"1-persian" via Robo روبو in Google Reader

حماس وود!

kalaghsiah — Sat, 18 Jul 2009 19:17:37 PDT

آهای ملت
نمایش اولین فیلم مستند سینمائی گروه حماس تولید شده در شهرک سینمائی نزدیک خان یونس (که در غرب به حماس وود در برابر هالیوود معروف شده) میمنتی در تغییر روش مبارزاتی حماس است هر چند که نتیجه اون یک فیلم تبلیغی شدیدا حال به هم زن باشه !.

پول هزینه شده برای ساخت فیلم میتوانست طبق معمول برای خرید سلاح و بمب توسط حماس مصرف شود هر چند که داستان فیلم (زندگی و شهادت عماد عقل) در ستایش سلاح و بمب است ! .

شاید سرنوشت مسعود د ه نمکی در چرخش از چماق ! به دوربین مثال خوبی برای تصور آینده حماس باشد هر چند که موضوع اولین تولید سینمائی حماس ترغیب عملیات استشهادی باشد.

تماشای گزارش تولید اولین فیلم حماس در تلویزیون اسرائیل! خالی از لطف نیست .

Posted in از رسانه ها, سکانس

« نه برادر ! ما را يك جور ديگر بار آورده اند . »

آهاي آقاي

تیغ ماهی — Sat, 18 Jul 2009 16:02:54 PDT

« نه برادر ! ما را يك جور ديگر بار آورده اند . »

آهاي آقاي گاردي !
آن مردي كه ديروز با باتوم زدي توي سرش ، آن مردي كه توي سكوت بعد از اشك آور ، سكوت قبل از « مرگ بر روسيه » ، دستش به سرش آرام مي رفت و خون چكه چكه سرخ مي كرد پيراهن سفيدش را و سنگفرش پياده روهاي انقلاب را ، آن مرده حالش خوب است . ما هم . خوبيم . كبود است جاي زخم هامان . حواسمان بايد باشد وقت خوابيدن ، وقت نشستن كه داد مان نرود هوا از درد . اما خوبيم . گاهي دستمان مي رود به سرمان ؛ « آخ » ... اما خوبيم . ديروز بيشتر ترسيديم . عصباني تريم . دل مان پر از كينه ، روح مان جريحه دار است .
داشتم فكر مي كردم فهميدي سرش شكست و خو ن آمد بعد از ضربه ات ؟ فهميدي يا زدي و رفتي ، بي آن كه برگردي نگاه كني پشت سرت را ، بي آن كه بشنوي فريادش را ؟
داشتم فكر مي كردم مي داني داري چه بلايي مي آوري سرما ؟
داشتم فكر مي كردم زخم مان خوب مي شود و دل مان نه .
داشتم فكر مي كردم نمي ترسي از خشم ما ؟

من ترسيدم . ما ايستاده بوديم دم در دانشگاه تهران . صورت مان را نپوشانده بوديم . يعني فكر مي كرديم ديگر چه فرقي مي كند وقتي ما اين همه زياديم . خيلي ها نپوشانده بودند . داشتيم فرياد مي زديم ؛ « زنداني سياسي ، آزاد بايد گردد » بعد صدايي آمد شبيه اين كه كسي طبل بزند ؛ بامب ، بامب . پشت سر هم ؛ « دولت كودتا ، استعفا ، استعفا » ... عده اي ايستاده بودند وسط خيابان و مي كوبيدند روي ماشين هاي نيروي انتظامي كه رد مي شدند ؛ بامب ، بامب .... من ترسيدم . من ترسيدم از اين كه ما اين همه نمي ترسيم . ما ايستاده ايم وسط خيابان ، ما مي كوبيم روي ماشين هايي كه تو را سوار كرده اند . ما توي صورت تو نگاه مي كنيم و مي كوبيم روي ماشنيت و داد مي زنيم ؛ « دولت كودتا ، استعفا ، استعفا »

من ترسيدم . بعد از اشك آور و باتوم كه فرار كرديم . يك پسره سياه پوش بيست و چند ساله آمد وسط خيابان . يك پسر بيست و چند ساله كه يك عالمه آرزو دارد . كه مادرش توي خانه منتظر است . كه حتما يك جاي اين شهر دختري نگرانش ، هي تلفنش را مي گيرد و بي فايده . آمد و داد زد ؛ « نترسيد ! بياييد جلو » و ما رفتيم پشت پسره كه تشويق مان مي كرد به نترسيدن و دست هامان رفت بالا ؛ « نترسيد ! نترسيد ! ما همه با هم هستيم » آن پسره سياه پوش ِ ندا بود ، سياه پوش ِ سهراب . ما نيز . سياه پوش ِ تمام آن ها كه رفتند . نمي ترسي از مردمي كه شهيد دادند و باز توي خيابان ها فرياد مي زنند ؟ مردمي كه كتك مي خورند ، مي روند و بر مي گردند ؟

