασία των προοδευτικών δυνάμεων ο Τσίπρας και η ομάδα των προθύμων που τον περιβάλει. Αν θεωρήσουμε για παράδειγμα ότι οι δημοσκοπήσεις αντανακλούν σε γενικές γραμμές την πραγματικότητα τότε τα ποσοστά της ΝΔ είναι περίπου ίσα με το άθροισμα των ποσοστών του ΠΑΣΟΚ και του Σύριζα Νο2. Θεωρητικά δηλαδή επαρκούν για να αμφισβητήσουν την πρωτιά της ΝΔ. Με βάση τον εκλογικό νόμο ωστόσο για να το μετατρέψουν σε πλειοψηφία στη Βουλή και να πάρουν το μπόνους των εδρών, τα κόμματα θα πρέπει να αυτοδιαλυθούν και να κατέβουν στο πλαίσιο ενός νέου ενιαίου σχηματισμού. Διαφορετικά δεν έχουν την παραμικρή ελπίδα. Μέχρι σήμερα κανείς δεν έχει υποστηρίξει αυτή την εκδοχή. Ούτε φυσικά είναι ρεαλιστική. Το ξέρουν πολύ καλά τόσο στο ΠΑΣΟΚ όσο και στο επιτελείο Τσίπρα. Για αυτό και ο στόχος τους στις προσεχείς εκλογές είναι ένας και μοναδικός: ποιο από τα δύο κόμματα θα πάρει κεφάλι. Το κρίσιμο ζήτημα της κυβερνησιμότητας το έχουν αφήσει στη ΝΔ να παίζει μόνη της με την κρυφή ελπίδα ότι θα πάρει την αυτοδυναμία στις πρώτες ή στις δεύτερες εκλογές. Όσο για τον μπαμπούλα της «δεξιάς πτέρυγας» του ΠΑΣΟΚ σε αυτή χρεώνουν όσους καταλαβαίνουν ότι ο κομματικός ανταγωνισμός φτάνει ως το σημείο που αρχίζει να υπονομεύει το συμφέρον της χώρας. Ακόμα και αν αυτό σημαίνει ότι πρέπει να συνεργαστείς με τον ιδεολογικό ή τον πολιτικό σου αντίπαλο. Λένε δηλαδή αυτό το οποίο θα γίνει αναγκαστικά αν οι εκλογές δεν δίνουν αυτοδυναμία σε κανένα κόμμα.

Παντ. Καψής-ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ

Στην εποχή της σαχλαμάρας

2026-05-18T09:05:58.744+03:00

Ο «φέρε μου» έχασε, ευτυχώς, την Eurovision και έτσι δεν θα επαληθευτεί ότι είμαστε η χώρα της σαχλαμάρας. Όχι ότι δεν το υποψιαζόμαστε! Από το επίπεδο της πολιτικής αντιπαράθεσης, ας πούμε. Εδώ ο Ερντογάν ετοιμάζεται να εκδράμει στο Σούνιο και η επικαιρότητα κατακλύζεται από «κατακλυσμιαίες» ειδήσεις για το σπίτι του Ανδρουλάκη! Θετική η αναφορά του πρωθυπουργού στο συνέδριο της ΝΔ στις επιπτώσεις της τεχνητής νοημοσύνης. Και κάπου εκεί αναρωτιέσαι: Δεν υπάρχει άλλος να παράγει πολιτική; Ούτε εντός ούτε εκτός ΝΔ;

Καλή και η επανίδρυση του κράτους. Από τότε που ειπώθηκε έχουμε περάσει και μια χρεοκοπία! Για να μην έχει γίνει στις ημέρες του Κώστα Καραμανλή του Β’ και να έχουμε λύσει όλα μας τα προβλήματα, αυτό σημαίνει ότι κάποιος λόγος θα υπήρχε! Και μπορεί να διάλεξε αυτό το «ατυχές» παράδειγμα ο κ. Δένδιας για να δείξει ότι αποτελεί «συνέχεια» του καραμανλικού μπλοκ, αλλά θα πρέπει να ομολογήσουμε ότι κατά τα άλλα ήταν μια μεστή πολιτική παρέμβαση. Γενικά στο συνέδριο της ΝΔ έγινε προσπάθεια να παραχθεί κάτι. Το αποτέλεσμα δεν τους δικαίωσε. Δεν υπήρχε η διάθεση; Δεν ισχύει, από τη στιγμή που ο κ. Μητσοτάκης έκανε την αρχή. Είναι παγιδευμένοι στην εσωστρέφεια; Δεν είδαμε κάτι τέτοιο. Όλες οι ομιλίες ήταν καλές μέσα σε ένα ενωτικό πνεύμα. Και δεν αναφερθήκαμε τυχαία σε αυτήν του κ. Δένδια. Κάποιοι περίμεναν ρήξη. Αυτή δεν φάνηκε. Κάθε άλλο! Τι έφταιξε, λοιπόν;

