Πελασγία

Οι Λωτοφάγοι του Αλέξη

2026-05-19T09:29:11.812+03:00

Τα wannabe στελέχη του Τσίπρα έχουν πάρει φωτιά.

Ο Νίκος Μπίστης για παράδειγμα έχει ζωστεί τα φισεκλίκια. «Είμαστε σε πόλεμο» διακηρύσσει. «Ο αντίπαλος έχει πολλά πρόσωπα και μέσα. Αφήστε τις αφέλειες και τους καθωσπρεπισμούς». Ο πόλεμος μάλιστα θα είναι «contra omnes» εναντίον όλων δηλαδή. Βάλτε φωτιά στα τόπια. Το οποίο δεν είναι απολύτως ακριβές βέβαια. Αυτό το «εναντίον όλων» θέλει μια δόση αλατοπίπερο. Ξεχωριστή θέση στη λίστα των στόχων του Μπίστη έχει, τι άλλο, η «δεξιά πτέρυγα» του ΠΑΣΟΚ η οποία «αντικειμενικά» ανοίγει το δρόμο της συνεργασίας με τη ΝΔ. Πόσο ωραία αραχνιασμένη κομμουνιστική γλώσσα αυτό το «αντικειμενικά». Ας λέτε ότι θέλετε, «αντικειμενικά» είστε ότι πω εγώ. Αναγορεύει μάλιστα ηγέτιδα αυτής της τάσης «εκ των πραγμάτων και δικαιωματικά» την Άννα Διαμαντοπούλου.
Η επίθεση αυτή δεν είναι καθόλου τυχαία. Είναι ενδεικτικό ότι ανάλογη ιερεμιάδα είχε προηγηθεί από τον γκουρού του Τσίπρα, τον Νίκο Μαραντζίδη. Αυτός ξεκινούσε πιο θεωρητικά καταλογίζοντας την ευθύνη για την «κυριαρχία της κεντροδεξιάς» στη δεξιά ψυχή της ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας. Αυτή κατάντησε το ΠΑΣΟΚ σε ένα «αφυδατωμένο κόμμα του κέντρου» κι άνοιξε το δρόμο στη ΝΔ. Προχωρά όμως ακόμα πιο πέρα υποστηρίζοντας πως

«μεγάλο μέρος της ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας κηρύσσει διμέτωπο αγώνα απέναντι στη Δεξιά και την Αριστερά για να αποκρύψει μια απλή αλήθεια: όποιος αρνείται τη διαίρεση Δεξιάς - Αριστεράς είναι δεξιός». Αυτοί οι κρυφοδεξιοί λοιπόν έχουν στόχο τη συνεργασία με τη ΝΔ. Αν μάλιστα «η αριστερά απειλεί να έρθει στην εξουσία» προθυμοποιούνται να φωνάξουν «βοήθεια, οι αριστεροί επιστρέφουν». Και καταλήγει στο ζουμί: «για να μιλάμε με ονόματα, η Αννα Διαμαντοπούλου και οι οπαδοί της εκφράζουν τον σκληρό πυρήνα αυτής της στρατηγικής».

Εννοείται πως όλα αυτά δεν πρέπει να τα παίρνουμε τοις μετρητοίς. Εντάσσονται στη μόνη αναμέτρηση που ενδιαφέρει τον Τσίπρα, το αν αυτός δηλαδή ή το ΠΑΣΟΚ θα αποτελούν την αξιωματική αντιπολίτευση στην επόμενη Βουλή. Ο πολιτικός ο οποίος δεν δίστασε να συνεργαστεί με την ακροδεξιά και ως το τέλος έκρυβε τις ευθύνες της κυβέρνησης Καραμανλή για την χρεοκοπία, άλλη σκασίλα δεν είχε από τη ΝΔ. Χρησιμοποιεί απλώς σχήματα και ανακλαστικά του παρελθόντος για να μαντρώσει τους ψηφοφόρους του.

Πρόκειται για δοκιμασμένη τακτική. Η οποία φυσικά δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα. Ο Τσίπρας, όχι το ΠΑΣΟΚ, ευθύνεται για την «κυριαρχία της κεντροδεξιάς». Ο Μητσοτάκης δεν κέρδισε δύο φορές τις εκλογές απέναντι στο ΠΑΣΟΚ αλλά απέναντι στον Σύριζα του κ. Τσίπρα. Ο οποίος πλήρωσε, όπως βέβαια και η χώρα, τις αριστερές «ψευδαισθήσεις». Αν κρίνουμε μάλιστα από τις αναφορές του στον Βελουχιώτη και στο κλείσιμο των τραπεζών, όχι μόνο δεν άλλαξε μυαλά αλλά επιστρέφει ολοταχώς στο κακό του παρελθόν. Και για να χρησιμοποιήσουμε την διατύπωση της κ. Διαμαντοπούλου που τόσο έτσουξε, δεν θα γίνουμε και Λωτοφάγοι!

Όσο για τη συνεργασία των προοδευτικών δυνάμεων για την οποία υποτίθεται ότι τόσο κόπτονται, περίεργο τρόπο ακολουθεί ο κ. Τσίπρας για να την προωθήσει. Πρώτα διασπά τον Σύριζα του οποίου υπήρξε πρόεδρος, και στη συνέχεια φτιάχνει νέο δικό του κόμμα με face control ακόμα και για τους πρώην συντρόφους του. Για τους βουλευτές του Σύριζα που βλέπουν να απομακρύνεται η προοπτική της επανεκλογής τους το σχήμα μπορεί να είναι ελκυστικό. Για όλους τους υπόλοιπους το περίφημο rebranding δεν είναι τίποτα παραπάνω από αναπαλαίωση του Σύριζα σε ακόμα πιο αρχηγική εκδοχή. Ένας Σύριζα Νο2.

Παρόλα αυτά θα είχε ενδιαφέρον να καταλαβαίναμε πώς βλέπουν τη συνεργασία των προοδευτικών δυνάμεων ο Τσίπρας και η ομάδα των προθύμων που τον περιβάλει. Αν θεωρήσουμε για παράδειγμα ότι οι δημοσκοπήσεις αντανακλούν σε γενικές γραμμές την πραγματικότητα τότε τα ποσοστά της ΝΔ είναι περίπου ίσα με το άθροισμα των ποσοστών του ΠΑΣΟΚ και του Σύριζα Νο2. Θεωρητικά δηλαδή επαρκούν για να αμφισβητήσουν την πρωτιά της ΝΔ. Με βάση τον εκλογικό νόμο ωστόσο για να το μετατρέψουν σε πλειοψηφία στη Βουλή και να πάρουν το μπόνους των εδρών, τα κόμματα θα πρέπει να αυτοδιαλυθούν και να κατέβουν στο πλαίσιο ενός νέου ενιαίου σχηματισμού. Διαφορετικά δεν έχουν την παραμικρή ελπίδα. Μέχρι σήμερα κανείς δεν έχει υποστηρίξει αυτή την εκδοχή. Ούτε φυσικά είναι ρεαλιστική. Το ξέρουν πολύ καλά τόσο στο ΠΑΣΟΚ όσο και στο επιτελείο Τσίπρα. Για αυτό και ο στόχος τους στις προσεχείς εκλογές είναι ένας και μοναδικός: ποιο από τα δύο κόμματα θα πάρει κεφάλι. Το κρίσιμο ζήτημα της κυβερνησιμότητας το έχουν αφήσει στη ΝΔ να παίζει μόνη της με την κρυφή ελπίδα ότι θα πάρει την αυτοδυναμία στις πρώτες ή στις δεύτερες εκλογές. Όσο για τον μπαμπούλα της «δεξιάς πτέρυγας» του ΠΑΣΟΚ σε αυτή χρεώνουν όσους καταλαβαίνουν ότι ο κομματικός ανταγωνισμός φτάνει ως το σημείο που αρχίζει να υπονομεύει το συμφέρον της χώρας. Ακόμα και αν αυτό σημαίνει ότι πρέπει να συνεργαστείς με τον ιδεολογικό ή τον πολιτικό σου αντίπαλο. Λένε δηλαδή αυτό το οποίο θα γίνει αναγκαστικά αν οι εκλογές δεν δίνουν αυτοδυναμία σε κανένα κόμμα.

Παντ. Καψής-ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ

Στην εποχή της σαχλαμάρας

2026-05-18T09:05:58.744+03:00

Ο «φέρε μου» έχασε, ευτυχώς, την Eurovision και έτσι δεν θα επαληθευτεί ότι είμαστε η χώρα της σαχλαμάρας. Όχι ότι δεν το υποψιαζόμαστε! Από το επίπεδο της πολιτικής αντιπαράθεσης, ας πούμε. Εδώ ο Ερντογάν ετοιμάζεται να εκδράμει στο Σούνιο και η επικαιρότητα κατακλύζεται από «κατακλυσμιαίες» ειδήσεις για το σπίτι του Ανδρουλάκη! Θετική η αναφορά του πρωθυπουργού στο συνέδριο της ΝΔ στις επιπτώσεις της τεχνητής νοημοσύνης. Και κάπου εκεί αναρωτιέσαι: Δεν υπάρχει άλλος να παράγει πολιτική; Ούτε εντός ούτε εκτός ΝΔ;

Καλή και η επανίδρυση του κράτους. Από τότε που ειπώθηκε έχουμε περάσει και μια χρεοκοπία! Για να μην έχει γίνει στις ημέρες του Κώστα Καραμανλή του Β’ και να έχουμε λύσει όλα μας τα προβλήματα, αυτό σημαίνει ότι κάποιος λόγος θα υπήρχε! Και μπορεί να διάλεξε αυτό το «ατυχές» παράδειγμα ο κ. Δένδιας για να δείξει ότι αποτελεί «συνέχεια» του καραμανλικού μπλοκ, αλλά θα πρέπει να ομολογήσουμε ότι κατά τα άλλα ήταν μια μεστή πολιτική παρέμβαση. Γενικά στο συνέδριο της ΝΔ έγινε προσπάθεια να παραχθεί κάτι. Το αποτέλεσμα δεν τους δικαίωσε. Δεν υπήρχε η διάθεση; Δεν ισχύει, από τη στιγμή που ο κ. Μητσοτάκης έκανε την αρχή. Είναι παγιδευμένοι στην εσωστρέφεια; Δεν είδαμε κάτι τέτοιο. Όλες οι ομιλίες ήταν καλές μέσα σε ένα ενωτικό πνεύμα. Και δεν αναφερθήκαμε τυχαία σε αυτήν του κ. Δένδια. Κάποιοι περίμεναν ρήξη. Αυτή δεν φάνηκε. Κάθε άλλο! Τι έφταιξε, λοιπόν;

Πολύ φοβόμαστε ότι είχε δίκιο κάποιος

εξοστρακισμένος της παλιάς «καλής» λαϊκής Δεξιάς που σχολίασε στον λογαριασμό του στα social ότι αυτά που είπε ο κ. Μητσοτάκης για την τεχνητή νοημοσύνη … δεν ενδιαφέρουν τον λαό! Μάλιστα! Μας λένε, δηλαδή, ότι δεν είναι σημαντικό θέμα ότι θα αλλάξει συθέμελα η ζωή μας στα επόμενα 5 χρόνια! Το πιο εξωφρενικό είναι ότι έχει δίκιο. Έχουν τόσο πολύ ρυπάνει το έδαφος με τοξικές ουσίες που πλέον δεν φυτρώνει τίποτα άλλο πέρα από τοξικά φυτά.

Έχουν δίκιο όσοι διαμαρτύρονται για το χαμηλό επίπεδο της αντιπαράθεσης για το σπίτι του Ανδρουλάκη. Δεν διαμαρτυρήθηκαν όμως όταν ο κ. Ανδρουλάκης υιοθετούσε την γραμμή της Ζωής για τα Τέμπη ή όταν μιλούσε για κυβέρνηση μαφιόζων και τόσα άλλα όμορφα. Η τοξικότητα δεν προήλθε από τη ΝΔ. Άλλα πράγματα έγιναν στραβά εκεί. Θεσμικού χαρακτήρα. Όχι πάντως «χειρότερα» απ’ όσα συνέβησαν σε άλλες παλιότερες εποχές, χωρίς αυτό, όμως, να αποτελεί άλλοθι.

Η ουσία είναι ότι έχουμε εισέλθει σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη περίοδο για την ίδια τη χώρα με τις χειρότερες δυνατές συνθήκες. Η τοξικότητα έχει παραλύσει τα πάντα. Οι άνθρωποι δεν σκέπτονται λογικά. Δεν μπορεί να συμβαίνουν όσα συμβαίνουν στα ελληνοτουρκικά και να ασχολούμαστε με σαχλαμάρες. Λείπει η θεσμική αντιπολίτευση. Λείπει κάποιος που να μπορεί να συνεννοηθεί με την κυβέρνηση της χώρας για κρίσιμα θέματα. Και τα media, τα οποία δήθεν «ελέγχονται» από την κυβέρνηση, μοιράζουν κουτόχορτο, με αποτέλεσμα σοβαρά θέματα να υποβαθμίζονται και να θεωρούνται «μη ενδιαφέροντα». Εκεί είμαστε. Δεν είμαστε αισιόδοξοι ότι μπορούμε να βρεθούμε πολύ καλύτερα. Έστω λίγο, θα είναι μεγάλη επιτυχία.

Θανάσης Μαυρίδης-liberal.gr

Καραμανλικοί - Τσίπρας: Σχέσεις αμοιβαίας τρυφερότητας

2026-05-16T10:50:04.226+03:00

Την ημέρα που διεξαγόταν η συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Νέας Δημοκρατίας, λίγες ημέρες μετά το πρώτο επεισόδιο του εξαιρετικού ντοκιμαντέρ «Στο χιλιοστό», των κυριών Βαρβιτσιώτη - Δενδρινού, που προβάλλεται στον ΣΚΑΪ, για τα όσα απίστευτα συνέβησαν στη μεγάλη κρίση του 2015, λίγες ημέρες μετά το ακατανόητο μανιφέστο Τσίπρα, το μόνο που βρήκε να αναφέρει ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής ήταν τα λάθη της κυβερνητικής πολιτικής στη διαχείριση του πρωτογενούς τομέα.

Ηταν και αυτή μία δήλωση στη σειρά των άλλων που έχουν προηγηθεί, στις οποίες έχει ασκήσει με κάθε ευκαιρία επιθετική έως κατεδαφιστική κριτική στους χειρισμούς της κυβέρνησης Μητσοτάκη στα εθνικά θέματα και κυρίως τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, τη λειτουργία του Κοινοβουλίου, της Δικαιοσύνης και ευρύτερα του Κράτους Δικαίου, την αναποτελεσματικότητα του λεγόμενου επιτελικού κράτους και πολλά άλλα συναφή. Ολα αυτά ενώ δεν έχει κρίνει σκόπιμο έως τώρα να αφιερώσει έστω μία φράση στην επάνοδο του Αλέξη Τσίπρα στην ενεργό πολιτική, στο πολιτικό παρελθόν του, στις περιφερόμενες ανά την Ελλάδα επικολυρικές αερολογίες της «Ιθάκης» του και τις ανάλογες αερολογίες του μανιφέστου του. Και όλα αυτά ενώ και ως ενεργεία βουλευτής αλλά και κατόπιν ως πρώην πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας δεν έχει ποτέ διατυπώσει κριτική άποψη για την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ και προσωπικά του Αλέξη Τσίπρα, που οδήγησαν την Ελλάδα στο χείλος του γκρεμού το πρώτο εξάμηνο που βρέθηκαν στην εξουσία.

Αντίστοιχα και ο Τσίπρας, ο οποίος με μεγάλη ευκολία συνεχίζει να επιτίθεται εναντίον των πάντων και για τα πάντα, ποτέ δεν έκρινε σκόπιμο να επικρίνει τον Κώστα Καραμανλή για την πολιτική του ως πρωθυπουργού στην περίοδο 2004-2009, που αποτέλεσε τη γενεσιουργό αιτία και την αφετηρία για την οικονομική καταστροφή της χώρας και τα μνημόνια που ακολούθησαν, αφού πρόλαβε με μεγάλη χαρά να παραδώσει την έτοιμη να εκραγεί βόμβα στα χέρια του ανέμελου διαδόχου του Γιώργου Παπανδρέου.

Στην ίδια ακριβώς γραμμή με τον Κώστα Καραμανλή έχει κινηθεί έως τώρα και ο Προκόπης Παυλόπουλος, πρόεδρος της Δημοκρατίας στα κρίσιμα χρόνια που ο Τσίπρας και ορισμένοι ανεκδιήγητοι συνεργάτες του κυβερνούσαν την Ελλάδα. Ο πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας, μάλιστα, σε επανειλλημμένες συνεντεύξεις του έχει πλήρως δικαιολογήσει και καλύψει τον Τσίπρα για τις αχαρακτήριστες κινήσεις του το πρώτο εξάμηνο του 2015 και κυρίως το ψευδεπίγραφο δημοψήφισμα του Ιουλίου εκείνης της χρονιάς, τη διενέργεια του οποίου προσυπέγραψε και ο ίδιος αντί να απειλήσει με το ισχυρό και αποτελεσματικό όπλο που διέθετε, την παραίτησή του.

Τα δεδομένα αυτά, με νέα αφορμή την πολιτική επανεμφάνιση Τσίπρα και το αποκαλυπτικό και συναρπαστικού ενδιαφέροντος ντοκιμαντέρ Βαρβιτσιώτη - Δενδρινού έχουν επαναφέρει στο προσκήνιο μία παλαιότερη συζήτηση: τις σχέσεις και τις υπόγειες διασυνδέσεις της καραμανλικής λαϊκής Δεξιάς με τον ΣΥΡΙΖΑ, τις σχέσεις αμοιβαίας κάλυψης μεταξύ Καραμανλή και Τσίπρα. Ο πρώτος ουδέποτε κατήγγειλε τον δεύτερο για τα ανεκδιήγητα πεπραγμένα του και ο δεύτερος ουδέποτε κατηγόρησε τον πρώτο για το γεγονός ότι έριξε την οικονομία στα βράχια την περίοδο 2007-2009. Και μάλιστα ο Αλ. Τσίπρας έκρινε σκόπιμο να διορίσει Πρόεδρο της Δημοκρατίας τον Προκόπη Παυλόπουλο, έναν από τους κύριους ευθυνόμενους για τις δεκάδες χιλιάδες προσλήψεις στο Δημόσιο, την ώρα που η οικονομία της χώρας έπνεε τα λοίσθια. Παρεμπιπτόντως, δε, ανέθεσε τη δικαστική εξόντωση πολιτικών αντιπάλων του με τη σκευωρία της Novartis σε έναν άλλον στενό συνεργάτη του Καραμανλή, τον καταδικασθέντα μάλιστα για τον λόγο αυτόν από το Ειδικό Δικαστήριο αρμόδιο επί της Δικαιοσύνης υπουργό Δημήτρη Παπαγγελόπουλο, τον αποκληθέντα και Ρασπούτιν.