من ترسيدم . دخترها فرياد مي زنند . مادرشان بيشتر . تو با چكمه ات لگد مي زني . يادش بخير كه لات هاي بي سر و پاي اين شهر يك روز ناموس مي فهميدند با تمام بدي شان . خواهر فاطمي كه افتاد روي برادرش دستش لرزيد شعبان بي مخ . ياد لئون پرفشنال مي افتم « no women , no kids » حالا چه وقت اين فكر هاست ؟ ناباورانه مي بينم كه مي زنند ، زن ها را . يكي داد مي زند « نزنيد بي شرفا » پسره سنش از تو كمتر است . توي فرهنگ تو پسره بي دين است . بي خداست . كافر است . نه برادر ! ما را يك جور ديگر بار آورده اند . پسره خودش را سپر زن ها مي كند . تو دست بند مي زني به دستش و مي بريش با خودت . خيالت راحت مي شود . رسالتت را انجام دادي . يكي اضافه مي شود به آدم هاي در بند اين شهر . چه باك وقتي زندان هاي ما پر است از اسم هاي بزرگ ؟ نمي ترسي از نسلي كه نمي ترسد از زندان ، از باتوم ، از گلوله ؟

من ترسيدم كه ما اين همه زياديم و اين همه خشمگينيم . دم تو گرم كه اين همه نمي ترسي !

کشور ِ آخرین‌ها

norouzi3 — Sat, 18 Jul 2009 17:14:18 PDT

هم‌آن‌قدر که فانتزی آدمی که به دنبال «... با مادرزنم روی زین اسب» می‌گردد و می‌رسد به این‌جا (!!)، خنده‌دار و – برای من – بدیع است، سرگذشت ِ تلخ کسی که در پی یافتن «یک راه خودکشی که آرام‌تر جان بدهم» و دیگری که می‌خواهد بداند «چگونه با یک شوهر معتاد باید رفتار کرد» و دیگری و دیگری و دیگری، اندوه‌بار و گزنده است.
در این خاک دنبال چه می‌گردند مردم؟
با هر نتیجهء جست‌وجویی که وارد این‌جا می‌شوند، درلحظه، فکر می‌کنم شاید بشود کاری برای این جماعت ِ درمانده کرد. بعد، خودم را در هیبت جوان‌مردی می‌بینم که دارد اسب و زین مهیا می‌کند برای جوانی‌ که اصلا نمی‌دانم ازدواج کرده که مادرزنی داشته باشد یا نه. بعد هم از خیال خام خودم بیرون می‌آیم؛ خوب است که قرار نی‌است یار ِ هر جست‌وجوگری باشیم.

نجیب کاشانی گفته است: بی وصل یار، عید به ماتم برابر است / نوروز این چمن به محرم برابر است

پی:
کشور ِ آخرین‌ها؛ عنوان رمانی از پل اُستر.
بله؛ می‌بینیم که مدتی است داریم از مردم تیتر می‌زنیم از بی‌هنری. چه می‌شود کرد؛ گاهی این‌شکلی است روزگار.

