دنیای پسرک تنها

شروعی دوباره

pesaraketanha19 — Sun, 01 Nov 2009 10:41:00 +0330

دوباره سلام

دارم بر می گردم

نوزده آبان، میام با یه جایه جدید

Http://Sinehashtom19.blogfa.com

پایان پسرک و آغاز اردلان

pesaraketanha19 — Sat, 03 Oct 2009 02:49:53 +0330

بعد از دو سال پسرک هم تموم شد

اکثر خاطراتم با پسرک بود

تموم شد، مدتی نیستم، با اردلان در دنیای دیگری

دوباره بر میگردم

شب جنجالی، جالب و احمقانه ای بود

به طرز وحشتناکی آرومم

کلام آخر:

پسرک برای همیشه مُرد.

اوه خدای من 2

pesaraketanha19 — Mon, 28 Sep 2009 19:19:00 +0330

برف می بارید.
زمینه ی آن شب تاریک، سفید و روشن بود.
سه تن بودیم؛ او، من و تنهایی ِ مان.

می خواستیم زندگی را بدزدیم، ولی ممکن نبود.
پس قسمت کردیم، تا سهمی بیشتر داشته باشیم.

داشته هایم را با نداشته هایش جمع زدیم.
قدرتِ نداشته هایش بیشتر بود،
داشته هایم را در خود بلعید.

صدایمان در پوستِ برف، زوزه می کشید.
به سان زوزه ی گرگ ها، زمانی که قبیله رئیس می یابد.
به سان صدای قدم های کودکی به دنیا نیامده،
- که فقط به گوش ِ والدینش آشناست -

صدای ما، پدر ِ آسمانی مان را می خواند.

پ ن : شاید متوجه نشود، ولی به نداشته هایش، قسم، که گفتم.

اتوبوس ِ من

pesaraketanha19 — Mon, 28 Sep 2009 18:40:00 +0330

اتوبوس شماره 21

حراست محترم دانشگاه به اتفاق مدیریت فوق برنامه محترم تر
طی اقدامی نمادین، لطف نمودن، به بنده امر فرمودن،
صبح امروز در خدمتشون باشم.
قرار بر این بود، تا روبروی خوابگاه دختران منتظر باشم، بعد
40 نفر از ورودی ها رو بلند نموده وارد اتوبوس کرده
و تا محل اردو مال خود خودم باشند.

چشم هام 18 تا شده بود،
باور این که خود دانشگاه این امکان رو بهم داده، خیلی سخت بود.

کلام آخر اینکه:
خدایا حراست ما را حفظ بفرما

پ ن: درس خوندن و دانشگاه رفتن چقدر خوبه

------------------------------------

اتوبوس شماره 27

همه چیز طبق برنامه پیش نرفت.
اتوبوس شماره ی 21، در اصل یه اتوبوس نبود.
اون، یه مینی بوس بوگندو و کوچولوی 17-18 نفره بود.

اول فکر کردم که امروز روز شانسم نیست.
ولی یه حرکت زدم در حد بین المللی

سرنوشت رو عوض کردم، اونم با اتوبوس شماره 27
خوب بود. راضی بودم.

کلام آخر:
من عاشق ِ دوشنبه هام.

پ ن : بازم من مهره ها رو چیدم.

اوه، خداي من

pesaraketanha19 — Tue, 15 Sep 2009 13:09:48 +0330

به سرم كه بزند
شايد، وضو، با شيشه ي الكلي بگيرم
نمازم را كنج فاحشه خانه اي
-با مهري از خاك پاي آن فاحشه ي زيبارو -
قامت ببندم.

زيرا كه از هر دالانش، صداي "اوه، خداي من" است،
كه به گوش مي رسد.
همگان تسبيح گوي خدايند.

مرد با هنّ و هنّ ِ لذت خيزش،
عرقريزان، خداي را شكر مي كند،
و زن با فرياد هاي گوش نوازش،
مرد را به دين داري و خداپرستي ِ بيشتر، تشويق مي كند.

