دیوانه...دیوانه...دیوانه شو

کوچکیم ...

محمدرضا — Wed, 22 Feb 2012 20:56:46 GMT

ای که ما با همه بلندپروازی پیش طبیعت، پیش تو سر خم می‌کنیم ... ای که ما همه روزی تو را خواهیم چشید ... ای که اگر می‌دانستیم هستی و این‌قدر نزدیکی هر لحظه هزار بار می‌مردیم و زنده‌تر می‌شدیم ... ای که بعد از تو هیچ چیز معلوم نیست ... ای مبهم ... ای ابهامت در نهایت وحشت ... نه راهی هست برای انکارت و نه چاره‌ای برای فرار از دستت ... ای مرگ ... کمی با ما آدم‌های معمولی مهربان‌تر باش ...

آی هَو اِ دریم ...

محمدرضا — Tue, 14 Feb 2012 20:58:08 GMT

سر کلاس درس از بچه‌ها خواستم که بگن چه رویایی دارن ... بعضی‌ها رویا داشتن و گفتن ... یکی مثلن رویاش این بود که فلان شرکت خفن مخابراتی رو بخره ... یکی دیگه رویاش این بود که همه کشورهای دنیا رو ببینه ... یکی رویاش این بود که روبات‌هایی درست کنه که تو زندگی روزمره آدم‌ها استفاده بشن ... و یکی از بچه‌ها که صنایعی بود رویای بامزه‌ای داشت که البته فقط صنایعی‌‌های شریف می‌فهمن ... رویاش این بود که استاد دانشکده صنایع شریف بشه ... در حد سفر به مریخ ...

یه تجربه خوب ...

محمدرضا — Mon, 13 Feb 2012 19:16:27 GMT

دو هفته پشت سر هم فرصت شد که به دعوت دوست خوبم آقای دکتر سر کلاس کارآفرینی ایشون یکی دو فصل از کتاب برو پی کارت رو درس بدم. برای بیست تا آدم شریفی که سیزده‌تاشون برقی بودن. من چند باری تجربه معلمی داشتم. ولی این یکی به نسبت قبلیا تجربه خیلی خوب و متفاوتی بود. امیدوار شدم که بتونم معلم خوبی بشم. دفعات قبل خیلی خسته می‌شدم و بازخورد خوبی هم از آدم‌های توی کلاس نداشتم. اما امروز اصلن خسته نشدم و واکنش بچه‌ها و مشارکت‌شون خیلی بهم انگیزه داد. از آقای دکتر ممنونم.

یه چی بگم دور همی ...

محمدرضا — Thu, 05 Jan 2012 07:50:18 GMT

آخرای دوره ممد خاتمی بود اگه غلط نکنم. قیمت نفت هی می‌رفت بالا. بعد اخبار صدا و سیما هر روز می‌گفت وست‌تگزاس اینترمدیت اینقد شد. برنت دریای شمال اونقد شد. بعد یکی تو اخبار اینو شنید. اومد به مردم گفت این نفته که می‌ره بالا مال شماس. اما چرا شما وضعتون اینه؟! شما منو مصدر امور بکنین. من درستش می‌کنم. ییهو شد مصدر امور. بعدش مردم دیدن قیمته می‌ره بالا. اما سر سفره‌شون نمیاد. اینو که یادتون هست.

بعد یه مدت دیگه اخبار قیمت نفتو نگفت تا مردم خیلی بهش فک نکنن اذیت شن. سیاست تصویب کردن که به جاش قیمت سکه و ارزو می‌گیم که هم کنداکتور اخبار پر بشه. هم مردم بخرن هی حساب کتاب کنن. بعد هر جا مهمونی می‌رفتی همه بلد بودن سکه چند درصد بالا-پایین شد. دلار چی شد. یورو چی شد. اصلن پولم که از یکی قرض می‌کردی طرف پیش خودش حساب می‌کرد که اگه به جاش سکه خریده بودم الان انقد جلو بودم.

قیمت ارزم که خبر دارین این چند روزه هی مشغول نوسان بود. البته نوسان رو به بالا! حالا الان مثقال* فیلتره. شاید گفتن فیلتر بشه نوسانات نرخ ارز درست می‌شه. یا شایدم مثل همین سایته یکی هکش کرده عکسای بد بد از طلا گذاشته. مثلن جیگر طلا. یا شایدم دیدن مردم دلار نخریدن. هی افسوس می‎‌خورن. چه میدونم والا. لابد به فکرمونن دیگه.