stato d'assedio

- حکومت نظامی - میکیس تئودوراکیس

Anna Maria — Sat, 18 Jul 2009 15:39:07 PDT

stato d'assedio

- حکومت نظامی - میکیس تئودوراکیس

یک خطبه و دو رویکرد

kadivar — Sat, 18 Jul 2009 16:21:16 PDT

تا پیش از خطبه های ایراد شده در نماز جمعه تهران توسط آقای هاشمی رفسنجانی، رییس مجلس خبرگان و رییس مجمع تشخیص مصلحت نظام، هر گروه ، نهاد و فردی پیش داوری یا نگرانی خود را در داخل و خارج مطرح می کرد.
پس از ایراد خطبه ها هم واکنش ها همچنان ادامه دارد.
از بعد نظری، مهمترین نقد توسط آقای یزدی، رییس جامعه مدرسین حوزه علمیه قم صورت گرفت. ایشان خبرنگاران را دعوت کرده، طی یک مصاحبه مطبوعاتی، به نقد سخنان آقای هاشمی از انتشار بیانیه پیش از انتخابات تا خطبه های نماز جمعه پرداختند.
سخن اصلی ایشان این است که مشروعیت حکومت و ولایت از مردم نیست، بلکه از خداوند است و ولی فقیه توسط خداوند انتخاب می شود.
آقای هاشمی در خطبه نخست نماز جمعه بر اساس مبانی دینی، مشروعیت حکومت را مبتنی بر حمایت ورضایت مردم دانستند.
از سید بن طاووس نقل کردند که پیامبر اسلام(ص) به امام علی(ع) فرمودند:" اگر دیدی مردم راضی بودند و تو را قبول کردند و به تو این سمت را دادند، با اجماع اکثریت، شما بپذیر. اگر احتراز کردند، بگذار هر کاری می خواهند بکنند."
بحث مبنای مشروعیت حکومت از سوی مردم یکی از مهمترین مباحث فلسفه سیاسی و حکومتی اسلام است. فقها و اسلام شناسان بسیاری از این نظریه حمایت کرده اند.
در نقطه مقابل، بحث اجتهادی دیگری وجود دارد که مبنای مشروعیت را ازجانب خداوند می داند و بر این باوراست که همان گونه که خداوند پیامبر را مبعوث می کند، امام را منصوب می کند، ولی فقیه هم از سوی خداوند منصوب می شود.
این نظریه در بین فقهای شورای نگهبان طرفداران جدی دارد. آقایان مومن و سید احمد خاتمی و نیز آقای یزدی از جمله طرفداران این نظریه هستند. از سوی دیگر اکثریت قابل توجه مراجع تقلید از مبنای مشروعیت مردمی حمایت می کنند.
آقای مومن با صراحت در این باره نوشته اند:" مشروعیت مجلس تشریع و قانون گذاری مانند سایر دوایر مختلف در نظام ولایت موقوف به رای ولی مسلمین است. او کسی است که خداوند وی را ولی بر مردم قرار داده است. پس اگر مصلحت امت را در تاسیس مجلس قانونگذاری دید که نمایندگان مردم در آن گرد آیند، رای و عزمش لازم الاتباع است و موافقت ولی فقیه موجب می گردد که آرای نمایندگان مردم دارای ارزش و لازم التبعیه گردد و الا ملاک و اصل، رای ولی امر مسلمین است." ( کلمات السدیده فی مسائل الجدیده، ص:20)
بر اساس این رویکرد، انتخابات هم- هر گونه انتخاباتی که باشد- اصالت ندارد و فرد منتخب وقتی مقام و موقعیتش رسمی و قانونی خواهد بود که از سوی ولی فقیه تنفیذ شود.
این رویکرد در یک کلام رای مردم و اساس جمهوریت را در نظام جمهوری اسلامی به امری نمایشی و تزیینی تبدیل می کند و مردم را به افرادی محجور که از تشخیص حسن و قبح مسایل و خیر و شر امور ناتوان و درمانده هستند، مبدل می سازد.
این دیدگاه، روی دیگری از همان دیدگاه معروف است که امام خمینی(ره) در نقد آن با صراحت بسیار گفت:" یک وقتی می گفتند روحانیت در سیاست دخالت نکند، حالا می گویند مردم دخالت نکنند."
امام با تذکر صریح خود از جامعه مدرسین خواست که در انتخابات مجلس دیگر شهر و شهرستان ها دخالت نکند و اجازه دهند مردم خود نمایندگانشان را انتخاب کنند.
آقای هاشمی با دقت و تدبیر تمام کوشید شکاف عمیق و گسترده ای را که در کشور ما پس از انتخابات پیش آمد و عملا دولت- ملت را به دو اردو گاه متخاصم تقسیم کرد، به شکل منطقی پر کند و بهبود بخشد. از این رو ازخدشه ای که به اعتماد مردم وارد شده، از آزادی زندانیان و همدردی با آسیب دیدگان سخن گفت، در حالیکه آقای یزدی که یک دهه رییس دستگاه قضایی بوده اند، از موضع "اشد المعاقبین" خواستار مجازات زندانیان شده اند؛ یعنی عمیق تر کردن زخم ها ، گسترش رنج های مردم و تشدید شکافهای ملت - دولت.
اگر به افقی دور دست نگاه کنیم، آقای هاشمی نکاتی را مطرح کردند که برای آقای یزدی و آینده ایشان و هم فکرانشان حیاتی، مهم و مغتنم است.
در یک کلام ، تا به حال اعمال قساوت، رعب و تحقیر هیچ فرد و هیچ ملتی را قانع یا ساکت نکرده است.

دست‌ هایم بوی دود می‌ دهد.
لبخند بزن.
لبخند بزن سیلویای من.

(author unknown) — Sat, 18 Jul 2009 16:11:12 PDT

دست‌ هایم بوی دود می‌ دهد.
لبخند بزن.
لبخند بزن سیلویای من.
صبح نخواهد دمید.

تیرباران دسته جمعی اویغورها به بهانه تظاهرات خیابانی آغاز شد

noreply@blogger.com (ترجمه اخبار ترکیه) — Sat, 18 Jul 2009 14:54:06 PDT

تظاهرات خیابانی اویغورهای مسلمان چین در دو هفته قبل چین را کانون توجهات بین المللی ساخت و یک بار دیگر چهره واقعی چین را نشان داد.

چین با تمام وجود سعی کرد خود را آرام نشان دهد و اعلام کرد مسببین این وقایع به مجازات خواهند رسید. اما بالأخره تصمیم چین بعد از فروکش کردن تب اویغورها آشکار شد: دولت کمونیست چین 196 مسلمان اویغور را به رگبار بست!

بنا به خبر ویژه کانال D ترکیه هنوز از سرنوشت 600 اویغور چینی خبری در دست نمی باشد.

گفتنی ست دولت چین با بردن خبرنگاران خارجی به بیمارستانها مجروحان هان را به آنان نشان داده بود تا عکس و تصاویر آنها در مطبوعات جهان نشان داده شود.

هنگامی که موضوع اویغورها در مطبوعات و رسانه های جهان به فراموشی سپرده شد چین اعدامهای دسته جمعی را آغاز کرد.

بنا به نوشته روزنامه حریت، هنوز معلوم نیست اجساد قربانیان به خانواده های آنان تحویل داده شده است یا نه.

هنوز درباره اینکه این اویغورها در کدام دادگاه و به چه جرمی مستحق تیرباران شناخته شده اند گزارشی در دست نمی باشد.

چین توانست با تطمیع اویغورها مبنی بر رسیدگی به خواستهای آنان، ابتدا آنان را ساکت نماید و اکنون کشتار دسته جمعی اویغورها به بهانه اعتراضات آنان آغاز شده است.