Οχι τυχαία είχε καταγγείλει ο Ευάγγελος Βενιζέλος αυτή την υπόγεια διασύνδεση Τσίπρα - Καραμανλή, αυτή την ειδική σχέση της καραμανλικής λαϊκής Δεξιάς με τον ΣΥΡΙΖΑ ως μία τρίτη συνιστώσα του καθεστώτος Τσίπρα. Αλλοι την είχαν χαρακτηρίσει ως πέμπτη φάλαγγα μέσα στη Νέα Δημοκρατία. Αυτή δε η ειδική σχέση φαίνεται πως τώρα αναβιώνει με την πολιτική ενεργοποίηση, τις Ιθάκες, τα μανιφέστα και το υπό ίδρυση κόμμα του Αλέξη Τσίπρα.

Τη φορά αυτή ο κεντρικός στόχος δεν είναι η υποστήριξη του ίδιου του Τσίπρα. Είναι η αποδυνάμωση και η φθορά του Μητσοτάκη με τη δημιουργία ενός αντιηγετικού μετώπου μέσα στη Νέα Δημοκρατία. Ηδη έχουν βρεθεί ορισμένοι πρόθυμοι να συμβάλλουν προς την κατεύθυνση αυτή, έχοντας αυτοχριστεί υποψήφιοι διάδοχοί του. Και επιχειρούν τώρα να στρατολογήσουν χρήσιμους ηλίθιους στην προσπάθειά τους αυτή, είτε μέσα στην Κοινοβουλευτική Ομάδα της Ν.Δ., είτε σε μέσα ενημέρωσης, είτε ανάμεσα σε ολιγάρχες, πρόθυμους να χρηματοδοτήσουν για τους δικούς τους λόγους και τα δικά τους συμφέροντα την απομάκρυνση του Μητσοτάκη από την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας και εντέλει της εξουσίας. Διότι αυτός είναι ο κοινός παρονομαστής και ο κοινός στόχος των κινήσεων που γίνονται από διάφορους σε διάφορα επίπεδα. Αλλοι κινούνται για πολιτικούς λόγους και άλλοι για οικονομικούς, καθώς η πίτα που είναι προς διανομή δεν επαρκεί για όλους και πολλοί είναι οι παραπονεμένοι, που γνωρίζουν ότι θα μείνουν έξω από τη μοιρασιά.

Πού μπορεί να οδηγήσουν όλοι αυτοί και όλα αυτά αν ευδοκιμήσουν προλέγει ίσως το ντοκιμαντέρ και το προηγηθέν εξαιρετικό σχετικό βιβλίο «Η τελευταια μπλόφα» των Βαρβιτσιώτη - Δενδρινού. Ιδιαίτερα χρήσιμα μάλιστα και τα δύο σε μία χώρα στην οποία αποδεδειγμένα τα παθήματα δεν γίνονται πάντα μαθήματα.

Π. Λουκάκος-ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ

Η Μόσχα στέλνει το μήνυμά της. Στηρίζει Καρυστιανού

2026-05-15T17:54:34.447+03:00

Η αναγγελία από την ίδια την κυρία Μαρία Καρυστιανού της συνεργασίας του Θανάση Αυγερινού με το κόμμα της ήταν κάτι το αναμενόμενο, με βάση τις εξελίξεις του τελευταίου ενάμισι χρόνου. Ήταν η τυπική επικύρωση μιας πολύμορφης στήριξης των προσπαθειών της να αποσταθεροποιήσει την κυβέρνηση μέσα από την τραγωδία των Τεμπών. Με δεδομένες τις σχέσεις του κ. Θ. Αυγερινού με τη Μόσχα, αυτή η ένταξη του στο κόμμα Καρυστιανού ήταν και ένα μήνυμα με διάφορους αποδέκτες. Τι λέει αυτό το μήνυμα; Ξεκαθαρίζει ποια είναι η εκλεκτή του Κρεμλίνου. Συνεπώς όσοι και όσες πόνταραν σε μια βοήθεια από το ξανθό γένος, ας πάνε να τα βρουν με τη Μαρία, προφανώς υπό τους δικούς της όρους. Κάποιος υποθέτω το φυσά και δεν κρυώνει. Τόσος κόπος, τόσες προσπάθειες και ήρθε η άλλη και με το καλημέρα πήρε την μπουκιά από το στόμα του. Έμεινε με τις επιστολές του Ιησού.

Το κομβικό ερώτημα είναι αν θα μετακινηθεί προς την πλευρά Καρυστιανού και ένα ολόκληρο σύστημα - κυρίως στη Βόρεια Ελλάδα - που στήριζε τα κόμματα που βρίσκονταν στα δεξιά της Νέας Δημοκρατίας. Και είναι κομβική η απάντηση διότι αυτό το σύστημα διαθέτει πολύ χρήμα και μεγάλη επιρροή που μεταφράζεται σε πολιτική ισχύ.

Η πρώτη δημοσκόπηση για το κόμμα Καρυστιανού δεν ήταν

ανάλογη των προσδοκιών της. Όταν μαζεύεις 1.500.000 κόσμο, την ίδια μέρα και την ίδια ώρα σε όλες τις πλατείες της χώρας, δεν ικανοποιείσαι με ένα 9%. Για τον λόγο αυτόν ήρθαν και οι ρωσικές «μεραρχίες» για να βοηθήσουν την Μαρία για κάτι πολύ καλύτερο. Με δεδομένη την αγάπη που τρέφει ένα ευμέγεθες ακροατήριο για το ξανθό γένος, ίσως η άφιξη αυτών των «μεραρχιών» να φέρει κάποιο αποτέλεσμα, προς μεγάλη απογοήτευση των δύο κομμάτων που απευθύνονται περίπου στο ίδιο κοινό. Το Κρεμλίνο έδειξε την ευνοούμενή του. Και προς Θεού, να μην παρεξηγούμε την κατάσταση. Όλες οι μεγάλες δυνάμεις θέλουν να έχουν κόμματα δικής τους επιρροής σε χώρες που τις θεωρούν στρατηγικής σημασίας στον γεωπολιτικό χάρτη. Άλλες δυνάμεις το κάνουν απροκάλυπτα, άλλες πιο διακριτικά.

Ας θυμηθούμε πως η κυρία Μ. Καρυστιανού ξεκίνησε έχοντας δίπλα της τις ΑΝΤΑΡΣΥΕΣ και αφού πέρασε στη συνέχεια μέσα από τις γραμμές της συντηρητικής Δεξιάς, κατέληξε στην αγκαλιά του κ. Αυγερινού, ο οποίος κατά τα φαινόμενα θα είναι και ο πολιτικός καθοδηγητής της. Στην αφετηρία αυτής της πολιτικής διαδρομής, περί τον Δεκέμβριο του 2024, είχε την αμέριστη επικοινωνιακή υποστήριξη χιλιάδων bots που εμφανίστηκαν ξαφνικά στο Διαδίκτυο. Όλοι υποθέσαμε την προέλευσή τους και τελικά δεν πέσαμε έξω.

Δια τούτο: όσες και όσοι πόνταραν ή ποντάρουν στη στήριξη της Μόσχας, ας κρατάνε μικρό καλάθι. Κάτι ψίχουλα θα μείνουν και για αυτούς.

Σ. Μουμτζής-liberal.gr

Για (έστω) μια ψήφο

2026-05-14T08:02:07.898+03:00

Ο Ανδρουλάκης λέει ότι θέλει να περάσει με μια ψήφο τον Κυριάκο, αλλά στην πραγματικότητα θέλει έστω μια ψήφο πάνω από τον Τσίπρα. Ο Αλέξης από την άλλη, αγωνιά να περάσει έστω με μια ψήφο τον Ανδρουλάκη. Ο Σαμαράς θέλει να περάσει, έστω με μία ψήφο το κατώφλι τα Βουλής, ώστε μετά να διώξει τον Μητσοτάκη κάνοντας (απ’ έξω) εσωκομματικό παιχνίδι στη ΝΔ. Η Καρυστιανού θέλει να περάσει έστω με μια ψήφο τον Βελόπουλο ώστε να κυριαρχήσει στο πάνθεον των ακροδεξιών ψεκασμένων και έστω με μια ψήφο την Ζωή ώστε να κατοχυρωθεί ως αφεντικό των αντισυστημικών.

Μια ψήφο πάνω από το 3% ψάχνουν επίσης η Λατινοπούλου, ο Βαρουφάκης και ο Κασσελάκης, ενώ όπως δείχνουν οι τελευταίες μετρήσεις, ο Βελόπουλος και η Ζωή εγκαταλείπουν τα παλιά σχέδια να πάρουν μια ψήφο πάνω από το 10% και προσγειώνονται στον στόχο να περάσουν έστω με μια ψήφο τη Μάνα των Τεμπών που οι ίδιοι έφτιαξαν. (That’s life ή όποιος κατουρά στη θάλασσα το βρίσκει στο αλάτι).

Στη μεγάλη εικόνα πάντως, για όλους τους υπόλοιπους πλην της ΝΔ, οι ερχόμενες εκλογές θα είναι εκλογές της μιας ψήφου. Λες και οι κάλπες δεν θα στηθούν για να

κυβερνηθεί ο τόπος στους σημερινούς δυστοπικούς καιρούς, αλλά για να επιβιώσουν ή να καταρρεύσουν οι διάφοροι μικροπαράγοντες του πολιτικού μας στερεώματος.

Γίνεται δουλειά έτσι; Να ‘χουμε δέκα πολιτικούς αρχηγούς και οι εννιά να μην ασχολούνται με το τι θα απογίνει η χώρα, αλλά με το πώς θα κρατήσουν αυτοί τη μύτη τους πάνω από το νερό άλλη μια τετραετία; Αν το καλοσκεφτεί κανείς, όλοι τους παρακαλούν ενδόμυχα να βρεθεί ένας μαγικός τρόπος να ξαναβγεί αυτοδύναμος ο Κυριάκος, οπότε –όσοι επιβιώσουν- να πλασαριστούν στις εκλογές του 2032.

Μόνο ο Μητσοτάκης ασχολείται με το τι πρέπει να πράξει η χώρα (εξωτερικά και εσωτερικά) στο μεσοδιάστημα 2027-32, όλοι οι άλλοι είναι στη λογική «ας περισωθούμε τώρα και μετά θα δούμε τι θα κάνουμε». Στην πραγματικότητα, αυτό είναι το μεγάλο πλεονέκτημα του Κυριάκου. Πάμε σε εκλογές με μόνο αυτόν να έχει κάτι συνολικό να πει για την χώρα, όλοι οι υπόλοιποι πάνε για επικρατήσουν κάποιου μικροαντιπάλου τους «κι ύστερα βλέπουμε».

Γι αυτό και η αντιπολίτευση τους είναι περιπτωσιολογική, δίχως την παραμικρή πιθανότητα να αναδείξει κάποιον αντίπαλο του Μητσοτάκη με κυβερνησιμότητα. Σκάει το πτυχίο του Μακάριου, κάνουν κριτική για αναξιοκρατία. Εμφανίζεται ένα βαρκάκι στη Λευκάδα, φωνάζουν για πρόβλημα φύλαξης των συνόρων. Στέλνουν επιστολή οι «πέντε», βρίσκουν ευκαιρία να τα βάλουν με το Επιτελικό Κράτος. Εντάξει, αλλά μ’ αυτό τον τρόπο επιλέγεται η καθημερινή θεματολογία του κουτσομπολιού του καφενείου, δεν επιλέγονται οι πρωθυπουργοί που θα κρατήσουν το τιμόνι της χώρας.

Στο δίλημμα «θα πας να ψηφίσεις για να κυβερνηθεί ο τόπος ή για να πάρει μια ψήφο παραπάνω ο τάδε από τον δείνα και η παραδίπλα από τον παραπέρα», η απάντηση είναι μάλλον εύκολη. Τουλάχιστον για την πλειοψηφία του κόσμου που αγωνιά για το τι θα απογίνει…

Δ. Καμπουράκης-liberal.gr

Αλέξης ο μπαρμπουτιέρης

2026-05-13T11:20:30.275+03:00

Κεραυνοβολήθηκα.

Τρομερή ηλεκτρική εκκένωση διαπέρασε το είναι μου. Από την πρώτη τρίχα της κεφαλής μου μέχρι τα νύχια των ποδιών μου. Και ξαφνικά βρέθηκα στο χείλος ενός γκρεμού. Και καθώς τραμπαλιζόμουν, ρίχνω μια ματιά προς τα κάτω. Στην αρχή αισθάνθηκα ίλιγγο. Ανυπόφορο και ανεξέλεγκτο. Μετά, έτσι από στιγμιαία περιέργεια, κοιτάζω στο βάθος του γκρεμού. Εκεί το σοκ το μεγάλο. Εκεί αισθάνθηκα πως όπου να ’ναι τελειώνει η σχέση μου με τον κόσμο και την ύπαρξή μου.
Εκεί στο βάθος του γκρεμού αναγνωρίζω τον Αλέξη Τσίπρα παρέα με τον Γιάνη Βαρουφάκη. Με ένα «ν» το Γιάνης. Τα πρόσωπά τους μείγμα φιλοτομαρισμού και ηδονής. Και καθώς από τα μάγουλά τους εκσφενδονίζονταν μειδιάματα αυταρέσκειας, έφτυναν τις χούφτες τους παίζοντας την Ελλάδα στο μπαρμπούτι!

Αμφότεροι περικυκλωμένοι από δεκάδες τύπους. Κάποιοι κατηγορίας «βουλευτές». Κάποιοι άλλοι κατηγορίας «υπουργοί». Και όλοι περικυκλωμένοι από θεατές που χειροκροτούσαν. Την μπαρμπουτιέρα και τους μπαρμπουτιέρηδες. Χειροκροτούσαν και ταυτοχρόνως χαμογελούσαν. Με την ψευδαίσθηση μιας μπλόφας που ακούει στο σύνθημα «Πρώτη Φορά Αριστερά».
Το εφιαλτικό σκηνικό μού θύμισε σκηνές από το αριστουργηματικό θρίλερ τρόμου του Ρόμαν Πολάνσκι «Το μωρό της Ρόζμαρι». Οπου ο Τζον Κασσαβέτης, άνεργος ηθοποιός, πουλάει τη γυναίκα του, δηλαδή τη Μία Φάροου, στην καλύτερη ερμηνεία της καριέρας της, στον διάβολο. Οι μεσολαβητές που δηλητηριάζουν αυτό το ανύποπτο πλάσμα είναι ένα ζευγάρι απεσταλμένων του διαβόλου!

Η σκηνή στα άδεια γραφεία του υπουργείου Οικονομικών θυμίζει καταψύκτη. Ο Γιάνης Βαρουφάκης είχε φροντίσει να τους ξεφορτωθεί. Εκεί, σε αυτόν τον καταψύκτη μεταφέρουν τον Γερούν Ντάισεμπλουμ. Τότε το καλοκαίρι του 2015. Ως πρόεδρος του Eurogroup. Ο Σόιμπλε τον είχε συμβουλεύσει να μην έρθει στην Αθήνα. Του είπε: «Εκείνοι να έρθουν να σε βρουν, εκείνοι ζητάνε». Ομως ο Ντάισμπλουμ που, κατά γενική ομολογία των ταχαριστερών, είναι ευγενικός και διαλλακτικός, ήρθε για να βοηθήσει.

Και στη συνέντευξη Τύπου, όταν ο Βαρουφάκης μιλούσε, ο πρόεδρος του Eurogroup δεν καταλάβαινε τίποτα επειδή ο διερμηνέας δεν μετέφραζε από τα ελληνικά στα αγγλικά. Τέτοια σοβαρότητα και τέτοιος επαγγελματισμός. Και ο άνθρωπος, φεύγοντας, αναρωτήθηκε το στοιχειώδες: από πού θα βρεθεί χρήμα για να πληρωθούν συντάξεις και δημόσιοι υπάλληλοι;

Ασε που ο Βλαντιμίρ Πούτιν τούς έκοψε τον βήχα με την απάντηση: «Αν σας έδινα, θα ήταν σαν να πετάω τα λεφτά της Ρωσίας σε σκουπιδοτενεκέ».

Στο μεταξύ, εκείνη ακριβώς την εποχή της μπαρμπουτιέρας, ο μακαρίτης τραπεζίτης Βγενόπουλος, σε συνέντευξή του στη δημόσια τηλεόραση, είχε πει το αλησμόνητο: «Δεν πειράζει αν η Ελλάδα για κάποιο διάστημα επιστρέψει στη δραχμή». Είχε τους λόγους του. Και ένας απ’ αυτούς ήταν να μεταφέρει τα λεφτά του από την Αγγλία ώστε να αγοράσει το μισό Κολωνάκι για ένα κομμάτι ψωμί.

Οι μπαρμπουτιέρηδες των ταχαριστερών δουλεύανε για λογαριασμό της ολιγαρχίας. Αυτό κατάλαβε το ΚΚΕ και γι’ αυτό ο Κουτσούμπας είχε πει ότι «δεν είναι καιρός τώρα να φύγουμε από το ευρώ»!
Και καθώς το πλήθος των κορδωμένων ταχαριστερών σκορπούσε μειδιάματα θριάμβου, ο μπαρμπουτιέρης Αλέξης Τσίπρας εκτοξεύει στην Κρήτη το αμίμητο «εμείς θα βαράμε το νταούλι και οι αγορές θα χορεύουν». Φυσικά συνέβη το αντίθετο. Με το δημοψήφισμα οι αγορές σκαρφάλωσαν. Επειδή η οικονομία της Ελλάδας των μπαρμπουτιέρηδων ήταν για τα σκουπίδια.

Μα τίποτα δεν καταλάβαιναν; Τίποτα. Αποτέλεσμα; Μετά την κωλοτούμπα στο δημοψήφισμα, ο Αλέξης εγκαταλείπει την μπαρμπουτιέρα, βάζει την ουρά του κάτω από τα σκέλια και συμφωνεί σε όλα. Πετάει ο γάιδαρος, Αλέξη; Πετάει, φράου Μέρκελ. Ετσι, από το μηδέν της απόλυτης χρεοκοπίας, οι ταχαριστεροί υπογράφουν τα πάντα. Χειρότερα δεν γίνεται.

Το αποτέλεσμα; Ο πλήρης διασυρμός της Αριστεράς! Τα κόκαλα χιλιάδων αθώων αγωνιστών θα τρίζουν.

Ολα αυτά ταράξανε τη μνήμη μου όταν είδα το εξαιρετικό ντοκιμαντέρ «Στο χιλιοστό» της Ελένης Βαρβιτσιώτη και της Βικτώριας Δενδρινού στον ΣΚΑΪ.

Και ο μπαρμπουτιέρης, με άλλον μανδύα, ετοιμάζει την επιστροφή του. Και θα υπάρξουν πολλοί που θα τον ακολουθήσουν. Και η σωτηρία αυτού του τόπου μοιάζει με θαύμα. Μα τι μας σώζει; Το κοκαλάκι της νυχτερίδας;

Δημ. Δανίκας -ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ

Καθυστερούν γιατί τρέμουν την κρυάδα της πρώτης δημοσκόπησης

2026-05-12T08:07:00.002+03:00

Η Νέα Δημοκρατία του Μητσοτάκη είναι εδώ. Το ίδιο και το ΠΑΣΟΚ του Ανδρουλάκη. Ο Τσίπρας με την Καρυστιανού τι περιμένουν και δεν εξαγγέλλουν την ίδρυση των κομμάτων τους; O πρώην πρωθυπουργός έχει παρουσιάσει το μανιφέστο του, έχουν διαρρεύσει τα ονόματα των συνεργατών του, το μόνο που λείπει είναι το όνομα του κόμματός του. Και η Καρυστιανού, εδώ και τέσσερις μήνες, έχει δηλώσει την πρόθεσή της να πολιτευθεί. Προχθές μας είπε ότι δεν άντεξε στις πιέσεις των φίλων της και θα ηγηθεί του κόμματός της. Αναμένουμε.

