Iranian doxdo (www.doxdo.com)

خوراک

2008-07-25T09:24:24Z

خوراک های زیادی تو گورد یه بدی که داره اینه که آدم موقع میل کردن یا به نوعی چک کردن خوراک ها به جای خوندن اون ها فقط به این فکر میکنه که mark as read بشه و بره پی کارش!
…

افشای روابط رئیس جمهور با آمریکائی ها توسط خودش

2008-07-25T12:17:16Z

بگیر اون ور!

2008-07-25T11:54:25Z

■■ فرض کن داری توی پیاده‌رو راه خودتو میری؛ یه جایی می‌رسی که مصالح ریختن و پیاده‌رو بسته‌ست حالا مجبور میشی بری توی خیابون اون یه تیکه رو. یه پژو رو می‌بینی که داره به‌ت نزدیک می‌شه و راننده‌ش هم زنه، طبق عادت همیشگی یه خورده حواس‌ت رو جمع میکنی تا یه وقت سرکار نیاد تو شکمت! اما با کمال تعجب می‌بینی که انگار ایشون کلا قصد جون‌ت رو کردن، همینجوری داره میاد سمت تو ولی جلو رو نگا نمی‌کنه و داره آرایش‌ش رو درست میکنه تو آینه! برای اینکه نزندت می‌پری توی ماسه‌های توی پیاده رو. می‌زنه رو ترمز و سرشو از پنجره میاره بیرون و یه لبخند حال بهم زن میزنه و «ببخشید»!

روشنفکری (۲)

2008-07-25T12:01:00Z

در اینجا سعی کردم تعریفی از روشنفکری را بر پایه‌ی کتاب “کار روشنفکری” اثر بابک احمدی ارائه کنم. اگر این مطلب را نخوانده‌اید می‌توانید در اینجا بخوانید. اگر هم حوصله ندارید می‌توانید فقط پاراگراف بعدی را بخوانید.

دیدیم که برخلاف تعریف‌های ذات‌باورانه (یعنی تعاریفی که به مصداقهای غیرقابل تغییر می‌پردازند)، بهترین راه برای تعریف روشنفکری، تعریف مفهومی به نام "کار روشنفکری" است. کار روشنفکری کاری است که در آن فرد ۱- فعالیت فکری-عملی خود را در جهت گسترش یک گفتمان انجام می‌دهد، ۲- ارتباط آن گفتمان را با اجتماع، حقیقت و قدرت مشخص می‌کند و ۳- با گفتمان‌های دیگر، حلقه‌ی ارتباطی برقرار می‌کند. و در همه‌ی این ویژگی‌ها رویکرد انتقادی خود را حفظ می‌کند.

حالا می‌رسیم به کلیشه‌های روشنفکری در ایران که در این پست به آن اشاره‌هایی کردم. کلیشه‌های روشنفکری در ایران همگی ذات‌باورانه هستند؛ یعنی از دید بسیاری، روشنفکر این‌گونه است و لا غیر. نکته‌ی جالب در اینجاست که اکثر این کلیشه‌ها نه فقط در باور عامه‌ی مردم که در باور بسیاری از روشنفکرنام‌ها (به معنی کسانی که دوست دارند روشنفکر نامیده شوند) نیز رسوخ کرده و در بعضی موارد تبدیل به یک مد شده است. شاید به همین سبب است که در میان برخی اقشار جامعه لقب "روشنفکر" به یک لفظ استهزاآمیز و حتی یک فحش تنزل یافته است.

کلیشه‌های روشنفکر ایرانی:

۱- سکولاریسم

عدم اعتقاد به خدا و دین به فراگیرترین کلیشه‌ی روشنفکر ایرانی تبدیل شده است. این کلیشه درجات مختلفی دارد و از لائیسیته تا ضددینی را در بر می‌گیرد. بسیاری معتقدند برای انجام وظیفه‌ی ذات‌باورانه‌ی "جستجوی حقیقت"، یک روشنفکر نمی‌تواند از مبانی اندیشه‌ی دینی کمک بگیرد، زیرا ایمان دینی در تقابل با خرد مدرن قرار دارد و یک اندیشمند دینی تنها می‌تواند از دریچه‌ی دید محدودی به جهان اطرافش نگاه کند.

اما نکته اینجاست که یک مؤمن، لزوماً از باورهای دینی خود در تمام بحث‌ها استفاده نمی‌کند و حتی اگر هم استفاده کند باز هم کار او نفی نمی‌شود. چرا که یک متفکر سکولار هم از باورهای علمی و فلسفی مدرن خود برای حکم دادن استفاده می‌کند و آنها را بدیهی فرض می‌کند. به قول بابک احمدی:

"...متفکری دینی می‌تواند ... پایه‌ی استدلالش مفهوم عدالت باشد. اما ... ضرورت ندارد که او حتماً بر اساس درک سکولارهایی چون مارکس یا راولز به عدالت بیندیشد، بل می‌تواند بر اساس باورهای دینی‌اش طرحی دیگر از عدالت پیش کشد..."

آنچه بنیادگرایی خوانده می‌شود، نه ایمان به خدا، بلکه مسدود کردن بحث انتقادی در مورد گفتمان هدف است. کما این که یک متفکر خردگرای سکولار هم که بحث انتقادی در مورد خرد و خردگرایی را مسدود می‌کند، جزم‌گرا است. در یک کار روشنفکری، آنچه اهمیت دارد، نه ایدئولوژی، که رعایت اصول دموکراتیک و "نسبی‌نگری معرفتی" است.

۲- سیگار، الکل، روابط باز اخلاقی

علیرغم ابتذال آن، این کلیشه بیش از هر کلیشه‌ی دیگری بیانگر "مد روشنفکری" است. هر چند زمینه‌هایی از این موارد در برخی روشنفکران (به خصوص روشنفکران سکولار) دیده می‌شود، اما رسانه‌های جمعی و به خصوص تلویزیون در گسترش این تصور در میان عامه‌ی مردم نقش به سزا و غیرقابل کتمانی داشته‌اند. هر چند ویژگی‌های فوق، در ذات خود اموری کاملاً شخصی هستند، اما تبلیغات در مورد الکلی بودن و بی‌بندوباری روشنفکران، درحقیقت استفاده از حساسیت‌های جامعه‌ی مذهبی ایران از سوی بنیادگرایان جزم‌گرا برای خلع سلاح روشنفکران سکولار است. اما اگر از حق نگذریم روشنفکران سکولار هم برای تغییر این کلیشه‌ی ذهنی عامه‌ی مردم تلاشی نکرده‌اند و حتی بعضاً بدان دامن زده‌اند.

۳- افسردگی و ناامیدی

نمونه‌ی کلاسیک روشنفکر ایرانی افسرده و ناامید را در شخصیت صادق هدایت، داستان‌نویس برجسته‌ی ایران می‌توان یافت. اعتقاد به پوچی زندگی و دنیا (دیدگاه نیهیلیستی)، ناامیدی از بهبود اوضاع و بدبینی تبدیل به یک کلیشه‌ی روشنفکری در ایران شده است. انگار هر آن که بیندیشد و آگاه باشد (باز هم تعریفی ذات‌باورانه از روشنفکری)، باید به فلسفه‌ی شوپنهاور و نیچه تأسی کند و آن را الگوی زندگی خویش قرار دهد، و هیچ یک از دیگر الگوهای فلسفی جهان قادر نیستند از پس اقناع اندیشمند ایرانی برآیند.