» چرا مشترک فید/خوراک وبلاگ ترجمه‌ی اخبار ترکیه نمی‌شوید؟
» ای‌میل: uzakyolblog@gmail.com

Steven Weinberg Discussion with Richard Dawkins

noreply@blogger.com (Mostafa) — Sat, 18 Jul 2009 12:06:00 PDT

کلّ گفتگو هشت قسمت است که لینکش کنار صفحه همین ویدئو در یوتیوب هست.

باشد که از خزانه‌ی غیبم دوا کنند

lahhzeh — Sat, 18 Jul 2009 15:30:18 PDT

مرهم، درمان، مفاهیم کهن‌ای هستند.

وقتی این روزها طبیبان فقط مُسکن تجویز می‌کنند و باز، تسکین‌ای نیست.

شاهد

(author unknown) — Sat, 18 Jul 2009 18:29:27 PDT

وقتی در صحنه حق و باطل نیستی وقتی که شاهد عصر خودت و شهید حق و باطل جامعه ات نیستی هرکجا که خواهی باش چه در نماز ایستاده باشی چه به شراب نشسته باشی هر دو یکی است.

«دکتر علی شریعتی»

ویران می‌آیی

norouzi3 — Sat, 18 Jul 2009 14:29:10 PDT

وسط‌های دههء هفتاد، که سریال «خانهء سبز» پخش می‌شد، ما هنوز هم‌آن تلویزیون سیاه‌سفید ناسیونال گنده را داشتیم که با ضربه‌های مُشت و گاهی لگد، سیگنال‌هاش را تنظیم می‌کردیم.
من آن‌روزها، آدم دیگری بودم؛ موجودی غریب و تب‌دار و هذیان‌گو و بی‌حوصله‌، خیلی بدتر از حالا. تنها دل‌خوشی‌ام دیدن «خانهء سبز» بود و باقی، صدای بنان و شهره مثلا.
یک‌شب، سه‌شنبه یا چهارشنبه، که میهمان داشتیم، دخترعموم بی‌هوا دوید وسط فکرها و چیزی پراند که ناخوش‌آیند بود: «خانه‌ء سبزی‌ها دیوارهای خانه‌شون هم سبز اه؛ همه‌چیزشون سبز اه... می‌دونستی هیچ؟»
مثل پُتکی بود روی هرچه که ساخته بودم و روی خیالات و خاطرات. فکر ِ این‌که چه‌طور می‌شود یک خانه واقعا سبزرنگ باشد، دیوارهاش سبزرنگ، درهاش سبزرنگ، و همه‌چیزش سبزرنگ باشد... فکر ِ این‌که یعنی می‌شود واقعا؟ که آدم‌ها وسط ِ سبزها؟
از آن‌شب تا شبی که خانهء سبز را انداختند وسط مسیر بزرگ‌راه که خراب شود، هر لحظه داشتم مجسّم می‌کردم «این دیواره الآن سبزرنگ اه ها ... ای وای؛ یعنی این در هم سبزرنگ اه الآن؟ ... یعنی چه‌جور می‌شه آخه؟» و خانه‌ای که می‌گفتند دیوارهاش، درهاش و همه‌جاش سبز است، در مسیر بزرگ‌راه افتاد و خراب شد. چه سوال‌ها که بی‌جواب ماند در من.
ناسیونال ِ گنده، آن‌قدر مُشت و لگد خورد که جاش را داد به یک سونی ِ رنگی. سال‌ها گذشت تا بازپخش «خانهء سبز» فکر کنم. این‌بار یک‌جور دیگری درگیری ذهنی ایجاد ‌شد. شدم هوایی ِ رنگ‌ها، و هی فکر می‌کردم «یعنی اون‌وقتا که این دیواره سبز بوده و من نمی‌دیده‌ام، حس‌ام چه‌جوری بود واقعا؟ ... یعنی این دره هم سبز بود و من هم سبز تصورش می‌کردم‌؟ پس چه‌جوری بود یعنی؟»
تجسّم ِ بی‌حاصل ِ روزگار ِ بی‌رنگ، شکنجهء مدام من شده بود. مدام در رفت و برگشت ِ این‌زمان و آن‌زمان بودم؛ پیر شدم که یک تصویر، یک تصویر واقعی و ناب برای ذهن‌ام بسازم، و نشد. نشد که بفهمم آن‌روزها که چیزی بوده و من نمی‌دیده‌ام، چی مجسّم می‌کردم از رنگی که باید می‌بود.
تصاویر بس‌یاری را گم کردم در آن‌سال‌ها؛ مثل وضعیتی که وقتی اسم کسی را می‌شنیدم، یک رنگ توی ذهن‌ام می‌آمد در کودکی، و بعدها گم کردم‌اش؛ مثل صدای هلی‌کوپتر که با دهان درمی‌آوردم در تنهایی و حالا نمی‌دانم چه‌جور؛ مثل سه‌تاری که با سیم و قوطی شیرخشک درست می‌کردم و واقعا صدای سه‌تار یا گیتار یا حتی پیانو درمی‌آمد ازش.
این‌طرف که بودم، آن‌طرف همه‌چیز سبز بوده. حالا که رفته بودم آن‌سو، همه‌چیز در این‌سو فقط بازپخش ِ اتفاقی بود که پیش از ما همه دیده بودند؛ تازگی نداشت این کشف.
گاهی، نرسیدن، به‌تر از دیر رسیدن است.