Πολύ φοβόμαστε ότι είχε δίκιο κάποιος

εξοστρακισμένος της παλιάς «καλής» λαϊκής Δεξιάς που σχολίασε στον λογαριασμό του στα social ότι αυτά που είπε ο κ. Μητσοτάκης για την τεχνητή νοημοσύνη … δεν ενδιαφέρουν τον λαό! Μάλιστα! Μας λένε, δηλαδή, ότι δεν είναι σημαντικό θέμα ότι θα αλλάξει συθέμελα η ζωή μας στα επόμενα 5 χρόνια! Το πιο εξωφρενικό είναι ότι έχει δίκιο. Έχουν τόσο πολύ ρυπάνει το έδαφος με τοξικές ουσίες που πλέον δεν φυτρώνει τίποτα άλλο πέρα από τοξικά φυτά.

Έχουν δίκιο όσοι διαμαρτύρονται για το χαμηλό επίπεδο της αντιπαράθεσης για το σπίτι του Ανδρουλάκη. Δεν διαμαρτυρήθηκαν όμως όταν ο κ. Ανδρουλάκης υιοθετούσε την γραμμή της Ζωής για τα Τέμπη ή όταν μιλούσε για κυβέρνηση μαφιόζων και τόσα άλλα όμορφα. Η τοξικότητα δεν προήλθε από τη ΝΔ. Άλλα πράγματα έγιναν στραβά εκεί. Θεσμικού χαρακτήρα. Όχι πάντως «χειρότερα» απ’ όσα συνέβησαν σε άλλες παλιότερες εποχές, χωρίς αυτό, όμως, να αποτελεί άλλοθι.

Η ουσία είναι ότι έχουμε εισέλθει σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη περίοδο για την ίδια τη χώρα με τις χειρότερες δυνατές συνθήκες. Η τοξικότητα έχει παραλύσει τα πάντα. Οι άνθρωποι δεν σκέπτονται λογικά. Δεν μπορεί να συμβαίνουν όσα συμβαίνουν στα ελληνοτουρκικά και να ασχολούμαστε με σαχλαμάρες. Λείπει η θεσμική αντιπολίτευση. Λείπει κάποιος που να μπορεί να συνεννοηθεί με την κυβέρνηση της χώρας για κρίσιμα θέματα. Και τα media, τα οποία δήθεν «ελέγχονται» από την κυβέρνηση, μοιράζουν κουτόχορτο, με αποτέλεσμα σοβαρά θέματα να υποβαθμίζονται και να θεωρούνται «μη ενδιαφέροντα». Εκεί είμαστε. Δεν είμαστε αισιόδοξοι ότι μπορούμε να βρεθούμε πολύ καλύτερα. Έστω λίγο, θα είναι μεγάλη επιτυχία.

Θανάσης Μαυρίδης-liberal.gr

Καραμανλικοί - Τσίπρας: Σχέσεις αμοιβαίας τρυφερότητας

2026-05-16T10:50:04.226+03:00

Την ημέρα που διεξαγόταν η συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Νέας Δημοκρατίας, λίγες ημέρες μετά το πρώτο επεισόδιο του εξαιρετικού ντοκιμαντέρ «Στο χιλιοστό», των κυριών Βαρβιτσιώτη - Δενδρινού, που προβάλλεται στον ΣΚΑΪ, για τα όσα απίστευτα συνέβησαν στη μεγάλη κρίση του 2015, λίγες ημέρες μετά το ακατανόητο μανιφέστο Τσίπρα, το μόνο που βρήκε να αναφέρει ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής ήταν τα λάθη της κυβερνητικής πολιτικής στη διαχείριση του πρωτογενούς τομέα.