البته در فراگیر شدن این کلیشه شرایط سیاسی-اجتماعی ایران در سده‌ی اخیر نیز بی‌تأثیر نبوده است. سکست انقلاب مشروطه، اختناق رضا شاهی، سال‌های پس از کودتای ۲۸ مرداد، و سالهای پس از انقلاب ۱۳۵۷ هر یک منجر به ایجاد فضایی افسرده و آمیخته با بدبینی در جامعه‌ی ایران گشته است، و به تبع آن اندیشمندان و روشنفکران ایرانی را نیز درگیر چنین فضایی کرده است. اما از یاد نبریم که هم‌اکنون این ویژگی‌ها از حالت طبیعی خود خارج شده و تبدیل به یک کلیشه‌ی ذات‌باورانه شده‌اند.

۴- شیفته‌ی مدرنیته و دشمن سنت

انگار بر پیشانی روشنفکر ایرانی نوشته شده است “مدرن”، و گرایش به سنت مترادف است با خشک‌مغزی و عقب‌ماندگی. این تعریف کلیشه‌ای نیز تعریفی ذات‌باورانه از روشنفکر است. آیا فردی که با دیدی انتقادی نسبت به مدرنیته، گفتمان “بازگشت به سنت‌ها” را مطرح می‌کند و آن را با دیگر گفتمان‌ها مرتبط می‌کند و ارتباط آن را با حقیقت زندگی و قدرت حاکم مشخص می‌نماید، مگر تمام مؤلفه‌های انجام یک کار روشنفکری را ندارد؟

شاید نمونه‌ی بارز چنین روشن‌فکری “سید حسین نصر” فیلسوف سنت‌گرا و استاد دانشگاه جرج واشنگتن آمریکا باشد که با ده‌ها کتاب، مقاله و سخنرانی تلاشی شایان تقدیر در جهت پیشبرد گفتمان فلسفی سنت‌گرای خود داشته است و صرف نظر از محبوبیت و یا عدم محبوبیت نظراتش، حقیقتاً کار روشنفکری انجام داده است.

---

مطمئناً اینها تمام کلیشه‌های روشنفکری در ایران نیستند و خواننده می‌تواند ویژگی‌های متعدد دیگری را نیز به عنوان کلیشه‌های ذات‌باورانه‌ی روشنفکر ایرانی بیان کند. قصد من از طرح این مسایل ارائه‌ی رویکردی است برای پاسخ این پرسش که چرا روشنفکران ایرانی (یا بهتر بگوییم روشنفکرنام‌های ایرانی) به جای مبارزه برای محو این کلیشه‌ها در باور عامه‌ی مردم، با هر انتقادی (به طنز یا به جد) نسبت به این کلیشه‌ها برمی‌آشوبند و منتقد را به بدترین صفات و توهین‌ها می‌رانند؟ آیا جز این است که با دیدی ذات‌باورانه، این ویژگی‌ها را نماد روشنفکری می‌دانند و دفاع از آنها را دفاع از روشنفکری؟

من و راهیان نور غرب کشور

2008-07-25T10:28:28Z

از اینکه سایت را در این چند روزه دیر به روز کردم و همچنین نتوانستم به ایمیل‌های دوستان پاسخ بدهم عذرخواهی می‌کنم .

راستش را بخواهید امروز صبح از اردوی راهیان نور، به مناطق عملیاتی غرب کشور برگشتم.

سفری که اتفاقی پیش آمد و من واقعاً از این پیش‌آمد خوشحالم.

امسال تابستان اولین دوره برگزاری اردوهای راهیان نور به مناطق عملیاتی غرب کشور بود و می‌توان گفت که تقریباً کاروان ما و یکی دوتا کاروان دیگر به صورت آزمایشی و نمونه راهی این سفر شده بودند.

قرار است که انشاالله در آینده نزدیک اردوهای بیشتری به مناطق غرب کشور برنامه‌ریزیی شود و دوست‌داران و علاقمندان سفر به این مناطق، راهی گردنه‌ها و کوه‌های سربه فلک کشیده و زیبای کردستان و کرمانشاه شوند.

می‌توان گفت اردوهای بازدید از مناطق عملیاتی جنوب با اردوهای غرب به صورت کلی و اساسی از ابعاد گوناگون متفاوت است.

تجربه بسیار زیبایی بود و زیباتر از آن پیدا کردن دوستانی خوب و با صفا و با معنویت که نمونه‌هایشان بسیار کم است.

انشاء الله به زودی با ویژه‌نامه‌ای صوتی، تصویری و ویدئویی در این زمینه، وبلاگ را به روز خواهم کرد.

یا علی...

اگر سیستم عاملها ماشین بودند

2008-07-25T11:46:07Z

* قضاوت با خودتون:)

* از اینجا

* مرتبط: اگر مرورگرها خانم بودند:-)

خاک فکرت شوره زارِ دغدغه هاست؟

2008-07-25T11:44:37Z

رفتن یا ماندن؟ می خواهی بمانی و در همین خاک جوانه بزنی، برگ و گل بدهی؟ می خواهی سراغ رفتگان را از جویبار بگیری، دانه بر خاکت بیفشانی و سایه به زمینت ببخشی؟ یا می خواهی رخت خود برداری و به ناشناخته کوچ کنی؟ انتخاب مشکلی ست. هم دنیایی که می شناسی و هم آنچه که برای شناختش نیاز به سفر داری جذاب و دلپذیرند.

درختها نمی توانند جایی بروند. هر وقت هم که رفتنت را به آنها اعلام کنی می گویند هرجا بروی آسمان همین رنگ است. حتی ماهی سیاه کوچولو هم دردِ تیرِ تردید را بر قلبش حس کرد. مرزها تو را به خود وانمی گذارند. اینکه می بینی قطره های باران دل ابر را جا می گذارند و بودن را در نابودی خود جستجو می کنند، از سر ناچاری ست. هیچ کس به میل خود مرزی را پشت سر نمی گذارد. همیشه کسی، چیزی، احساسی ست که به سوی خود می کشدت و تا آنجا که نمی دانی کجاست می بردت. کسی که می رود، به شگفتی های مادرِ زمین چشم دوخته است. می داند که آسمان در هر صورت همان است که بود.

سخن از رفتن به شهر و دیار و کشوری دیگر نیست. مطلوب ذهن تو ، شاید هدف زندگیت باشد. گاهی این مطلوب ذهنی آنقدر دور و مرموز و مبهم است که از اینجا نمی توانی لمسش کنی. با منطقت نمی خواند. با چهارچوب فکریت بیگانه است. با دانسته هایت در تضاد است. با آنچه جامعه ات تحت عنوان درست و نادرست به تو آموخته، هماهنگ نیست. و با همه ی این ها آنجا به انتظار تو ایستاده. دور و مرموز و مبهم. منتظر است تا بشناسی اش. معنی اش کنی. به او نام بدهی و زیر و بم های جسمش را حس کنی.

گاهی خاک فکرت شوره زارِ دغدغه ها ست. علف های هرزِ تاریخ را با گل های افتخار عوضی گرفته ای. خارهای خشکِ اذهانِ خشونت زده را تحت نام کلماتِ سبزِ آزادگی می چری! مارهای آرمان گرایی را کبوترِ عشق فرض کرده ای! فکر می کنی چون زنجیر پایت از طلای ناب است، بی نیاز از رفتنی…

روی این کره ی خاکی به تعداد آدمها مرز وجود دارد.