Τελικά, πολλά λόγια ακούμε, αλλά νέα κόμματα δε βλέπουμε. Όποιος έχει κάτι να πει στους πολίτες, όποιος έχει μια πρόταση διακυβέρνησης του τόπου, δεν καθυστερεί, βγαίνει μπροστά και παίρνει τα ρίσκα του. Ειδικά ο Τσίπρας περιφέρει τον πόνο του για το 2023 ανά την Ελλάδα, απαξιώνοντας τους υπουργούς του, και αφού παρουσίασε ένα μανιφέστο, εξαφανίστηκε. Λέτε να τον τρόμαξε μια τηλεοπτική εκπομπή;

Η δε Καρυστιανού, μακριά από τη δίκη των Τεμπών, βλέπει τους φερόμενους ως συνεργάτες της να λακίζουν ένας - ένας ή μια - μια. Να δεχθώ ότι αναμένει το πρόγραμμα που

συντάσσει η επιτροπή των «σοφών». Αλλά γιατί δε μας λέει τα ονόματά τους; Oύτως ή άλλως ο λόγος τους θα γίνει δημόσιος.

Η μοναδική αιτία για αυτές τις καθυστερήσεις είναι η πρώτη δημοσκόπηση. Και ο Τσίπρας και η Καρυστιανού τρέμουν ένα ποσοστό πολύ μακριά από το προσδοκώμενο. Και ως γνωστόν οι πολίτες πάντα είναι πολύ γενναιόδωροι στα πρωτοεμφανιζόμενα κόμματα, ακόμα και αν ο ηγέτης τους δεν είναι και τόσο πρωτοεμφανιζόμενος. Να θυμίσω το 18% της ΔΗΜΑΡ και το 20% στο κόμμα Αβραμόπουλου. Η παραπέρα πορεία αυτών των κομμάτων είναι γνωστή.

Συνεπώς και η Καρυστιανού και ο Τσίπρας έχουν έναν συγκεκριμένο λόγο να πετούν την μπάλα στην κερκίδα. Δεν είναι κάποια τακτική κίνηση, είναι το άγχος του τερματοφύλακα πριν το πέναλτι. Ο Τσίπρας έχει βάλει στόχο στην πρώτη δημοσκόπηση να είναι πάνω από τον Ανδρουλάκη. Και η Καρυστιανού - όπως υποστηρίζει το περιβάλλον της - να είναι πίσω από τον Μητσοτάκη.

Υψηλοί οι στόχοι αμφοτέρων που κινδυνεύουν να διαψευστούν. Έχει αποδειχθεί πως οι καθυστερήσεις δε βοηθούν την προσπάθειά τους, καθώς δίνουν λόγο σε όμορα ανταγωνιστικά κόμματα που ήδη λειτουργούν και παράγουν πολιτική, το καθένα με τον τρόπο του. Ίσως ο Τσίπρας να είναι ο περισσότερο χαμένος από τη βραδυπορία του, καθώς το ΠΑΣΟΚ έχει εδραιωθεί στη δεύτερη θέση και κοντά στο 14-15%.

Τα ίδια ισχύουν και για οποιονδήποτε άλλον σχεδιάζει να ιδρύσει κόμμα και το καλοσκέφτεται. Όταν έχεις θέσεις, σχέδιο και στρατηγικό στόχο, δεν κρύβεσαι πίσω από μισόλογα και διαρροές, εμφανίζεσαι και διεκδικείς την ψήφο των πολιτών. Και αν στην πρώτη δημοσκόπηση σου έρθει μια κατραπακιά, υφίστασαι τις συνέπειες της ανοησίας σου.

Σ. Μουμτζής-liberal.gr

Ο καθένας, ό,τι του 'ρθει

2026-05-11T08:11:00.004+03:00

Ότι ζούμε στην εποχή που ο καθένας λέει ό,τι του κατέβει, είναι δεδομένο. Ούτε επίγνωση λόγων υπάρχει πια, ούτε αυτογνωσία για το πραγματικό μπόι που καθενός, ούτε στοιχειώδης φροντίδα ώστε αυτά που αμολάνε να αντέχουν στη λογική. Η Ζωή κάνει κάθε μέρα τα πιο εξωφρενικά πράγματα και ουδείς την περιμαζεύει. Ροκ σταρ της πολιτικής σκηνής έχει γίνει. Ο Τσίπρας που θα 'πρεπε να αποφεύγει όπως ο διάολος το λιβάνι κάθε αναφορά στις τράπεζες, τις κάνει κεντρικό θέμα της πολιτικής του επανεμφάνισης. Λες κι έχει το πολιτικό ακαταλόγιστο.

Ο Ανδρουλάκης άφησε προς στιγμήν την εμμονή με τις παρακολουθήσεις και έπαθε δεύτερη εμμονή με την τετραήμερη εργασία, την στιγμή που κάθε μαγαζί έχει στη βιτρίνα του ταμπέλα που λέει «ζητείται υπάλληλος». Ο δε Βελόπουλος απαιτεί από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο να του ζητήσει δημόσια συγνώμη, για το… συλλείτουργο που έκανε με τον Πάπα. Ο Κώστας Καραμανλής κάνει υποδείξεις για τις κοινοτικές επιδοτήσεις, έχοντας πίσω του το πορτραίτο του Χατζηδάκη με τα 415 εκατομμύρια που επιστρέψαμε στις Βρυξέλες.

Οι εθνοπατριώτες καταπίνουν την γλώσσα τους όταν βλέπουν τις Belhara, τα Rafale, τα F-35, τις δηλώσεις Τραμπ και την

ελληνογαλλική συμμαχία, αλλά εξανίστανται για το πόσο ανυπεράσπιστη είναι η Ελλάδα του Μητσοτάκη επειδή τα ραντάρ μας δεν έπιασαν το βαρκάκι-drone στην Λευκάδα. Διότι αν κυβερνούσαν αυτοί και όχι ο ενδοτικός, προφανώς θα είχαν φτιάξει το «τείχος του Ιονίου» όπως κάποτε οι Ναζί το «τείχος του Ατλαντικού» και θα ζούσαμε πιο ήσυχοι.

Ο Χρυσοχοΐδης είναι αποτυχημένος διότι δεν είχε προφυλακίσει έναν μανιακό που το χε βάλει σκοπό της ζωής του να μπιστολίσει το παλικαράκι που είχε το δυστύχημα με τον γιό του. Για φανταστείτε μια κυβέρνηση και μια αστυνομία που προφυλακίζουν αβέρτα δίχως δικαστικές αποφάσεις, μόνο με την προσωπική εκτίμηση του τοπικού αστυνόμου ότι υπάρχει πιθανότητα μελλοντικού εγκλήματος. Υπέροχο κράτος Δικαίου θα είχαμε.

Ο Άδωνις έχει σουλουπώσει εντυπωσιακά τα νοσοκομεία, αλλά όλοι μιλάνε για «διάλυση» του ΕΣΥ. Ως χθες όλοι φώναζαν ότι οι τάξεις των σχολείων έχουν πολλά παιδιά και πρέπει α προσλάβουμε κι άλλους δάσκαλους-καθηγητές, τώρα ξαφνικά θυμήθηκαν ότι ο μαθητικός πληθυσμός απομειώνεται και βάζουν ανακοινώσεις ότι δεν υπάρχει πολιτική για το δημογραφικό. Μέχρι χθες έφταιγε η κυβέρνηση που δεν αντιμετωπίζει τον υπερτουρισμό, τώρα φταίει διότι η Ryanair κόβει πτήσεις από τα αεροδρόμια και μειώνονται οι τουρίστες.

Οι Συριζαίοι, ελλείψει κοινού, είναι με το κλειδί στην πόρτα της Κουμουνδούρου για να διπλοκλειδώσουν το κόμμα τους και να μετακομίσουν, αλλά τους βλέπεις στις τηλεοράσεις να κουνάνε θρασύτατα το δάκτυλο σε εκείνον που επί 10 χρόνια δεν έχει μετακινηθεί από την πρώτη θέση. Σαν βλέπουμε έναν αναπληρωματικό ομάδας τέταρτης κατηγορίας, να κάνει υποδείξεις στον Μέσι ή τον Ρονάλντο για το πώς ντριπλάρουν. Η Καρυστιανού έχει φροντίσει να ξεχάσουμε ως και τον ήχο της φωνής της, τόσο πολύ κρύβεται. Κι όμως το δεκάρι το ‘χει στην τσέπη, λένε οι δημοσκόποι.

Οι Νεοδημοκράτες βουλευτές, πρώτα μας φλομώνουν στις πληροφορίες ότι στην Κοινοβουλευτική Ομάδα «θα γίνει χαμός», «θα τα ρίξουν», «θα τα πουν», κι έπειτα πάνε μπροστά στον Μητσοτάκη και κάνουν τα καλά παιδιά. Ακολούθως ξαναπάνε στους ψηφοφόρους και στους δημοσιογράφους και λένε τα ίδια. Παντού ένα χάος συμπεριφορών και αντιλήψεων, με κοινό παρονομαστή όχι απλώς τον παραλογισμό, αλλά την συλλογική ικανοποίηση που οδεύουμε προς την καταστροφή. Καλά να περάσουμε, εύχομαι.

Δ. Καμπουράκης-liberal.gr

Μητσοτάκης, Ανδρουλάκης και Τσίπρας

2026-05-10T08:45:00.004+03:00

Διερωτώμαι αν όλοι αυτοί που απαντούν στις διαδοχικές δημοσκοπήσεις τι θα ψηφίσουν γνωρίζουν έστω και στοιχειωδώς ποιο είναι το πρόγραμμα του κόμματος της αντιπολίτευσης που αποτελεί την επιλογή τους.

Ποιο είναι το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ για την ακρίβεια, τη στέγη, την εξωτερική πολιτική, τις διεθνείς σχέσεις, τις ελληνοτουρκικές διαφορές, τους εξοπλισμούς;
Ποιο είναι το πρόγραμμα του Αλέξη Τσίπρα και του υπό ίδρυση κόμματός του πλην της -υπό την ηγεσία του- «ανασύστασης του προοδευτικού χώρου» και των νεφελωμάτων της «επιστροφής στη σταθερότητα και την κανονικότητα» ή του «νέου ηθικού και οικονομικού πατριωτισμού και του δημοκρατικού καπιταλισμού», που αποτελούν την κεντρική συνθηματολογία του;

Ποιο είναι το πρόγραμμα της Μαρίας Καρυστιανού και του υπό σύσταση κόμματός της πλην της πολιτικής εργαλειοποίησης της δίκης των Τεμπών, του δημοψηφίσματος περί του δικαιώματος των γυναικών στην έκτρωση, της παραπομπής του Μητσοτάκη σε δίκη με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας, της αποκατάστασης του κράτους δικαίου και της λειτουργίας της Δικαιοσύνης;
Ποιο είναι το πρόγραμμα της Ζωής Κωνσταντοπούλου πέραν της δημιουργίας θορύβου και επεισοδίων στις αίθουσες των δικαστηρίων, στα μέσα ενημέρωσης και στο Κοινοβούλιο;
Ποιο είναι το πρόγραμμα αυτού που απέμεινε από τον ΣΥΡΙΖΑ και των εντός και εκτός Βουλής αποκομμάτων του πέραν του άνευ περιεχομένου καταγγελτικού λόγου επί παντός επιστητού;

Ποιο είναι το πρόγραμμα του όχι και δασύτριχου Κυριάκου Βελόπουλου πέραν της πωλήσεως αλοιφών εναντίον της φαλάκρας και επιστολών του Ιησού, καθώς και των λοιπών κομματιδίων της Ακροδεξιάς, στα οποία μάλλον θα έρθει σύντομα να προστεθεί και η Μαρία Καρυστιανού;

Προφανώς και δεν υπάρχει απάντηση στα ερωτήματα αυτά. Ωστόσο, ένα ποσοστό της τάξης σχεδόν του 60% δηλώνει ότι θα ψηφίσει τα κόμματα αυτά. Αγνωστο γιατί, πώς και με ποιο σκεπτικό. Υπάρχει ωστόσο και μία άλλη σειρά απαντήσεων σε όλες τις δημοσκοπήσεις με το συγκεκριμένο ερώτημα: ποιον κρίνουν καταλληλότερο ως πρωθυπουργό. Στο ερώτημα αυτό ο Κυριάκος Μητσοτάκης συγκεντρώνει ποσοστά της τάξεως του 28% έως 30%, ενώ έπεται ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Νίκος Ανδρουλάκης με ποσοστά μόλις 6% και ο Αλέξης Τσίπρας με 7%. Και ενώ στις δημοσκοπήσεις η Νέα Δημοκρατία εμφανίζει ελαφρά κάμψη, προφανώς λόγω των πρόσφατων σκανδάλων, οι απώλειές της, της τάξης των περίπου 2 μονάδων, δεν προστίθενται στα κόμματα της αντιπολίτευσης, αλλά εντάσσονται κατευθείαν στον χώρο των αναποφάσιστων, κίνηση που δηλώνει μεν αποδοκιμασία και οργή, αλλά δεν αποτελεί και οριστική απομάκρυνση από τον χώρο της Κεντροδεξιάς. Την ίδια ώρα, δεν φαίνεται να αποδίδουν η εκστρατεία και οι ομιλίες του Αλέξη Τσίπρα ανά την Ελλάδα με την «Ιθάκη» του υπό μάλης, καθώς στα ακροατήρια είναι ισχνή η παρουσία μόνο εν στενή εννοία οπαδών του από τον πρώην ΣΥΡΙΖΑ, συχνά μάλιστα μεταφερόμενων από γειτονικού τόπου εις γειτονικόν τόπον. Αντίστοιχα, δεν δείχνουν να έχουν πλέον απήχηση για τον υπό σύσταση φορέα υπό την ηγεσία της Μαρίας Καρυστιανού ούτε οι κορόνες της περί αποκατάστασης του κράτους δικαίου, ούτε και οι συνεχείς επιθέσεις της εναντίον των πάσης βαθμίδος δικαστικών λειτουργών.

Τα δεδομένα αυτά καθιστούν σαφές ότι η κομματική νομιμοφροσύνη που είχαμε γνωρίσει στα χρόνια της Μεταπολίτευσης έχει πάψει προ πολλού να υπάρχει. Πλέον, δεν υπάρχουν φανατικοί οπαδοί της Νέας Δημοκρατίας ή του ΠΑΣΟΚ - τα περίφημα «μπλε» και «πράσινα» καφενεία στην περιφέρεια και οι μεγάλες συγκεντρώσεις στα αστικά κέντρα. Οι ψηφοφόροι κινούνται με μεγάλη ταχύτητα από το ένα κόμμα στο άλλο με βασικό κριτήριο τα πρόσωπα και όχι παρατάξεις ή συγκροτημένες ιδεολογικές και πολιτικές προτάσεις, που ούτως ή άλλως δεν υπάρχουν. Ετσι, το βασικό κριτήριο δεν είναι τι υποστηρίζει το κόμμα και ποια είναι η πολιτική του, αλλά το προφίλ του προσώπου που βρίσκεται στην ηγεσία του. Το κεντρικό ερώτημα δηλαδή είναι ποιος μπορεί να διαχειριστεί και να αξιοποιήσει καλύτερα μία ούτως ή άλλως οριοθετημένη από την Ευρωπαϊκή Ενωση κατεύθυνση στα βασικά σημεία της οικονομίας και της εξωτερικής πολιτικής. Με άλλους λόγους, το κριτήριο δεν είναι ποιο κόμμα, αλλά ποιο πρόσωπο μπορεί να κυβερνήσει καλύτερα στη συγκεκριμένη εποχή και στις δεδομένες συνθήκες.

Στο πλαίσιο αυτό είναι σαφής η υπεροχή του Κυριάκου Μητσοτάκη έναντι όλων των αντιπάλων του, όπως την καταγράφουν άλλωστε και οι διαδοχικές σφυγμομετρήσεις στο ερώτημα περί κυβερνησιμότητας.

Ο ίδιος έχει επιδείξει αξιοσημείωτες επιτυχίες στον χειρισμό της πανδημίας, της τουρκικής υβριδικής επίθεσης στον Εβρο, της ελληνοτουρκικής κρίσης στο Αιγαίο, στα εξοπλιστικά προγράμματα, στις διεθνείς σχέσεις της Ελλάδας, σε επιμέρους θέματα της εξωτερικής πολιτικής. Και έχει εις βάρος του τα σκάνδαλα, την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, των Τεμπών και των παρακολουθήσεων.
Απέναντί του έχει από τη μία πλευρά τον μετρίων επιδόσεων και εμμονικό Νίκο Ανδρουλάκη και από την άλλη τον Αλέξη Τσίπρα, που τον καταδιώκει και θα τον καταδιώκει αμείλικτα το ανεκδιήγητο κυβερνητικό και αντιπολιτευτικό παρελθόν του, αλλά και τα πρόσφατα φληναφήματά του περί «νέου πατριωτισμού», «δημοκρατικού καπιταλισμού» και «ηθικών επαναστάσεων». Προφανώς, όλα αυτά θα αποδειχτούν καθοριστικοί παράγοντες όταν ανοίξουν οι κάλπες και όταν ξεκαθαρίσει το τοπίο, αφού καταμετρηθεί η αντισυστημική και τιμωρητική ψήφος και μετρηθούν οι υπόλοιποι, αυτοί δηλαδή που θέλουν να κυβερνηθεί ο τόπος.

Π. Λουκάκος-ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ

Οι όμηροι της Ζωής

2026-05-08T07:30:00.001+03:00

Το όνομά της πασίγνωστο: Ζωή Κωνσταντοπούλου. Η «αρετή» της, ο απόλυτος φιλοτομαρισμός της. Οι όμηροί της; Όλοι οι γονείς, τα αδέρφια, οι συγγενείς.

Όλες αυτές οι ανθρώπινες τραγωδίες. Οι οποίοι ποτέ δεν θα ξεχάσουν τον απροσδόκητο «εξαερισμό» των παιδιών τους εκείνη τη νύχτα των Τεμπών.
Όμηροι της πρωταθλήτριας φιλοτομαρισμού οι δικαστές. Αγανακτισμένοι οι άνθρωποι. Πρώτη φορά τέτοιο μπάχαλο εντός δικαστηρίου. Αγανακτισμένοι και διασυρμένοι από την πρωταθλήτρια. Τόσο που εγκατέλειψαν. Δηλαδή αναγκάστηκαν να κάνουν αυτό που επεδίωκε η Ζωή.