Ηταν και αυτή μία δήλωση στη σειρά των άλλων που έχουν προηγηθεί, στις οποίες έχει ασκήσει με κάθε ευκαιρία επιθετική έως κατεδαφιστική κριτική στους χειρισμούς της κυβέρνησης Μητσοτάκη στα εθνικά θέματα και κυρίως τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, τη λειτουργία του Κοινοβουλίου, της Δικαιοσύνης και ευρύτερα του Κράτους Δικαίου, την αναποτελεσματικότητα του λεγόμενου επιτελικού κράτους και πολλά άλλα συναφή. Ολα αυτά ενώ δεν έχει κρίνει σκόπιμο έως τώρα να αφιερώσει έστω μία φράση στην επάνοδο του Αλέξη Τσίπρα στην ενεργό πολιτική, στο πολιτικό παρελθόν του, στις περιφερόμενες ανά την Ελλάδα επικολυρικές αερολογίες της «Ιθάκης» του και τις ανάλογες αερολογίες του μανιφέστου του. Και όλα αυτά ενώ και ως ενεργεία βουλευτής αλλά και κατόπιν ως πρώην πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας δεν έχει ποτέ διατυπώσει κριτική άποψη για την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ και προσωπικά του Αλέξη Τσίπρα, που οδήγησαν την Ελλάδα στο χείλος του γκρεμού το πρώτο εξάμηνο που βρέθηκαν στην εξουσία.

Αντίστοιχα και ο Τσίπρας, ο οποίος με μεγάλη ευκολία συνεχίζει να επιτίθεται εναντίον των πάντων και για τα πάντα, ποτέ δεν έκρινε σκόπιμο να επικρίνει τον Κώστα Καραμανλή για την πολιτική του ως πρωθυπουργού στην περίοδο 2004-2009, που αποτέλεσε τη γενεσιουργό αιτία και την αφετηρία για την οικονομική καταστροφή της χώρας και τα μνημόνια που ακολούθησαν, αφού πρόλαβε με μεγάλη χαρά να παραδώσει την έτοιμη να εκραγεί βόμβα στα χέρια του ανέμελου διαδόχου του Γιώργου Παπανδρέου.

Στην ίδια ακριβώς γραμμή με τον Κώστα Καραμανλή έχει κινηθεί έως τώρα και ο Προκόπης Παυλόπουλος, πρόεδρος της Δημοκρατίας στα κρίσιμα χρόνια που ο Τσίπρας και ορισμένοι ανεκδιήγητοι συνεργάτες του κυβερνούσαν την Ελλάδα. Ο πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας, μάλιστα, σε επανειλλημμένες συνεντεύξεις του έχει πλήρως δικαιολογήσει και καλύψει τον Τσίπρα για τις αχαρακτήριστες κινήσεις του το πρώτο εξάμηνο του 2015 και κυρίως το ψευδεπίγραφο δημοψήφισμα του Ιουλίου εκείνης της χρονιάς, τη διενέργεια του οποίου προσυπέγραψε και ο ίδιος αντί να απειλήσει με το ισχυρό και αποτελεσματικό όπλο που διέθετε, την παραίτησή του.