.اگر می خواهی برای همیشه از مرز رد شوی جیبهایت را خالی کن

عکس روز

2008-07-25T11:47:00Z

سفره یکبار مصرف

2008-07-25T10:31:03Z

از تمیز کردن سفره یا میز غذا اصلا خوشم نمیاد! کار خونه انجام میدم ولی این یه کار بعضی وقتها اذیت می کنه. یک مغازه لوازم یکبار مصرف فروشی نزدیکمون هست که هر از چند گاهی بهش سر میزنیم. یکبار که رفته بودیم اونجا یک رول (فکر کنم 50 متری) سفره یکبار مصرف ازش خریدیم و خلاصه الان زندگی لذت بخش شده. وقتایی که شام یا نهار خونه هستیم از این سفره استفاده میکنیم. خوردن غذا که تموم میشه، تمام اضافات و آشغالهای غذا را میریزیم تو سفره و بعدش همشو جمع میکنیم میریزیم دور. لحظه لذت بخشیه!

چهل و سومین جلسه‌ی گروه ادبیات عصر کتاب برگزار شد

2008-07-25T08:49:00Z

قصه‌های شیخ‌اشراق از دید 2 منتقد

روزنامه‌ی مردم‌نو

کتاب «قصه‌های شیخ اشراق» شهاب‌الدین یحیی سهروردی که توسط جعفر مدرس صادقی ویرایش متن شده است، موضوع چهل و سومین نشست عصر کتاب گروه ادبیات بود که با حضور اساتید، دانشجویان و ادب دوستان عصر روز 24 تیرماه در سالن آمفی تئاتر سهروردی زنجان برگزار شد.

این جلسه که طبق پوستر نصب شده بر روی سن باید ساعت پنج بعد ازظهر شروع و به معرفی، نقد و بررسی کتاب مزبور می‌پرداخت، با 20 دقیقه تأخیر آغاز شد و بیش‌تر به خود شیخ‌شهاب‌الدین سهروردی پرداخت تا قصه‌هایش.

در ابتدا مهدی جلیل‌خانی، مجری جلسه و مدیر گروه ادبیات به معرفی کتاب مزبور پرداخت و گفت: این کتاب اثر فیلسوف زنجانی، یحیی‌ابن‌حبش‌ابن‌ امیرک ملقب به شهاب‌الدین، شیخ اشراق یا شیخ مقتول است. وی در سهرورد یا قره‌قوش خدابنده‌ی زنجان زاده شد.

گوگل تو هم؟

2008-07-25T11:05:00Z

گپی با فرزانه کابلی

2008-07-25T09:53:00Z

بحث شيرين ازدواج موقت همچنان در يک پست قبل از اين ادامه دارد، اما...

برای طرفداران رقص (ببخشيد حرکات موزن) خانم فرزانه کابلی (مامان علی کوچولو) و رقصنده مشهور....ببخشيد رقاص مشهور... ببخشيد حرکات موزون کننده مشهور:

The Iranian Association at the University of Toronto (IAUT) is proud to present "A Conversation with Farzaneh Kaboli" on July 26, 2008. In this event, Ms. Kaboli will talk about the situation of dance in Iran and her experiences in choreographing, directing, as well as performing dance in Iran.

Farzaneh Kaboli is the most recognized Iranian female dance artist, and her name has appeared in books such as, 'Salar Zanan-e Iran' and 'Avvalin Zanan' as the pioneering Iranian woman in the field of dance. Prior to the Islamic Revolution of 1979, she performed widely as a soloist with the National Dance Company both within Iran and internationally at many prestigious venues. After the revolution, she continued her career by acting in theatre and cinema. Today she continues teaching dance privately, as well as instructing movement classes for university students of theatre.

This event is a great privilege for IAUT and also a great opportunity for those interested, to engage in a conversation about art and dance in Iran with this renowned artist.

Event: A Conversation with Farzaneh Kaboli
When: Saturday, July 26, 2008 at 5:30 p.m.

Where: Bahen building, Room 1170, 40 St.George Street, M5S 3E4

بوكر آسيايي ربطي به ايران ندارد

2008-07-25T10:45:10Z

دو سالي از عمر جايزه بوكر آسيايي مي‌گذرد، جايزه‌اي كه توسط موسسه بريتانيايي «من بوكر» بنيان گذاشته‌شده‌است، اما شگفت آن كه هنوز روزنامه‌نگاران ما اطلاع درستي از كم و كيف آن ندارند. در حالي كه اين جايزه كشورهاي آسياي شرقي و تا افغانستان را دربرمي‌گيرد، هر سال در روزنامه‌‌ها و خبرگزاري‌هاي ايراني از عدم توفيق نويسندگان كشورمان در اين جايزه نوشته‌مي‌شود.
پيش‌تر اين اشتباه را در روزنامه‌‌هاي مختلف و همين‌طور در خبرگزاري كتاب ايران (ايبنا) ديده‌بودم و حالا هم با حيرت گزارش خبرنگار اعتماد را مي‌خوانم. در اين گزارش چنين آمده‌است: « ادبيات داستاني ايران انگار حرفي براي دنيا ندارد... اعلام 21 اثر راه يافته به «من بوکر آسيايي» سندي ديگر بر اين ادعاست. در حالي که در اين فهرست رمان هايي از افغانستان فارسي زبان وجود دارد، هيچ نامي از نويسندگان ايراني به چشم نمي خورد. » [كليك كنيد]
بديهي است كه تمام نتيجه‌گيري‌هاي اين گزارش اشتباه باشد، چرا كه اس و اساس بحث اشتباه است. شايد كه ادبيات ما مهجور باشد و بي‌جان، كه اين خود مورد مناقشه است، اما به‌طور حتم از فهرست نامزدهاي جايزه بوكر آسيايي نمي‌توان چنين نتيجه‌اي گرفت، چرا كه اين جايزه شامل كشور ايران نمي‌شود و همين‌طور است ديگر كشورهاي خاورميانه. ما را بيش از آن كه آسيايي بدانند، خاورميانه‌اي مي‌دانند و اين ملاك تفكيك ما از مردمان شرق آسياست.

دکتر محکی : همشهری عصر توقیف نشده ‌است

2008-07-25T10:45:18Z

مدیر مسئول روزنامه همشهری اخبار منتشر شده از سوی برخی رسانه ها مبنی بر توقیف روزنامه همشهری عصر را تکذیب کرد. دکتر علی اصغر محکی مدیر مسئول روزنامه همشهری در گفتگو با خبرنگار مهر با بیان اینکه ما روزنامه ای...

از اعدام فرعون تا گفتگوی ادیان آقای ابطحی

2008-07-25T09:37:00Z

پرده نخست:
جمهوری اسلامی ایران، در رابطه با ترور شادروان انور سادات، فیلمی ساخته‌است بنام «اعدام فرعون»، که حاصل مونتاژ و وصله پینه چند فیلم کوتاه از اینجا و آنجا‌ست. مصری‌ها نیز به‌تلافی این مهر ورزی آخوندی / اسلامی، فیلمی درست کرده‌اند بنام «امام خون»، این به آن در.
شادروان انور سادات - برخلاف گمال عبدالناصر، که فقط های و هوی‌اش گوش فلک را کر می‌کرد و گرد و خاک عربده‌‌‌هایش تنها از پشت میکروفون هوا را آلوده می‌ساخت - مردی بود واقع‌بین. او می‌دانست دم از نابودی اسراییل زدن و شعار یهودیان را به‌دریا ریختن، شعارهایی هستند پوک، بی‌هوده، بی‌پایه، شاید مفید در عالم تخیّل، ‌که در به‌ترین وجه‌اش می‌تواند خوراک تبلیغاتی برای عربده‌کشان و لومپن‌های خیابان‌های قاهره، ریاض، دمشق و امان‌، پایتخت اردن شود.