Δηλαδή το «μαγαζί», έτσι θα το λέει μέσα της, κατέβασε ρολά. Ευχαριστημένη, πανευτυχής η πρωταθλήτρια. Αυτό το σενάριο έχει γράψει στα όνειρα των φιλοδοξιών της. Αυτό το σενάριο σκηνοθέτησε. Σε αυτό πρωταγωνιστεί. One Woman Show. Οσο για το δικαστήριο, για τις αποφάσεις, για τις τιμωρίες και για τις αποζημιώσεις, στα παλαιότερα των υποδημάτων της.
Η πρωταθλήτρια εγωπάθειας, εντελώς αδιάφορη για τις συνέπειες. Για το προσωπικό κόστος που πληρώνει κάθε γονιός, κάθε αδερφός και κάθε αδερφή. Αναγκασμένοι από τα καπρίτσια της πρωταθλήτριας να πηγαινοέρχονται από την πόλη και το χωριό τους μέχρι τη Λάρισα. Με κόστος. Όπως ξενοδοχεία, φαγητό, εισιτήρια, βενζίνη και άδειες εργασίας.

Σιγά που η πρωταθλήτρια θα ασχοληθεί τώρα με όλα αυτά τα «κατώτερα», τα «ασήμαντα». Εδώ, σου λέει, διακυβεύονται πολλά. Ποια; Μα φυσικά ο πρωταθλητισμός της. Μα φυσικά η ψηφοθηρία της. Μα φυσικά η προβολή της. Μα φυσικά το αξεπέραστο, το ακατανίκητο και το φουσκωμένο «εγώ» της.

Η πρωταθλήτρια φιλοτομαρισμού να ’ναι καλά. Ολα τα υπόλοιπα είναι για τους «πληβείους». Για τη μάζα. Για τους «ανώνυμους». Για τους «αδαείς» και «αγράμματους». Κόβω τον σβέρκο μου ότι μέσα της όλους αυτούς τους χλευάζει. Κόβω τον σβέρκο μου ότι οι ταφόπλακες των παιδιών που «εξαερώθηκαν» έχουν καταλήξει εφαλτήρια στον τρελό χορό φιλοτομαρισμού της πρωταθλήτριας.
Φυσικά, στόχος της το σούρσιμο της δικαστικής διαδικασίας μέχρι τις εκλογές. Για την πρωταθλήτρια, παρέα με την κυρα-Μαρία, το δικαστήριο είναι σαν προσωπικό της εκλογικό κέντρο, όπου κρατώντας αόρατη ντουντούκα εκτοξεύει κραυγές, απειλές και -πλαγίως- εκβιασμούς.

Η πρωταθλήτρια φιλοτομαρισμού είναι αποφασισμένη να κατασυκοφαντήσει και να διασύρει κάθε θεσμό που μπαίνει εμπόδιο στα «ανώτερα» σχέδιά της. Η περίπτωσή της μου θυμίζει εκείνη του πρωταγωνιστή της αριστουργηματικής ταινίας του Γούντι Αλεν «Match Point». Οταν εκείνος δολοφονεί με καραμπίνα την ηλικιωμένη γειτόνισσα της ερωμένης του κι εκείνη, έντρομη, τον ρωτάει «μα γιατί εμένα, τι σου έκανα;». Και ο δολοφόνος τής απαντάει «σε σκότωσα για έναν ανώτερο σκοπό».

Οι παράπλευρες απώλειες στη δίκη των Τεμπών γίνονται για έναν ανώτερο σκοπό. Ετσι πιστεύει η πρωταθλήτρια φιλοτομαρισμού και εγωπάθειας. Ολα και όλοι να θυσιαστούν στον βωμό της πρωταθλήτριας φιλοτομαρισμού. Να κατασυκοφαντηθούν όλοι οι θεσμοί αλλά και όσοι τους υπηρετούν.

Ολοι οι δικαστές, οι εισαγγελείς, όλοι οι υπηρέτες της Δικαιοσύνης είναι διαπλεκόμενοι, πουλημένοι και ενεργούμενοι. Ολοι υπάλληλοι του Μαξίμου. Ολοι άνθρωποι του Κυριάκου. Επομένως, όποιος μπαίνει εμπόδιο στα σχέδια για έναν «ανώτερο σκοπό» είναι άνθρωπος του πρωθυπουργού.

Για παράδειγμα, η αντιπαλότητά της με στελέχη του ΚΚΕ. Τους οποίους κατηγόρησε ότι βάζουν πλάτη στον Κυριάκο και την κυβέρνηση. Η πρωταθλήτρια φιλοτομαρισμού και εγωπάθειας δεν έχει φρένο ούτε όριο. Ισως το μοναδικό που μπορεί να ανακόψει, προσωρινά, την επέλαση εναντίον όλων είναι η έξοδός της από τη Βουλή. Στις εκλογές.

Και το χειρότερο όλων αυτών είναι η κατάστασή της. Διότι με άριστες σπουδές. Με άριστα νομικά. Με την πολυμάθειά της είχε μπροστά της ένα λαμπρό μέλλον. Ομως ο χαρακτήρας της. Οπως συμβαίνει με τον σκορπιό που κολλημένος στην πλάτη ενός βατράχου, για να περάσει στην άλλη όχθη του ποταμού, τσιμπάει τον ευεργέτη και τότε όταν ο βάτραχος τον ρωτήσει «μα γιατί το κάνεις, θα πεθάνουμε και οι δύο» ο σκορπιός απαντάει «είναι ο χαρακτήρας μου»!

Τελικά ο πραγματικός όμηρος είναι η πρωταθλήτρια φιλοτομαρισμού. Ομηρος του χαρακτήρα της. Μακάρι να μπορούσε, αλλά δεν μπορεί... Με το δηλητήριό της «σκοτώνει» και τον εαυτό της!

Δημ Δανίκας-ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ

Αγώνας μέχρι τελικής πτώσεως για τη δεύτερη θέση

2026-05-05T12:34:00.001+03:00

Ο δεύτερος τα παίρνει όλα και είναι ένας εν αναμονή πρωθυπουργός, τυπικά τουλάχιστον. Ο τρίτος, ο ηττημένος, μπορεί να κατρακυλήσει και στην τέταρτη θέση ακόμη. Έτσι είναι εντελώς φυσιολογικό ΠΑΣΟΚ και Τσίπρας να ετοιμάζονται για τη μεγάλη μάχη. Και τι θα γίνει εκείνη η συμπόρευση της ριζοσπαστικής Αριστεράς με τη σοσιαλδημοκρατία και την πολιτική οικολογία; Ανοίγω μια παρένθεση. Αυτή η μπούρδα της πολιτικής οικολογίας σε τι αναφέρεται; Υπάρχει υπαρκτή και μετρήσιμη αυτή η πολιτική οικολογία ώστε να θεωρείται πως αποτελεί ένα ιστορικό ρεύμα; Μάλλον πρόκειται για μια κατασκευή για να «φαινόμαστε πολλοί».

Συνεργασία ριζοσπαστικής Αριστεράς και ΠΑΣΟΚ, υπό πολεμικές συνθήκες, δεν μπορεί να υπάρξει. Και τις πολεμικές συνθήκες τις θέλουν και ο Ανδρουλάκης και ο Τσίπρας. Ο τελευταίος διότι δεν μπορεί με άλλον τρόπο να καλύψει το χαμένο έδαφος και ο πρώτος διότι έτσι προφυλάσσει τον χώρο του και την υπεροχή του. Μάλιστα αυτός ο πόλεμος θα συνεχιστεί με την μορφή των προσχωρήσεων. Δηλαδή παλιοί συνεργάτες του Τσίπρα ήδη βρίσκουν θέση στο ΠΑΣΟΚ -ακολουθούν και άλλοι- και στελέχη του ΠΑΣΟΚ, δυσαρεστημένα λόγω Ανδρουλάκη, καλοκοιτάζουν κατά Τσίπρα μεριά. Ονόματα δε λέμε.

Σε αυτόν τον αγώνα και τα δύο κόμματα είναι λογικό να εντείνουν τις επιθέσεις τους και προς την κυβέρνηση, κατηγορώντας συγχρόνως το ένα το άλλο πως συνομιλεί κρυφά μαζί της. Στο πεδίο του

διχαστικού λόγου ο Τσίπρας έχει χιλιάδες παραπάνω ώρες πτήσεων από τον Ανδρουλάκη, αλλά νομίζω πως αυτό σήμερα δε θα του βγει σε καλό. Είναι πλέον απολύτως προβλέψιμος, καθώς το πολιτικό του DNA δεν αλλάζει.

Ο Α. Τσίπρας όμως έχει έναν άσο, όχι κρυμμένο στο μανίκι του. Φανερό και δεδηλωμένο. Τον Δήμαρχο Αθηναίων, ο οποίος εκφράζει και την ισχυρή τάση που υπάρχει στη βάση του Κινήματος για τη συνεργασία των «δημοκρατικών» δυνάμεων ώστε να φύγει η Δεξιά. Το αν θα βγει μπροστά ο Χ. Δούκας αυτό θα εξαρτηθεί κυρίως από τη βιωσιμότητα του εγχειρήματός του. Δεν έχει κανένα λόγο να ρισκάρει.

Από την άλλη μεριά τα προβλήματα του Α. Τσίπρα προέρχονται και από τον χώρο της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Δεν είναι δεδομένη η καθολική αποδοχή του μανιφέστου τόσο στο ιδεολογικό επίπεδο όσο και σε σημαντικό μέρος των πολιτικών του θέσεων. Ο πρώην πρωθυπουργός, λόγω της συσσωρευμένης κυβερνητικής πείρας του, γνωρίζει τα δεδομένα όρια - κυρίως διεθνή - εντός των οποίων θα κινηθεί η κυβερνώσα Αριστερά, αν κληθεί να κυβερνήσει.

Οι επικριτές του από τα αριστερά τον αντιμετωπίζουν με μαρξιστικά γυμνάσματα φοιτητικών αμφιθεάτρων, καθώς ζουν σε έναν άλλον κόσμο. Απαιτούν ατέρμονες συζητήσεις για αιτίες και λάθη του παρελθόντος που δεν θα προσφέρουν τίποτα άλλο παρά έναν νέο κύκλο εσωστρέφειας. Οι γνωστές αντιλήψεις της Αριστεράς των γκρουπούσκουλων.

Ασφαλής πρόβλεψη για τον αγώνα ΠΑΣΟΚ-Τσίπρα δεν μπορεί να γίνει με δεδομένο πως δεν θα είναι ένας αγώνας 100 μέτρων, αλλά αγώνας δρόμου μεσαίων αποστάσεων. Πάντως, οι δύο δρομείς ακόμη κάνουν προθέρμανση.

Σ. Μουμτζής-Φιλελεύθερος

Ο Τσίπρας φοβάται τη μνήμη, όχι το ντοκιμαντέρ

2026-05-04T08:54:00.000+03:00

Ο Αλέξης Τσίπρας δεν αρνήθηκε να συμμετάσχει στο ντοκιμαντέρ του ΣΚΑΪ επειδή δήθεν κινδυνεύει από κάποια «δολοφονία χαρακτήρα». Αυτό είναι το πρόσχημα. Ο πραγματικός λόγος είναι απλούστερος και πολιτικά πολύ πιο αποκαλυπτικός. Δεν θέλει να σταθεί απέναντι στα γεγονότα του 2015, διότι αυτά θυμίζουν στον κόσμο όσα εκείνος ποντάρει ότι θα ξεχάσει ενόψει της επιστροφής του.

Η υπόθεση έχει ενδιαφέρον ακριβώς επειδή καταρρίπτει τον μύθο του αδικημένου ηγέτη. Οι Ελένη Βαρβιτσιώτη και Βικτώρια Δενδρινού απάντησαν ότι ούτε στο βιβλίο τους «Η Τελευταία Μπλόφα» ούτε στο ντοκιμαντέρ συσχετίζουν τη Συμφωνία των Πρεσπών με τη μη περικοπή των συντάξεων, ενώ σημείωσαν πως η πρόσκληση προς τον Τσίπρα παραμένει ανοιχτή. (Parapolitika) Άρα το επιχείρημά του καταρρέει πριν καν αρχίσει η συζήτηση.

Ο Τσίπρας δεν φοβάται μια φράση. Φοβάται το πλαίσιο. Φοβάται την ανασύσταση της εποχής στην οποία μια κυβέρνηση με ύφος επαναστατικής επιτροπής έπαιξε τη χώρα στα ζάρια. Φοβάται το δημοψήφισμα που μετατράπηκε σε πολιτικό ταχυδακτυλουργικό κόλπο. Φοβάται τις κλειστές τράπεζες. Φοβάται τα capital controls. Φοβάται το τρίτο μνημόνιο, που

υπέγραψε αφού πρώτα είχε καταγγείλει όλα τα προηγούμενα ως πράξεις υποτέλειας. Και κυρίως φοβάται ότι η μνήμη δεν έχει πεθάνει.

Η επιστροφή Τσίπρα στηρίζεται σε ένα στοίχημα λήθης. Να περάσει αρκετός χρόνος ώστε το 2015 να γίνει θολή ανάμνηση. Να ξεχαστεί η τερατώδης σύγκρουση ανάμεσα στη ρητορική και την πράξη. Να εμφανιστεί ξανά ως ώριμος, θεσμικός, σχεδόν σοσιαλδημοκράτης. Να ξαναγράψει την ιστορία του ως Οδυσσέας που γύρισε στην Ιθάκη, ενώ στην πραγματικότητα υπήρξε ο καπετάνιος που έριξε το καράβι στα βράχια και μετά ζήτησε χειροκρότημα επειδή δεν βούλιαξε τελείως.

Αυτή είναι η μεγάλη πολιτική απάτη της μεταμνημονιακής περιόδου. Ότι οι ίδιοι άνθρωποι που αντιμετώπισαν την οικονομία ως πεδίο ιδεολογικού πειράματος ζητούν σήμερα να κριθούν ως τεχνοκράτες της υπευθυνότητας. Ότι οι ίδιοι που περιφρόνησαν την ατομική ευθύνη, την ιδιοκτησία, την αποταμίευση και την κανονική ζωή της μεσαίας τάξης παρουσιάζονται τώρα ως εγγυητές σταθερότητας.

Η ουσία λοιπόν δεν είναι αν ο Τσίπρας έχει δικαίωμα να υπερασπίζεται την πολιτική του διαδρομή. Προφανώς και έχει. Η ουσία είναι ότι δεν μπορεί να ζητά δεύτερη ευκαιρία χωρίς να δέχεται πρώτα τον απολογισμό της πρώτης. Στην πολιτική, η μνήμη δεν είναι εκδικητικότητα. Είναι το ελάχιστο φίλτρο σοβαρότητας μιας κοινωνίας που πλήρωσε ακριβά τα μεγάλα λόγια.

Γι’ αυτό το ντοκιμαντέρ ενοχλεί. Όχι επειδή κατασκευάζει κατηγορίες. Αλλά επειδή ξαναφέρνει στο φως την πρώτη ύλη της κρίσης. Τα πραγματικά γεγονότα. Τις μαρτυρίες. Τη σειρά των αποφάσεων. Την ψυχρή πραγματικότητα πίσω από τον μύθο.

Ο Τσίπρας θέλει να επιστρέψει ως λύση. Το πρόβλημά του είναι ότι το 2015 επιμένει να επιστρέφει ως απόδειξη.

Αλ Σκούρας-liberal.gr

Ο Εμίρης του Κατάρ και οι κακομοίρηδες της αντιπολίτευσης

2026-05-02T08:38:00.003+03:00

Πρώτος ήταν ο Ντόναλντ Τραμπ, ακολούθησε ο Μακρόν - για αυτούς τα είπαμε το σαββατοκύριακο - και τώρα ήρθε ο Εμίρης του Κατάρ. Τι κοινό είχαν και οι τρεις; Τον ύμνο προς την πατρίδα μας για τα όσα πέτυχε τα τελευταία χρόνια. Χθες ο Εμίρης, εκτός από τις ευχαριστίες του για τον ενεργό ρόλο της Ελλάδας στην περιοχή της Μέσης Ανατολής, μίλησε και για τις επενδύσεις που έχει προγραμματίσει να κάνει το Κατάρ στην Ελλάδα.

Είχαμε χθες και μια άλλη επίσκεψη που μπορεί να μην ήταν του ιδίου επιπέδου με αυτή του Μακρόν και του Εμίρη, αλλά είχε τον δικό της συμβολισμό. Την επίσκεψη του γνωστού μας από τα παλιά, του Γερούντ Ντάισελμπλουμ. Επισκέφτηκε τον σημερινό πρόεδρο του Γιούρογκρουπ, τον Κυριάκο Πιερρακάκη. Ποιος θα το φανταζόταν αυτό πριν από μια δεκαετία; Μέσα σε λίγα χρόνια άλλαξε όλη η εικόνα της πατρίδας μας, με την υπογραφή της Νέας Δημοκρατίας του Μητσοτάκη.

Όλο αυτό το σκηνικό που μόλις περιέγραψα δεν προέκυψε τυχαία. Ήταν το αποτέλεσμα ενός σχεδιασμού - με τα λάθη του και τις καθυστερήσεις του - της σκληρής δουλειάς μιας ομάδας ανθρώπων, κυρίως υπουργών αλλά και τεχνοκρατών, που μέσα σε εφτά χρόνια ανέταξαν την οικονομία της Ελλάδας και αναβάθμισαν τη διεθνή εικόνα της. Από παρίες, γίναμε ένα

πανθομολογούμενο υπόδειγμα. Και αυτά δεν τα ισχυριζόμαστε εμείς, τα λένε αυτοί που στο παρελθόν μας θεωρούσαν τα «μαύρα πρόβατα» της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Τα όσα είπε χθες ο Εμίρης του Κατάρ αποτυπώνουν τη διπλή διάσταση της εθνικής μας επιτυχίας: οικονομική πρόοδος - πολυεπίπεδη αναβάθμιση του διεθνούς ρόλου.

Απέναντι στον Εμίρη βρίσκονται οι κακομοίρηδες της αντιπολίτευσης. Μονότονοι, πληκτικοί, χωρίς ατζέντα, άλλοτε κρυμμένοι πίσω από τα ηλίθια συνωμοσιολογικά σενάρια και άλλοτε πίσω από πανάθλιες κατασκευασμένες ιστορίες, προσπαθούν να αντιπαρατεθούν σε μια κυβέρνηση που παράγει έργο. Βυθισμένοι στον δικό τους ανταγωνισμό, συναγωνίζονται στην ανοησία. Χθες ο ένας πρότεινε 32-35 ώρες εργασίας, είμαι σίγουρος πως ο «επερχόμενος» θα πλειοδοτήσει προτείνοντας 28-32, πάντα με τις ίδιες αμοιβές. Και κάποιος άλλος πιθανόν να προτείνει 25 ώρες με αύξηση μισθού.