* فک کنم همه بلد باشن سایت مثقال کارش ارایه نرخ ارز و سکه و طلا و این جور چیزا هر چند دقیقه یه بار باشه. نیاز به گفتن نبود.

از اون روزاستا ...

محمدرضا — Mon, 02 Jan 2012 06:09:56 GMT

دوشنبه دوازده دی

از اون روزاست که اگه دانشجو بودیم کلاسو می‌پیچوندیم.

پی‌نوشت: امتحاناست. چیو می‌پیچیوندی؟

چراغی که خاموش شد ...

محمدرضا — Mon, 26 Sep 2011 23:09:10 GMT

امشب قسمت شد فیلم اینجا بدون من را ببینم. فیلمی ساده بود که به نظر من باید در ژانر وحشت دسته‌بندی‌اش کرد. دیوانگی و رویا و سینما و بازی با من مخاطب. یک بار دیگر به دیدنش خواهم رفت.

فقط دیدن این فیلم دلیل تر کردن این صفحه خشکیده نیست. اتفاق دردناکی امشب افتاد که باید نوشته شود. دقیق‌تر اینکه از اتفاق دردناکی باخبر شدم که باید دردش را با کسانی سهیم شوم. بعد از فیلم نه برای غذا خوردن، بلکه برای سرک کشیدن، چند قدم بالاتر از سینما، سراغ رستوران کوکو رفتم. این را برای تو می‌گویم که از اساس با غذا خوردن تنها، مخصوصن اگر تنهایی‌اش بدون تو باشد مشکل دارم. از دور دیدم که سایه‌بان رستوران جمع بود، چراغش خاموش بود و از نزدیک‌تر کاغذ سفیدی را دیدم که روی درش چسبانده شده بود و با خطی عجولانه و ظالمانه خبر می‌داد از فروش رستوران و اینکه شعبه دیگری ندارد و اینکه حتی سوال هم نفرمایید. واقعن حق نداریم بپرسیم چرا؟ مگر شهر هرت است که جایی که می‌شد غذای خوشمزه خورد را فروختید؟ مگر ما حقی نداشتیم؟ مطمئنم که صلیب سرخ جهانی، هلال احمر و هیچ سازمان دیگری به این فکر نخواهد کرد که برای من سالاد بالزامیک یا تورتلینی به همان خوشمزه‌گی تهیه کند و بفرستد.

یک روز همه شاد بودند ...

محمدرضا — Fri, 22 Jul 2011 22:59:11 GMT

همه شاد بودند. مردم توی سینما از خنده به مرز پارگی رسیده بودند. سرتیپی با لبخند پول‌های حاصله از اخراجی‌ها، جدایی و ورود آقایان ممنوع را می‌شمرد. آسایش موهای فرفری‌اش را پشت حجاب اجباری قایم کرده بود و رو به مردم با لبخند حرف می‌زند. عطاران جایی دیگری حتمن با لبخند به اولین فیلم سینمایی‌اش مشغول بود. قاسم‌خانی با لبخند به فیلم‌نامه نویس‌های جوان می‌گفت که بلد نیست چیزی یادشان بدهد. جوان با لبخند جلوی فراستی نشسته بود و خوشحال بود که فیتیله نشده. فراستی هم با لبخند به این فکر می‌کرد که بالاخره از یک فیلم تعریف کرد و به رغم نظر سایرین همچین آدم گهی هم نیست. جیرانی هم جای خالی استرس تخلیه شده‌اش را با لبخند پر می‌کرد. کسی توی برنامه زنده‌اش یادی از پگاه آهنگرانی نکرد. چه انتظاری می‌شود داشت خب. اگر غمی نباشد خنده هم آن‌قدرها نمی‌چسبد.

قلم و دیگران ...

محمدرضا — Thu, 16 Jun 2011 12:45:20 GMT

قلم برایم چیز مهمی بود. از دوران راهنمایی دوست نداشتم با هر قلمی بنویسم. شاید خیلی‌ها اینجوری باشند! من هم اینجوری هستم که باید با قلم روان بنویسم. بعد با قلم وصلت می‌کنم. صیغه‌ای. مثل خودکار و مداد. یا دائم. مثل خودنوینس و اتود. کنکورم را هم با مداد نوکی زدم. تیکی تو با نوک بی تو. قلم زرد رنگی که شادم می‌کرد. بعدتر همینجور خودکارها و مدادها و روان‌نویس‌ها آمدند و رفتند. هر کدام روان‌تر و تمیزتر می‌نوشت و خوش‌دست‌تر بود، مدت بیشتری می‌ماند. خودکار استدلر، روان‌نویس اونی بال، روان‌نویس‌های رنگ و وارنگ استدلر و چندتای دیگری که اسم‌شان یادم نیست. الان دستم کنکو پیدا می‌شود. اگر قلابی نباشد. اگر بخواهم چیز مهمی بنویسم. بعد از یک هفته آمدم بنویسم. خودنویسم پا نمی‌داد. کنکو هم ندارم.