او فهمیده بود حقیقت صورت دیگری دارد و با شجاعت با اسراییل آشتی کرد و پایه گذار روند میمون صلح بین اعراب و اسراییل در خاورمیانه شد - هرچند تا رسیدن به‌صلح کامل هنوز راهی در پیش است - ولی مبارک آغازی‌ست.
فراموش نمی‌کنم این سخن سادات را در مصاحبه یا یک خبرنگار، که خطاب به منتقدین و مخالفین‌اش می‌گفت: «من صد سال جلو تر از شماها فکر می‌کنم». و چه درست می‌گفت این وطن‌پرست. اینک هنوز سال و زمان به سی، پس از وی هم نرسیده‌است و کشورهای عرب یکی پس از دیگری به صلح با اسراییل ترغیب‌تر و نزدیک‌تر می‌شوند. در این میان آخوند های ایران هستند که کاسه از آش داغ‌ترند، که این‌‌ قوم، حتا با مردم ایران هم در ستیزند؛ چه رسد به‌ آرزوی صلح و همزیستی برای ‌بیگانگان.
*
پرده دوم:
چند روز پیش فیلم مستندی را از فلسطینی‌های ساکن نوار غزه و جنوب بیروت و ساحل غربی رود اردن، در تلویزیون آلمان، تماشا می‌کردم. از جمله نشان می‌دادند و گفتگو می‌کردند با نونهالان کودکستانی و با دانش‌آموزان مدارس ابتدایی. در حالی‌که دوربین به نوبت روی صورت کودکان معصوم زوم می‌شد، صدای خانم معلم، بیرون از تصویر، به‌گوش می‌رسید، که از یک دختر بچه می‌پرسید: اسراییل یعنی چه؟ و آن بچه با صدای ظریفِ کودکانه‌اش، کمی خجلت‌زده، کمی ترسو، پاسخ می‌داد: یعنی کلب. (سگ)
خانم معلم همین سؤال را از کودک دیگری ‌‌کرد و آن پسرپاسخ داد: اسراییل یعنی خنزیر. (خوک)
و هریک از کودکان در پاسخ به‌سوال خانم معلم فرهیخته و متمدن، یک اصطلاح زننده‌، یک توهین، که بیش‌تر از زبان بزرگسالان شنیده می شود، نثار اسراییل و یهودیان می‌‌کردند.
و سپس همه با هم با صدای بلند: الموت اسراییل...

*
من مات و حیرت‌زده، ناباورانه به این صحنه نگاه می‌کردم. دهانم باز مانده بود! آدم چه بگوید به این‌همه حماقت؟ به این‌همه نفرت، به‌این‌همه بی‌فرهنگی؟

کو؟ کجاست؟ آن فرهنگ غنی‌ی! عربی، که مبلغین‌اش در تعریف‌اش سر بر آسمان می‌سایند؟

شنیده‌ام در مدارس فلسطینی هنگام تدریس علم حساب به کودکان یاد می‌دهند: اگر هفت تا اسراییلی داشته باشیم، پنج‌تای آن‌ها را بکشیم، چند تا یهودی دیگر باقی می‌مانند؟ !
هیچ نمی‌دانند این آموزش و پرورش دهندگان، که این کودکان روزی خسته بشوند از نفرت، از کینه...؟ و خسته بشوند از مرگ بر این و بر آن گفتن و بخواهند در صلح و آرامش زندگی کنند با همسایه شان اسراییل؟ این معلمین، این پدر و مادرها، به چه حقی آینده این کودکان را مثل گذشته نفرت‌انگیز خویش، تیره می‌کنند. خود به کجا رسیدید؟ این همه سال با این‌همه نفرت و نفاق‌پروری؟ اسراییل چهار نعل بسوی پیشرفت و تمدن و مدرنیته می‌تازد و شما هنوز در خم کوچه‌ی مرگ بر این و الموت بر آن سر گردانید، هی تقصیرها را بگذارید به‌گردن من و امثال من، که حقایق را بازگو می‌کنیم. حق‌تان است توی سرتان می‌زنند.
در این فیلم مستند کودکان اسراییلی را نیز نشان دادند. چه تمیز پوشیده بودند! چه شیرین و از صمیم قلب می‌خندیدند، چه پاسخ‌های شایسته‌ای به خبرنگاران می‌دادند، چه خون‌گرم، چه مؤدب، چه امیدوار!
آری آینده متعلق به فرهیختگان است ... این‌ها هستند که پایدار خواهند ماند؛ نه نفرت‌زدگان فلسطینی و نه جن‌زده‌های اسلامی، که لابد فردا می‌آیند و می‌گویند خبرنگاران آلمانی به‌عمد از کودکان فرهیخته اسراییلی فیلم گرفتند ...
*
پرده سوم:
در رابطه با فیلم «اعدام فرعون»، محمدعلی ابطحی مطلبی نوشته‌است که آن‌را در بلاگ نیوز لینک داده بودم
او می‌نویسد: « مصر و ایران اگر با یکدیگر همکاری کنند، مشکلات زیادی برای اسرائیل و آمریکا درست میکند و بحران های فراوانی را از سر مردم مسلمان دور می نماید. »
آری «مشکلات زیادی برای اسراییل و آمریکا درست می‌کند» ولی چه نفع سیاسی و اقتصادی برای آن دو کشور در بر خواهد داشت؟ و چه منفعتی ایران و مصر از این هم‌کاری خواهند برد؟ آیا این مهم نیست؟ مهم ایجاد مشکل برای آمریکا و اسراییل است؟ خُب ... مشکلاتی را که تاکنون برای آمریکا و اسراییل و اصولا برای کل خاورمیانه به‌وجود آورده‌اید چه نفعی برای شما در بر داشته‌است و چه نکته مثبتی نصیب شما کرده‌است؟ .

*
وقتی یک سیاست‌مدار ایرانی، معاون سابق رئیس جمهور یک مملکت بزرگ، مبلّغ گفتگوی ادیان و تمدّن‌ها، این چنین فکر کند و افق فکری‌اش این گونه باشد، که در تمنای ایجاد مشکل برای دیگران و برای خود شیرینی و تملق‌گویی نزد رهبر، شاید هم از بیم گزند اقتدارگرایان و تمامیت‌خواهان، این‌گونه قلم بر کاغذ برد، چه انتظار و توقع‌ای داریم از کودکان فلسطینی ساکن غزه؟ و ساحل غربی رود اردن؟ و شیعه‌نشینان بیروت؟ ولومپن‌های عربده‌کش خیابانی در تهران؟

که هنگامی که در رابطه با نتیجه مسابقه فوتبال بین دو تیم مملکت از آن‌ها سؤالی می‌شود، قبل از پاسخ نخست بسم‌الله گویان مرگ بر اسراییل و مرگ بر آمریکا را زمزمه می‌کنند، سپس در باره ورزش یا در رابطه با گرانی‌ی گوجه‌فرنگی و پیاز حرف می‌زنند.