Πίστεψαν πως με τα ξυλόλια και τα χαμένα βαγόνια θα έριχναν την κυβέρνηση, σήμερα πιστεύουν πως βρίσκονται μπροστά στο ελληνικό Γουότεργκεϊτ. Άλλοτε πόνταραν στη μάνα των Τεμπών, άλλοτε στη Κοβέσι, τώρα σε κάποιον πράκτορα - επιχειρηματία. Ποτέ στις δικές τους δυνάμεις, διότι είναι κακομοίρηδες και κυρίως ανίκανοι να συντάξουν ένα σύγχρονο πρόγραμμα για τις ανάγκες της ελληνικής κοινωνίας. Ο «επερχόμενος», αφού χαντάκωσε επί των ημερών του τη ΔΕΗ, τόλμησε να κάνει κριτική στα πεπραγμένα της διοίκησής της και στον σχεδιασμό της για το μέλλον. Το πρόγραμμα του είναι επιστροφή στο παρελθόν και του ανταγωνιστή για τη δεύτερη θέση επιστροφή στο 1980.

Ο Μητσοτάκης θέτει τις βάσεις για την Ελλάδα του 2050 και οι κακομοίρηδες σχεδιάζουν την επιστροφή στο παρελθόν. Στο τέλος της ημέρας πάντα οι πολίτες αποφασίζουν, αλλά τα διλήμματα και οι διακυβεύσεις ήδη έχουν τεθεί.

Σ. Μουμτζής-liberal.gr

Και ξαναρωτώ: Μ’ αυτούς θα πάει σε εκλογές;

2026-04-30T15:37:00.001+03:00

Στις 14 του μήνα είχα γράψει ένα κείμενο με τίτλο «Μ’ αυτούς θα πάει σε εκλογές;». Τότε κάποιοι μέσα από το Μαξίμου μου είχαν μηνύσει ότι είμαι υπερβολικός και ότι παραφουσκώνω κάποια πράγματα που βλέπω και ακούω. Από τις 14 ως τις 28 του Απρίλη που βγήκε η επιστολή των πέντε, πέρασαν μόλις 14 μέρες. Δεν μ’ αρέσουν οι ευλογίες της γενειάδας που δεν έχω (παρά το γεγονός ότι σιχαίνομαι φρικτά το ξύρισμα), πλην δεν μπορώ να μην επισημάνω ότι εγώ κατάλαβα πολύ ευκολότερα τι γίνεται μέσα στην Κοινοβουλευτική Ομάδα της ΝΔ, απ’ όσο αντιλήφθηκε μια ολόκληρη στρατιά στελεχών που μπαινοβγαίνει στο Μαξίμου και δίνει εικόνα στον Μητσοτάκη.

Σας λέω λοιπόν ότι δεν είναι πέντε. Είναι υπερπολλαπλάσιοι. Ο καθένας για δικούς του λόγους, αλλά με μια κοινή συνισταμένη. «Δεν μας νοιάζει τι θα γίνει. Εμείς θα τα λέμε, όπου και όποτε μπορούμε, και γαία πυρί μειχθήτω.» Το ‘γραψα και στο άρθρο προ 15 ημερών. Οι άνθρωποι δεν ενδιαφέρονται να κερδίσουν, δεν τους καίγεται καρφί αν η ΝΔ ξαναπάρει όχι την εξουσία. Ναι, ναι, για βουλευτές της ΝΔ μιλώ. Έχουν περιπέσει σ’ ένα σπιράλ αυτοκαταστροφής, που εγώ, 40 χρόνια πολιτικός συντάκτης δεν έχω ξαναδεί.

Όταν ακούω βουλευτές να μιλούν στις

παρέες χειρότερα από την Κωσταντοπούλου, όταν πάει κόσμος να δει υφυπουργούς και του λένε «το Μαξίμου μας έχει κόψει τα χέρια», μην το ψάχνετε. Υπάρχει ένα είδος κοτζαμπάσικης επανάστασης που τους τελευταίους μήνες έχει επεκταθεί υπογείως στα μισά βουλευτικά γραφεία της ΝΔ. Η άρση ασυλίας για τον ΟΠΕΚΕΠΕ ήταν κερασάκι στην τούρτα, αλλά η κατάσταση προϋπήρχε.

Όλοι είναι δυσαρεστημένοι, όλοι είναι προβληματισμένοι, όλοι είναι στο «φτάνει πια». Και μη νομίζετε ότι αυτά που είπε ο Μητσοτάκης χθες τους ενόχλησαν ή τους ταρακούνησαν ή τους φόβισαν. Καμία σχέση. Ξέρετε τι είπαν. «Επιτέλους μας έδωσε σημασία. Τέτοια θέλει λοιπόν.» Κι όταν σε μερικούς απ’ αυτούς είπα «παιδιά μ’ αυτά που κάνετε θα χάσετε τον κεντρώο μετριοπαθή κόσμο που σας έφερε στην εξουσία», οι μισοί μου είπαν «να σηκωθούν να φύγουν να ξεβρωμίσουμε από τους Ποταμίσιους» κι οι άλλοι μισοί –οι πιο μετριοπαθείς και καλά- μου απάντησαν «προκειμένου να φύγουμε εμείς απ’ την παράταξη, καλύτερα να φύγουν εκείνοι».

Εντάξει, εγώ λύση δεν έχω, αν είχα θα ήμουν βουλευτής, όχι δημοσιογράφος. Ο Μητσοτάκης έχει τη λύση, αν την έχει. Πάντως, να το ξέρουν. Έτσι που το πάνε, στο τέλος θα φύγουμε. Κι αν φύγουμε, όπου πάμε, μαζί μ’ εμάς πάει και η εξουσία.

Δημ Καμπουράκης-Φιλελεύθερος

Βαρύτατο το ατόπημα των 5 βουλευτών της ΝΔ

2026-04-29T08:26:00.005+03:00

Οι 5 βουλευτές με επιστολή –άρθρο σε αντιπολιτευόμενη εφημερίδα αμφισβήτησαν ευθέως το μοντέλο με το οποίο κυβερνά ο πρωθυπουργός τη χώρα εδώ και σχεδόν εφτά χρόνια. Δεν άσκησαν κριτική σε επιμέρους πτυχές της πολιτικής του, κάτι απολύτως θεμιτό. Προς το τέλος της δεύτερης κυβερνητικής θητείας αίφνης ανακάλυψαν πως το επιτελικό κράτος είναι ο πρόξενος σχεδόν όλων των δεινών μας. Μάλιστα, ένας εξ αυτών διετέλεσε για λίγο και υπουργός αυτού του επιτελικού κράτους, χωρίς να αφήσει και τις καλύτερες εντυπώσεις στο πέρασμά του.

Συνεπώς, όταν βουλευτές αμφισβητούν το μοντέλο με το οποίο κυβερνά ένας πρωθυπουργός, ουσιαστικά αμφισβητούν τον ίδιο τον πρωθυπουργό. Αν δεν το κατάλαβαν αυτό οι 5, τότε υπάρχει πρόβλημα με τη νοημοσύνη τους. Αν όμως δημοσίευσαν στη συγκεκριμένη εφημερίδα την επιστολή - άρθρο για να αμφισβητήσουν τον πρωθυπουργό, τότε έχουν πρόβλημα και οι ίδιοι, αλλά και η κυβέρνηση.

Μάλιστα, το συνολικό πρόβλημα επιτείνεται αν λάβουμε υπ΄όψη την πολιτική συγκυρία μέσα στην οποία δημοσιεύεται αυτό το κείμενο των 5. Η κυβέρνηση πιέζεται από τον

ΟΠΕΚΕΠΕ, προσπαθεί να αναλάβει και με τα οικονομικά μέτρα που εξαγγέλθηκαν και με την παρουσία του Μακρόν στην Αθήνα, και έρχεται το πρωτοσέλιδο της αντιπολιτευόμενης εφημερίδας με το κείμενο των 5-μανιφέστο θα το έλεγα - για να σβήσει τα θετικά των προηγούμενων ημερών. Τέτοια κραυγαλέα κίνηση κατά της κυβέρνησης δε θα την απέδιδα στην καλοπροαίρετη αφέλεια αυτών των βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας, αλλά σε μια μεθόδευση με πολύ συγκεκριμένη στόχευση.

Και σε αυτή την ερμηνεία συντείνει και η κίνηση τους να στείλουν το κείμενό σε εφημερίδα με έντονο το αντιπολιτευτικό χρώμα. Είθισται η κριτική εντός των τειχών να γίνεται σε φιλικά έντυπα του χώρου, ώστε να μη δοθεί η εντύπωση πως με τη δημοσίευσή τους οι υπογράφοντες θέλουν να πλήξουν την παράταξή τους. Ούτε αυτή την πάγια πρακτική τήρησαν οι 5.

Είναι εμφανές πλέον πως συγκεκριμένα κέντρα και παράκεντρα εξουσίας επιδιώκουν να μεταφέρουν σε πρώτη φάση το πρόβλημα στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας και σε δεύτερη φάση και στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ (βλ. περίπτωση Χ. Δούκα). Αδυνατώντας να αναδιατάξουν το πολιτικό σκηνικό - πώς να το αναδιατάξουν όταν 15 μονάδες χωρίζουν το πρώτο από το δεύτερο κόμμα; -μεθοδεύουν την εσωτερική φθορά του κυβερνώντος κόμματος. Αιχμή τους η αμφισβήτηση του ίδιου του πρωθυπουργού ο οποίος είναι και το ισχυρό χαρτί της παράταξης του.

Αν οι 5 που υπέγραψαν το συγκεκριμένο κείμενο δεν είναι τόσο πολιτικά αναλφάβητοι - δηλαδή αν δεν κατάλαβαν τι έγραψαν, πότε το έγραψαν και πού το έστειλαν - τότε αποτελούν μέρος αυτής της απόπειρας. Οι συμπτώσεις, πολιτικές και χρονικές, είναι πολλές που δικαιολογούν αυτή την προσέγγισή μου.

Σ. Μουμτζής-liberal.gr

Βραχνάς

2026-04-28T07:00:00.001+03:00

Να πω την αμαρτία μου. Δεν θυμάμαι ποτέ να κατεβαίνει στις εκλογές κάποιο σοβαρό κόμμα χωρίς πρόταση για τη διακυβέρνηση της χώρας.

Μπορεί η πρόταση να μοιάζει πειστική ή ανέφικτη, να μην είναι ρεαλιστική ή δημοφιλής αλλά πάντως υπάρχει. Και ο ψηφοφόρος μπορεί να την εγκρίνει ή να την απορρίψει.

Κάπως έτσι λειτουργούν οι δημοκρατίες που ξέρουμε.

Στην Ελλάδα επικρατεί σήμερα ένα μικρό χάος. Η ΝΔ δηλώνει ότι επιδιώκει να πάρει αυτοδυναμία ή να συνεργαστεί με ένα κόμμα δεξιά της ή αριστερά της.

Δεν ξέρω για την αυτοδυναμία. Αλλά αν καταφέρει να βρει κάποιον ενδιαφερόμενο η συνεργασία αριθμητικά βγαίνει.

Το πώς θα τη διαμορφώσει ο Μητσοτάκης και με ποιους είναι άλλη υπόθεση. Ούτως ή άλλως, το πρώτο κόμμα ορίζει το παιχνίδι.

Η Αριστερά από την πλευρά της προτείνει «προοδευτική συνεργασία» ή «λαϊκό μέτωπο». Είναι ασφαλώς μια πρόταση αλλά με ένα 15% που φαίνεται να μαζεύει συνολικά δεν δείχνει και πολύ ρεαλιστική αριθμητικά.

Πάντως υπάρχει. Αν δραστηριοποιηθεί και ο Τσίπρας ίσως μαζέψει περισσότερους αλλά απέχοντας ακόμη πολύ από την πλειοψηφία.

Το ΠαΣοΚ τα λέει πιο μπερδεμένα. Δεν θέλει τη ΝΔ (πράγμα που αποτελεί δικαίωμά του) αλλά προτείνει «μια πολιτική αλλαγή» και μια «προοδευτική κυβέρνηση».

Ωραίο σενάριο αλλά με ποιους; Διότι αν δεν πάρει αυτοδυναμία το ίδιο, τότε θα

χρειαστεί να συνεργαστεί με κάποιους.

Δεν υπάρχει άλλη διαδικασία.

Αντιλαμβανόμαστε όλοι πως το ΠαΣοΚ δυσκολεύεται προεκλογικά να αποκαλύψει με ποιους θα έφτιαχνε αυτήν την προοδευτική κυβέρνηση διότι κινδυνεύει να εμπλακεί σε εσωτερική αντιπαράθεση.

Το ερώτημα όμως είναι αν θα μπορέσει να φτάσει έως τις εκλογές με μισές κουβέντες και χωρίς να λέει τα πράγματα με το όνομά τους.

Υποψιάζομαι ότι θα είναι δύσκολο. Ιδίως όταν φουντώσει ο προεκλογικός αγώνας και το «ποιος θα κυβερνήσει» καταστεί κυρίαρχο.

Φοβάμαι δηλαδή πως αν το ΠαΣοΚ δεν διαμορφώσει εγκαίρως μια ρεαλιστική και πειστική πρόταση διακυβέρνησης θα βρεθεί σε μειονεκτική θέση όχι τόσο απέναντι στη ΝΔ (που μπορεί να μην το ενδιαφέρει…), όσο απέναντι στην Αριστερά και τον Τσίπρα που δεν θα διστάσουν να δώσουν ονοματεπώνυμα και διευθύνσεις.

Αν μάλιστα οδηγηθούμε σε δεύτερη εκλογική αναμέτρηση όπως είναι πολύ πιθανό, το «ποιος και με ποιους» κινδυνεύει να γίνει πραγματικός βραχνάς.

Διότι μην έχετε την παραμικρή αμφιβολία πως σε περίπτωση παρατεταμένης ακυβερνησίας, η διακυβέρνηση θα γίνει σχεδόν το μοναδικό αντικείμενο της συζήτησης.

Εκτός φυσικά αν το ΠαΣοΚ πάρει αυτοδυναμία και τελειώσουν μεμιάς όλοι οι βραχνάδες.

Γ. Πρετεντέρης-ΤΑ ΝΕΑ

Οι κυβερνήσεις δεν πέφτουν με ατάκες

2026-04-27T08:33:00.001+03:00

Καλό είναι στην Πολιτική να μιλάς με όρους και στοιχεία που σε κάνουν πιστευτό. Διαφορετικά υπάρχει κίνδυνος να μην γίνεσαι πιστευτός ούτε από τον στενό κομματικό σου περίγυρο και επομένως να μην οικοδομείς ένα στέρεο αφήγημα. Ας πάρουμε δύο παραδείγματα για να γίνει κατανοητό τι εννοούμε.

Λέγεται π.χ από στελέχη κομμάτων της Αντιπολίτευσης η γνωστή ατάκα «η Κυβέρνηση βρίσκεται σε αποδρομή». Κοιτάς στη συνέχεια τις τρεις τελευταίες δημοσκοπήσεις που δημοσιεύτηκαν μετά το Πάσχα και βλέπεις ότι ο μέσος όρος της εκτίμησης ψήφου σ΄ αυτές ήταν 30.1%. Είχε πτώση; Ασφαλώς, από 1.5%-2.4% απ ότι είδα. Είναι σοβαρό; Βεβαίως. Υπάρχει κίνδυνος να χάσει κι άλλο; Ναι, αλλά μπορεί και να κερδίσει δυνάμεις, όπως έδειξε τρεις φορές πέρυσι (περίοδο συλλαλητηρίων για Τέμπη, 1ος Φάκελος για ΟΠΕΚΕΠΕ πέρυσι, αγροτικές κινητοποιήσεις) που έπεφτε και αναπλήρωνε στη συνέχεια τις απώλειές της.

Ωστόσο, το 30.1% δείχνει κυβέρνηση σε αποδρομή, πολύ περισσότερο όταν το δεύτερο κόμμα βρίσκεται (σ΄ αυτές τις τρεις δημοσκοπήσεις) κοντά στο 16% και με μία άνοδο 1%-1.5% και η μεταξύ τους διαφορά βρίσκεται στις 14.1 μονάδες; Ε όχι. Είναι η κοινή λογική που το λέει. Η εικόνα των δημοσκοπήσεων δείχνει μια

ανθεκτική και σταθερή πρωτιά, μέσα από συνεχή αρνητικά θέματα για αυτήν και αυτό θα έπρεπε να προβληματίσει την Αντιπολίτευση.

Ας λάβουμε δε υπόψη ότι οι έρευνες κοινής γνώμης δεν μέτρησαν την απήχηση των οικονομικών μέτρων της Κυβέρνησης, ούτε την επίσκεψη Μακρόν. Πώς να το κάνουμε. Οι Κυβερνήσεις δεν πέφτουν με ατάκες και ρητορικά σχήματα.

Παρενέβη ο κ. Ε. Βενιζέλος και ανέφερε στους Δελφούς ότι απ΄ ότι έχει μελετήσει όλες τις εκλογές της Μεταπολίτευσης καταλήγει στο συμπέρασμα ότι οι πολίτες δίνουν πρώτη ψήφο, δίνουν και δεύτερη ευκαιρία, τρίτη δεν δίνουν. Η αλήθεια είναι ότι δεν χρειάζεται και ιδιαίτερη μελέτη.

Πράγματι, οι Κυβερνήσεις στην Μεταπολίτευση δείχνουν ότι εξασφάλιζαν δύο συνεχείς νίκες. Υπάρχει ασφαλώς και μία εξαίρεση έστω και με την ενδιάμεση ανάδειξη άλλης Κυβέρνησης, αυτή του Κων/ νου Μητσοτάκη μετά την οποία ξαναβγήκε τρίτη φορά ο Α. Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ. Αλλά ας κρατήσουμε τις δύο συνεχόμενες θητείες ως παράδοση.

Οι παραδόσεις φαίνεται όμως να καταρρίπτονται. Το 2023 ο Κ. Μητσοτάκης νίκησε τον Α. Τσίπρα για δεύτερη φορά αυξάνοντας τη διαφορά από τον ΣΥΡΙΖΑ πάνω από είκοσι μονάδες και βυθίζοντάς τον από το 32% του 2019 στο 18% του 2023. Έπειτα είναι η πρώτη φορά που Κυβέρνηση στον έβδομο χρόνο της θητείας της προηγείται του δεύτερου κόμματος κατά 14%-15%.

Όμως υπάρχουν και τα ευρήματα των δημοσκοπήσεων. Η παράσταση νίκης τον Μάρτιο έδινε 61.1% στην Ν.Δ και μάλιστα 55.6% απαντούσε ότι είναι πολύ και αρκετά πιθανόν να εξασφαλίσει τρίτη θητεία ο Κ. Μητσοτάκης (έρευνα Μαρτίου της OPINION POLL για το ACTION 24). Συμπέρασμα: Ας μην απλουστεύουμε τόσο πολύ τις πολιτικές διεργασίες.

Η Κυβέρνηση έχει τις δυσκολίες της και τους δαίμονές της, όπως και η Αντιπολίτευση την αδυναμία της και την προοπτική να ανακατευτεί πολύ η πολιτική τράπουλα στον χώρο της από την εμφάνιση των κομμάτων Τσίπρα και Καρυστιανού. Θα δούμε πώς θα καταλήξουν μέχρι τις κάλπες, αλλά αυτό δεν γίνεται μέσω επίκλησης παραδόσεων. Πολλές έχουν ανατραπεί τα τελευταία χρόνια.