Τα δεδομένα αυτά, με νέα αφορμή την πολιτική επανεμφάνιση Τσίπρα και το αποκαλυπτικό και συναρπαστικού ενδιαφέροντος ντοκιμαντέρ Βαρβιτσιώτη - Δενδρινού έχουν επαναφέρει στο προσκήνιο μία παλαιότερη συζήτηση: τις σχέσεις και τις υπόγειες διασυνδέσεις της καραμανλικής λαϊκής Δεξιάς με τον ΣΥΡΙΖΑ, τις σχέσεις αμοιβαίας κάλυψης μεταξύ Καραμανλή και Τσίπρα. Ο πρώτος ουδέποτε κατήγγειλε τον δεύτερο για τα ανεκδιήγητα πεπραγμένα του και ο δεύτερος ουδέποτε κατηγόρησε τον πρώτο για το γεγονός ότι έριξε την οικονομία στα βράχια την περίοδο 2007-2009. Και μάλιστα ο Αλ. Τσίπρας έκρινε σκόπιμο να διορίσει Πρόεδρο της Δημοκρατίας τον Προκόπη Παυλόπουλο, έναν από τους κύριους ευθυνόμενους για τις δεκάδες χιλιάδες προσλήψεις στο Δημόσιο, την ώρα που η οικονομία της χώρας έπνεε τα λοίσθια. Παρεμπιπτόντως, δε, ανέθεσε τη δικαστική εξόντωση πολιτικών αντιπάλων του με τη σκευωρία της Novartis σε έναν άλλον στενό συνεργάτη του Καραμανλή, τον καταδικασθέντα μάλιστα για τον λόγο αυτόν από το Ειδικό Δικαστήριο αρμόδιο επί της Δικαιοσύνης υπουργό Δημήτρη Παπαγγελόπουλο, τον αποκληθέντα και Ρασπούτιν.

Οχι τυχαία είχε καταγγείλει ο Ευάγγελος Βενιζέλος αυτή την υπόγεια διασύνδεση Τσίπρα - Καραμανλή, αυτή την ειδική σχέση της καραμανλικής λαϊκής Δεξιάς με τον ΣΥΡΙΖΑ ως μία τρίτη συνιστώσα του καθεστώτος Τσίπρα. Αλλοι την είχαν χαρακτηρίσει ως πέμπτη φάλαγγα μέσα στη Νέα Δημοκρατία. Αυτή δε η ειδική σχέση φαίνεται πως τώρα αναβιώνει με την πολιτική ενεργοποίηση, τις Ιθάκες, τα μανιφέστα και το υπό ίδρυση κόμμα του Αλέξη Τσίπρα.

Τη φορά αυτή ο κεντρικός στόχος δεν είναι η υποστήριξη του ίδιου του Τσίπρα. Είναι η αποδυνάμωση και η φθορά του Μητσοτάκη με τη δημιουργία ενός αντιηγετικού μετώπου μέσα στη Νέα Δημοκρατία. Ηδη έχουν βρεθεί ορισμένοι πρόθυμοι να συμβάλλουν προς την κατεύθυνση αυτή, έχοντας αυτοχριστεί υποψήφιοι διάδοχοί του. Και επιχειρούν τώρα να στρατολογήσουν χρήσιμους ηλίθιους στην προσπάθειά τους αυτή, είτε μέσα στην Κοινοβουλευτική Ομάδα της Ν.Δ., είτε σε μέσα ενημέρωσης, είτε ανάμεσα σε ολιγάρχες, πρόθυμους να χρηματοδοτήσουν για τους δικούς τους λόγους και τα δικά τους συμφέροντα την απομάκρυνση του Μητσοτάκη από την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας και εντέλει της εξουσίας. Διότι αυτός είναι ο κοινός παρονομαστής και ο κοινός στόχος των κινήσεων που γίνονται από διάφορους σε διάφορα επίπεδα. Αλλοι κινούνται για πολιτικούς λόγους και άλλοι για οικονομικούς, καθώς η πίτα που είναι προς διανομή δεν επαρκεί για όλους και πολλοί είναι οι παραπονεμένοι, που γνωρίζουν ότι θα μείνουν έξω από τη μοιρασιά.

Πού μπορεί να οδηγήσουν όλοι αυτοί και όλα αυτά αν ευδοκιμήσουν προλέγει ίσως το ντοκιμαντέρ και το προηγηθέν εξαιρετικό σχετικό βιβλίο «Η τελευταια μπλόφα» των Βαρβιτσιώτη - Δενδρινού. Ιδιαίτερα χρήσιμα μάλιστα και τα δύο σε μία χώρα στην οποία αποδεδειγμένα τα παθήματα δεν γίνονται πάντα μαθήματα.