نه تنها اقتصاد مملکت، که فرهنگ ما را نیز زیر و زبر کرده‌اند و هر کس، در هر مقامی، مبلغ این فرهنگ انسان‌ستیز می‌شود..

حفره ای به عمق یک زندگی

2008-07-25T10:55:14Z

دوستی که درد دل خود به من نوشتی، که چاره از من خواستی...

نمی دانم چرا لایقم دیدی که حرف دل با من بگویی و نمی دانم به کدام مناسبت فکر کردی که من توانایی آن دارم تو را چیزی بگویم که به کارت آید. واقعیت این است که همه می دانیم عاقلانه ترین و درست ترین رفتار در میانه ی هر بحران روحی کدام است و چون بر کنار گود ایستاده باشیم به راحتی می توانیم دوستان گرفتار را امر به معروف کنیم و خطاهای شان را یکان یکان بشماریم و در دل به ضعفی که نشان می دهند افسوس بخوریم اما چون این آسیاب به نوبت می چرخد، وقتی خود گرفتار می شویم نمی توانیم به توصیه ی عقل بیدارمان عمل کنیم، منتظر می مانیم بل که معجزه ای به کمک آید و راه تازه ای پیش پای مان بگذارد اما معجزه اتفاق نمی افتد و ما همان ضعفی را نشان می دهیم که بقیه، و در دل از عتاب دوستان رنجیده می شویم و نمی دانیم به کدام زبان بفهمانیم که چرا نمی توانیم به یک آن همه چیز فراموش کنیم و انگار نه انگار که اتفاقی افتاده به آینده نگاه کنیم و از امروز، از زندگی، از سلامتی، از خانواده و... لذت ببریم.

پیوند ها پایان دارند، در بهترین شرایط مرگ است که جدایی می اندازد- و می بینی مرگ چه آسان و چه در دسترس است- وقتی کسی می رود بخشی از وجود ما، خاطرات مشترک ما را هم با خود می برد. خاطراتی که به وقت با هم بودن معنا دارند و نمی توان آن را با حضور کسی دیگر زنده کرد. الان که به خودم فکر می کنم می بینم من هم به جز "خاله" و "بنی اسدی" دوستی ندارم که چیزی از گذشته های دور من دیده باشد، شاید خنده ات بگیرد اما این دو نفر از معدود آدم هایی هستند که من را در جوانی وقتی که لاغر بودم و مو داشتم دیده اند و آن روزها را به یاد می آورند، با آن ها می توانم از گذشته های دور حرف بزنم، از آرزوهای عملی نشده، از رؤیاهای غیر ممکن اما شیرینی که داشتیم...

حذف یک دوست کار ساده ای نیست، حفره ای در دل برجا می گذارد به بزرگی یک دنیا، شبیه به جای خالی دندانی که کشیده شده و رگ و ریشه و عصب هایی که جدا شده اند جراحتی می سازند که تو امروز دردش را حس می کنی. اگر کمی خوش شانس تر بودی و هر دو، هم زمان، می فهمیدید که جدایی بهترین راه برای آینده تان است شاید امروز آرام تر بودی و خاطراتت را با حسرت مرور نمی کردی. فکر می کنم بخشی از ناراحتی ات به خاطر این است که دوستت، تو را در برابر عمل انجام شده قرار داده و برای هر دوی شما تصمیم گرفته و خودش را از قبل برای آینده ای بدون تو آماده کرده و به این ترتیب امروز در غم تو شریک نیست، زندگی اش را می کند و دوستان جدیدی دارد که تو در جمع شان جایی نداری؛ می توان فهمید که بر تو سخت می گذرد اما معلوم نیست که او هم آن چنان که فکر می کنی و می بینی خوش حال باشد یا خوش حال باقی بماند. این روزها می گذرند و دوستان جدید قبل از قدیمی شدن می روند و فقط آن هایی که ریشه داشته اند در خاطر می مانند و می دانی که جراحی خاطرات غیر ممکن است. مطمئن هستم که دوست تو- اگر چیزهایی که درباره اش نوشته ای راست باشد- وقتی تنها شود، و تنهایی ناگزیرترین سرنوشت هر آدمی است، متوجه حفره ی عمیقی خواهد شد که جای خالی تو است پس او هم به تو فکر خواهد کرد.

در آخرین بخش نامه ات به راه حلی اشاره کردی که نخواستم و نمی خواهم جدی اش بگیرم، مرگ مرحله ای از زندگی است که آن را کامل می کند. داستان "یهودی سرگردان" را خوانده ای؟ همان که به نفرین بی مرگی مبتلا بود و هفت دریا را به دنبال آن می گشت، مرگ شاید لازم ترین بخش از زندگی است اما بی موقع که بیاید، تصویری باقی می گذارد شبیه به نوار باریکی از یک عکس که چیز زیادی از آن فهمیده نمی شود. اجازه بده که مرگ و زندگی هر کدام بازی خودشان را بکنند و مطمئن باش نوبت بازی به هر دو خواهد رسید.

آدم ها با احساس همین حفره های بزرگ در دل شان است که آدم می شوند و آدم می مانند.

انفجار یک محمولۀ نظامی سپاه در تهران منجر به کشته شدن 15 نفرشد

2008-07-25T13:37:33Z

این محمولۀ نظامی که از انبار تسلیحات نظامی سپاه بارگیری شده و بنا بر گزارش های دریافتی منابع غربی، قرار بود برای حزب الله لبنان فرستاده شود در خاورشهر تهران منفجر شد. فرماندهی سپاه پاسداران بلافاصله انتشار هر گونه خبر از این واقعه را ممنوع کرده است. اما منابع غربی اطلاع یافتند که این انفجار در تاریخ 19 جولای (29 تیر) رخ داده و سپاه در حال تحقیق دربارۀ علت انفجار است. یکی از منابع خبری به "دیلی تلگراف" گفت:" این انفجار به قدری شدید بود که در سراسر تهران شنیده شد و علیرغم کشته شدن عدۀ زیادی از مردم، سپاه اجازۀ اطلاع رسانی در این باره را نمی دهد." پیش از این دو واقعۀ انفجار، یکی در مسجدی در شیراز و دیگری در یکی از سایت های موشکی رخ داده بود که در حادثۀ دوم 12 تکنسین سپاه کشته شده بودند.

انفجار یک محمولۀ نظامی سپاه در تهران منجر به کشته شدن 15 نفر و زخمی شدن تعدادی دیگر شد

چگونه زوج چینی رستوران شلوغ خود را روزی 21 ساعت اداره می کنند

2008-07-25T08:07:18Z

+

این رستوران که در شهر Yiwu قرار دارد در واقع توسط دو زوج که هم مردان و هم زنان دوقلوی یکسان هستند اداره می شود .

مردم محلی و مشتریان که نمی دانند جریان از چه قرار است به رستوران انها نام رستوران زوج رباتی داده اند چرا که انها 21 ساعت در شبانه روز مثل ربات کار می کنند .

برادران دوقلوی 32 ساله چینی که با خواهران دو قلوی همشهری خود ازدواج کرده و در سال گذشته به این شهر امده اند این رستوران را اداره می کنند . جالب اینجاست که هر دو زوج هم پسر دارند که درواقع پسران نیز مشابه هستند .