Ζαχ. Ζούπης-liberal.gr

Ελπίδα

2026-04-25T07:00:00.001+03:00

Έχω μπροστά μου μια αφίσα. Σε κόκκινο φόντο ένας γιγαντιαίος Τσίπρας χαιρετίζει την ανθρωπότητα με ένα τριαντάφυλλο στο χέρι.

Τον χαιρετισμό συνοδεύει η τεράστια αναγγελία «Ελπίδα Ξανά!», κάτι σαν πρωτοσέλιδο της «Εφημερίδας των Συντακτών». Και ακολουθεί η χρήσιμη διευκρίνιση «Στηρίζουμε τον Αλέξη Τσίπρα» για την περίπτωση που δεν πιάσαμε το νόημα.

Τι έπαθε η ελπίδα; Τίποτα κακό. Απλώς μας καλούσε στο Εργατικό Κέντρο Κορίνθου.

Όπου την Τετάρτη, 22 Απριλίου και στις 20.30 δεν θα ακούγαμε την ίδια την ελπίδα αλλά τον Δ. Τεμπονέρα και τον Νίκο Μπίστη. Υποθέτω πως είναι κάτι σαν δεύτερη ομάδα ελπίδας.

Νεότερα από την εκδήλωση δεν έχω αλλά μάλλον δεν σείστηκε και η Κόρινθος.

Έτσι, η ελπίδα έκτοτε ταξιδεύει στην εθνική οδό Αθηνών – Κορίνθου με την ελπίδα που τρέφει κάθε ελπίδα που πεθαίνει τελευταία πως κάποια στιγμή θα αντικρίσει και το κλεινόν άστυ.

Περιμένουμε. Ελπίζοντας. Αλλά δεν θέλω ενθουσιασμούς.

Και την Κοβέσι περιμέναμε πώς και πώς να βάλει κανέναν φυλακή αλλά ατυχήσαμε. Ήλθε κι έφυγε χωρίς να ανατρέψει την κυβέρνηση.

Την οποία εν τω μεταξύ δεν ανέτρεψε ούτε η

Κοινοβουλευτική Ομάδα της ΝΔ παρά τα έγκυρα προγνωστικά. Ομολογώ ότι δεν καταλαβαίνω πια τι συμβαίνει σε αυτόν τον τόπο.

Εδώ ακόμη και ο σύντροφος Αρβανίτης που βρήκε «πειραγμένα» τα εκλογικά αποτελέσματα του 2023 διευκρίνισε μετά πως εννοούσε ότι «αλλοίωσαν συνειδήσεις». Ενώ κατά τον σύντροφο το σωστό θα ήταν να μείνουν αναλλοίωτες οι συνειδήσεις ώστε να αλλοιωθεί η νοημοσύνη των υπολοίπων.

Αλλά αυτή η δοκιμασία δεν αντέχεται. Κάθε εβδομάδα μας προαναγγέλλουν μια καταστροφή που όλο έρχεται και τελικά δεν συμβαίνει.

Την ίδια στιγμή που και η Κοβέσι μπορεί να διαθέτει το ανάλογο ύφος αλλά μας αφήνει στην ανάλυση και τη γενικούρα.

Ασε που η γυναίκα κυκλοφορεί με τις χειροπέδες στην τσέπη και κανείς δεν κάθεται να τον συλλάβει. Πώς μετά να έχεις εμπιστοσύνη στη δικαιοσύνη;

Δεν θέλω να κάνω ανοίκειες συγκρίσεις αλλά όλο και περισσότερο η ευρωπαία γενική εισαγγελέας μου θυμίζει την κυρία Καρυστιανού που θέλει να τους βάλει όλους φυλακή.

Αφού τώρα που τελειώνει η θητεία της στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία μια χαρά τη βλέπω στην προεδρία του Συλλόγου Πληγέντων Δυστυχήματος Τέμπη 2023.

Ευτυχώς βεβαίως στην Ελλάδα κανείς δεν πάει φυλακή αν δεν το αποφασίσει η Δικαιοσύνη. Ως εκ τούτου δεν έχουμε λόγο να ανησυχούμε.

Κι έτσι μπορώ να σπεύσω με ενθουσιασμό να υποδεχτώ την ελπίδα που έρχεται ξανά. Στα διόδια της Ελευσίνας.

Γ. Πρετεντέρης-ΤΟ ΒΗΜΑ

Εγώ θα έφευγα!

2026-04-24T08:13:00.003+03:00

Αμάν πια!

Ολοι έχουν πέσει πάνω του να τον κατασπαράξουν. Ακόμα και οι δικοί του. Να μην πω κυρίως οι δικοί του. Απίστευτο. Η μια βολή μετά την άλλη. Κάτι ο ΟΠΕΚΕΠΕ, κάτι οι παρακολουθήσεις, κάτι η δίκη των Τεμπών και τελευταία η εξωφρενική ιστορία με τον Μακάριο Λαζαρίδη.
Πάντα έλεγα και πάντα πίστευα ότι, πριν απ’ όλα, πριν από σπουδές, πτυχία, κομματικές σημαίες και ιδεολογίες -είτε αριστερές είτε σοσιαλιστικές- το πρώτο κριτήριο είναι η αξιοπρέπεια. Αδιαπραγμάτευτη. Ακλόνητη. Μοναδική. Μόνο αυτή.

Και δεύτερο βασικό κριτήριο, η αλήθεια. Οι έξυπνοι πάντα λένε την αλήθεια. Αυτό το οχυρό. Η αυτοπροστασία. Η πανοπλία. Ωστε να μην επιτρέπεις σε κανέναν να σε κατηγορήσει, να σε χλευάσει, να σε εκθέσει. Ανεπανόρθωτα.
Ας πούμε το γλέντι με τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Πάντα γινόταν. Ηταν εφεύρεση του ΠΑΣΟΚ. Με τα ευρωπαϊκά πακέτα που κατέληγαν στα προσωπικά ταμεία αγροτών. Δισεκατομμύρια σκορπίστηκαν, εξαφανίστηκαν και εξαερώθηκαν. Είναι όλα αυτά δικαιολογίες ώστε να μην τραυματιστεί η σημερινή κυβέρνηση; Οχι, δεν είναι. Κάθε κυβέρνηση διαχειρίζεται τα ταμεία. Επομένως, δική της η ευθύνη που πιάστηκε με τη γίδα στην πλάτη. Σωστό.
Η απάτη, όμως, το εθνικό μας σπορ. Πώς αποδεικνύεται αυτό; Από εκατοντάδες περιπτώσεις. Γιατί να τα πάρουν αυτοί κι όχι εμείς; Γιατί τα δικά τους παιδιά και όχι τα δικά μας; Τι πρέπει να γίνει; Δύο πράγματα. Από τη μία να μπει ταφόπλακα σε αυτή την ιστορία. Δηλαδή των επιδοτήσεων για την ανάπτυξη της αγροτικής οικονομίας. Ποια ανάπτυξη και κουραφέξαλα. Τα μπικικίνια όχι για υποδομές και αλλαγή στις καλλιέργειες, αλλά στα προσωπικά ταμεία.

Και το δεύτερο, οι ένοχοι να πληρώσουν εδώ και τώρα. Για παραδειγματική τιμωρία. Με απλά λόγια, το αρνητικό να αντιστραφεί σε θετικό. Να βάλουμε μυαλό.

Ασε το άλλο επιχείρημα. Που είναι σωστό. Οτι δηλαδή τα βουλευτικά γραφεία, όλων των απρόσωπων εκπροσώπων των πολιτών, έχουν μεταβληθεί σε στέκια εξυπηρέτησης ρουσφετιών.

Γιατί, σου λένε οι βουλευτές της περιφέρειας και όχι μόνο, τι θα απογίνουμε αν δεν «εξυπηρετούμε» τους ψηφοφόρους μας; Θα κοπανάμε μύγες; Με απλά λόγια, η ψήφος του καθενός είναι ανταλλάξιμο «προϊόν». Πέσε για να πέσω. Δώσε να σου δώσω. Καταλαβαίνετε; Ποια ιδεολογία και ποια κομματική σημαία! Η ανταλλαγή να γίνεται και όλα τ’ άλλα τα βρίσκουμε στην πορεία.

Κάπως έτσι το «σύμπαν» έχει πέσει πάνω να κατασπαράξει τον Κυριάκο. Γιατί, σου λένε ως επιχείρημα, «μα καλά, τίποτα δεν ήξερε ο πρωθυπουργός;». Κι εγώ απαντώ. Ενθυμούμενος την περίπτωση τόσο του γίγαντα Ανδρέα όσο και του Κώστα Σημίτη. Ο πρώτος, με τις μεγάλες μεταρρυθμίσεις, την πρώτη τετραετία «έσπρωξε» την Ψωροκώσταινα προς την Ευρώπη. Για να καταλήξει στο δικαστήριο για το σκάνδαλο Κοσκωτά.

Ο δεύτερος, που μετέτρεψε τη δραχμή σε euro, κατηγορήθηκε για το σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου, αλλά και για το πάρτυ που είχαν στήσει κάποιοι συνεργάτες του.

Και για τον Κυριάκο λοιπόν. Ξεχνάμε τρεις μεγάλες επιτυχίες. Η πρώτη, τα εξοπλιστικά προγράμματα. Η Ελλάδα οχυρωμένη καλύτερα από ποτέ άλλοτε. Η δεύτερη, η εξωτερική πολιτική.

Δηλαδή η ακλόνητη συμμαχία με το Ισραήλ. Και πρέπει να γνωρίζουν οι «κατήγοροι» ότι το Ισραήλ η μοναδική χώρα προστασίας της πατρίδας μας. Ο φόβος και τρόμος του «Σουλτάνου». Να το θυμάστε. Ούτε οι ΗΠΑ, μα ούτε η Γαλλία. Μόνο το Ισραήλ.

Και το τρίτο, το δημόσιο ταμείο. Που τώρα σε μια περίοδο απρόσμενης διεθνούς κρίσης είναι το οικονομικό μας οχυρό. Και η απάντηση των «κατηγόρων»; Αλλα λόγια να αγαπιόμαστε.

Ωραία λοιπόν να φύγει ο Κυριάκος. Να τον διώξουμε. Και ποιος θα έρθει στη θέση του; Ο Τσίπρας; Και μόνο που ακούω αυτό το όνομα με πιάνει τεταρταίος πυρετός. Χαώδης η απόσταση ανάμεσα στον Κυριάκο και τους υπόλοιπους.

Τι να πω! Απορώ με την υπομονή του. Εγώ στη θέση του θα έφευγα. Και θα έλεγα, «βγάλτε για πρωθυπουργό το κοπέλι του ΠΑΣΟΚ. Ακόμα καλύτερα, τη Ζωή Κωνσταντοπούλου!».

Και όπως είχε πει ο αείμνηστος εθνάρχης: «Η Ελλάς μετεβλήθη σε απέραντο φρενοκομείο»!

Δημ. Δανίκας-ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ

Ποια αντιπολίτευση;

2026-04-23T09:19:00.003+03:00

Η ποιότητα της δημοκρατίας μας, του πολιτικού μας συστήματος, απαιτεί πάντα μια ποιοτική εναλλακτική κυβερνητική πρόταση. Η τελευταία σχετίζεται με τεκμηριωμένες κυβερνητικές προτάσεις, με όραμα για το μέλλον της χώρας και σαφείς πολιτικούς στόχους, με ποιοτικό, τόσο πολιτικά όσο και ηθικά στελεχιακό δυναμικό και, βέβαια, με σαφή κυβερνητική πλειοψηφία που θα κληθεί να στηρίξει την εφαρμογή και τον κοινοβουλευτικό έλεγχο της κυβερνητικής πρότασης.
Ποια είναι σήμερα η εναλλακτική κυβερνητική πρόταση, ώστε η χώρα να διασφαλίσει την κυβερνησιμότητα και τη σταθερότητά της στις εκλογές του 2027; Σε μια μάλιστα περίοδο από τις πλέον ασταθείς και επικίνδυνες για δεκατίες. Η γεωπολιτική αστάθεια, ο βίαιος αναθεωρητικός και η τάση βίαιης αλλαγής συνόρων, η αμφισβήτηση του διεθνούς δικαίου και των σχετικών διεθνών οργανισμών, η χαλάρωση των συμμαχιών δεκαετιών, η ανάδειξη νέων άναρχων συμμαχιών καθιστούν το διεθνές περιβάλλον εξαιρετικά επικίνδυνο, ιδιαίτερα για μικρές χώρες όπως η Ελλάδα.
Ποια είναι λοιπόν τα κόμματα και οι πολιτικοί ηγέτες που θα μπορούσαν να αποτελέσουν μια πιθανή άλλη κυβέρνηση από τη σημερινή; Μια κυβέρνηση με συνεκτικό οικονομικό πρόγραμμα, με ασφαλή εξωτερική πολιτική, με πολιτικούς ηγέτες σεβαστούς στα διεθνή κέντρα λήψης αποφάσεων; Η σημερινή αντιπολίτευση περιλαμβάνει μια πανσπερμία μικρών πολιτικών κομμάτων, δίχως ολοκληρωμένα κυβερνητικά προγράμματα, κόμματα και κομματίδια διαμαρτυρίας που υφίστανται πολιτικά μόνο ως κόμματα τοξικής κριτικής κατά της σημερινής κυβέρνησης και των κυβερνητικών στελεχών. Οι προσωπικές επιθέσεις εναντίον του πρωθυπουργού, της οικογένειάς του και των συνεργατών του έχουν ξεπεράσει προ πολλού τα όρια της ευπρέπειας και της επιβεβλημένης ανθρωπιάς που θα πρέπει να έχει ένας πολιτικός. Οι χυδαιότητες κατά του πρωθυπουργού είναι πρωτόγνωρες για το πολιτικό μας σύστημα. Πηγάζουν ακριβώς από τα αντιπολιτευόμενα κόμματα και «κοσμούν» τα εξώφυλλα πολλών εφημερίδων και τις εκπομπές πολλών τηλεοπτικών καναλιών προσκείμενων στην αντιπολίτευση. Η φρασεολογία τους είναι εντελώς λούμπεν και πρωτόγνωρη για τα πολιτικά μας ήθη.

Πολλά κόμματα της αντιπολίτευσης χρησιμοποιούν μεθόδους της Χρυσής Αυγής -αυτή εμφανώς δεν έχει φύγει από την κοινωνία-, έχει αλλάξει χρώματα, αλλά είναι εδώ μασκαρεμένη και είναι πιο επικίνδυνη σήμερα στις νέες της φτιασιδωμένες της μορφές. Δεν είναι τυχαίο ότι τα έντυπα των ολιγαρχών αναπαράγουν αυτήν τη λούμπεν ρυπαρότητα. Κάνει εντύπωση σε κάθε σώφρονα πολίτη ότι οι κεφαλαιοκράτες ολιγάρχες έχουν εστιάσει το μένος τους εναντίον ενός πολιτικού της συντηρητικής παράταξης, όπως ο σημερινός πρωθυπουργός. Δεν είναι τυχαίο ότι οι ολιγάρχες και τα έντυπά τους χαϊδεύουν και προωθούν τους πολιτικούς της αυτοαποκαλούμενης προοδευτικής παράταξης. Δεν έγιναν όλοι προοδευτικοί αριστεροί, η κυβέρνηση δυσκολεύει προφανώς στις αποικιακού τύπου επιχειρηματικές δραστηριότητές τους με το Δημόσιο. Επενδύουν σχεδόν όλοι στην κατακερματισμένη, εμφανώς αδύναμη, εύκολα ελεγχόμενη αντιπολίτευση.

Είναι ηλίου φαεινότερο ότι τα κόμματα και κομματίδια της αντιπολίτευσης αδυνατούν να συνεννοηθούν στα βασικά προβλήματα της χώρας, οι ηγέτες των περισσότερων είναι γραφικές πολιτικές φιγούρες με υπερβάλλοντα και εμφανή ναρκισσισμό. Πώς αυτά τα κόμματα θα σχηματίσουν μια σταθερή κοινοβουλευτική πλειοψηφία, ποιος θα είναι ο επικεφαλής της; Διαφαίνεται ότι στα σημερινά μικρά κόμματα της αντιπολίτευσης θα προστεθούν και άλλα δυο-τρία, εντελώς προσωποπαγή, προϊόντα ανακύκλωσης παλαιών προβληματικών πολιτικών αλλά και καιροσκόπων διαττόντων αστέρων με παντελή έλλειψη πολιτικής εμπειρίας.

Η χώρα έχει βγει πρόσφατα από μια υπερδεκαετή κοινωνική, πολιτική και οικονομική χρεοκοπία και βαδίζει επιτέλους με σταθερά βήματα τόσο εσωτερικά όσο και διεθνώς. Η ανεργία έχει πέσει κατακόρυφα, οι επενδύσεις και οι εξαγωγές έχουν αυξηθεί σημαντικά, οι προϋπολογισμοί του κράτους είναι ισορροπημένοι και επιτέλους πλεονασματικοί, η χώρα είναι ένα εργοτάξιο νέων μεγάλων έργων υποδομής, έχει ενισχυθεί αμυντικά πρωτόγνωρα στην ιστορία της διαθέτοντας τον 3ο ισχυρότερο ευρωπαϊκό στρατό, έχει πετύχει συμμαχίες με ισχυρότατα κράτη της περιοχής. Όλα αυτά τα επιτεύγματα και η συνέχισή τους θα είναι το διακύβευμα των επόμενων εκλογών. Οι σώφρονες πολίτες θα σκεφτούν σοβαρά πριν ψηφίσουν τη διακύβευσή τους από μια ασυντόνιστη, άναρχη σε πολιτικές και πρόσωπα εναλλακτική κυβέρνηση. Η μορφή του «τζογαδόρου» Νικ δε Γκρικ ψηφοφόρου που προσδοκά η αντιπολίτευση έχει παρέλθει. Για να κερδίσει την εμπιστοσύνη των ορθολογιστών πολιτών που υπέφεραν στη χρεοκοπία χρειάζεται να δουλέψει πολύ σε όλα τα επίπεδα, πολιτικές προτάσεις και πολιτικά πρόσωπα. Η χώρα δεν θα αυτοκτονήσει για τα οικονομικά ή πολιτικά καπρίτσια κάποιων.
Αχιλ. Γραβάνης-iefimerida.gr

Θα καλέσει εισαγγελέας τον ευρωβουλευτή Αρβανίτη για τις «πειραγμένες εκλογές;

2026-04-22T08:20:00.002+03:00

Το «επιχείρημα» προετοιμαζόταν προεκλογικά. Ξεκίνησε από αναρτήσεις και τα δημοσιεύματα εκδότη δημοσιογράφου, που τότε ήταν υποστηρικτικός στον Τσίπρα και τώρα τον περνάει γενεές δεκατέσσερις.

Καλλιεργούσαν το έδαφος προετοιμάζοντας την κοινή γνώμη, ότι στην περίπτωση που νικούσε η ΝΔ, οι εκλογές του 2023 θα ήταν αποτέλεσμα νοθείας. Είχαν πιστέψει χωρίς καμία δημοσκοπική ή άλλη ένδειξη να δικαιολογεί την πίστη τους, ότι τα ποσοστά θα κρίνονταν στον πόντο.