دیگر:
- سال قبل، در هم‌این‌روزها
- دایرة‌المعارف نوستالژی؛ صدای اول

* عنوان نوشته که نام رمان «حسین سناپور» است. این نوشته، بلند بود و قبل و بعدی داشت؛ بریده شد و نمی‌دانم چرا. شاید بار دیگر.

حسین آقا

تراموا — Sat, 18 Jul 2009 13:20:37 PDT

به دلیل تشابه اسمی، هیات دولت مراسم عاشورا و تاسوعای امسال را …

Posted in بی‌مزگی‌های فرهنگی- اجتماعی

کار فرهنگی

hamed9537 — Sat, 18 Jul 2009 13:28:18 PDT

ابهام نامه:

نمک دست که زیاد بشه، دست شور میشه..

روزنوشت:

ترجیح میدهم به کار فرهنگی بپردازم تا…
با اینکه سررشته ای از فرهنگ ندارم
و نمیدانم چه هست!
و در کدام دکان به حراج گذاشته اند
مگر از فرهنگ هم باید سررشته داشت؟
اینکه ندانی فرهنگ چیست، زشت نیست؟
نه که نیست!
من همینم. همین هم فرهنگم هست
کار هم لازم ندارد که بخواهیم اسمش را کار فرهنگی بگذاریم و خودمان را سرگرم کنیم و بگوییم ما هم کار داریم.
فرهنگ که کار نیست، که کارمند بخواهد...
هست؟!

باز نصف شب شد و من کلافه و دیوانه
دیوانه ی چه؟
باز خود نمیدانم.
تو میدانی؟
براستی که چنین است… و واقعا هم «است!»

پي نوشت:

امروز پارسال (ارشد)

بدرود

greatmemorial — Sat, 18 Jul 2009 12:35:11 PDT

خبرهای کوتاه بیشتر وقتها تکان‌دهنده‌‌س! این یکی هم کوتاه بود: اسماعیل فصیح درگذشت.
عجب ماهیه این ماه! ظاهراً همه کسانی که کتاب دادن دست ما دارن میرن! اون از مهدی آذر یزدی این هم از اسماعیل فصیح! هر چند روزگار طوری شده که رفتن و نموندن و ندیدن بهتر از موندن و دیدنه و شاید بشه گفت خوش به حالشون!

نمی‌دونم از خوش‌شانسی من بود یا چیز دیگه که کتابهای فصیح جزء اولین کتابهایی بود که خوندم. کتابخونه ما همیشه به خاطر علاقه شدید پدرم به ادبیات قدیم و جدید، پر بود از کتابهای مختلف و البته نه هر نوع کتابی! خیلی بزرگ نبودم. شاید از همون حدود سنی دوران راهنمایی، که شروع کردم به خوندن کتابهای بزرگترها و در رأس همه‌شون کتابهای همین مرحوم فصیح. از اون به بعد بود که دیگه تن به خوندن هر نوع کتابی ندادم و روز به روز هم سختگیرتر شدم در انتخاب کردن برای خوندن و بعدها بود که دیگه حتی کتابهای مرحوم رو هم نمی‌پسندیدم! ولی همیشه علاقه و احترام زیادی قائل بودم و هستم برای نویسنده بزرگی مثل این نویسنده. اسماعیل فصیح اگرچه خودش خوزستانی نبود ولی به خاطر علاقه زیادش به شهر آبادان و نوشتن از اونجا و اوضاعش، حق بزرگی به گردن آبادانیها داره. در حقیقت یه تاریخچه غیر رسمی از شهر آبادان رو میشه توی نوشته‌هاش پیدا کرد.

به هر حال هر کسی یه روزی باید بره. ولی چقدر خوش به حال مردمیه که دست کم یه اثر جاودانه‌ای از خودشون به جا میذارن. روحش شاد و خدایش بیامرزاد.

پ.ن: من سالها پیش، یعنی اون وقتی که دوم دبیرستان بودم، برای درس "نقد" آیین نگارش، یه نقد نوشتم بر آثار مرحوم فصیح. اون صفحات دفتر انشام رو اسکن کردم و گذاشتم اینجا. خیلی ارزش خوندن نداره ولی شاید یه چیزای جالبی بشه توش پیدا کرد!
1 ، 2 ، 3 ، 4 ، 5 ، 6 ، 7 ، 8

آدم است دیگر...

(author unknown) — Sat, 18 Jul 2009 13:19:10 PDT

آدم است دیگر. حتی ممکن است در چنین روزی دلش برای خبیث ترین آدمها هم تنگ شود!

این دوست‌های انقلابی

(author unknown) — Sat, 18 Jul 2009 13:13:33 PDT

1- ظهر است، تلفنی با میم صحبت می‌کنم. دیروز بعد از مدت‌ها از کانادا برگشته. می‌پرسم: «کی رسیدی؟» جواب می‌دهد: «هشت صبح» به شوخی می‌گویم: «پس رسیدی به نمازجمعه!» که جدی جواب می‌دهد: «آره ولی یه کم دیر رسیدم!» و من رسمن از تعجب دهانم باز می‌ماند. فکر کن طرف بعد از بیش‌تر از دو سال برگشته ایران و تقریبن مستقیم از فرودگاه رفته نمازجمعه!