و خاک ، خاک پذیرنده، اشارتیست به آرامش

2008-07-25T08:55:09Z

زمان گذشت و ساعت چهار بار نواخت،
به مادرم گفتم : « دیگر تمام شد »
گفتم :« همیشه پیش از آنکه فکر کنی اتفاق میافتد
باید برای روزنامه تسلیتی بفرستیم».

پری‌خوانی، خوانش منتخبی از اشعار فروغ فرخزاد، با صدای خسرو شکیبایی.

عروس آتش

2008-07-25T09:09:18Z

« تا به امروز مرا

در سخن

این سوز نبود »

---

مرکز سوختگی:

بخش اطفال: این جا یا بچّه ها را از توی دیگ ِ رُب پزی، خام خام، می آورند اورژانس، یا هم زده و هم نزده از توی دیگ ِ حلیم و آش نذری، یا لحظه ای غفلت و سماوری که بر می گردد و آب اش را روی بچه خالی می کند. بچه ها اما، خوب تحمل می کنند، تا سوختگی درجه دوی عمیق را حتّا بدون آن که اسکاری به یادگار بماند، از سر می گذرانند. هیچ وقت یادم نمی رود استاژر زنان بودیم، رزیدنت ِ سال دو، سر سزارین با چاقو، نه فقط رحم که گوشه ی ابروی جنین را هم شکافته بود، بچه هفت تا بخیه خورد، شِش هفته ی بعد توی درمانگاه ِ نوزادان اکبرآبادی، هیچ کس نمی توانست تشخیص بدهد کدامین ابروی اش خط خطی شده بود... یادمان بماند امّا مادر ِ بچّه ی سوخته به قدر کافی، دقْ مرگ هست، چه از پدر بچه، تا مادر شوهر، تا همسایه ی محل، تا راننده ی آمبولانس، تا بهیار و کمک بهیار، تا پرستار اورژانس و تا سوپروایزر ِ بخش توی گوش اش زده اند که حواس اش کدام گوری بوده است، پس ما دیگر مرده اش را لگدمال تر نکنیم، سرمان را بیندازیم پایین و به کار خودمان مشغول شویم...

بخش زنان: این جا یا دختری، دو سال پیش به نامزد ِ وقت اش « نه » گفته و حالا در آستانه ی ازدواج با مردی دیگر، نامزد قبلی جِری شده و دختر را به پاشیدن اسید با نیروی نرینه گی ش تا تمام عمر گوشمالی داده .. یا یک دختر هفده ساله ی خرم آبادی که گفتنی خواهرش شاگرد اول مدرسه شان در خرم آباد بوده را پدرش زورکی داده به همسری ِ « نون خشکی » ِ محل و دختر نرسیده به حجله، آرایش ِ شب ِ عروسی ش را با بنزین پاک کرده و مرگ را بر ننگ ترجیح داده .. یا یک زن ایلامی، بعد از آن که شوهرش گلوبند ِ یادگار ِ جد اندر جدش را از گردن اش پاره کرده تا خرج یک هفته از بنگ و بساط اش را تامین کند، با گردن ِ شرحه شرحه، خودش را هشتاد درصد سوزانده و وقتی دارم موهاش را قیچی می کنم، بهم می گوید: « یه مدلی بزن فردا، پس فردا بتونم باهاش برم تو خیابان » و باز وقتی دارم، دست اش را بدون کوچک ترین بی حسی، اسکاروتومی می کنم، می گوید: « به نظرت نیاز به جراحی پلاستیک پیدا می کنم ؟ » توی دل ام می گویم: « اگر زنده بمانید » ... زن ِ ایرانی در محضر قانون، بی هویت ترین است. در محضر اجتماع، بی پناه ترین است. در محضر سرنوشت، بی اراده ترین است و در محضر تاریخ، بی شعورترین است ... این زن ها را بعد از سوختگی های پنجاه درصد به بالا، دیگر نه پدر می شناسد، نه همسر، نه برادر و نه حتا مادر و خواهر. بی کس و کار، روی تخت می افتند تا « اِکسپایر » شوند .. این تابلو را مقایسه کنید با مردی که سوخته و روزی نیست که همسرش با درآمد ِ زیر خط فقر به سفارش ِ پزشک ِ معالج و در مقام جبران ِ پروتئین های از دست رفته ی بدن با صدف، میگو، مرغ و ماهی یا کم ِ کم کمپوت و آب میوه و غذای خانگی بر بالین اش نشتابد. گفتنی فروغ ِ شاعر: « خواستم که بانگ ِ هستی ِ خود باشم، اما دریغ و درد که زن بودم » ...

بخش مردان: این جا یا طیّ خاموشی های روزانه ی رهاورد ِ دولت مهرورز، مردی برای آن که چراغ ِ خانه اش را بعد از قطع برق، از نو روشن کند، در جدال با سیم های کنتور، قربانی ِ برق گرفتگی شده و تا ته ِ گوشت و پوست و استخوان اش دیده می شود .. یا راننده ای تصادف کرده و داغ داغ، با ماشین اش سوخته و خود ِ هفتاد درصد سوخته اش را نمی بیند، امّا پیکان ِ مدل ِ هفتاد و سه ی ذوب شده اش از جلوی چشم هاش محو نمی شوند .. یا نانوایی که تنور، خودش و نان اش را با هم برشته کرده اند ...

من با همه ی ارادت ام به این آیه که :« در دنیا زشتی کم نیست، زشتی ها بیش تر می بود اگر آدمی بر آن ها چشم می بست، امّا آدمی همیشه چاره ساز است » ، به جرات می گویم روح مان را به دیدن همه ی کثافات ِ عالَم آلوده نکنیم، دهن مان را تا همه ی عمر به چشیدن ِ گنداب ِ نادرترین ِ قصّه ها تلخ نکنیم، ذهن مان را « لایف تایم » به دیدن ِ آلوده ترین ِ صحنه ها کدر نکنیم که یادمان باد « سیمپلی سیمپل » تر هم می شود قد کشید. می شد به جای سوانح رفت اورولوژی و به دیدن ِ هر priapism ترانه ها سرود، می شد رفت پوست و شب ِ کشیک توی پاویون، زیر ابرو برداشت و ناخن سوهان کشید، بله، می شد « سیمپلی سیمپل » تر هم قد کشید ...

بی تا - سوم و چهارم مرداد ِ هشتاد و هفت

انفجار یک محمولۀ نظامی سپاه در تهران منجر به کشته شدن 15 نفر

2008-07-25T13:07:32Z

انفجار یک محمولۀ نظامی سپاه در تهران منجر به کشته شدن 15 نفر و زخمی شدن تعدادی دیگر شد

همکاران تروریست و سانسورچی

2008-07-25T07:57:00Z

سیمای جمهوری اسلامی الآن در حال پخش فیلم The Bourne Ultimatum از شبکه‌ی سوّم است. نشستم یک مقداری از فیلم را با دوبله‌ی فارسی صدا و سیما نگاه کردم، به امید آن که این فیلم که صحنه‌های آن‌چنانی ندارد را دست‌کاری نکرده‌باشند. در صحنه‌ای از فیلم که بُرن با یک خبرنگار در ایستگاه واترلوی لندن قرار می‌گذارد، آدم بدهای فیلم سعی می‌کنند خبرنگار را با دوربین‌های ایستگاه ردیابی کنند و بفهمند با چه کسی قرار داشته. بعداً می‌فهمند که با بورن قرار داشته و اصلاً می‌فهمند که بُرن زنده است. رئیس آدم بدها (Noah Vosen) می‌گوید به «مأمور ترور» دستور بدهند هر دوی آن‌ها را بکشد (و «مأمور ترور» هم خبرنگار را می‌کشد و بُرن به دنبال «مأمور ترور» می‌رود و نمی‌تواند بگیردش).