عرش به لرزه در مي آيد،
آه، كه از اين جا مقدس تر، پيدا نمي شود.

پ ن: هرصبح، اين بوي خداست، كه مرا بيدار مي كند.

امروز، اردلان ...

pesaraketanha19 — Sun, 06 Sep 2009 06:02:15 +0330

درست، ۳۰ دقیقه‌ی بامدادِ ۱۵ شهریورماهِ چندین سالِ پیش،
قطار زندگی‌ام، به ایستگاهِ زمین رسید.
مسافرش را در ایستگاه، تنهای تنها رها کرد،
و گریه‌های مسافر بازمانده‌اش، مانع ادامه‌ی حرکتش نشد.
امروز هجدهمین سالگرد تنهایی را فوت می‌کنم.

پ.ن بسیار شادم؛ زیرا کسی بزرگیِ اندوهم را نمی‌داند.
پ.ن آه،‌ قطار بعدی کی خواهد آمد ...؟

تنهایی ...

pesaraketanha19 — Wed, 26 Aug 2009 19:40:00 +0330

ای کاش اعتقاد می توانستم داشت
وقتی به يک نفر - نه بيشتر - بگويم:
- « خيلی تنهايم! »

نه تنها با لبهايش ، با چشمهايش ، با خطوط چهره اش؛
بلکه حتی:
با خونش ، با رگها و مويرگهايش
به حرفم نخواهد خنديد ؛

آنوقت به او می توانستم گفت:
- « تنهایی:
از شکنجهء تحمل آنکه دوست نمی داری و دوستت دارد ؛
از موريانهء تحقيری که رگهايت را می جود اما غرورت بتو فرمان سکوت
مى دهد: وحشتناک تر است. »

چه زیباست شب

pesaraketanha19 — Fri, 21 Aug 2009 00:46:28 +0330

چه زیباست شب
برای چه زیباست شب؟
برای که زیباست

شبی جنجالی،
نبردی احمقانه،
رفتن، نرفتن، دیدن، ندیدن، گفتن، نگفتن ...
نبرد بر سر چه؟

از کدام می ترسی؟
تلخی ِ صدای خش دارم که غم می آفریند ...
یا
نفوذ چشمان ِ تاریک ِ بی فروغم که مسخ می کند ...

باشد،
تو پیروز ِ این بازی های مسخره ی روزگار
برای من، همین خندیدن، به حماقت کودکانه ات کافی است...

براستی که شب زیباست ...

از دریچه ای دیگر

pesaraketanha19 — Thu, 13 Aug 2009 17:23:00 +0330

چندی پیش در این اندیشه بودم، که آیا
همه چیز، همانگونه است که ما می پنداریم؟
یا تفسیری دیگر نیز هست.

به احوالات خود، نگاهی گذرا انداختم؛
هیچ چیز نیافتم،
در هر خاطره که تأمل کردم،
فکر تفسیری دیگر و برداشتی نو،
ذهن و عقلم را به جدالی سخت کشید.

در نهایت، به حقیقت جمله پی بردم:
"چشم ها را باید شست، جور دیگر باید دید"

آری، برای نگریستن به هر چیز،
چندین دریچه موجود است.
و این تویی که دریچه ات را می یابی.

در ادامه از دریچه ای دیگر نگریستم ...

صبح مردادی

pesaraketanha19 — Fri, 31 Jul 2009 15:37:00 +0330

دیشب اصلا نخوابیدم
امروز واسه اوّلین بار تو تابستون، ساعت 6:30 از خونه زدم بیرون
هوا محشر بود، خنک
هنوز همه جا روشن نشده بود
تلفیق سکوت و زمزمه ی باد، لای برگ ها، خیلی لذّت بخش بود

صبح خیلی دلنشینی بود
یه صبح مردادی ساکت
جون می داد واسه مُردن!
تو این هوا، دمِ صبح
آخ که مُردن چه کیفی می ده!

پی نوشت: امروز چه روز خوبیه واسه مُردن!