Αποτέλεσμα αυθυποβολής που δημιουργήθηκε από τις επιθυμίες τους, τον αντι-Μητσοτακικό εχθρικό οίστρο που αναπαρήγαγαν τα troll τους στα social media, και το περίφημα σύνθημα «Μητσοπτάκη γ@@@σαι»!

Η πλάκα είναι ότι και στη νεολαία που φώναζε το σύνθημα η ΝΔ πρώτευσε. Είναι ελπίδα τους που μεταπλάστηκε σε εικονική πραγματικότητα. Και αλίμονο στην πραγματικότητα όταν συγκρούεται με τις επιθυμίες του ΣΥΡΙΖΑ - παρόλο που η προηγούμενη πείρα τους θα έπρεπε να τους έχει συνετίσει.

Μετά τις ευρωεκλογές του 2019 ο Αλέξης Τσίπρας ζήτησε μέσω SMS συγγνώμη από τον δημοσκόπο Δημήτρη Μαύρο. Όπως αποκάλυψε ο ίδιος ο κ. Μαύρος η συγγνώμη αφορούσε τα όσα είχε πει

προεκλογικά ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ, κατηγορώντας τις δημοσκοπικές εταιρίες για Fake αποτελέσματα.

Λες και όλες οι εταιρίες - που στην Ελλάδα για το μέγεθος του πληθυσμού πλεονάζουν - τη μόνη έγνοια που είχαν, ήταν να διακινδυνέψουν σκόπιμα την αξιοπιστία τους, για να προωθήσουν τον Μητσοτάκη.

Όμως στις εκλογές του 2023 ήταν τόση η διαφορά που τελικά δεν τόλμησαν να ψελλίσουν τα περί νοθείας. Στις πρώτες εκλογές του Μαΐου η ΝΔ κατέλαβε 40,8% και 146 έδρες, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ 20,1% και 71 έδρες. Και στις δεύτερες του Ιουνίου επήλθε η τραγική κατάρρευση με τη ΝΔ να λαμβάνει 40,56% και 158 έδρες.

Με τέτοια διαφορά ποσοστών, μαζί τους κατέρρευσε και το έτοιμο αφήγημα αμφισβήτησης του εκλογικού αποτελέσματος.Και δεν θα αμφισβητείτο μόνο η κυβέρνηση. Θα τιναζόταν στον αέρα η θεσμική ευταξία της χώρας, και θα φούντωνε το κλίμα δυσπιστίας στους θεσμούς. Αυτό με τη σειρά του θα έφερνε την επιφάνεια την ανάδυση αντιθεσμικών και αντισυστημικών δυνάμεων (όχι μόνο της Αριστεράς), κοινωνική πόλωση, και δυσκολία στη διακυβέρνηση.

Παράλληλα θα επιδρούσε στη διεθνή εικόνα της χώρας και με τη σειρά της στην οικονομία, επηρεάζοντας την εμπιστοσύνη επενδυτών και εταίρων.

Ακόμη και το 2023 μετά από αυτό το συντριπτικό αποτέλεσμα, υπήρξαν σκόρπιες δηλώσεις αλλά ήταν περιθωριακές, ρητορικής μορφής, χωρίς να τολμήσουν να καταθέσουν ενστάσεις που θα αμφισβητούσαν το αποτέλεσμα. Θα έμπλεκαν με Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο που ελέγχει το κύρος των εκλογών.

Εδώ παρενθετικά να αποδώσουμε εύσημα στη ΝΔ και τον ανιψιό Κώστα Καραμανλή. Παρόλο τον προεκλογικό λαϊκισμό του απέναντι στον Κώστα Σημίτη, φέρθηκε με ωριμότητα και δεν τορπίλισε τη χώρα.

Αναφερόμαστε στις δραματικές εκλογές - θρίλερ του Απριλίου του 2000. Τότε που η ΝΔ κοιμήθηκε με την εντύπωση ότι την επόμενη ημέρα θα ορκιζόταν κυβέρνηση, και το πρωί ξύπνησε με κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ και πρωθυπουργό τον Κώστα Σημίτη.

Το αποτέλεσμα ήταν οριακό στο 1% (ΠΑΣΟΚ 43,8%- ΝΔ 42,7%). Θα μπορούσε να ζητήσει καταμέτρηση αλλά αναλογιζόμενη τα προβλήματα που θα δημιουργούσε στη χώρα σιώπησε και το δέχτηκε.

Τώρα ο ευρωβουλευτής Αρβανίτης αμφισβητεί το εκλογικό αποτέλεσμα των τελευταίων εκλογών, λέγοντας: «Οι εκλογές ήταν πειραγμένες. Και δεν τολμάει να το πει κανείς, ούτε η αντιπολίτευση». Ως κύριο επιχείρημα έφερε το γεγονός ότι «η πρασινοκόκκινη Κρήτη έγινε μπλε».

Φυσικά δεν εξήγησε πως το κάστρο της πράσινης Κρήτη με ποσοστά 55% ως 63% (62,7% το Ηράκλειο) στις εκλογές του 2009, έγινε ροζ και έδωσε στον ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του 2015 από 35% ως 42%.

Ο Αρβανίτης δεν είναι απλώς μια γραφική περίπτωση που περιδιαβαίνει τα κανάλια και προβάλει ατεκμηρίωτους ευφάνταστους ισχυρισμούς. Είναι ευρωβουλευτής και εξ αυτού ο λόγος του είναι πρόσβαρος. Επανειλημμένα θέλοντας να πλήξει την κυβέρνηση Μητσοτάκη πλήττει την εικόνα τη χώρας.

Χαρακτηριστική ήταν η περίπτωση της «μικρής Μαρίας του Έβρου» που δήθεν πέθανε σε νησίδα του ποταμού και παρέμενε άταφη. Ο Αρβανίτης με τον τότε ευρωβουλευτή Κούλογλου, κατέθεσαν ερώτηση στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για την «τραγωδία». Τώρα για τις «πειραγμένες εκλογές» είναι ικανός να ισχυριστεί το ίδιο και στο ευρωκοινοβούλιο.

Θα τον καλέσει κάποιος εισαγγελέας να αποδείξει τους ισχυρισμούς του; Δεν αφορά τη ΝΔ. Αφορά τη χώρα και τη δημοκρατία της, με τα όποια τρωτά της.

Γ. Σιδέρης-liberal.gr

Η χώρα δεν είναι μπακαλικάκι να κλείσει

2026-04-21T08:03:00.001+03:00

Όλο και πιο συχνά συναντώ ανθρώπους που μου λένε «ο Μητσοτάκης ζορίζεται». Μα φυσικά ζορίζεται. Φαντάστηκε κανείς ότι θα καταφέρει ανέφελα, αυτό που δεν πέτυχε κανένας άλλος μεταπολιτευτικός πρωθυπουργός; Εύκολη είναι μια τρίτη συνεχόμενη πρωθυπουργική θητεία; Η πολιτική είναι σκληρό άθλημα παντού στον κόσμο, στην Ελλάδα ένα παραπάνω. Κάποιοι μου λένε «ας τα παρατήσει, οκτώ χρόνια πρωθυπουργός ήταν, δεν του φτάνουν;».

Πλάκα κάνετε τώρα; Εδώ βλέπουμε να επανέρχονται θρασύτατα Τσίπρες και Σαμαράδες που έφαγαν στο κεφάλι τρομακτικές ήττες και παλλαϊκή χλεύη, αυτός που προηγείται με 15 μονάδες από τον δεύτερο θα κατεβάσει ρολά και θα πάει στο σπίτι του; Αφήστε που όταν ρωτάω όσους θέλουν να τον διώξουν «για να έρθει στην θέση του, ποιός;» δεν έχουν ιδέα. Το μόνο που ξέρουν με βεβαιότητα είναι ότι ο Κυριάκος «τα ‘φαγε τα ψωμιά του».

Σύμφωνοι, σκάνε διαρκώς Λαζαρίδηδες και ΟΠΕΚΕΠΕδες στον δρόμο του. Αλλά έτσι είναι η ζώσα πραγματικότητα. Ο Μητσοτάκης παρέλαβε ένα κράτος με σαράντα προβληματικούς τομείς, μεταρρύθμισε τους μισούς, άφησε τους

άλλους είκοσι ανέγγιχτους, του έσκασαν δυο απ’ αυτούς στα χέρια. Μπορεί αυτά που σουλούπωσε να είναι υπερπολλαπλάσια απ’ όσα τόλμησαν να αγγίξουν όλοι οι προκάτοχοι του μαζί, πλην κανένας δεν θα του το αναγνωρίσει. Όλοι θα τον κατηγορήσουν γιατί δεν άλλαξε τον έναν που ανατινάχτηκε.

Κανένας δεν θα του πιστώσει την ύπαρξη ενός Πιερρακάκη (που έφτασε να γίνει πρόεδρος του Eurogroup) ή ενός Χατζηδάκη (που όπου καταπιάστηκε έφερε χειροπιαστό αποτέλεσμα), όλοι θα του χρεώσουν τους τίτλους σπουδών ενός Λαζαρίδη. Μπορεί να καταπολέμησε την διαφθορά στις εφορίες (τρομερή διαχρονική πληγή) ή στις πολεοδομίες (άλλο χτικιό) ή στα εξοπλιστικά (θλιβερές αναμνήσεις έχουμε απ’ αυτά), όμως όλοι του χρεώνουν το ρουσφέτι που δεν καταπολέμησε στις κτηνοτροφικές επιδοτήσεις. Είπαμε, η πολιτική είναι σκληρό άθλημα, αμείλικτο.

Αλλά από την άλλη, η χώρα ή η παράταξη δεν είναι μπακαλικάκι της γειτονιάς να το παρατήσει ο μπακάλης και να φύγει, επειδή κάποιος πελάτης τον έθιξε. Εδώ παίζονται πολλά και όποιος αξιώθηκε να φθάσει στη θέση του πρωθυπουργού δεν μπορεί να μην τα λαμβάνει υπ’ όψη του.

Όσο η ανυπαρξία σοβαρού αντίπαλου ευνοεί τον Μητσοτάκη στον στόχο του για τρίτη τετραετία, άλλο τόσο τον καταδυναστεύει -αν υποθέσουμε ότι προσωπικά θα αποτολμήσει να δει τα πράγματα με άλλο μάτι. Το πιστεύω αυτό ακράδαντα. Να τα παρατήσει και να παραδώσει την χώρα και το μεγαλύτερο ελληνικό κόμμα, σε ποιον; Ο Σημίτης παρέδωσε κάποτε στον Γιώργο, κι άνοιξε την πόρτα σε μια ομάδα ερασιτεχνών που την επόμενη δεκαετία τα ‘κανε μαντάρα σε όλους τους τομείς. Ο Τσίπρας αποχώρησε, κι είδατε την κατάντια του κόμματος που είχε δημιουργήσει.

Να σοβαρευτούμε το λοιπόν. Όπως ο Ανδρέας δεν έπεσε κάποτε για ένα κωλόσπιτο, έτσι και ο Μητσοτάκης δεν θα πάει σπίτι του επειδή ο Μακάριος είχε την φαεινή ιδέα να δηλώσει «είμαι ωραίος». Ούτε επειδή έκανε retweet στην ανάρτηση ενός φανατικού που έβριζε την Ντόρα. Τα γράφω γιατί τα βλέπω να μονοπωλούν την επικαιρότητα, λες και έχουμε λύσει όλα τα υπόλοιπα μεγάλα. Αυτά με τα οποία ασχολούμαστε, είναι πράγματα ανάξια μπροστά στις ανάγκες της χώρας και στα ζητούμενα των καιρών. Κι αν εμείς μπορούμε να κάνουμε παιχνιδάκια, ο πρωθυπουργός δεν δικαιούται. Έχει ευθύνη.

Δημ. Καμπουράκης-Φιλελευθερος

Τοξικότητα: Φανταστείτε τι θα γίνει πριν τις εκλογές!

2026-04-20T08:22:00.002+03:00

Τοξικότητα και διχαστικός λόγος υπάρχει, αλλά δε συγκρίνεται, μέχρι στιγμής, με αυτό που ζήσαμε την περίοδο 2022 - 2023. Τότε όλο αυτό το νοσηρό κλίμα ήταν ενταγμένο στη στρατηγική της επιστροφής του ΣΥΡΙΖΑ στη διακυβέρνηση του τόπου. Το 31.5% που είχε πάρει στις εκλογές του 2019 έδινε στους φίλους του την ελπίδα πως έστω με μια «κυβέρνηση των ηττημένων» θα απολάμβαναν και πάλι τα αγαθά της εξουσίας και «η δεύτερη φορά Αριστερά θα ήταν αλλιώς». Για αυτό και οι λυσσώδεις επιθέσεις κατά του Μητσοτάκη, σε προσωπικό επίπεδο, από την πολιτική αλητεία των ακροδεξιών και αριστερών εντύπων. Τότε που το ίδιο χέρι έγραφε τα πρωτοσέλιδά τους. Όμως, ως γνωστόν, ο ελληνικός λαός αποφάσισε αλλιώς.

Σήμερα όλη αυτή η εξαχρείωση που ζούμε αλλού αποβλέπει, καθώς κανένα κόμμα της αντιπολίτευσης, πολύ δε περισσότερο η πολυδιασπασμένη ριζοσπαστική Αριστερά, δεν μπορεί να διεκδικήσει την εξουσία. Ο στόχος είναι ένας και μοναδικός. Το minimum είναι να μην αποκτήσει αυτοδυναμία η Νέα Δημοκρατία και το maximum το ποσοστό που θα λάβει να είναι τόσο χαμηλό που να καθιστά τις δεύτερες εκλογές άνευ νοήματος. Σε αυτήν την περίπτωση δρομολογείται η κυβέρνηση ειδικού σκοπού.

Συνεπώς το κλίμα του διχασμού και της

τοξικότητας αποτελεί μέρος της στρατηγικής του χάους. Με απλά λόγια το χάος αποτελεί για όλους αυτούς μια συνειδητή πολιτική επιλογή, καθώς αδυνατούν να συγκροτήσουν μια πειστική εναλλακτική πρόταση απέναντι στο κυβερνών κόμμα.

Στο σημείο αυτό να ξεκαθαρίσω ότι δεν αναφέρομαι στον επιθετικό, αντιπολιτευτικό λόγο που είναι μια τακτική αποδεκτή στο πλαίσιο του πολιτικού παιχνιδιού. Αναφέρομαι στη συντήρηση και προβολή του φαινομένου που αποκλήθηκε εκτσογλανισμός της πολιτικής μας ζωής, μια συμπεριφορά η οποία έφερε συγκεκριμένες υπογραφές και έχει τις ρίζες της στην περίοδο του 2011 - 2012.

Έκτοτε ποτέ δε χάθηκε. Υπάρχει και εκδηλώνεται κάθε φορά που η ελπίδα για την έλευση του χάους αποκτά μια υπόσταση. Το πρόβλημα πλέον βρίσκεται στο ότι αυτός ο εκτσογλανισμός έχει ενσωματωθεί στην πολιτική μας κανονικότητα. Οι μέθοδοι είναι γνωστές, δεν έχουν αλλάξει, μόνον που τώρα γίνονται αποδεκτές - έστω δια της σιωπής - από ένα ευρύτερο κοινό το οποίο πλέον έχει εθιστεί σε αυτές. Οι δυνάμεις της χυδαιότητας που απελευθερώθηκαν την περίοδο που προανέφερα δρουν όχι μόνον ανεξέλεγκτα, αλλά και ανενόχλητα και υποθέτω πως όσο πλησιάζουμε προς την προεκλογική περίοδο θα ανεβάζουν ακόμα πιο πολύ τη δόση του δηλητηρίου που χύνουν μέσα στην κοινωνία.

Ένας εγκέφαλος τοξικός δε σκέφτεται λογικά. Αδυνατεί να αντιληφθεί πως αυτά που λέει και κάνει προκαλούν την αντισυσπείρωση. Και αν η τοξικότητα έχει πολλές πηγές και προέρχεται από ποικίλους πόλους, η αντισυσπείρωση πραγματώνεται γύρω από έναν και μοναδικό πόλο. Το μάθημα του 2023 δεν τους έγινε μάθημα και επαναλαμβάνουν την ίδια καταστροφική τακτική.

Διότι σε τελική ανάλυση, μπροστά στην κάλπη, το χάος δεν είναι ελκυστική προοπτική.

Σ. Μουμτζής-liberal.gr

Αντιπολίτευση: Εκλογές τώρα, για Κυβέρνηση … «θα δούμε»

2026-04-18T11:14:00.001+03:00

Η πολυαναμενόμενη συζήτηση προ ημερησίας διατάξεως, σε επίπεδο πολιτικών αρχηγών, στην Βουλή, κατέδειξε αδρότατα το τεράστιο πολιτικό κενό στον χώρο της Αντιπολίτευσης

Όλοι ανεξαιρέτως οι αρχηγοί και εκπρόσωποι των κομμάτων της Αντιπολίτευσης ζήτησαν να φύγει η Κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, με προσφυγή σε άμεσες εκλογές, αλλά δεν φάνηκε από καμία αγόρευση κάποιο ίχνος πρότασης, έστω, για την συγκρότηση μιας μετεκλογικής Κυβερνήσεως. Φέρθηκαν και μίλησαν όλοι - πλην του εξόχως … αναχρονιστικού κ. Κουτσούμπα - ωσάν να ήταν μέλη διοικητικού συμβουλίου εξωραϊστικού συλλόγου προτείνοντα λύση για την συγκρότηση της νέας … Διοίκησής του, ή ως μέλη «δεκαπενταμελούς μαθητικού συμβουλίου», αγωνιούντα για το ποιος πρέπει να ρυθμίζει τα της «μαθητικής κοινότητας» και όχι ως εκλεγμένοι από τον λαό πολιτικοί αρχηγοί, ανησυχούντες και μοχθούντες για την ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ. Γιατί… δεν πρέπει να λησμονούμε – αυτό που εκείνοι λησμονούν – ότι δηλαδή οι εκλογές γίνονται για να Κυβερνηθεί η χώρα…
Εκείνος που περισσότερο από όλους εκτέθηκε – στην ουσία – είναι ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ο οποίος είχε και την πρωτοβουλία να προκαλέσει την συζήτηση. Ο κ. Ανδρουλάκης, προερχόμενος από το πρόσφατο συνέδριο του κόμματός του, «θριαμβευτής», αν και επωμίσθηκε την «θέση Δούκα» - με την παρεμβολή Σκανδαλίδη - είχε την «καλύτερη» ευκαιρία και χώρο και κοινό για να διακηρύξει την κεντρική απόφαση του Συνεδρίου του για την περαιτέρω πορεία του κόμματος ενόψει εκλογών και με προοπτική την μετεκλογική δράση. Εντολή – καθοδηγητική γραμμή – για το ΠΑΣΟΚ και τον κ. Ανδρουλάκη είναι η «σύμπραξη» και η «διεύρυνση». Με αυτά δεδομένα εκείνο που θα ανέμενε λογικώς κάποιος τρίτος παρατηρητής θα ήταν ο κ. Ανδρουλάκης να ζητήσει μεν άμεσες εκλογές, αλλά και να κάνει ταυτοχρόνως το πιο επίσημο άνοιγμα-κάλεσμα σε όλες τις «δυνάμεις», στις οποίες ο κ. Δούκας και ο κ. Σκανδαλίδης σχεδόν τον ανάγκασαν να «απευθυνθεί». Από πού και πότε θα κάνει αυτό το κάλεσμα, αφού δεν το έκανε προχθές στην Βουλή, το πιο προβεβλημένο και επίσημο πολιτικό βήμα; Μια απλή φράση, π.χ. «καλώ τις προοδευτικές δυνάμεις να στοιχηθούν με το ΠΑΣΟΚ για την νίκη…» Τίποτε. Υπήρξε βεβαίως «ρητορικός καταπέλτης» για την πολιτική Μητσοτάκη – αν και είχε ενώπιόν του πολυσέλιδο κείμενο στο οποίο συχνά προσέφευγε… Αλλά πέραν αυτού ουδέν. Ωραία κ. Ανδρουλάκη. Να φύγει ο Μητσοτάκης. Ποιος και πώς θα κυβερνήσει; Τίποτε. Ούτε στην ομιλία ούτε στην δευτερολογία του.