در صحنه‌ی دیگری از فیلم که بُرن به خانه‌ی یک شخص مهم در داستان می‌رود (شخصی که بورن از دوران تاریک ذهنش او را به یاد می‌آورد)، باز هم همان آقای Vosen در دوبله‌ی صدا و سیما دستور می‌دهد «گروه ترور» به آن‌جا بروند. برایم عجیب بود که یک شخصیت داستانی (حالا هر قدر هم منفی) کارکنان خودش را مأمور یا گروه ترور بنامد. حدس زدم باز هم ...

آمدم نشستم و نسخه‌ی اصلی فیلم را نگاه کردم. کلمه‌ای که به «مأمور ترور» ترجمه شده، asset است. این‌جا مدخل‌های مختلف درباره‌ی این کلمه را در ویکی‌پدیا می‌توان دید. این کلمه هیچ معنایی که نزدیک به ترور باشد، ندارد. کاربرد آن در گفتگوهای این فیلم هم مشخّصاً به عنوان یک اصطلاح است. حالا اگر واقعاً هم آن را برای کسی به کار ببرند که کارش قتل یا ترور است، قطعاً خودشان نمی‌گویند که همکار یا زیردستشان تروریست است، همچنان که مثلاً آقای ضرغامی هم احتمالاً همکاران خودش را «سانسورچی» یا «مسؤول تحریف خبر» یا «مسؤول تحریف ترجمه» یا «مسئول تولید دروغ‌های باورپذیر» نمی‌خواند. عزیزان در صدا و سیما فکر می‌کنند آن شخصیت در داستان «مأمور ترور» است؟ خوب، شاید من هم با آن‌ها موافق باشم، امّا حق ندارند حرفی از خودشان در دهان شخصیت‌های فیلم بگذارند. خیلی سخت است؟ فیلم خوب خارجی پخش نکنید. من می‌میرم برای تِله‌فیلم‌های سیمافیلم!

یاران بی معرفت

2008-07-25T12:34:33Z

گویا این جلسه برای معرفی وبلاگ های برتر از نظر آقایون علماست که با نام یاران معرفت برگزار شده است ٬بالطبع وبلاگهایی از جنس انعکاس و نویسندگانش میشوند یاران بی معرفت !

خدا به ما معرفتی عنایت کند تا هر چه افزون طلبان و متحجرین میخواهند و در سر میپرورانند را تایید کنیم و مواجب را بگیریم و یک پنجمش را به عنوان سهم امام و یک دهمش را به عنوان زکات و الباقی را برای نجات از ۷۰ نوع بلای باقیمانده صدقه بدهیم.

منزل لیلی

2008-07-25T08:12:00Z

... راه سوم راه محبّت و دوستى خدا و نفرت از غير اوست. آن‌چه كه نتيجه و مقصد دو راه ياد شده است و پايان آن به حساب مي‌آيد، در راه سوم آغاز به حساب مي‌آيد. كاملان آن دو راه، مبتديان اين راه شمرده مي‌شوند، بلكه مبتدى نيز به
حساب نمي‌آيند. نتيجه و مقصد آن دو راه اين بود كه اعمال صالح و پسنديده‌اى داشته باشد يا نفس پاك و پالوده‌اى داشته باشد و حال آن‌كه مقصد در اين راه اين است كه هيچ عملى نداشته باشد، چه اين‌كه با رسيدن به معرفت به خويش، فقر و ذلّت و مسكنت خود را در مي‌يابد و مي‌فهمد كه: «لَولا فَضلُ الله عليكُم و رحمتُه لَكُنتُم مِن الخاسِرين (بقره - 64)» پس كدامين عمل صالح را مي‌تواند به خود نسبت دهد و خود را فاعل آن داند؟ مي‌فهمد كه «هر كه را چيزى داد، رايگان داد؛ هر كه را ايمان داد، رايگان داد؛ و هر كه را آمرزيد، رايگان آمرزيد؛ همه عالم چيز ستانند و او چيز بخشد… امر كرد كه بخواهيد «واسألوا الله مِن فَضلِه ( نساء - 32)»، چون نخواستند، تقاضا كرد: «هَل مِن سائل»؛ چون تقاضا كرد و كاهلى كردند، ناخواسته داد. گفت: «أجَبتُكم قبلَ أن تَدعونى و أعطَيتُكم قبلَ أن تَسألوني»؛ ما را كرم فراوان است، بفرماييم تا بخواهيد، چون كاهلى كنيد، ناخواسته بدهيم، كار ما با شما نه امروزين است: «كُلُّ يَومٍ هو فى شَأن (رحمن - 29)» به حقيقت مي‌فهمد كه «هر كه رست، بدو رست. «ما نَجى مَن نَجى إلاّ بصِدقِ اللّجا». به حقيقت دانستند كه به رحمت او طاعت يافتند، نه به طاعت او رحمت يافتند؛ نه به خود او را يافتند، بل به او خود را يافتند. آن‌كه حالش چنين است، شرور و سيئات و زشتي‌هاى عمل را، در انتساب آن به خودش مي‌بيند، از اين‌رو نداشتن عمل را خواهان است و مقصدش در قدم اول آن است كه عمل نداشته باشد و در قدم دوم و نهايت، مقصد او اين است كه خودى نداشته باشد، مرده باشد، بل نباشد تا همه او باشد. او با گوش جان مي‌شنود كه پيوسته از او خواسته و مي‌خواهند كه: دوستان! «مُوتوا قبلَ أن تَموتُوا». او در قدم نخست يافته بود كه هيچ ندارد و تهيدست واقعى است. سرمايه او در دو جهان، تنها دلى است پاك و عريان، تنها و تنها يك دل، زيرا «ما جَعلَ الله لِرَجُلٍ من قَلبَين فى جَوفِه (احزاب - 4)»؛ خداى به كسى دو دل نداده است؛ يكى به يكي. با اين دل، خود را خواهد يا او را؛ نه دوستى خود با دوستى او جمع شود، با دو قبله در ره توحيد نتوان رفت راست يا رضاى دوست بايد يا هواى خويشتن و نه وى كسى را در حرم خويش جاى دهد. آن خانه كه از سنگ و خاك است، بايد بر گردِ آن بگردى و طواف كنى و حق خوردن و خوابيدن و سكنى گزيدن در آن را ندارى، با آن‌كه آن خانه در زمين است و نه جايگاه او كه «لايَسَعُنى أرضى و لا سَمائي» و اين دل كه حرم امن او و جايگاه ويژه او است كه «يَسَعُنى قلب عَبدى المؤمن»؛ چگونه تواند زيست‌گاه تو باشد؟ ...

آن چه خواندید قسمتی از فایل ضمیمه‌ی است که برای داریوش ساختم اما سعی‌ام این بود که دیگرانی که مشتاق‌اند نیز بتوانند از آن سود ببرند. متن در باب راه‌های سلوک است. در آن اشارت‌های مختصری به راه‌های ریاضت و عبادت کردم و از آن‌ها گذشتم و بیشتر از طریق محبت و ولایت در آن آوردم که خواستنی‌تر است و برای‌ام جذاب‌تر.