2- عصر است، تلفنم زنگ می‌خورد. سین است. با تعجب می‌گویم: «ئه! مگه تو قرار نبود برگردی اروپا؟ نرفتی؟» خندان می‌گوید: «نه! چند ساعت مونده به پرواز، رفتم بلیتم رو عقب انداختم.» می‌پرسم: «ولی مگه قرار نبود بری؟» که باز با خنده پاسخ می‌دهد: «چرا، اما فکر کردم به‌تره وایسم برم نمازجمعه!»

و من دو تا شاخ کوچک از دست این دوستان انقلابی‌ام روی کله‌ام سبز می‌شود!

رتوش یک عکس، تصحیح یک اشتباه

Abdol-Qader Balouch — Sat, 18 Jul 2009 12:36:38 PDT

دوباره به سخنرانی روز جمعه هاشمی رفسنجانی گوش دادم و به نظراتی که در مطلب قبلی‏ام نوشته شده بود توجه کردم و نظرات عدیده و تفاسیر متعدده‏ای را که از حرفهای ایشان شده از نظر گذراندم. متوجه شدم مردم سیاستشان بسیار از من بهتر است. آنها با رتوش آن عکسی که من زشت دیده‏ام، چهره‏ای زیبا به نفع جنبش سبز مردم یافته‏اند. این امکان را خود هاشمی رفسنجانی که این بار فقط اندکی از خودِ همیشگی‏اش فاصله گرفته بود برای همه فراهم آورد. در عوض متوجه شدم در جبهه آدمخواران، چهره‏هایی امثال آیت‏الله یزدی و حسین شریعتمداری و طرفداران کودتا و افرادی که به هر حال معتقدند مرغ یک پا دارد به جمع مخالفان او پیوسته‏اند لذا من بدون فوت وقت به حمع کسانی می‏پیوندم که معتقدند جنبه انتقادی سخنان هاشمی رفسنجانی قوی‏تر بود و ایشان را «آقایی» می‏دانم که تلاش دارد تو زردی خود را تا جایی که بشود سبز کند. به امید سبزی و سر سبزی ایران.

نمازجمعه دیروز هاشمی را از سایه خارج نمود

rasmrozegar — Sat, 18 Jul 2009 02:54:18 PDT

درباره نمازجمعه دیروز باید گفت یکی از مهم‌ترین و پراتفاق‌ترین نماز جمعه ‌های سی ساله انقلاب اسلامی بوده است.در این نماز جمعه با اون اتفاقاتی که همه از آن باخبر هستیم بخصوص درگیرهای های خیابانی آن و حمله نیرهای نظامی و امنیتی به مردم بی دفاع می توان از مهمترین وقایع این نمازجمعه نام برد.

اما مهمترین واقعه دیگر این نماز جمعه این بود که آیت الله اکبر هاشمی رفسنجانی دیگر آن رفسنجانی سابق نبود. همه ما هاشمی را مرد کم حرف میانه روی می‌شناسیم. برای همین هاشمی را مرد سایه‌ها نام می برند، و همه جناح‌های داخل حاکمیت خواهان این هستند که با بلیط و پرچم هاشمی در میدان‌گاه سیاست حضور پیدا کنند. (البته به غیر از محمود احمدی که ایشان هم یه جورایی ریاست جمهوری خود را مدیون بازی غیر اخلاقی جناح خویش با نام رفسنجانی است).

اما روز جمعه 26 تیر ماه همزمان با سالگرد اولین نماز جمعه تهران به امامت مرحوم آیت الله سید محمود طالقانی، ورقی از اتفاقات پر رمز و راز جمهوری اسلامی ایران ورق خورد. در این روز همه منتظر کلام هاشمی رفسنجانی بودن که چه می‌گوید؟؟ از چه موضعی حرف می‌زند آیا دربرابر این وقایع انتخابات و پس آن سکوت می‌کند یا مثل همیشه جانب احتیاط را می‌گیرید و یا اینکه حرف‌های دیگر می زند؟؟؟

اما هاشمی روز جمعه خود را از سایه خارج نمود، و با زبان اعتدالی خویش تا حدودی حرف دل مردم را زد. که البته نباید از هاشمی انتظار زیادی داشته باشیم. همین‌قدر هم از مردم و وقایع بعد از انتخابات سخن به میان آورد باید خوش‌حال بود. هاشمی رفنسجانی با خواندن خطیه‌های دوم نماز دیگر از سایه خارج شد. و عملا موضع خود را در این بازار مکاره سیاست تعریف نمود که کجای میدان ایستاده است.

هاشمی رفسنجانی دیروز نشان داد که دیگر بی رنگ و خاکستری نیست، بلکه می دانست در این بازار اگر سکوت کند متهم به خیانت می شود.برای همین با موضعی نسبتا شفاف حرفش را زد. و رنگ خویش را انتخاب نمود. تا در تاریخ اسم خویش را به خوش نامی ثبت نموده باشد.