Αντί για «πολιτική λύση» ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ είχε το εξής καταληκτικό λογύδριο στην ομιλία του:

«Μονόδρομος για να αναπνεύσει η Ελλάδα είναι να παραιτηθείτε και να οδηγηθούμε σε εκλογές. Γιατί ο μόνος εγγυητής της πραγματικής σταθερότητας είναι η ήττα σας και η πολιτική αλλαγή. Οι γενιές κρίνονται από όσα τόλμησαν ή δεν τόλμησαν να αλλάξουν και από αυτό θα κριθεί και η δική μου γενιά. Εσείς κριθήκατε ως πρωθυπουργός. Κυβέρνηση λοιπόν του ΠΑΣΟΚ εγγυάται ένα άλλο υπόδειγμα διακυβέρνησης. Πιο συμμετοχικό, πιο αξιοκρατικό, πιο διαφανές, πιο προοδευτικό. Ένα κράτος που σέβεται και λογοδοτεί στον πολίτη που ενώνει την κοινωνία και δεν την διχάζει»

Όπως προκύπτει από τα λεγόμενά του αυτά, ο κ. Ανδρουλάκης θεωρεί ως… νομοτελειακή εξέλιξη την «Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ», η οποία κατά την άποψή του μάλλον θα προκύψει αυτομάτως – αν μη μαγικώ τω τρόπω – ευθύς ως ηττηθεί η Νέα Δημοκρατία στις εκλογές και «φύγει ο Μητσοτάκης»… Αλλά και στην δευτερολογία του ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ δεν υπήρξε περισσότερο διαφωτιστικός ως προς το σημείο αυτό, καταλήγοντας ως εξής:

«Στην πολιτική για να σε εμπιστευτούν πρέπει να έχεις αξιοπιστία και πολιτικό ήθος και πάνω απ’ όλα σεβασμό στο λαό. Τίποτα από αυτά δεν έχετε. Για αυτό πρέπει να φύγετε το συντομότερο δυνατό…» κ.λπ.

Από την πλευρά του ο κ. Φάμελλος, ως πρόεδρος του «υπό αίρεσιν» ΣΥΡΙΖΑ με όση κατηγορηματικότητα τόνιζε την ανάγκη των εκλογών και της πτώσης της Κυβέρνησης Μητσοτάκη, με τόση αοριστία περιέβαλλε το θέμα της «μετα-Μητσοτάκη» διακυβέρνησης. Γενικώς έδινε την εντύπωση «πληρεξουσίου άνευ εξουσιοδοτήσεως», καθώς την όλη πολιτική του δράση, προσωπική και κομματική, εξαρτά από το πότε και τι θα κάνει τελικά «ο Αλέξης». Έτσι, προφανώς για να μην «παρεξηγηθεί» υπερβαίνοντας τα – ούτως ή άλλως μη προσδιορισθέντα – όρια, διάλεξε την τακτική της «καταγγελτικής … αοριστίας» (καταγγελία για τα πεπραγμένα Μητσοτάκη - αοριστία για το τι θα κάνει αυτός και το «κόμμα» του)…

-Ομιλία – «κλείσιμο»: Και γι’ αυτό οφείλετε να παραιτηθείτε γιατί έχετε ακέραια την ευθύνη. Εσείς είστε το βαθύ κράτος, εσείς είστε ο παραγωγός, ο δημιουργός και ο ενορχηστρωτής των σκανδάλων. Δεν αρκεί μια συζήτηση ανασκόπησης των σκανδάλων και των ευθυνών του κ. Μητσοτάκη. Επιβάλλεται η παραίτηση της Κυβέρνησης. Αυτό απαιτεί η κοινωνία που δεν εμπιστεύεται τον κ. Μητσοτάκη. Και η ευθύνη των προοδευτικών δυνάμεων είναι να σας οδηγήσει σε παραίτηση και την χώρα σε εκλογές. Τι άλλο πρέπει να αποκαλυφθεί…

Και έκλεισε λέγοντας ότι ο ΣΥΡΙΖΑ κάλεσε το ΠΑΣΟΚ να στηρίξει την πρόταση μομφής κατά της Κυβερνήσεως… (το οποίο, φυσικά, δεν ανταποκρίθηκε). Το ίδιο «ηρωικά και αόριστα» έκλεισε και την δευτερολογία του ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ:
Να τον διώξουμε όλοι μαζί. Επικίνδυνοι για την δημοκρατία. Το καθεστώς Μητσοτάκη έχει φέρει μεγάλο πλήγμα στη δημοκρατία (και γι’ αυτό πρέπει να γίνουν εκλογές κ.λπ.)

Ούτε αυτός είπε κάτι για το πώς και με σύμπραξη τίνων, θα προκύψει «Κυβέρνηση μετά την «πτώση Μητσοτάκη».
Μέσα στον ταραγμένο διεθνή περίγυρο, καμία απολύτως «ιδέα» - δείγμα, του τι σκέπτονται τα δύο «μεγάλα» κόμματα της Αντιπολίτευσης - που έχουν ασκήσει κυβερνητική εξουσία - για την διακυβέρνηση της χώρας μετά τις εκλογές και την … πτώση Μητσοτάκη… Τέτοια ένδεια θέσεων, στοχασμού, προγραμματισμού, αλλά και τόση, τελικά, ανευθυνότης…

Η κυρία Πέρκα, ως αρχηγός της Ομάδας της Νέας Αριστεράς εξήντλησε ομιλία και δευτερολογία σε καταγελτικές διαπιστώσεις για τα εσωτερικά και κυρίως τα εξωτερικά με επίκεντρο την Μέση Ανατολή και ιδίως το Παλαιστινιακό. Περί διακυβερνήσεως ουδείς λόγος και πολύ περισσότερο … σκέψη.

Η κυρία Κωνσταντοπούλου, επανέλαβε, με το γνωστό της ύφος και φρασεολογία, τις καταγγελίες της εναντίον του πρωθυπουργού κατά πρώτο λόγο αλλά και κατά Φλωρίδη και Γεωργιάδη. Αναφερόμενη στο Κράτος Δικαίου δεν παρέλειψε να επαναλάβει ότι η Κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει χρέος να συλλάβει τον Νετανιάχου, εναντίον του οποίου έχει εκδοθεί ένταλμα συλλήψεως του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου… (Για την πολυπράγμονα δραστηριότητα του Οργάνου δεν επεκτείνομαι, αρκούμενος στο ότι ο Γενικός Εισαγγελεύς του πέρυσι τέτοια εποχή ετέθη σε αργία κατόπιν μηνύσεως που υπέβαλε εναντίον του μία συνεργάτρις του για σεξουαλική παρενόχληση. Η Ελλάς πάντως καταβάλλει την συνδρομή της για την λειτουργία του Οργάνου αυτού, το οποίο εκτός από την σύλληψη Νετανιάχου έχει «διατάξει» και την σύλληψη του Πούτιν). Κλείνει η παρένθεση. Επανερχόμαστε στους πολιτικούς αρχηγούς.

Ενόψει αυτής της καταστάσεως και γενικότερης εικόνας των κομμάτων της Αριστεράς πρωτίστως άλλα και του ΠΑΣΟΚ, ο γενικός γραμματέας του ΚΚΕ κ. Κουτσούμπας έκανε την δική του επίθεση. Ήταν ο μόνος αρχηγός της Αντιπολίτευσης που έκανε - με το δικό του φυσικά σκεπτικό - σαφέστατη πρόταση συνεργασίας για την αποφυγή της ακυβερνησίας (σημ.: ο μόνος που ανέφερε την λέξη αυτή). Η τοποθέτησή του έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, γιατί η «πρόταση Κουτσούμπα» αντιμετωπίζει το μέλλον της χώρας από την «σκοπιά» του… 1917.

Κλείσιμο δευτερολογίας Κουτσούμπα: Απαιτούνται νέοι θεσμοί μιας γνήσια εργατικής λαϊκής εξουσίας που κι αυτή θα είναι ενιαία και αδιαίρετη. Με την διαφορά όμως ότι αυτοί οι νέοι θεσμοί θα εξασφαλίζουν την ουσιαστική συνεχή συμμετοχή των εργαζόμενων στη λήψη και τον έλεγχο των αποφάσεων. Θα διασφαλίζουν την συνεχή συμμετοχή σε όλα τα επίπεδα της εξουσίας με αφετηρία τις συνελεύσεις σε χώρους δουλειάς και εκπαίδευσης αντιπροσώπων που θα είναι άμεσα ανακλητοί από όσους τους εξέλεξαν. Θα είναι οι θεσμοί που θα αντιστοιχούν στις νέες σχέσεις παραγωγής με τον επιστημονικό κεντρικό σχεδιασμό. Σε μια κοινωνία όπου θα έχει καταργηθεί το καπιταλιστικό κέρδος και η ικανοποίηση των αναγκών του λαού και της κοινωνίας θα είναι μοναδικό κίνητρο της ανάπτυξης. Γι αυτό σήμερα καλούμε τον λαό να απορρίψει μαζικά τους κυβερνητικούς εκβιασμούς περί ακυβερνησίας και αστάθειας. Γιατί αστάθεια προκαλεί η ίδια η πολιτική Μητσοτάκη. Ούτε κανένα ενδεχόμενο ακυβερνησίας υπάρχει γιατί υπάρχουν κόμματα με κοινές πολιτικές, κοινές στρατηγικές που μπορούν άνετα και να συγκυβερνήσουν. Καμιά αξία δεν έχουν οι διαβεβαιώσεις του ΠΑΣΟΚ ότι δεν πρόκειται να συνεργαστεί με την Νέα Δημοκρατία μετεκλογικά. Αυτά, κ. Ανδρουλάκη, τα έχετε πει και στο παρελθόν και το έχετε κάνει δύο φορές τουλάχιστον…

Με τις θέσεις αυτές ο κ. Κουτσούμπας προφανέστατα δεν απευθύνεται στο μεγάλο τμήμα των ψηφοφόρων Νέας Δημοκρατίας και ΠΑΣΟΚ. Είναι προφανές ότι δεν προσδοκά ότι θα συγκυβερνήσουν τα «λοιπά κόμματα». Αυτό στο οποίο προφανώς αποσκοπεί είναι στο να προβληθεί στους αριστερούς ψηφοφόρους «αριστερά του ΠΑΣΟΚ και… αριστερότερα», προβάλλοντας σε αυτούς το ΚΚΕ ως αξιόπιστο και σύμφωνο με την ιδεολογία τους κομματικό - διεκδικητικό και όχι κυβερνητικό - φορέα. Ποτέ στα τελευταία χρόνια δεν ήταν τόσο ξεκάθαρο το άνοιγμα του ΚΚΕ προς τους παραδοσιακούς αριστερούς που «παραπλανήθηκαν» και περιπλανώνται μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξη, Νέας Αριστεράς, Ζωής και «ολίγον» Κασσελάκη/Βαρουφάκη…

Κλείνουμε με την … ενδιαφέρουσα περίπτωση Βελλόπουλου. Ο πρόεδρος της Ελληνικής Λύσης, καταφερόμενος, φυσικά, κατά της Κυβέρνησης και προσωπικώς κατά του Κυριάκου Μητσοτάκη – πολλές φορές υπερβαίνοντας τα όρια και φθάνοντας σε απαράδεκτους χαρακτηρισμούς – φρόντισε να αφήσει και μια «χροιά» μελλοντικών προοπτικών, του τύπου «εδώ είμαι εγώ»… Πάντως υπογράμμισε ότι η λύση στο πολιτικό πρόβλημα της διακυβέρνησης θα είναι η κυβέρνηση της «Ελληνικής Λύσης»… Άκρως «εθνικιστικός», προφανώς διά τον φόβον του εκκολαπτόμενου κόμματος Καρυστιανού. Με τον νουν στο κόμμα αυτό αγόρευσε και ο κ. Νατσιός της «Νίκης».

Όσο για τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη – που διαβεβαίωσε ότι οι εκλογές θα γίνουν το 2027 – μάλλον θα εύχεται να προκληθεί άλλη μία συζήτηση προ ημερησίας διατάξεως σε επίπεδο - αυτών των - πολιτικών αρχηγών ή, ακόμη καλύτερα, να κατατεθεί η πρόταση μομφής κατά της Κυβερνήσεώς του για να καταφανεί και πάλι η ανυπαρξία αξίας να κυβερνήσει Αντιπολίτευσης.

Ανδρ. Ζούλας-ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ

Μυλωνάκης, πόση τοξικότητα θα αντέξει η χώρα μας

2026-04-17T08:10:00.002+03:00

Ένας νέος άνθρωπος, ο στενός συνεργάτης του πρωθυπουργού Γιώργος Μυλωνάκης, βρίσκεται στη ΜΕΘ του Ευαγγελισμού, μετά από εγκεφαλική αιμορραγία. Ευλόγως οι δικοί του άνθρωποι συνδέουν το περιστατικό με το αλύπητο σφυροκόπημα που υπέστη τις προηγούμενες ημέρες από αντιπολιτευόμενα Μέσα, για δήθεν ανάμειξή του σε σκάνδαλο στην Κύπρο.
Ως πριν από λίγες ημέρες ο Γιώργος Μυλωνάκης εμφανιζόταν από «μέσα ενημέρωσης» ως μέλος μια εγκληματικής οργάνωσης που υπό τον μανδύα των ...Ροδόσταυρων δρούσε σε Ελλάδα και Κύπρο. Ο ίδιος απέκρουσε τις κατηγορίες και κατέφυγε στη δικαιοσύνη. Στη συνέχεια κατέρρευσε μέσα στο Μέγαρο Μαξίμου και σήμερα παλεύει για τη ζωή του. Το πιθανότερο είναι ότι τα δύο πράγματα συνδέονται. Οι συμπεριφορές και οι λέξεις μπορεί να γίνουν σφαίρες.
Η μάχη της χυδαιότητας και της τοξικότητας στην προεκλογική περίοδο που διανύουμε έχει δυστυχώς χαθεί. Ο χώρος των μίντια και των σόσιαλ μίντια έχει καταληφθεί από τέρατα που διψούν για αίμα αντιπάλων. Εδώ και μεγάλο διάστημα η πολιτική αντιπαράθεση έχει μετατραπεί σε λασπομαχία και ανταγωνισμό τοξικότητας. Πολιτικοί, αρχηγοί κομμάτων, δημοσιογράφοι και τρολ παντός είδους διακινούν κάθε πιθανή και απίθανη κατηγορία, χωρίς να λαμβάνουν υπόψιν στοιχεία και γεγονότα. Η αλήθεια έχει χαθεί από το προσκήνιο.
Η υπεροχή Μητσοτάκη στις δημοσκοπήσεις, παρά την επτάχρονη παραμονή στην εξουσία καθώς και η πρόθεσή του να διεκδικήσει [με αξιώσεις] μια τρίτη θητεία, έχει εκτροχιάσει τους αντιπάλους του. Πλέον τα σημαντικά έχουν αντικατασταθεί από τα ασήμαντα και τα μικρά. Ένα τοξικό σύννεφο καλύπτει την επικαιρότητα, με αποτέλεσμα να μην μπορούμε να διακρίνουμε τι πραγματικά συμβαίνει στον κόσμο δίπλα μας. Ένα παράδειγμα: την ώρα που εξακολουθεί να φλέγεται η Μέση Ανατολή και το ΝΑΤΟ, αντί στη Βουλή να συζητούν για την αμυντική παρουσία της Ελλάδος στην Κύπρο ή για τις οικονομικές συνέπειες της κρίσης στην ελληνική οικονομία, το ΠΑΣΟΚ προκάλεσε συζήτηση για τις υποκλοπές. Ένα θέμα αναμφίβολα σοβαρό, αλλά που αποτελεί αναμάσημα του παρελθόντος.

Γιατί τα κόμματα της αντιπολίτευσης επιμένουν στην ατζέντα της τοξικότητας παρότι βλέπουν ότι δεν αποδίδει, ότι δεν βελτιώνει τη θέση τους στις δημοσκοπήσεις και στα μάτια της κοινωνίας; Διότι δεν έχουν μπορέσει να καταθέσουν έναν πειστικό και εναλλακτικό πολιτικό λόγο. Μια σοβαρή εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης. Με αποτέλεσμα, παρά τους τόνους λάσπης και τοξικότητας, οι επιδόσεις όλων των κομμάτων απέναντι στη ΝΔ να είναι χαμηλές και ειδικά αυτών της αριστερής αντιπολίτευσης.

Τα σκήπτρα στο κλίμα τοξικότητας που κυριαρχεί σε αυτή την προεκλογική περίοδο κρατά η Ζωή Κωνσταντοπούλου. Κανείς άλλος πολιτικός αρχηγός δεν θα μπορούσε να συμπεριφερθεί σαν αυτή. Ποιος άλλος θα είχε το θάρρος και το θράσος να βιντεοσκοπεί συναδέλφους εντός της Βουλής και δικαστικούς εντός των δικαστηρίων χωρίς την άδειά τους; Να καθυβρίζει δημοσίως τους αντιπάλους και να μεταχειρίζεται το κοινοβούλιο και τις δικαστικές αίθουσες σαν φοιτητικό αμφιθέατρο; Όλοι απορούν μαζί της, κανείς δεν μπορεί να τη σταματήσει.

Η Αριστερά έχει μεγάλη ευθύνη για την απορρύθμιση του πολιτικού κλίματος. Ο μόνιμος καταγγελτικός λόγος για «συγκάλυψη», η συνεχής υπόδειξη ενόχων που πρέπει να μπουν φυλακή, η άρνηση της δικαιοσύνης, η αναζήτηση ακόμη και ανύπαρκτων σκανδάλων, η υψωμένη γροθιά ως σύμβολο προστασίας του «λαού», είναι στοιχεία που ευνοούν την τοξικότητα και τον λαϊκισμό. Εξάλλου για την Αριστερά η κανονικότητα δεν αποτελεί πολιτική ευκαιρία. Οσο πιο στραβά είναι τα πράγματα, τόσο το καλύτερο. Αλλά αυτό δεν αφορά την πλειονότητα των πολιτών που προσδοκούν κάτι καλύτερο για την Ελλάδα.
Σοφία Γιαννακά-iefimerida.gr