همان‌گونه که در در بالای متن آوردم، نوشته، اثری تألیف شده توسط من نیست و شاید حداکثر بتوان به آن متنی «جمع آوری و تخلیص شده» گفت. زیرا خود هیچ‌گاه نه سالک الی الله بودم و نه جهدی حتی اندک در این راه کردم که بخواهم نظر صائبی در باره‌ی آن‌چه گفته و نوشته شده بیاورم.

Saoshyant

شب آرزوها

2008-07-25T09:05:23Z

تلویزیون روشن است… می‌گوید امشب “شب آرزوهاست”… فکر می‌کنم جز او آرزویی ندارم و او هم که گویا…

سه شرط غول چراغ را هنوز هم فراموش نکرده‌ام با این حساب خدایا گویا امشب از دستت برای من کاری بر نمی‌آید… امشب هم که سرت شلوغ است حسابی… به داد مردم برس… کارت که تمام شد یک باز نگری در آن سه قانون بکن لطفا… سال نو دوباره چک خواهم کرد….

چهل و سومین جلسه‌ی گروه ادبیات عصر کتاب برگزار شد

2008-07-25T08:42:18Z

قصه‌های شیخ‌اشراق از دید 2 منتقد

روزنامه‌ی مردم‌نو

عباس معروفی و بمب اتمی ایران

2008-07-25T08:41:33Z

کیوان کابلی:

یکی از دوستان ابراهیم نبوی در کنفرانس نه ضد ایرانی، بلکه ضدبشر«کانون آزادی برای خاورمیانه»: «از نیروهای اپوزیسیون ایرانی خواست که حمایت خود را از اسراییل اعلام کنند».

- چشم، در اسرع وقت!

کابلی در ادامه:

روحانیان خود را مجهز به سلاح هسته‌ای می‌کنند تا با محو اسراییل از نقشه جغرافیایی آغاز کنند.

جواد اسدیان، نویسنده و شاعر ایرانی بازگشت مهدی، امام دوازدهم را به عنوان هسته‌ اصلی ایدئولوژیک- مذهبی «دولت الهی ایران» ارزیابی می‌کند. ... از نظر او ایران نیاز به بمب اتم دارد تا آن را هم بر ضد اسراییل به کار گیرد و هم با ایجاد هرج و مرج، شرایط را برای ظهور مهدی آماده کند (+).

عباس معروفی هم چند روز پیش در فستیوالی در ایتالیا شرکت کرده بود. (فکر بد نکنید، چون او اهل «چیدمان»های رویایی/شاملویی نیست!).

روشن است که این فستیوال هیچ ‌شباهتی به کنفرانسی که بالاتر از آن یادشد ندارد همین‌طور که ذهنیت عباس معروفی در رابطه با این موضوع دارای هیچ وجه مشترکی با ذهنیت امثال کیوان کابلی یا نویسنده و شاعر ایرانی جواد اسدیان نیست. اما می‌توان او را به «از دنیا بی‌خبر»ی متهم ساخت. شک ندارم که زبان آلمانی را یادنگرفته است و از آن‌چه در عرصه‌ی رسانه‌های آلمانی‌زبان می‌گذرد، بی‌اطلاع است. اگر این‌طور نمی‌بود، اگر تلوزیون می‌دید یا روزنامه‌ها را می‌خواند، نمی‌توانست این‌گونه آسوده بخوابد.

معروفی مقاله‌ای تحت عنوان «ايران امروز، گورستان کتاب و انديشه!» برای قرائت در فستیوال میلان تهیه کرده است که یک پاراگراف آن را در اختیار خواننده وبلاگ خود قرارمی‌دهد:

«نويسندگان به وزارت ارشاد می‌گويند گورستان کتاب. در مطبوعات بی‌رمق دولتی هر نوع انتقادی به مثابه دشمنی با خدا و اسلام به حساب می‌آيد. چند شهر بزرگ از جمله تهران روزانه چهار ساعت بی‌برق می‌ماند، وزارت نيرو تمام نيروی خود را بسيج کرده تا جدول خاموشی منطقه‌ها را به موقع اعلام کند، اما از پس آن برنمی‌آيد. و سران حکومت ايران در تاريکی نشسته‌اند و به بمب اتمی فکر می‌کنند ...» (+).

معروفی به هیچ وجه به عواقب سخنان خود نمی‌اندیشد. می‌خواهد مقاله‌اش جالب به نظر برسد. به جمله‌ی لوکس خود فکر می‌کند. سران حکومت که نمی‌توانند از عهده‌ی کمبود برق برآیند، می‌خواهند بمب اتمی بسازند.

در یک سو عدم توانایی تکنولوژیکی جهت تأمین برق شهروندان، و در سوی دیگر سران حکومتی که در اتاق‌های تاریک خود (که برق آن‌ها رفته) فکر دست‌یابی به یکی از مدرن‌ترین تکنولوژی‌های عصر حاضر را در سرمی‌پرورانند.

براوو معروفی! به قول معروف جمالتو عشق است. زدی توی خال!

بهای یک چنین جمله‌ی لوکسی را معروفی می‌پردازد. به کم و زیاد آن هم نمی‌اندیشد. نمی‌داند دارد به راحتی و رایگان یک «استدلال» دیگر در اختیار کسانی می‌گذارد که نقشه‌های مرگ‌آوری برای وطن عزیزتر از جان او در سر می‌پرورانند. می‌گویند: یک بمب اتمی روی تهران بهتر از تهرانی است که صاحب بمب اتمی است. (این از جمله‌ی معروفی لوکس‌تر نیست؟!).

البته آن دسته از شرکت‌کنندگان کنفرانس که اهل فکر هستند از خود می‌پرسند، چطور یک نویسنده‌ی تبعیدی چیزی را می‌داند که شانزده سازمان امنیتی و ضداطلاعاتی آمریکا آن را نیافته‌اند و سازمان انرژی اتمی پس از صدها نشست و تحقیق و بازرسی می‌گوید از آن بی‌خبر است؟

اگر منشأ این اطلاعات خواب‌های لذت‌بخش و شیرین دم‌صبح معروفی نیست، پس چیست؟

از طرفی این‌همه موضوع برای طرح کردن در این‌جور فستیوال‌ها هست که نویسنده‌ی تبعیدی اطلاعات مستندی درباره آن‌ها دارد. زندانیان سیاسی، حقوق بشر، اعدام‌ها، سنگسار و غیره. اما چرا معروفی در آب‌های گل‌آلود پروپاگاندا ماهی می‌گیرد؟ چرا به جای واگذاری مسائلی که برای ایرانی‌ها سرنوشت‌ساز است، دایما چیزهایی می‌نویسد و می‌گوید که خیل مریدان و علاقه‌مندان ادب‌دوست او مایل به شنیدن آن هستند؟

چون جسم معروفی چندسالی است که در آلمان است، اما افکار او هنوز در راه هستند و به آلمان نرسیده‌اند.

معلوم نیست برلوسکونی هم در کنفرانس میلان پای سخنرانی عباس معروفی بوده است یا نه. اما بعید نیست مقاله‌ی او را در روزنامه خوانده باشد(!) ببینید چه می‌گوید: «دیگر تردیدی باقی نمانده است که ایران در جهت مسلح شدن به بمب اتمی گام بر می دارد و دستیابی این کشور به سلاح اتمی نزدیک است» (+).