در هر صورت کتاب خاطرات سال ۸۸ رفسنجانی باید خواندنی باشد

درآینده درباره هاشمی رفسنجانی بیشتر خواهم گفت

تصادف – یک

teng — Sat, 18 Jul 2009 11:13:50 PDT

همین ماه پیش که ایران بودم، وسط همه آن جشن های خیابانی و شور و شوق قبل از انتخابات، یک شب که نشسته بودم در کنار خانواده ماهواره می دیدیم و استراحت فکری می کردم و مناظره نگاه می کردیم و رویای له شدن ا.ن. را در سر می پروراندیم، خبردار شدیم که دایی مادرم تصادف بدفرمی کرده و الآن نیمه جان توی بیمارستان هست. البته شکر خدا فامیل ما انقدر تلفات تصادفات جاده ای داده که دیگر خیلی شوکه نشدیم. یعنی همین که طرف زنده بود ما خوشحال بودیم.

صبح زود بوده، ماشین شان رونیز بوده، و این فامیل ما با همکارش از شمال بر می گشته و سگی گازونده بودند و خلاصه نزدیک های امامزاده هاشم به همکارش می گوید که فلانی من خیلی خوابم می آید و سر پیچ بعدی می زنم بغل یک چرتی بزنم و تو هم برو توی یکی از این کافه ها و صبحانه بزن. انگار هنوز جمله اش تمام نشده که پلک هایش می افتند روی هم و با سرعت خرکی می رود توی شکم خاوری که از روبرو می آمده. یعنی انقدر سرعت زیاد بوده که علاوه بر اینکه ماشین خودشان آکاردئون می شود و ماشین را می بُرند که بیرون بکشندشان، راننده خاور هم له و لورده و بیمارستانی می شود. بعداً ها شنیدیم که از نور تا امامزاده هاشم را یک ساعته آمده بودند و شما خودت سرعت اینها را حساب کن. این فامیل ما هم اصولاً راننده قَدَری هست ها، یعنی اقلاً سی سال هست که هر هفته همین مسیر تهران شمال را می رود، ولی خب، اتفاق هست دیگر. یعنی شاید خیلی هم اتفاق نباشد، خواب آلود با اون سرعت رانندگی کردن در حکم خودکشی هست دیگر.

سعادت آباد، بیمارستان تازه تاسیس پارسیان. یک خیابان را پانزده بار گز می کنیم تا آخر سر جای پارک پیدا کنم. من و مادرم پرسان پرسان اتاقش را پیدا می کنیم. در اتاق باز است. چراغ خاموش است، تختخواب خالی و ملافه مرتب هست. چند تا جعبه شیرینی روی میز هستند. خیلی سریع ان و گهم با هم قاطی می شوند. می گویند عمل داشته و الآن آی-سی-یو خوابیده و ما نفس راحتی می کشیم. ده-دوازده نفری پشت در آی-سی-یو هستند. معلوم هست وضع شان خراب هست. فکر کنم تلفات هم داده اند. انگاری منتظرند ببینند تکلیف بعدی چه می شود. زن جوانی له است از زور گریه. آرامش می کنند. من نگاهش می کنم. نمی دانم چرا زن ها فکر می کنند بعد از گریه قیافه شان داغون می شود. یعنی پف کردن صورت و اینها را می فهمم، ولی چشمان گریان فوق العاه اند. می خواهم به زن بگویم که چشم هایت افسانه ای شده اند. می ترسم قوم و قبیله اش بریزند سرم. توی همین حین و بین مادرم قاچاقی وارد آی-سی-یو می شود. پنج دقیقه بعد دارد زیر گوشم می گوید که “آروم برو تو، سرتو بنداز پایین، تخت چهارم سمت راسته”. روی در آی-سی-یو علامت ورود ممنوع زده اند اندازه کله دامبو، مضاف بر اینکه تا من قصد دخول کردم یکهویی ده-دوازده تا کشاورز هم انگار از آسمان افتادند زمین و هجمه آوردند به سمت در آی-سی-یو. بیل هایشان را تکیه دادند دم در آی-سی-یو و کلاه نمدی هایشان را گذاشتند روی سینه شان و دسته جمعی رفتیم لای در آی-سی-یو را باز کردیم. تخت ها را بر انداز کردم. نصفی شان که انگار مرده بودند. یعنی ملافه روی صورتشان بود. چشم انداختم به تخت چهارم سمت راست: یک اسکلی بود که در همان حالت خوابیده دست گچ گرفته اش را بالا پایین می برد، انگار دارد دمبل می زند. با خودم می گویم طفلی مغزش هم معیوب شده. مردد هستیم که وارد شویم یا نه که یکهو یک پرستار می بیندمان و عربده می کشد و فحش می دهد. فرار می کنیم. حق داشت بنده خدا. به مادرم می گویم که ندیدمش. داستان اسکل دمبلی را برایش می گویم. می خندد و می گوید همان بود. می گوید از همان حرکت فهمیدم که خودش هست: از زور زرنگی توی آی سی یو هم در حال ورزش هست، مبادا که از زندگی جا بماند!