وقتی افتاده بودم دست آن‌ها، قلمی دادند که اسم و مشخصاتم را توی یک فرم بنویسم. شکنجه شروع شد. یک خودکار بیک معمولی که فقط گردی میم اول اسمم را با کلی ناز و ادا نوشت. به برادری که ایستاده بود گفتم: «داداش این نمی‌نویسه». با احترام تمسخرآمیزی گفت: «نمی‌نویسه؟! الان یه کاری می‌کنم بنویسه». خودکار چموش را گرفت و با نوکش شروع کرد به ضربه زدن روی کاغذ. با مهارت و با زاویه سی درجه. در هر ضربه روح خودکار کمی می‌شکست. تا اینکه بعد از ده بیست ضربه رام شد و شروع کرد به نوشتن. روان می‌نوشت. مثل خودنویس خودم وقتی که سرحال است. بالاخره شغل برادر همین بود. حرف کشیدن از خودکارها.

قلم برای او چیز مهمی نبود. او بلد بود هر قلم سرکش را با چند ضربه آرام سر‌به‌راه کند.

سوال مهم ...

محمدرضا — Tue, 26 Apr 2011 21:32:24 GMT

یه سوال مهم دارم از کسایی که فیلم جدایی نادر از سیمین رو دیدن. لطفن اولین جوابی که به ذهن‌تون میاد رو بنویسید.

به نظر شما چه کسی در آخر فیلم شیشه ماشین نادرینا رو شکست؟

درباره جدایی و حکمت ...

محمدرضا — Thu, 14 Apr 2011 00:45:42 GMT

دیدن فیلم یک ریزبینی و دقتی می‌خواهد. این روزها وقتی می‌گویم فیلم منظورم جدایی نادر از سیمین است. باید باور کنی که فیلم‌نامه محکم است. یعنی هر جزءش حکمتی دارد. فیلم از برلین جایزه گرفت. داشتم فکر می‌کردم خارجی‌هایی که فیلم را دیده‌اند احتمالن بعضی جاهایش را نگرفته باشند. الان دو تا مثال می‌زنم.

مثال اول: یک جایی راضیه از دادگاه می‌رود بیرون. قاضی می‌پرسد کجا؟ جواب می‌دهد می‌روم به بچه‌ام سر بزنم. بعدن می‌بینیم که دروغ گفته و می‌خواهد به جایی (که نمی‌فهمیم کجا) تلفن بزند. وقتی توی صف تلفن است از دور بچه‌اش را می‌پاید. زاویه دوربین طوری است که القا می‌کند راضیه مواظب بچه نیست. بلکه فقط می‌خواهد نگاهی به بچه‌اش انداخته باشد تا دروغش (لااقل پیش خودش) راست شده باشد. کلاه شرعی به خود. (البته بعد از نوشتن فکر کردم حتمن خارجی‌ها هم چیزی شبیه این دارند)

مثال دوم: در آخر فیلم نادر را با لباس مشکی می‌بینیم. ترمه را با روپوش و مقنعه مدرسه ولی با رنگی متفاوت از روپوش مدرسه قبلی. این‌ها یعنی پدر نادر مرده و مدرسه دخترش هم عوض شده. این‌ها به ترتیب اتفاقات مهم و نسبتن مهمی هستند که به راحتی (مخصوصن لباس مشکی برای مخاطب خارجی) فهمیده نمی‌شوند و نیاز به دقت (در مورد مرگ پدر و شناخت فرهنگ ایران) دارند. وقتی می‌فهمیم پدری که مواظبت از او مهم‌ترین دلیل نادر برای نرفتن با سیمین بوده مرده و نادر و سیمین هنوز قصد جدایی دارند، باید بفهمیم که جدایی نادر و سیمین بزرگ‌تر از چیزی است که قبلن فکر می‌کردیم.