Π. Λουκάκος-ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ

Η Μόσχα στέλνει το μήνυμά της. Στηρίζει Καρυστιανού

2026-05-15T17:54:34.447+03:00

Η αναγγελία από την ίδια την κυρία Μαρία Καρυστιανού της συνεργασίας του Θανάση Αυγερινού με το κόμμα της ήταν κάτι το αναμενόμενο, με βάση τις εξελίξεις του τελευταίου ενάμισι χρόνου. Ήταν η τυπική επικύρωση μιας πολύμορφης στήριξης των προσπαθειών της να αποσταθεροποιήσει την κυβέρνηση μέσα από την τραγωδία των Τεμπών. Με δεδομένες τις σχέσεις του κ. Θ. Αυγερινού με τη Μόσχα, αυτή η ένταξη του στο κόμμα Καρυστιανού ήταν και ένα μήνυμα με διάφορους αποδέκτες. Τι λέει αυτό το μήνυμα; Ξεκαθαρίζει ποια είναι η εκλεκτή του Κρεμλίνου. Συνεπώς όσοι και όσες πόνταραν σε μια βοήθεια από το ξανθό γένος, ας πάνε να τα βρουν με τη Μαρία, προφανώς υπό τους δικούς της όρους. Κάποιος υποθέτω το φυσά και δεν κρυώνει. Τόσος κόπος, τόσες προσπάθειες και ήρθε η άλλη και με το καλημέρα πήρε την μπουκιά από το στόμα του. Έμεινε με τις επιστολές του Ιησού.

Το κομβικό ερώτημα είναι αν θα μετακινηθεί προς την πλευρά Καρυστιανού και ένα ολόκληρο σύστημα - κυρίως στη Βόρεια Ελλάδα - που στήριζε τα κόμματα που βρίσκονταν στα δεξιά της Νέας Δημοκρατίας. Και είναι κομβική η απάντηση διότι αυτό το σύστημα διαθέτει πολύ χρήμα και μεγάλη επιρροή που μεταφράζεται σε πολιτική ισχύ.

Η πρώτη δημοσκόπηση για το κόμμα Καρυστιανού δεν ήταν

ανάλογη των προσδοκιών της. Όταν μαζεύεις 1.500.000 κόσμο, την ίδια μέρα και την ίδια ώρα σε όλες τις πλατείες της χώρας, δεν ικανοποιείσαι με ένα 9%. Για τον λόγο αυτόν ήρθαν και οι ρωσικές «μεραρχίες» για να βοηθήσουν την Μαρία για κάτι πολύ καλύτερο. Με δεδομένη την αγάπη που τρέφει ένα ευμέγεθες ακροατήριο για το ξανθό γένος, ίσως η άφιξη αυτών των «μεραρχιών» να φέρει κάποιο αποτέλεσμα, προς μεγάλη απογοήτευση των δύο κομμάτων που απευθύνονται περίπου στο ίδιο κοινό. Το Κρεμλίνο έδειξε την ευνοούμενή του. Και προς Θεού, να μην παρεξηγούμε την κατάσταση. Όλες οι μεγάλες δυνάμεις θέλουν να έχουν κόμματα δικής τους επιρροής σε χώρες που τις θεωρούν στρατηγικής σημασίας στον γεωπολιτικό χάρτη. Άλλες δυνάμεις το κάνουν απροκάλυπτα, άλλες πιο διακριτικά.

Ας θυμηθούμε πως η κυρία Μ. Καρυστιανού ξεκίνησε έχοντας δίπλα της τις ΑΝΤΑΡΣΥΕΣ και αφού πέρασε στη συνέχεια μέσα από τις γραμμές της συντηρητικής Δεξιάς, κατέληξε στην αγκαλιά του κ. Αυγερινού, ο οποίος κατά τα φαινόμενα θα είναι και ο πολιτικός καθοδηγητής της. Στην αφετηρία αυτής της πολιτικής διαδρομής, περί τον Δεκέμβριο του 2024, είχε την αμέριστη επικοινωνιακή υποστήριξη χιλιάδων bots που εμφανίστηκαν ξαφνικά στο Διαδίκτυο. Όλοι υποθέσαμε την προέλευσή τους και τελικά δεν πέσαμε έξω.

Δια τούτο: όσες και όσοι πόνταραν ή ποντάρουν στη στήριξη της Μόσχας, ας κρατάνε μικρό καλάθι. Κάτι ψίχουλα θα μείνουν και για αυτούς.

Σ. Μουμτζής-liberal.gr