حفره های زمان

Hadi — Sat, 18 Jul 2009 12:29:14 PDT

چرخ خوابم به دور زنجیرهای به هم بافته شده می چرخید و شکوفه های نارنج عطرشان را در مسیر هوا می پراکندند تا برای تصویرهای روزانه ام آذوقه ی کافی داشته باشم . ته مانده روز با نور چراغ های خیابان در هم آمیخته بود و از درزهای سوراخ قطار ، آسمان آب شورش را به روی سرم می ریخت .چتری به بالای سرم بردم و دستمالی به آسمان دادم تا بینی اش را بگیرد تا هق هق گریه اش ، کف قطار را خیس نکند . آلاله ها و چراغ ها ، سر هر ایستگاه به قطارها نور کرایه می دادند تا هیچ کس از بی نوری کور رنگی نگیرد . در راهروی قطار برای لحظه ای ایستادم تا قفل پنجره ی کشویی را باز کنم .طرح اندام مارسیا بر پهنه ی آسمان افتاده بود . سبدی به دست داشت و ابرهای آلوده به باران از انحنای بازویش پیدا بود .بلوز خاکستری رنگش کهنه ، کفشهایش بی رنگ و مندرس و دست های کوچکش نرم و سرخ و گردنش آفتاب سوخته بود .ابروانش صاف و مشکی ، مژه هایش بلند و بینی اش کشیده شده بود ، اما چشم هایش خاکستری شده بود - چنان معصومانه نگاه می کرد که گویی همین چند لحظه پیش تازه باز شده بود . پنجره کشویی را که باز کردم از وسط ابرهای خاکستری به داخل راهروی قطار کشیدمش تا این همه از انگشتهای مشتاق لمسش دور نباشد . بی آنکه حرفی بزند مرا بوسید تا به یادم بیاورد بیش از آنکه فکر می کنم دوستم می دارد . گونه های کشیده و بی لک اش را به دست گرفتم تا به او بباورانم که با اینکه شب از نیمه نیز نگذشته است آفتاب زندگی ام تنها او هست و بس ! بسته ی سیگارم را از جیب کتم درآورد و با کبریت جنگلی آتشش زد و با پک محکمی که زد ابر خاطره را در اطراف صورتم زنده کرد تا همچنان در بستر رویا غلت بزنم . به کوپه خودم برگشتم و مارسیا را به روی تخت طبقه ی دوم خواباندم تا با خیال راحت و آسودگی سیگارش را بکشد . با اینکه می دانستم چشم هایش سیاه بوده ولی به خودم باوراندم که خاکستری بهترین رنگ برای چشم هایش است .با شانه ی درختی شروع به آرایش موهایش کردم تا از موج های ناراستش کمی کاسته شود .با انگشت اشاره ی دست چپم گونه اش را نوازش کردم و با هر پکی که به سیگارش می زد برای ثانیه ای دست از هر دو کارم بر می داشتم . هیچ وقت در این چند سال مارسیا را این همه اسرار آمیز ندیده بودم . با من حرف نمی زد ولی با چشم هایش از من می خواست تا منتظر پایان پک زدن های تندش باشم .دلم برای عشق بازی کردن با تن اش تنگ شده بود .فکر نکنم هیچ تنی در دنیایم بوده باشد که این همه مرا تشنه کرده باشد .مارسیا و جسم و روحش مرا از خود بیخود می کرد بی آنکه فرجامی برای این ماجرا اندیشیده باشم .از روزی که مارسیا را دیده بودم به پایان کارمان فکر نکرده بودم و نخواهم کرد .چرا باید این دنیای قشنگ و لطیف ام را از بین ببرم .هر دو با هم خرسند و راضی از این عشق بی پایان هستیم پس چرا باید از بین اش ببریم .آویشن های داخل پیراهن اش مشام تن و روحمم را پر از شادی بی پایان کرده بود و نمی توانستم بفهم چرا این زن این همه پر از بوی خوش زندگی است .چرا از بوییدنش سیر نمی شوم .دست به پنجره ی بیرونی کردم تا گل های سرگردان را از زمان سپری شده بیرون بیاورم و عطری تازه به کمک همدیگر بسازیم .یادم نمی رود اولین باری که با مارسیا عشق بازی کردم ، شب تکه های روز را بلعیده بود و کولاژهای تکه پاره شده - عطر تازه ای از زمان گذشته به کف و دیوارهای خانه پاشیده بود.وقتی از در وارد شد صورتش را به بینی ام نزدیک کرد تا با عطری که خودش ساخته بود هم سازی بکنم .انگار که جادو شده باشم ، مست از بوی درون مارسیا به روی صندلی نشستم تا مارسیا هر کاری که مصلحت بداند انجام بدهد .مارسیا مرا با عشق بازی تازه ای آشنا کرد که تا به قبلش هیچ وقت لمسش نکرده بودم .انگار آدم تازه ای شده باشم همه چیز برایم خوش عطر و با طروات بود .مارسیا از آن شب عشق بازی به بعد بیش از آنکه با من حرف بزند بیشتر به بازسازی ساختمان بدنم پرداخت و از من پاره کومه ای ساخت تا بازشناختنش خیلی هم آسان نباشد .مارسیا به پک زدن به سیگارش ادامه داد تا من خودم را در صورت خودش بازبیابم و با گیراندن سیگاری به رویای دیگری رفتم تا دچار کور رنگی نشوم !!